ಹೊನ್ನಾವರ ಶಾಂತವಾಗಲು ಇನ್ನೆಷ್ಟು ಪರೇಶ್ ಮೇಸ್ತರು ಹೆಣವಾಗಬೇಕು?

ಹೊನ್ನಾವರ ಶಾಂತವಾಗಲು ಇನ್ನೆಷ್ಟು ಪರೇಶ್ ಮೇಸ್ತರು ಹೆಣವಾಗಬೇಕು?

ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕೇರಳದ ಮುಸ್ಲೀಮರು ನಮ್ಮೂರಿಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟರು. ಅವರು ಬರುವಾಗಲೇ ತಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಇಸ್ಲಾಂನ ಕಟ್ಟರತೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡೇ ಬಂದಿದ್ದರು. ಶರಾವತಿಗೆ ಅಂಗಾತ ಮೈ ತೆರೆದುಕೊಂಡ ಬ್ರಿಡ್ಜಿನ ಆ ಬದಿಯ ಕಾಸರಕೋಡಿನಲ್ಲಿ ಅವರು ನೆಲೆಸಿದ್ದರೆಂದು ನಾನೂ ಕೇಳಿದ್ದೆ. ಅವರು ನಮ್ಮೂರಿನ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೇ ಬೆಳೆದ ಮುಸಲ್ಮಾನರಂತಲ್ಲ. ಅವರ ಮಾತು, ಬಟ್ಟೆ, ವ್ಯವಹಾರ ಎಲ್ಲವೂ ಭಯಾನಕವೇ!

ನಮ್ಮ ಹೊಟೆಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬನ್ಸ್ ಭಾಳ ಫೇಮಸ್ಸು. ಅದಕ್ಕೆ ಕಳಿತ ಬಾಳೇ ಹಣ್ಣು ಹಾಕಲೇಬೇಕು. ರಜಕ್ಕೆ ಊರಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಬಾಳೇಹಣ್ಣು ತರುವ ಕೆಲಸ ನ್ನದ್ದು. ಆಗಿನ್ನು ನಾನು ಐದನೇ ಕ್ಲಾಸು ದಾಟಿರಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ತಾತ ಫಾಯಸ್ ಮಾಮನ ಅಂಗಡಿಯಿಂದ ಹಣ್ಣು ತರುವಂತೆ ಹೇಳಿ ನನ್ನ ಕಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನೂ ಖುಶಿಯಿಂದಲೇ ಓಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವನಂಗಡಿಯಿಂದ ಪೊಟ್ಟಣದ ತುಂಬಾ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತರುವುದು ಒಂದೆಡೆಯಾದರೆ ಲೆಕ್ಕದಾಚೆಗೆ ನಾಲ್ಕಾರು ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಅವನೇ ಬಿಡಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದನ್ನು ತಿಂದು ಬರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವನಿಗೂ ಮಾಮಾ ಎಂದು ಸಂಬೋಧಿಸುವ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಂಡರೆ ವಿಶೇಷ ಪ್ರೀತಿ, ಅಕ್ಕರೆ. ಈಗ ಅವನಿಗೆ ವಯಸ್ಸಾಗಿದೆ, ನಾವು ಆಳೆತ್ತರ ಬೆಳೆದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ಸಿಕ್ಕಾಗೆಲ್ಲ ರಸ್ತೆಯ ಮಧ್ಯೆಯೆ ನಿಂತು ಕೈ ಹಿಡಿದು ಮಾತನಾಡಿಸಿದರೇನೇ ಅವನಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ.

ನಮ್ಮ ಹೋಟೆಲಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡ ಮನೆಗೇ ಆತುಕೊಂಡ ನಮ್ಮದೇ ಅಂಗಡಿಯೊಂದನ್ನು ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆವು. ಮುನ್ನಾ ಅಂತ ಅದರ ಮಾಲೀಕ. ಸೈಕಲ್ ಅಂಗಡಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ. ಅವನನ್ನೂ ಮುನ್ನಾ ಮಾಮ್ ಅಂತಾನೇ ಕರೀತಿದ್ದುದು. ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಅವನಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಸೈಕಲ್ ಶಾಪಿನ ಗುಜರಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನೇ ಮೈಕ್ರೋಸ್ಕೋಪು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಮಗೆ ಬೇಕಾದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಅರಸುತ್ತ ಕೂತಿರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಟ್ಯೂಬ್ಗೆ ಏರ್ ತುಂಬಿಸುವ ಯಂತ್ರ ಹೊಸದಾಗಿ ಅವನಂಗಡಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಅದರ ಕಾರ್ಯಶೈಲಿಯನ್ನು ಕಣ್ಣರಳಿಸಿಕೊಂಡು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಈಗಲೂ ಆತ ಅದೇ ಆವರಣದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ. ಅವನ ಸೋದರ ಸಂಬಂಧಿ ಅವನಂಗಡಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ.

ನಾ ಹೇಳಿದ ಇವರಿಬ್ಬರೂ ಮುಸಲ್ಮಾನರು ಅಂತ ನನಗೆ ಬಹಳ ಕಾಲದವರೆಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಯಾವ ಧಾಮರ್ಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಗೂ ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಊಟಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಚೌತಿಯ ಸಂಭ್ರಮ ನಮ್ಮಷ್ಟೇ ಇವರಿಗೂ. ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಹೊಟೆಲ್ಲಿನೆದುರಿಗಿದ್ದ ಮಸೀದಿ ವಿಸ್ತಾರವಾಯಿತು, ಅಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದಷ್ಟು ಅಂಗಡಿಗಳೆದ್ದವು. ಮುಸಲ್ಮಾನರನ್ನೇ ಹುಡುಹುಡುಕಿ ಅಂಗಡಿ ಕೊಟ್ಟಿತು ಮಸೀದಿ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸಂಬಂಧ ಕೆಡುವಂತಹ ವಾತಾವರಣವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮಣ್ಣನ ಮಿತ್ರ ಅಝೀಮ್ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಆಕರ್ೆಸ್ಟ್ರಾ ತಂಡದಲ್ಲಿದ್ದ ಅರ್ಷದ್ ನನಗೆಂದಿಗೂ ಬೇರೆಯವರೆನಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ಒಂಥರಾ ಹಿತವಾದ ವಾತಾವರಣ ಅದು.

ನಿಧಾನವಾಗಿ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬದಲಾಯಿತು. ಜಾಗತಿಕವಾದ ಇಸ್ಲಾಂನ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಅದರ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಹೊನ್ನಾವರಕ್ಕೂ ಹೊತ್ತು ತಂತು. ಫಾಯೆಸ್ನ, ಮುನ್ನಾನ ಇಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆ ಅವರಷ್ಟು ಜೊತೆಗೂಡಿ ಬಾಳ್ವೆ ನಡೆಸುವ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟಾದರೂ ಅದು ಬದುಕಲಸಾಧ್ಯವಾದ ವಾತಾವರಣವಂತೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಭಟ್ಕಳಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವಿದ್ದುದರಿಂದ ಅಲ್ಲಿನ ನವಾಯತಿಗಳ ಪ್ರಭಾವ ಮತ್ತು ಅದನ್ನೆದುರಿಸಲು ಪೂರ್ಣಶಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಟೆದು ನಿಂತ ಹಿಂದೂ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಪ್ರಭಾವ ಹೊನ್ನಾವರದ ಮೇಲೆ ಆಗಲೇ ಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೂ ಅದು ಅಂದುಕೊಂಡಷ್ಟು ವೇಗವಾಗಿಯೇನೂ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಹೊನ್ನಾವರದ ಸರ್ಕಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಆಗಾಗ ಕದನಗಳು ಮತ್ತು ಬಸ್ಸ್ಟ್ಯಾಂಡಿನ ಬಳಿಯ ಗುಡ್ಲಕ್ ಹೋಟೆಲ್ಲಿನೆದುರಿಗೆ ನಡೆಯುವ ಗಲಾಟೆಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿತ್ತು ಅಲ್ಲಿನ ಹಿಂದೂ-ಮುಸ್ಲೀಂ ಕದನ. ಒಂದೆರಡು ಬಾರಿ ಈ ಕದನ ತೀವ್ರಗೊಂಡು ಇಡಿಯ ಹೊನ್ನಾವರ ಉರಿದದ್ದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಉಳಿದಂತೆ ಆ ಊರು ಯಾವಾಗಲೂ ಶಾಂತವೇ.

ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕೇರಳದ ಮುಸ್ಲೀಮರು ನಮ್ಮೂರಿಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟರು. ಅವರು ಬರುವಾಗಲೇ ತಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಇಸ್ಲಾಂನ ಕಟ್ಟರತೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡೇ ಬಂದಿದ್ದರು. ಶರಾವತಿಗೆ ಅಂಗಾತ ಮೈ ತೆರೆದುಕೊಂಡ ಬ್ರಿಡ್ಜಿನ ಆ ಬದಿಯ ಕಾಸರಕೋಡಿನಲ್ಲಿ ಅವರು ನೆಲೆಸಿದ್ದರೆಂದು ನಾನೂ ಕೇಳಿದ್ದೆ. ಅವರು ನಮ್ಮೂರಿನ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೇ ಬೆಳೆದ ಮುಸಲ್ಮಾನರಂತಲ್ಲ. ಅವರ ಮಾತು, ಬಟ್ಟೆ, ವ್ಯವಹಾರ ಎಲ್ಲವೂ ಭಯಾನಕವೇ! ಅವರುಡುವ ಲುಂಗಿಯ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಅವರ ಮೂಲವನ್ನು ಗುರುತಿಸಬಹುದಿತ್ತು. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಟ್ಟರತೆ ಮುಸಲ್ಮಾನರಲ್ಲಿ ಹರಡಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಹಿಂದೂ ತರುಣರು ಇಡಿಯ ಊರನ್ನು ಹೆಚ್ಚುಹೆಚ್ಚು ಕೇಸರಿಮಯವಾಗಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ನಿಂತರು. ಈ ಓಟ ನಿಲ್ಲಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಅಲ್ಲಿನ ಅನೇಕ ಮುಸಲ್ಮಾನರೂ ಓದಿದ ನ್ಯೂ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಶಾಲೆಯಲ್ಲೊಂದು ಅವಘಡ ನಡೆದಾಗಲೇ ಮುಸಲ್ಮಾನರು ಈ ಹಂತಕ್ಕೆ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆಂಬ ಹೆದರಿಕೆ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು. ಬಹಳ ಜನರಿಗೆ ಆ ಘಟನೆ ಮರೆತು ಹೋಗಿರಬಹುದು. ಶಾಲೆಯ ದೈಹಿಕ ಶಿಕ್ಷಕರು ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗೆ ಬರದ ಮುಸ್ಲೀಂ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬನನ್ನು ವಾಲಿಬಾಲ್ ಕೋಟರ್ಿನ ಸುತ್ತ ಮೂರುಸುತ್ತು ಹಾಕುವ ಶಿಕ್ಷೆಕೊಟ್ಟು ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಹೋದರು. ನೆನಪಿಡಿ ವಾಲಿಬಾಲ್ ಕೋರ್ಟನ್ನು ಸುತ್ತುವ ಶಿಕ್ಷೆ ಅದು. ಒಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗೆ ಕೊಡಬಹುದಾದ ಅತಿ ಕಡಿಮೆ ಶಿಕ್ಷೆ. ಎರಡನೆ ಸುತ್ತು ಹಾಕುವ ವೇಳೆಗೇ ಹುಡುಗ ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದ. ಸುದ್ದಿ ತಿಳಿದ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಧಾವಿಸಿ ಬಂದು ಆ ಹುಡುಗನನ್ನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಒಯ್ದರು. ಆತ ಪ್ರಾಣ ಕಳಕೊಂಡಿದ್ದ. ಆಗಲೇ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು ಆ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಹೃದಯದ ಕಾಯಿಲೆ ಇದ್ದುದರಿಂದ ಆತ ಆಗಾಗ ಸಮಸ್ಯೆ ಒಡ್ಡುತ್ತಿದ್ದ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಒಂದು ಶಾಲೆ ಬಿಡಿಸಿ ಅವನನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ತಂದು ಸೇರಿಸಿದ್ದರು. ಹಾಗೆ ಸೇರಿಸುವಾಗ ಇವನ ಹೃದಯದ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಹೇಳದೇ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಇವ್ಯಾವುವೂ ಆ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಗಣನೆಗೇ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದೆರಡು ಗಂಟೆಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಸುಮಾರು ಸಾವಿರದಷ್ಟು ಜನ ಜಮಾಯಿಸಿದರು. ಶಾಲೆಯ ಆವರಣಕ್ಕೆ ನುಗ್ಗಿ ದೈಹಿಕ ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನು ಹಿಡಿದೆಳೆದರು. ಅವರ ಜೇಬು ಹರಿದರು; ಅಟ್ಟಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋದರು. ಅವರನ್ನು ಅಲಲಿಂದ ಪಾರು ಮಾಡುವ ವೇಳೆಗೆ ಉಳಿದವರೆಲ್ಲ ಸುಸ್ತೋ, ಸುಸ್ತು. ಕುಪಿತ ಕ್ರೂರಿಗಳ ಪಡೆ ಶಾಲೆಯ ಪೀಠೋಪಕರಣಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಧ್ವಂಸ ಮಾಡಿತು. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಜ್ಞಾನದಾಸೋಹದ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿದ್ದ ಶಾಲೆ ಸ್ಮಶಾನವಾಯ್ತು. ಪಾಪ ನಾಲ್ಕಾರು ದಶಕಗಳಿಂದ ಹಿಂದೂ-ಮುಸಲ್ಮಾನ ಭೇದವಿಲ್ಲದೇ ಸಮಾನ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡಿದ್ದ ಶಾಲೆ ಇಂದು ರಕ್ಕಸರ ಕ್ರೌರ್ಯಕ್ಕೆ ಚಿಂದಿಚಿಂದಿಯಾಗಿತ್ತು. ನಲಂದಾ ಖಿಲ್ಜಿಯ ಕ್ರೌರ್ಯಕ್ಕೆ ಹೀಗೆ ನಾಶವಾಗಿರಲಿಕ್ಕೆ ಸಾಕು. ಆ ಪರಿಯ ಕ್ರೌರ್ಯ ನನ್ನೂರಿನ ಮುಸಲ್ಮಾನರಿಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲವೆಂದು ನಾನು ಈಗಲೂ ವಾದಿಸುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ಅಂದು ಅಷ್ಟೆಲ್ಲ ಗಲಾಟೆಯಾದಾಗ ಕೇರಳದಿಂದ ಬಂದು ಧಾಂಧಲೆಯೆಬ್ಬಿಸಿದ ತಮ್ಮವರನ್ನು ಖಂಡಿಸಲು ನನ್ನೂರಿನ ಮುಸಲ್ಮಾನರ್ಯಾರೂ ಸೇರಲೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ; ಶಾಲೆಯ ಪೀಠೋಪಕರಣಗಳನ್ನು ನಾವು ಮತ್ತೆ ಸರಿ ಮಾಡೋಣವೆಂದು ಅವರೇ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ. ಅಂದು ಸ್ಥಳೀಯ ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಹಾಗಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಇಂದು ಈ ಹಂತಕ್ಕೆ ಹಂತಕರು ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಪೊಲೀಸರು ಖದೀಮರನ್ನು ಬಂಧಿಸಿ ಒಳತಳ್ಳುವ ಸೂಕ್ತ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನೀಡಲಿಲ್ಲ. ಅತ್ತ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಬಲುವಾದ ಸಂಯಮ ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡು ಈ ವಿಚಾರವನ್ನು ಜಗಜ್ಜಾಹೀರು ಮಾಡದಂತೆ ಕುಳಿತವು. ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಪುಂಡಾಟಿಕೆಗೆ ಮೂಗುದಾರ ಹಾಕಲು ಅದೇಕೋ ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ಅಂಜಿಕೆ.

ಬಹುಶಃ ಅದಾದ ಆರೇಳು ತಿಂಗಳ ನಂತರದ ಘಟನೆ. ನನ್ನ ತಮ್ಮನ ಮದುವೆಗೆ ಜೋರಾದ ತಯಾರಿ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ರಾತ್ರಿ ಹೋಟೆಲೊಂದರಲ್ಲಿ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಅಲ್ಲಿನ ಆಟೋ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡಿನಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂ-ಮುಸ್ಲೀಂ ಜಗಳ ಶುರುವಾಗಿರುವ ಮಾಹಿತಿ ಒಬ್ಬ ಕೊಟ್ಟ. ಸಹಜವಾಗಿ ಬದುಕಿದ್ದ ಹೊನ್ನಾವರದಲ್ಲಿ ಮತೀಯ ಸಂಘರ್ಷಗಳೂ ಅಷ್ಟೇ ಸಹಜವೆನಿಸುವ ವಾತಾವರಣ ಈಗ ರೂಪುಗೊಂಡಿತ್ತು. ಲಗುಬಗನೆ ಊಟ ಮುಗಿಸಿ ಬದಿಯಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಆಟೋ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡಿಗೆ ದೌಡಾಯಿಸಿದರೆ ಅಲ್ಲಿ ರಿಕ್ಷಾ ಚಾಲಕನೊಂದಿಗೆ ನಡೆದ ವಾಗ್ವಾದ ಮತೀಯ ಕದನವಾಗಿ ದಿಕ್ಕು ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಆಗಲೇ ನಾನು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಮಲಬಾರಿ ಮುಸಲ್ಮಾನರನ್ನು ಅಷ್ಟೊಂದು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದು. ಧಾಂಡಿಗರಂತಿದ್ದ ಅಷ್ಟೂ ಜನರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪರಿಚಯದವರು ಒಬ್ಬರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮರುದಿನ ಹೊನ್ನಾವರ ಬಂದ್ ಆಯ್ತು. ಅಂದೇ ನನ್ನ ತಮ್ಮನ ಮದುವೆ. ಮತ್ತೆ ಆ ಮದುವೆಗೆ ಮುನ್ನಾ, ಫಯಾಜ್é್ ಎಲ್ಲರೂ ಬಂದಿದ್ದರು. ಆ ಪೀಳಿಗೆ ಆಗಲೂ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು.

2

ಈ ಒಟ್ಟಾರೆ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯದ ಚಿತಾವಣೆಯೇನೂ ಇಲ್ಲವೆನ್ನಲಾರೆ. ಚುನಾವಣೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂ-ಮುಸ್ಲೀಂ ಗಲಾಟೆಯಾದರೆ ಉಗ್ರ ಭಾಷಣಕ್ಕೆ ಓಡಿ ಬರುವ ಕೆಲವು ನಾಯಕರು ಆನಂತರ ಹಿಂದೂ ಹುಡುಗರು ಗೋಕಳ್ಳರನ್ನು ಹಿಡಿದು ತಾವೇ ಜೈಲಿಗೆ ಹೋಗುವ ಸ್ಥಿತಿ ಬಂದಾಗ ಬಂದು ಮಾತನಾಡಿಸುವುದು ಬಿಡಿ, ಕಾರ್ಯಕರ್ತರ ಕರೆಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರದಾದರೋ ಪೂತರ್ಿ ಉಲ್ಟಾ. ಅವರು ಗಲಾಟೆಯ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಪೂತರ್ಿ ಶಾಂತ. ಆದರೆ ಆನಂತರ ಪೊಲೀಸರ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿ ಅವರು ಬಂಧಿಸಿ ತಂದ ಪುಂಡರನ್ನು ಬಿಡಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿದ ‘ಕೈ’ ಅವರದ್ದು. ಇವರೀರ್ವರ ನಡುವೆ ನರಳಿದ್ದು ಮಾತ್ರ ಹೊನ್ನಾವರ.

ಮತ್ತೊಬ್ಬರನ್ನು ಸುಡುವ ಬೆಂಕಿ ನಮ್ಮನ್ನೇ ಮೊದಲು ಸುಡೋದು ಅಂತ ಅನೇಕರಿಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇಲ್ಲ. ಇಂದು ಕಟ್ಟರ್ ಪಂಥೀ ಇಸ್ಲಾಂ ಅಲ್ಲಿನ ಮನೆ ಮನೆಯ ತರುಣರನ್ನು ಆಕಷರ್ಿಸುತ್ತಿದೆ. ಅವರೆಲ್ಲ ಬಡಿಯುವ, ಕಡಿಯುವ, ಕೊಲ್ಲುವ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇತ್ತಲಿನವರೇನೂ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದಾರೆಂದಲ್ಲ. ಹಿಂದೂ ತರುಣರೂ ಉತ್ಸವಗಳನ್ನು ಜೋರಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ; ಅವರ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಹಸಿರು ರಾರಾಜಿಸಿದರೆ ಇವರ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಕೇಸರೀ!

