ಏನೇ ಹೇಳಿ
ಮನಸ್ಸು ಒಂಥರಾ ಮೋಡದ ಮುದ್ದೆ.
ಯಾವಾಗ ಹರಳುಗಟ್ಟುತ್ತೋ,
ಯಾವಾಗ ಚೆದುರಿಹೋಗುತ್ತೋ
ದೇವರೇ ಬಲ್ಲ.
ಮೋಡ ಬಿತ್ತನೆ ಮಾಡುವ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮನಿಗಾಗಿ
ಕಾಯಬೇಕಷ್ಟೇ!

ಏನೇ ಹೇಳಿ
ನಾನು ಅವನನ್ನು ಅರಿಯುವಲ್ಲಿ ಸೋತಿರಬಹುದು,
ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ನನ್ನ ಪರಿಚಯ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ…

ಕೊನೆಯ ಬಾರಿ ಅವನು

ಬಾಗಿಲು ಬಡಿವಾಗ

ನಾನೇ ಎದ್ದು ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆವಂತಿದ್ದರೆ

ಸಾಕು ಬದುಕು

ಏನೇ ಹೇಳಿ

ಪಶ್ಚಿಮದ ಧೀ ಪ್ರಚೋದನೆಗೆ ನೂರಿಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷ!

ಪಶ್ಚಿಮದ ಧೀ ಪ್ರಚೋದನೆಗೆ ನೂರಿಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷ!

ವಿವೇಕಾನಂದರ ನೂರೈವತ್ತನೇ ಜಯಂತಿಯ ವೇಳೆಗೆ ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಮುಟ್ಟಿಸುವಲ್ಲಿ ನಮಗೊಂದು ಅವಕಾಶವಿತ್ತು. ನಾವು ಕಳಕೊಂಡೆವು. ಭಾರತದ ಪ್ರಭಾವ ಪಶ್ಚಿಮವನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸಿದೆ ಎಂದು ಸಾಬೀತು ಪಡಿಸುವ ಅವಕಾಶವಾಗಿತ್ತು ಅದು. ಕೈಚೆಲ್ಲಿಬಿಟ್ಟೆವು. ಹಾಗಂತ ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿಲ್ಲ. ಅವರ ಚಿಕಾಗೋ ಭಾಷಣಕ್ಕೆ ನೂರಿಪ್ಪತ್ತೈದು ತುಂಬಿದೆ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ 1893 ಭಾರತದ ಪಾಲಿಗೆ ಬಲು ಮಹತ್ವದ ವರ್ಷ. ತಿಲಕರು ಗಣೇಶೋತ್ಸವಕ್ಕೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ರೂಪ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು, ಅರವಿಂದರು ಬ್ರಿಟೀಷರ ಚಾಕರಿಯನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಮರಳಿದ್ದೂ ಅದೇ ವರ್ಷವೇ. ಚಿಕಾಗೋದಲ್ಲಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಪ್ರಖ್ಯಾತ ಭಾಷಣ ನಡೆದದ್ದೂ ಅದೇ ವರ್ಷದ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ ಹನ್ನೊಂದಕ್ಕೆ.

ನೂರಿಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಒಮ್ಮೆ ಟೈಮ್ ಮೆಶಿನ್ನ ಮೂಲಕ ಯಾತ್ರೆ ಹೋಗಿ ಬನ್ನಿ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕಿತ್ತು ತಿನ್ನುವ ಬಡತನ, ಪ್ರಾಚೀನವಾದುದನ್ನೆಲ್ಲ ಧಿಕ್ಕರಿಸುವ ಅಜ್ಞಾನ, ಸ್ವಂತಿಕೆಯನ್ನೆಲ್ಲ ಅಡವಿಟ್ಟು ಬ್ರಿಟೀಷರ ಬೂಟು ನೆಕ್ಕುವ ಇಲ್ಲಿನ ತಾರುಣ್ಯ. ಸಕರ್ಾರಿ ನೌಕರಿ ಸಿಕ್ಕರೆ ಜೀವನ ಪಾವನವೆಂದು ಭಾವಿಸುವ ಭವಿಷ್ಯದ ಪೀಳಿಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಶಿಕ್ಷಣ, ಜಾತಿ-ಮತಗಳನ್ನೇ ವೈಭವೀಕರಿಸಿ ತನ್ನವರನ್ನೂ ದೂರ ತಳ್ಳುವ ಧರ್ಮ, ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಭಾರತೀಯತೆಯ ನಾಮ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೂ ಹೇಸಿಗೆ ಪಡುವ ಜಗತ್ತಿನ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು. ಇವೆಲ್ಲವೂ ಹಾಸುಹೊಕ್ಕಾಗಿದ್ದ ಕಾಲ ಅದು. ಎಡವಿದರೆ ಕಾಲಿಗೆ ಸುತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದು ಭಾರತದ ಅವಗುಣಗಳೇ. ಆಳುವ ವರ್ಗ ನಮ್ಮನ್ನು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಸೇರಿದವರೆಂದು ನಂಬಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ನಾವೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಜೀವನವನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಕಳೆದುಬಿಡುವ ಧಾವಂತದಲ್ಲಿದ್ದೆವು. ಹೇಗೆ ಅಮೇರಿಕಾ, ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾಗಳು ಸ್ವತಂತ್ರವೆನಿಸಿದರೂ ಬಿಳಿಯರ ಸ್ವತ್ತಾಗಿಯೇ ಉಳಿದುಬಿಟ್ಟವೋ ಹಾಗೆಯೇ ಭಾರತವೂ ಅಧೀನ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿಯೇ ಉಳಿದುಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು. ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಬಿಳಿಯರದ್ದೇ ಸಮ್ರಾಜ್ಯ. ನಮ್ಮ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ನಮಗೇ ಭಿಕ್ಷೆ ಕೊಡುವ ಔದಾರ್ಯವುಳ್ಳ ಬಿಳಿಯರಿಂದ ತುಂಬಿದ ಇಂಡಿಯಾ!

ಒಬ್ಬ ವಿವೇಕಾನಂದ ಎಲ್ಲದರ ಗತಿ, ದಿಕ್ಕು ಬದಲಾಯಿಸಿಬಿಟ್ಟ. 1893 ರಲ್ಲಿ ಚಿಕಾಗೋ ಸರ್ವಧರ್ಮ ಸಮ್ಮೇಳನಕ್ಕೆ ಅವರೊಬ್ಬರು ಹೋಗಿರಲಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ಕಥೆಯೇ ಬೇರೆಯಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರಿಗಿಂತ ಸುಂದರವಾಗಿ, ಸುದೀರ್ಘವಾಗಿ ವಿಷಯ ಮಂಡಿಸಿದವರಿದ್ದರು. ಕೆಲವರಿಗೆ ಜನಸ್ತೋಮದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯೂ ಜೋರಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ನೆನಪಿನಲ್ಲುಳಿದಿದ್ದು ವಿವೇಕಾನಂದರು ಮಾತ್ರ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬಳ್ಳಾರಿಯ ಭೂಪನೊಬ್ಬ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಂಶೋಧನೆ ನಡೆಸಿ ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಆಶ್ರಮದವರು ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಇಷ್ಟು ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಗೇ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ನಡೆಸಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಭಾಷಣ ಮಾಡಿದ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಬ್ರಹ್ಮಸಮಾಜದ ಧುರೀಣರಿದ್ದರು, ಅನಿಬೆಸೆಂಟರಿದ್ದರು. ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಮತ ಪ್ರಚಾರಕರಿದ್ದರು. ಅಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇವರೆಲ್ಲ ಬಲವಾದ ಸಂಘಟನೆಗೆ ಸೇರಿದವರು. ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಆಶ್ರಮ ಶುರುವೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಒಮ್ಮೆ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿ. ಅಕಸ್ಮಾತ್ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಅಂದಿನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಸುದ್ದಿಯಾಗಿರದೇ ಹೋಗಿದ್ದರೆ ಇಂದು ಅವರ ಚಚರ್ೆಯೂ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಂದೇ ಅವರು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಸಮ್ಮೇಳನಕ್ಕೂ ಬಲು ಮುನ್ನವೇ ‘ಅಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದೆಲ್ಲ ನನಗಾಗಿ’ ಎಂದೇ ಹೇಳಿದ್ದರು. ರಾಮಕೃಷ್ಣರೂ ತಮ್ಮ ದೇಹತ್ಯಾಗಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ, ‘ನರೇನ್ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ’ ಎಂದಿದ್ದರು. ಹಾಗೆಯೇ ಆಯಿತು. ಇಂದಿಗೂ ಅಮೇರಿಕಾ ತನ್ನ ವೈಭವವನ್ನು ಜಗತ್ತಿನೆದುರು ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸಲು ಏರ್ಪಡಿಸಿದ್ದ ಒಟ್ಟಾರೆ ಪ್ರದಶರ್ಿನಿಯಲ್ಲಿ ನೆನಪಿರೋದು ಸರ್ವಧರ್ಮ ಸಮ್ಮೇಳನದ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಭಾಷಣ ಮಾತ್ರ. ಇವೆಲ್ಲವೂ ದೈವೀ ರೂಪಕವೆನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಮತ್ತೇನು ನಿದರ್ಶನಗಳು ಬೇಕು ಹೇಳೀ?

