‘ಪ್ರಜಾಕೀಯ’ ಉಪ್ಪಿ-3 ಆಗದಿದ್ದರೆ ಸಾಕು!

‘ಪ್ರಜಾಕೀಯ’ ಉಪ್ಪಿ-3 ಆಗದಿದ್ದರೆ ಸಾಕು!

ಕನರ್ಾಟಕಕ್ಕೆ ವಿಪುಲವಾದ ಅವಕಾಶವಿದೆ. ಆರುಕೋಟಿ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ದಾಟಿದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ತರುಣರೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರೂ 18 ರಿಂದ 40 ರ ನಡುವಿನ ಮೂರು ಕೋಟಿಗೂ ಮಿಕ್ಕಿ ಜನರಿದ್ದಾರೆ. ಸೇವಾ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದ ಸಾಧು-ಸಂತರು ಬೇಕಾದಷ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಮೋದಿಯವರ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡ ಅನೇಕ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿವೆ. ಪರಿವರ್ತನೆಗೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಿರುವ ತಾಯಂದಿರಿದ್ದಾರೆ. ಬೇಕಿರೋದು ಸಮರ್ಥ ನಾಯಕತ್ವ ಅಷ್ಟೇ.

ಉಪ್ಪಿ ರಾಜಕೀಯಕ್ಕೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ವ್ಯಾಪಕವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅನೇಕರಲ್ಲಿ ಸಂಚಲನವುಂಟಾಗಿದೆ. ಸಮಾಜದ ಎಲ್ಲಾ ದಿಕ್ಕಿನಿಂದಲೂ ಮಿಶ್ರ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಿದೆ. ಕೆಲವರು ಉಪ್ಪಿಯ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರವೇಶದ ನಿಧರ್ಾರವೇ ತಪ್ಪು ಎಂದರೆ ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ಬದಲಾವಣೆಯ ಪರ್ವವೆಂದು ಅಭಿನಂದಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಗೆ ಹಬ್ಬ, ಬಿಜೆಪಿಗೆ ತಳಮಳ. ಬಿಡಿ. ಇವೆಲ್ಲ ರಾಜಕೀಯ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಇದ್ದದ್ದೇ. ಹದಿನೈದಿಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ತಮಗಿಂತ ಮುಂದಿರುವವರ ಜೀತ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಒಂದು ಸೀಟಿಗಾಗಿ ಜೊಲ್ಲು ಸುರಿಸುತ್ತ ನಿಂತ ಮಂದಿ ಅದೆಷ್ಟಿಲ್ಲ. ಸ್ಥಾಪಿತ ನಾಯಕರಿಗೂ ಇಂಥವರೇ ಅಸ್ತ್ರಗಳು. ತುಂಬಿದ ಸಭೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ನಿಮಗೇಕೆ ಈ ಬಾರಿ ಸೀಟು ಕೊಡಬಾರದು? ಅಂತ ಕೇಳಿಬಿಟ್ಟರೆ ಸಾಕು. ಸಫಾರಿ ಹೊಲೆಸಿ ಆತ ಸಿದ್ಧ. ನಾಯಕರ ಮುಂದಿನ ಎಲ್ಲ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಅವನೇ ನಿಭಾಯಿಸೋದು! ಇಂಥವನು ಸೀಟು ಪಡೆದು, ಗೆದ್ದು ಬಂದುಬಿಟ್ಟರೆ ಇಂಥದ್ದೇ ಮತ್ತೊಂದಷ್ಟು ಸಂತಾನಗಳು ವೃದ್ಧಿಯಾದಾವಷ್ಟೇ. ಕಳೆದ ಆರೇಳು ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲಿ ಇಂಥವರದ್ದೇ ಪಾರುಪತ್ಯ. ಇಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ-ಮಕ್ಕಳೇ ಸೇರಿ ಕಟ್ಟಿದ ಅಪ್ಪಾಜಿ ಪಕ್ಷದಿಂದ ಹಿಡಿದು ಅಪ್ಪ-ಮಕ್ಕಳಿಬ್ಬರೂ ರಾಜ್ಯ-ಕೇಂದ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುವ ಪಕ್ಷಗಳೂ ಇವೆ. ಅಧಿಕಾರ ಎನ್ನುವುದು ವಂಶದ ಪಾರುಪತ್ಯವಾಗಿರುವುದರಿಂದಲೇ ಪ್ರಜಾರಾಜ್ಯದ ಕಲ್ಪನೆ ದೂರವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿರುವುದು. ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಈ ಬಗೆಯ ರಾಜಕಾರಣವನ್ನು ನೋಡಿ, ನೋಡಿ ಬೇಸತ್ತೇ ಜನ ಚಾಯ್ವಾಲಾ ಮೋದಿಯತ್ತ ಹೊರಳಿದ್ದು. ಬರಿ ಹೊರಳಿದ್ದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ; ರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಅಪ್ಪ-ಮಕ್ಕಳು ಯಾರ್ಯಾರು ಅಧಿಕಾರದ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದಾರೋ ಅವರೆಲ್ಲರ ಕಾಲು ಮುರಿದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ನೋಡಿಯಾಯ್ತು. ಬಿಹಾರದಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದಂತೆ ಕಂಡರೂ ಅಪ್ಪ-ಮಕ್ಕಳು ಈಗ ಬೀದಿ ಪಾಲೇ.

1

ಹೌದು. ಜನ ಬೇಸತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಗೀಗ ನೆಹರು ರಾಜಕಾರಣ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಕ್ರಿಯಾಶೀಲವಾಗಿರುವ, ಸರ್ವಸ್ವವನ್ನೂ ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಬಲ್ಲ, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯ ಪ್ರಜ್ಞೆಯೊಂದಿಗೆ ದುಡಿಯಬಲ್ಲ ಸಮರ್ಥ ವ್ಯಕ್ತಿ ಆಳಲು ಬರಬೇಕೆಂಬ ತುಡಿತ ಶುರುವಾಗಿದೆ. ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿರುವುದು ಅದರ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಅಷ್ಟೇ. ಇಲ್ಲಿ ಅದಾಗಲೇ ಅನೇಕರು ಶುದ್ಧ ರಾಜಕಾರಣದ, ಪ್ರಗತಿಯ ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇ ಇಷ್ಟೂ ದಿನ ಆಳಿದ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮರು! ಹೌದಲ್ಲವೇ ಮತ್ತೆ? ಇಪ್ಪತ್ತು-ಇಪ್ಪತ್ತರ ಆಡಳಿತದಿಂದ ಕನರ್ಾಟಕದ ಕೆಟ್ಟಕಾಲ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಶುರುವಾಯಿತು. ಕುಮಾರಸ್ವಾಮಿ ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಬಿಜೆಪಿಯೊಂದಿಗೆ ಕೈ ಜೋಡಿಸಿ ಸಕರ್ಾರ ರಚನೆ ಮಾಡಿದಾಗ ಜನ ಒಮ್ಮೆ ಗಾಬರಿಗೊಂಡಿದ್ದರು. ಸದಾ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಭಿನ್ನತೆಗಳನ್ನೇ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಲೇವಡಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಎರಡು ಪಕ್ಷಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿದ್ದನ್ನು ಜನ ಮತ್ತೆ ಹೇಗೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕಿತ್ತು ಹೇಳಿ. ಕುಮಾರಸ್ವಾಮಿಯ ಇಪ್ಪತ್ತು ತಿಂಗಳ ಅಧಿಕಾರಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಎಂದೂ ಮೂಗು ತೂರಿಸದ ದೇವೇಗೌಡರು ಅಧಿಕಾರ ವಗರ್ಾವಣೆಯ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಹೃದಯ ಬೇನೆಯನ್ನು ತೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಕುಮಾರಸ್ವಾಮಿಯವರೂ ತಮಗಾದ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಸಕರ್ಾರಕ್ಕೆ ಕೊಡಬೇಕಿದ್ದ ಬೆಂಬಲವನ್ನು ಹಿಂಪಡೆದರು. ಅಧಿಕಾರವಂಚಿತ ಯಡಿಯೂರಪ್ಪ ಆಗ ಕಾಲಿಗೆ ಚಕ್ರ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ತಿರುಗಾಡಿದ್ದರು. ಅವರ ಆಕ್ರೋಶ ಅವರನ್ನು ಬೀದಿಗೆ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿತ್ತು. ಅನುಕಂಪದ ಅಲೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಗಿಟ್ಟಿಸಿತು. ಆದರೆ ಹೀಗೆ ಅಧಿಕಾರ ಪಡೆಯುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಪಕ್ಷ ಕಳಕೊಂಡಿದ್ದು ಮಾತ್ರ ಅಪಾರವಾದುದು. ಹಣದ ತಾಂಡವ ನೃತ್ಯವಾಯಿತು; ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳೆಲ್ಲ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಒಂಟಿಯಾಗಿ ರೋದಿಸತೊಡಗಿದವು. ಅರಿವೇ ಇಲ್ಲದೇ ಬಿಜೆಪಿ ಬೆಂಬಲಿಗರೂ ಇದನ್ನು ಅನುಮೋದಿಸಿ ಚಪ್ಪರಿಸಿದರು. ಈ ಧಾವಂತದಲ್ಲಿ 60 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು-ದಳದ ರಾಜಕಾರಣದ ಪಥವನ್ನೇ ಬಜೆಪಿಯು ಆರಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. 5 ವರ್ಷಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಮೂರು-ಮೂರು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳ ಮೆರವಣಿಗೆಯಾಯ್ತು. ಮುಂದಿನ ಬಾರಿ ಅಧಿಕಾರ ಖಾತ್ರಿಯಿಲ್ಲ ಎಂದರಿತವರೆಲ್ಲ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವಂತೆ ತಿಂದು ತೇಗಿದ್ದರು.

ಅಲ್ಲಿಗೆ ಒಂದು ಪಕ್ಷ ಕೊಟ್ಟ ಮಾತು ತಪ್ಪಿತು ಮತ್ತೊಂದು ಮಾತುಗಳೆಲ್ಲ ಬೂಟಾಟಿಕೆ ಎಂದು ಸಾಬೀತು ಪಡಿಸಿತು. ಉಳಿದವರು ಮಾತೇ ಆಡದ ಮನಮೋಹನ ಸಿಂಗರ ಅನುಯಾಯಿಗಳು. ಅನಿವಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಅವರನ್ನೇ ಆರಿಸಿತು ರಾಜ್ಯ. ಅಲ್ಲಿಂದಾಚೆಗೆ ನಮ್ಮ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಾಯಿ ಪಾಡು! ಕನರ್ಾಟಕ ಕಳೆದ 5 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಕನಿಷ್ಠ 25 ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಹಿಂದೆ ಹೋಗಿ ನಿಂತಿದೆ. ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯೊಬ್ಬರು ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಚುಕ್ಕಾಣಿ ಹಿಡಿಯದೇ ಹೋಗಿದ್ದರೆ ಕನರ್ಾಟಕದ ಪಾಲಿಗೆ ಬೆಳ್ಳಿಯ ರೇಖೆಯೇ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇನೋ? ಈಗ ನೋಡಿ. ಗ್ರಾಮ ಪಂಚಾಯತಿ ಚುನಾವಣೆಯಿಂದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯ ಆಯ್ಕೆಯವರೆಗೂ ಚುನಾವಣೆ ಗೆಲ್ಲಲು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯದ್ದೇ ಫೋಟೋ ಬೇಕು. ಡಿಕೆ ಶಿವಕುಮಾರರ ಮೇಲೆ ಐಟಿ ದಾಳಿಯಾಗಿ ಕೋಟಿ-ಕೋಟಿ ಹಣ ಸಿಕ್ಕಾಗಲೂ ಮಾತನಾಡುವ ‘ಧಮ್’ ಇರದವರಿಗೆ ಮೋದಿ ಮುಖವಾಡವಲ್ಲದೇ ಮತ್ಯಾವುದು ಉಳಿಸೀತು ಹೇಳಿ!!

3

ಇಂತಹ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿಯೇ ತರುಣರ ಸಹನೆಯ ಕಟ್ಟೆಯೊಡೆಯೋದು. ಆಗಲೇ ಉಪೇಂದ್ರರಂತವರು ತಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನೇ ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿ ಇಂತಹದೊಂದು ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕೋದು. ಜನರೂ ಅದೆಷ್ಟು ಬೇಸತ್ತಿದ್ದಾರೆಂದರೆ ಆಪ್ನ ಪ್ರಯೋಗ ವ್ಯರ್ಥವಾದ ನಂತರವೂ ಇನ್ನೊಂದು ಆಸೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಈಗಲೂ ಇದೆ. ಮೋದಿಗೆ ಸಮನಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಹುಡುಕಾಟ ಎಲ್ಲೆಡೆ ತೀವ್ರವಾಗಿದೆ. ಗೋವಾಕ್ಕೆ ಪರಿಕ್ಕರ್, ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೆ ಫಡ್ನವೀಸ್, ಹರ್ಯಾಣಕ್ಕೆ ಖಟ್ಟರ್ರನ್ನು ಕೊಟ್ಟ ಮೋದಿ ಕನರ್ಾಟಕಕ್ಕೆ ಸಮರ್ಥರನ್ನೇಕೆ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ದೊರಕದಿದ್ದಾಗಲೇ ಮಡುಗಟ್ಟಿರುವ ಆಕ್ರೋಶ ರಾಜಕಾರಣದ ಹೊಸ ಹಾದಿ ನಿಮರ್ಾಣಕ್ಕೆ ತೊಡಗೋದು. ಹಾಗಂತ ಉಪೇಂದ್ರರ ರಾಜಕೀಯ ಆಕಾಂಕ್ಷೆ ಇಂದು ನಿನ್ನೆಯದಲ್ಲ. ಅವರು ಸಿನಿಮಾ ಕ್ಷೇತ್ರ ಆರಿಸಿಕೊಂಡದ್ದೇ ನಾಡಿನ ಚುಕ್ಕಾಣಿ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಎಂದು ಅವರೇ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರತಿ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲೂ ಅವರು ತೋರುವ ಆಸ್ಥೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸಿನ ತೊಳಲಾಟಗಳನ್ನು ತೋರುವ ಅವರ ಪ್ರಯತ್ನ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಆಗಾಗ ದೇಶದ ಕುರಿತಂತಹ ಕಾಳಜಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುವ ರೀತಿ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅವರನ್ನು ರಾಜಕಾರಣದ ಪಡಸಾಲೆಗೆ ಹತ್ತಿರ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿತ್ತು. ಈಗ ಅದು ರೂಪ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದೆ ಅಷ್ಟೇ.