ಕೇರಳದ ಮುಸಲ್ಮಾನರು ಕಾಲಿಟ್ಟೆಡೆಯಲ್ಲ ಕೊಲೆ, ಸುಲಿಗೆಗಳೇ. ಮಡಿಕೇರಿಗೆ ಬಂದು ಕುಟ್ಟಪ್ಪನನ್ನು ಕೊಂದು ಓಡಿದುದರ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದದ್ದು ಇವರೇ. ಶಿವಮೊಗ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಮಾವೇಶ ಮುಗಿಸಿ ಮರಳಿ ಹೋಗುವಾಗ ಗಾಜನೂರಿನ ಬಳಿ ಹಿಂದುವೊಬ್ಬನಿಗೆ ಇರಿದು ಹೋದದ್ದು ಇವರೇ. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಆರೆಸ್ಸೆಸ್ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರ ಹತ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಮಹತ್ವದ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಕೇರಳದ್ದೇ ಲಿಂಕು. ಹುಡುಕಿದರೆ ಹೊನ್ನಾವರದ ಈಗಿನ ಕೃತ್ಯದಲ್ಲೂ ಇವರೇ ಪಾಲುದಾರರಾಗಿರುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಅನುಮಾನವೂ ಇಲ್ಲ. ಶನಿ ಮಂದಿರದೆದುರಿಗೆ ನಿಮರ್ಾಣಗೊಂಡ ಮುಸ್ಲೀಂ ಆಕೃತಿಯ ಕುರಿತಂತೆ ಶುರುವಾದ ಗಲಾಟೆ ಕೆಲವು ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಹದಿನೇಳರ ಪೋರನ ಬರ್ಬರ ಹತ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯಾಗುತ್ತದೆಯೆಂದರೆ ನಂಬುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ಮೀಸೆ ಬಲಿಯದ ಪುಟ್ಟ ಪೋರನನ್ನು ಸೆಳೆದೊಯ್ದು ಅವನ ಮಮರ್ಾಂಗವನ್ನೂ ಪುಡಿಗಟ್ಟಿ ತಮ್ಮ ಜೀಹಾದೀ ವಾಂಛೆಯನ್ನು ತೀರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆಂದರೆ ಇದು ಬಲು ಅಪಾಯಕಾರಿ ಸಂದೇಶ. ಹೊರಗಿನಿಂದ ಬಂದ ಮತೋನ್ಮತ್ತರು ಇದನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆಂದರೆ ಮುಂದೊಮ್ಮೆ ಇದನ್ನು ತಡೆಯಬಹುದೇನೋ? ಆದರೆ ಮಲಬಾರೀ ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಈ ಪೈಶಾಚಿಕ ಕೃತ್ಯವನ್ನು ಒಳಗಿನವರೇ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆಂದರೆ ಇದಕ್ಕೊಂದು ಸರ್ಜರಿಯ ಅಗತ್ಯವೇ ಇದೆ. ಹಿಂದೂಗಳಿಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಂತೂ ಹೌದೇ ಹೌದು; ಮುಸಲ್ಮಾನರಿಗೂ ಕೂಡ. ಜಾಗತಿಕವಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ ನಾಡಿನಲ್ಲಿಯೇ ನೆಲೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಐಸಿಸ್ ಈಗ ಪಾಕೀಸ್ತಾನದ, ನೇಪಾಳದ ಮೂಲಕ ಭಾರತದೊಳಕ್ಕೆ ನುಸುಳುತ್ತಿದೆ. ಸಮುದ್ರ ಮಾರ್ಗ ಹಿಡಿದರೆ ಅವರಿಗೆ ಕೇರಳ, ಮಂಗಳೂರು, ಭಟ್ಕಳಗಳು ರಾಜಮಾರ್ಗ. ಹಾಗೇನಾದರೂ ಒಳಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ನಾವುಗಳಂತೂ ಎದುರಿಸಿ ನಿಲ್ಲಲೇ ಬೇಕು; ಆದರೆ ಈ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಕಟ್ಟರ್ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನೊಪ್ಪದ ಮುಸಲ್ಮಾನರನ್ನೂ ಬಿಡದೇ ಕೊಲ್ಲುತ್ತಾರಲ್ಲ ಅವರು, ಆಗೇನು? ಅದಾಗಲೇ ವಹಾಬಿಗಳು ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಬದುಕನ್ನು ದುರ್ಭರಗೊಳಿಸಿಯಾಗಿದೆ. ಐಸಿಸ್ ಅವರಪ್ಪನಂತೆ ಅಷ್ಟೇ.
ಇದು ಸಕಾಲ. ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಮೈಚಳಿ ಕಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಪೊಲೀಸರು ಅವರ ತಾಳಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಕುಣಿಯುತ್ತಾರೆ. ಇವೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ಹೊನ್ನಾವರ ಬರಡಾಗಬಾರದಷ್ಟೇ. ಈಗಿನ ಸರದಿ ಮುಸಲ್ಮಾನರದ್ದೇ. ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಗಲಾಟೆಯಾದಾಗ ಮತ್ತೆ ಸಂಬಂಧ ಬೆಸೆಯುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಕಳಕೊಂಡ ಅವರು ಈಗ ಭಸ್ಮಾಸುರ ಮಾರಿಯನ್ನು ಮನೆಯೆದುರಿಗೇ ನಿಲ್ಲಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಕ್ರೌರ್ಯ ಪರ್ವ ಆರಂಭಿಸಿದವರನ್ನು ಬಡಿದು ಊರಿನಿಂದಾಚೆಗಟ್ಟಿ ಹಳೆಯ ಬದುಕನ್ನು ಮತ್ತೆ ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಯತ್ನ ಮಾಡಲಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ಭವಿಷ್ಯ ಬಲು ಕೆಟ್ಟದ್ದಿದೆ!

ಯಾಕೋ ಇಂದು ಫಾಯಸ್ ಮತ್ತು ಮುನ್ನಾ ಇಬ್ಬರೂ ಬಲುವಾಗಿ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಹಳ್ಳಿಗಳು ಪಕ್ಷದ ಕಪಿಮುಷ್ಟಿಯಿಂದ ಹೊರಬಂದರಷ್ಟೇ ಉದ್ಧಾರ!

ಹಳ್ಳಿಗಳು ಪಕ್ಷದ ಕಪಿಮುಷ್ಟಿಯಿಂದ ಹೊರಬಂದರಷ್ಟೇ ಉದ್ಧಾರ!

ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಹಳ್ಳಿಗಳು ಸ್ವಯಂ ಆಡಳಿತ ಹೊಂದಿದವಾಗಿದ್ದವು. ತಮಗೆ ಬೇಕಾದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ತಾವೇ ಬೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಹೊರಗಿನ ಸಂಪರ್ಕವನ್ನು ಅತಿ ಕಡಿಮೆ ಇರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದವು. ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಸಂತೆ, ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಜಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಹಳ್ಳಿಗಳವರು ಬಂದು ತಂತಮ್ಮ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಮಾರಾಟ ಮಾಡಿಹೋಗಲು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲಿಯೂ ಯಾರೂ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಮೂಗು ತೂರಿಸುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನನ್ನ ಕನಸಿನ ಕನರ್ಾಟಕದ ಕಲ್ಪನೆ ಹೊತ್ತು ಹೊಸದುರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಅವಕಾಶ ದಕ್ಕಿತ್ತು. ಪ್ರಬುದ್ಧರೊಂದಷ್ಟು ಜನ ಹಂಚಿಕೊಂಡ ವಿಚಾರಗಳು ಬರಲಿರುವ ಕರಾಳ ದಿನಗಳ ಮುನ್ಸೂಚನೆಯೇ ಆಗಿದ್ದವು. ಕೃಷಿಯನ್ನೇ ಆಧಾರವಾಗಿಸಿಕೊಂಡ ಚಿತ್ರದುರ್ಗದ ಈ ತಾಲೂಕು ಕಳೆದ ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಬರಗಾಲದಲ್ಲಿಯೇ ಬದುಕು ಸವೆಸುತ್ತಿದೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿಯ ಗೆಲ್ಲುವ ಅಭ್ಯಥರ್ಿ ಗಳಿಸುವ ಮತದ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಜನ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ವಲಸೆ ಹೋಗಿಯಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಹಳ್ಳಿಗಳು ಅಕ್ಷರಶಃ ವೃದ್ಧಾಶ್ರಮಗಳೇ. ಪಟ್ಟಣಗಳಿಗೆ ಹೋದ ಒಂದಷ್ಟು ತರುಣರು ಕಳಿಸುವ ಹಣದಿಂದಾಗಿ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಜೀವಂತಿಕೆ ಇದೆಯೇ ಹೊರತು ಮತ್ತೇನು ಉಳಿದುಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಇದು ಒಂದು ತಾಲೂಕಿನ ಕಥೆಯಲ್ಲ. ಕನರ್ಾಟದ ಅನೇಕ ತಾಲೂಕುಗಳು ಹಾಗಾಗುವತ್ತ ವೇಗದಿಂದ ಧಾವಿಸುತ್ತಿವೆ. ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಭಾರ ತಾಳಲಾರದೇ ಬೆಂಗಳೂರು ಕುಸಿದು ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ರಾಜ್ಯದ ಇತರೆ ಜಿಲ್ಲೆಗಳು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯನ್ನೇ ಕಾಣದೇ ಸೊರಗುತ್ತಿವೆ.

12

ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದ ಹೊಸ್ತಿಲಲ್ಲಿಯೇ ಗಾಂಧೀಜಿಯ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿತು ಅಥವಾ ಅನುಸರಿಸುವ ನಾಟಕವಾಡಿತು. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಗಾಂಧೀಜಿಯ ರಾಮರಾಜ್ಯದ ಮತ್ತು ಗ್ರಾಮರಾಜ್ಯದ ಕನಸುಗಳೆಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೆ ಅಪಥ್ಯವಾಗಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ‘ಭಾರತ ನೆಲೆಸಿರೋದು ಏಳುವರೆ ಲಕ್ಷ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಹೊರತು, ಪಟ್ಟಣಗಳಲ್ಲ’ ಅನ್ನೋದು ಗಾಂಧೀಜಿಯ ಮಾತೇ. ‘ಹಳ್ಳಿಗಳು ನಾಶವಾದರೆ ದೇಶವೇ ನಾಶವಾಗುವುದು’ ಎಂಬುದೂ ಅವರು ನೀಡಿದ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯೇ. ಎಲ್ಲ ಆಥರ್ಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿ ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುವುದೇ ಭಾರತದ ಉನ್ನತಿಗಿರುವ ಏಕಮಾತ್ರ ಮಾರ್ಗವೆಂದು ಅವರು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಭಾವಿಸಿದ್ದರು. ಹಳ್ಳಿಗಳು ಸ್ವಾವಲಂಬಿಯಾಗಿರಬೇಕು, ಕೈಗಾರಿಕಾ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಇತರೆ ಹಳ್ಳಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದುವಂತಿರಬೇಕು. ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆಯ ಜೀವನಶೈಲಿ ಅವರದ್ದಾಗಿರಬೇಕು ಎಂದೆಲ್ಲ ಕನಸು ಕಟ್ಟಿದ್ದರು ಗಾಂಧೀಜಿ. ಅದರ ಮಾದರಿಯನ್ನು ವಾಧರ್ಾದಲ್ಲಿ ನಿಮರ್ಿಸಿದ್ದರು ಕೂಡ. ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಹಿಂದು ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಆನಂತರದ ಗಾಂಧಿಗಳಿಗೆ ಈ ವಿಚಾರಗಳು ಅರ್ಥವಾಗುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ ಹೇಳಿ?

ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಹಳ್ಳಿಗಳು ಸ್ವಯಂ ಆಡಳಿತ ಹೊಂದಿದವಾಗಿದ್ದವು. ತಮಗೆ ಬೇಕಾದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ತಾವೇ ಬೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಹೊರಗಿನ ಸಂಪರ್ಕವನ್ನು ಅತಿ ಕಡಿಮೆ ಇರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದವು. ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಸಂತೆ, ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಜಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಹಳ್ಳಿಗಳವರು ಬಂದು ತಂತಮ್ಮ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಮಾರಾಟ ಮಾಡಿಹೋಗಲು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲಿಯೂ ಯಾರೂ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಮೂಗು ತೂರಿಸುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ಸೀಮಾ ಸುಂಕವನ್ನು ರಾಜನಾದವನಿಗೆ ಕಟ್ಟಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಸುಂಕದ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿಯೇ ಹಳ್ಳಿಗಳ ರಕ್ಷಣೆ ರಾಜನ ಹೆಗಲ ಮೇಲಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರಿಂದಾಗಿಯೇ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಯಾರಧೀನವಾಗಿದೆಯೆಂಬ ಅರಿವು ಹಳ್ಳಿಗರಿರುತ್ತಿತ್ತು ಬಿಟ್ಟರೆ ಉಳಿದಂತೆ ಅವರು ರಾಜಕೀಯದಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮುಕ್ತರೇ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ರಾಜ್ಯಗಳಳಿಯಲಿ, ಗದ್ದುಗೆಗಳುರುಳಲಿ ಆತ ಮಾತ್ರ ಎಂದಿಗೂ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡವನಲ್ಲ.

2

ಹಳ್ಳಿಗಳ ಮುಖ್ಯ ಉದ್ಯೋಗ ಕೃಷಿಯೇ. ಹಾಗಂತ ಅವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ ಕೃಷಿಯನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿರಲಿಲ್ಲ ಭಾರತೀಯರು. ಕೃಷಿ ಆಧಾರಿವಾಗಿಯೇ ಭಿನ್ನ ಭಿನ್ನ ಶಾಖೆಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸಿ ತನ್ಮೂಲಕ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಓಟ ನಿಲ್ಲದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷ ಮಳೆಯೇ ಇಲ್ಲವಾದರೂ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲದ ಸ್ಥಿತಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಎಂದೂ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಭಾರತ ಬರಗಾಲದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಎದುರಿಸಿದ್ದು ಬ್ರಿಟೀಷರ ಅವೈಜ್ಞಾನಿಕ, ದ್ವೇಷಪೂರಿತ, ಸ್ವಾಥರ್ಿ ಆಡಳಿತದ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೇ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕೃಷಿ ಮತ್ತು ಪಶುಸಂಗೋಪನೆ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಬೆಸೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ಅವೆರಡೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿಯೇ ಬೆಳೆದಿತ್ತು. ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಅಧ್ಯಯನ ನಡೆಸಿದ ಜಾತಿಯೇ ಇತ್ತು. ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ ಪ್ರಭಾವಿತ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಇವರನ್ನು ಗೌಳಿಗಳೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲವರು ಇವರಲ್ಲಿ ಅಲೆಮಾರಿಗಳೂ ಹೌದು. ಕೃಷಿಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿಯೇ ಪಶುಸಂಗೋಪನೆ ಇದ್ದರೂ ಅದು ಪೂರ್ಣ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾದ ಶಾಖೆಯಾಗಿಯೇ ಬೆಳೆದಿತ್ತು. ಬ್ರಿಟೀಷರು ಈ ಉದ್ಯೋಗವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ನಾಶ ಮಾಡಿದರು. ಅವರಿಗೆ ಆದಾಯ ತಂದುಕೊಡದ ಯಾವ ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕೂ ಅವರು ಬೆಲೆ ಕೊಡಲಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಒಂದಿಡೀ ಉದ್ಯೋಗ ಧ್ವಂಸವಾಯ್ತು. ಪಶುಸಂಗೋಪನೆಯನ್ನೇ ಅವಲಂಬಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದವರು ಕೃಷಿಯತ್ತ ವಾಲಬೇಕಾಯ್ತು. ಕೃಷಿ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡ ಹೆಚ್ಚಾಯ್ತು. ಗೋರಕ್ಷಣೆ ಅನ್ನೋದು ಈ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೂ ಬಲು ಪ್ರಮುಖ. ಗೋವನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಜನರಿದ್ದಾರೆಂದರೆ ಮನೆಮನೆಗಳೂ ಅವುಗಳನ್ನು ಸಾಕಲು ಮುಂದಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ರೈತನ ಹೆಗಲ ಭಾರ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಈ ವಿಷಯದ ತಜ್ಞರೇ ಇಲ್ಲವಾಗುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಗೋಸಾಕಾಣಿಕೆ ಸುಲಭವೇನಲ್ಲ. ಬ್ರಿಟೀಷರು ಯಾವ ಉದ್ಯೋಗವನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ನಾಶಗೊಳಿಸಿದ್ದರೋ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಅಷ್ಟೇ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಪುನರುಜ್ಜೀವನಗೊಳಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಗೋರಕ್ಷಣೆ ಎಂದಾಗ ಅದು ಹಿಂದುತ್ವದ ಅಜೆಂಡಾ ಅಲ್ಲ ಬದಲಿಗೆ ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ಉಳಿಸುವ ಮೂಲ ಕಲ್ಪನೆ!

ಬಿಳಿಯರ ಶೋಷಣೆ ಇಲ್ಲಿಗೇ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಕೃಷಿ ಆಧಾರಿತ ವೃತ್ತಿಗಳನ್ನು ಧ್ವಂಸಗೊಳಿಸಿದರು. ರೈತನಿಂದ ಹತ್ತಿ ಪಡೆದು ಅದನ್ನು ನೂಲಾಗಿಸಿ ಬಗೆಬಗೆಯ ವಿನ್ಯಾಸದ ಬಟ್ಟೆ ನೇಯುವ ಭಾರತೀಯ ಕುಶಲ ಕಮರ್ಿ ಕೃಷಿಯನ್ನೇ ಅವಲಂಬಿಸಿದ್ದರೂ ಅವನದ್ದೇ ಒಂದು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಶಾಖೆಯಾಗಿತ್ತು. ಬಟ್ಟೆನೇಯುವ ವರ್ಗವೇ ಇಲ್ಲಿ ಜಾತಿಯಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಪೀಳಿಗೆಯಿಂದ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಆ ಕಲೆ ಹರಿದು ಬಂದಿದ್ದರಿಂದ ಹೊಸ ಹೊಸ ಆವಿಷ್ಕಾರಗಳೂ ನಡೆದು ಬಟ್ಟೆ ಉದ್ದಿಮೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾಗಿತ್ತು. ಅತ್ತ ಕೃಷಿಗೆ ಪೂರಕವಾದ ನೇಗಿಲು ಮುಂತಾದ ಕಬ್ಬಿಣದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸುವ ಉಕ್ಕಿನ ಕಾಖರ್ಾನೆಯೂ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಕಬ್ಬಿಣದ ಉತ್ಪಾದನೆಗಳಿಗೂ ಜಾಗತಿಕ ಬೇಡಿಕೆಯಿತ್ತು. ಕಬ್ಬಿಣದ ಅದಿರನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಅದನ್ನು ಕಬ್ಬಿಣವಾಗಿಸುವ ಭಾರತೀಯನೇ ಸಂಶೋಧಿಸಿದ ಸುಲಭವಾಗಿ ಬಳಸಬಹುದಾದ ಕುಲುಮೆಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ಅನೇಕರು ಅಚ್ಚರಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದರು. ಕಬ್ಬಿಣದ ಸಂಶೋಧನೆಯ ಮುಂದಿನ ಹಂತವಾಗಿಯೇ ಭಾರತೀಯರು ಹಡಗುಗಳ ನಿಮರ್ಾಣದಲ್ಲೂ ಯಶಸ್ಸು ಪಡೆದಿದ್ದು. ಜಗತ್ತಿನ ಅತಿ ಬಲಾಢ್ಯ ಹಡಗುಗಳು ನಿಮರ್ಾಣಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಎಂಬುದು ನೆನಪಿರಲಿ. ಕೃಷಿಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಶುರುವಾದ ಉದ್ದಿಮೆ ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿದ್ದು ಹೀಗೆ. ಮಡಿಕೆಯೇ ಮೊದಲಾದ ಮಣ್ಣಿನ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸುತ್ತಲೇ ಭಾರತೀಯ ಕುಂಬಾರ ಆಟಿಕೆಗಳನ್ನೂ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿಯೇ ತಯಾರಿಸುವ ಕೌಶಲವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡ. ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ಭಿನ್ನಭಿನ್ನ ಕರಕುಶಲ ಕಲೆಯೂ ಅನಾವರಣಗೊಂಡು ಆ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿಯೂ ಮಹತ್ವದ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನೇ ಇಟ್ಟ ಭಾರತೀಯ. ಬ್ರಿಟೀಷರು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬರುವ ಮುನ್ನವೇ ಕೃಷಿ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲದೇ ಈ ಎಲ್ಲ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲೂ ಭಾರತ ತನ್ನ ಕಾಲನ್ನು ಬಲವಾಗಿಯೇ ಊರಿತ್ತು. ಸರಿಯಾಗಿ ಗಮನಿಸಿ. ಕೃಷಿಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಬೆಳೆದ ಈ ಶಾಖೆಗಳು ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ತಾವೇ ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ಬೆಳೆದು ನಿಂತು ದೇಶದ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಲು ಕಾರಣವಾದವು.

3

ಮೊಘಲರ ಆಳ್ವಿಕೆಯ ಕಾಲಕ್ಕೂ ಇದಕ್ಕೆ ಬಲುವಾದ ಧಕ್ಕೆಯೇನೂ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಕುಶಲ ಕಲೆ ಗ್ರಾಹಕರಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಇಸ್ಲಾಂ ಶೈಲಿಯನ್ನು ಆಮದು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿತಷ್ಟೇ. ಆದರೆ ಬ್ರಿಟೀಷರು ತಮ್ಮ ಸಾರ್ವಭೌಮತೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲೆಂದೇ ಈ ಉದ್ದಿಮೆಯಷ್ಟನ್ನೂ ನಾಶ ಮಾಡಿದರು. ಬಟ್ಟೆ ಉದ್ದಿಮೆಗೆ ಹೊಡೆತ ಕೊಟ್ಟು ನೇಯ್ಗೆಯ ಸಂಕುಲವನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ ನೇಯ್ಗೆಯವರೂ ಕೃಷಿ ಭೂಮಿಗೆ ಆತುಕೊಂಡರು. ಅತ್ತ ಕಬ್ಬಿಣದ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ಜ್ಞಾನ ಗಳಿಸಿದ್ದ ಇಡಿಯ ಜನಾಂಗಕ್ಕೆ ಹೊಡೆತ ಕೊಟ್ಟ ಮೇಲೆ ಅವರೂ ಕೃಷಿಯತ್ತ ವಾಲಲೇ ಬೇಕಾಯ್ತು. ಕರಕುಶಲ ಕಲೆಯವರದ್ದೂ ಅದೇ ಕಥೆಯಾಯ್ತು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಪಾವಧಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಕೋಟ್ಯಂತರ ಜನ ತಂತಮ್ಮ ಉದ್ಯೋಗವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಕೃಷಿಯನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಲೇಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗೆ ಸಿಲುಕಿದರು. ಆಗ ಭಾರತ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಕೃಷಿ ಅವಲಂಬಿತ ದೇಶವಾಗಿ ಪ್ರತಿಶತ 70 ರಷ್ಟು ಜನ ಇಲ್ಲಿರುವ ಭೂಮಿಯನ್ನು ನಂಬಿಕೊಂಡು ಬದುಕುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿಮರ್ಾಣವಾಯ್ತು. ಆ ಕೃಷಿಯನ್ನೂ ಬಿಳಿಯರು ಹಿಂಡಿ-ಹಿಪ್ಪೆ ಮಾಡಿದ್ದರಿಂದ ಕೃಷಿಕ ಬಡವಾದ, ಸವೆದು ಹೋದ. ತನ್ನ ಜಮೀನನ್ನು ಜಮೀನ್ದಾರರಿಗೆ ಅಡವಿಟ್ಟ. ಸಾಲಗಾರರ ಬಳಿ ಕೈಚಾಚಿ ಸೋತುಹೋದ. ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಳಕೊಂಡು ಊರು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟ. ಕೃತಕ ಕ್ಷಾಮಗಳು ನಿಮರ್ಾಣಗೊಂಡದ್ದು ಹೀಗೆ.
ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಾ ನಂತರ ನಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಶೈಲಿ ಬದಲಾಗಬೇಕಿತ್ತು. ಕೃಷಿಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಉದ್ಯಮಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸಬೇಕಿತ್ತು. ಗ್ರಾಮಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಹತ್ವ ಕೊಟ್ಟು ಅಲ್ಲಿನ ಜನ ಉದ್ಯೋಗವನ್ನರಸಿ ಪಟ್ಟಣಗಳಿಗೆ ಹೊರಡುವುದನ್ನು ಹೇಗಾದರೂ ತಡೆಯಬೇಕಿತ್ತು. ಪಟ್ಟಣಗಳ ಅವೈಜ್ಞಾನಿಕ ವಿಸ್ತಾರಕ್ಕೆ ತಡೆ ಹೇರಬೇಕಿದ್ದ ನಾವು ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನೇ ಪಟ್ಟಣವಾಗಿಸುವ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ತಂದೆವು. ಹೋಗಲಿ ಹೀಗೆ ಬೆಳೆಸಿದ ಪಟ್ಟಣಗಳನ್ನಾದರೂ ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಾನ್ಯತೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬೆಳೆಸಿದೆವಾ? ಖಂಡಿತ ಇಲ್ಲ. ಅವು ವಿಸ್ತಾರವಾದವೇ ಹೊರತು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಪಟ್ಟಣವೆನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಬೆಂಗಳೂರು, ಮಂಗಳೂರು, ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡಿದರೆ ಅದನ್ನು ಪಟ್ಟಣವೆನ್ನುವುದು ರಾಜಕೀಯ ನಾಯಕರುಗಳಿಗಷ್ಟೇ ಪ್ರೀತಿ!