8

ಹಾಗಂತ ಸ್ವಾಮೀ ವಿವೇಕಾನಂದರನ್ನು ಬರಿಯ ಆಧ್ಯಾತ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಷ್ಟೇ ನೋಡಬೇಕಂತಿಲ್ಲ. ಅವರು ಹಾಗೊಬ್ಬ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದ್ದನ್ನು ಹೇಳುವ ಸಾಧು ಬಾಬಾ ಆಗಿದ್ದರೆ ಅವರನ್ನು ಪಶ್ಚಿಮ ಸುಲಭಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲೂ ಇಲ್ಲ. ಆಗಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅಮೇರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಭೌತಿಕ ವಿಜ್ಞಾನದ ಕುರಿತಂತೆ ಬಲುವಾದ ಆಸಕ್ತಿ ಹೊಂದಿದ್ದರೆ ಇಂಗ್ಲೆಂಡು ಮಾನಸಿಕ ಸ್ತರಗಳ ಅಧ್ಯಯನದ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ವಿವೇಕಾನಂದರು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬೇಕಾದ ಸರಕನ್ನು ತಮ್ಮೊಳಗೆ ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಅಮೇರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಅವರು ನಿಕೋಲಾ ಟೆಸ್ಲಾರಂತಹ ಭೌತ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ವೇದಾಂತದ ಸಾರವನ್ನು ತಿಳಿಹೇಳಿ ಅದನ್ನು ವಿಶ್ವಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಸ್ತರಕ್ಕೇರಿಸುವ ಪ್ರೇರಣೆ ಕೊಟ್ಟರು. ಟೆಸ್ಲಾನ ಆಲೋಚನಾ ವಿಧಾನವೇ ಬದಲಾಯ್ತು. ಆತ ಸಾಂಖ್ಯಯೋಗದಲ್ಲಿನ ಪದಪ್ರಯೋಗಗಳನ್ನೇ ಬಳಸುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಪ್ರಭಾವಿತನಾಗಿದ್ದ. 1895 ರಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಮಿತ್ರರೊಬ್ಬರಿಗೆ ಬರೆದ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು, ‘ಟೆಸ್ಲಾ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು, ದ್ರವ್ಯರಾಶಿಯನ್ನು ಪೂರಕವೆಂದು ಗಣಿತೀಯವಾಗಿ ತೋರಿಸಬಲ್ಲೆನೆಂದಿದ್ದಾನೆ. ಹಾಗಾದರೆ ವೇದಾಂತದ ವೈಶ್ವಿಕತೆಗೆ ಬಲವಾದ ಅಡಿಪಾಯವೇ ದೊರೆತಂತಾಗುತ್ತದೆ.’ ಎಂದಿದ್ದರು. ಟೆಸ್ಲಾ ಅದನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುವಲ್ಲಿ ಸೋತ ಆದರೆ ಮುಂದೆ ಐನ್ಸ್ಟೀನ್ ಯಶಸ್ವಿಯಾದ. ಟೆಸ್ಲಾ ಮೂಲಕ ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರಭಾವ ರಸಾಯನ ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ನೋಬೆಲ್ ಪಡೆದ ಇಲ್ಯಾ ಪ್ರಿಗಾಗಿನ್, ಇವರ್ಿನ್ ಲಾಜ್ಲೋ, ರುಡಾಲ್ಫ್ ಸ್ಟೀನರ್ ಮತ್ತು ಡೇವಿಡ್ ಬೋಹೆಮ್ ಮೇಲಾಯಿತೆನ್ನುತ್ತಾರೆ ರಾಜೀವ್ ಮಲ್ಹೋತ್ರಾ. ಅದೇ ವರ್ಷ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ನ್ಯೂಯಾಕರ್್ ಮೆಡಿಕಲ್ ಟೈಮ್ಸ್ಗೆ ಬರೆದ ಈಥರ್ನ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ ಬರೆದ ಲೇಖನ ಬೆಳಕು ಕಂಡಿತ್ತು. ಈ ಲೇಖನಕ್ಕೆ ಬೆಲೆ ಬಂದದ್ದು ಐನ್ಸ್ಟೀನ್ ಅದನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದ ನಂತರವೇ. ಸ್ವಾಮೀ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಈ ಅಂತದರ್ೃಷ್ಟಿಯ ಕುರಿತಂತೆ ಸದ್ಯ ಕೇಂದ್ರ ಸಕರ್ಾರದ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಸಲಹೆಗಾರರಾಗಿರುವ ಟಿ.ಜಿ.ಕೆ ಮೂತರ್ಿಯವರು ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಕೃತಿ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ.

ವಿವೇಕಾನಂದರು ರಾಜಯೋಗವನ್ನು ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ ಮುಂದಿರಿಸಿದ ನಂತರ ಅಮೇರಿಕಾದ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರದ ಚಿಂತನಾಶೈಲಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಅನೂಹ್ಯವಾದ ಬದಲಾವಣೆ ಬಂದಿತ್ತು. ಪಶ್ಚಿಮದ್ದಲ್ಲದ ಮತ-ಪಂಥಗಳನ್ನು ಬಾಲಿಶವೆಂದೂ, ಅಜ್ಞಾನವೆಂದೂ, ಪ್ರಯೋಜನಕ್ಕೆ ಬಾರದ್ದೆಂದೂ ಬದಿಗೆ ಸರಿಸುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಂತೂ ದೂರವಾಯಿತು. ನೂರಾರು ಚಿಂತಕರು ಭಾರತೀಯ ತತ್ವಜ್ಞಾನದ ಆಳಕ್ಕಿಳಿಯಲು ಶುರುಮಾಡಿದರು. ಹಾರ್ವಡರ್್ನ ಖ್ಯಾತ ತತ್ವ ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ವಿಲಿಯಮ್ ಜೇಮ್ಸ್ ತನ್ನ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರದ ಚಿಂತನೆಗಳ ಮೇಲೆ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಪ್ರಭಾವ ಬಲು ಜೋರಾಗಿರುವುದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಅವರನ್ನು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಕ್ಕೆ ಕರೆಸಿ ಉಪನ್ಯಾಸಗಳನ್ನೂ ಕೊಡಿಸಿದ್ದ. ದುರಂತವೇನು ಗೊತ್ತೆ? ಹದಿನೈದು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ವಿಲಿಯಂ ಜೇಮ್ಸ್ರ ಕೃತಿ ದಿ ವೆರೈಟೀಸ್ ಆಫ್ ರಿಲಿಜಿಯಸ್ ಎಕ್ಸ್ಪೀರಿಯೆನ್ಸ್ನ ಶತಮಾನೋತ್ಸವವಾದಾಗ ವಿವೇಕಾನಂದರನ್ನು ಬೇಕಂತಲೇ ಅವಗಣನೆ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಕೃತಿಕಾರನ ಬೌದ್ಧಿಕ ಹರವನ್ನು ವಿಸ್ತಾರಗೊಳಿಸಿದವನನ್ನೇ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ತಳ್ಳುವುದು ಯಾವ ನ್ಯಾಯ? ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದ್ದೇಕೆ ಗೊತ್ತೇನು? ವಿವೇಕಾನಂದರ ವಿಚಾರಧಾರೆ ಅಂದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಇಂದಿಗೂ ಉತ್ಪಾತಗಳನ್ನೆಬ್ಬಿಸಬಲ್ಲದು. ಹಿಂದುತ್ವದ ಅಲೆಯ ತರಂಗಗಳನ್ನು ಅವರ ಚಿಂತನೆಗಳು ದೂರದೂರಕ್ಕೊಯ್ಯಬಲ್ಲದು. ಆ ಹೆದರಿಕೆ ಪಶ್ಚಿಮಕ್ಕೆ ಖಂಡಿತ ಇದೆ. ವಿವೇಕಾನಂದರ ಆಗಮನಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ಭಾರತೀಯ ಚಿಂತನೆಗಳು ಥಿಯಾಸಾಫಿಸ್ಟ್ಗಳಂತಹ ಕೆಲವು ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಗುಂಪುಗಳ ಮೂಲಕವಷ್ಟೇ ಪರಿಚಯವಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಈಗ ಹಾಗಲ್ಲ. ವಿವೇಕಾನಂದರೇ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ್ದ ವೇದಾಂತ ಸೊಸೈಟಿಗಳ ಮೂಲಕ ಅನೇಕರು ಪೂರ್ವದ ಚಿಂತನೆಗಳತ್ತ ಧಾವಿಸಿ ಬಂದರು. ಕೆಲವರು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರು, ಕೆಲವರು ಧಿಕ್ಕರಿಸಿದರು. ಉಳಿದವರು ಪೂರ್ವ-ಪಶ್ಚಿಮಗಳ ನಡುವಣ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅರಸಿಕೊಂಡು ಸುಖಿಸಿದರು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸನಾತನ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮ ಚಚರ್ೆಗಂತೂ ಬಂತು. ಈ ಪ್ರಭಾವ ಇಳಿದು ಹೋಗುವ ಮುನ್ನ 1915ರಲ್ಲಿ ಫ್ರಾನ್ಸ್ನ ನೋಬೆಲ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿವಿಜೇತ ರೋಮಾ ರೋಲಾ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಕುರಿತಂತೆ ಅದ್ಭುತವಾದ ಜೀವನ ಚರಿತ್ರೆ ಬರೆದು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅವರನ್ನು ಆಕರ್ಷಣೆಯ ಕೇಂದ್ರ ಬಿಂದು ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟ. 1940ರ ವೇಳೆಗೆ ಅಮೇರಿಕಾದ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳೆನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಗೆರಾಲ್ಡ್ ಹಡರ್್, ಕ್ರಿಸ್ಟೋಫರ್ ಐಶರ್ವುಡ್, ಆಲ್ಡಸ್ ಹಕ್ಸ್ಲಿಯಂಥವರು ಸ್ವಾಮೀ ಪ್ರಭವಾನಂದರಿಂದ ದೀಕ್ಷೆಯನ್ನೂ ಪಡೆದು ವಿವೇಕಾನಂದರ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಜಗತ್ತಿಗೇ ಸಾರಿ ಹೇಳುವಂಥವರಾದರು. ಇವರುಗಳು ಅನೇಕ ಶಾಸ್ತ್ರ ಗ್ರಂಥಗಳನ್ನು ತಾವೇ ಅನುವಾದ ಮಾಡಿದರು ಅಥವಾ ತಮ್ಮ ಮಿತ್ರರನ್ನು ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಮಿಶನ್ಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಿ ಅವರ ಮೂಲಕವಾದರೂ ಮಾಡಿಸಿದರು. ಹೆನ್ರಿಚ್ ಝಿಮ್ಮರ್ ವೇದಾಂತದೆಡೆಗೆ ಅಮೇರಿಕನ್ನರ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವಲ್ಲಿ ಮಹತ್ವದ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿದ. ಆನರ್ಾಲ್ಡ್ ಟಾಯ್ನ್ಬೀ, ವಿಲ್ ಡ್ಯುರಂಟ್ರಂತಹ ಇತಿಹಾಸಕಾರರೂ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಕೃತಿಗಳಿಂದ ಬಲುವಾದ ಪ್ರಭಾವಕ್ಕೊಳಗಾದವರು.