ಉಪ್ಪಿ ಬಲು ಸರಳವಾಗಿ ಆಲೋಚಿಸಿದ್ದಾರೆ. ರಾಜ್ಯದ ಒಟ್ಟಾರೆ ಬಜೆಟ್ ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರ 2 ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿ. ಇದರಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕ ಹಣವನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೇ ನುಂಗಿ ನೀರು ಕುಡಿದುಬಿಡುತ್ತದೆ. ನೆನಪಿರಲಿ. ಈ ನಾಡಿನ ಯಾವ ಕಾಪರ್ೋರೇಟರನೂ ಬಿಟ್ಟಿಯಾಗಿ ದುಡಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಎಂ.ಎಲ್.ಎ ಆಗಲಿ ಎಂಪಿ ಆಗಲಿ ಸಂಬಳಕ್ಕೇ ದುಡಿಯೋದು. ಆದರೆ ಅವರಿಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೇ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತೇವೆಂದು ಭಾವಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾದ ದರ್ಪ, ದುರಂಹಕಾರಗಳನ್ನು ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ. ಉಪೇಂದ್ರ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಜನರ ತೆರಿಗೆ ಹಣದಲ್ಲಿ ಕೂಲಿಗಿರುವ ಕಾಮರ್ಿಕರು ಎಂಬುದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಡಲೆಂದು ಬಂದಿರುವಂತಿದೆ. ಹೇಗೆ ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಕಂಪೆನಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಿಂದ ಸಂಜೆಯವರೆಗೂ ಮೈಬಗ್ಗಿಸಿ ದುಡಿಯುತ್ತಾರೋ ಹಾಗೆಯೇ ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಸಮವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿಯೇ ಇತರರಂತೆ ದುಡಿಯಬೇಕೆಂಬುದು ಅವರ ಆಶಯ. ಓಹ್! ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟವಿದೆ ಎನಿಸಿದರೂ, ಕೇಳಿದಾಗ ರೋಮಾಂಚನವಾಗುವುದು ಸಹಜ. ಕನರ್ಾಟಕಕ್ಕೆ ಈಗ ಬೇಕಿರುವುದು ಕನಸುಗಳನ್ನು ಬಿತ್ತಿ ಅದನ್ನು ಬೆಳೆಸುವಲ್ಲಿ ಪ್ರೇರೇಪಣೆ ಕೊಡಬಲ್ಲ ನಾಯಕತ್ವ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಮೋದಿ ಕನರ್ಾಟಕದ ಎಂ.ಪಿಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು ಹಳೆಯ ರಾಜಕಾರಣವನ್ನು ಬಿಡಿ, ಹೊಸದಾದ ಹಾದಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಳ್ಳಿ ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಅದು ಅಕ್ಷರಶಃ ಉಪೇಂದ್ರ ಹೇಳುವಂತಹ ಆಲೋಚನೆ ಎನಿಸಿದರೆ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯಲ್ಲ.

2

ಕನರ್ಾಟಕಕ್ಕೆ ವಿಪುಲವಾದ ಅವಕಾಶವಿದೆ. ಆರುಕೋಟಿ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ದಾಟಿದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ತರುಣರೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರೂ 18 ರಿಂದ 40 ರ ನಡುವಿನ ಮೂರು ಕೋಟಿಗೂ ಮಿಕ್ಕಿ ಜನರಿದ್ದಾರೆ. ಸೇವಾ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದ ಸಾಧು-ಸಂತರು ಬೇಕಾದಷ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಮೋದಿಯವರ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡ ಅನೇಕ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿವೆ. ಪರಿವರ್ತನೆಗೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಿರುವ ತಾಯಂದಿರಿದ್ದಾರೆ. ಬೇಕಿರೋದು ಸಮರ್ಥ ನಾಯಕತ್ವ ಅಷ್ಟೇ. ಈ ನಾಡಿಗೆ ಸೂಕ್ತವಾದ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನೇ ರೂಪಿಸಿ, ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದಿಂದ ತಾನು ದೂರವಿದ್ದು ಇತರರನ್ನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯೆಡೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಬಲ್ಲ ನಾಯಕ ಬೇಕಿದ್ದಾನೆ. ಉತ್ತರ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣ ಕನರ್ಾಟಕಗಳನ್ನು ಸಮಾನವಾಗಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಪಕ್ವವಾಗಿಸಬೇಕಾದ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ. ಉದ್ಯೋಗ ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೆಳೆದು ಮೇಕ್ ಇನ್ ಇಂಡಿಯಾ ಎಂಬ ಪ್ರಧಾನಿಯ ಯೋಜನೆಗೆ ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ಪ್ರತಿಸ್ಪಂದಿಸಿದರೆ ಸಾಕು ಕನರ್ಾಟಕ ಓಡಲಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ನೆನಪಿಡಿ. ಇಲ್ಲಿ ಕೌಶಲ್ಯಕ್ಕೆ ಕೊರತೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಪ್ರಗತಿಪರ ಕೃಷಿಕನಿದ್ದಾನೆ, ಬುದ್ಧಿವಂತ ಕಾಮರ್ಿಕನೂ ಇದ್ದಾನೆ. ಇವರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ನಾಡಿನ ಪ್ರಗತಿಯ ಓಟದೊಂದಿಗೆ ಬೆಸೆಯಬೇಕಿದೆ ಅಷ್ಟೇ.

ಆದರೆ ಉಪ್ಪಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಆತುರ ತೋರಿದರೆನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಮೊದಲ ಪತ್ರಿಕಾ ಗೋಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಅವರು ಇಂತಹುದೊಂದು ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ಪೂರ್ಣ ಸಿದ್ಧರಾಗಿರಲಿಲ್ಲವೆಂಬುದು ಗೋಚರವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರು ಪಾಟರ್ಿಗೂ ಮುನ್ನ ಒಂದು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಂಘಟನೆ ಕಟ್ಟಿ ಸ್ವಲ್ಪ ನಾಡು ತಿರುಗಾಡಿದ್ದರೆ ಸರಿ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತೇನೋ? ಸಿನಿಮಾಕ್ಕೂ ಜೀವನಕ್ಕೂ ಅಜಗಜಾಂತರ. ಆದರೆ ಉಪ್ಪಿಯೊಂದಿಗೆ ಅನೇಕ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತರೂ ಇದ್ದಾರೆಂಬುದನ್ನು ಮರೆಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಪ್ರಜಾಕೀಯದ ಭವಿಷ್ಯವೇನೋ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ ಆದರೆ ಸ್ಥಾಪಿತ ಪಕ್ಷಗಳಿಗೆ ಈ ಬಾರಿಯ ಚುನಾವಣೆ ಸಲೀಸಾಗಿರಲಾರದೆಂಬುದಂತೂ ಸತ್ಯ. ಅಮಿತ್ ಶಾಹ್ ಹೇಳಿ ಹೋದ ಪಾಠವೂ ಅದೇ ತಾನೇ?

ಚೀನಾವನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವ ಸಮರ್ಥ ಉಪಾಯ ಇದೊಂದೇ!

ಚೀನಾವನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವ ಸಮರ್ಥ ಉಪಾಯ ಇದೊಂದೇ!

ಭಾರತ ಈಗ ಮತ್ತೆ ಜಗತ್ತನ್ನು ಆಳಬೇಕಾದ ಹೊತ್ತು ಬಂದಿದೆ. ಯುದ್ಧ ಮಾಡುವ ಸಾಮಥ್ರ್ಯ ಹೊಂದಿದವನು ಮಾತ್ರ ಶಾಂತಿಯ ಮಾತಾಡಲು ಯೋಗ್ಯತೆ ಪಡೆದಿರುತ್ತಾನೆ. ಭಾರತ ಈಗ ಚೀನಾದ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಸಾಬೀತು ಪಡಿಸಿದ ನಂತರ ಅದನ್ನು ಪಳಗಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿದೆ.ಅವರು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯಾನಿಟಿ ಅವರನ್ನು ಪ್ರಪಾತದಂಚಿಗೆ ಒಯ್ದಿದೆ. ಇಸ್ಲಾಂ ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನೇ ಚೂರಾಗಿಸುವ ಹಂತದಲ್ಲಿದೆ. ತಾವೋಯಿಸ್ಮ್ ಈ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುವಷ್ಟು ಸಮರ್ಥವಾಗಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೀಗ ಶಕ್ತಿ ತುಂಬಬಲ್ಲದ್ದು ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮ ಮಾತ್ರ.

ಚೀನಾ ಡೋಕ್ಲಾಂನಿಂದ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯುವ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದೆ. ನೂರು ಮೀಟರ್ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯುತ್ತೇನೆ, ನೀವೂ ಹಿಂದೆ ಹೋಗಿ ಎನ್ನುವಾಗ ಭಾರತ ‘ಕನಿಷ್ಠ ಇನ್ನೂರೈವತ್ತು ಮೀಟರ್’ ಎನ್ನುತ್ತಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಹೊಸ ಬೆಳವಣಿಗೆ. ಕಳೆದ ಅನೇಕ ವಾರಗಳಲ್ಲಿ ಚೀನಾ ಕುರಿತಂತೆ ಬರೆಯುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಮಿತ್ರರೊಬ್ಬರು ಇಷ್ಟೊಂದು ಬರೆಯುವ ಅಗತ್ಯವಿದೆಯಾ ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ದರು. ಚೀನಾವನ್ನು ನಾವು ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಗಣಿಸಿದಷ್ಟೂ ಅದರ ಕುರಿತಂತಹ ಆತಂಕ ಹೆಚ್ಚಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಎಂಬುದು ಅವರ ವಾದ. ಇರಬಹುದು, ಈ ಮಾತನ್ನು ಪೂತರ್ಿಯಾಗಿ ಅಲ್ಲಗಳೆಯಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನೆಹರು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಶುರುವಾದ ಚೀನಾ ಆತಂಕವನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸಲು ಅದರೆದುರು ಬಲಾಢ್ಯವಾಗಿ ನಿಂತು ಒಮ್ಮೆ ಗದರಿಸುವುದಷ್ಟೇ ದಾರಿ. ಐವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನಿಂದಲೂ ಮಡುಗಟ್ಟಿದ್ದ ಅವಮಾನವನ್ನು ಪರಿಮಾರ್ಜನೆ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಇದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಸುಲಭದ ಮಾರ್ಗವಿಲ್ಲ.

ಈಗ ಯುದ್ಧದ ಕಾಮರ್ೋಡಗಳು ಕಳಚಿದಂತಾದ ನಂತರ ಬೇರೊಂದು ರೂಪದಲ್ಲಿ ಆಲೋಚಿಸಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಚೀನಾ ಮತ್ತು ಭಾರತಗಳು ಶಾಶ್ವತ ವೈರಿಗಳಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಪೂರಕವಾಗಿ ಬೆಸೆದುಕೊಂಡ ಮಿತ್ರ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು. ಪ್ರಾಚೀನ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಪ್ರಾಚೀನ ನಾಗರೀಕತೆ ಎಂಬ ಗೌರವವನ್ನು ಸಮಾನವಾಗಿ ಹಂಚಿಕೊಂಡ ದೇಶಗಳು ಎಂಬುದನ್ನು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮುಂದಿನ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡಬೇಕಿದೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ವೈದ್ಯನಾಥನ್ ಹೇಳಿರುವ ಮಾತು ಅಕ್ಷರಶಃ ಸತ್ಯ, ‘ಚೀನಾವನ್ನು ನಾವು ಪಶ್ಚಿಮದ ಕನ್ನಡಕ ಬಳಸಿ ನೋಡುವುದನ್ನು ಬಿಡಬೇಕಿದೆ’ಬಹುಶಃ ಈಗ ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದು ಇಷ್ಟೂ ದಿನಗಳ ಚಿಂತನೆಗೆ ವಿರುದ್ಧವೆನಿಸಬಹುದು ಆದರೆ ಇವು ಪೂರಕವಾಗಿರುವಂಥದ್ದು. ಯುದ್ಧದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಇರುವ ಆಕ್ರೋಶ ಆನಂತರವೂ ಮುಂದುವರಿದರೆ ನಾವು ಸದಾ ಕಾಲು ಕೆರೆದುಕೊಂಡು ಜಗಳವಾಡುವ ಇಸ್ಲಾಂ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಂತಾಗಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಯುದ್ಧದ ಕಾಲಕ್ಕೂ ಮಾತನಾಡದೇ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದುಬಿಟ್ಟರೆ ನಾವು ಹೇಡಿಗಳಾಗಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಭಾರತ ಈಗ ಚೀನಾವನ್ನು ಹೆದರಿಸಿ ಏಷಿಯಾದಲ್ಲಿ ಗಳಿಸಿರುವ ನಂಬಿಕೆ ಅಪಾರ. ಬರಲಿರುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೂ ನಮ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸದ ಮೇಲೆ ಚೀನಾದೆದುರು ಬಲವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತವೆ. ಇದು ಚೀನಾದ ಸಾರ್ವಭೌಮತೆಯ ಕನಸಿಗೆ ಬಲವಾದ ಹೊಡೆತ. ಏಷಿಯಾದಲ್ಲಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಜಾಗತಿಕವಾಗಿಯೂ ಅದರ ಪ್ರಭಾವಕ್ಕೆ ಹಿನ್ನಡೆ ಉಂಟಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಅನುಮಾನವಿಲ್ಲ. ಈ ನಿವರ್ಾತವನ್ನು ತುಂಬುವ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವಿರೋದು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ. ಅದಾಗಲೇ ಜಾಗತಿಕವಾಗಿ ಭಾರತ ಸಾಧಿಸಿರುವ ಪ್ರಗತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಈ ಚೀನಾ ಗಲಾಟೆಯ ನಂತರ ನಮ್ಮ ಮೇಲಿನ ವಿಶ್ವಾಸ ನೂರು ಪಟ್ಟು ಅಧಿಕವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅದು ಯಾವಾಗಲೂ ಹಾಗೆಯೇ. ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನನ್ನೇ ಅನುಸರಿಸೋದು ಜಗತ್ತು. ಅಮೇರಿಕಾ ಆಥರ್ಿಕವಾಗಿ ಚೀನಾಗಿಂತಲೂ ಬಲಾಢ್ಯವೇನಲ್ಲ ಆದರೆ ಜಗತ್ತಿನ ಹಿರಿಯಣ್ಣನೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡೋದು ಅದೇ. ಇಸ್ರೇಲ್ ತನ್ನ ಕದನದ ಶಕ್ತಿಯಿಂದಾಗಿಯೇ ಜಗತ್ತನ್ನು ಶಾಂತವಾಗಿರಿಸಿರೋದು. ಭಾರತ ಕಳೆದೆರಡು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಗಡಿ ಕದನದಿಂದ ಏಷಿಯಾದಲ್ಲಿಯೇ ತಾನು ಚೀನಾಕ್ಕಿಂತ ಬಲಶಾಲಿ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಾಬೀತು ಪಡಿಸಿದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವೊಂದರೊಂದಿಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಉಳಿದೆಲ್ಲ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೊಂದಿಗೂ ಸೌಹಾರ್ದ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದರಿಂದ ಚೀನಾಕ್ಕಿಂತಲೂ ಇತರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಆಕಷರ್ಿಸಬಲ್ಲ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದೆ. ಈಗ ಭಾರತ ಏಷಿಯಾದ ಹಿರಿಯಣ್ಣನಾಗಿ ಹೊಸದೊಂದು ಆದರ್ಶವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬಲ್ಲ ವಿಶೇಷ ಅಧಿಕಾರ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದೆ.