ಬ್ರಿಟೀಷರ ಆಳ್ವಿಕೆಯ ಶೈಲಿಯನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಲೇಬೇಕು. ಅವರು ಜಾತಿ ವೈಷಮ್ಯವನ್ನು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಬಿತ್ತಿ ವೃತ್ತಿ ವೃತ್ತಿಗಳ ನಡುವಿದ್ದ ಹಂದರವನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರು. ಕುಂಬಾರನೆಂದರೆ ಹಿಂದುಳಿದ ಜಾತಿಯೆಂದು ಅದ್ಯಾವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯರ ಮನಸಿನಲ್ಲಿತ್ತೋ ದೇವರೇ ಬಲ್ಲ. ಅದೊಂದು ಮಣ್ಣಿನ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ನೈಪುಣ್ಯತೆ ಪಡೆದ ಎಂಜಿನಿಯರುಗಳ ಗುಂಪಾಗಿತ್ತು ಅಷ್ಟೇ. ನನ್ನದು ವೈದ್ಯ ವೃತ್ತಿ ಎನ್ನುವಾಗ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಅಪದ್ಧವೆನಿಸುವುದೇನು? ವೈದ್ಯನಾದವ ವೈದ್ಯೆಯಾದವಳನ್ನೇ ಮದುವೆಯಾಗುವನಲ್ಲ ಅದು ಜಾತಿ ಪ್ರೇಮ ಎನಿಸುವುದೇನು? ಅವನ ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತೆ ವೈದ್ಯರೇ ಆಗುತ್ತಾರಲ್ಲ ಆಗಲೂ ತಪ್ಪೆನಿಸಲಿಲ್ಲ! ಆದರೆ ಮಣ್ಣಿನ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ನೈಪುಣ್ಯ ಹೊಂದಿದ ಕುಶಲ ಕಮರ್ಿಯನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಹಾಗೇಕೆನಿಸಬೇಕು. ತಮ್ಮ ಕಲೆಯ ವಿಸ್ತಾರಕ್ಕಾಗಿ ಅವರು ತಮ್ಮದೇ ಒಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಅದೇಕೆ ಜಾತಿ ಪದ್ಧತಿಯೆನಿಸಬೇಕು? ಬ್ರಿಟೀಷರು ಅವರ ಕೈಗಳಿಂದ ಉದ್ಯೋಗ ಕಸಿದುಕೊಂಡು ಅವರನ್ನು ಬೀದಿಗೆ ತಳ್ಳುವವರೆಗೂ ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಕುಂಬಾರರು, ಕಮ್ಮಾರರು, ನೇಕಾರರು, ಬಣಜಿಗರು ಇವರೆಲ್ಲ ಚೆನ್ನಾದ ಬದುಕನ್ನೇ ನಡೆಸಿದ್ದರು. ಆಮೇಲೆಯೇ ಎಲ್ಲ ತಿರುವುಮುರುವಾಗಿದ್ದು. ಬಡತನ ಅವರನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿತು, ಬದುಕು ಅಂಧಕಾರದತ್ತ ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಗೌರವದ ಬದುಕನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದ ಈ ಎಲ್ಲ ಜನಾಂಗಗಳೂ ನೋಡನೋಡುತ್ತಲೇ ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ಕುಸಿದು ಹೋದವು. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಾನಂತರ ಈ ಎಲ್ಲ ಉದ್ಯಮಗಳಿಗೂ ಹೊಸ ಜೀವ ತುಂಬಿ, ಆಧುನಿಕತೆಯ ಸ್ಪರ್ಶ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಇಂದು ಆಥರ್ಿಕತೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಸಬಲರಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದ ಅವರೆಲ್ಲ ಬಿಪಿಎಲ್ ಕಾಡರ್ಿಗಾಗಿ ಸಾಲು ನಿಂತಿರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

4

ಬದಲಾವಣೆಗಾಗಿ ಇಂದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಾಯಕತ್ವ ವಹಿಸಬಲ್ಲ ಶಕ್ತಿಯುತ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಬೇಕಷ್ಟೇ. ಗುಜರಾತಿನ ಪನ್ಸಾರಿಯ ಹಿಮಾಂಶು ಪಟೇಲನದ್ದು ಅಂಥದ್ದೇ ಒಂದು ಆದರ್ಶದ ಕಥೆ. ಆರು ಸಾವಿರ ಜನರಿದ್ದ ತನ್ನ ಹಳ್ಳಿಯ ದುಃಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕಂಡು ತಾನೇ ಅಲ್ಲಿನ ಮುಖ್ಯಸ್ಥನಾದ. ಜನರ ಒಲವನ್ನು ಗಳಿಸುವಲ್ಲಿ ಶ್ರಮಿಸಿದ. ಕೇಂದ್ರ ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯ ಸಕರ್ಾರಗಳು ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆಂದೇ ಮೀಸಲಾಗಿಟ್ಟ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ ತನ್ನ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಒಂದೊಂದೇ ಬರುವಂತೆ ಮಾಡಿದ. ಹಳ್ಳಿಯ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಧ್ವನಿವರ್ಧಕಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ತುತರ್ಾಗಿ ಜನರೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡ. ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನ ಸಮಸ್ಯೆ ನೀಗಿಸಲು ಕಾರ್ಯಯೋಜನೆ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಅದನ್ನು ಪೂರೈಸಿದ. ಜನರಿಂದ ತ್ಯಾಜ್ಯ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಅದನ್ನು ಗೊಬ್ಬರವಾಗಿ ಪರಿವತರ್ಿಸುವ ಘಟಕ ಶುರು ಮಾಡಿದ. ಇಡಿಯ ಊರಿಗೆ ವೈಫಿ ಸಿಗುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದ. ತಿಂಗಳಿಗೆ ಐವತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ಪಾವತಿಸಿ ಊರಿನ ಯಾರು ಬೇಕಾದರೂ ಈ ಸೌಲಭ್ಯವನ್ನು ಬಳಸುವ ಯೋಜನೆ ರೂಪಿಸಿದ. ಇಂದು ಊರಿಗೆ ಬರುವವರಿಗೆ ಆತ ತನ್ನ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸೊಳ್ಳೆಯನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಟ್ಟರೆ ಲಕ್ಷರೂಪಾಯಿ ಬಹುಮಾನವೆಂದು ಸವಾಲೊಡ್ಡುತ್ತಾನೆ. ಇದೇ ರೀತಿ ಬಿಹಾರದ ಧಣರ್ಾಯಿಯನ್ನು ಸೌರ ಶಕ್ತಿ ಸಂಚಾಲಿತವಾಗಿಸಿದ ಅಲ್ಲಿನ ನಾಯಕನ ಕಥೆಯೂ ಅಮೋಘ. ಇವೆಲ್ಲ ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಬಹುದಾದ ಅದ್ಭುತ ಯೋಜನೆಗಳು. ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಂದ ಜನ ಪಟ್ಟಣಗಳಿಗೆ ವಲಸೆ ಹೋಗುವುದನ್ನು ತಡೆಯುವುದು ನಮ್ಮ ಮೊದಲ ಆದ್ಯತೆಯಾಗಬೇಕು. ಪಟ್ಟಣಗಳ ಅವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ತಡೆ ಹಾಕಿ ಹಳ್ಳಿಗಳ ಸಾವಯವ ವಿಕಾಸಕ್ಕೆ ಆದ್ಯತೆ ಕೊಡಬೇಕು.

ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿನ ತರುಣರು ಜಾತಿ ಮತ್ತು ಪಕ್ಷಗಳ ಕಪಿಮುಷ್ಟಿಯಿಂದ ಹೊರಬರಬೇಕು. ಹೌದಲ್ವೇ?

ಗುಜರಾತ್ನಲ್ಲಿ ಎಡವಿತೇ ಮೋದಿ-ಶಾಹ್ ಜೋಡಿ?

ಗುಜರಾತ್ನಲ್ಲಿ ಎಡವಿತೇ ಮೋದಿ-ಶಾಹ್ ಜೋಡಿ?

ಎಬಿಪಿ ನ್ಯೂಸ್ ವರದಿ ಸುಳ್ಳಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಸತ್ಯವೂ ಅಲ್ಲ. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಅವರೆಲ್ಲರ ಪ್ರಕಾರ ಬಿಜೇಪಿಯ ಗೆಲುವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿತ್ತು. ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಅದು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತ ಬಂದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಮತ್ತು ಬಿಜೇಪಿಗಳ ನಡುವೆ ಸಮಾನ ಕದನವಿತ್ತು. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಅದು ಉಲ್ಟಾ. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಮೋದಿ ಪಾಳಯದ ವಿರುದ್ಧ ಜನಾಕ್ರೋಶ ಘನೀಭವಿಸಿತ್ತು. ಬರು ಬರುತ್ತ ಅದನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಮೋದಿ-ಶಾಹ್ ಜೋಡಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಯ್ತು.

rahul-gandhi-ahmed-patel-gujarat-afp_650x400_61508665139

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ವೋಟ್ ಬ್ಯಾಂಕಿಗಾಗಿ ಒಡೆದು ಆಳುವ ದಾರಿ ಬಳಕೆಯಾಗತೊಡಗಿದೆ. ಗುಜರಾತಿನಲ್ಲಿ ಮೋದಿಯವರು ಈ ಬಾರಿ ಇಟ್ಟ ಹೆಜ್ಜೆ ಬಲು ತೊಡಕಿನದು. 2014ರ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ತರುಣರಿಗೆಲ್ಲ ವಿಕಾಸದ ಕನಸನ್ನು ತೋರಿದ ಮೋದಿಯವರು ಗುಜರಾತಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಬೇರೆಯದೇ ಹಾದಿಯೊಂದನ್ನು ಹಿಡಿದಿದ್ದರು. ಜಿಎಸ್ಟಿ ಜಾರಿಗೆ ತರುವಾಗಿನ ಅವರ ಧೈರ್ಯ ಗುಜರಾತಿನ ಚುನಾವಣೆಯ ಹೊಸ್ತಿಲಲ್ಲಿ ಇಂಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ನಿಸ್ಸಂಶಯವಾಗಿ ಜಿಎಸ್ಟಿಯ ಅನುಷ್ಠಾನದಲ್ಲಿ ಸಕರ್ಾರ ಎಡವಿದ್ದು ಕಣ್ಣಿಗೆ ರಾಚುತ್ತಿತ್ತು. ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಸುದೀರ್ಘ ಅವಧಿ ದೊರೆತಾಗಲೂ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಬೇಕಾದ ತಯಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೇ ಏಕಾಕಿ, ತರಾತುರಿಯಲ್ಲಿ ತಂದಂತಿತ್ತು ಈ ತೆರಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ. ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿಗಳೇ ಆನಂತರ ಅಧಿಕಾರಗಳ ಮೇಲೆ ಹರಿಹಾಯ್ದು ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಊಹಿಸಲಿಲ್ಲವೆಂದು ಬೇಸರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಆಗಬೇಕಿದ್ದ ಸಮಸ್ಯೆಯಂತೂ ಆಗಿತ್ತು. ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳೇ ತುಂಬಿದ್ದ ಗುಜರಾತಿನಲ್ಲಿ ಆಕ್ರೋಶ ಭುಗಿಲೆದ್ದಿತ್ತು. ಗುಜರಾತಿನ ಚುನಾವಣೆಯ ಆಂತರಿಕ ವರದಿ ತರಿಸಿಕೊಂಡ ಪ್ರಧಾನಿ ಮಂತ್ರಿಗಳು ತಡಬಡಾಯಿಸಿಬಿಟ್ಟರು. ಕೇರಳದ ಪಾದಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅಮಿತ್ ಶಾಹ್ರನ್ನು ತುತರ್ಾಗಿ ಕರೆಸಿಕೊಂಡು ಮುಂದಿನ ನಡೆಯ ಕುರಿತಂತೆ ರಣತಂತ್ರ ರೂಪಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಆಗಿಂದಾಗ್ಯೇ ಜಿಎಸ್ಟಿ ಸಭೆ ಕರೆದು ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ಘೋಷಿಸುವ ನಿರ್ಣಯ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಈ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ನಿರ್ಣಯವೊಂದರಲ್ಲಿ ಹಿಂಜರಿದಂತೆ ಕಂಡಿತ್ತು. ಜಿಎಸ್ಟಿ ಪರಿಷ್ಕರಣೆಯಲ್ಲಿ ಖಾಕ್ರಾ ಎಂಬ ಗುಜರಾತಿ ತಿಂಡಿಯನ್ನು ಸೇರಿಸಿದ್ದಂತೂ ನಿಸ್ಸಂಶಯವಾಗಿ ಚುನಾವಣೆಯ ಗಿಮಿಕ್ಕೇ ಆಗಿತ್ತು. ಮೋದಿ-ಶಾಹ್ ಜೋಡಿಯ ಮೇಲೆ ನಿರ್ಭರವಾದ ಬಿಜೇಪಿಗೆ ಇವೆಲ್ಲ ಅರಿವಾಗುವ ಮುನ್ನವೇ ಅವರೀರ್ವರೂ ತಮ್ಮ ದಾಳ ಪ್ರಯೋಗಿಸಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದರು. ಆಗಲೇ ಅವರ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಆರು ತಿಂಗಳಿಂದ ನೆಲ ಮಟ್ಟದ ಚಟುವಟಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತವಾಗಿದೆ ಅಂತ. ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿಯ ಇಮೇಜ್ ಹೆಚ್ಚಿಸಲು ಅಲ್ಲೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಪಡೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಿ ನಿಂತಿತ್ತು. ಇದ್ದಕ್ಕಿಂದ್ದಂತೆ ರಾಹುಲ್ ಚುರುಕಾಗಿದ್ದರು. ವ್ಯಾಪಕ ಓಡಾಟ, ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯ ನಡೆ, ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಟ್ವೀಟುಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಅಚ್ಚರಿ ಮೂಡಿಸಿದ್ದರು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು 22 ವರ್ಷಗಳ ಬಿಜೆಪಿಯ ಆಳ್ವಿಕೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಗುಟುರು ಹಾಕಿ ನಿಂತಿತ್ತು. ಮೊದಲೆಲ್ಲ ವಿಕಾಸದ ವಿಚಾರದಿಂದ ದೂರ ನಿಂತು ಜಾತಿ ರಾಜಕಾರಣದ ಮೇಲೆ ಅಧಿಕಾರದ ಸೌಧ ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಈ ಬಾರಿ ಗುಜರಾತಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಬಗೆಯದ್ದೇ ಹೋರಾಟ ಶುರು ಮಾಡಿತ್ತು. ಇಡಿಯ ಪ್ರಚಾರದಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಅವರು ಗೋಧ್ರಾ ದುರಂತದ ಕುರಿತಂತೆ ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ. ಮುಸಲ್ಮಾನರನ್ನು ಸಂತುಷ್ಟರಾಗಿಸುವ ಯಾವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನೂ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಗುಜರಾತಿನಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂಗಳನ್ನು ಎದುರು ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದೇ ಎಲ್ಲ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಮೂಲವೆಂಬುದು ಅವರಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಈ ಬಾರಿ ಅವರ ಚುನಾವಣೆಯ ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆ ಭಿನ್ನವಾಗಿತ್ತು. ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಮೇಲೆಯೇ ದೃಷ್ಟಿ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸಿದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಸ್ವತಃ ಬಿಜೇಪಿ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದೆ ಹೋಗುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಿತು. ಅದರಿಂದಾಗಿಯೇ ವಿಕಾಸದ ಮಾತಿನಿಂದ ಪ್ರಚಾರ ಆರಂಭಿಸಿದ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಬರಬರುತ್ತ ಹಿಂದುತ್ವದ ಚಚರ್ೆಗೆ ಆತುಕೊಂಡರು. ಅತ್ತ ರಾಹುಲ್ ವಿಕಾಸದ ಚಚರ್ೆ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಮಂದಿರಗಳಿಗೆ ಹೋಗಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ನಿಮರ್ಿಸಿದ ಖೆಡ್ಡಾಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಹೋಗಿ ಬಿತ್ತು ಬಿಜೇಪಿ. ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿಯ ಜಾತಿಯ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡಿತು. ಆತನ ಪೂವರ್ಾಪರಗಳನ್ನು ಮುಂದಿಡುವ ವಿಫಲ ಯತ್ನವನ್ನೂ ಮಾಡಿತು. ಇವೆಲ್ಲದರೊಟ್ಟಿಗೆ ಮೋದಿ ಬಳಗ ಹತಾಶವಾಗಿದ್ದಂತೂ ಎದ್ದೆದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಅನುಮಾನವೇ ಇಲ್ಲ. 2014ರ ಚುನಾವಣೆಯ ವೇಳೆಗೆ ಎದುರಾಳಿಯ ಹೆಸರೂ ಎತ್ತದೇ ಗೂಳಿಯಂತೆ ನುಗ್ಗುತ್ತಿದ್ದ ಮೋದಿ ಈಗ ರಾಹುಲ್ ಎತ್ತಿದ ಪ್ರತೀ ಪ್ರಶ್ನೆಗೂ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತ, ಆತನ ಪ್ರತೀ ನಡೆಯನ್ನೂ ಟೀಕಿಸುತ್ತ ತಮ್ಮ ಆಕ್ರೋಶವನ್ನು ಹೊರ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ಬಗೆಯ ಆಕ್ರೋಶ ಮೋದಿಯವರಲ್ಲಿ ದೆಹಲಿ ಚುನಾವಣೆಯ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಕಂಡುಬಂದಿತ್ತು. ಅವರು ಆಗಲೇ ಕೇಜ್ರೀವಾಲರನ್ನು ನಿಂದಿಸುವ ಭಾಷಣಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದು. ಸೋಲುವ ಹೆದರಿಕೆ ಬಂದಾಗಲೇ ಮೋದಿ ಆಕ್ರೋಶದ ಭಾಷಣ ಮಾಡೋದು. ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಅವರು ಎದುರಾಳಿಗಳ ಕಾಲೆಳೆಯುತ್ತ ವ್ಯಂಗ್ಯ ಭರಿತ ಮೊನಚು ಮಾತುಗಳಿಂದ ಚುಚ್ಚುತ್ತ ಮಾತಿನುದ್ದಕ್ಕೂ ಮೆರೆದಾಡಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಚುನಾವಣೆಯ ಫಲಿತಾಂಶ ಅರಿಯಲು ನೀವು ಮೋದಿಯ ಭಾಷಣಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಗಮನಿಸಿದರೆ ಸಾಕು, ಯಾವ ಎಕ್ಸಿಟ್ ಪೋಲೂ ಬೇಕಿಲ್ಲ.

ಎಬಿಪಿ ನ್ಯೂಸ್ ವರದಿ ಸುಳ್ಳಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಸತ್ಯವೂ ಅಲ್ಲ. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಅವರೆಲ್ಲರ ಪ್ರಕಾರ ಬಿಜೇಪಿಯ ಗೆಲುವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿತ್ತು. ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಅದು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತ ಬಂದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಮತ್ತು ಬಿಜೇಪಿಗಳ ನಡುವೆ ಸಮಾನ ಕದನವಿತ್ತು. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಅದು ಉಲ್ಟಾ. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಮೋದಿ ಪಾಳಯದ ವಿರುದ್ಧ ಜನಾಕ್ರೋಶ ಘನೀಭವಿಸಿತ್ತು. ಬರು ಬರುತ್ತ ಅದನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಮೋದಿ-ಶಾಹ್ ಜೋಡಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಯ್ತು. ಚುನಾವಣೆಗೆ ಟಿಕೇಟ್ ಹಂಚುವಲ್ಲಿಯೇ ಎಡವಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿತು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು. ಯಾವಾಗಲೂ ಹಾಗೆಯೇ. ಗೆಲ್ಲುವುದು ಖಾತ್ರಿಯಿದೆ ಎಂದೆನಿಸಿದಾಗ ಆಕಾಂಕ್ಷಿಗಳು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡುವುದು ಸುಲಭದ ಕೆಲಸವಲ್ಲ. ಹಾದರ್ಿಕ್ ಪಟೇಲ್ನೊಂದಿಗಿನ ಸಂಬಂಧವೂ ಸಾಕಷ್ಟು ತೊಂದರೆಗೀಡುಮಾಡಿತು. ಗುಜರಾತಿನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಲುವಾಗಿ ಸದ್ದು ಮಾಡಿದ್ದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ನೆಲ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತು. ಪ್ರಚಾರಕ್ಕೆ ಜನ ಸಿಗದಾದರು. ಆಗ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗೆ ಸೋಲು ರಾಚಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಹಾಗಂತ ಮೋದಿಯವರಿಗೆ ಗೆಲುವಿನ್ನೂ ಖಾತ್ರಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಹುಚ್ಚಾಪಟ್ಟೆ ಪ್ರವಾಸ ಮಾಡಿದರು. ಈ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೂ ಅವರ ಜನಾಕರ್ಷಣೆಯ ರೀತಿ ಮೆಚ್ಚುವಂಥದ್ದೇ.

3
ಕಪಿಲ್ ಸಿಬಲ್ ಅಯೋಧ್ಯೆಯ ರಾಮಮಂದಿರದ ಬಗ್ಗೆ ಮಂಡಿಸಿದ ವಾದ ಗುಜರಾತಿನ ಬಿಜೇಪಿ ಪಾಳಯಕ್ಕೆ ವರದಾನವಾಯ್ತು. ಆರಂಭದಿಂದಲೂ ಹಿಂದುತ್ವದ ಕಾಡರ್್ ಬಳಸಿ ಕದನಕ್ಕಿಳಿದಿದ್ದ ಅವರಿಗೆ ಈಗ ನಿಜವಾದ ಹಿಡಿತ ದಕ್ಕಿತ್ತು. ಡಿಸೆಂಬರ್ ಆರರ ನಂತರ ಚುನಾವಣೆ ಇದ್ದದ್ದೂ ಸಾರ್ಥಕವೆನಿಸಿತ್ತು ಈಗ. ಅದರ ಹಿಂದು ಹಿಂದೆಯೇ ಮಣಿ ಶಂಕರ್ ಆಯ್ಯರ್ ಮೋದಿಯವರನ್ನು ನೀಚ ಎಂದು ಸಂಬೋಧಿಸಿದ್ದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಪಾಲಿಗೆ ಶಾಪವಾಯ್ತು. ಮೋದಿ ತಮ್ಮ ಕೊನೆಯ ಭಾಷಣದಲ್ಲಿ ಈ ಅಂಶವನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತ, ಇದು ಗುಜರಾತಿಗರಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಅವಮಾನವೆಂದು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿ ‘ಗುಜರಾತಿ ಅಸ್ಮಿತೆ’ಯನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು.