swami-and-sis-niveditasm

ವಿವೇಕಾನಂದರ ಬಳಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕೊಡಬಲ್ಲ ಸರಕಿತ್ತು. ಅಮೇರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಭೌತ ವಿಜ್ಞಾನವನ್ನು, ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನೂ ಆಧಾರವಾಗಿರಿಸಿಕೊಂಡು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನಲ್ಲಿ ಮನಃಶಾಸ್ತ್ರದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಪ್ರತಿಪಾದನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿನವರಿಗೆ ಅದರ ಮೇಲೆ ವಿಶೇಷ ಮಮಕಾರ. ಮಾರ್ಗರೇಟ್ ನೋಬೆಲ್ಳಂತಹ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಶಿಷ್ಯೆ ಅವರಿಗೆ ದೊರೆತದ್ದೇ ಮನಃಶಾಸ್ತ್ರದ ಚಚರ್ೆಯಿಂದ. ಆಕೆ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಆಕೆ ಮಕ್ಕಳ ಮನಸ್ಸಿನ ಕುರಿತಂತೆ ಅಧ್ಯಯನ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಳು, ಸ್ವಾಮೀಜಿ ವಿಶ್ವವನ್ನೇ ಮಗುವಂತೆ ಕಂಡು ಅದರ ಮಾನಸಿಕ ಸ್ಥಿತಿಗತಿಯನ್ನು ಅನಾವರಣ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಮುಂದಿರಿಸಿದ ಆಂತರಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಚಚರ್ೆಯಂತೂ ಡಾವರ್ಿನ್ನ ವಿಕಾಸವಾದವನ್ನೇ ಧಿಕ್ಕರಿಸಿತ್ತು. ವೈಶ್ವಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಸಿದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಸೃಷ್ಟಿ ಯಾರೂ ಮಾಡಿದ್ದಲ್ಲ ತಂತಾನೆ ಆಗಿದ್ದು ಎಂಬುದನ್ನು ವೇದಾಂತ ಮತ್ತು ವಿಜ್ಞಾನದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅನೇಕರು ಮೂಛರ್ೆ ಹೋಗಿದ್ದರು! ನಾಶವೆಂದರೆ ಎಲ್ಲವೂ ಮೂಲಕ್ಕೆ ಮರಳೋದು, ಸೃಷ್ಟಿಯೆಂದರೆ ಅದು ಅನಾವರಣಗೊಳ್ಳೋದು ಅಷ್ಟೇ ಎನ್ನುವ ಮೂಲಕ ಪಶ್ಚಿಮ ನಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೇ ಝಾಡಿಸಿ ಒಗೆದಿದ್ದರು. ಒಟ್ಟಾರೆ ಪಶ್ಚಿಮದ ಆಲೋಚನಾ ಪಥವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಪಾತ್ರ ಬಲು ದೊಡ್ಡದ್ದು. ಅದು ಅವರ ದೇಹತ್ಯಾಗದೊಂದಿಗೆ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಅರವಿಂದರ ಮೂಲಕ ವಿಸ್ತಾರಗೊಂಡಿತು.

ಅಂತನರ್ಿಹಿತವಾದ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ವಿಕಾಸವಾಗೋದು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಚಿಂತನಾಧಾರೆಗಳಿಂದ ಅಥರ್ೈಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಅರವಿಂದರು ಈಗ ಅದನ್ನು ಮೊದಲಿಗಿಂತ ಜೋರಾಗಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆ ಪಶ್ಚಿಮದ್ದೇ ಶಿಕ್ಷಣ ದೊರೆತದ್ದರಿಂದ ಅಲ್ಲಿನ ಬೌದ್ಧಿಕ ವರ್ಗವನ್ನು ಪ್ರಭಾವಿಸಬಲ್ಲ ಸಾಮಥ್ರ್ಯ ಅವರಲ್ಲಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ವಿಚಾರಧಾರೆ ಅರವಿಂದರ ಮೂಸೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂತು. ನಿವೇದಿತಾ ಕೂಡ ಪಶ್ಚಿಮಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಚಿಂತನೆಗಳತ್ತ ಆಕರ್ಷಣೆಯುಂಟಾಗಲು ಶ್ರಮಿಸಿದಳು.

ವಿವೇಕಾನಂದರ ನೂರೈವತ್ತನೇ ಜಯಂತಿಯ ವೇಳೆಗೆ ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಮುಟ್ಟಿಸುವಲ್ಲಿ ನಮಗೊಂದು ಅವಕಾಶವಿತ್ತು. ನಾವು ಕಳಕೊಂಡೆವು. ಭಾರತದ ಪ್ರಭಾವ ಪಶ್ಚಿಮವನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸಿದೆ ಎಂದು ಸಾಬೀತು ಪಡಿಸುವ ಅವಕಾಶವಾಗಿತ್ತು ಅದು. ಕೈಚೆಲ್ಲಿಬಿಟ್ಟೆವು. ಹಾಗಂತ ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿಲ್ಲ. ಅವರ ಚಿಕಾಗೋ ಭಾಷಣಕ್ಕೆ ನೂರಿಪ್ಪತ್ತೈದು ತುಂಬಿದೆ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ 1893 ಭಾರತದ ಪಾಲಿಗೆ ಬಲು ಮಹತ್ವದ ವರ್ಷ. ತಿಲಕರು ಗಣೇಶೋತ್ಸವಕ್ಕೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ರೂಪ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು, ಅರವಿಂದರು ಬ್ರಿಟೀಷರ ಚಾಕರಿಯನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಮರಳಿದ್ದೂ ಅದೇ ವರ್ಷವೇ. ಚಿಕಾಗೋದಲ್ಲಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಪ್ರಖ್ಯಾತ ಭಾಷಣ ನಡೆದದ್ದೂ ಅದೇ ವರ್ಷದ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ ಹನ್ನೊಂದಕ್ಕೆ.

ಅರವಿಂದ-ನಿವೇದಿತೆಯರ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಹಬ್ಬಿದ ವಿವೇಕ ಚಿಂತನೆ ಹೊಸ ರೂಪ ತಾಳಿ ಮತ್ತೆ ವಿಶ್ವ ಪರ್ಯಟನೆ ಆರಂಭಿಸಲು ಇದು ಸಕಾಲ. ಹಾಗೆಂದೇ ಪ್ರಧಾನಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಅಂದಿನ ದಿನ ವಿಶೇಷ ಭಾಷಣ ಮಾಡಿ ದೇಶದ ತರುಣರನ್ನು ತಲುಪುವ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದ್ದರು. ದೀನ್ದಯಾಳ್ ಸಂಶೋಧನಾ ಸಂಸ್ಥೆಯವರು ಭಿನ್ನ ಭಿನ್ನ ಕಾಲೇಜುಗಳಿಂದ ಆಯ್ದ ಸಾವಿರದೈನೂರು ತರುಣರನ್ನು ಸೇರಿಸಿ, ‘ತರುಣ ಭಾರತ, ನವ ಭಾರತ- ಪ್ರಬುದ್ಧ ಭಾರತ: ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಸಿದ್ಧಿ’ ಎಂಬ ವಿಚಾರದ ಕುರಿತಂತೆ ಪ್ರಧಾನಿಯವರ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಆಯೋಜಿಸಿದ್ದರು. ಯುಜಿಸಿ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ತನ್ನ ಅಧೀನ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳಿಗೆ ತಲುಪಿಸಲೆಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿತು. ಮುಖ್ಯಸ್ಥ ವಿ.ಎಸ್ ಚೌಹಾನ್ ಬದುಕು ಬದಲಾಯಿಸಬಲ್ಲ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರದಶರ್ಿಸಲು ಸೂಕ್ತ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿರೆಂದು ಪತ್ರ ಬರೆದರು. ತಪ್ಪೇನಿದೆ? ಪಶ್ಚಿಮದ ಜನರ ಆಲೋಚನಾ ಪಥವನ್ನು ಬದಲಿಸಿದ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಕುರಿತಂತೆ ಪ್ರಧಾನಿಗಳು ಮಾತನಾಡಿದರೆ ಅದು ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳ ಬದುಕು ಬದಲಿಸದಿರುತ್ತದೇನು? ಶುರುವಾಯ್ತು ನೋಡಿ ಅಸಹಿಷ್ಣು ಗ್ಯಾಂಗಿನ ಆರ್ಭಟ. ಯುಜಿಸಿಯಿಂದ ಬೇಕಾದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಪಡೆದು ಮೆರೆದಾಡುವ ಬಂಗಾಳದ ದೀದಿ ಈ ಸುತ್ತೋಲೆಯನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸುವಂತೆ ಬಂಗಾಳದ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳಿಗೆ ಆದೇಶಿಸಿದರೆ, ಕನರ್ಾಟಕದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳೂ ಅಕ್ಕನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದ ನಿಯತ್ತಿನ ತಮ್ಮನಾದರು! ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಷ್ಟೂ ಕಾಲ ವಿವೇಕಾನಂದರ ವಿಚಾರಧಾರೆಯನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಸಮಥರ್ಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಛಾತಿ ತೋರದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಮತ್ತು ಅದರಿಂದ ಸಿಡಿದ ತೃಣಮೂಲಗಳು ಅಧಿಕಾರ ಕಳಕೊಂಡ ಮೇಲೂ ಅದನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತವೆಂದರೆ ಏನೆನ್ನಬೇಕು ಹೇಳಿ? ಯಾವುದೋ ಭಾಷಣವೊಂದನ್ನು ಒತ್ತಾಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕೇಳಿಸುವುದು ತಪ್ಪೆನ್ನುವುದಾದರೆ, ಅದನ್ನು ಒತ್ತಾಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕೇಳಿಸದಿರುವುದೂ ಅಷ್ಟೇ ತಪ್ಪು. ಸತ್ಯ ಹೇಳಿ. ವಿವೇಕಾನಂದರ ವಿಚಾರಗಳು ಚಚರ್ೆಗೆ ಬಂದರೆ ತಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಸಂಚಕಾರ ಬರುವುದೆಂದು ಪಶ್ಚಿಮದ ಜನ ಹೆದರಿದಂತೆಯೇ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸೂ ಹೆದರಿದೆಯಾ? ಅಥವಾ ಪ್ರಧಾನಿಗೆ ತನ್ನೊಂದು ಭಾಷಣವನ್ನು ಯುಜಿಸಿಯ ಮೂಲಕ ತರುಣರಿಗೆಲ್ಲ ಕೇಳಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಅಧಿಕಾರವಿಲ್ಲವಾ? ಯುಜಿಸಿಯಿಂದ ದೊರೆಯುವ ಸೌಕರ್ಯಕ್ಕೆ ಕೈಚಾಚಿ ನಿಲ್ಲುವ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳಿಗೆ ಅದರ ಆದೇಶವೊಂದನ್ನು ಪಾಲಿಸಬೇಕೆನ್ನುವ ದದರ್ು ಇಲ್ಲವಾ?