1

ಚೀನಾ ಇಂದು ಜಗತ್ತಿನ ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಆಥರ್ಿಕ ಶಕ್ತಿ. 2014 ರಲ್ಲಿಯೇ ಅಮೇರಿಕಾವನ್ನು ಜಿಡಿಪಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿಕ್ಕಿತ್ತು ಅದು. ಕೊಳ್ಳುವ ಶಕ್ತಿಯೂ ವೃದ್ಧಿಯಾಗಿದೆ ಅದರದ್ದು. ಹಾಗಂತ ಅದು ಆರೋಗ್ಯಕರವಾಗಿ ಆದ ಬೆಳವಣಿಗೆಯೇನಲ್ಲ. ಆಳುವ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಪಡೆಗಳು ಮೂಲ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಧ್ವಂಸಗೈದು ಕಾಮರ್ಿಕ ನೀತಿಯ ಮೂಲಕ ಜನರನ್ನು ಮೈಬಗ್ಗಿಸಿ ದುಡಿಯುವುದಕ್ಕೆ ಹಚ್ಚಿದ ಮೇಲೆ ಆದ ಬದಲಾವಣೆಗಳು. ಈ ಓಟದಲ್ಲಿ ಚೀನಾ ಮಹಾ ಕಾಮರ್ಿಕ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿತು, ಜಗತ್ತಿನ ಅನೇಕ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಹೂಡಿಕೆಯ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಯ ಕಾಮರ್ಿಕರನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಧಾವಿಸಿತು. ಆದರೆ ಚೀನಿಯರು ಬಲುವಾಗಿ ಬಯಸುವ ಪರಿವಾರದ ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದ ದೂರವಾಗಿಬಿಟ್ಟರು. ಯಂತ್ರಗಳಂತೆ ದುಡಿಯುವುದು ಮತ್ತು ಸಕರ್ಾರದ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಿನ ನೀತಿಗಳಿಗೆ ತಲೆ ಬಾಗುವುದು ಇಷ್ಟೇ ಅವರ ಕಾಯಕವಾಯಿತು. ಧಾಮರ್ಿಕ ರೀತಿನೀತಿಗಳಿಗೆ ಕಮ್ಯುನಿಷ್ಟರ ವಿರೋಧವಿದ್ದುದರಿಂದ ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಜನ ಪರಂಪರಾಗತ ನಂಬಿಕೆಗಳಿಂದ ದೂರ ಸರಿಯಬೇಕಾಯ್ತು. ಹೀಗೆ ಉಂಟಾದ ನಿವರ್ಾತವನ್ನು ತುಂಬಿದ್ದು ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರು. ಚೀನಾದಲ್ಲಿ ಐದು ಪಂಥಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಅವಕಾಶ. ತಾವೋ, ಬೌದ್ಧ, ಇಸ್ಲಾಂ, ಹಾಗೂ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರ ಪಂಥಗಳಾದ ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟೇನಿಯರಿಸ್ಮ್ ಮತ್ತು ಕ್ಯಾಥೊಲಿಸ್ಮ್ಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ. ಉಳಿದವೆಲ್ಲವೂ ಅಲ್ಲಿ ಅನಧಿಕೃತ ಪಂಥಗಳು. ಆದರೆ ಕಳೆದ ಆರೇಳು ದಶಕಗಳಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರ ಹಾವಳಿ ಅದೆಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿದೆಯೆಂದರೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ದಕ್ಷಿಣ ಕೋರಿಯಾಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟ ಪೋಪ್ ತನ್ನ ಸಾರ್ವಭೌಮತೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪದ ಚೀನಿ ಆಡಳಿತದ ವಿರುದ್ಧ ಕೂಗಾಡಿ ಹೋದರು. ಚೀನಾದಲ್ಲಿ ಚಚರ್ುಗಳು ಸಾಕಷ್ಟು ತಲೆ ಎತ್ತಿವೆಯಾದರೂ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುವೂ ಪೋಪ್ನ ಅಡಿಯಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಅವಕ್ಕೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಅಸ್ತಿತ್ವವಿರುವಂತೆ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿ ಅದನ್ನು ಪಾಲಿಸಲಾಗಿದೆ. ಹಾಗಂತ ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಸಂಸ್ಥೆಗಳೇನು ಸುಮ್ಮನಿಲ್ಲ. ಅವು ಗುಪ್ತ ಚಚರ್ುಗಳ ಮೂಲಕ ಚೀನಾದ ಮೇಲೆ ಹಿಡಿತ ಸಾಧಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇವೆ. ಸಕರ್ಾರಕ್ಕೆ ಅಧಿಕೃತ ಮಾಹಿತಿ ಇರುವಂತೆ ಚೀನಾದಲ್ಲಿರುವ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರ ಸಂಖ್ಯೆ 2 ಕೋಟಿಯಷ್ಟಾದರೂ ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಅವರ ಸಂಖ್ಯೆ 13 ಕೋಟಿಗೂ ಅಧಿಕವಿದೆಯಂತೆ. ಮತ್ತಿದು ಏಳುವರೆ ಕೋಟಿಯಷ್ಟಿರುವ ಕಮ್ಯೂನಿಷ್ಟ್ ಸದಸ್ಯರಿಗಿಂತಲೂ ನಿಸ್ಸಂಶಯವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚು. ಚೀನಾದಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹೋಗುವ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳು ಮತಾಂತರವಾಗದಿದ್ದರೂ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರೆಂದು ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆಚ್ಚು ಇಚ್ಛೆ ಪಡುತ್ತಾರೆಂಬುದು ಚೀನಾ ಆತಂಕ ಪಡಬೇಕಾದ ವಿಚಾರ. ಬರಿಯ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯಾನಿಟಿಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಇಸ್ಲಾಂನಿಂದಲೂ ಕೂಡ ಇದೇ ಬಗೆಯ ಸಮಸ್ಯೆ ಚೀನಾ ಎದುರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಚೀನಾದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕತೆಯ ಮಾತಾಡುವ ಮುಸಲ್ಮಾನರು ಪಶ್ಚಿಮ ಚೀನಾದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಅಲ್ಲಿನ ಗಲಾಟೆಯಲ್ಲಿ ನೂರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಮುಸಲ್ಮಾನರು ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡರು. ಅನೇಕ ಉಯ್ಘರ್ ಮುಸಲ್ಮಾನರು ಕದನವನ್ನು ಬೀಜಿಂಗ್ನವರೆಗೂ ಒಯ್ದು ಸದ್ದು ಮಾಡಿದ್ದರು. ಈ ದಂಗೆಕೋರರನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಅದೀಗ ಹರಸಾಹಸ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಅವರ ಮೇಲೆ ನಿಯಂತ್ರಣಗಳನ್ನು ಹೇರಿ ಮೆಕ್ಕಾ ಕೇಂದ್ರಿತ ಇಸ್ಲಾಂ ಹಬ್ಬುವುದನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ.

ಧರ್ಮವೆಂದರೆ ಅಫೀಮು ಎಂದು ಜಗತ್ತಿಗೆಲ್ಲ ಹಬ್ಬಿಸಿದ ಕಮ್ಯುನಿಷ್ಟ್ ಚೀನಾ ಅದಾಗಲೇ ತನ್ನ ವರಸೆ ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತಿದೆ. ದಶಕದಷ್ಟು ಹಿಂದೆಯೇ ಹು ಜಿಂಟಾವೋ ಕಮ್ಯುನಿಷ್ಟ್ ಪಾಟರ್ಿಯ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿ ಪುರೋಹಿತರು, ಸಂತರು ಮತ್ತು ಆಸ್ತಿಕರು ಚೀನಾದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ಆಥರ್ಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಕೊಡುಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವುದರಿಂದ ಧರ್ಮ ಅಫೀಮೆಂಬ ಚಿಂತನೆಗೆ ಬದ್ಧವಾಗಿರಬೇಕೆಂಬ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬರ್ಥದ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡಿದ್ದ. ಅಲ್ಲಿನ ಸಕರ್ಾರದ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿರುವ ಪತ್ರಿಕೆ ಧಾಮರ್ಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡಿತ್ತು. ಧರ್ಮವೊಂದೇ ಸಮರಸದ ಜೀವನವನ್ನು ಸಾಕಾರ ಮಾಡಿಕೊಡಬಲ್ಲುದು ಎಂದಿತ್ತು. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಚೀನಿ ಸಕರ್ಾರ ತಮ್ಮ ಅಧಿಕೃತ ಪಂಥವಾದ ಕನ್ಫ್ಯೂಷಿಯಸ್ನ್ನು ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ ಹಬ್ಬಿಸಲು ಅನೇಕ ಪೀಠಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದೆ. ಹೀಗೆ ತಮ್ಮ ಪಂಥವನ್ನು ಒಯ್ದಾಗಲೆಲ್ಲ ಅವರು ಅದರೊಟ್ಟಿಗೆ ಬೌದ್ಧ ಮತವನ್ನು ಭಾರತೀಯತೆಯನ್ನು ಒಯ್ಯಲೇ ಬೇಕೆಂಬುದನ್ನು ಮರೆಯಬೇಡಿ. ಇದು ಭಾರತದ ಪಾಲಿಗೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಆಶಾಕಿರಣ. ಚೀನಾದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಕೆದಕಿದರೆ ಅನಾವರಣಗೊಳ್ಳೋದು ಭಾರತವೇ. ಕಮ್ಯುನಿಷ್ಟರು ಅದೆಷ್ಟೇ ಬೇಡವೆಂದರೂ ಇಂದಿಗೂ ಬಹುತೇಕ ಚೀನಿಯರು ಮರುಜನ್ಮ ಭಾರತದಲ್ಲಾಗಲೆಂದು ಪ್ರಾಥರ್ಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೂ ಇದೆ. ಚೀನಾದ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಾಚೀನ ಹಾನ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವೇ ಭಾರತದ ಬೌದ್ಧಾಚಾರ್ಯರುಗಳಿಂದ ಪ್ರಭಾವಗೊಂಡಿತ್ತು. ರಾಜನರಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಬುದ್ಧನ ಆರಾಧನೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲವಾಗಿತ್ತಂತೆ ಅದು. ಆನಂತರದ ರಾಜರೂ ಭಾರತದಿಂದ ಪಂಡಿತರನ್ನು ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಉತ್ಸುಕರಾಗಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ನೂರರಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಜನರೂ ಮರಳಲಾಗದೇ ಕಾಣೆಯಾಗುವ ಬಲು ಕಠಿಣ ಯಾತ್ರೆಯಾಗಿದ್ದಾಗಲೂ ಅನೇಕ ಸಾಹಸಿಗಳು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದು ಇಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ ತಮ್ಮ ದೇಶಕ್ಕೆ ಮರಳುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಹೀಗೆ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟು ಬಂದ ಯಾತ್ರಿಕ ಅಥವಾ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗೆ ಚೀನಾದಲ್ಲಿ ಅಪಾರವಾದ ಗೌರವವಿತ್ತು. ಚೀನಿಯರ ಭಾಷೆಯ ಮೇಲೆ ಭಾರತದ ಪ್ರಭಾವವಿದೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಯುದ್ಧ ಕಲೆಯ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರಭುತ್ವವಿದೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಆಚಾರ-ವಿಚಾರಗಳು ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಸಾಮ್ಯತೆಯನ್ನು ತೋರುತ್ತವೆ. ಒಂದು ರೀತಿ ಚೀನಾ ಬುದ್ಧ ಭಾರತದ ವಸಾಹತು. ಹಾಗೆಂದೇ ಅಮೇರಿಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಚೀನಿ ರಾಯಭಾರಿ ಹೂಶೀ ‘ಒಬ್ಬೇ ಒಬ್ಬ ಸೈನಿಕನನ್ನು ಕಳಿಸದೇ ಭಾರತ 2 ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನಮ್ಮನ್ನಾಳಿತು’ ಎಂದಿದ್ದ.

4

ಭಾರತ ಈಗ ಮತ್ತೆ ಜಗತ್ತನ್ನು ಆಳಬೇಕಾದ ಹೊತ್ತು ಬಂದಿದೆ. ಯುದ್ಧ ಮಾಡುವ ಸಾಮಥ್ರ್ಯ ಹೊಂದಿದವನು ಮಾತ್ರ ಶಾಂತಿಯ ಮಾತಾಡಲು ಯೋಗ್ಯತೆ ಪಡೆದಿರುತ್ತಾನೆ. ಭಾರತ ಈಗ ಚೀನಾದ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಸಾಬೀತು ಪಡಿಸಿದ ನಂತರ ಅದನ್ನು ಪಳಗಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ನೆನಪಿಡಿ. ಸಿಡಿಯಲು ಸಿದ್ಧವಾದ ಜ್ವಾಲಾಮುಖಿಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದೆ ಚೀನಾ. ಸ್ವತಃ ಪೀಪಲ್ಸ್ ಲಿಬರೇಶನ್ ಆಮರ್ಿ ಅಧಿಕಾರಸ್ಥರ ಅಡಿಯಾಳಾಗಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಆತಂಕವೂ ಒಳಗಿಂದೊಳಗೆ ಬೇಯಿಸುತ್ತಿದೆ. ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ಮಿತಿ ಮೀರಿ ಆಡಳಿತ ನಡೆಸುವವರೂ ವಿಚಾರಣೆ ಎದುರಿಸಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿಮರ್ಾಣವಾಗಿ ಅವಮಾನಿತವಾಗಿತ್ತು ಎಡ ಪಡೆ. ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮೂಲ ಕಾರಣ ಮೌಲ್ಯಗಳಿಂದ ದೂರವಾದ ತರುಣ ಪಡೆ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸಂಶಯವೂ ಅಲ್ಲಿನ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತರಿಗಿಲ್ಲ. ಅವರು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯಾನಿಟಿ ಅವರನ್ನು ಪ್ರಪಾತದಂಚಿಗೆ ಒಯ್ದಿದೆ. ಇಸ್ಲಾಂ ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನೇ ಚೂರಾಗಿಸುವ ಹಂತದಲ್ಲಿದೆ. ತಾವೋಯಿಸ್ಮ್ ಈ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುವಷ್ಟು ಸಮರ್ಥವಾಗಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೀಗ ಶಕ್ತಿ ತುಂಬಬಲ್ಲದ್ದು ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮ ಮಾತ್ರ. ಹೇಗೆ ಪೋಪ್ ಪ್ರವಾಸ ಕೈಗೊಂಡು ಕ್ರಿಸ್ತ ಧರ್ಮದ ಪ್ರಚಾರಕ್ಕೆ ನಿರತನಾಗಿದ್ದಾನೋ ಹಾಗೆಯೇ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮವನ್ನೂ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವ ನಮ್ಮ ಮಿಶನರಿ ಚಟುವಟಿಕೆ ತೀವ್ರಗೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ. ಬೇರೆಲ್ಲ ದೇಶಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ಬೇಕಿದ್ದರೆ ಆಮೇಲೆ ಯೋಚಿಸೋಣ. ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಚೀನಾಕ್ಕಂತೂ ಭಾರತೀಯ ಸಂತ, ಜ್ಞಾನಿಗಳ ಪಡೆ ಧಾವಿಸಬೇಕಿದೆ. ರವಿಶಂಕರ್ ಗುರೂಜಿ, ಸದ್ಗುರು ಜಗ್ಗಿ ವಾಸುದೇವ್, ಬಾಬಾ ರಾಮದೇವ್, ಮಾತಾ ಅಮೃತಾನಂದಮಯಿಯಂತಹವರು ಈಗ ಚೀನಾದ ಪ್ರವಾಸ ಮಾಡಿ ಹಿಂದುತ್ವವನ್ನು ಬಿತ್ತಬೇಕಿದೆ. ನೆನಪಿಡಿ. ಚೀನಾದ ಬದುಕಿನ ಮೌಲ್ಯಗಳೆಲ್ಲ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಲು ಹತ್ತಿರವಾದವು. ಕಮ್ಯನಿಸಂನ ಅತ್ಯಾಚಾರಗಳಿಂದ ಬೇಸತ್ತ ಹೊಸ ಪೀಳಿಗೆ ಸತ್ಯದೆಡೆಗೆ ಮುಖ ಮಾಡಿ ಆಸ್ಥೆಯಿಂದ ಕುಳಿತಿದೆ. ಅವರನ್ನು ಸೆಳೆದು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಚೀನಾವನ್ನು ವಸಾಹತಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳು ಸೂಕ್ತ ಸಮಯ ಈಗ ನಮ್ಮೆದುರಿಗಿದೆ.