ಕಪಿಲ್ ಸಿಬಲ್ ಮತ್ತು ಮಣಿಶಂಕರ್ ಅಯ್ಯರ್ ಇಡುಗಂಟಾಗಿ ದೊರೆಯದಿದ್ದರೆ ಈ ಬಾರಿಯ ಗುಜರಾತ್ ಚುನಾವಣೆ ಭಾಜಪಾಕ್ಕೆ ಸಲೀಸಾಗಿರಲಿಲ್ಲವೆನ್ನುವುದಂತೂ ಅಕ್ಷರಶಃ ಸತ್ಯ. ಇದು ಕನರ್ಾಟಕದ ಚುನಾವಣೆಗೆ ಹಿಡಿದ ಕೈಗನ್ನಡಿ. ಕಳೆದ ಆರೇಳು ತಿಂಗಳಿಂದೀಚೆಗೆ ಇಲ್ಲಿಯೂ ಮತ ಧ್ರುವೀಕರಣದ ಪ್ರಯಾಸ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಆಳುವ ಪಕ್ಷ ಲಿಂಗಾಯತ, ವೀರಶೈವರ ನಡುವೆ ಬಿರುಕು ಮೂಡಿಸಿ ಒಂದೀಡೀ ಮತಬ್ಯಾಂಕನ್ನು ಒಡೆಯುವ ಹುನ್ನಾರ ನಡೆಸಿದ್ದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಕೇಸರೀ ಪಾಳಯ ಮಾಲೆಗಳ ರಾಜಕಾರಣ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯ ನಿಮರ್ಿಸುತ್ತಿರುವ ಖೆಡ್ಡಾಕ್ಕೆ ಅನಾಯಾಸವಾಗಿ ಹೋಗಿ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷಗಳ ಧುರೀಣರು. ಟಿಪೂ ಜಯಂತಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳ ಮೊದಲ ದಾಳ. ಅನಂತ ಕುಮಾರ ಹೆಗಡೆ ಅದರ ಗುಂಗಿನಿಂದ ಇನ್ನೂ ಆಚೆಗೇ ಬಂದಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಾಪ ಸಿಂಹ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಹನುಮ ಮಾಲೆಯತ್ತ ವಾಲಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗೆ ಲಾಭವೇ ಆಯ್ತು. ಆತನನ್ನು ಜೈಲಿನಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಳಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಪತ್ರಕರ್ತರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳ ಮುಖದಲ್ಲಿದ್ದ ಮಂದಹಾಸ ನೋಡಬೇಕಿತ್ತು. ಪ್ರತಾಪ್ ಸಿಂಹ ತಮ್ಮೊಂದಿಗ ಅಮಿತ್ ಶಾಹ್ರನ್ನೂ ಕಟಕಟೆಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಉಡುಪಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಧರ್ಮ ಸಂಸತ್ತು ರಾಜ್ಯದ ಜನತೆಯ ಆಲೋಚನಾ ಪಥ ಬದಲಿಸಬೇಕಿತ್ತು; ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯ ಚಂಪಾ ಬಳಸಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೆ ಕೊಡಿಸಿಬಿಟ್ಟರು. ಪ್ರತಿ ಪಕ್ಷಗಳು ಧರ್ಮಸಂಸತ್ತಿನ ಲಾಭ ಪಡೆಯುವುದು ಬಿಟ್ಟು ಚಂಪಾ ಹೇಳಿಕೆಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತ ಉಳಿದುಬಿಟ್ಟವು. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಗೆದ್ದಿದ್ದು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳೇ.

ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರನ್ನು ಈಗ ಎದುರಿಸಬೇಕಿರೋದು ಜಾತಿಯ ರಾಜಕಾರಣದ ಬಲದಿಂದಲ್ಲ. ಅವರು ಇಡಿಯ ರಾಜಕಾರಣವನ್ನು ಅದೇ ಆಧಾರದ ಮೇಲೇಯೇ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದಿರೋದು. ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ, ಸ್ವಜನ ಪಕ್ಷಪಾತ, ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಸಾವು, ಶೂನ್ಯ ವಿಕಾಸ ಇವುಗಳನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹೋರಾಟ ಮಾಡಬೇಕು. ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದಲ್ಲಿ ಹೆಸರು ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದ, ಜನರೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆಯ ಬಲ್ಲ ನಾಯಕರು ಇದಕ್ಕೆ ಮುಂದೆ ನಿಂತರೆ ಒಳಿತು. ಆಗ ಮಾತ್ರ ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲಿ ಹೊಸದೊಂದು ಅಲೆ ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯ. ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಮೋದಿ ಪಾಳಯಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲಿ ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಫಲಿತಾಂಶ ದಕ್ಕೋದು ಬಲು ಕಷ್ಟವೇ ಇದೆ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ತನ್ನ ರಣನೀತಿಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಅದೀಗ ಹಿರಿಯರ ಪಕ್ಷವೆಂಬ ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಕಳಚಿಕೊಂಡು ತರುಣರ ಪಂಗಡ ಕಟ್ಟುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿದೆ. ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಅವರಿಡುತ್ತಿರುವ ಒಂದೊಂದು ನಡೆಯೂ ಎಂಥವರನ್ನೂ ಯೋಚಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಬಲ್ಲವು. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಹುಚ್ಚುಚ್ಚಾಗಿ ರಂಪಾಟ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಒಮ್ಮುಖವಾಗಿ ಎದುರಿಸುವ ಸವಾಲನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕಷ್ಟೇ. ಒಟ್ಟಾರೆ ಗುಜರಾತಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪನ್ನು ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲಿ ಮಾಡಬಾರದಷ್ಟೇ. ಏಕೆಂದರೆ ಎಲ್ಲಾ ಚುನಾವಣೆಗಳಿಗೂ ಕಪಿಲ್ ಸಿಬಲ್ ಮತ್ತು ಮಣಿಶಂಕರ್ ಅಯ್ಯರ್ರಂತಹ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮರು ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬರೋಲ್ಲ. ಏನಂತೀರಾ?

ಎಲ್ಲವೂ ಇದೆ! ಕೊರತೆ ಇರುವುದು ಸಮರ್ಥ ನಾಯಕನದ್ದೇ!!

ಎಲ್ಲವೂ ಇದೆ! ಕೊರತೆ ಇರುವುದು ಸಮರ್ಥ ನಾಯಕನದ್ದೇ!!

ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅಮೇರಿಕಾ, ಚೀನಾಗಳು ಎಸೆಯುವ ಬಿಸ್ಕತ್ತಿಗೆ ಬಾಯ್ಬಿಟ್ಟು ಕುಳಿತ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿ ವರ್ಗ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯಿಂದ ಬಲುದೂರ ಸೌಧವೊಂದನ್ನು ನಿಮರ್ಿಸಿ ಭಾರತವನ್ನು ಒಡೆದು ಹಾಕುವ ಸಂಚನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಇದು ಇಂದು ನಿನ್ನೆಯ ಸಂಚೆಂದು ಭಾವಿಸಬೇಡಿ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಪೂರ್ವದಿಂದಲೂ ಬ್ರಿಟೀಷರ ವೈಭವೋಪೇತ ಬದುಕನ್ನು ತಮ್ಮದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಂಬಲದಿಂದ ಅವರ ಬೂಟು ನೆಕ್ಕುವ ಒಂದು ವರ್ಗ ಇದ್ದೇ ಇತ್ತು. ಮುಂದೆ ಅವರುಗಳಲ್ಲಿ ಅನೇಕರು ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ತಮ್ಮ ತೆಕ್ಕೆಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡರು. ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ತಮ್ಮಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು-ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ವಗರ್ಾಯಿಸಲು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಅಸ್ಮಿತೆಯನ್ನು ಧ್ವಂಸಗೊಳಿಸಲೂ ಹೇಸಲಿಲ್ಲ.

1

ಸ್ವಾಮಿ ರಂಗನಾಥಾನಂದ ಜೀ ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಮಠ ಮಿಶನ್ಗಳ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದವರು. ಲೌಕಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ ಅತ್ಯಂತ ಕಡಿಮೆ ಇದ್ದರೂ ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ಹೆಸರು ಗಳಿಸಿದವರು. ಇಂದಿರಾ ಗಾಂಧಿಯಿರಲಿ, ಅಡ್ವಾಣಿಯವರೇ ಇರಲಿ ಪಕ್ಷಬೇಧರಹಿತವಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಅವರಿಂದ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಪಡೆಯಲು ಕಾತರಿಸುತ್ತಿದ್ದವರೇ. ಇವರುಗಳ ಮೂಲಕ ರಾಷ್ಟ್ರ ನಿಮರ್ಾಣದ ಅನೇಕ ನಿಧರ್ಾರಗಳಲ್ಲಿ ಅವರು ನೇರ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು ಆನಂತರ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂದಿತ್ತು. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ರಾಜಕಾರಣಿ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರಗಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾಡಿದ ಭಾಷಣವೊಂದರ ಸಂಗ್ರಹಿತ ಕೃತಿ ‘ಡೆಮಾಕ್ರಟಿಕ್ ಅಡ್ಮಿನಿಸ್ಟ್ರೇಷನ್ ಇನ್ ದ ಲೈಟ್ ಆಫ್ ವೇದಾಂತ’ದಲ್ಲಿ ಅವರೆನ್ನುತ್ತಾರೆ, ‘ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದು ಇಷ್ಟೊಂದು ವರ್ಷವಾದರೂ ಭಾರತೀಯರಿಗಿನ್ನೂ ನಾವು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವರೆಂಬ ಭಾವ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ. ನಾವು ಭಾರತದಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ ಎಂದಷ್ಟೇ ಅವರು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ’ ಹೌದು. ಬ್ರಿಟೀಷರು ಭಾರತ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವಾಗ ಯಾವ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೋ ಅದೇ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಈಗಲೂ ನಮ್ಮದ್ದು. ಹೊರಗಿನವನು ಎಂಬ ನಮ್ಮ ಭಾವ ದೂರವಾಗುವವರೆಗೂ ನಾವು ಈ ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ಬಲಾಢ್ಯವಾಗಿ ಕಟ್ಟುವುದು ಬಲು ಕಷ್ಟ. ಸುಮ್ಮನೆ ಒರೆಗೆ ಹಚ್ಚಿ ನೋಡಿ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರಿಯೂ ಲೂಟಿ ಮಾಡುವುದು ಭಾರತೀಯರದ್ದೇ ಹಣ ತಾನೇ? ರಾಷ್ಟ್ರದ ಬೊಕ್ಕಸಕ್ಕೆ ಸೇರಬೇಕಾದ ಹಣವನ್ನು ತನ್ನ ತಿಜೋರಿಗೋ, ವಿದೇಶದ ಬ್ಯಾಂಕುಗಳಿಗೋ ತುಂಬಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಭಾರತೀಯನೆಂದು ಭಾವಿಸುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ತನ್ನ ಮಗನ ದುಡಿಮೆಯನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗದಂತೆ ಕದಿಯುವ ಕಳ್ಳನಂತೆ ಇದು.

2

1942ರಲ್ಲಿ ಎರಡನೇ ಮಹಾಯುದ್ಧದ ಕೊನೆಯ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಜಪಾನಿನ ಹಿರೋಷಿಮಾ, ನಾಗಾಸಾಕಿಗಳ ಮೇಲೆ ಅಮೇರಿಕಾ ಮೇಲೆ ಬಾಂಬು ಮಳೆಗರೆಯಿತಲ್ಲ ಅವತ್ತು ಜಪಾನು ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ನಾಶವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಅಂದಾಜು ಮುವ್ವತ್ತು ಲಕ್ಷ ಜನ ಎರಡನೇ ಮಹಾಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಆಹುತಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಕಾಲುಭಾಗದಷ್ಟು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಂಪತ್ತು ನಾಶಗೊಂಡಿತ್ತು. ಉತ್ಪಾದನೆ ಶೇಕಡಾ ಹತ್ತಕ್ಕೆ ಬಂದು ನಿಂತಿತ್ತು. ಹಣದುಬ್ಬರ ಹೇಗಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ ಜನರ ಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮಥ್ರ್ಯ ಪೂತರ್ಿ ಕುಂದಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ಹಿರೋಷಿಮಾ, ನಾಗಾಸಾಕಿಗಳ ಮೇಲೆ ಬಾಂಬು ದಾಳಿಯಾಗಿದ್ದು ಜಪಾನಿನ ಜನತೆಗೇ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುವಂತಾಗಿರಬೇಕು. ಆ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಯುದ್ಧವಾದರೂ ನಿಂತಿತಲ್ಲ. ಜಪಾನು ಬೇಷರತ್ತಾಗಿ ಶರಣಾಯ್ತು. ಆದರೆ ಈಗ ಅದಕ್ಕೆ ತಮ್ಮನ್ನು ಮತ್ತೆ ನಿಮರ್ಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ತುತರ್ು ಮತ್ತು ದದರ್ು ಎರಡೂ ಇತ್ತು. ಏಕೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿನವರಾರೂ ಹೊರಗಿನವರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಜಪಾನಿಗರೇ ಆಗಿದ್ದರು. ಮೊತ್ತ ಮೊದಲಿಗೆ ಅವರು ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಒತ್ತು ನೀಡಿದ್ದು. ಕೆಲವರ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರಿತವಾಗಿದ್ದ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೇ ತೆಗೆದು ಬಿಸಾಡಿದರು. ಇದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನತೆಯಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ನಾಯಕರವರೆಗೂ ವಿಸ್ತಾರಗೊಂಡಿತು. ಕೃಷಿ ಸುಧಾರಣೆಯ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರ ಬಳಿ ಕೇಂದ್ರಿತವಾಗಿದ್ದ ಜಮೀನನ್ನು ಸಕರ್ಾರವೇ ಖರೀದಿಸಿ ಅದನ್ನು ಅತಿ ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಗೆ ಅಗತ್ಯವಿದ್ದವರಿಗೆ ಮಾರಿತು. ಇದರಿಂದ ಕಡಿಮೆ ಪ್ರಮಾಣದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ರೈತರ ಸಂಖ್ಯೆ ಅಧಿಕವಾಯ್ತು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ತಂತಮ್ಮ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸೇವೆಗೈಯ್ಯುತ್ತ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಹತ್ವದ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿದರು. ಅತ್ತ ಕೈಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸುವ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನು ಗೆದ್ದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಂದ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲಾಯ್ತು. ಯುದ್ಧಕಾಲದ ಕೈಗಾರಿಕಾ ಕ್ರಾಂತಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಟೊಯೋಟಾ, ಇಸುಝು, ನಿಸಾನ್, ಮಿತ್ಸುಬಿಷಿಗಳೆಲ್ಲವೂ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ವಾಹನಗಳನ್ನು ನಿಮರ್ಿಸುವಲ್ಲಿಯೇ ವ್ಯಸ್ತವಾಗಿದ್ದವು. ಇನ್ನುಮುಂದೆ ಜಾಗತಿಕವಾಗಿ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರು ಬಳಸಬಹುದಾದ ವಾಹನಗಳನ್ನು ನಿಮರ್ಿಸುವ ಸವಾಲನ್ನು ನೀಡಲಾಯಿತು. ಮೆಶಿನ್ ಗನ್ ತಯಾರು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಖರ್ಾನೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಲಿಗೆ ಯಂತ್ರಗಳ ನಿಮರ್ಾಣ ಆರಂಭಗೊಂಡರೆ, ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳಿಗೆ ಆಪ್ಟಿಕಲ್ ಯಂತ್ರಗಳನ್ನು ನಿಮರ್ಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಖರ್ಾನೆಗಳು ದೂರದರ್ಶಕ ಯಂತ್ರ, ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳ ನಿಮರ್ಾಣಕ್ಕೆ ನಿಂತವು. ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ರಫ್ತು ಮಾಡಬಹುದಾದ ವಸ್ತುಗಳ ನಿಮರ್ಿಸುವ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದತ್ತ ಹೆಚ್ಚು ಗಮನ ಹರಿಸಲಾಯ್ತು. ಒಟ್ಟಾರೆ ಮುಂದಿನ ಐದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಉತ್ಪಾದನೆಯನ್ನು ಯುದ್ಧಪೂರ್ವದ ಶೇಕಡಾ 31 ರಷ್ಟಕ್ಕೆ ಏರಿಸಲಾಯ್ತು. ಮುಂದಿನ ಎರಡೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ಶೇಕಡಾ ಎಂಭತ್ತನ್ನು ಮುಟ್ಟಿತು. ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮಹತ್ವದ ಬದಲಾವಣೆ ತಂದು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ತುಂಬಲಾಯ್ತು, ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಜನರಲ್ಲಿದ್ದ ದ್ವೇಷದ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲಾಯ್ತು. ಈ ಹೆಜ್ಜೆ ಅದೆಂತಹ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಯೆಂದು ಸಾಬೀತಾಯ್ತೆಂದರೆ ಒಂದೇ ಪೀಳಿಗೆಯೊಳಗೆ ಜಪಾನಿನ ಚಹರೆ ಬದಲಾಯ್ತು. ತಮ್ಮ ದೇಶವನ್ನು ಆಂತರಿಕವಾಗಿ ಬಲಗೊಳಿಸುವ ತರುಣ ಪೀಳಿಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಯ್ತು. ಒಂದೇ ಪೀಳಿಗೆ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಜಪಾನಿನ ಕೈಗಾರಿಕೆಗಳು ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಉತ್ಕೃಷ್ಟತೆಗಾಗಿ ಹೆಸರು ಮಾಡಿದರೆ ಅದರ ಆಥರ್ಿಕ ಪ್ರಗತಿ ಎಲ್ಲರೂ ಹುಬ್ಬೇರಿಸುವಂತಾಯ್ತು. ನಮಗೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದಾಗ ಕೂಸಿನಂತಿದ್ದ ಜಪಾನ್ ಜಗತ್ತಿಗೇ ಪಾಠ ಮಾಡುವ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿ ನಿಂತ ಈ ಹಾದಿ ಬಲು ರೋಚಕ.

ಅತ್ತ ಸಿಂಗಾಪೂರದ ಕಥೆಯೂ ಹೊರತಲ್ಲ. 1965ರಲ್ಲಿ ವಿದೇಶೀ ಆಳ್ವಿಕೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತಗೊಂಡ ಸಿಂಗಾಪೂರ ಬೆಳೆದಿರುವ ಪರಿ ನೋಡಿದರೆ ಎಂಥವನಿಗೂ ಅಚ್ಚರಿಯಾಗಬೇಕು. ಅವರೂ ಮೂರು ಹಂತದ ಯೋಜನೆಗಳ ಮೂಲಕ ಜನ ಜೀವನದ ಮಟ್ಟವನ್ನು ಏರಿಸಿದ್ದರು. ಮೊದಲನೆಯದು ಅತಿ ಕಡಿಮೆ ವೆಚ್ಚದಲ್ಲಿ ಮನೆ ಕಟ್ಟುವ ಮೂಲಕ ಪ್ರಜೆಗಳೆಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಾನತೆಯ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ನೀಡಲಾಯ್ತು. ಆಮೇಲೆ ಕೈಗಾರಿಕೀಕರಣಕ್ಕೆ ಒತ್ತು ನೀಡಲಾಯ್ತು. ಕುಡಿಯಲು ನೀರನ್ನು ಪಕ್ಕದ ರಾಷ್ಟ್ರದಿಂದ ಆಮದು ಮಾಡಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸಿಂಗಾಪೂರ ಬೆಳೆದು ನಿಂತ ರೀತಿ ಎಂಥವನನ್ನೂ ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳೀಸಬಲ್ಲದ್ದು. ಇಂದು ಅದರ ಆದಾಯದ ಬಹುಪಾಲು ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮದ ಕಾರಣದಿಂದ ಬರುವಂಥದ್ದು. ಸಮುದ್ರದ ನೀರನ್ನೇ ಶುದ್ಧ ನೀರಾಗಿ ಪರಿವತರ್ಿಸಿ, ಸಮುದ್ರದ ಮೇಲೇ ನಿಮರ್ಿಸಿದ ನಗರವೊಂದರಲ್ಲಿ ಕೃತಕ ಜಲಪಾತ ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಪ್ರವಾಸಿಗರನ್ನು ಆಕಷರ್ಿಸುತ್ತಾ, ಕೋಟ್ಯಂತರ ರೂಪಾಯಿಗಳ ಆದಾಯ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ನಾವಾದರೋ ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ಜಲಪಾತಗಳನ್ನೇ ಹೊಂದಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನು ಜಗತ್ತಿನೆದುರು ತೆರೆದಿಡುವಲ್ಲಿ ಸೋತು ಹೋಗಿದ್ದೇವೆ. ಬಿಡಿ, ನಮ್ಮ ಸೋಲಿನ ಪ್ರಶ್ನೆ ಆಮೇಲೆ ಮಾಡೋಣ. ಸಿಂಗಾಪೂರದ ಗೆಲುವಿನ ಹಿಂದಿನ ರಹಸ್ಯ ಹುಡುಕಾಡೋಣ. ಬ್ರಿಟೀಷ್ ಸೈನ್ಯ ಸಿಂಗಾಪೂರದಿಂದ ಕಾಲ್ಕಿತ್ತು ಇನ್ನುಮೇಲೆ ನಿಮ್ಮ ರಕ್ಷಣೆ ನೀವೇ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿರೆನ್ನುವವರೆಗೆ ಸಿಂಗಾಪೂರ ತನ್ನದೇ ಆದ ಸೈನ್ಯದ ಕುರಿತಂತೆ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಆನಂತರ ತನ್ನ ದೇಶದ ತರುಣರಿಗೆ ಸೈನ್ಯದ ಸೇವೆಯನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯ ಮಾಡಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಮೆಟ್ರಿಕ್ಯುಲೇಶನ್ ವೇಳೆಗೇ ತಂದೆ ತಾಯಿಯರಿಗೆ ಮಗನ ಕಡ್ಡಾಯ ಸೈನ್ಯ ಶಿಕ್ಷಣದ ಕುರಿತಂತೆ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡಿ ಅದಕ್ಕೆ ತಯಾರಾಗಿರುವಂತೆ ಸೂಚಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಧಾನಿಯ ಮಗನಾದರೂ ಅದರಿಂದ ನುಣುಚಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಇಲ್ಲ. ನಮ್ಮಲ್ಲಾದರೋ ನಾವಿನ್ನೂ ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆಗೆ ನಿಂತುಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಬೇಕೆ ಬೇಡವೇ ಎನ್ನುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಚಚರ್ಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಸೈನಿಕರು ಸೈನ್ಯಕ್ಕೆ ಸೇರುವುದು ಸಿಗುವ ಸಂಬಳಕ್ಕಾಗಿ ಎನ್ನುವ ಮೂರ್ಖರನ್ನು ಮಾಧ್ಯಮ ಸಲಹೆಗಾರರನ್ನಾಗಿ ನೇಮಿಸಿ ದೊಡ್ಡ ಮೊತ್ತದ ಸಂಬಳ ಕೊಟ್ಟು ಸಲಹುತ್ತೇವೆ. ಒಳ್ಳೆಯ ಸಂಬಳ ಕೊಟ್ಟರೆ ಯಾರ ಬೂಟು ಬೇಕಾದರೂ ನೆಕ್ಕಬಲ್ಲರಿವರು ಎಂದುಬಿಟ್ಟರೆ ಇವರ ಮುಖಗಳೆಲ್ಲ ಕೆಂಪಗಾಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ! ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಮಿ ರಂಗನಾಥಾನಂದಜಿಯವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದೆನಲ್ಲ ಅದು ಇಂಥವರ ಕುರಿತಾದಂಥದ್ದೇ!