Independence Day at Red Fort

ನನ್ನದೊಂದು ಕಾಳಜಿ. ವಿವೇಕಾನಂದರ ವಿಚಾರ ಪ್ರಚಾರದ ಪರಂಪರೆ ನಿವೇದಿತಾ, ರೋಮಾರೋಲಾ, ಹಕ್ಸಿ, ಟಾಯ್ನ್ಬೀ, ವಿಲ್ ಡುರೆಂಟ್, ಅರವಿಂದರ ಮೂಲಕ ಆದಂತೆ ಈಗ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಆಗಲೇಬೇಕಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರೇ ಅಧ್ವಯರ್ುವಾದರೆ ತಪ್ಪೇನಿದೆ?

ಪರರ ಕೇಡು ಬಯಸಿದವರ ಅಂತ್ಯ ಬಲು ಕೆಟ್ಟದ್ದೇ!

ಪರರ ಕೇಡು ಬಯಸಿದವರ ಅಂತ್ಯ ಬಲು ಕೆಟ್ಟದ್ದೇ!

ಈಗ ಲಂಡನ್ನಿನಲ್ಲಿಯೇ ಬಾಂಬು ಸಿಡಿದಿದೆ. ವಲಸೆ ಬಂದವರಿಂದಾಗಿಯೇ ಕಳೆದ ವರ್ಷದ ಬ್ರುಸೆಲ್ಸ್ ದಾಳಿ ಮತ್ತು 2015 ರಲ್ಲಿ ಜರ್ಮನಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ನಡೆದಿದ್ದನ್ನು ಮರೆಯುವುದು ಹೇಗೆ? ಅದರದ್ದೇ ಮುಂದುವರಿದ ಭಾಗವಾಗಿ ಪಾರ್ಸನ್ ಗ್ರೀನ್ ಟ್ಯೂಬ್ ಟ್ರೇನ್ನಲ್ಲಿ ದಾಳಿಯಾಗಿದೆ. ಹೊರಗಿನಿಂದ ಬಂದವರು ಎಷ್ಟಾದರೂ ಹೊರಗಿನವರೇ.

ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ರಿಯೆಗೂ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಇರಲೇಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು ವಿಜ್ಞಾನದ ನಿಯಮ. ಆಧ್ಯಾತ್ಮವೂ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅದನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಕರ್ಮ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಅಡಿಪಾಯವೇ ಅದು. ಇಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಯೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಆಲೋಚನೆಗೂ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಿರುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡುವಾಗಲೂ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ವಹಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದುದು ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಪೀಠಿಕೆ ಏಕೆಂದರೆ, ಲಂಡನ್ನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಭಯೋತ್ಪಾದನಾ ದಾಳಿಯಾಗಿದೆ.

1947 ರಲ್ಲಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಕೊಡುವ ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡಿತಲ್ಲ ಇಂಗ್ಲೆಂಡು ಆಗಲೇ ಭಾರತವನ್ನು ವಿಭಜಿಸುವ ಯೋಜನೆಯನ್ನೂ ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಹಿಂದೂ-ಮುಸಲ್ಮಾನರು ಜೊತೆಗಿದ್ದರೆ ಕಾದಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ ಅದಕ್ಕೇ ಅವರನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿರಿಸುವುದು ಶಾಂತಿ-ನೆಮ್ಮದಿಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಒಳಿತೆಂದು ಅವರು ಜಗತ್ತನ್ನು ನಂಬಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ವಿರೋಧಗಳಿದ್ದರೂ ಮತದ ಅಫೀಮು ಕುಡಿದ ಒಂದಷ್ಟು ಮರ್ಕಟಗಳು ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರದ ಅಮಲೇರಿಸಿಕೊಂಡ ದುಷ್ಟ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಕೈಜೋಡಿಸಿಯಾಗಿತ್ತು. ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ದ್ವಿರಾಷ್ಟ್ರ ಸಿದ್ಧಾಂತಕ್ಕೆ ಭಾರತ ತಲೆ ಬಾಗಲೇಬೇಕಾಯಿತು. ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಮತಾವೇಶವನ್ನು ಕಂಡು ಬಾಬಾ ಸಾಹೇಬ ಅಂಬೇಡ್ಕರರು ಸ್ಪಷ್ಟ ದನಿಯಲ್ಲಿ, ‘ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಹೊರಗಿಟ್ಟು ಯುದ್ಧಮಾಡುವುದು ಅವರನ್ನು ಒಳಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕಾದಾಡುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಒಳ್ಳೆಯದು’ ಎಂದಿದ್ದರು.

ಆದರೆ ಆದದ್ದೇನು? ವಿಭಜನೆಯ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಅರವತ್ತು ಲಕ್ಷ ಮುಸಲ್ಮಾನರು ನಾಡಿನೆಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದ ಪಾಕೀಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ವಗರ್ಾಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು. ಅತ್ತಲಿಂದ ನಲವತ್ತು ಲಕ್ಷಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನ ಇತ್ತ ಬಂದರು. ಈ ಸರ್ಕಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಎರಡು ಲಕ್ಷದಿಂದ ಇಪ್ಪತ್ತು ಲಕ್ಷದಷ್ಟು ಜನ ಕೊಲೆಯಾಗಿ ಹೋದರು. ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಮೇಲಿನ ಅತ್ಯಾಚಾರ ಎಗ್ಗಿಲ್ಲದೇ ನಡೆಯಿತು. ಅರಾಜಕತೆಯಿಂದಾಗಿ ಸೇಡಿನ ಬೆಂಕಿ ಧಗಧಗನೆ ಉರಿಯಿತು. ಈ ನಡುವೆ ಬ್ರಿಟನ್ ಭಾರತವನ್ನು ಆಳಲಾಗದೇ ಸೋತು ಮರಳಿದ್ದನ್ನು ಜಗತ್ತು ಮಾತನಾಡಲು ಮರೆತೇ ಹೋಗಿತ್ತು. ಅದು ಪಕ್ಕಾ ರಾಜಕಾರಣ. ಜನರ ಗಮನವನ್ನು ತಮ್ಮ ವೈಫಲ್ಯದಿಂದ ಬೇರೆಡೆ ಸೆಳೆಯಲು ಮತ್ತೊಂದು ಸ್ಫೋಟಕ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಹೊರ ಹಾಕೋದು. ಕನರ್ಾಟಕದ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಸಕರ್ಾರದ ವೈಫಲ್ಯದಿಂದ ಜನರನ್ನು ಲಿಂಗಾಯತ ಧರ್ಮದೆಡೆಗೆ ಸೆಳೆದು ತಂದಿಲ್ಲವೇ ಹಾಗೆಯೇ! ನಮಗೂ ಅಷ್ಟೇ. ಮತ-ಪಂಥಗಳ ಸೆಳವು ಅದೆಷ್ಟಿದೆಯೆಂದರೆ ರಾಜ್ಯ, ರಾಷ್ಟ್ರ, ಪ್ರಗತಿ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಮೂಲೆಗೆ ಹೋಗಿ ಕುಳಿತುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಬ್ರಿಟೀಷರು ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರನ್ನು ನಡು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಬಲಿ ಕೊಟ್ಟು ತಮ್ಮ ಮನೋಗತವನ್ನು ಈಡೇರಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಇಡಿಯ ದೇಶ ಆಗ ಅವರ ಕೈಲೇ ಇತ್ತು. ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದ್ದರೆ ಜನರ ವಿನಿಮಯವನ್ನು ತೊಂದರೆಯಾಗದಂತೆ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಪ್ಪುವಂತೆ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟು ಅಖಂಡ ಭಾರತೀಯರ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ವಿರಾಜಮಾನರಾಗಬಹುದಿತ್ತು. ಅವರು ಹಾಗೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ದಂಗೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನೀಡಿ ಭಾರತದ ಜನ ಆಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಯೋಗ್ಯರೆಂದು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುವ ಹಠಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದರು. ಆ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಅನುಭವಿಸಿದ ವೇದನೆ, ನಂಬಿಕೆ ಕಳೆದು ಕೊಂಡಿದ್ದ ಇಲ್ಲಿನ ಮುಸಲ್ಮಾನರ ನೋವು ದಾಖಲು ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಬಹುದಾದ್ದಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆಳುವ ಅಧಿಕಾರ ಪಡೆದ ನಾಯಕರು ಬ್ರಿಟೀಷರ ಶೂಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಕಾಲಿರಿಸಿದರೇ ಹೊರತು ಹೊಸ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ, ಹೊಸ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುವ ಗೋಜಿಗೇ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಹಿಂದೂಗಳ ಔದಾರ್ಯದಿಂದ ಇಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದಿದ್ದ ಮುಸಲ್ಮಾನರನ್ನು ಮುಖ್ಯವಾಹಿನಿಗೆ ಕರೆತಂದು ಅವರನ್ನು ಭಾರತದ ಪ್ರಗತಿಯ ಓಟಕ್ಕೆ ಪಾಲುದಾರರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಬಿಡಬೇಕಿತ್ತು; ನಾವು ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರೆಂಬ ಬಿರುದು ಕೊಟ್ಟು ಅವರನ್ನು ಖಲೀಫಾಗಳಿಗೇ ಅಧಿನರಾಗಿರಿಸಿದೆವೇ ಹೊರತು ಭಾರತ ಭಕ್ತರಾಗಿಸಲಿಲ್ಲ.