2007ರಲ್ಲಿ ಚೀನಾದ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯವೊಂದರ ಅಧ್ಯಾಪಕರು ಸವರ್ೇ ನಡೆಸಿ ಹೊರ ಹಾಕಿದ ಮಾಹಿತಿ ಅಚ್ಚರಿ ತರುವಂಥದ್ದಾಗಿತ್ತು. ಇಷ್ಟು ದೀರ್ಘ ಕಾಲದ ಧರ್ಮವಿರೋಧಿ, ನಾಸ್ತಿಕರ ಪಡೆಯ ಆಳ್ವಿಕೆಯ ನಂತರವೂ ಇಂದಿಗೂ ಸುಮಾರು ಮುವ್ವತ್ತೊಂದು ಪ್ರತಿಶತ ಜನ ಧರ್ಮಪರವಿರುವವರಂತೆ. 16-40 ರೊಳಗಿನ ಶೇಕಡಾ ಅರವತ್ತರಷ್ಟು ಜನ ಧರ್ಮಮಾಗರ್ಿಗಳಾಗಲು ಬಯಸುವವರಂತೆ. ಇವರ ಈ ಬಯಕೆಯನ್ನು ತಣಿಸಲು ಕ್ರೈಸ್ತ ಧರ್ಮ ನುಸುಳಿರುವುದು ಭಾರತದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಒಳಿತಲ್ಲ. ಅವರು ಒಮ್ಮ ಚೀನಾವನ್ನು ತಮ್ಮ ಮೂಲ ಪರಂಪರೆಯಿಂದ ದೂರ ತಂದರೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಭಾರತ ಅದನ್ನು ಸೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

5

ಚೀನಾದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಆಂತರಂಗಿಕವಾಗಿ ಚೀನಾವನ್ನು ನಮ್ಮತ್ತ ಸೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಬೇಕಿದೆ. ಅದಾಗಲೇ ನಮ್ಮ ಯೋಗ ಅಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಪ್ರಖ್ಯಾತವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಒಪ್ಪೋ, ವಿವೋಗಳಿಗೆ ಸಿಗುವ ಪ್ರಚಾರಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಚಾರ ಅಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಯೋಗಕ್ಕೆ ದೊರೆಯುತ್ತಿದೆ. ಈಗ ನಾವು ಭಾರತೀಯ ನೃತ್ಯ, ಸಂಗೀತ, ರಾಮಾಯಣ, ಮಹಾಭಾರತ, ಗೀತೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿನ ತರುಣ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಬೇಕಿದೆ. ಒಟ್ಟಾರೆ ಆಗಬೇಕಿರೋದು ಒಂದೇ. ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಬೇರುಗಳು ಒಂದೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಟ್ಟು ಮರೆತ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಮರು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಬೇಕಾದ ಸ್ಮೃತಿಯನ್ನು ಮರಳಿ ತರಿಸಬೇಕಿದೆ ಅಷ್ಟೇ.

ನಾವು ಗೆಲ್ಲೋದು, ಜಗತ್ತನ್ನು ಗೆಲ್ಲಿಸೋದು ನಮ್ಮ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಾತ್ರ. ಈಗ ಈ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಪ್ರಯೋಗಿಸಬೇಕಿದೆ.

ಅಧಿಕಾರದೊಂದಿಗೆ ಬರುವ ಧಿಮಾಕೆಂಬ ರೋಗ!

ಅಧಿಕಾರದೊಂದಿಗೆ ಬರುವ ಧಿಮಾಕೆಂಬ ರೋಗ!

ಸುಮ್ಮನೆ ನಿಮ್ಮ ಕಣ್ಣೆದುರಿಗೆ ಹಾದು ಹೋಗುವ ನಾಯಕನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಆತ ಯಾವಾಗಲೂ ಮುಖ ಸಿಂಡರಿಸಿಕೊಂಡೇ ಇರುತ್ತಾನಾ? ತನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಮಾಡುತ್ತಿರುವವರ ಮೇಲೆ ಕೆಂಡ ಕಾರುತ್ತಿರುತ್ತಾನಾ? ಇತರರ ಕಷ್ಟವನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾನಾ? ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಗೌರವ ಕೊಡುವುದನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದಾನಾ? ಹಾಗಾದರೆ ಈ ರೋಗ ಆತನನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದೆ ಅಂತಾನೇ ಅರ್ಥ. ಅವನನ್ನು ಯಾವ ಔಷಧಿಯೂ ಈ ಕಾಯಿಲೆಯಿಂದ ಪಾರು ಮಾಡಲಾರದು. ಒಂದೋ ಅವನು ಅಧಿಕಾರ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅಥವಾ ಗಳಿಸಿದ್ದು ನಾಮಾವಶೇಷವಾಗುವ ಅವಘಡ ಸಂಭವಿಸಬೇಕು.

ಹುಬ್ರಿಸ್ ಸಿಂಡ್ರೋಮ್
ಇದೊಂದು ಮಾನಸಿಕ ರೋಗ. ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರುವವರಿಗೆ, ನಾಯಕರೆನಿಸಿಕೊಂಡವರಿಗೆ, ಒಂದಷ್ಟು ಜನರನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸುವ ಕಂಪನಿಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಇವರಿಗೆಲ್ಲ ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ಬರುವ ರೋಗ. ಮನಃಶಾಸ್ತ್ರದ ಕೆಲವು ಪುಟಗಳನ್ನು ತಿರುವಿ ಹಾಕುವಾಗ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಕಾಯಿಲೆ ಇದು. ಇದರ ಕುರಿತಂತೆ ನಡೆದಿರುವ ಸಂಶೋಧನೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ಅವಾಕ್ಕಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ರಾಜ್ಯದ ಇಂಧನ ಸಚಿವ ಡಿ.ಕೆ.ಶಿವಕುಮಾರ್ ಮನೆಯ ಮೇಲೆ ದಾಳಿಯಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗಂತ ಈ ಲೇಖನಕ್ಕೂ ಅವರಿಗೂ ನಯಾಪೈಸೆಯ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲ. ಇದೊಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಮನಃಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಲೇಖನ.
ಡೆವಿಡ್ ಓವೆನ್ ಎಂಬ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನಿ ತನ್ನ ಇನ್ ಸಿಕ್ನೆಸ್ ಅಂಡ್ ಇನ್ ಪವರ್ ಎಂಬ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಕಾಯಿಲೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹುಬ್ರಿಸ್ ಅನ್ನೋದು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅಥವಾ ದೀರ್ಘಕಾಲ ತನ್ನ ಅಧಿಕಾರ ಚಲಾಯಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ತಂತಾನೆ ಅಮರಿಕೊಳ್ಳುವ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ತಂತಾನೆ ಇಳಿದು ಹೋಗುವ ರೋಗವಂತೆ. ಹುಬ್ರಿಸ್ನ್ನು ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಜಗತ್ತು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿಲ್ಲವೆನಿಸುತ್ತದೆ ಆದರೆ ಈ ಬಗೆಯ ಕಾಯಿಲೆಯ ಕುರಿತಂತೆ ಗ್ರೀಕ್ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖವಿರುವುದನ್ನು ಓವೆನ್ ತಮ್ಮ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದೊಡನೆ ಹೆಚ್ಚು ದುರಹಂಕಾರದಿಂದ ಮೆರೆಯುವ, ಇತರರ ಮೇಲೆ ದರ್ಪ ತೋರುವ, ಇತರರನ್ನು ಕೆಳಗಿನ ದಜರ್ೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುವಲ್ಲಿ ಆನಂದ ಪಡುವ ಗುಣಗಳು ಆವಾಹನೆಯಾಗುತ್ತವಲ್ಲ ಅದನ್ನು ‘ಹುಬ್ರಿಯಸ್’ ಅಂತ ಗ್ರೀಕ್ನಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಅದೇ ಹೆಸರನ್ನು ಈ ರೋಗಕ್ಕಿಡಲಾಗಿದೆ. ಹಾಗಂತ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇದು ಇಲ್ಲವೆಂದೇನಲ್ಲ. ದುಯರ್ೋಧನನ ಪಾತ್ರ ಅಕ್ಷರಶಃ ಇದೇ ರೋಗದ್ದು. ತನಗಿಂತ ಹಿರಿಯರಿಲ್ಲ ಎಂಬ ರೀತಿಯ ಅವನ ಧೋರಣೆ, ಪಾಂಡವರನ್ನು ತುಚ್ಛವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಅವನ ನಡೆ, ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಮನಸೋ ಇಚ್ಛೆ ಬಳಸುವ ರೀತಿ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಹುಬ್ರಿಸ್ ಸಿಂಡ್ರೋಂನ ಲಕ್ಷಣಗಳೇ. ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಈ ಸಿಂಡ್ರೋಂನಿಂದ ಬಳಲುವ ಜನ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟೂ ಕುಚರ್ಿಗಾಗಿ ಹಪಹಪಿಸುತ್ತಾರೆ, ಸಿಕ್ಕಿದ್ದನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿಳಿಯದಂತೆ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತ, ಮಾಡಿದ್ದೆಲ್ಲವನ್ನು ಸರಿ ಎನ್ನುವ ಜನರನ್ನೇ ಸುತ್ತ ಪೇರಿಸಿಕೊಂಡು ಅಂಥದ್ದೇ ವಾತಾವರಣ ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಸಿಕ್ಕ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಬಲು ಜೋರಾಗಿ ಪ್ರಯೋಗಿಸುತ್ತ ಅದನ್ನು ಸವರ್ಾಧಿಕಾರವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸಾಮಾನ್ಯರಂತೆ ಬದುಕುವುದನ್ನೇ ಮರೆತು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ.

2

ಪೆಪ್ಸಿ ಕಂಪನಿಯ ಸಿ ಇ ಓ ಇಂದ್ರಾನೂಯಿ ಗೊತ್ತಿರಬೇಕಲ್ಲ? ಆಕೆ ಅನೇಕ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ಕಥೆ ಈ ಕಾಯಿಲೆಯಿಂದ ದೂರವಿರುವ ಮಹತ್ವದ ಹೆದ್ದಾರಿ. ಆಕೆಗೆ ಪೆಪ್ಸಿ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಉದ್ಯೋಗ ಸಿಕ್ಕ ಸುದ್ದಿ ಗೊತ್ತಾದೊಡನೆ ತಾಯಿಯ ಬಳಿ ಓಡಿದಳಂತೆ. ಇದನ್ನು ಅಂದಾಜಿಸಿ ತಾಯಿ ಆಕೆಯಿಂದ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳುವ ಮುನ್ನ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ತರಕಾರಿ ತಂದು ಆಮೇಲೆ ಸುದ್ದಿ ಕೊಡುವಂತೆ ತಾಕೀತು ಮಾಡಿದಳು. ಕೆಂಪು ಕೆಂಪಾದ ನೂಯಿ ಅಮ್ಮನೆದುರು ಸ್ವಲ್ಪ ಒರಟಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಂಡಾಗ ತಾಯಿ ಹೇಳಿದ್ದೇನಂತೆ ಗೊತ್ತಾ? ‘ನಿನ್ನ ಕಿರೀಟವನ್ನು ಗ್ಯಾರೇಜಿನಲ್ಲಿಡು’ ಅಂತ. ಅದರರ್ಥ ಬಲು ಸ್ಪಷ್ಟ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಬದುಕುವುದನ್ನು ಮರೆತು ಧಿಮಾಕು ತರುವ ಅಧಿಕಾರದ ಕಿರೀಟ ಯಾವುದಾದರೇನು ಅದು ತಲೆ ಮೇಲೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ, ಅದನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸಬೇಕಷ್ಟೇ. ಹುಬ್ರಿಸ್ ಸಿಂಡ್ರೋಂನಿಂದ ಪಾರಾಗಲು ಇರುವ ಏಕೈಕ ಮಾರ್ಗವೇ ಅಧಿಕಾರದ ಮದವನ್ನು ಇಳಿಸಬಲ್ಲ ಕಾಲಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಗುಂಡು. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಮೊದಲೇ ಗುರುತಿಸಿ ಪ್ರತಿ ರಾಜನಿಗೂ ಒಬ್ಬ ಕುಲ ಪುರೋಹಿತರನ್ನು ನೇಮಿಸಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ಆತ ಬಹುಪಾಲು ತ್ಯಾಗಿಯೇ ಆಗಿದ್ದುದರಿಂದ ಇದ್ದುದನ್ನು ಇದ್ದಂತೆ ಹೇಳಬಲ್ಲ ಛಾತಿ ಇತ್ತು. ಚಾಣಕ್ಯ ಅಂಥವನೇ. ಈ ಕಾಯಿಲೆಗೆ ಒಳಗಾಗಬಹುದಾಗಿದ್ದ ಚಂದ್ರಗುಪ್ತ ಮೌರ್ಯನನ್ನು ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೇ ತಿದ್ದಿದ. ಸದಾ ಅಂತಮರ್ುಖಿ ತುಡಿತ ನಾಶವಾಗದಿರುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡ. ಹೀಗಾಗಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ರಾಜನಾಗಿ ಬೆಳೆದು ನಿಂತ ಚಂದ್ರಗುಪ್ತ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ಥಿಮಿತ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಯುದ್ಧಗಳನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವಾಗಲೇ ಅವನೊಳಗಿನ ಸನ್ಯಾಸದ ತುಡಿತವೂ ಜೋರಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು.

ಇದೇ ಕಾಯಿಲೆಯಿಂದ ನರಳುವ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರ ದಾರಿ ತಪ್ಪುವುದು ದೃಗ್ಗೋಚರವಾದಾಗ ವಿದುರ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದುದು ನೆನಪಿದೆಯಲ್ಲ? ರಾವಣನಿಗೆ ವಿಭೀಷಣ ಮಾಡಿದ್ದೂ ಇದನ್ನೇ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ರಾಜನಾದವನು ಜ್ಞಾನಿಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಆಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುತ್ತಿದ್ದ. ಜನಕ ಮಹಾರಾಜನಂತೂ ಆಗಾಗ ಇಂಥವರನ್ನು ಕರೆಸಿಕೊಂಡು ತನ್ನ ಗೊಂದಲಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ರಾಜ ಮಾರುವೇಷದಲ್ಲಿ ಪುರವನ್ನು ಅಡ್ಡಾಡುವ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಓದಿದ್ದೇವಲ್ಲ ಅವೆಲ್ಲ ಈ ಸಿಂಡ್ರೋಮ್ನಿಂದ ಪಾರಾಗಲು ಇದ್ದ ಮಾರ್ಗಗಳಷ್ಟೇ. ಹಾಗಂತ ಈ ಧಿಮಾಕು ತಲೆಗೇರಲು ಅಧಿಕಾರ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದ್ದೇ ಆಗಬೇಕೆಂದೇನಿಲ್ಲ. ಅಮೇರಿಕದ ಅಧ್ಯಕ್ಷನಿಗೆ ಇರಬಹುದಾದ ಕಾಯಿಲೆಯಷ್ಟೇ ಪ್ರಮಾಣ ಊರಿನ ಪಂಚಾಯತ್ ಅಧ್ಯಕ್ಷನಿಗೂ ಇರಬಹುದು. ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿಯ ಪರ್ಸನಲ್ ಸೆಕ್ರೆಟರಿಗೆ ಅಮರಿಕೊಂಡಿರಬಹುದಾದ ರೋಗವೇ, ದೊಡ್ಡ ಮಠವೊಂದರ ಸಾಧುವನ್ನೂ ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಅದು ಬೀರುವ ಪರಿಣಾಮದ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಬೇರೆ ಇರಬಹುದಷ್ಟೇ.