3

ರಾಷ್ಟ್ರದ ನಿಮರ್ಾಣದ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆಯೇ ರಾಷ್ಟ್ರದೊಂದಿಗೆ ತನ್ನತನದ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಬಲಗೊಳಿಸುವುದು. ನಾವು ವಿಶ್ವಮಾನವರಾಗಬೇಕೆಂಬುದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮಾತೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ತನ್ನ ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೇ ಆಗದವನು ವಿಶ್ವಕ್ಕಾದರು ಹೇಗೆ ಬೇಕಾದಾನು? ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರೂ ವಿಶ್ವಭ್ರಾತೃತ್ವದ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದವರೇ. ಆದರೆ ಅವರ ದೇಶಭಕ್ತಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಚಿಮ್ಮುತ್ತಿತ್ತು. ಪ್ರಖರ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯ ಚಿಂತನೆಯೊಂದೇ ಭಾರತದೊಳಗಿನ ಎಲ್ಲ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನೂ ಮಂತ್ರದಂಡದಂತೆ ದೂರಮಾಡಬಲ್ಲದು. ಹಿಂದುತ್ವದ ಮೂಲ ಸತ್ತ್ವವನ್ನು ಅರಿತು ನಡೆದರೆ ಹೇಗೆ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಜಾತಿ ಭೇದ ದೂರವಾಗುವುದೋ ಹಾಗೆಯೇ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದರೆ ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ಸಮಸ್ಯೆಗಳೂ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಗುಣವಾಗಿಬಿಡುವುದು. ಜಪಾನ್ ಮತ್ತು ಸಿಂಗಾಪೂರಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಬಂದ ಅಚ್ಚರಿಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಹಿಂದಿರುವ ಶಕ್ತಿ ಅದೇ. ಆದರೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅಮೇರಿಕಾ, ಚೀನಾಗಳು ಎಸೆಯುವ ಬಿಸ್ಕತ್ತಿಗೆ ಬಾಯ್ಬಿಟ್ಟು ಕುಳಿತ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿ ವರ್ಗ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯಿಂದ ಬಲುದೂರ ಸೌಧವೊಂದನ್ನು ನಿಮರ್ಿಸಿ ಭಾರತವನ್ನು ಒಡೆದು ಹಾಕುವ ಸಂಚನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಇದು ಇಂದು ನಿನ್ನೆಯ ಸಂಚೆಂದು ಭಾವಿಸಬೇಡಿ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಪೂರ್ವದಿಂದಲೂ ಬ್ರಿಟೀಷರ ವೈಭವೋಪೇತ ಬದುಕನ್ನು ತಮ್ಮದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಂಬಲದಿಂದ ಅವರ ಬೂಟು ನೆಕ್ಕುವ ಒಂದು ವರ್ಗ ಇದ್ದೇ ಇತ್ತು. ಮುಂದೆ ಅವರುಗಳಲ್ಲಿ ಅನೇಕರು ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ತಮ್ಮ ತೆಕ್ಕೆಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡರು. ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ತಮ್ಮಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು-ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ವಗರ್ಾಯಿಸಲು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಅಸ್ಮಿತೆಯನ್ನು ಧ್ವಂಸಗೊಳಿಸಲೂ ಹೇಸಲಿಲ್ಲ. ಬ್ರಿಟೀಷರು ಹಚ್ಚಿ ಹಾಕಿ ಹೋದ ಹಿಂದೂ-ಮುಸ್ಲೀಂ ಜಗಳಗಳು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಾನಂತರ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದು, ಹಿಂದುಗಳೊಳಗಿನ ಜಾತಿ ಕಲಹಗಳೂ ಮಿತಿಮೀರಿದ್ದು; ಭಾಷೆ-ವೇಷಗಳ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಗಡಿ ಕದನಗಳು ರಾಜ್ಯರಾಜ್ಯಗಳ ನಡುವೆ ಬೆಂಕಿ ಉರಿಸಿದ್ದೆಲ್ಲವೂ ಈ ಜನರ ಕೊಡುಗೆಯೇ. ಕನರ್ಾಟಕದ ವೀರಶೈವ-ಲಿಂಗಾಯತ ವಾದವಿವಾದಗಳೂ ಇದರದ್ದೇ ಮುಂದುವರಿದ ಭಾಗ ಅಷ್ಟೇ.

ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯ ಪಠ್ಯವನ್ನು ಬೋಧಿಸಿದ್ದರೆ ಇಂದು ಈ ಸ್ಥಿತಿ ಖಂಡಿತ ನಮಗಿರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದರ ಕೊರತೆಯಿಂದಾಗಿಯೇ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಜೆಎನ್ಯುದಂತಹ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಕ್-ಚೀನಾ ಪರವಾದ ಆಜéಾದಿಯ ಘೋಷಣೆಗಳು ಮೊಳಗಿ ರಾಷ್ಟ್ರ ನಲುಗಿದ್ದು. ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಕನರ್ಾಟಕ ಮಹತ್ವದ ಕನಸೊಂದನ್ನು ಕಟ್ಟಲೇಬೇಕಿದೆ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾವಾದಿಗಳ ಕೂಗು ಇಲ್ಲಿಯೂ ಜೋರಾಗಿ ಕನರ್ಾಟಕಕ್ಕೊಂದು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಧ್ವಜ ಕೇಳಿದಂತೆ, ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಷ್ಟ್ರ ಕೇಳಿದರೂ ಅಚ್ಚರಿಯಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆಯ ಶಿಕ್ಷಣ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆದಿರುವುದನ್ನು ಓದಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುವಲ್ಲಿ ಪೂರಕವಾಗಿರಬೇಕು. ಮುಂದುವರಿದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಐದು ವರ್ಷದ ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಶಾಲೆಗೆ ಮಕ್ಕಳು ಪುಸ್ತಕ ಒಯ್ಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಆಟ ಆಡುವುದೇ ಕೆಲಸ. ಆಟದ ಮೂಲಕವೇ ಸಮಾಜದೊಂದಿಗೆ ಬದುಕುವ ಪಾಠ ಕಲಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲವೇ ಮತ್ತೆ? ಮಕ್ಕಳನ್ನು ದುಡಿಯಲು ಬಳಸಿಕೊಂಡರೆ ಬಾಲ ಕಾಮರ್ಿಕರೆನ್ನುವ ಸಕರ್ಾರಗಳು ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಅದೇ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಬರವಣಿಗೆಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಮಾಡುವ ಶೋಷಣೆಯನ್ನು ಏನೆನ್ನಬೇಕು ಹೇಳಿ? ಈ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಲೇನ್ ಶಿಸ್ತು ಪಾಲಿಸುವುದನ್ನು ಕಲಿಸಬೇಕು. ಇದೇ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಉಗುಳದಿರುವ, ಸ್ವಚ್ಛ ಭಾರತದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸಬೇಕು. ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೇ ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ನೀರು-ವಿದ್ಯುತ್ ಪೋಲು ಮಾಡದಿರುವ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡಿ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನೇ ಪೊಲೀಸರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕು. ಈ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಈ ಪಾಠ ಅಂತರ್ಮನಸ್ಸಿಗೇ ಮುಟ್ಟುವುದರಿಂದ ಅದು ಸದಾಕಾಲ ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುವ ಮಾನಸಿಕ ಆಜ್ಞೆಯಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಒಂದೇ ಪೀಳಿಗೆ ಕಳೆಯುವ ವೇಳೆಗೆ ಬದಲಾವಣೆಯ ಪರ್ವ ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

4

ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣದ ದೋಷ ಇರುವುದೇ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳನ್ನು ಪುಸ್ತಕದ ಹುಳುವಾಗಿಸುವಲ್ಲಿ. ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿರುವುದನ್ನು ಹೃದ್ಗತ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ ಉಪಯೋಗವಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಬದುಕಿಗೆ ಅಳವಡಿಸುವ ಜಾಣ್ಮೆಯನ್ನು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಹೇಳಬೇಕು. ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಂಕ ಪಡೆದು ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಓಡಿಹೋಗುವ ಧಾವಂತದಲ್ಲಿರುವವನಿಗೆ, ಹೊಸ ಆವಿಷ್ಕಾರಗಳತ್ತ ಮನಸೆಳೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಿ ಅದನ್ನು ತಾಯ್ನೆಲದ ಉಪಯೋಗಕ್ಕೆ ದೊರೆಯುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡಬೇಕು. ನೆನಪಿಡಿ ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಉದ್ದಿಮೆ ಅದೆಷ್ಟು ಬೆಳೆದರೂ ನಮ್ಮ ಹಸಿವನ್ನು ಇಂಗಿಸಬಲ್ಲುದೇ ಹೊರತು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಘನತೆಯನ್ನು ಎತ್ತರಕ್ಕೇರಿಸುವ ಕೆಲಸ ಆಗಲಾರದು. ಸಂಶೋಧನಾ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ನಾವು ಬಲವಾದ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನು ಊರಿದಷ್ಟೂ ಭಾರತದ ಧ್ವಜ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಪಟಪಟನೆ ಹಾರಾಡುವುದು ನಿಶ್ಚಿತ. ಶಿಕ್ಷಣ ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರೇರಣೆಯಾಗಬೇಕು. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಓದಿನ ಅವಧಿ ಮುಗಿದರೂ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗದ ಕನಯ್ಯಾನಂತಹವರ ಆಗರವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ ಭಾರತ. ಕನರ್ಾಟಕವೂ ಇದಕ್ಕೆ ಹೊರತಲ್ಲ. ನವ ಕನರ್ಾಟಕ ನಿಮರ್ಿಸುವ ಮನೋಗತ ನಿಜಕ್ಕೂ ಇದ್ದರೆ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗೆ ಧಕ್ಕೆ ತರುವಂತಹ ಬರಗೂರು ರಾಮಚಂದ್ರಪ್ಪನಂಥವರ ನೇತೃತ್ವದ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಖಂಡಿತ ಮಕ್ಕಳ ಕೈಗಿಡುವ ಅಗತ್ಯ ನಮಗಿರಲಿಲ್ಲ.
ನೆನಪಿಡಿ. ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲಿ ಬೌದ್ಧಿಕ ಸಾಮಥ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ಕೊರತೆಯಿಲ್ಲ, ದುಡಿಯವ ಕೈಗಳಿಗೂ ಕಡಿಮೆಯೇನಿಲ್ಲ. ಇರುವುದು ಸಮರ್ಥ ನಾಯಕನದ್ದೇ ಕೊರತೆ. ಈ ಬಾರಿ ಅದನ್ನು ಜನತೆ ಸರಿದೂಗಿಸಬೇಕಿದೆ ಅಷ್ಟೇ. ಅಂದಹಾಗೆ ಚುನಾವಣೆ ಬಲು ಹತ್ತಿರ ಬಂತು!

ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳೇ ನಮ್ಮದೂ ಒಂದು ಕನಸಿದೆ!

ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳೇ ನಮ್ಮದೂ ಒಂದು ಕನಸಿದೆ!

ಹೆಂಡದ ಮಾರಾಟ ನಿಲ್ಲಿಸೋದು ಏಕಾಕಿ ನಡೆಯಬಹುದಾದ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲ. ಹಂತಹಂತವಾಗಿ ಅದನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತರಬೇಕು. ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿನ ಮಾರಾಟ ಮೊದಲು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಆನಂತರ ಪಟ್ಟಣಗಳಿಗೆ ವ್ಯಾಪಿಸಬೇಕು. ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು ಮದ್ಯಪಾನ ನಿಷೇಧದ ವದಂತಿ ಹಬ್ಬಿಸಿದಷ್ಟೇ ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ನಿಷೇಧವನ್ನೂ ಮಾಡಿ ನಮ್ಮ ಕನಸಿನ ಕನರ್ಾಟಕ ನಿಮರ್ಿಸುವರೇ? ಅಥವಾ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೇರಿದ 24 ಗಂಟೆಗಳಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯ ವಿರೋಧಿ ಕಾನೂನನ್ನು ತಡೆಹಿಡಿಯುವೆನೆಂದ ಯಡ್ಯೂರಪ್ಪನವರು ಈ ವಿಚಾರವಾಗಿಯೂ ಅಷ್ಟೇ ಬಲವಾದ ನಿಲುವನ್ನು ಘೋಷಿಸುವರೇ?

‘ಮದ್ಯಪಾನ ನಿಷೇಧವಂತೆ’ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಹರಡಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಸದ್ದು ಮಾಡಿತು. ಅನೇಕರಿಗೆ ಪುಳಕವೆನಿಸಿದರೆ ಕೆಲವರಿಗೆ ನಡುಕವೂ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ನನಗೂ ಒಂದು ಕನಸಿದೆ ಎನ್ನುವ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು ನಾಲ್ಕೂವರೆ ವರ್ಷ ಕನಸು ನನಸು ಮಾಡಬಹುದಾಗಿದ್ದ ಅವಕಾಶವನ್ನೆಲ್ಲ ಕಳೆದು ಕೊಂಡರೆಂಬುದೇ ದುದರ್ೈವ. ಆದರೆ ಚುನಾವಣೆಗೆ ಹೋಗುವ ಮುನ್ನವಾದರೂ ಹೆಂಡ ನಿಷೇಧ ಮಾಡುವ ಕನಸು ನನಸು ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರೆ ರಾಜ್ಯ ಅವರಿಗೆ ಸದಾ ಋಣಿಯಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು.

1

ಮದ್ಯಪಾನ ನಿಷೇಧ ನಾವಂದುಕೊಂಡಷ್ಟು ಸಲೀಸಾ ಎನ್ನೋದು ಬಲುದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಪ್ರತೀ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೂ ಹೆಂಡದಿಂದ ಬರುವ ಆದಾಯ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಮೊತ್ತವಲ್ಲ. 2010ರ ನಂತರ ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲಿ ಹೆಂಡದ ಬಳಕೆ ಬಲು ತೀವ್ರವಾಗಿದೆ. ಸದ್ಯದ ಮಟ್ಟಿಗಂತೂ ಟಾಪ್ ಟೆನ್ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಅಗ್ರಣಿಯಾಗುವತ್ತ ನಾವು ದಾಪುಗಾಲಿಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. 2010ರಲ್ಲಿ 530 ಲಕ್ಷ ಕಾರ್ಟನ್ ಡಬ್ಬಗಳಷ್ಟು ವಿಸ್ಕಿ, ಸ್ಕಾಚ್ ಮೊದಲಾದ ಭಾರತ ನಿಮರ್ಿತ ಆಲ್ಕೋಹಾಲ್ ಮಾರಾಟವಾಗುತ್ತಿದ್ದರೆ, 2015ರ ವೇಳೆಗೆ ಅದು 769 ಲಕ್ಷ ಕಾರ್ಟನ್ ಡಬ್ಬಿಗಳ ಮಿತಿ ದಾಟಿತ್ತು! ಸಕರ್ಾರದ ಒಟ್ಟೂ ಆದಾಯದ ಶೇಕಡಾ 20ರಷ್ಟು ಹೆಂಡ ಮಾರಾಟದಿಂದಲೇ ಬರುವಂಥದ್ದು. ಕೇರಳದ ಕೊಚಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಗೊಂಡಿರುವ ಸೆಂಟರ್ ಫಾರ್ ಸೋಶಿಯೋ ಎಕಾನಾಮಿಕ್ ಅಂಡ್ ಎನ್ವಿರಾನ್ಮೆಂಟಲ್  ಸ್ಟಡೀಸ್ನ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಾದ ಕೆ.ಕೆ. ಜಾಜರ್್ ಮುಂದಿಟ್ಟಿರುವ ಮಾಹಿತಿ ನೋಡಿದರೆ ನೀವು ದಂಗಾಗಿಬಿಡುತ್ತೀರಿ.  ತಾಸ್ಮಾಕ್ನ ಒಂದು ವರ್ಷದ ಒಟ್ಟೂ ಹೆಂಡದ ವಹಿವಾಟು ಇಪ್ಪತ್ನಾಲ್ಕುವರೆ ಸಾವಿರ ಕೋಟಿಯಷ್ಟಾದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಸಕರ್ಾರಿ ಬೊಕ್ಕಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ್ದು ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡು ಸಾವಿರ ಕೋಟಿ! ಕೇರಳ ಸಕರ್ಾರಿ ಹೆಂಡದ ವಿಭಾಗಗಳು ನಡೆಸಿದ ವಹಿವಾಟು ಸುಮಾರು ಎಂಟೂ ಮುಕ್ಕಾಲು ಸಾವಿರ ಕೋಟಿಯಷ್ಟಾದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಬೊಕ್ಕಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಆದಾಯ ಏಳೂ ಕಾಲು ಸಾವಿರ ಕೋಟಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು. ನೂರು ರೂಪಾಯಿಯ ಹೆಂಡ ಮಾರಾಟವಾದರೆ ಬೊಕ್ಕಸಕ್ಕೆ ಆರುನೂರು ರೂಪಾಯಿ ಆದಾಯ. ಅಂದರೆ ಆರುನೂರು ಪ್ರತಿಶತ ತೆರಿಗೆ! ಇಷ್ಟು ಲಾಭವಿರುವ ಮತ್ತೊಂದು ವ್ಯಾಪಾರ ಇರುವುದು ಖಂಡಿತ ಅನುಮಾನ. ಅದಕ್ಕೇ ಸಕರ್ಾರಕ್ಕೆ ಈ ವಿಷಚಕ್ರದಿಂದ ಹೊರಬರಲು ತಾನೇ ಇಚ್ಛಿಸಲಾರದು. ಆದಾಯ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತೆನಿಸಿದಾಗ ಕುಡಿಯುವ ಚಟ ಹೆಚ್ಚಾಗುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡರಾಯ್ತು. ಸಕರ್ಾರದ ಬೊಕ್ಕಸಕ್ಕೆ ಸಾವಿರಾರು ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಹರಿದು ಬರುತ್ತದೆ.

ಬಡವರ ಉದ್ಧಾರವೆಂದೆಲ್ಲ ಬೊಗಳೆ ಕೊಚ್ಚುವ ಸಕರ್ಾರಗಳು ಹೆಂಡದ ಆದಾಯದಿಂದ ಬಜೆಟ್ಟನ್ನು ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ಮಂಡಿಸುತ್ತಾವಲ್ಲ; ಅದೇ ಅಸಹ್ಯಕರ. ಈ ಆದಾಯ ವೃದ್ಧಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು ನಮ್ಮ ಗುರಿ ಎಂದು ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಂತೂ ಸಹಿಸಲಸಾಧ್ಯವೇ ಸರಿ. ಧೂಮಪಾನ, ಮದ್ಯಪಾನಗಳು ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಹಾನಿಕರವೆಂದು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಜಾಹೀರಾತುಗಳು ರಾರಾಜಿಸುವಂತೆ ಹಾಕುವ ಸಕರ್ಾರಗಳು ತಾವೇ ಇದರ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ವೃದ್ಧಿಗೆ ನಿಲ್ಲುವುದು ನೈತಿಕ ಅಪರಾಧವಾಗುವುದಿಲ್ಲವಾ? ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕುಡಿಯಬೇಡಿರೆಂದು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪಾಠ ಮಾಡಿಸುವ ಸಕರ್ಾರಗಳು ಅವರಪ್ಪಂದಿರಿಗೆ ಕುಡಿಯಲು ಪ್ರೇರಣೆ ಕೊಡುವಂತಹ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ರೂಪಿಸಿಕೊಡುವುದು ಅದೆಷ್ಟು ಸರಿ? ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಕುಡಿತಕ್ಕೆ ದಾಸರಾಗಿ ದುಡಿದ ಅಷ್ಟೂ ಹಣವನ್ನು ಶರಾಬು ಅಂಗಡಿಗೆ ತಂದು ಸುರಿಯೋದು ಬಡ ವರ್ಗದವರೇ. ಅವರು ಕುಡಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿರಲೆಂದೇ ತೆರಿಗೆ ಹಣವನ್ನು ಆರುನೂರು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸಿರೋದು ಅಂತಾರೆ ಆದರೆ ಒಮ್ಮ ಕುಡಿತದ ರುಚಿ ಕಂಡವನು ಅದರಿಂದ ಹೊರ ಬರೋದುಂಟೇನು? ಆತ ದುಡಿದದ್ದಷ್ಟನ್ನೂ ಹೆಂಡದಂಗಡಿಗೆ ತಂದು ಸುರಿಯುತ್ತಾನೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಂಡತಿ-ಮಕ್ಕಳು ಅರೆಹೊಟ್ಟೆಯವರಾಗುತ್ತಾರೆ. ನೆಮ್ಮದಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ! ಪ್ರತೀ ಬಾರಿ ಹೆಂಡದ ಬೆಲೆ ಹೆಚ್ಚಾದಾಗಲೂ ಅವರ ಮನೆಗೆ ದಕ್ಕುವ ಆದಾಯದ ಪಾಲು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಬಡವರ ಮನೆಗಳನ್ನು ಧ್ವಂಸ ಮಾಡಿ ರಾಜ್ಯ ಸಕರ್ಾರ ಆದಾಯಗಳಿಸುವ ಚಿಂತನೆಯೇ ಕ್ರೂರವಾದುದು. ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು ಬಡವರ ಉದ್ಧಾರಕ್ಕೆಂದು ಹತ್ತಾರು ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಘೋಷಿಸುವ ಬದಲು ಮದ್ಯಪಾನ ನಿಷೇಧದ ಒಂದು ನಿರ್ಣಯ ಕೈಗೊಂಡರೆ ಸಾಕು; ಅನೇಕ ಮನೆಗಳು ಉದ್ಧಾರವಾಗುತ್ತವೆ. ನಿಮ್ಹಾನ್ಸ್ನ ಅಧ್ಯಯನವೊಂದು ಹೇಳುವ ಪ್ರಕಾರ ‘ಹೆಂಡ ಮಾರಾಟದಿಂದ ಬರುವ ಒಂದು ರೂಪಾಯಿ ಆದಾಯ, ಆರೋಗ್ಯದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಸಕರ್ಾರಕ್ಕೆ ಎರಡು ರೂಪಾಯಿಗಳ ಹೊರೆ ಮತ್ತು ಉತ್ಪಾದಕ ಸಾಮಥ್ರ್ಯದಲ್ಲಿ ಕ್ಷೀಣತೆ ಕೂಡ!’ ಹೀಗಾಗಿ ಬೊಕ್ಕಸಕ್ಕೆ ಹಣ ಬರುವುದೆಂಬ ಒಂದೇ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಹೆಂಡದ ವ್ಯಾಪಾರವನ್ನು ನೋಡದೇ ಅದರಿಂದಾಗುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಕುರಿತಂತೆಯೂ ಅಧ್ಯಯನ ನಡೆಸಿ ಅದಕ್ಕೆ ತಿಲಾಂಜಲಿ ಇಡುವುದೇ ಒಳಿತು.