12

ಇಸ್ಲಾಂ ಬಲುಬೇಗ ಆವೇಶಕ್ಕೊಳಗಾಗುವ ಪಂಥ. ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಿಚಾರವನ್ನೂ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ, ಒತ್ತಾಯದಿಂದ ತುರುಕಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ರಕ್ತಗತವಾಗಿಹೋಗಿರುವ ನಂಬಿಕೆಗಳು ಸ್ವಲ್ಪ ಅಲುಗಾಡಿದರೂ ಅವರು ಅದನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾರರು. ಸಹ ಮಾನವರೊಡನೆ ಬದುಕಲು ಅವರಿನ್ನೂ ಸಾಕಷ್ಟು ವಿಚಾರವಂತರಾಗಬೇಕಿದೆ. ಒಂದೇ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಇಸ್ಲಾಂ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲೇ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬದುಕಲು ಹೆಣಗಾಡುವ ಮುಸಲ್ಮಾನರು, ಸೆಕ್ಯುಲರ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ಹೇಗೆ ಬದುಕಬಲ್ಲರು ಹೇಳಿ? ಹಾಗೇನಾದರೂ ಬದುಕುವ ಕಲೆ ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟು ಅವರನ್ನು ನಾಗರೀಕರಾಗಿಸುವ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವಿದ್ದರೆ ಅದು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ. ಹೂಣರಂತಹ ಹೂಣರನ್ನೇ ತನ್ನೊಳಗೆ ಸಮ್ಮಿಳಿತಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಇವರು ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಹದ್ದೂರ್ ಷಾಹ್ ಜಫರ್ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಅದು ಆಗಿಯೂ ಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಬಿಳಿಯರು ತಡೆಗೋಡೆಯಾಗಿ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟರು ಅಷ್ಟೇ. ಹಿಂದೂ-ಮುಸ್ಲೀಂ ಕಂದಕ ದೊಡ್ಡದು ಮಾಡಿದಷ್ಟೂ ಆಳುವುದು ಸುಲಭವೆಂದು ಅವರ ಅನುಭವ ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗೆಂದೇ ಅವರು ವಿಭಿನ್ನ ಪ್ರಯೋಗಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿ ಮುಸಲ್ಮಾನರನ್ನು ಭಡಕಾಯಿಸಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದು. ಢಾಕಾದ ನವಾಬ ಸಲೀಮುಲ್ಲಾನಿಗೆ ಹಣದ ಆಮಿಷವೊಡ್ಡಿ ಹಿಂದೂ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಅತ್ಯಾಚಾರ ಮಾಡುವಂತೆ ಅಧಿಕಾರಿಗಳೇ ಸಲಹೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದುದು ಈಗ ಇತಿಹಾಸ. ಅವನ ಕೃಪಾ ಪೋಷಿತ ಗೂಂಡಾಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಹಿಂದುಗಳ ಬದುಕನ್ನು ನರಕಗೊಳಿಸಿಬಿಟ್ಟರು. ಮುಸಲ್ಮಾನರನ್ನು ಭಡಕಾಯಿಸುವುದು ಬಲು ಸುಲಭ. ಮೆಕ್ಕಾಕ್ಕೆ ಅವಮಾನ, ಪ್ರವಾದಿಗಳಿಗೆ ಅವಮಾನ, ಕುರಾನಿಗೆ ಅವಮಾನ ಎಂದು ಪುಕಾರು ಹಬ್ಬಿಸಿದರಾಯಿತು. ಮೂತರ್ಿ ಪೂಜೆಯನ್ನೇ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತ ಮತದ ಸಂಕೇತಗಳಿಗೆ ಅವಮಾನವಾದರೂ ಸಹಿಸದಂತಾಡುತ್ತಾರೆ. ಹಿಂದುಗಳಾದರೋ ವೈಭವದ ಮೂತರ್ಿ ಪೂಜೆಯನ್ನೇ ಮಾಡಿ ಅದನ್ನೂ ಮೀರಿ ಹೋಗುವುದನ್ನೇ ಆಲೋಚಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಅದು ಬೇರೊಂದು ಚಚರ್ೆ. ಸದ್ಯದ ಸಂಗತಿ ಎಂದರೆ, ಈ ಬಗೆಯ ಕಿಡಿ ಹೊತ್ತಿಸಿ ಮುಸಲ್ಮಾನರನ್ನು ಅಂದಿನಿಂದ ಇಂದಿನವರೆಗೂ ಭಡಕಾಯಿಸುತ್ತಲೇ ಬಂದರು ಆಳುವ ಧಣಿಗಳು. ಅದಕ್ಕೆ ಅವರೂ ಪೂರಕವಾಗಿ ಪ್ರತಿಸ್ಪಂದಿಸಿದರು. ತಮ್ಮ ತಮ್ಮಲ್ಲೆ ಕಾದಾಡಿ ನಾಶವಾಗಿ ಹೋದವರ ಸಮಾಧಿಯ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ವಿಜಯ ಪತಾಕೆ ಹಾರಿಸುವ ಹುಚ್ಚು ಬಿಳಿಯರಿಗೆ. ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ ಇದನ್ನೇ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದವರು ಅವರು. ಆ ಕುರಿತಂತೆ ಹೆಮ್ಮೆಯಿದೆ ಅವರಿಗೆ. ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸಿಯೇ ವಿವೇಕಾನಂದರೊಮ್ಮೆ ತಮ್ಮ ವಿದೇಶದ ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ಭವಿಷ್ಯದ ನಾಶದ ಮುನ್ಸೂಚನೆ ಕೊಡುತ್ತ ಒಂದು ಕಾಲ ಬರುತ್ತದೆ ಆಗ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಒಂದು ಇಟ್ಟಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೊಂದು ಇಟ್ಟಿಗೆ ನಿಲ್ಲಲಾರದು ಎಂದು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಎಚ್ಚರಿಸಿದ್ದರು. ಅದಕ್ಕೆ ಯಾರು ಕಾರಣರಾಗಬಹುದೆಂಬ ಸೂಕ್ಷ್ಮವನ್ನೂ ಹೇಳಿ, ಅದಕ್ಕೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಮಯ ಬೇಕೆಂದು ಸಮಾಧಾನವನ್ನೂ ಮಾಡಿದ್ದರು.
ಅಲ್ಲವೇ ಮತ್ತೆ? ಇತರರನ್ನು ಕೊಂದಾದರೂ ಸರಿ ತಾವು ಮತ್ತು ತಮ್ಮವರು ರಾಜ್ಯವಾಳಬೇಕೆಂಬ ಕ್ರೌರ್ಯದಿಂದ ಆಧಿಪತ್ಯ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದವರಿಗೆ ಪ್ರತಿಫಲ ದಕ್ಕುವುದಾದರೂ ಯಾವಾಗ? ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದ ಮೇಲಾದರೂ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದರೇನು? ಪಾಕೀಸ್ತಾನವನ್ನು ಭಡಕಾಯಿಸಿ ನಮ್ಮ ವಿರುದ್ದ ಎತ್ತಿಕಟ್ಟಿ ನಾವು ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯ ಸುಲಭದ ತುತ್ತಾಗುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡರಲ್ಲ. ಅವತ್ತು ನಾವು ಪಾಕೀಸ್ತಾನ ಪ್ರೇರಿತ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯೆಂದು ಜಗತ್ತಿನ ಮುಂದೆ ಕಣ್ಣೀರಿಡುವಾಗ ‘ಕಾನೂನು-ಸುವ್ಯವಸ್ಥೆ ಕಾಪಾಡಲಾಗದ ಅಪ್ರಯೋಜಕ ರಾಷ್ಟ್ರ ಭಾರತ’ ಎಂದು ಜಗತ್ತಿನ ಮುಂದೆ ಮೂದಲಿಸುತ್ತ ಕುಳಿತಿತ್ತಲ್ಲ ಪಶ್ಚಿಮದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು; ಈಗ ಅವುಗಳ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನೋಡಿ. ಭಾರತವೇನೋ ಈ ಬಾಡಿಗೆ ಗೂಂಡಾಗಳನ್ನು, ಮತೋನ್ಮತ್ತರನ್ನು ಎದುರಿಸುವುದನ್ನು ಕಲಿತುಬಿಟ್ಟಿದೆ ಆದರೆ ಬೇರೆಯವರ ಮೇಲೆ ಛೂ ಬಿಡಲೆಂದೇ ತಯಾರು ಮಾಡಿದ ನಾಯಿಗಳು ಈಗ ತನ್ನತ್ತಲೇ ತಿರುಗಿ ನಿಂತಾಗ ಪತರಗುಟ್ಟುವ ಮಾಲೀಕನಂತಾಗಿದೆ ಇಂಗ್ಲೆಂಡು. ಇತರರ ಸರ್ವನಾಶದ ಆಲೋಚನೆಯೊಳಗೆ ತನ್ನದೇ ಸರ್ವನಾಶದ ಬೀಜ ಅಡಗಿದೆ ಎನ್ನುವುದು ಅದಕ್ಕೀಗ ಅರಿವಾಗುತ್ತಿದೆ.

sadiq_khan-680x408

ಲಂಡನ್ನಿನ ಮೇಯರ್ ಆಗಿ ಸಾದಿಕ್ ಖಾನ್ ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನ್ಯೂಯಾಕರ್ಿನಲ್ಲ್ಲಿ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ದಾಳಿ ನಡೆದಿತ್ತು. ಆಗ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದ ಸಾಧಿಕ್ ಖಾನ್, ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ದಾಳಿ ದಿನನಿತ್ಯದ ವಹಿವಾಟಿನಂತೆ. ಜನ ಜಾಗೃತರಾಗಿರಬೇಕಷ್ಟೇ ಎಂದಿದ್ದರು. ನನಗೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಇಸ್ಲಾಂ ಇಂತಹ ದಾಳಿಗಳನ್ನು ಮಾಡಲು ಹೇಳಲಾರದೆಂದು ಹೇಳಿಕೆ ಕೊಟ್ಟು ಇಸ್ಲಾಂ ಪರ ಬ್ಯಾಟಿಂಗ್ ಮಾಡಲು ನಿಂತರು. ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ಟ್ರಂಪ್ ವಲಸೆಗಾರರ ವಿರುದ್ಧ ಕೊಟ್ಟ ಕಠೋರ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿದರು ಕೂಡ. ಈಗ ಲಂಡನ್ನಿನಲ್ಲಿಯೇ ಬಾಂಬು ಸಿಡಿದಿದೆ. ವಲಸೆ ಬಂದವರಿಂದಾಗಿಯೇ ಕಳೆದ ವರ್ಷದ ಬ್ರುಸೆಲ್ಸ್ ದಾಳಿ ಮತ್ತು 2015 ರಲ್ಲಿ ಜರ್ಮನಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ನಡೆದಿದ್ದನ್ನು ಮರೆಯುವುದು ಹೇಗೆ? ಅದರದ್ದೇ ಮುಂದುವರಿದ ಭಾಗವಾಗಿ ಪಾರ್ಸನ್ ಗ್ರೀನ್ ಟ್ಯೂಬ್ ಟ್ರೇನ್ನಲ್ಲಿ ದಾಳಿಯಾಗಿದೆ. ಹೊರಗಿನಿಂದ ಬಂದವರು ಎಷ್ಟಾದರೂ ಹೊರಗಿನವರೇ. ಸಾದಿಕ್ ಖಾನ್ಗೆ ಈಗ ಬುದ್ಧಿ ಬಂದಿರಬಹುದೇನೋ? ‘ಈ ನಗರ ಹೇಡಿತನದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಈ ಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತದೆ’ ಎಂಬ ಹೇಳಿಕೆ ಕೊಟ್ಟು ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಸುಮ್ಮನಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಅಂದಹಾಗೆ ಭಾರತದಲ್ಲೂ ವಲಸೆಕೋರರ ಹಾವಳಿ ಸಾಕಷ್ಟಿದೆ. ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶಿಗರಲ್ಲದೇ, ರೋಹಿಂಗ್ಯಾದ ಮುಸಲ್ಮಾನರು ಇಲ್ಲಿ ಬೀಡುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಢಾಕಾದ ನವಾಬ ಸಲೀಮುಲ್ಲಾನ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಬಂಗಾಳದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಮಮತಾ ಬ್ಯಾನಜರ್ೀ ಇದ್ದಾರೆ. ಬ್ರಿಟೀಷರ ವೈರಸ್ಸು ಕೊರೆದಿರುವ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳು ಬೆಂಬಲಕ್ಕೆ ಈಗಲೂ ಇದ್ದಾರೆ! ಭಾರತ ಮತ್ತೊಂದು ತುಂಡಾಗುವ ಮುನ್ನ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ!