1

ಅಮೇರಿಕದ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ವಿನ್ಸ್ಟನ್ ಚಚರ್ಿಲ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಗಂಡನಿಗೆ ಈ ಕುರಿತಂತೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಕೊಟ್ಟು ಹೆಜ್ಜೆ ತಪ್ಪದಂತೆ ಕಾಪಾಡುತ್ತಿದ್ದುದು ಅವನ ಜೀವನ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾಗಿದೆ. ‘ಪ್ರಿಯ ವಿನ್ಸ್ಟನ್ ನಿನ್ನ ವರ್ತನೆ ಮೊದಲಿನಷ್ಟು ಸಿಹಿಯಾಗಿಲ್ಲ. ನಾನು ಸಾಕಷ್ಟು ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನಿನ್ನ ಅಧೀನರಾಗಿರುವವರೊಂದಿಗೆ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವೆ. ಹೀಗೆ ಮುಂದುವರೆದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದ್ದೋ, ಕೆಟ್ಟದ್ದೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಫಲಿತಾಂಶವಂತೂ ಬರಲಾರದು’ ಎಂದು ಗಂಡನನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸುವಷ್ಟು ಧೈರ್ಯವಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಇದನ್ನೇ ವಿವೇಕ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಅಂತ ಕರೆದಿದ್ದು ಕೂಡ. ಕೆಲವು ನಾಯಕರಿರುತ್ತಾರೆ ಅವರು ಅಧಿಕಾರದ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲೂ ಪ್ರಯತ್ನಪಟ್ಟು ಸಾಮಾನ್ಯರಂತಿದ್ದುಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಬಿಜೆಪಿಯ ಪಡಸಾಲೆಯಿಂದ ಇಂದು ಹೊರಗಿರುವ ಕೆ.ಎನ್.ಗೋವಿಂದಾಚಾರ್ಯ ಒಂದು ಕಾಲದ ಥಿಂಕ್ ಟ್ಯಾಂಕ್. ಅವರ ಜ್ಞಾನದ ಪರಿಧಿ ನಾವು ಊಹಿಸಲಾಗದಷ್ಟು ವಿಸ್ತಾರವಾದುದು. ಆಕಾಶದ ಕೆಳಗಿನ ಯಾವ ಸಂಗತಿಯೂ ಅವರಿಗೆ ಹೊಸತಲ್ಲ. ಆಧ್ಯಾತ್ಮದ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಮಾಡಿದಷ್ಟೇ ಲೀಲಾಜಾಲವಾಗಿ ಅವರು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಹ್ಯಾಕಿಂಗ್ ಕುರಿತಂತೆ ಮಾತಾಡುವುದೂ ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಚಚರ್ೆಯಲ್ಲಿ ತಾಕಲಾಟವಾಗಿ ಕದನದ ಕಾವು ಏರಿರುವಾಗ ಅವರು ನಿರಾಳವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಎದ್ದು ಬಂದು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಓಡಾಡುತ್ತಿರುವ ಮಗುವಿನೊಂದಿಗೆ ಕೆನ್ನೆಹಿಂಡಿ ಆಟವಾಡುತ್ತ ಇದ್ದುಬಿಡುವುದನ್ನು ನಾನೇ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ಹೀಗೆ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಮಕ್ಕಳಾಗುವುದು, ಇತರರ ನೋವಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವುದು, ಇತರರೊಂದಿಗೆ ತಮಾಷೆ ಮಾಡುತ್ತ ಆಗಾಗ ಹಗುರಾಗುವುದು, ತಮ್ಮ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಬಿಡದೇ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಇವೆಲ್ಲ ಅಧಿಕಾರದ ಅಮಲಿನಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಸಂಗತಿಗಳೆಂದು ಸಂಶೋಧಕರು ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಪಡುತ್ತಾರೆ. ಈಗ ಸುಮ್ಮನೆ ನಿಮ್ಮ ಕಣ್ಣೆದುರಿಗೆ ಹಾದು ಹೋಗುವ ನಾಯಕನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಆತ ಯಾವಾಗಲೂ ಮುಖ ಸಿಂಡರಿಸಿಕೊಂಡೇ ಇರುತ್ತಾನಾ? ತನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಮಾಡುತ್ತಿರುವವರ ಮೇಲೆ ಕೆಂಡ ಕಾರುತ್ತಿರುತ್ತಾನಾ? ಇತರರ ಕಷ್ಟವನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾನಾ? ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಗೌರವ ಕೊಡುವುದನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದಾನಾ? ಹಾಗಾದರೆ ಈ ರೋಗ ಆತನನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದೆ ಅಂತಾನೇ ಅರ್ಥ. ಅವನನ್ನು ಯಾವ ಔಷಧಿಯೂ ಈ ಕಾಯಿಲೆಯಿಂದ ಪಾರು ಮಾಡಲಾರದು. ಒಂದೋ ಅವನು ಅಧಿಕಾರ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅಥವಾ ಗಳಿಸಿದ್ದು ನಾಮಾವಶೇಷವಾಗುವ ಅವಘಡ ಸಂಭವಿಸಬೇಕು.

download

ಈ ಅಧಿಕಾರಸಂಬಂಧಿ ಕಾಯಿಲೆ ಮನುಷ್ಯರಿಗಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅವರ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೂ ಅಂಟಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ತಾನು ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಾಷ್ಟ್ರವೆಂಬ ದುರಹಂಕಾರ ಅಮೇರಿಕಕ್ಕೆ ಇದ್ದೇ ಇದೆ. ಡೊನಾಲ್ಡ್ ಟ್ರಂಪ್ ಮಾತಾಡುವದನ್ನು ಕೇಳಿ ನೋಡಿ. ಜಗತ್ತಿನ ಉದ್ಧಾರಕ್ಕೆ ತಾನೊಬ್ಬನೇ ಗತಿ ಎಂಬತಿದೆ ಅವನ ಧೋರಣೆ. ಈ ಹಿಂದೆ ಒಬಾಮಾ ಕೂಡ ಹಾಗೆಯೇ ಇದ್ದ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬೋಧಿಸುವುದಷ್ಟೇ. ತಾನು ಪಾಲಿಸಬೇಕಾದ್ದೇನೂ ಇಲ್ಲ ಎಂಬಂತಹ ಧಾಷ್ಟ್ರ್ಯ ಹುಬ್ರಿಸ್ ಸಿಂಡ್ರೋಂನ ನೇರ ಪರಿಣಾಮ. ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ಭಾರತವನ್ನು ಆಳುತ್ತಿದ್ದ ಬ್ರಿಟೀಷರಿಗೂ ಅದು ಇತ್ತು. ದೇವರೇ ಭಾರತೀಯರನ್ನು ಆಳಲೆಂದು ತಮ್ಮನ್ನು ಕಳಿಸಿದ್ದೆಂದು ಅವರು ನಂಬಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅತ್ಯಂತ ಕ್ರೂರವಾಗಿ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲೆಲ್ಲ ನಡೆದುಕೊಂಡರು. ಅವರು ಮಾಡಿದ ಕೊಲೆ-ಸುಲಿಗೆಗಳ ಲೆಕ್ಕವೇ ಇಲ್ಲ. ಆಫ್ರಿಕಾದ ಮೂಲನಿವಾಸಿಗಳನ್ನು ನಂಬಿಸಿ ಕತ್ತು ಕೊಯ್ಯುವಾಗಲೂ ಅವರಿಗೆಂದೂ ಪಾಪಪ್ರಜ್ಞೆ ಕಾಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ಈಗ ನೋಡಿ. ಅಧಿಕಾರ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ, ಅವರ ಪಾಡು ಹೇಳ ತೀರದಂತಾಗಿದೆ.
ಚೀನಾಕ್ಕಿರೋದೂ ಇದೇ ಸಿಂಡ್ರೋಂ. ಅದು ಕಾಮರ್ಿಕ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಜಗತ್ತನನು ಗೆದ್ದು ಬಿಡುವ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದೆ ಆದರೆ ತನ್ನ ದೇಶದಲ್ಲಿಯೇ ಕಾಮರ್ಿಕರನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. 1962ರಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ನಾಯಕರ ತಪ್ಪಿನಿಂದಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಸೈನಿಕ ವಿಜಯವನ್ನು ದಾಖಲಿಸಿದಾಗಿನಿಂದ ಅದಕ್ಕೆ ತಲೆ ನೆಟ್ಟಗೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಭೂಭಾಗವನ್ನು ಕಬಳಿಸುವ ತನ್ನ ವಿಸ್ತರಣಾ ನೀತಿಯನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ. ಹಾಗಂತ ಅದರ ಈ ಧಿಮಾಕಿನ ಕಾಯಿಲೆಗೆ 1967ರಲ್ಲಿ ನಾಥೂಲಾ ಮತ್ತು ಚೋಲಾ ಪಾಸ್ಗಳ ಬಳಿ ಭಾರತದ ಸೈನಿಕರು ಸಮರ್ಥವಾಗಿಯೇ ಉತ್ತರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆನಂತರ ರಷ್ಯಾ, ವಿಯೆಟ್ನಾಂಗಳೆದುರಿಗೂ ಅದಕ್ಕೆ ಸಹಿಸಲಸಾಧ್ಯವಾದ ಹೊಡೆತಬಿದ್ದಿದೆ. 1986-87ರಲ್ಲಿ ಭಾರತದೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕಾಲುಕೆದರಿಕೊಂಡು ಕದನಕ್ಕೆ ಬಂದ ಚೀನಾ ಏಕಪಕ್ಷೀಯವಾಗಿ ಕದನದಿಂದ ಹಿಂದೆ ಸರಿದಿರೋದರ ಹಿಂದೆ ಭಾರತೀಯ ಸೈನಿಕರ ಯುದ್ಧ ಸನ್ನದ್ಧತೆ ಮತ್ತು ಕೆಚ್ಚೆದೆಗಳೇ ಕಾರಣ. ಇಷ್ಟಾಗಿಯೂ ಈಗ ಅದು ಮತ್ತೆ ಯುದ್ಧದ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದೆಯೆಂದರೆ ಅದು ಕಾಯಿಲೆಯೇ ಅಲ್ಲದೇ ಮತ್ತೇನು ಅಲ್ಲ. ಈ ಕಾಯಿಲೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬರಲು ಅದಕ್ಕಿರೋದು ಎರಡೇ ದಾರಿ. ಮೊದಲನೆಯದು ತನಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳಬಲ್ಲ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳೋದು ಅಥವಾ ಅವಘಡಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾಗಿ ಅಧಿಕಾರ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಸರಿದಾರಿಗೆ ಬರೋದು. ಚೀನಾದ ಇಂದಿನ ಸ್ಥಿತಿ ನೋಡಿದರೆ ವಿವೇಕ ಪ್ರಜ್ಞೆ ತಂದುಕೊಂಡು ತನನ್ ತಾನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಅದರ ಮೇಲೊಂದು ಐಟಿ ರೈಡ್ ಆಗಬೇಕಷ್ಟೇ. ಅಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಇದು ಇನ್ಕಂ ಟ್ಯಾಕ್ಸ್ ರೈಡ್ ಅಲ್ಲ, ಇನ್ಫಮರ್ೇಶನ್ ಟೆಕ್ನಾಲಜಿಯ ರೈಡ್. ಇನ್ಕಂ ಟ್ಯಾಕ್ಸ್ ರೈಡ್ನಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಜಗಜ್ಜಾಹೀರುಗೊಳಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ ಈ ರೈಡ್ನಲ್ಲಿ ಚೈನಾ ಪತ್ರಿಕಾ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ನಿರ್ಬಂಧ ಹೇರಿ ಯಾವ ಸತ್ಯವನ್ನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಕಾಣದಂತೆ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟಿದೆಯೋ ಅದನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗೆ ಕಾಣುವಂತೆ ಹೇಳಬೇಕಿದೆ.

ಹೌದು! ನಾವಾಗಿಯೇ ಪಾಠ ಕಲಿಯಲಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ಬದುಕು ಕಲಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಮತ್ತು ಬದುಕು ತಾನಾಗಿಯೇ ಪಾಠ ಕಲಿಸಿದರೆ ಅದರ ಹೊಡೆತ ಬಲು ಘೋರ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಯಾವ ಎತ್ತರಕ್ಕೇರಿದರೂ ಸಾಮಾನ್ಯರಾಗಿರೋದನ್ನು ಪ್ರಯತ್ನಪಟ್ಟಾದರೂ ಅಭ್ಯಾಸಮಾಡಬೇಕು. ಅಬ್ದುಲ್ ಕಲಾಂ ಮಿಸೈಲ್ ಮ್ಯಾನ್ ಅಭಿದಾನಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರರಾಗಿದ್ದಾಗಲೂ ತಮ್ಮ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳೊಂದಿಗೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ರೀತಿ ಇದೆಯಲ್ಲ ಅದು ಅಕ್ಷರಶಃ ಅನುಸರಣೆ ಯೋಗ್ಯ. ರಾಮಕೃಷ್ಣಾಶ್ರಮದ ಪ್ರಖ್ಯಾತ ಸಂತರಾಗಿದ್ದ, ಅಭಿನವ ವಿವೇಕಾನಂದರೆಂದೇ ಹೆಸರು ಪಡೆದಿದ್ದ ಸ್ವಾಮಿ ರಂಗನಾಥಾನಂದ ಜಿ, ಕರಾಚಿಯ ಆಶ್ರಮದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿ ನಿಯುಕ್ತಿಗೊಂಡಿದ್ದರು. ದೇಶ ವಿಭಜನೆಯಾದಾಗ ಆ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ತೊರೆದು ಬರಬೇಕಾಯ್ತು. ಅವರಿಗೆ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಎಲ್ಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದಾಗ್ಯೂ ಸ್ವಾಮಿಜಿ ಅದನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸಿದರು. ತಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಇಷ್ಟೂದಿನ ಇದ್ದ ಅಲ್ಲಿನ ಇತರ ಜನರೊಂದಿಗೇ ತಾನೂ ಬರುವೆನೆಂದು ಹಠ ಹಿಡಿದು ಎಲ್ಲರೊಡನೆ ಯಮಯಾತನೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತ ನಡೆದುಕೊಂಡೇ ಬಂದು ಕೋಲ್ಕತ್ತ ಸೇರಿದರು. ಮುಂದೊಮ್ಮೆ ಅವರಿಗೆ ಮಹತ್ವದ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯ ಘೋಷಣೆಯಾದಾಗ ಸ್ವಾಮಿ ಎಂಬ ಅಭಿದಾನಕ್ಕಿಂತ ಯಾವುದೂ ದೊಡ್ಡದಲ್ಲ ಎಂದು ಅದನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸಿದ್ದರು. ನಾಯಕತ್ವ ಅಂದರೆ ಅದು. ಇಂತಹ ಗುಣವಿರುವವರನ್ನು ಹುಬ್ರಿಸ್ ಎಂದಿಗೂ ಬಾಧಿಸಲಾರದು. ಎಷ್ಟು ಸರಳತೆ, ಮಾಧುರ್ಯ, ಹೃದಯದ ತುಂಬ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುತ್ತೇವೆಯೋ ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ದೀರ್ಘಕಾಲ ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವಂತಹ ನಾಯಕರಾಗಿ ನಿಲ್ಲವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರ ಇದ್ದಷ್ಟು ಕಾಲ ದರ್ಪ ತೋರಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಬೇಕಾಗುತ್ತಷ್ಟೇ.
ಅಂದಹಾಗೆ ಹುಬ್ರಿಸ್ ಅಂದಾಕ್ಷಣ ಬೆರೆ ಯಾರನ್ನೋ ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. ಆಗಾಗ ಕನ್ನಡಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಿ.

ಯಾರಿಗ್ಗೊತ್ತು?ನಾವೂ ಇದಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾಗಿರಬಹುದು.

ಸೋರುತಿಹುದು ಮನೆಯ ನೆಲ ಮಾಳಿಗೆ!!

ಸೋರುತಿಹುದು ಮನೆಯ ನೆಲ ಮಾಳಿಗೆ!!

ಪಾಪ. ಇಡಿಯ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಪತರಗುಟ್ಟಿದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಮೋದಿ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಚೀನಾ ಚೇಲಾಗಳು ಕೂಡ. ಅವರು ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಪರಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದಾಗಲೇ ಕೆಲವರು ಪ್ರತಿಭಟನೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ, ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರಂತೂ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ, ಮಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿರುವ ತೆರಿಗೆ ಕಚೇರಿಗೆ ಕಲ್ಲೆಸೆದು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಗೋವಿನ ಹೆಸರಿನ ರಾಜಕಾರಣ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಆಲೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಈಗ ಸ್ವಂತದ ಮನೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿದೆ.

ದೇಶದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೊ ಬಾಂಬ್ ಸ್ಫೋಟಗಳು ನಡೆಯುತ್ತವೆಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಊಹಿಸುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದರೆ ಅದು ಯಾರ್ಯಾರದೋ ಕಾಲಬುಡದಲ್ಲಿ ಸಿಡಿಯುತ್ತಿದೆ. ಅತ್ತ ಡೋಕ್ಲಂನಲ್ಲಿ ಚೀನಾದೆದುರಿಗೆ ಭಾರತದ ಸೈನಿಕರ ರಂಪಾಟಕ್ಕೆ ಚೀನಾ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಪತರಗುಟ್ಟಿವೆ. ಇತ್ತ ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಇತರರ ಜೀವದೊಂದಿಗೆ ಚೆಲ್ಲಾಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರು ತಮ್ಮ ಜೀವವುಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಚೀನಿ ರಾಯಭಾರಿಯನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ ಬಂದ ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿ ಹೊಸದೇನೋ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಕೈಹಾಕಿ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಗೋಸಂಬಂಧಿ ಹತ್ಯೆಗಳನ್ನು ಸುದ್ದಿಯಾಗಿಸುವ ತವಕದಲ್ಲಿದ್ದರು. ದೇಶದಾದ್ಯಂತ ಹಿಂದೂ-ಮುಸ್ಲೀಂ ಕದನಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿ ಕೊನೆಯ ಒಂದೂವರೆ ವರ್ಷದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಮೋದಿ ಕಿರಿಕಿರಿ ಅನುಭವಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಆತುರವೂ ಇತ್ತು ಅವರಿಗೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿಯೇ ದೆಹಲಿಯಿಂದ ನೂರು ಜನರ ಬೈಕ್ ರ್ಯಾಲಿ ದೇಶದಾದ್ಯಂತ ತಿರುಗಿ ಗೋವಿನ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಜನರನ್ನು ಎತ್ತಿ ಕಟ್ಟುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಶುರು ಮಾಡಿತು. ಸಂಜಯ್ ಝಾ ಮುಸಲ್ಮಾನರಿಗಿಂತ ಗೋವಿನ ಪ್ರಾಣವೇ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತೇ ಎಂಬರ್ಥದ ಲೇಖನ ಬರೆದು ಆತಂಕ ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸಿದರು. ಅದನ್ನು ಮೂಲ ಬಂಡವಾಳವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಟ್ವೀಟ್ ಮಾಡಿದ ಶಶಿ ತರೂರು ತಮ್ಮ ಪಾಲಿನದ್ದನ್ನೂ ಒಂದಷ್ಟು ಸೇರಿಸಿ ಕೈ ಮುಗಿದರು. ಕೇರಳದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಪಿಣರಾಯಿ ವಿಜಯನ್ ಕೇರಳದಿಂದ ಸಾವಿರಾರು ಮೈಲು ದೂರದ ದಾದ್ರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಸತ್ತವರಿಗೆ ಸಾಂತ್ವನ ಹೇಳಿಬಂದರು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಮತ್ತು ಎಡ ಪಕ್ಷಗಳ ಒಟ್ಟೂ ಯೋಜನೆ ಪಕ್ಕಾ ಆಯಿತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಎಡವಟ್ಟಾಗಿದ್ದರೂ ದೇಶದಾದ್ಯಂತ ಹಿಂದೂ ಮುಸ್ಲೀಂ ದಂಗೆಗಳೇ ಆಗಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮನೋಸ್ಥೈರ್ಯವೇ ಕುಸಿದು ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತು. ಚೀನಾದೆದುರು ಭಾರತೀಯ ಪಡೆ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಹಿನ್ನೆಡೆ ಅನುಭವಿಸಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಅತ್ತ ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ನಡೆದಿರುವ ಆಪರೇಷನ್ ಆಲ್ಔಟ್ ಕೂಡ ಕ್ಷಣಕಾಲ ಹಿಂಜರಿತಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಹೇಳಿದೆನಲ್ಲ, ಬೇರೆಯವರ ಮನೆಗೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಿ ಚಳಿ ಕಾಯಿಸಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದವರೆಲ್ಲ ಈಗ ತಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಹಚ್ಚಿರುವ ಬೆಂಕಿ ಆರಿಸುವಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನರಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. ಸಾವಿರ ಗುಡಿಸಲುಗಳಿಗೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚುವ ತವಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಸಿರಿವಂತನ ಬಂಗಲೆಯೊಂದು ಉರಿದುಹೋದರೆ ಬೇಸರಿಸುವ ಕಾರಣವಿಲ್ಲ.

1

ಹೌದು. ನಾನು ಡಿಕೆ ಶಿವಕುಮಾರ್ರವರ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರೋದು. ಅವರ ಮನೆಯ ಮೇಲೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಮನೆಯ ಮೇಲೆ, ಮತ್ತೊಂದು ಮನೆಯ ಮೇಲೆ, ಅಲ್ಲೊಂದು ಮನೆ-ಇಲ್ಲೊಂದು ಮನೆಯ ಮೇಲೆ (ಎಷ್ಟೂಂತ ಹೇಳೋದು? ಮುಂಬೈನಲ್ಲಿಯೇ ನೂರಾರು ಕೋಟಿ ಬೆಲೆ ಬಾಳುವ ನೂರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಫ್ಲ್ಯಾಟುಗಳಿವೆಯಂತೆ!) ಭರ್ಜರಿ ದಾಳಿಗಳು ನಡೆದವು. ಹತ್ತಾರು ಕೋಟಿ ನಗದು ವಶ ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಯಿತು. ರಾಜ್ಯದ ಜನತೆ ಕರೆಂಟ್ ಹೋಗಿ ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ನರಳುವಾಗಲೂ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದ ಇಂಧನ ಸಚಿವ ಏಕಾಕಿ ದಾಳಿಯಾದಾಗ ಮುಖ ಬಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತಿದ್ದುದನ್ನು ನೋಡಬೇಕಿತ್ತು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಟೌನ್ಹಾಲ್ ಮಿತ್ರನ ಕರುಳು ಕಿತ್ತು ಬರುವಂತಿತ್ತು. ಗುಜರಾತಿನ ಶಾಸಕರನ್ನು ರೆಸಾಟರ್್ನಲ್ಲಿ ಕೂಡಿಹಾಕಿಕೊಂಡು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ರೆಸಾಟರ್್ ರಾಜಕಾರಣ ಮಾಡುವಾಗ ಈ ದಾಳಿ ನಡೆದದ್ದು ಅನೇಕರ ನಿದ್ದೆ ಕೆಡಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಮೋದಿ ಹೇಳಿದೊಡನೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಲು ತಯಾರಾಗಿ ನಿಂತ ತೆರಿಗೆ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಎಂದೆಲ್ಲ ಅನೇಕರು ಬಾಯಿ ಬಡಿದುಕೊಂಡರು. ಇದರಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಬುದ್ಧಿವಂತರೆಂದು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಮೆರೆಯುವ ಅನೇಕರು ಸೇರಿದ್ದರು. ಐಟಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳೆಂದರೆ ವಿವೇಚನಾ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವಿಲ್ಲದ ಪಕ್ಷದ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರಂತಲ್ಲ ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ಬಿಡಿಸಿ ಹೇಳುವವರು ಯಾರು? ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಮೋದಿಯ ಮಾತಿಗೆ ಈ ಪರಿಯ ದೊಡ್ಡದೊಂದು ಪಡೆ ಎರಡೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ಅಖಾಡಾಕ್ಕೆ ಧುಮುಕುತ್ತದೆನ್ನುವನ್ನು ಒಪ್ಪುವುದಾದರೆ, ಅವರ ತಾಕತ್ತನ್ನು ಮೆಚ್ಚಲೇ ಬೇಕು. ಅಧಿಕಾರಿ ವರ್ಗವನ್ನು ಈ ಪರಿ ಏಕಮುಖಿಯಾಗಿ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುವ ಸಾಮಥ್ರ್ಯ ಸಾಮಾನ್ಯವೇನು? ತಮ್ಮಡಿಯಲ್ಲೇ ಇರುವ ಪೊಲೀಸು ಇಲಾಖೆಯನ್ನು ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ಹಿಡಿತಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲಾಗದೇ ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿರುವ, ಅಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು ಏಕಸೂತ್ರದಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಸಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೇ ಕಣ್ಣೀರಿಡುತ್ತಿರುವ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ರಾಜ್ಯ ಮುನ್ನೆಡೆಸುವ ಪಾಠವನ್ನು ಮೋದಿಯಿಂದ ಕಲಿತು ಬರುವುದೇ ಒಳ್ಳೆಯದು.

ಇದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಿ. ಜನಾರ್ದನ ರೆಡ್ಡಿಯವರ ವಿರುದ್ಧ ಪಾದಯಾತ್ರೆ ಮಾಡಿದ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯ ಅವತ್ತು ಅರಚಾಡಿ ರಂಪ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಈತನನ್ನು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕಿನಿಂದಲೂ ಮುಗಿಸಿಬಿಡುತ್ತೇನೆಂದು ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿ ಬಳ್ಳಾರಿಯಲ್ಲಿ ತೊಡೆ ತಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅದಾದ ನಂತರವೇ ಇಲ್ಲಿ ಐಟಿ ದಾಳಿಗಳಾಗಿ ಕೊನೆಗೆ ರೆಡ್ಡಿ, ಜೈಲಿಗೂ ಹೋಗಿ ಹೈರಾಣಾಗಿ ಮರಳಿ ಬಂದರು. ಆಗೆಲ್ಲ ಬಲಪಂಥೀಯರೆನಿಸಿಕೊಂಡವರು ಕಣ್ಣಿರಿಟ್ಟು ಅಂಗಿ ಹರಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ರಾಜಕೀಯ ದ್ವೇಷದ ಮಾತಾಡುತ್ತ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರಿಗೆ ಶಾಪ ಹಾಕಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಟೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದ ರಂಗುರಂಗಿನ ವರದಿಯನ್ನು ಆನಂದಿಸಿದರು, ಕರ್ಮ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಕುರಿತಂತೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಪಟ್ಟುಕೊಂಡರು. ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ‘ಪಾಪ! ಇದ್ದಾಗ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮೆರೆದ’ ಅಂತ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟಿರಬಹುದಷ್ಟೇ. ಆದರೆ ಈಗಿನ ಕಥೆ ಬೇರೆಯೇ. ಡಿಕೆಶಿವಕುಮಾರ್ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೋಟಿ-ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಸಿಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯದ ಪರವಾಗಿದ್ದವರ ವರಸೆಯೇ ಬದಲಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಸಮಾನವಾಗಿ ಹಂಚಬೇಕೆಂದು ಪುಂಖಾನುಪುಂಖವಾಗಿ ಬರೆದು-ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದವರೆಲ್ಲ ಯಾಕೋ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯ ಶತ್ರುತ್ವ ಭರಿತ ರಾಜಕಾರಣದ ಕುರಿತಂತೆ ಕೆಂಡಕಾರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆಯಿತು. ಈ ದಾಳಿ ದ್ವೇಷದಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು ಅಂತಾನೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ನಂಬೋಣ. ಆದರೆ ಮಂತ್ರಿ ಮಹೋದಯರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೆಲ್ಲ ಹಣ ಸಿಕ್ಕಿತಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೇನೆನ್ನೋಣ? ಮುಂಬೈನ ಬಂಗಲೆಗಳ ಲೆಕ್ಕ ಏನು ಮಾಡೋಣ? ಜನರ ಕೈಲಿ ಡೀಮಾನಿಟೈಜéೇಷನ್ನಿಂದಾಗಿ ಹಣ ಓಡಾಡುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂದ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಸ ನೋಟುಗಳು ಕಂತೆ ಕಂತೆ ಸಿಕ್ಕಿದವಲ್ಲ ಅದಕ್ಕಾದರೂ ಮಾತಾಡೋದು ಬೇಡವೇ? ರೆಸಾಟರ್್ನ ಹಾಸಿಗೆಯಡಿಯಲ್ಲಿ ಕಂತೆ ಕಂತೆ ನೋಟು ಪೇರಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದರಂತಲ್ಲ ಇದು ಆಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಸಂಗತಿಯಲ್ಲವೇನು?

3

ಪಾಪ. ಇಡಿಯ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಪತರಗುಟ್ಟಿದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಮೋದಿ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಚೀನಾ ಚೇಲಾಗಳು ಕೂಡ. ಅವರು ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಪರಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದಾಗಲೇ ಕೆಲವರು ಪ್ರತಿಭಟನೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ, ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರಂತೂ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ, ಮಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿರುವ ತೆರಿಗೆ ಕಚೇರಿಗೆ ಕಲ್ಲೆಸೆದು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಗೋವಿನ ಹೆಸರಿನ ರಾಜಕಾರಣ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಆಲೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಈಗ ಸ್ವಂತದ ಮನೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿದೆ.
ಹಾಗಂತ ಇಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ದೆಹಲಿಯ ಪಡಸಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಅದಾಗಲೇ ಶಶಿ ತರೂರು ಸುದ್ದಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸುನಂದಾ ಪುಷ್ಕರ್ ಕೊಲೆಯ ಕೇಸು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಆತ ಹೆಂಗೆಂಗೋ ಆಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ಈ ವಿಚಾರವಾಗಿ ಕರೆದ ಪತ್ರಿಕಾಗೋಷ್ಠಿಗೆ ರಿಪಬ್ಲಿಕ್ ಚಾನೆಲ್ಲಿನ ಪತ್ರಕರ್ತರನ್ನು ಹೊರಗೆ ತಳ್ಳಿ ಸುದ್ದಿ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಕಾರಣವೇನು ಗೊತ್ತೇ? ರಿಪಬ್ಲಿಕ್ ಚಾನೆಲ್ಲು ಈ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಹೊರಗೆ ತಂದಿತ್ತು ಅಂತ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಶಶಿ ತರೂರನ್ನು ಕಾಪಾಡಲು ಇಡಿಯ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಿರುವುದೇತಕ್ಕೆ? ಅಲ್ಲದೇ ಈ ಹಿಂದೆ ಸ್ವತಃ ತರೂರು ಮೋದಿಯವರನ್ನು ಹೊಗಳಿ ಬಣ್ಣದ ಮಾತಾಡಿದ್ದು ಏಕೆ? ಬಹಳ ಜನರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ, ಸುನಂದಾ ಕೊಲೆಯ ಹಿಂದೆ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿರುವ ಕೈ ಶಶಿ ತರೂರ್ದ್ದಾದರೂ ಅದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಒಳಕೋಣೆಯನ್ನು ಭೇದಿಸಬಲ್ಲ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ತನ್ನೊಳಗೆ ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕೂತಿದೆ. ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ದೇಶ ಭೇದಿಸುವ ಹೊಸ ಯೋಜನೆ ರೂಪಿಸುವ ಸುದ್ದಿ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸುನಂದಾ ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾಳೆ. ಅದರ ಎಳೆಗಳು ಸುರುಳಿ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಸಹಿಸಲಾಗದ ವೇದನೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಕಿರಿಕಿರಿಯೊಳಗೆ ತನ್ನ ದೇಶ ವಿಭಜನೆಯ ಯೋಜನೆಯನ್ನೆಲ್ಲ ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಟ್ಟು ಸುಮ್ಮನಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಬೆಟ್ಟದಷ್ಟು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಅದನ್ನು ಸಮಾಧಿಯೊಳಗೆ ಅಡಗಿಸಿಬಿಡುವ ಮುನ್ನ ಮೋದಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದುಬಿಟ್ಟರು. ಗುಜರಾತಿನಲ್ಲಿ ಮೋದಿಯ ಕಾರ್ಯವೈಖರಿಯನ್ನು ಕಂಡೇ ಅವರನ್ನು ಪ್ರಧಾನಿ ಪಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬೇಡವೆಂದಿತ್ತು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು. ಅವರಿಗೆ ಮೋದಿಯ ಬದಲಿಗೆ ಅಡ್ವಾಣಿ, ಸುಷ್ಮಾ, ಅನಂತ್ ಕುಮಾರ್, ಮುರಳಿ ಮನೋಹರ್ ಜೋಷಿ ಯಾರಾದರೂ ಪರವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಮೋದಿಯೊಬ್ಬ ಬೇಡವಾಗಿತ್ತು. ಈಗ ನೋಡಿ ಚಿದಂಬರಂ ತಮ್ಮ ಮಗನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಜೈಲಿನ ಎದುರಿಗೆ ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ. ಸೋನಿಯಾ, ರಾಹುಲ್ ಜೊತೆಗೆ ನ್ಯಾಶನಲ್ ಹೆರಾಲ್ಡ್ನ ಕೇಸಿನಲ್ಲಿ ಪರಿತಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಶಶಿ ತರೂರ್ ಬಾಲ ಹಿಡಿದ ಅನೇಕರು ಉಗುಳಲೂ ಆಗದೇ, ನುಂಗಲೂ ಆಗದೇ ಕಣ್ಣೀರಿಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇತ್ತ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಧ್ವಜ, ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಧರ್ಮ ಎಂದೆಲ್ಲ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಿ ರಾಜ್ಯ ಒಡೆದು ಅಧಿಕಾರ ಪಡೆಯುವ ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯ ಡಿಕೆ ಶಿವಕುಮಾರರಿಂದಾಗಿ ಕಂಪಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಎಲ್ಲರ ದೃಷ್ಟಿಯೂ ಈಗ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ಮಗ್ನವಾಗಿದೆ. ದಾದ್ರಿ-ಅಖಲಾಕ್ ಪಾಪ ಮರೆತೇ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. ಬೈಕ್ ತೊಗೊಂಡು ದಿಲ್ಲಿಯಿಂದ ಹೊರಟವರು ಪೆಟ್ರೋಲಿಗೂ ಕಾಸಿಲ್ಲದೇ ಮರಳಿದರೆ ಅಚ್ಚರಿ ಪಡಬೇಡಿ.