2

ಆದರೆ ಹೀಗೆ ಮದ್ಯಪಾನ ನಿಷೇಧ ಏಕಾಕಿ ಮಾಡಬಹುದೇ? 2017-18ರ ಬಜೆಟ್ನ ಮುಖ್ಯಾಂಶಗಳನ್ನು ಅವಲೋಕಿಸಿದರೆ ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಕಾಣುವ ಕೆಲವು ಅಂಶಗಳಿವೆ. ಬಜೆಟ್ನ ಪ್ರಕಾರ ಒಟ್ಟೂ ಖಚರ್ು ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಎಂಭತ್ತಾರು ಸಾವಿರ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ. ಆದಾಯ ಸುಮಾರು ಒಂದು ಲಕ್ಷ ನಲವತ್ತೈದು ಸಾವಿರ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಯಷ್ಟು. ಅಂದರೆ ಆದಾಯಕ್ಕಿಂತ ಖಚರ್ು ಹೆಚ್ಚು. ಈ ಅಂತರವನ್ನು ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಲ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅಂತರ ಹೆಚ್ಚಾದಷ್ಟೂ ಸಾಲದ ಪ್ರಮಾಣ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಲೇ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಆದಾಯ ಮತ್ತು ವೆಚ್ಚದ ನಡುವಿನ ಅಂತರ ತಗ್ಗಿಸಲು ಒಂದೋ ಅನವಶ್ಯಕ ಸಕರ್ಾರಿ ವೆಚ್ಚಗಳನ್ನು ತಗ್ಗಿಸಬೇಕು ಅಥವಾ ಆದಾಯವನ್ನು ಹಿಗ್ಗಿಸಬೇಕು. ಸಂಪಾದನೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಯಾವುದೇ ವ್ಯಾಪಾರದ ಮಾರ್ಗಗಳೂ ಆದಾಯವನ್ನು ಖಾತ್ರಿಗೊಳಿಸಲಾರವು. ಕೃಷಿಯಾದರೆ ಮಳೆಯಾಧಾರಿತ, ಉತ್ಪಾದಕ ಕಾಖರ್ಾನೆಗಳಾದರೆ ವಿನಿಮಯ ದರದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತ. ಹೊಸ ಪ್ರಯೋಗಗಳೂ ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಭರವಸೆ ನೀಡಬಲ್ಲವಂತೂ ಅಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಹಣಗಳಿಸುವ ಪಾರಂಪರಿಕ ವಿಧಾನ ಒಂದೇ. ‘ಹೆಂಡ ಮಾರಾಟ’

ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಅಬಕಾರಿ ವಿಭಾಗದಿಂದ ಬೊಕ್ಕಸಕ್ಕೆ ಬಂದ ಆದಾಯ ಸುಮಾರು ಹದಿನಾರು ಸಾವಿರ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ. ಈ ವರ್ಷ ಅದನ್ನು ಹದಿನೆಂಟು ಸಾವಿರ ಕೋಟಿಗೇರಿಸಬೇಕೆಂಬುದು ಅಬಕಾರಿ ಇಲಾಖೆಯವರ ಸಂಕಲ್ಪ! ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ಸುಮಾರು ಒಂದು ಸಾವಿರ ಕೋಟಿಯಷ್ಟು ಆದಾಯ ವೃದ್ಧಿ ಆಗುತ್ತಲೇ ಇದೆ, ಈ ಬಾರಿ ಅದನ್ನು ದ್ವಿಗುಣಗೊಳಿಸುವ ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕಿದೆ ಸಕರ್ಾರ ಅಷ್ಟೇ. ಈ ಆದಾಯವನ್ನು ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಿ ತಮ್ಮೆಲ್ಲ ಖಯಾಲಿಗಳಿಗೆ ಅದನ್ನು ಬಳಸುವ ಉದ್ದೇಶ ಅವರದ್ದು. ಖಯಾಲಿಗಳಿಗೆ ಎನ್ನುವಾಗ ನಾನು ಬಲು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಈ ಪದ ಬಳಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಬಜೆಟ್ನಲ್ಲಿ ಎರಡು ಬಗೆಯ ಖಚರ್ುಗಳ ವಿಂಗಡಣೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಮೊದಲನೆಯದು ಕ್ಯಾಪಿಟಲ್ ಎಕ್ಸ್ಪೆಂಡಿಚರ್ ಮತ್ತೊಂದು ರೆವಿನ್ಯೂ ಎಕ್ಸ್ಪೆಂಡಿಚರ್. ಸಬ್ಸಿಡಿ ಮತ್ತು ನೌಕರರಿಗೆ ಕೊಡುವ ಸಂಬಳವೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಆಡಳಿತ ವೆಚ್ಚವೆಲ್ಲದರ ಒಟ್ಟೂ ಮೊತ್ತ ರೆವಿನ್ಯೂ ಖಚರ್ು. ನಮ್ಮ ಒಟ್ಟಾರೆ ಬಜೆಟ್ನಲ್ಲಿ ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಮೀಸಲಿಟ್ಟ ಹಣ ಒಂದೂವರೆ ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ. ನಾವು ತೆರಿಗೆಯ ಮೂಲಕ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ ಹಣವೆಲ್ಲ ಇದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ವಿನಿಯೋಗವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಇನ್ನು ಹಳೆಯ ಸಾಲ ತೀರಿಸಲು, ಬಡ್ಡಿ ಕಟ್ಟಲು, ರಸ್ತೆ ನಿಮರ್ಾಣ, ಕಟ್ಟಡ ನಿಮರ್ಾಣವೇ ಮೊದಲಾದ  ರಾಜ್ಯದ ಆಸ್ತಿ ವೃದ್ಧಿಸುವ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಗಾಗಿ ಮಾಡುವ ಕ್ಯಾಪಿಟಲ್ ಎಕ್ಸ್ಪೆಂಡಿಚರ್ಗೆ ಹಣವೇ ಇಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಸಾಲ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಮ್ಮನ್ನಾಳುವ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳೆಲ್ಲ ತಾವು ಅನವಶ್ಯಕ ಖಚರ್ು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿ ರೆವಿನ್ಯೂ ಖರ್ಚನ್ನು ಉಳಿಸಿ ಅದನ್ನು ಕ್ಯಾಪಿಟಲ್ ಖಚರ್ಾಗಿ ಪರಿವತರ್ಿಸುವ ಛಾತಿ ತೋರಬಲ್ಲರೇನು? ತಮ್ಮ ಸಂಬಳ, ಸಿಗುವ ಸವಲತ್ತುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕಡಿತಗೊಳಿಸಿ ರಾಜ್ಯದ ಆಸ್ತಿ ವೃದ್ಧಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಕೈಜೋಡಿಸಬಲ್ಲರೇನು? ಅಂತಹ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಮಾತ್ರ ಮದ್ಯ ನಿಷೇಧದಂತಹ ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕಬಲ್ಲರು. ಏಕೆಂದರೆ ಹೆಂಡ ಮಾರಾಟದಿಂದ ಬಂದ ಅಷ್ಟೂ ಹಣ ರೆವಿನ್ಯೂ ಎಕ್ಸ್ಪೆಂಡಿಚರ್ ಆಗಿಯೇ ಬಳಕೆಯಾಗೋದು.

ENARADA NEWS AND WEBCAST

 

ಹೆಂಡದ ಮಾರಾಟ ನಿಲ್ಲಿಸೋದು ಏಕಾಕಿ ನಡೆಯಬಹುದಾದ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲ. ಹಂತಹಂತವಾಗಿ ಅದನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತರಬೇಕು. ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿನ ಮಾರಾಟ ಮೊದಲು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಆನಂತರ ಪಟ್ಟಣಗಳಿಗೆ ವ್ಯಾಪಿಸಬೇಕು. ಹೊಸ ಹೆಂಡ ಮಾರಾಟದ ಲೈಸನ್ಸ್ ಕೊಡುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು. ಹೊಟೆಲ್, ಬಾರ್ ಮತ್ತು ಕ್ಲಬ್ಗಳಲ್ಲೂ ದೊರೆಯದಂತೆ ನಿರ್ಬಂಧ ಹೇರಬೇಕು. ಇದು ಲಿಕರ್ ಲಾಬಿಯಲ್ಲಿ ತಳಮಳವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ ನಿಜ ಆದರೆ ನಿಶ್ಚಿತ ರಾಜಕೀಯ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿ ಇದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಸಂಭಾಳಿಸುವುದು ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಸಂಗತಿಯೇನಲ್ಲ. ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ರಾಜಸ್ವದ ಕೊರತೆಯೇನಾಗುವುದೋ ಅದನ್ನು ಭಿನ್ನ ಭಿನ್ನ ಮಾರ್ಗಗಳಿಂದ ತುಂಬುವ ಪ್ರಯಾಸ ಆಗಬೇಕು. ಮೊದಲ ಹಂತದಲ್ಲಿಯೇ ಎಲ್ಲ ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಪ್ರಜಾ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ತಮ್ಮ ಒಂದು ವರ್ಷದ ಸಂಬಳವನ್ನು ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಲಿ. ಸಕರ್ಾರದಿಂದ ಸಿಗುವ ಸವಲತ್ತುಗಳನ್ನು ಒಂದು ವರ್ಷ ಬಳಸದೇ ಸ್ವಂತ ಪರಿಹಾರ ಹುಡುಕಿಕೊಳ್ಳಲಿ. ಅನಗತ್ಯ ಸಬ್ಸಿಡಿ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಪೋಲಾಗುತ್ತಿದೆಯೋ ಅದಕ್ಕೊಂದು ಬೇಲಿ ಹಾಕುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಬಲವಾಗಿ ಮಾಡಲಿ. ಸುಮ್ಮನೆ ನಿಮ್ಮ ಮಾಹಿತಿಗಿರಲೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷಿ ಯೋಜನೆಯಾದ ‘ಅನ್ನ ಭಾಗ್ಯ’ಕ್ಕೆ ಪ್ರತೀವರ್ಷ ಸಕರ್ಾರ ತೆಗೆದಿಡುತ್ತಿರುವ ಹಣ ಸುಮಾರು ನಾಲ್ಕುವರೆ ಸಾವಿರ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ. ಈ ಯೋಜನೆ ಹಾಳೆಯ ಮೇಲೆ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ರೂಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆಯೋ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೇ ಸೋತಿದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಈ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಉಚಿತ ಅಕ್ಕಿಯನ್ನು ಮನೆಗೊಯ್ಯುವ ಕೂಲಿ ಕಾಮರ್ಿಕ ಉಳಿದಷ್ಟೂ ಹಣವನ್ನು ಹೆಂಡದಂಗಡಿಗೇ ಸುರಿಯೋದು. ಅಬಕಾರಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಈ ಬಾರಿ ಆದಾಯದ ಗುರಿಯನ್ನು ದ್ವಿಗುಣಗೊಳಿಸಬೇಕೆಂಬ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡುತ್ತಾರಲ್ಲ; ಇದೇ ಆಧಾರದ ಮೇಲೇ. ಒಂದು ಕೈಯಿಂದ ಬಡವನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು, ಮತ್ತೊಂದು ಕೈಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಕಸಿಯುವ ಬದಲು ಆಲ್ಕೋಹಾಲನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಿ, ಅನ್ನ ಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಹಿಂಪಡೆದುಬಿಡಿ. ದುಡಿಮೆಯ ದುಡ್ಡಿನಲ್ಲಿ ಹೆಮ್ಮಯಿಂದ ಉಣ್ಣುವ ಆತ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದಲೂ ಬದುಕುತ್ತಾನೆ. ಬಿಹಾರದಲ್ಲಿ ಕುಡಿತ ನಿಷೇಧಕ್ಕೆ ಒಂದು ವರ್ಷವಾದಾಗ ಅನೇಕ ತಾಯಂದಿರು ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಆನಂದದ ವಾತಾವರಣ ಇರುವುದನ್ನು ಕೊಂಡಾಡಿದ್ದರು. ಈ ವಾತಾವರಣ ಮತ್ತೆ ದುಡಿಮೆಗೆ ಪ್ರೇರಣೆ. ಅದು ರಾಜ್ಯದ ಉತ್ಪನ್ನವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ. ಜನರ ಆರೋಗ್ಯದಲ್ಲೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಬದಲಾವಣೆ ಬರುವುದರಿಂದ ಅದು ರಾಜ್ಯದ ಆರೋಗ್ಯ ವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ದಾಖಲಿಸುತ್ತದೆ.

ಹಾಗಂತ ಇಲ್ಲಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕಾಕಿ ಆದಾಯದಲ್ಲಿ 18 ಸಾವಿರ ಕೋಟಿ ಕೊರತೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟರೆ, ಕೈ ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿದಂತಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. 1996ರಲ್ಲಿ ಮದ್ಯಪಾನ ನಿಷೇಧ ಜಾರಿಗೆ ತಂದಿದ್ದ ಹರ್ಯಾಣ ಎರಡೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆದಿತ್ತು. 1995ರಲ್ಲಿ ನಿಷೇಧ ಹೇರಿದ್ದ ಆಂಧ್ರ ಬಲು ಬೇಗ ಅದನ್ನು ಹಿಂಪಡೆಯಿತು. 2015ರಲ್ಲಿ ಮಿಝéೋರಾಂ 17 ವರ್ಷಗಳ ನಿಷೇಧಕ್ಕೆ ತಿಲಾಂಜಲಿ ಇಟ್ಟಿತ್ತು. ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಕಾರಣ ಆದಾಯದಲ್ಲಿ ಕೊರತೆ. ಆದರೆ ಜಿಎಸ್ಟಿಯ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಕನರ್ಾಟಕ, ಬಿಹಾರದಂತಹ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ವರದಾನವಾಗಲಿದೆಯೆಂದು ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾಗಲಿಲ್ಲವೆಂದರೂ ಬಲು ದೊಡ್ಡ ನಷ್ಟವೇನಿಲ್ಲ. ಕನರ್ಾಟಕಕ್ಕೆ ಸಮುದ್ರ ತೀರವಿದೆ. ಮಂಗಳೂರು-ಉಡುಪಿಗಳ ನಡುವೆ ಹಾಡರ್್ವೇರ್ ಪಾಕರ್್ಗೆ ಹೂಡಿಕೆ ಮಾಡಿಸುವ ಸವಾಲು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರೆ; ಚಿತ್ರದುರ್ಗದಲ್ಲಿ ಹೇಗಿದ್ದರೂ ರಕ್ಷಣಾ ಇಲಾಖೆ ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಜಾಗವನ್ನು ತನಗಾಗಿ ಕಾದಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದೆ. ನಾವು ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂಚೆಯೇ ಆಲೋಚಿಸಿ ಮೇಕ್ ಇನ್ ಇಂಡಿಯಾದಡಿಯಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಣಾ ವಸ್ತುಗಳ ತಯಾರಿಕೆಗೆ ಬೇಕಾದ ಪೂರಕ ತಯಾರಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೂಡಿಕೆಗೆ ಆಹ್ವಾನ ಕೊಟ್ಟರೆ ಲಾಭವೇ. ಡಿಆರ್ಡಿಓ, ಇಸ್ರೋ, ಐಐಎಸ್ಸಿ, ಸಿಎಫ್ಟಿಆರ್ಐ ಗಳೆಲ್ಲ ಇದೇ ನೆಲದಲ್ಲಿರೋದರಿಂದ ನಮ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆ ಬಲು ಜೋರಾಗಿದೆ. ಅದನ್ನು ನಗದೀಕರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ತೀವ್ರಮತಿ ಬೇಕಾಗಿದೆ. ಬಹುಶಃ ನಾಯಕರಿಗೆ ಆಲ್ಕೋಹಾಲಿನ ಅಮಲಿಳಿದರೆ ಈ ಯೋಚನೆಗಳು ಶುರುವಾಗಬಹುದೇನೋ? ಖಂಡಿತ ಹೌದು. ಒಮ್ಮೆ ರಾಜ್ಯದ ಬೊಕ್ಕಸಕ್ಕೆ ಆದಾಯ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತೆಂದರೆ  ಅದನ್ನು ತುಂಬಿಸುವ ಹೊಸಹೊಸ ಉತ್ಪಾದಕ ಯೋಜನೆಗಳು ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಈ ಬಗೆಯ ಯೋಜನೆಗಳು ಉದ್ಯೋಗವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತವೆ. ಬೇಡಿ ತಿನ್ನುವವರು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ ಸ್ವಾಭಿಮಾನದ ಕಲರವ ಮೊಳಗಲಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ.

4

ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು ಮದ್ಯಪಾನ ನಿಷೇಧದ ವದಂತಿ ಹಬ್ಬಿಸಿದಷ್ಟೇ ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ನಿಷೇಧವನ್ನೂ ಮಾಡಿ ನಮ್ಮ ಕನಸಿನ ಕನರ್ಾಟಕ ನಿಮರ್ಿಸುವರೇ? ಅಥವಾ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೇರಿದ 24 ಗಂಟೆಗಳಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯ ವಿರೋಧಿ ಕಾನೂನನ್ನು ತಡೆಹಿಡಿಯುವೆನೆಂದ ಯಡ್ಯೂರಪ್ಪನವರು ಈ ವಿಚಾರವಾಗಿಯೂ ಅಷ್ಟೇ ಬಲವಾದ ನಿಲುವನ್ನು ಘೋಷಿಸುವರೇ? ಆಳುವವರಿಗೆ ಪ್ರಜೆಗಳು ಮುಂದೊಡ್ಡಬೇಕಾದ ಸವಾಲು ಇಂಥದ್ದೇ ಇರಬೇಕು. ಆಗಲೇ ನಿಮರ್ಾಣವಾಗೋದು ಬಲಿಷ್ಠ ಕನರ್ಾಟಕ!

ಗುಜರಾತೇನು? ಮೋದಿ ಜಾಗತಿಕ ಚುನಾವಣೆಗಳನ್ನೂ ಗೆಲ್ಲಬಲ್ಲರು.

ಗುಜರಾತೇನು? ಮೋದಿ ಜಾಗತಿಕ ಚುನಾವಣೆಗಳನ್ನೂ ಗೆಲ್ಲಬಲ್ಲರು.

ಮೋದಿಯವರ ವಿದೇಶ ಪ್ರವಾಸದ ಕುರಿತಂತೆ ಮನಬಂದಂತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದವರಿಗೆಲ್ಲ ಈಗ ಸಮರ್ಥವಾದ ಉತ್ತರ ದಕ್ಕಿದೆ. 1946ರ ನಂತರ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಯುನೈಟೆಡ್ ಕಿಂಗ್ಡಂನ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬರು ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿತ್ವವನ್ನು ಕಳೆದು ಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ! ಅದೂ ಅವರೇ ಆಳಿದ ಭಾರತೀಯರೆದುರು ಅನುಭವಿಸಿದ ಹೀನಾಯ ಸೋಲು.

1

ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿ ಮತ್ತು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಗುಜರಾತಿನಲ್ಲಿ ಆಲೂಗಡ್ಡೆಯನ್ನು ಚಿನ್ನವಾಗಿ ಪರಿವತರ್ಿಸುವ ಗಿಮಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ, ಆಮ್ ಆದ್ಮಿಯ ನೇತಾರ ಅರವಿಂದ್ ಕೇಜ್ರಿವಾಲ್ ದೆಹಲಿಯ ವಾಯುಮಾಲಿನ್ಯ ತಡೆಗಟ್ಟಲು ಸಮ-ಬೆಸಗಳ ಸಂಶೋಧನೆ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು ಪಾನ ನಿಷೇಧದ ವದಂತಿ ಹರಡಿಸಿ ಅಲ್ಲಗಳೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಮತ್ತು ಅವರ ಬಳಗ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಲಂಡನ್ನನ್ನು ಮಟ್ಟಹಾಕಿ ಭಾರತದ ಘನತೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯುವ ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ಹಗಲು ರಾತ್ರಿ ಒಂದು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಯಾವ ಬಿಳಿಯರು ನೂರಾ ತೊಂಭತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನಮ್ಮನ್ನು ಆಳಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕುರಿತಂತೆ ತುಚ್ಛ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದ್ದರೋ; ಇಂದು ಅದೇ ಜನ ಭಾರತದೆದುರು ಹಣೆ ಹಚ್ಚಿ ನಿಲ್ಲುವಾಗ ನಾಚಿ ನೀರಾಗಿದ್ದರು! ಹೌದು ಇದು ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಪರವಾದ ದಲ್ವೀರ್ ಭಂಡಾರಿಯವರ ಗೆಲುವಿನ ಕಥೆ!

ಮೋದಿಯವರ ವಿದೇಶ ಪ್ರವಾಸದ ಕುರಿತಂತೆ ಮನಬಂದಂತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದವರಿಗೆಲ್ಲ ಈಗ ಸಮರ್ಥವಾದ ಉತ್ತರ ದಕ್ಕಿದೆ. 1946ರ ನಂತರ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಯುನೈಟೆಡ್ ಕಿಂಗ್ಡಂನ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬರು ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿತ್ವವನ್ನು ಕಳೆದು ಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ! ಅದೂ ಅವರೇ ಆಳಿದ ಭಾರತೀಯರೆದುರು ಅನುಭವಿಸಿದ ಹೀನಾಯ ಸೋಲು. ಅಲ್ಲಿನ ಪತ್ರಿಕೆಗಳೆಲ್ಲ ಕಾಡಿನೆಡೆ ಮುಖ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಊಳಿಟ್ಟಿವೆ. ಗಾಡರ್ಿಯನ್ ಪ್ರಕಾರ, ‘ಇಂಗ್ಲೆಂಡು ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಮುದಾಯದೆದುರು ಬಾಗಿದ್ದು, ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಬ್ರೀಟೀಷ್ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಅವಮಾನಕರ ಪೆಟ್ಟು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಜಾಗತಿಕ ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟನ್ನಿನ ಕುಗ್ಗುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಾಬಲ್ಯದ ಮುನ್ಸೂಚನೆ’ ಇದು. ಟೈಮ್ಸ್ ಆಫ್ ಲಂಡನ್ ಹೇಳುವಂತೆ ‘ಹೊಸ ಜಗತ್ತಿನೆದುರು ಬ್ರಿಟನ್ ಸೋತಿದೆ. ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಿರುವ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಒಕ್ಕೂಟ ನಡೆಸಿದ ಕ್ರಾಂತಿ ಇದು.’  ಬಿಬಿಸಿಯ ವರದಿಗಾರನಂತೂ ‘ತಿಪ್ಪರಲಾಗ ಹೊಡೆದರೂ ಜಾಗತಿಕ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಬ್ರಿಟನ್ಗೆ ಹೆದರದೇ ಎದುರು ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿದರು. ಅವರ್ಯಾರೂ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಶಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ಹೆದರುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂಬುದು ಆತಂಕಕಾರಿ ಸಂಗತಿ’ ಎಂದು ಅಲವತ್ತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ.