 

ನಾಡಿಗಾಗಿ ಬದುಕುವ ಪ್ರೇರಣೆ ನೀಡುವ ಸಾಹಿತ್ಯ ಹಬ್ಬ!

ನಾಡಿಗಾಗಿ ಬದುಕುವ ಪ್ರೇರಣೆ ನೀಡುವ ಸಾಹಿತ್ಯ ಹಬ್ಬ!

ಬೆಳಗಾವಿಯಲ್ಲಿ ಸಮಾರೋಪ ನಡೆಸುವುದಕ್ಕೊಂದು ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣವಿದೆ. ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಪರಿವ್ರಾಜಕರಾಗಿ ದೇಶ ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವರು ಬೆಳಗಾವಿಗೆ ಬಂದು ಹನ್ನೆರಡು ದಿನ ಇದ್ದರು. ಇಲ್ಲಿರುವಾಗಲೇ ಅವರು ಅಷ್ಟಾಧ್ಯಾಯಿಯ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ಪಾಂಡಿತ್ಯವನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿದ್ದು. ಇದೇ ಬೆಳಗಾವಿಯಲ್ಲಿ ನೂರು ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಹಳೆಯದಾದ ಸರಸ್ವತಿ ವಾಚನಾಲಯವಿದೆ. ಸಾವರ್ಕರರೂ ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟಂತಹ ವಾಚನಾಲಯವಿದು. ಇವೆಲ್ಲ ಕನ್ನಡ ನಾಡಿನ ಆಸ್ತಿಗಳು. ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾಡಿಗೆ ಪ್ರಚುರ ಪಡಿಸಬೇಕಾದ ಕರ್ತವ್ಯವೂ ನಮ್ಮ ಹೆಗಲಮೇಲಿತ್ತು. ಹಾಗೆಂದೇ ಈ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಆಯ್ದುಕೊಂಡು ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಸಮಾರೋಪದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಯೋಜನೆ ಮಾಡಲಾಯ್ತು.

ಈ ವರ್ಷ ನಿವೇದಿತಾಳದ್ದು ನೂರೈವತ್ತನೇ ಜಯಂತಿ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಇಡಿಯ ದೇಶ ಈ ಸಂಭ್ರಮವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕಿತ್ತು. ಯಾಕೋ ತಮ್ಮದಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ ಮುಗುಮ್ಮಾಗಿ ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಎಲ್ಲರೂ. ಹುತಾತ್ಮರನ್ನು ನೆನೆಯದ ದೇಶಕ್ಕೆ ಭವಿಷ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬೊಂದು ಮಾತಿದೆ. ಅಪ್ಪಿತಪ್ಪಿಯೂ ನಿವೇದಿತಾ ಹುತಾತ್ಮಳು ಹೌದೋ ಅಲ್ಲವೋ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಬೇಡಿ. ವಿವೇಕಾನಂದರು ಕೊಟ್ಟ ಕಾಳಿಯ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಅದನ್ನೇ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತ ಕ್ರಮೇಣ ಕಾಳಿಯನ್ನೇ ಭಾರತಮಾತೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಮಹಾ ಮಹಿಮಳು ಆಕೆ. ‘ದೇಶಭಕ್ತಿ ಎನ್ನೋದು ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಓದುವುದರಿಂದ ಬರಲಾರದು. ಅದು ನಮ್ಮ ಇರುವನ್ನೂ ಮರೆಸಿಬಿಡುವ ಭಾವನೆ. ಅದೇ ರಕ್ತ ಮತ್ತು ಅಸ್ತಿಮಜ್ಜೆ. ನಾವು ಉಸಿರಾಡುವ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ, ಕೇಳುವ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಅದು ಇದೆ’ ಎಂದು ಎದೆಯುಬ್ಬಿಸಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು ಅಕ್ಕ.

sisternivedita-650_102814035616

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೊಂದರಲ್ಲಿ ಕಾಲೇಜಿನ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಯೊಬ್ಬರು ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದರು, ‘ಅಕ್ಕ ಭಾರತವನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದಳು ಸರಿ, ಆಕೆಯ ದೇಶದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಿದರೆ ದ್ರೋಹಿಯಲ್ಲವೇನು ಅಂತ?’ ಅದಕ್ಕೆ ನಾವ್ಯಾರೂ ಉತ್ತರಿಸಬೇಕಿಲ್ಲ, ಬಂಗಾಳದ ವಿಭಜನೆಯ ನಂತರ ಸ್ವತಃ ಅಕ್ಕ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ ‘ನನ್ನ ಹುಟ್ಟು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಕುರಿತಂತೆ ನನಗೆ ನಾಚಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ! ಆದರೆ ಭಾರತ ಮಾತೆಯ ಕಂದಮ್ಮಗಳ ತ್ಯಾಗ ಮತ್ತು ಬಲಿದಾನ ಇಂಗ್ಲೀಷರನ್ನು ದೇಶ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವುದಕ್ಕೆ ಉದ್ದೀಪಿಸುವವರೆಗೂ ನಾವು ಹೋರಾಟ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ’ ಅಂತ. ಆಕೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಬ್ರಿಟೀಷರು ಹೈ ಅಲರ್ಟ್ ನೋಟೀಸ್ ಹೊರಡಿಸಿದ್ದರೆಂಬುದು ಅನೇಕರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಆಕೆ ಒಂದು ತಪ್ಪು ಮಾತಾಡಿದರೂ ಹಿಡಿದು ಒಳದಬ್ಬಬೇಕೆಂದು ಬ್ರಿಟೀಷ್ ಪಡೆ ಕಾಯುತ್ತಲಿತ್ತು. ಅನೇಕ ಮಿತ್ರರು ಆಕೆಯನ್ನು ಆ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ದೇಶ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ವಿನಂತಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆಂಬುದು ಬಲು ಅಪರೂಪದ ಸಂಗತಿಯೇ. ಅವರೆಲ್ಲರ ಮಾತಿಗೆ ಕಟ್ಟುಬಿದ್ದೇ ಆಕೆ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ಪತ್ರಕತರ್ೆಯಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಬಲ ತುಂಬಿದ್ದು. ಆಕೆ ಮರಳಿ ಬರುವ ವೇಳೆಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಅಲೀಪುರ ಮೊಕದ್ದಮೆಯಲ್ಲಿ ಅರವಿಂದ ಘೋಷರಾದಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಮಿತ್ರರೂ ಜೈಲು ಸೇರಿದ್ದರು. ಆಕೆ ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಗಿರದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಈ ಮೊಕದ್ದಮೆಯಲ್ಲಿ ಜೈಲು ಪಾಲಾದವರ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಆಕೆಯ ಹೆಸರೂ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ, ಈ ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೆ ಆಕೆ ಕೊಟ್ಟ ಕೊಡುಗೆ ಅಪಾರ. ನೂರೈವತ್ತನೇ ಜಯಂತಿಯ ನೆಪದಲ್ಲಾದರೂ ಆಕೆಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ಹೇಗೆ?

ಹಾಗೆಂದೇ ತರುಣರ ಗುಂಪೊಂದು ಆರು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದ, ಅಕ್ಕ ನಿವೇದಿತೆಯರ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನವನ್ನು ನಡೆಸುವ ಕಲ್ಪನೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿತು. ಆ ವೇಳೆಗಾಗಲೇ ಸಕರ್ಾರಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಚಪ್ಪಲಿಗಳ ಪ್ರದರ್ಶನ ಆಗಿತ್ತು, ಶಿವಮೊಗ್ಗ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆಯನ್ನು ಎಸ್. ಎಲ್. ಭೈರಪ್ಪನವರು ವಹಿಸುವುದಾದರೆ ನಾವು ಬರುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಒಂದಷ್ಟು ತಥಾಕಥಿತ ಸಾಹಿತಿಗಳು ಧಮಕಿ ಹಾಕಿದ್ದೂ ಆ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿಯೇ. ಸಾಹಿತ್ಯವೆನ್ನುವುದು ಹಿತವನ್ನು ತರಬೇಕು, ಬೆಸೆಯಬೇಕು; ಹೊಸ ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಬೇಕು, ಹಳೆಯದನ್ನು ಉಳಿಸಬೇಕು. ಆದರೆ ಈಗ ಹಾಗಲ್ಲ. ಹಳೆಯದನ್ನೆಲ್ಲ ಧಿಕ್ಕರಿಸುವವ ಮಾತ್ರ ಸಾಹಿತಿ. ನಾಲ್ಕು ಸಾಲಿನ ಕವನ ಅದಕ್ಕೆ ನಲವತ್ತು ಲೈಕು ಬಂದರೆ ಸಾಕು ಆತ ಸಕರ್ಾರೀ ಪ್ರಾಯೋಜಿತ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಕವನ ವಾಚನಕ್ಕಾದರೂ ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಒಂದೇ ಒಂದು ನಿಯಮ ಅಷ್ಟೇ. ಆತ ಒಂದು ವಿಚಾರಧಾರೆಯನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿ ಹಿಂದೂ ದ್ವೇಷವನ್ನು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರಾಯ್ತು!