4

ಹೇಳೋದು ಮರೆತಿದ್ದೆ. ಈ ಎಲ್ಲ ಗಲಾಟೆಗಳ ನಡುವೆ ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖ ಉಗ್ರಗಾಮಿಗಳ ಹತ್ಯೆಯನ್ನು ಎಗ್ಗಿಲ್ಲದೇ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ ಸೇನೆ. ಮುಂದಿನ ಡಿಸೆಂಬರ್ ಒಳಗೆ ಕಾಶ್ಮೀರವನ್ನು ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಮುಕ್ತ ಮಾಡುವ ನಾಡಿನ ಹಂಬಲಕ್ಕೆ ಅವರು ಪೂರಕವಾಗಿ ದುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಶತಾಯಗತಾಯ ವಿರೋಧ ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಮತ್ತೊಂದಿಷ್ಟು ಪತ್ರಕರ್ತರು ಈಗ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮನೆಯ ನೆಲ ಮಾಳಿಗೆಯಲ್ಲಿರುವ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಅಡಗಿಸಿಡುವಲ್ಲಿ ವ್ಯಸ್ತರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಮೋದಿ ಸಾಮಾನ್ಯರಲ್ಲ.

ಸೈಕಾಲಾಜಿಕಲ್ ವಾರ್! ಯುದ್ಧ ಮಾಡದೇ ಗೆದ್ದಿದೆ ಭಾರತ

ಸೈಕಾಲಾಜಿಕಲ್ ವಾರ್! ಯುದ್ಧ ಮಾಡದೇ ಗೆದ್ದಿದೆ ಭಾರತ

ಇಂಡಿಯಾ ಟುಡೇ ಪತ್ರಿಕೆ ಚೀನಾವನ್ನು ಕೋಳಿಯಂತೆ, ಅದನ್ನನುಸರಿಸಿ ಹೊರಟಿರುವ ಪುಟ್ಟ ಕೋಳಿಯಂತೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸಿ ಮುಖಪುಟದಲ್ಲಿ ಮುದ್ರಿಸಿತು. ಚೀನಾದಂತಿರುವ ಕೋಳಿಯಲ್ಲಿ ಟಿಬೇಟ್ ಮತ್ತು ತೈವಾನ್ನ್ನು ಬಿಟ್ಟ ಪತ್ರಿಕೆ ಚೀನಾದ ಆಡಳಿತ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ನಡುಕ ಹುಟ್ಟಿಸಿತ್ತು. ಇದನ್ನೇನೂ ಆಲೋಚನೆ ಇಲ್ಲದೇ ಮಾಡಿದ್ದೆಂದು ಭಾವಿಸಬೇಡಿ. ತನಗೆ ಬೇಕಾದ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತಲು ಸಕರ್ಾರಗಳು ಮಾಧ್ಯಮಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಬಳಸುತ್ತವೆ.

ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕತೆ ಯುದ್ಧಗೆಲ್ಲುವ ಮೊದಲ ಅಸ್ತ್ರ. ಆಥರ್ಿಕ ದಿಗ್ಬಂಧನ ಎರಡನೆಯದು. ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಯುದ್ಧ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಕೊನೆಯದು. ಇವೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ಮತ್ತೊಂದು ಬಲವಾದ ಅಸ್ತ್ರವಿದೆ. ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಸೋಲಿಸಿಬಿಡುವ ಸೈಕಾಲಾಜಿಕಲ್ ವಾರ್, ಸಿಂಪಲ್ಲಾಗಿ ಸೈ ವಾರ್! ಮೊದಲೆನೆಯದರಲ್ಲಿ ಮೋದಿ ಅದಾಗಲೇ ಚೀನಿಯರ ವಿರುದ್ಧ ಗೆಲುವು ಸಾಧಿಸಿಯಾಗಿದೆ. ಅಮೇರಿಕ, ಜಪಾನ್, ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ, ಇಸ್ರೇಲ್ಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ತಮ್ಮೆಡೆಗೆ ಸೆಳೆದುಕೊಂಡು, ಮುಂಗೋಲಿಯ, ಶ್ರೀಲಂಕಾ, ತೈವಾನ್ಗಳೂ ಚೀನಾ ವಿರುದ್ಧ ತಿರುಗಿ ಬೀಳುವಂತೆ ಮಾಡಿ ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಕಂಟಕಪ್ರಾಯವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಆಥರ್ಿಕತೆಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಚೀನಾ ನಮಗಿಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಬಲಶಾಲಿಯಾದರೂ ಕಳೆದ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಮೋದಿ ಭಾರತವನ್ನು ಸವಾಲಾಗುವಂತೆ ಕಡೆದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಈಗ ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಇರುವುದೊಂದೇ ಅಸ್ತ್ರ. 1962ರ ಯುದ್ಧದ ಸೋಲನ್ನು ನೆನಪಿಸಿ ಭಾರತವನ್ನು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಕೊಂದು ಹಾಕಿಬಿಡುವುದು.

ಸೈಕಾಲಾಜಿಕಲ್ ವಾರ್ ಅನ್ನೋದು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಾಚೀನ ಯುದ್ಧತಂತ್ರವೇ. ಕೃಷ್ಣ ರಾಕ್ಷಸರನ್ನು ಸಂಹಾರ ಮಾಡಿದ್ದು, ಆತ ಮಥುರೆಯಲ್ಲಿ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಮುರಿದಿದ್ದು, ಕುಬ್ಜೆಯ ಗೂನು ಸರಿ ಮಾಡಿ ಮಥುರೆಯ ಜನರ ಪಾಲಿಗೆ ದೇವರಂತಾಗಿದ್ದು ಕಂಸನ ಆಪ್ತರಲ್ಲೂ ದ್ವಂದ್ವ ಹುಟ್ಟಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಕಂಸ ಅದೆಷ್ಟು ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ದೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಪರಿತಪಿಸಿರಬೇಕು ಹೇಳಿ. ಯುದ್ಧಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ಕೃಷ್ಣ ಜಯಶಾಲಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಅದು ಪುರಾಣಕಾಲವೆನಿಸಿದರೆ ಶಿವಾಜಿ ಮಹಾರಾಜರ ಕದನದ ಶೈಲಿಯೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇತ್ತಲ್ಲವೇ. ಅವರನ್ನು ಬೆಟ್ಟದ ಇಲಿಯೆನ್ನುವ ಅದೆಷ್ಟು ಸಾಹಸ ಮಾಡಿದರೂ ಔರಂಗಜೇಬ ಶಿವಾಜಿಯ ಅತೀಂದ್ರಿಯ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ನೆನೆ ನೆನೆದೇ ಕೊರಗಿದವನಲ್ಲವೇ? ಸೋತವರ ಮೇಲೆ ಕ್ರೌರ್ಯದ ಪ್ರಹಾರ ಮಾಡಿ ಉಳಿದವರನ್ನು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಕುಗ್ಗಿಸಿಬಿಡುವ ಸೈಕಲಾಜಿಕಲ್ ವಾರ್ನ್ನು ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮುಸ್ಲೀಂ ರಾಜನೂ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ. ಚೆಂಗೀಸ್ ಖಾನನಂತೂ ಯುದ್ಧದ ವೇಳೆಗೆ ತನ್ನೆದುರಾಗಿ ನಿಂತ ಊರೂರನ್ನೇ ಧ್ವಂಸಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮತ್ತು ಕುದುರೆಗಳ ಮೇಲೆ ಸೈನಿಕರ ಪ್ರತಿರೂಪಗಳನ್ನು ಕೂರಿಸಿ ತನ್ನ ಸೈನ್ಯದ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಅಪಾರವಾಗಿ ತೋರಿಸಿ ಎದುರಾಳಿಗಳನ್ನು ಹೆದರುವಂತೆ ಮಾಡಿಯೇ ಕೊಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದ.

23

ಮೊದಲ ವಿಶ್ವಯುದ್ಧದ ವೇಳೆ ಈ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಯ್ತು. ಪಶ್ಚಿಮದ ಜನ ದಿನ ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಪ್ರಚಾರ ಪತ್ರಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಬೌದ್ಧಿಕವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಗೇರಿಲ್ಲಾ ಯುದ್ಧ ನಡೆಯುವ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ವಿಮಾನಗಳಿಂದ ಕರಪತ್ರಗಳನ್ನೆಸೆದು ಕದನದಲ್ಲಿರುವವರ ಮನಸ್ಸು ಕೆಡುವಂತಹ ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆಯನ್ನೂ ಪ್ರಯೋಗಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಎರಡನೇ ಮಹಾಯುದ್ಧದ ವೇಳೆಗೆ ರೇಡಿಯೋ ಸೈವಾರ್ನ ಮಹತ್ವದ ಭಾಗವಾಗಿತ್ತು. ವಿನ್ಸ್ಟನ್ ಚಚರ್ಿಲ್ ಶಕ್ತಿಶಾಲೀ ಟ್ರಾನ್ಸ್ಮಿಟರ್ಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ಜರ್ಮನ್ರ ವಿರುದ್ಧ ಜನರ ಭಾವನೆ ಕೆರಳುವಂತೆ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಜರ್ಮನಿಯ ಗೂಢಚಾರರನ್ನು ಡಬಲ್ ಏಜೆಂಟ್ ಮಾಡಿ ಅವರ ಮೂಲಕ ಆಕ್ರಮಣದ ತಪ್ಪು ಮಾಹಿತಿ ರವಾನಿಸಿದ್ದ. ಅಣಕು ಯುದ್ಧ ಟ್ಯಾಂಕುಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ಯಾವ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧವೆಂಬುದೇ ಜರ್ಮನಿಯವರಿಗೆ ಗೊಂದಲವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಜರ್ಮನಿಯ ಸೇನಾಪಡೆ ಗೊಂದಲಕ್ಕೊಳಗಾಗಿ ಕೈಚೆಲ್ಲುವಂತಾಯ್ತು. ಸೇನಾಪಡೆಯ ಈ ಗೊಂದಲ ಜನ ಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ಅರಿವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿ ಅವರು ಸಕರ್ಾರದ ಮೇಲಿಟ್ಟಿದ್ದ ಭರವಸೆಯನ್ನು ಕಳಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡಿತು ಮಿತ್ರ ಪಡೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಜರ್ಮನಿಯ ಸೋಲಿಗೆ ಷರಾ ಬರೆದಂತಾಗಿತ್ತು.

ಈ ಕೆಲಸ ಭಾರತ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲವೆಂದೇನಿಲ್ಲ. ಪಾಕೀಸ್ತಾನದ ಮೇಲೆ ನಾವು ಪದೇ-ಪದೇ ಗೆಲುವು ಸಾಧಿಸುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಮಾನಸಿಕ ಸ್ಥೈರ್ಯವೇ ಕಾರಣ. ಪ್ರತೀ ಬಾರಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಹೆಚ್ಚು ಆಧುನಿಕ ಶಸ್ತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ ಆದರೆ ಭಾರತದ ಸೈವಾರ್ನ ಪ್ರಹಾರಕ್ಕೆ ಒಳಗಿನ ಪ್ರತಿರೋಧ ಎದುರಿಸಲಾಗದೇ ಸೈನ್ಯ ಸೋತು ಮರಳುತ್ತದೆ. ನೆನಪಿಡಿ. ಒಂದು ಬಾರಿ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸೋತ ಸೇನೆಗೆ ಮತ್ತೆ ಗೆಲ್ಲುವ ವಿಶ್ವಾಸ ಬರಬೇಕೆಂದರೆ ತುತರ್ಾಗಿ ಸಣ್ಣ ವಿಜಯವಾದರೂ ದಕ್ಕಲೇ ಬೇಕು. 1962ರಲ್ಲಿ ಚೀನಿಯರೆದುರು ಸೋತ ನಮಗೆ 1965ರಲ್ಲಿ ಪಾಕೀಸ್ತಾನದ ಮೇಲಿನ ವಿಜಯ ಎಷ್ಟು ಅಗತ್ಯವಾಗಿತ್ತೆಂಬುದನ್ನು ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ತುಲನೆ ಮಾಡಿ ನೋಡಬೇಕು. 1999ರಲ್ಲಿ ಆಯಕಟ್ಟಿನ ಜಾಗದಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲೂ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವನ್ನು ಕಾಗರ್ಿಲ್ನ ಗುಡ್ಡಗಳಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡಹಾಕಿ ಸೋಲಿಸಿದ್ದೆವಲ್ಲ ಅದಂತೂ ನಮ್ಮ ಸೈನಿಕನ ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯವನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸಿದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಪಾಕಿಸ್ತಾನೀಯನ ಗೆಲುವಿನ ಉತ್ಸಾಹವನ್ನೇ ಕೊಂದುಬಿಟ್ಟಿತು. ಭಾರತ ಯುದ್ಧಗಳ ಮೂಲಕವಷ್ಟೇ ಪಾಕೀಸ್ತಾನವನ್ನು ತಣ್ಣಗೆ ಮಾಡಿದ್ದಲ್ಲ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದಾಗಿನಿಂದ ಅದರ ಮೇಲೊಂದು ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ಅದನ್ನು ಆಂತರಿಕವಾಗಿ ಸಡಿಲಗೊಳಿಸುತ್ತಲೇ ಬಂದಿದೆ. ಇಂದಿಗೆ ಸುಮಾರು ಎಂಟೊಂಭತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಪಾಕೀಸ್ತಾನದ ರಕ್ಷಣಾ ತಜ್ಞ ಅಸಿಫ್ ಹರೂನ್ ಈ ಕುರಿತಂತೆ ಬರೆಯುತ್ತ, 1971ರಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಹೇಗೆ ಪೂರ್ವ ಪಾಕೀಸ್ತಾನದ ಜನರ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿ ಅವರನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿತ್ತೆಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸಿದ್ದ. ಆತನ ಪ್ರಕಾರ ಭಾರತದ ರಾ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಸಿಂಧಿ, ಪಂಜಾಬಿ, ಪಠಾನ್, ಮೊಹಾಜಿರ್, ಬಲೂಚಿಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಬೇರೆ-ಬೇರೆ ಬಗೆಯ ನೀತಿಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಜನಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿ ಸಿನಿಮಾಗಳ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿಸಿ ಅವರೆಲ್ಲ ಧರ್ಮದ ಬಾಹುಗಳಿಂದ ಆಚೆ ಬರುವಂತೆ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಕೆಲವು ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ನಮ್ಮ ತಾಳಕ್ಕೆ ಕುಣಿಯುವಂತೆ ಭಾರತ ಸಂಚು ರೂಪಿಸಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಭಾರತ ಪಾಕೀಸ್ತಾನದೊಂದಿಗಿನ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಎಂದೂ ಹೆದರಿರಲಿಲ್ಲ. ಪಾಕೀಸ್ತಾನ ಏನೂ ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂತಿಲ್ಲ. ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾವಾದಿಗಳಿಗೆ ಹಣವೂಡಿಸಿ, ಪಾಕೀಸ್ತಾನದ ಪರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿಸುವುದೇ ಅಲ್ಲದೇ ಆಗಾಗ ಹಳೆಯದನ್ನು ಕೆದಕಿ ಜನರನ್ನು ಪ್ರಭುತ್ವದ ವಿರುದ್ಧ ಭಡಕಾಯಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. 1991ರಲ್ಲಿ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ ತೀವ್ರವಾಗಿದ್ದಾಗ ಸೇನೆ ಕಾಶ್ಮೀರದ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ಸಾಮೂಹಿಕ ಅತ್ಯಾಚಾರ ಮಾಡಿತ್ತೆಂಬ ಆರೋಪವನ್ನು ಆಗಾಗ ಹಸಿಗೊಳಿಸುತ್ತ ಜನರ ಮನದ ಕಟು ಭಾವನೆ ಆರದಿರುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸಲೆಂದೇ ಒಂದಷ್ಟು ಪತ್ರಕರ್ತರ, ಅವಾಡರ್್ ವಾಪ್ಸಿ ಗ್ಯಾಂಗುಗಳ ತಂಡವಿದೆ. ಒಟ್ಟಾರೆ ಭಾರತೀಯರ ಮಾನಸಿಕತೆಯನ್ನು ಸರಿ-ತಪ್ಪುಗಳ ದ್ವಂದ್ವಕ್ಕೆ ತಳ್ಳುವುದಷ್ಟೇ ಉದ್ದೇಶ. ಈ ಗೊಂದಲದ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವೇ ಸೈನಿಕನ ಯುದ್ಧದ ವೇಳೆಯ ಮಾನಸಿಕ ಸ್ಥಿತಿ.