2

ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ನ್ಯಾಯಾಲಯ ಜಾಗತಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರ ಸೂಚಿಸುವ ಸಂಸ್ಥೆ. ರಾಷ್ಟ್ರ-ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ನಡುವಣ ಕದನಗಳನ್ನು ಮೆತ್ತಗೆ ಮಾಡುವ, ಅಲ್ಲಿನ ಗೊಂದಲಗಳಿಗೆ ನಿರ್ಣಯ ನೀಡುವ ಸಂಸ್ಥೆಯೂ ಹೌದು. ಎರಡು ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ನಡುವೆ ಒಪ್ಪಂದಗಳಿಗೆ ಭಂಗ ಬಂದಾಗ, ಗಡಿ ಉಲ್ಲಂಘನೆಯಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ಮಧ್ಯೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತದೆ ಈ ನ್ಯಾಯಾಲಯ. 1945ರಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾದ ಈ ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ 15 ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರ ಪೀಠ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ. ಇವರನ್ನು ಜಾಗತಿಕ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಒಕ್ಕೂಟ (ಯುನೈಟೆಡ್ ನೇಶನ್ಸ್ ಜನರಲ್ ಅಸೆಂಬ್ಲಿ) ಮತ್ತು ಭದ್ರತಾ ಸಮಿತಿಯ ಖಾಯಂ ಸದಸ್ಯರು ಸೇರಿ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ನೆನಪಿಡಿ. ಜನರಲ್ ಅಸೆಂಬ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿರುವ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಗುಂಪಾದರೆ, ಭದ್ರತಾ ಸಮಿತಿ ಮುಂದುವರಿದ-ಸಿರಿವಂತ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಸಮಾಗಮ. ಈ ಹದಿನೈದು ಜನರ ಅಧಿಕಾರಾವಧಿ ಒಂಭತ್ತು ವರ್ಷಗಳು. ಪ್ರತೀ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಈ ಸ್ಥಾನಗಳಿಗಾಗಿ ಮರು ಆಯ್ಕೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಈ ಬಾರಿ ಐದು ಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಆಯ್ಕೆ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ನಡೆಯಬೇಕಿತ್ತು. ಸುಮ್ಮನೆ ಆಯ್ಕೆ ನಡೆದಿದ್ದರೆ ಸಮಸ್ಯೆ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಲೆಬನಾನಿನ ಯುಎನ್ ರಾಯಭಾರಿ ತಾನೂ ಈ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಆಕಾಂಕ್ಷಿಯೆಂದು ನಾಮಪತ್ರ ಸಲ್ಲಿಸಿದರು. ಅವರಿಗೆ ಅದಾಗಲೇ ಯುಎನ್ನಲ್ಲಿ ಗೆಳೆಯರ ಬಳಗ ಸಾಕಷ್ಟಿದ್ದುದರಿಂದ ಏಷಿಯಾದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾಗಿ ಆಯ್ಕೆಗೊಂಡುಬಿಟ್ಟರು. ಈಗ ಇನ್ನೊಂದು ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಬಾಕಿ ಉಳಿದಿದ್ದು ಭಾರತ ಮತ್ತು ಬ್ರಿಟನ್. ಭಾರತ ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೇ ಸ್ಪಧರ್ಿಸಲು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿತು. ದಲ್ವೀರ್ ಭಂಡಾರಿಯವರನ್ನು ಬ್ರಿಟನ್ನಿನ ಕ್ರಿಸ್ಟೋಫರ್ ಗ್ರೀನ್ವುಡ್ಗೆದುರಾಗಿ ಕಣಕ್ಕಿಳಿಸಿತು. ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿ ಕೌನ್ಸಿಲ್ನ ಮುಂದುವರಿದವರ ಬೆಂಬಲ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿಗಿರುವುದು ಕಣ್ಣಿಗೆ ರಾಚುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಭಾರತ ಜನರಲ್ ಅಸೆಂಬ್ಲಿಯ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳ ಒಲವು ಗಳಿಸಿತ್ತು. ಎರಡರಲ್ಲು ಬಹುಮತ ಗಳಿಸಿದವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸ್ಥಾನ ದೊರೆಯುವುದೆಂಬುದು ನಿಯಮ. ಹೀಗಾಗಿ ಮುಂದುವರಿಯಲಾಗದ ಗೊಂದಲದ ಸ್ಥಿತಿ ನಿಮರ್ಾಣವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.

ಭಾರತಕ್ಕೆ ಈ ಗೆಲುವು ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಬರಲಿರುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಕೀಸ್ತಾನದೊಂದಿಗಿನ ಕುಲಭೂಷಣ್ ಜಾಧವ್ರ ಕೇಸ್ ಕುರಿತಂತೆ ನಮ್ಮ ವಾದ ಬಲವಾಗಲು ಪರೋಕ್ಷವಾದ ಶಕ್ತಿಗೆ ನಮ್ಮ ಈ ಗೆಲುವು ಅನಿವಾರ್ಯವೇ ಆಗಿತ್ತು. ಹಾಗೆಯೇ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಬಲ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಈಗೊಂದು ವೇದಿಕೆ ಅನಾಯಾಸವಾಗಿ ನಿಮರ್ಾಣಗೊಂಡಿತ್ತು. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಅನ್ಯಾಯವಾದ ಉದಾಹರಣೆಯಿಲ್ಲ. 1955ರಲ್ಲಿ ದಾದರ್ ನಗರ್ ಹವೇಲಿಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಏಕಸ್ವಾಮ್ಯಕ್ಕೆ ಭಾರತ ಭಂಗ ತರುತ್ತಿದೆಯೆಂದು ಪೋಚರ್ುಗೀಸರು ನ್ಯಾಯಾಲಯಕ್ಕೆ ಮೊರೆ ಹೋದಾಗ ತೀಪರ್ು ನಮ್ಮ ಪರವಾಗಿಯೇ ಬಂದಿತ್ತು. 1971, 73 ಮತ್ತು 99 ರಲ್ಲಿ ಪಾಕೀಸ್ತಾನ ನಮ್ಮ ವಿರುದ್ಧ ಮೊರೆಹೋದಾಗಲೂ ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಮನಸ್ಥಿತಿ ನಮ್ಮ ಪರವಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು. ಮಾರ್ಷಲ್ ಐಲ್ಯಾಂಡಿನ ಕಿರಿಕಿರಿಯಾದಾಗಲೂ ತೀಪರ್ು ನಮ್ಮ ವಿರುದ್ಧವಾಗೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ತೀರಾ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಪಾಕೀಸ್ತಾನ ಕುಲಭೂಷಣ್ ಜಾಧವ್ರಿಗೆ ನೇಣು ಶಿಕ್ಷೆ ಗೋಷಿಸಿದಾಗ ಇದೇ ನ್ಯಾಯಾಲಯ ಅದನ್ನು ತಡೆ ಹಿಡಿದು ಪಾಕಿಗೆ ಛೀಮಾರಿ ಹಾಕಿತ್ತು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಆದಮೇಲೂ ನಮ್ಮೊಬ್ಬ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಮ್ಮ ಘನತೆ-ಗೌರವಗಳ ಸವಾಲೇ ಆಗಿತ್ತು. ಮೋದಿ ಮತ್ತವರ ತಂಡ ಪರೋಕ್ಷ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸನ್ನದ್ಧವಾಗಿಯೇ ಬಿಟ್ಟಿತು. ಈ ಬಾರಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಆಳಿದೆವೆಂಬ ಹಮ್ಮಿನಿಂದ ಮೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದವರ ವಿರುದ್ಧದ ಯುದ್ಧ. ಇಲ್ಲಿ ಸೈನಿಕರ ಗುಂಡಿನ ಮೊರೆತವಿಲ್ಲ, ರಕ್ತದ ಕಲೆಗಳಿಲ್ಲ. ಬರಿಯ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕರ ದಿನ ರಾತ್ರಿಯ ಕಸರತ್ತು. ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಕೈಗೆ ರಕ್ತದ ಕಲೆ ಮೆತ್ತಿಕೊಂಡೇ ಅಧಿಕಾರ ನಡೆಸುವ ಎಡಪಂಥೀಯರು ರಕ್ತ ಹರಿಸುವ ಯುದ್ಧದ ವಿರೋಧಿಗಳಲ್ಲವೇ? ಮೋದಿ ಅವರಿಗೊಂದು ಉಡುಗೊರೆ ಕೊಡಲೆಂದೇ ಹೊಸಬಗೆಯ ರಣತಂತ್ರ ರೂಪಿಸಿದ್ದರು.

3

ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ದಿನಗಳ ಜಂಗಿ ಕುಸ್ತಿ ಇದು. ಜನರಲ್ ಅಸೆಂಬ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಗೆಲುವು ನಿಶ್ಚಿತವಾಯ್ತು. ಅಲ್ಲಿ 115 ವೋಟುಗಳು ನಮ್ಮ ಪರವಾಗಿ ಬಂದರೆ, ಗ್ರೀನ್ವುಡ್ ಪರವಾಗಿದ್ದುದು 76 ಮಾತ್ರ. ಆತ ಅರ್ಧದ ಸಂಖ್ಯೆಗೂ ಹತ್ತಿರ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಸೆಕ್ಯುರಿಟಯ ಕೌನ್ಸಿಲ್ನ ಸದಸ್ಯರು ನಮ್ಮ ವಿರುದ್ಧ ಮತ ಚಲಾಯಿಸಿದರು. ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಆರು ಜನ ಸದಸ್ಯರಿದ್ದರೆ ಬ್ರಿಟನ್ನಿನ ಪರವಾಗಿ ಒಂಭತ್ತು ಜನರಿದ್ದರು. ವಿದೇಶಾಂಗ ಸಚಿವೆ ಸುಷ್ಮಾ ಸ್ವರಾಜ್ ಕಾಂಗೋದ ಉಪಾಧ್ಯಕ್ಷರೊಂದಿಗೆ ಮಾತುಕತೆಯಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನವಾಗಿರುವಾಗಲೇ ಆಕೆಗೆ ಈ ಕುರಿತಂತೆ ಅಧಿಕಾರಿ ಸೈಯದ್ ಅಕ್ಬರುದ್ದೀನ್ ಕರೆ ಮಾಡಿದರು. ಜಾಗತಿಕ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಭಾವನೆ ಭಾರತದೊಂದಿಗಿರುವುದನ್ನು ಎಲ್ಲರ ಮುಂದಿರಿಸಬೇಕೆಂಬ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಪಡೆಯ ಚಟುವಟಿಕೆ ತೀವ್ರಗೊಂಡಿತು. ದೆಹಲಿಯ ಸೌಥ್ ಬ್ಲಾಕ್ ತತ್ಕ್ಷಣ ವಾಟ್ಸ್ಅಪ್ ಅಲ್ಲದ ಸಂದೇಶ ರವಾನೆಯ ಅಪ್ಲಿಕೇಶನ್ ಒಂದನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡು ಪ್ರಮುಖರದ್ದೊಂದು ಜಾಲ ನಿಮರ್ಿಸಿತು. ಸುಷ್ಮಾ ಸ್ವರಾಜ್ ಸ್ವತಃ ತಾನೇ ಅರವತ್ತು ಕರೆಗಳನ್ನು ಜಗತ್ತಿನ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಪ್ರಮುಖರಿಗೆ ಮಾಡಿ ಬೆಂಬಲ ಅಚಲವಾಗಿರುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡರು. ಸ್ವತಃ ಪ್ರಧಾನಿ ಮೋದಿಯವರು ಕೆಲವು ಪ್ರಮುಖರಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿ ಒತ್ತಡ ಹೇರುವ ತಂತ್ರ ರೂಪಿಸಿದರು. ಕೆಲವರೊಡನೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾತುಗಳು ಸಾಕಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಒಂದಷ್ಟು ಯೂರೋಪಿಯನ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೆ ಭಿನ್ನಭಿನ್ನ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನೂ ಬಳಸಬೇಕಾಯ್ತು. ಮೋದಿ ಈ ಚಟುವಟಿಕೆಗೆ ಆಸಿಯಾನ್ ಮತ್ತು ಪೂರ್ವ ಏಷಿಯಾದ ಸಭೆಗಳನ್ನೂ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ.  ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ದಲ್ವೀರ್ ಭಂಡಾರಿಯವರನ್ನು ಗೆಲ್ಲಿಸುವ ಸವಾಲೇ ಮುಖ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ನ್ಯೂಯಾಕರ್್ನಲ್ಲಿ ಬೀಡುಬಿಟ್ಟಿರುವ ಭಾರತದ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕರು ರಾತ್ರಿ ಮಲಗಿರುವಾಗ ಇಲ್ಲಿ ಬೆಳಗಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ವೇಳೆಗೆ ಇಲ್ಲಿನ ವಿದೇಶಾಂಗ ಕಾಯರ್ಾಲಯದಿಂದ ಜಗತ್ತಿನ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ರಾಯಭಾರಿಗಳನ್ನು ಸಂಪಕರ್ಿಸಿ ಮಾತುಕತೆ ನಡೆಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇಲ್ಲಿನವರು ಮಲಗುವ ವೇಳೆಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಬೆಳಕಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತಲ್ಲ ಆಗ ಅಲ್ಲಿ ಚಟುವಟಿಕೆ ಗರಿಗೆದರುತ್ತಿತ್ತು. ಒಟ್ಟಾರೆ ದಿನದ ಇಪ್ಪತ್ನಾಲ್ಕೂ ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಬಿಡುವಿಲ್ಲದ ಚಟುವಟಿಕೆ ನಡೆದು ಹತ್ತು ದಿನಗಳು ಸರಿದವು. ನ್ಯೂಯಾಕರ್ಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಅಧಿಕಾರಿಗೂ ಇಪ್ಪತ್ತಿಪ್ಪತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರಗಳನ್ನು ನೀಡಲಾಗಿತ್ತು. ಅವರನ್ನು ಸಂಭಾಳೀಸಿಕೊಂಡು ಮರು ಚುನಾವಣೆ ನಡೆಯುವಾಗ ಅವರು ನಮ್ಮ ಪಾಳಯ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡರಾಗಿತ್ತು ಅಷ್ಟೇ. ಭಾರತ ಯಾವ ಅವಕಾಶವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡದೇ ನಿರುತ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಬ್ರಿಟನ್ ತನ್ನ ಎಂದಿನ ಧಿಮಾಕಿನೊಂದಿಗೆ ಗೆದ್ದೇ ಗೆಲ್ಲುವ ಹಮ್ಮಿನೊಂದಿಗೆ ಮೆರೆದಿತ್ತು. ಮುಂದಿನ ಸುತ್ತಿನ ಚುನಾವಣೆ ನಡೆದಾಗ ಭಾರತದ ಪರವಾಗಿ ಜನರಲ್ ಕೌನ್ಸಿಲ್ನಲ್ಲಿ 193ರಲ್ಲಿ 183 ವೋಟುಗಳು ಬಿದ್ದಿದ್ದವು.

ಭಾರತ ನಿಸ್ಸಂಶಯವಾಗಿ ಗೆಲುವನ್ನು ದಾಖಲಿಸಿತ್ತು. ಸೋಲುವುದು ಖಾತ್ರಿಯಾಗುವ ಲಕ್ಷಣ ಗೊತ್ತಾದೊಡನೆ ಜಂಟಿ ಸಭೆ ಕರೆದು ತನ್ನ ಗೆಲುವನ್ನು ನಿಶ್ಚಿತ ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಿಂಬಾಗಿಲಿನ ಕದನದ ಮುನ್ಸೂಚನೆ ಕೊಟ್ಟಿತು ಬ್ರಿಟನ್. ತಕ್ಷಣವೇ ಭಾರತ ಜಾಗತಿಕ ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ, ಭಾರತೀಯ ಮಾಧ್ಯಮಗಳನ್ನು ತನ್ನ ದಾಳವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಬ್ರಿಟನ್ನಿನ ಈ ಹಿಂದಿನ ಬಂಡವಾಳಷಾಹೀ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಬಯಲಿಗೆಳೆಯಿತು. ಅಧಿಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಎಂತಹ ಪಥವನ್ನು ತುಳಿಯಲೂ ಹೇಸದ ಅದರ ‘ಡಟರ್ಿ ಟ್ರಿಕ್ಸ್’ಗಳನ್ನು ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ಬೆಳಕಿಗೆ ತಂತು. ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೆ ಬಲು ಮುಖಭಂಗ. ಸ್ವತಃ ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿ ಕೌನ್ಸಿಲ್ಗೂ ಬ್ರಿಟನ್ನಿನೊಂದಿಗೆ ನಿಲ್ಲುವುದಕ್ಕೆ ಧೈರ್ಯವಿರದಂತಾಯ್ತು. ಇಷ್ಟಾದರೂ ಮೆತ್ತಗಾಗುವ ಲಕ್ಷಣ ಕಾಣದಾದಾಗ ಭಾರತ ತನ್ನ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಮುಂದಿರಿಸಿ ಕಾಮನ್ವೆಲ್ಥ್ನ ಸದಸ್ಯರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಸಿಡಿದೇಳುವ ದುಃಸ್ವಪ್ನ ತೋರಿಸಿ, ವ್ಯಾಪಾರದ ಒಪ್ಪಂದಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಮೂಡಿಸಿ ಬ್ರಿಟನ್ನ ಎದೆ ನಡುಗುವಂತೆ ಮಾಡಿತು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಾಗಿದ ಬ್ರಿಟನ್ ತನಗಾಗುವ ಮುಖಭಂಗವನ್ನು ತಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು ತನ್ನ ಅಭ್ಯಥರ್ಿಯನ್ನು ಹಿಂಪಡೆಯಿತು. ದಲ್ವೀರ್ ಸಿಂಗ್ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರ ಪೀಠದ ಸದಸ್ಯರಾಗಿ ಮುಂದುವರಿದರು. ಭಾರತ ಜಯದ ನಗೆ ಬೀರಿತು.

ಮೋದಿ ಸಾಮಾನ್ಯರಲ್ಲ. ಜಗತ್ತನ್ನು ಬೆರಳ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಆಡಿಸಬ್ಲಲರು. ಜಾಗತಿಕ ಚುನಾವಣೆಗಳನ್ನು ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆಯಿಂದ ಗೆಲ್ಲಬಲ್ಲರು! ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಕಳೆದುಹೋದ ಭಾರತದ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಗರಿಗೆದರುವಂತೆ ಮಾಡಬಲ್ಲರು. ವಾವ್! ಭಾರತ ಬಲಿಷ್ಠ ಕೈಗಳ್ಳಲಿದೆ.

ಚುನಾವಣೆಯ ಹೊಸ್ತಿಲಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯರ ಬಲಿ!

ಚುನಾವಣೆಯ ಹೊಸ್ತಿಲಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯರ ಬಲಿ!

ಸಕರ್ಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಇಂದು ಮೂಲಸೌಕರ್ಯಗಳ ಕೊರತೆಯಿದೆ. ಅನೇಕ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾಗಿ ಬೇಕಾದ ಶುದ್ಧ ಕುಡಿಯುವ ನೀರೇ ದಕ್ಕುವುದಿಲ್ಲ; ಇಪ್ಪತ್ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆ ವಿದ್ಯುತ್ತನ್ನಂತೂ ಯೋಚಿಸುವಂತೆಯೂ ಇಲ್ಲ. ಸಾಮಥ್ರ್ಯಕ್ಕೂ ಮೀರಿದ ರೋಗಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ. ಸಿಬ್ಬಂದಿಗಳ ಕೊರತೆಯಂತೂ ಎಂತಹ ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆಯೆಂದರೆ ಸಂಜೆಯ ವೇಳೆಗೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯರಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಕಡೆ ನಸರ್್ಗಳಾದರೂ ಇರುತ್ತಾರೆ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಅವರೂ ಇಲ್ಲದೇ ಸಹಾಯಕರದ್ದೇ ಸರ್ವಸ್ವ.

ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಆರೋಗ್ಯ ತಪ್ಪಿದರೆ ವಿದೇಶಕ್ಕೊಯ್ಯುವ, ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ತೆರಿಗೆ ಹಣದಲ್ಲಿ ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡೆಯುವ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳೆಲ್ಲ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ಆರೋಗ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಬಲುವಾದ ಕಾಳಜಿ ತೋರುತ್ತಿರುವುದು ಬಲು ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ ಸಂಗತಿ. ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಣ ಲೂಟಿ ಮಾಡುವ ಧಂಧೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ಸತ್ಯವನ್ನು ಚುನಾವಣೆಗೆ ಪೂರ್ವ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರ ಬಳಗಕ್ಕೆ ಅದೆಷ್ಟು ಅಭಿನಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದರೂ ಕಡಿಮೆಯೇ. ಯಾರಾದರೂ ಮುಷ್ಕರಕ್ಕಿಳಿದಾಗ ಎರಡೂ ಕಡೆಯವರು ತಂತಮ್ಮ ಅಹಂಕಾರಗಳನ್ನು ಮರೆತು ಮಧ್ಯಮ ಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ಬದ್ಧವಾಗೋದು ವಾಡಿಕೆ. ಆದರೆ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳ ಮಾತಿನ ಧಾಟಿ, ಹಾವಭಾವ ಅದೆಂಥದ್ದೆಂದರೆ ಮಧ್ಯಮ ಮಾರ್ಗ ದೂರ; ಮಾತುಕತೆಗೂ ಬರಲಾರರು ಅವರು. ಉಪಚಾರ ಸಿಗದೇ ತೀರಿಕೊಂಡವರ ಕುರಿತಂತೆ ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ನಾಡು ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳುವಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರು. ಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ ಏಟಿಎಮ್ನ ಹೊರಗೆ ನಿಂತು ನೂರೈವತ್ತು ಜನ ತೀರಿಕೊಂಡರೆಂದು ಇವರುಗಳೇ ಸುಳ್ಳು ಸುದ್ದಿ ಹಬ್ಬಿಸಿದ್ದು ನೆನಪಾಗಿಬಿಟ್ಟಿರಬೇಕು!