lit fest

ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಲಿಟರೇಚರ್ ಫೆಸ್ಟ್ಗೆ ಕನ್ಹಯ್ಯಾ ಕುಮಾರನೇ ಸ್ಟಾರ್ ಅತಿಥಿ ಎಂದರೆ ಅದರ ಕಿಮ್ಮತ್ತು ಅದೆಷ್ಟಿರಬಹುದೆಂದು ಲೆಕ್ಕಹಾಕಿ. ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವ, ಧಿಕ್ಕರಿಸುವವ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆ ವಹಿಸಿದಾಗಲೂ ಅವರಿಗೆ ಭರ್ಜರಿ ಮೆರವಣಿಗೆ ಬೇಕು, ಡೋಲು-ನಗಾರಿಗಳು, ಛತ್ರ-ಚಾಮರಗಳು ಬೇಕು. ಬಿಟ್ಟರೆ ಅಡ್ಡ ಪಲ್ಲಕ್ಕಿ ಉತ್ಸವ, ಪಾದಪೂಜೆಗಳಿಗೂ ತಯಾರು ಇವರು. ಇವರುಗಳೆಲ್ಲ ಹಾಗೆಯೇ. ಅಧಿಕಾರ ಗಿಟ್ಟಿಸಲು ಯಾವ ಹಂತಕ್ಕೆ ಬೇಕಿದ್ದರೂ ಇಳಿಯುತ್ತಾರೆ ಅದು ಸಿಕ್ಕ ಮೇಲೆ ಇವರು ಆಡಿದ್ದೇ ಆಟ. ತುಪ್ಪದ ಖ್ಯಾತಿಯ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯೊಬ್ಬರು ಜಮಖಂಡಿಯ ಹತ್ತಿರ ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕು ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಶೋಷಣೆ ಇದೆ, ಇದು ಶೋಷಕ ಧರ್ಮ ಎಂದು ರಂಗುರಂಗಿನ ವಾದ ಮಂಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿಯೇ ಕಾವಿಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುವ ಹಿಂದೂ ಧಮರ್ೀಯನೊಬ್ಬ ಅವರ ಕಾಲ ಹೆಬ್ಬೆರಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಅದಕ್ಕೆ ಹಣೆ ತಾಕಿಸಿದ. ಈ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮರುಮಾತಿಲ್ಲದೇ ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕಾರ ಮಾಡಿದರು. ತಕ್ಷಣ ‘ಭಕ್ತರಿಗಿಂತ ನಾನು ದೊಡ್ಡವನೆಂಬ ನಿಮ್ಮ ಆಲೋಚನೆಯೇ ದೊಡ್ಡ ಶೋಷಣೆಯಲ್ಲವೇ? ನೀವೇಕೆ ಇವರುಗಳ ಪಾದಕ್ಕೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುವ ಹೊಸ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಬಾರದು’ ಎಂದೆ. ಮುಖ ಹುಳ್ಳಗಾಯ್ತು. ಮತ್ತೆ ತುಪ್ಪ, ಮಾಂಸ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಚಚರ್ೆಗೆ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಇಂಥ ವಿಚಾರಧಾರೆಗಳನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುವವರೇ ಸಾಹಿತಿಗಳು ಎಂಬುದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಉಪನ್ಯಾಸಕರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಇವರೇ ಸಕರ್ಾರದಿಂದ ಕೊಡಮಾಡುವ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳಿಗೆ ಅರ್ಹರನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುವ ನಿಣರ್ಾಯಕರೂ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಕರೆಸಿ ಕೈತುಂಬಾ ಹಣಕೊಟ್ಟು ಕಳಿಸುವವರಿಗೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳೂ ಕಟ್ಟಿಟ್ಟ ಬುತ್ತಿ. ಹೀಗೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪಡೆದ ಮೇಲೆ ಅವರು ಸಮ್ಮೇಳನಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವ ಯೋಗ್ಯತೆಯನ್ನೂ ಪಡೆದುಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಇದೊಂದು ವಿಷಚಕ್ರ. ಸಾಹಿತ್ಯದ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾದವರ ಭಾಷಣಗಳನ್ನು ತೆಗೆದು ನೋಡಿದರೆ ಈ ಮಾತು ಸುಲಭವಾಗಿ ಅರಿವಾದೀತು. ಈ ವಿಷಚಕ್ರದಿಂದ ಹೊರಬರುವುದಕ್ಕೆಂದೇ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದ ಅಕ್ಕ ನಿವೇದಿತೆಯರ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನವನ್ನು ಆಯೋಜಿಸಿದ್ದು. ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆ ವಹಿಸಿದ್ದ ಮಾತಾ ಯತೀಶ್ವರಿ ಕೃಷ್ಣಪ್ರಿಯ ಅಂಬಾಜಿ ನಿವೇದಿತೆಯ ಮೇಲೆ ಡಾಕ್ಟರೇಟ್ ಪದವಿ ಪಡೆದವರು. ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಆಕೆಯ ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ಬದುಕುತ್ತಿರುವವರು. ಇಷ್ಟಾದರೂ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಉದ್ಘಾಟನೆಯ ಮೆರವಣಿಗೆ ಆಗುವಾಗ ಆಕೆಯನ್ನು ಪಲ್ಲಕ್ಕಿಯಲ್ಲೋ, ಅಂಬಾರಿಯಲ್ಲೋ ಕೂರಿಸಲಿಲ್ಲ ಬದಲಿಗೆ ಯಾವ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಅಧ್ಯಯನದಿಂದ ಆಕೆ ಇಂದು ಸಮ್ಮೇಳನದ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆಗೇರುವ ಗೌರವ ಪಡೆದಿದ್ದಾರೋ ಆ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನೇ ಪಲ್ಲಕ್ಕಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟು ಮೆರವಣಿಗೆ ಮಾಡಲಾಯ್ತು. ಪಲ್ಲಕ್ಕಿಯನ್ನು ಹೊರುವ ಮೂಲಕ ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಈ ಸಾಹಿತ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಜೋಡಿಸಿಕೊಂಡ ತರುಣರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಧನ್ಯತಾಭಾವ. ಉದ್ಘಾಟನೆ, ಗೋಷ್ಠಿಗಳು ಯಾವುದೂ ಸಮಯ ಮೀರಿ ನಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ಮಧ್ಯಾನ್ಹದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಸಾಹಸದ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳು ವಿವೇಕಾನಂದರ ಆಶಯವನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುವಂತಿದ್ದವು. ಸಾವಿರಾರು ಜನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಬಂದು ಆನಂದಿಸಿಹೋದರು. ಮಾರಾಟವಾದ ಸಾಹಿತ್ಯವೂ ಘನವಾದುದೇ. ಆನಂತರ ರಾಜ್ಯಾದ್ಯಂತ ವಿಸ್ತರಿಸಿದ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನಗಳು ಈಗ ಸಮಾರೋಪಕ್ಕೆ ಬೆಳಗಾವಿಗೆ ಬಂದು ನಿಂತಿದೆ.

received_2057002154325665

ಅತಿ ಕಡಿಮೆ ಖಚರ್ಿನಲ್ಲಿ ಮಹತ್ವದ ಉದ್ದೇಶವನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಕಲ್ಪನೆ ಇದರದ್ದು. ಮಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ನಿವೇದಿತಾ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುವ ವಸ್ತು ಪ್ರದಶರ್ಿನಿ ನಿಮರ್ಾಣಗೊಂಡಿದ್ದರೆ ಬೆಳಗಾವಿಯಲ್ಲಿ ಬೇರೆಯದ್ದೇ ಕಲ್ಪನೆ. ಇಲ್ಲಿ ಉಪನಿಷತ್ತಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಉತ್ತುಂಗದಲ್ಲಿದ್ದ ಆಂತರಂಗಿಕ ಪಯಣದ ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದ ಶುರು ಮಾಡಿ ನಿವೇದಿತಾ ಭಾರತ ಮಾತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಸರ್ವಸ್ವವನ್ನೂ ಕಂಡ ಮಹಾಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ. ವೇದಿಕೆಗಳಿಗೆ ಹೆಸರನ್ನಿಡುವಾಗಲೂ ಈರ್ವರ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಮುಟ್ಟಿಸಿದ ಮಹಾತ್ಮರ ಹೆಸರನ್ನೇ ಆಲೋಚಿಸಿದ್ದು ಎಲ್ಲರ ಗಮನ ಸೆಳೆದಿತ್ತು.

ಬೆಳಗಾವಿಯಲ್ಲಿ ಸಮಾರೋಪ ನಡೆಸುವುದಕ್ಕೊಂದು ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣವಿದೆ. ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಪರಿವ್ರಾಜಕರಾಗಿ ದೇಶ ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವರು ಬೆಳಗಾವಿಗೆ ಬಂದು ಹನ್ನೆರಡು ದಿನ ಇದ್ದರು. ಇಲ್ಲಿರುವಾಗಲೇ ಅವರು ಅಷ್ಟಾಧ್ಯಾಯಿಯ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ಪಾಂಡಿತ್ಯವನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿದ್ದು. ಇದೇ ಬೆಳಗಾವಿಯಲ್ಲಿ ನೂರು ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಹಳೆಯದಾದ ಸರಸ್ವತಿ ವಾಚನಾಲಯವಿದೆ. ಸಾವರ್ಕರರೂ ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟಂತಹ ವಾಚನಾಲಯವಿದು. ಇವೆಲ್ಲ ಕನ್ನಡ ನಾಡಿನ ಆಸ್ತಿಗಳು. ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾಡಿಗೆ ಪ್ರಚುರ ಪಡಿಸಬೇಕಾದ ಕರ್ತವ್ಯವೂ ನಮ್ಮ ಹೆಗಲಮೇಲಿತ್ತು. ಹಾಗೆಂದೇ ಈ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಆಯ್ದುಕೊಂಡು ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಸಮಾರೋಪದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಯೋಜನೆ ಮಾಡಲಾಯ್ತು. ವಿಷಯ ಪ್ರಸ್ತುತ ಪಡಿಸುವವರನ್ನು ಬಲು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳಲಾಯ್ತು. ಉದ್ಘಾಟನೆಗೆಂದು ಆಗಮಿಸುವವರು ಕೋಲ್ಕತ್ತಾದಲ್ಲಿರುವ ರಾಮಕೃಷ್ಣಾಶ್ರಮದ ಸಹ ಕಾರ್ಯದಶರ್ಿ ಶ್ರೀ ಸ್ವಾಮಿ ಬಲಭದ್ರಾನಂದ ಜೀಯವರು. ಕಳೆದ ಕನಿಷ್ಠ ಮುವ್ವತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳ ಸನ್ಯಾಸಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ರಾಮಕೃಷ್ಣರ ವಿಚಾರಧಾರೆಯನ್ನು, ವಿವೇಕಾನಂದರ ಬದುಕನ್ನು ಓದಿದ್ದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜೀವನದ ಮೂಲಕ ಆಚರಣೆಗೆ ತಂದವರು. ಶೋಷಣೆಯ ಕುರಿತಂತೆ ಭಾಷಣ ಮಾಡುತ್ತ ಭಕ್ತರನ್ನು ಕಾಲಿಗೆ ಕೆಡವಿಕೊಂಡವರಲ್ಲ, ನೊಂದವರ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತ ಕಣ್ಣೀರು ಒರೆಸಿದವರು. ಸಮ್ಮೇಳನದ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆ ವಹಿಸುವ ತರುಣ್ ವಿಜಯ್ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವಿಚಾರಧಾರೆಗಳಿಗೆ ಸ್ಫೂತರ್ಿಯಿಂದ ಪ್ರತಿಸ್ಪಂದಿಸಿದವರು. ಅವರನ್ನು ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ವಿರೋಧಿ ಎಂದು ಬಿಂಬಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿದ್ದ ಎಡಚರು ಸೋತು ಹೋಗಿದ್ದರು. ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ಅಖಂಡವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುವ ತರುಣ್ ವಿಜಯ್ ತರುಣರ ಭಾವನಾಡಿಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲಬಲ್ಲರೆಂಬ ವಿಶ್ವಾಸ ಸಮ್ಮೇಳನದ್ದು.

ಈ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನಗಳ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯವೆಂದರೆ, ಇಲ್ಲಿ ಬರೆದವರಷ್ಟೇ ಸಾಹಿತಿಗಳಲ್ಲ, ಬರೆದದ್ದನ್ನು ಓದುತ್ತಾರಲ್ಲ ಅವರೂ ಸಾಹಿತಿಗಳೇ. ಓದದೆಯೂ ಅದರಂತೆ ಬದುಕುವ ಭಿನ್ನಭಿನ್ನ ವರ್ಗದ ಜನತೆ ಇದ್ದಾರಲ್ಲ ಅವರೂ ಸಾಹಿತಿಗಳೇ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿರುವುದು. ಹೀಗಾಗಿ ಮಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಆಟೋರಿಕ್ಷಾ ಚಾಲಕರ ಸಮ್ಮೇಳನ ಮಾಡಿದ್ದರೆ ಬೆಳಗಾವಿಯಲ್ಲಿ ಗರಡಿಯಾಳುಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ವಿವೇಕಾನಂದ-ನಿವೇದಿತೆಯರ ಚಿಂತನೆ ಹರಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅಂಧಮಕ್ಕಳು, ನೇಕಾರರು, ಸಂಗೀತಗಾರರು ಹೀಗೆ ಭಿನ್ನ ಭಿನ್ನ ವರ್ಗವನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ವಿಚಾರ ಹರಡಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ನಡೆಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಸಮ್ಮೇಳನದ ಪ್ರಚಾರಕ್ಕಾಗಿ ನಡೆಸುವ ಆನಂದದ ಓಟಕ್ಕೆ ಇಟ್ಟಿರುವ ಹೆಸರೇ ‘ಗುರಿ ಮುಟ್ಟುವವರೆಗೆ ಓಟ’ ಅಂತ.

received_2056999667659247

ಬೆಳಗಾವಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಕರ್ುಗಳಿಗೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಹೋದರೆ ಕರಪತ್ರ ಹಿಡಿದು ನಿಂತಿರುವ ಹುಡುಗರು, ಗಣೇಶ ಪೆಂಡಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಬ್ಯಾನರು ಕಟ್ಟುತ್ತಿರುವ ಹುಡುಗರು, ಕೊನೆಗೆ ಗುಂಪುಗಳಲ್ಲಿ ಜೊತೆಯಾಗಿ ದೇಶಭಕ್ತಿ ಗೀತೆಗಳಿಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿ ವಿವೇಕಾನಂದ-ನಿವೇದಿತೆಯರ ಕುರಿತಂತೆ ಹೇಳಿಬರುವ ಫ್ಲ್ಯಾಶ್ ಮಾಬಿನ ಕಾಲೇಜು ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳು.. ಎಲ್ಲವೂ ಹೊಸ ಕನಸನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡಬಲ್ಲಂಥವೇ. ಹೌದಲ್ಲವೇ ಮತ್ತೆ. ರಾಷ್ಟ್ರದ ಒಳಿತಿನ ಕುರಿತಂತೆ ಏಕಮನಸ್ಕರಾಗಿ ಆಲೋಚಿಸುತ್ತ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಯೌವ್ವನವನ್ನು ಧಾರೆಯೆರೆಯುವ ತರುಣರು ಬೇಕೆಂದು ತಾನೇ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಕನಸು ಕಂಡಿದ್ದು. ಅಂತಹ ದೃಢ ಮನಸ್ಕರನ್ನು ತಯಾರು ಮಾಡಲೆಂದು ತಾನೇ ತನ್ನ ದೇಶವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನಿವೇದಿತಾ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದು. ಕೋಲ್ಕತ್ತಾಕ್ಕೆ ಪ್ಲೇಗ್ ಬಂದಾಗ, ಅಲ್ಲಿನ ರಸ್ತೆ ಸ್ವಚ್ಛತೆಗೆ ತಾನೇ ಮುಂದೆ ನಿಂತ ನಿವೇದಿತಾ ಸ್ವಚ್ಛಭಾರತ ಯೋಜನೆಗೆ ಅಂದೇ ಚಾಲನೆ ಕೊಟ್ಟಾಗಿತ್ತು. ಬಂಗಾಳದ ವಿಭಜನೆಯಾದಾಗ ಆಂಗ್ಲರನ್ನೆದುರಿಸಿ ನಿಲ್ಲಲು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಸಹಕಾರ ಬೇಕೆಂದರಿತ ನಿವೇದಿತಾ ತನ್ನ ಪಶ್ಚಿಮದ ಗೆಳೆಯರ ಸಹಕಾರ ಪಡೆದಳು. ಇಲ್ಲಿನ ಆಯ್ದ ತರುಣರನ್ನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿ ಅವರಿಗೆ ಲೋಹ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ, ಬಟ್ಟೆ ತಯಾರಿಕೆಯೇ ಮೊದಲಾದ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಣತಿ ಪಡೆಯುವಂತೆ ಅಣಿಗೊಳಿಸಿದಳು. ಅವರು ಮರಳಿ ಬಂದಮೇಲೆ ಇಲ್ಲಿ ಆಯಾ ಉದ್ಯೋಗ ಕೈಗೊಳ್ಳುವಂತೆ ಪ್ರೇರಣೆ ನೀಡಿದಳು. ಇಂದು ಭಾರತ ಮಾತಾಡುತ್ತಿರುವ ಕೌಶಲ್ಯಾಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಕುರಿತಂತೆ ಆಕೆ 1905ರಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಿ ಯೋಜನೆ ರೂಪಿಸಿದ್ದಳು. ಅವಳು ಸೌಮ್ಯವಾದಿ ಮತ್ತು ಉಗ್ರ ಚಿಂತನೆಯ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರ ನಡುವೆ ಕೊಂಡಿಯಾಗಿದ್ದಳು. ಅವಳಿಗೆ ಹುಷಾರಿಲ್ಲದೇ ಹೋದಾಗ, ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಗೋಪಾಲ ಕೃಷ್ಣ ಗೋಖಲೆಯಂಥವರೇ ದಿನಗಟ್ಟಲೇ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಾರೀಂದ್ರ ಘೋಷ್ರಂತಹ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳು ಆಕೆಯನ್ನು ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕಿಯಾಗಬೇಕೆಂದು ಕೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಅವಳಿಗೊಂದು ಕನಸಿತ್ತಂತೆ. ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದಾಗ ರಾಷ್ಟ್ರ ಧ್ವಜವನ್ನು ಹಿಡಿದು ‘ಗುರುವಿಗೆ ಜೈ, ಭಾರತ ಮಾತೆಗೆ ಜೈ’ ಎನ್ನುತ್ತ ಮೆರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಬೇಕು ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಳಂತೆ ಅವಳು. ಆ ಆಸೆ ಈಡೇರಲಿಲ್ಲ ನಿಜ. ಆದರೆ ಅವಳ ಕನಸು ನನಸಾಗುವಂತೆ ನಾವು ಇನ್ನಾದರೂ ಪ್ರಯತ್ನ ಪಡುವುದು ಬೇಡವೇ?

ಈ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಉದ್ದೇಶ ಅದೇ. ಮರೆತು ಹೋಗಿದ್ದ ಅಕ್ಕನ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಿಸುವ ಪುಟ್ಟ ಪ್ರಯತ್ನ. ಆ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಪೀಳಿಗೆಯನ್ನು ಹಳೆಯ ಸಾಹಸಗಳೊಂದಿಗೆ ಬೆಸೆಯುವ ಸಣ್ಣ ಕಾಯಕ. ಮುಂದಿನ ಭಾನುವಾರ, ಸೋಮವಾರ ಬಿಡುವಾಗಿದ್ದರೆ ಬೆಳಗಾವಿಗೆ ಬನ್ನಿ. ಎರಡು ದಿನದ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಭಾರತವನ್ನು ಕಟ್ಟುವ ಹೊಸ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ ಕೊಡುವುದೋ ಇಲ್ಲವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಭಾರತಕ್ಕಾಗಿ ಬದುಕುವ ಪ್ರೇರಣೆಯನ್ನಂತೂ ಕೊಡುವುದು ಖಾತ್ರಿ.