1

ಜಗತ್ತಿನ ಬಹುತೇಕ ಮುಂದುವರಿದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಸಕರ್ಾರದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ಸಾರಿಗೆ, ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯಗಳನ್ನು ಸಕರ್ಾರ ಮುತುವಜರ್ಿ ವಹಿಸಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಮತ್ತು ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯ ಉಚಿತವಾಗಿ ದಕ್ಕುವಂತೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ರೂಪಿಸಬೇಕು. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಆರೋಗ್ಯದ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ನಾವು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರನ್ನು ಅದೆಷ್ಟು ಕಡೆಗಣಿಸಿದ್ದೇವೆಂದರೆ 128 ಕೋಟಿ ಜನರ ಪ್ರಯೋಗ ಶಾಲೆಯನ್ನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ತೆರೆದಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ದೇಶದ ಕಥೆ ಒತ್ತಟ್ಟಿಗಿರಲಿ. ಕನರ್ಾಟಕದ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಬರೋಣ. ಸರಿ ಸುಮಾರು ಕನರ್ಾಟಕದಷ್ಟೇ ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿರುವ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳು ಬಲು ಕಡಿಮೆ. ರಾಜಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಎರಡೂವರೆ ಸಾವಿರದಷ್ಟು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಾದರೆ, ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಎರಡು ಸಾವಿರ. ಗುಜರಾತ್, ಮಧ್ಯ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೂವರೆ ಸಾವಿರದಷ್ಟಿದ್ದರೆ ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲಿ ಎಂಟುನೂರನ್ನೂ ದಾಟಿಲ್ಲ. ನಮಗಿಂತಲೂ ಪುಟ್ಟದಾದ ಛತ್ತೀಸಗಢ, ಜಮ್ಮು ಕಾಶ್ಮೀರಗಳಲ್ಲೂ ಎರಡು ಸಾವಿರದಷ್ಟು ಸಕರ್ಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಿವೆ. ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಸರಾಸರಿ 26 ಸಾವಿರ ಜನರಿಗೆ, ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ 36 ಸಾವಿರ ಜನರಿಗೆ ಒಂದು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಾದರೆ; ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲಿ ಎಂಭತ್ತು ಸಾವಿರ ಜನರಿಗೆ ಒಂದು! ಹಾಗಂತ ಕೊರತೆ ಹಣಕಾಸಿನದ್ದಲ್ಲ. 2011ರಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರ ಸಕರ್ಾರದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದ ಎಂಭತ್ತು ಸಾವಿರ ಕೋಟಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಬಳಕೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಅರವತ್ತು ಸಾವಿರ ಕೋಟಿ ಮಾತ್ರ. ಇದನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಅರವತ್ತು ಸಾವಿರ ಕೋಟಿ ಕೊಟ್ಟರೆ ನಾವು ಬಳಸಿಕೊಂಡದ್ದು ಮುವ್ವತ್ತೈದು ಸಾವಿರ ಕೋಟಿಯ ಆಸು ಪಾಸು! ಕೇಂದ್ರ ಸಕರ್ಾರ ಕೊಟ್ಟ ಹಣವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಮರಳಿಸುತ್ತೇವೆ ನಾವು. 2016 ರಿಂದ 2017ಕ್ಕೆ ಆರೋಗ್ಯದ ಬಜೆಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಾವು ಮಾಡಿದ ಹೆಚ್ಚಳ ಶೇಕಡಾ ಇಪ್ಪತ್ತರಷ್ಟು ಮಾತ್ರ. ಬಿಹಾರವೂ ಈ ವೇಳೆಗೆ ಶೇಕಡಾ ಅರವತ್ತೈದರಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಹಣವನ್ನು ವಿನಿಯೋಗಿಸಿತ್ತು. 2001ರಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು ಬಜೆಟ್ನ ಶೇಕಡಾ ಐದರಷ್ಟನ್ನು ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆಂದು ವಿನಿಯೋಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನಾವು, ಹತ್ತೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಶೇಕಡಾ ನಾಲ್ಕಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದೆವು. ಮೀಸಲಿಡುವ ಹಣದ ಪ್ರಮಾಣ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರಬಹುದು ಆದರೆ ಒಟ್ಟಾರೆ ಬಜೆಟ್ಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಅದು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಲಿದೆ ಎಂಬುದು ಆತಂಕದ ಸಂಗತಿ. ನಾವು ನಮ್ಮೆಲ್ಲ ಹಣವನ್ನು ಭಾಗ್ಯಗಳಿಗಾಗಿ ವ್ಯಯಿಸುವ ಬದಲು ಜನರಿಗೆ ಆರೋಗ್ಯ ನೀಡುವಲ್ಲಿ ಆಸ್ಥೆ ವಹಿಸಿದ್ದರೆ ಇಂದು ಖಾಸಗಿ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಕಾದಾಡುವ ಪ್ರಮೇಯವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಉತ್ತಮ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಸಕರ್ಾರೀ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿಯೇ ದೊರೆಯುವಂತಾದರೆ ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಿಗೆ ಯಾರಾದರೂ ಯಾಕೆ ಹೋಗಬೇಕು ಹೇಳಿ?

2

ಉತ್ತಮ ಆರೋಗ್ಯ ಉತ್ತಮ ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೆ ಮೂಲಧನ. ವೈದ್ಯವೃತ್ತಿಯವರೆಲ್ಲ ವೇದದಷ್ಟೇ ಗೌರವಿಸುವ ಲ್ಯಾನ್ಸೆಟ್ ಪತ್ರಿಕೆ ಒಮ್ಮೆ ಬರೆದಿತ್ತು, ‘ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಹೂಡಿದ ಧನ, ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸುವುದು’ ಅಂತ. ಅದೂ ಸರಿಯೇ. ಶಾಲೆಯ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಕಚೇರಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ವಯಸ್ಸಾದವರವರೆಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಬಯಸುವುದು ಒಳ್ಳೆಯ ಆರೋಗ್ಯ ಮಾತ್ರ. ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಅದು ಸಿಗುವಂತಾದರೆ ಪ್ರಜೆಗಳಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ. ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದಿರುವ ಪ್ರಜೆಗಳು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಸಂಪತ್ತು. ಆದರೆ ಸಕರ್ಾರಗಳು ಆರೋಗ್ಯದ ಕಡೆಗೆ ಅತೀ ಕಡಿಮೆ ಗಮನ ಹರಿಸಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಅನಿವಾರ್ಯವಾದ ಈ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಖಾಸಗಿಯವರು ಒಳನುಸುಳಲು ಪ್ರೇರೇಪಣೆ ಕೊಡುತ್ತವೆ. ಸಕರ್ಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದರೆ ಖಾಸಗಿಯವರು ತೊಂದರೆಗೆ ಸಿಲುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆಂದು ಅನುಕಂಪ ತೋರಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆರೋಗ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಣಹೂಡುವುದನ್ನೇ ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗುತ್ತವೆ.

 

ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೂಡಿಕೆಗೆಂದು ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಕಾಪರ್ೋರೇಟ್ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಅಖಾಡಾಕ್ಕಿಳಿದದ್ದು ವೈಶ್ವೀಕರಣದ ನಂತರ. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಸೇವೆಯ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದ ವೈದ್ಯಕೀಯ ವೃತ್ತಿ ಆನಂತರ ಉದ್ದಿಮೆಯಾಗಿ ಬೆಳೆಯಿತು. ವೈದ್ಯ-ರೋಗಿಗಳ ಮಾತುಕತೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬೃಹತ್ತು ಯಂತ್ರಗಳೇ ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಚಟುವಟಿಕೆ ಶುರುವಾಯ್ತು. ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಆಧುನಿಕ ಯಂತ್ರಗಳಿದ್ದಷ್ಟೂ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಜನ ಸಾಮಾನ್ಯರಲ್ಲೂ ಮೊಳೆಯಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿರುವ ಲಾಭವನ್ನು ಮನಗಂಡು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಮಲ್ಟಿ ಸ್ಪೆಷಾಲಿಟಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳನ್ನು ತೆರೆದರು. ಇವರುಗಳೇ ಸಕರ್ಾರದ ನೀತಿಗಳನ್ನು ಖಾಸಗಿಯವರಿಗೆ ಉಪಯೋಗವಾಗುವಂತೆ ಮಾರ್ಪಡಿಸಿದರು. ಆಗಲೇ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆರೋಗ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹೂಡಿಕೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದು. ಅದರ ಪರಿಣಾಮದಿಂದ ಸಕರ್ಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಇಂದು ಮೂಲಸೌಕರ್ಯಗಳ ಕೊರತೆಯಿದೆ. ಅನೇಕ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾಗಿ ಬೇಕಾದ ಶುದ್ಧ ಕುಡಿಯುವ ನೀರೇ ದಕ್ಕುವುದಿಲ್ಲ; ಇಪ್ಪತ್ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆ ವಿದ್ಯುತ್ತನ್ನಂತೂ ಯೋಚಿಸುವಂತೆಯೂ ಇಲ್ಲ. ಸಾಮಥ್ರ್ಯಕ್ಕೂ ಮೀರಿದ ರೋಗಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ. ಸಿಬ್ಬಂದಿಗಳ ಕೊರತೆಯಂತೂ ಎಂತಹ ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆಯೆಂದರೆ ಸಂಜೆಯ ವೇಳೆಗೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯರಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಕಡೆ ನಸರ್್ಗಳಾದರೂ ಇರುತ್ತಾರೆ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಅವರೂ ಇಲ್ಲದೇ ಸಹಾಯಕರದ್ದೇ ಸರ್ವಸ್ವ.

3

ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಾದರೆ ಮಾತನಾಡಲೂ ಸಿಗದ ವೈದ್ಯರೆದುರು ತಗ್ಗಿ ಬಗ್ಗಿ ನಡೆಯುವ ಜನ, ಸಕರ್ಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯರನ್ನು ಅಸಡ್ಡೆಯಿಂದ-ಅಗೌರವದಿಂದ ಮಾತನಾಡಿಸುವುದು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಸ್ಥಳೀಯ ಪುಢಾರಿಗಳ ಪ್ರಭಾವ ಬಳಸಿ ಬರುವ ರೋಗಿಗಳದ್ದಂತೂ ಎಲ್ಲೆ ಮೀರಿದ ದರ್ಪ. ಕೆಲವರಂತೂ ತಾವೇ ವೈದ್ಯರಂತೆ ತಾವಾಗಿಯೇ ಇಂತಿಂತಹ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಕೊಡಿರೆಂದು ಕೇಳುವುದೂ ನಡೆಯುತ್ತದೆ! ಓಹ್ ಆತ್ಮಗೌರವವಿಲ್ಲದ ಇಂತಹ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವೈದ್ಯನಿಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದು ಅದೆಷ್ಟು ಕಷ್ಟದ ಕೆಲಸವೆಂದು ನೀವೇ ಊಹಿಸಬೇಕು. ಹೀಗಾಗಿ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ತಿಪ್ಪರಲಾಗ ಹೊಡೆದರೂ ವೈದ್ಯರು ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಎದುರಿಸಿನಿಲ್ಲುವ ಛಾತಿಯಿಂದ ವೈದ್ಯನೊಬ್ಬ ನಿಂತರೂ ಅಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದಷ್ಟೂ ಔಷಧಿ ಪೂರೈಕೆಯಾಗದ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ಮನೆ ಮಾಡಿದ್ದರೆ ಮಾಡುವುದಾದರೂ ಏನು? ಪರಿಹಾರ ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳೇ!

ಆರೋಗ್ಯದ ಕುರಿತಂತೆ ಜನರ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟದ್ದಕ್ಕೂ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಓಡಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ, ಬದುಕಿನ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ತಂದುಕೊಂಡರೆ ಅದೇ ಉತ್ತಮ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಸೋಪಾನ ಎಂಬ ಭಾರತೀಯ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು ಶಾಲೆಯಿಂದಲೇ ತಿಳಿಹೇಳುವ ಕಾಲ ಬಂದಿದೆ. ಇದರೊಟ್ಟಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಸುಲಭವಾಗಿ ಪರಿಹಾರ ಹುಡುಕಬಲ್ಲ ಆಲೋಪತಿಯನ್ನುಳಿದ ಇತರೆ ಮಾರ್ಗಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ಜನಜಾಗೃತಿಯನ್ನು ಮೂಡಿಸಿದರೆ ಒಳಿತು. ಆಗ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ನಿರ್ವಹಿಸಬಲ್ಲ ಸಾಕಷ್ಟು ವೈದ್ಯರೂ ದಕ್ಕುತ್ತಾರೆ. ಸಕರ್ಾರ ಸ್ವಲ್ಪ ಆಸ್ಥೆ ತೋರಿದರೆ ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರು, ಶಿವಮೊಗ್ಗ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಹತ್ತಾರು ಆಯುವರ್ೇದಿಕ್ ಚಿಕಿತ್ಸಾಲಯಗಳಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಪರಿಸರ ರೂಪಿಸಿಕೊಡಬಹುದು. ಮಲೆನಾಡಿನ ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಧಕ್ಕೆ ಬರದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತನ್ನು ಆಕಷರ್ಿಸಬಲ್ಲ ಹೆಲ್ಥ್ ಡೆಸ್ಟಿನೇಷನ್ ಆಗಿ ಕನರ್ಾಟಕವನ್ನು ರೂಪಿಸಬಹುದು. ಇದರ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಈ ವೈದ್ಯ ಪದ್ಧತಿಗೆ ಬೆಲೆ ಬಂದಿತಾದರೆ ಪಶ್ಚಿಮದ ಅವಲಂಬನೆಯಿಲ್ಲದೇ ಕಡಿಮೆ ಖಚರ್ಿಗೆ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪದವಿ ಪಡೆಯುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ ಭಾರತದಲ್ಲಿರುವ ವೈದ್ಯರ ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆಯೇ ಅದು. ದ್ವಿತೀಯ ವರ್ಷದ ಪದವಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಮುಗಿಸಿ ವೈದ್ಯ ಪದವಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡರೆ, ಅದು ಮುಗಿದು ಹೊರಬರುವ ವೇಳೆಗೆ ಕನಿಷ್ಠ ಅರ್ಧ ಕೋಟಿಯಷ್ಟು ಖಚರ್ು ಮಾಡಿರುತ್ತಾನೆ. ಒಂದು ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ನೈಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದು ಆತ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಬರುವ ವೇಳೆಗೆ ಅರ್ಧ ಆಯಸ್ಸೇ ಕಳೆದು ಹೋಗಿರುತ್ತದೆ. ಆಮೇಲೆ ಸೇವೆ-ಸದಾಚಾರ ಎಂಬೆಲ್ಲ ಪದಗಳು ಆತನ ಶಬ್ದಕೋಶದಿಂದ ಹೊರ ದಬ್ಬಲ್ಪಟ್ಟಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತವೆ. ಆತನಿಗೀಗ ಒಂದೇ ಹಠ. ಖಚರ್ು ಮಾಡಿದ್ದನ್ನು ಮರಳಿ ಗಳಿಸಬೇಕಷ್ಟೇ. ಸಾಲ ಮಾಡಿದರೆ ಅದನ್ನು ತೀರಿಸಬೇಕು. ಆಗಲೇ ಆತ ಖಾಸಗಿ ಕಂಪನಿಗಳ ಕಪಿಮುಷ್ಟಿಗೆ ಸಿಲುಕಿ ದಾಸನಾಗೋದು. ಸಕರ್ಾರಗಳು ಸವಾಲನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಖಾಸಗಿ ಕಂಪನಿಗಳ ಮೇಲೆ ಹೇರುವ ನಿಯಂತ್ರಣವನ್ನು ಖಾಸಗಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜುಗಳ ಮೇಲೆ ಹೇರಬಹುದಿತ್ತಾ? ಮನಸೋ ಇಚ್ಛೆ ಅವರು ಮಾಡುವ ಲೂಟಿಯನ್ನು ತಡೆಯಬಹುದಿತ್ತಾ?

ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿ, ವೈದ್ಯಕೀಯ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡುವುದೇ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಜನರ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಕಾಪಾಡಬಲ್ಲ ಸಮರ್ಥ ವೈದ್ಯರನ್ನು ನಿಮರ್ಿಸೋದಕ್ಕೆ. ಆದರೆ ದುದರ್ೈವವೇನು ಗೊತ್ತೆ? ನಾವು ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ಜಾಗತಿಕ ಅನುಕೂಲಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ರೂಪಿಸಿರುವುದರಿಂದ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆದ ಬಹುತೇಕ ಪ್ರತಿಭಾವಂತರು ಪಶ್ಚಿಮದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳತ್ತ ಧಾವಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. 1989ರಿಂದ 2000 ದವರೆಗಿನ ಅಂಕಿ ಅಂಶಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಅರ್ಧಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಭಾಗದಷ್ಟು ಪದವಿ ಪಡೆದ ವೈದ್ಯರು ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹೊರಟುಬಿಟ್ಟರು. ಉಳಿದವರಲ್ಲಿ ಮುಕ್ಕಾಲುಭಾಗದಷ್ಟು ವೈದ್ಯರು ಶೇಕಡಾ ಮುವ್ವತ್ತರಷ್ಟಿರುವ ಪಟ್ಟಣಿಗರನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲೆಂದು ಉಳಿದುಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟರು. ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆಂದು ಉಳಿದವರು ಕೆಲವರು ಮಾತ್ರ.  2011ರಲ್ಲಿ ಎಂಭತ್ತು ಕೋಟಿಯಷ್ಟಿದ್ದ ಹಳ್ಳಿಗರ ಆರೈಕೆಗೆಂದು ಉಳಿದಿದ್ದ ಒಟ್ಟಾರೆ ವೈದ್ಯರ ಸಂಖ್ಯೆ ನಲವತ್ತೈದು ಸಾವಿರವಷ್ಟೇ. ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮುವ್ವತ್ತು ಕೋಟಿಯಷ್ಟಿದ್ದ ಅಮೇರಿಕನ್ನರನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಭಾರತದ್ದೇ ಐವತ್ತು ಸಾವಿರ ವೈದ್ಯರು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದರೆಂದು ಅಂಕಿ ಅಂಶವೊಂದು ಹೇಳುತ್ತದೆ.

5

ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ಪರಿಹಾರ ಖಾಸಗಿ ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಕಡಿವಾಣ ಹಾಕಿ ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚುವಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಡುವುದಾ? ಸಕರ್ಾರಕ್ಕೆ ತೋಚುವ ಇಂತಹ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಎನ್ನುವವರು ನೂರು ಬಾರಿ ಯೋಚಿಸಿ. ಆ ವೈದ್ಯರೆಲ್ಲ ಬೀದಿಗೆ ಬಂದುಬಿಡಲೆನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಅವರ್ಯಾರೂ ಪಾಕೀಸ್ತಾನದವರಲ್ಲ, ನಮ್ಮವರೇ. ಅವರಿಗೆ ಸುಲಿಗೆಯ ಪೂರಕ ಹಾದಿಯನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟವರಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗಬೇಕಲ್ಲವೇ? ರಾಜಕಾಲುವೆಗಳ ಮೇಲಿನ ಮನೆಗಳನ್ನು ಧ್ವಂಸಗೊಳಿಸಿದ ಸಕರ್ಾರ, ಅದಕ್ಕೆ ಅನುಮತಿ ಕೊಟ್ಟವರನ್ನು ಸುಮ್ಮನೆ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿತಲ್ಲ, ಹಾಗೆಯೇ ಇದು. ಸಕರ್ಾರಿ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಮಕ್ಕಳು ಬರಲಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಸಿಬಿಡಿ ಎನ್ನುವಷ್ಟೇ ಬಾಲಿಶತನದ್ದು. ನಮ್ಮ ಮುಂದಿರಬೇಕಾದ ಸವಾಲು ಸಕರ್ಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳನ್ನು ಖಾಸಗಿಯವರಿಗೆ ಸವಾಲಾಗುವಂತೆ ರೂಪಿಸುವುದು. ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ನನ್ನ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದಾದರೆ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಸರಳಗೊಳಿಸಿ ಮಾತೃಭಾಷೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಿಗುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು ಕ್ರಾಂತಿಕಾರೀ ಹೆಜ್ಜೆ. ವೈದ್ಯಕೀಯ ಶಿಕ್ಷಣವೆಂದರೆ ಅದು ಬುದ್ಧಿವಂತರಿಗೆ ಮಾತ್ರವೆಂಬ ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಮೊದಲು ತೊಲಗಿಸಬೇಕಿದೆ. ನಮ್ಮ ಜನರನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕಾಡುವ ರೋಗಗಳ ಅಧ್ಯಯನ ನಡೆಸಿ ಅದಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತವಾದ ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ರಮವನ್ನು ರೂಪಿಸಿ ಹೆಚ್ಚು ಸೇವಾ ಮನೋಭಾವದ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಜೋಡಿಸಿಕೊಟ್ಟರೆ ಸಾಕು. ಆಗಾಗ ಆಗುವ ಹೊಸ ಬದಲಾವಣೆಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ತರಬೇತಿ ನೀಡುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರಂತೂ ಬೆಟ್ಟದಷ್ಟಾಯ್ತು. ಶಿಕ್ಷಕರುಗಳಿಗೆ ಹೊಸ ಸಿಲೇಬಸ್ಸಿನ ತರಬೇತಿ ನೀಡಿದಂತೆ ಇದು. ಇಷ್ಟಾಗಿಬಿಟ್ಟರೆ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ಧಾವಿಸಬಲ್ಲ ವೈದ್ಯರು ತಂತಾನೆ ಸಿಗುತ್ತಾರೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಅವರ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಮಾತನಾಡಬಲ್ಲ ಈ ವೈದ್ಯರು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಆಪ್ತರಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ದಶಕದ ಹಿಂದೆ ಅಝೀಮ್ ಪ್ರೇಮ್ಜಿ ಫೌಂಡೇಶನ್ ನಡೆಸಿದ ಸವರ್ೇಯ ಪ್ರಕಾರ ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಜನ ಸಾಯುವುದಕ್ಕೆ ಐದು ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣಗಳು. ಹೃದ್ರೋಗ, ಪಾಶ್ರ್ವವಾಯು, ಶ್ವಾಸಕೋಶ ಸಂಬಂಧಿ ಕಾಯಿಲೆಗಳು, ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಮತ್ತು ಕ್ಷಯರೋಗ. ಇವಿಷ್ಟನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಉಳಿದವೆಲ್ಲ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಸಂಭಾಳಿಸಬಹುದಾಂಥವೇ. ಇದಕ್ಕೆ ವೈದ್ಯರನ್ನು ತಯಾರು ಮಾಡುವುದಷ್ಟೇ ನಮ್ಮ ಕೆಲಸ.

ಮಾಡಲಿಕ್ಕೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಕೆಲಸವಿದೆ. ಬದಲಾವಣೆ ಆಮೂಲಾಗ್ರವಾಗಬೇಕು. ಎತ್ತಿಗೆ ಜ್ವರ ಬಂದರೆ ಎಮ್ಮೆಗೆ ಬರೆ ಎಳೆಯುವ ಗುಣ ಬಿಡಬೇಕು. ಜಡ್ಡುಗಟ್ಟಿದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಬುಡವನ್ನು ಅಲುಗಾಡಿಸಬೇಕೇ ಹೊರತು ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಲಾಭಗಳಿಗಾಗಿ ಯಾರನ್ನೋ ಬಲಿಕೊಡುವುದಲ್ಲ!