34

ಚೀನಾ ಕೂಡ ಬಲು ಜತನದಿಂದಲೇ ಸೈವಾರ್ ನಡೆಸುತ್ತಿದೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಕೆಲವು ಪಕ್ಷಗಳು ಅದಕ್ಕೆ ಬಲು ಆತ್ಮೀಯ. ಕಮ್ಯುನಿಷ್ಟರನ್ನು ಬಿಡಿ, ಅಗತ್ಯ ಬಿದ್ದರೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸೂ ಕೂಡ ತಾಳಕ್ಕೆ ಕುಣಿಯುವಂತೆ ಸಂಬಂಧ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಸುಖಾ ಸುಮ್ಮನೆ ದೂರುತ್ತಿಲ್ಲ, ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಉಪಾಧ್ಯಕ್ಷ ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿ ಚೀನಿ ರಾಯಭಾರಿಯನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಲು ಹೋಗಿದ್ದು, ಅದನ್ನು ತಾವು ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳದೇ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದು. ಚೀನೀಯರೇ ಅದನ್ನು ಜಗಜ್ಜಾಹೀರು ಮಾಡಿ ಆನಂತರ ಕಾಂಗ್ರೆಸಿಗರ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಮಣಿದು ತಮ್ಮ ಅಧಿಕೃತ ವೆಬ್ ಸೈಟುಗಳಿಂದ ಅದನ್ನು ತೆಗೆದದ್ದು. ಇವೆಲ್ಲ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಚೀನಿಯರ ತಂತ್ರವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಆದರೆ ಯುದ್ಧದ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿದ್ದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷದ ನಾಯಕ ಭೇಟಿ ಮಾಡಿದ್ದರ ಕುರಿತಂತೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಂತೂ ಇದ್ದೇ ಇವೆ.
ಹೌದು. ಸೈ ವಾರ್ನ ಮಹತ್ವದ ಕೌಶಲ ಅದು. ಶತ್ರು ರಾಷ್ಟ್ರದ ರಾಜಕೀಯ ನಾಯಕರನ್ನು, ಪತ್ರಕರ್ತರನ್ನು ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಅವರ ಮೂಲಕವೇ ತಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಕೆಲಸ ಸಾಧಿಸಿಕೊಳ್ಳೋದು.

ಚೀನಾ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೂ ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಅಲ್ಲಗಳೆಯಲಾಗದು. ಬುರ್ಹನ್ವಾನಿಯನ್ನು ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆ ಕಾಶ್ಮೀರ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ಕೊಂದು ಬಿಸಾಡಿದ್ದು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಅವತ್ತು ಆತನನ್ನು ಬಖರ್ಾ ದತ್ ಬಡ ಮೇಷ್ಟ್ರ ಮಗನೆಂದು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಪರಿಚಯಿಸಿದ್ದಳಲ್ಲ; ಅದೇ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟೂ ಒಂದೂ ಕಾಲು ಲಕ್ಷ ಟ್ವೀಟ್ಗಳು ಹರಿದಾಡಿದ್ದವು. ಇದರಲ್ಲಿ 49 ಸಾವಿರದಷ್ಟು ಭಾರತೀಯರದ್ದಾದರೆ, 10 ಸಾವಿರ ಟ್ವೀಟುಗಳು ಪಾಕ್ ನೆಲದಿಂದ ಮಾಡಿದ್ದವು. ಇನ್ನು ಸುಮಾರು 52 ಸಾವಿರ ಟ್ವೀಟುಗಳು ಅನಾಮಿಕ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಂದ. ಅರ್ಥ ಬಲು ಸ್ಪಷ್ಟ. ಭಾರತವನ್ನು ಮಾನಸಿಕ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿಸುವ ತಂತ್ರಗಳು ಜೋರಾಗಿಯೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದವು. ಈಗಲೂ ಬುರ್ಹನ್ವಾನಿಯ ಸಾವಿನಿಂದಾಗಿಯೇ ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಕ್ರಾಂತಿ ಚಿಗುರೊಡೆದಿರೋದು ಅಂತ ಅನೇಕರು ನಂಬುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಬಹಳ ಜನರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಆತನ ಸಾವಿಗೆ ಇವರೆಲ್ಲ ಪ್ರತಿಸ್ಪಂದಿಸಿದ ರೀತಿಯಿಂದಾಗಿಯೇ ಈ ಯುದ್ಧ ತಂತ್ರವನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ಪಾಠ ಭಾರತ ಕಲಿತದ್ದು.

ಈ ಬಾರಿ ಭಾರತ ಚೀನಿ ಆಕ್ರಮಣಕ್ಕೆ ಸಾಕಷ್ಟು ತಯಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡೇ ಅಖಾಡಾಕ್ಕೆ ಇಳಿದಿತ್ತು. ಜಗತ್ತಿನ ಕಾಲುಭಾಗದಷ್ಟಾದರೂ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿದ ಮೋದಿ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಘನಿಷ್ಠ ಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಬಂದಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯ ಕುರಿತಂತೆ ಮಾತನಾಡಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವನ್ನು ಜಗತ್ತಿನ ಶತ್ರುವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ನಮ್ಮ ಶತ್ರುತ್ವದ ಹಾದಿಯಿಂದ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ದೂರ ಸರಿದು ತಾನು ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯ ಬೆಂಬಲಿಗನಲ್ಲವೆಂದು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುವಲ್ಲಿಯೇ ಹೈರಾಣಾಯಿತು. ಒಂದೆಡೆ ಜಾಗತಿಕವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಭಾರತ ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಕುಸಿಯುತ್ತಿರುವ ಪಾಕೀಸ್ತಾನ ಇವು ಅಲ್ಲಿನ ಜನರನ್ನು ಜರ್ಝರಿತವಾಗಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಪಾಕ್ ಪತ್ರಕರ್ತರು, ಟಿವಿ ಚಾನೆಲ್ಲುಗಳು ಮೋದಿ ಪರವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದವು. ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಸುಷ್ಮಾ ಸ್ವರಾಜ್ ಅಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ಕ್ಯಾಮೆರಾಕ್ಕೆ ಪೋಸು ಕೊಟ್ಟರು. ಅಲ್ಲಿನ ಮಕ್ಕಳ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಾಗಿ ವೀಸಾ ಕೊಡಿಸಿದರು. ಈ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಎಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸಲಾಯಿತೆಂದರೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡೆದ ಮಗುವಿನ ತಾಯಿ ಪಾಕೀಸ್ತಾನದ ಪ್ರಧಾನಿ ಸುಷ್ಮಾರೇ ಆದರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು ಎಂದುಬಿಟ್ಟರು. ಹಾಗೇ ಯೋಚಿಸಿ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೊಬ್ಬರು ಈ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಚೀನಿ ಅಧ್ಯಕ್ಷರೇ ನಮ್ಮ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಬೇಕೆಂದುಬಿಟ್ಟರೆ? ಪಾಕೀಸ್ತಾನಕ್ಕೂ ಅದೇ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಈಗ.

45

ಒಮ್ಮೆ ಪಾಕೀಸ್ತಾನವನ್ನು ಸೈ ವಾರ್ನಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದ ನಮಗೆ ಚೀನಾವನ್ನೆದುರಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಡೋಕ್ಲಾಂನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೆದುರಾಗಿ ನಿಂತ ಚೀನಾ ಮಾಡಿದ ಮೊದಲ ಕೆಲಸವೇ 1962ರ ಯುದ್ಧವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿದ್ದು. ಭಾರತ ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ‘ಇದು 1962 ಅಲ್ಲ, 2017’ ಎಂದಿತಲ್ಲ. ಅದು ಚೀನಾಕ್ಕೆ ನುಂಗಲಾರದ್ದಾಗಿತ್ತು. ಆಗಲೂ ನಮ್ಮ ಕೆಲವು ಬುದ್ಧಿವಂತರು ಭಾರತ ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಹೊಂದಿದೆಯೋ ಚೀನಾ ಕೂಡ ಅದರ ಹತ್ತು ಪಟ್ಟು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಕಂಡಿದೆ. ನಾವು ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಎದುರಿಸುವುದು ಅಸಾಧ್ಯವೆನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದು ಒತ್ತಡ ತಂತ್ರವಷ್ಟೇ. ಯುದ್ಧವಾದರೆ ಭಾರತದ ಶಸ್ತ್ರಗಳು ಹತ್ತೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ಖಾಲಿಯಾಗಲಿವೆ ಎಂಬ ಮೂರು ವರ್ಷದ ಹಳೆಯ ಸುದ್ದಿ ಮತ್ತೆ ಹರಿದಾಡಿತು. ಅದನ್ನು ವೈಭವೀಕರಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದರು ಕೆಲವರು. ಭಾರತ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ದಕ್ಷಿಣ ಚೀನಾ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಬೀಡುಬಿಟ್ಟಿರುವ ಅಮೇರಿಕ, ಜಪಾನುಗಳ ಯುದ್ಧ ನೌಕೆಯ ಪರಿಚಯ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿತು. ಚೀನಾದ ಸಿಸಿಟಿವಿ ಟಿಬೆಟ್ನ ಬೆಟ್ಟಗಳ ಮೇಲೆ ಸಾವಿರಾರು ಟನ್ನುಗಳಷ್ಟು ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ರಗಳನ್ನು ಸಾಗಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿ ಅಣ್ವಸ್ತ್ರಗಳ ಪರೀಕ್ಷೆ ನಡೆಸಿದೆ ಎಂದೆಲ್ಲ ವಿಡಿಯೋ ಸಹಿತ ವರದಿ ಮಾಡಿತು. ಅದನ್ನು ಬೆನ್ನಟ್ಟಿಹೋದ ಭಾರತೀಯ ಗೂಢಚಾರರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಸೊನ್ನೆ. ಇದು ಆಗಾಗ ನಡೆಯುವ ಸಹಜ ಕವಾಯತಾಗಿತ್ತಷ್ಟೇ. ಭಾರತದಲ್ಲಿರುವ ಚೀನಾಚೇಲಾಗಳು ಈ ಸುದ್ದಿಯನ್ನೇ ದೊಡ್ಡದು ಮಾಡಿ ಹೆದರಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಶುರುಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಆಗಲೇ ಭಾರತ ಅರುಣಾಚಲದಲ್ಲಿ ಸುರಂಗ ಕೊರೆದು ನಮ್ಮ ಪಡೆಯನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ವೇಗವಾಗಿ ಗಡಿ ತುದಿಗೆ ಒಯ್ಯಬಲ್ಲೆಡೆ ಗಮನ ಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಹರಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಈ ಕುರಿತಂತೆ ಚೀನಿ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಚಚರ್ಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದ ಮೇಲೆ ವಾತಾವರಣ ಬದಲಾಯಿತು.

ಭಾರತ ಇಷ್ಟಕ್ಕೇ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಇಂಡಿಯಾ ಟುಡೇ ಪತ್ರಿಕೆ ಚೀನಾವನ್ನು ಕೋಳಿಯಂತೆ, ಅದನ್ನನುಸರಿಸಿ ಹೊರಟಿರುವ ಪುಟ್ಟ ಕೋಳಿಯಂತೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸಿ ಮುಖಪುಟದಲ್ಲಿ ಮುದ್ರಿಸಿತು. ಚೀನಾದಂತಿರುವ ಕೋಳಿಯಲ್ಲಿ ಟಿಬೇಟ್ ಮತ್ತು ತೈವಾನ್ನ್ನು ಬಿಟ್ಟ ಪತ್ರಿಕೆ ಚೀನಾದ ಆಡಳಿತ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ನಡುಕ ಹುಟ್ಟಿಸಿತ್ತು. ಇದನ್ನೇನೂ ಆಲೋಚನೆ ಇಲ್ಲದೇ ಮಾಡಿದ್ದೆಂದು ಭಾವಿಸಬೇಡಿ. ತನಗೆ ಬೇಕಾದ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತಲು ಸಕರ್ಾರಗಳು ಮಾಧ್ಯಮಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಬಳಸುತ್ತವೆ. ಕಾಗರ್ಿಲ್ ಯುದ್ಧದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಣಾ ಕಾರ್ಯದಶರ್ಿ ಬ್ರಿಜೇಶ್ ಮಿಶ್ರಾ ಈ ಬಗೆಯ ದಾಳಗಳನ್ನುದುರಿಸಿದ್ದು ಇಂದು ಇತಿಹಾಸ. ಚೀನಾದ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಕಳೆದೆರಡು ದಿನದಿಂದ ಇದೇ ವಿಚಾರವನ್ನು ಚಚರ್ಿಸುತ್ತಿವೆ. ಟಿಬೇಟ್ ಮತ್ತು ತೈವಾನ್ ತಮ್ಮ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗಗಳೆಂದು ವಾದಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಮಗ್ನವಾಗಿವೆ. ಅತ್ತ ತೈವಾನಿನ ಜನ ಭಾರತದ ಈ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಬಲು ಆಸ್ಥೆಯಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಹೊಸ ಕನಸೊಂದನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸೈವಾರ್ನಲ್ಲಿ ನಾವು ಹಾಕಿದ ದಾಳ ಯಶಸ್ಸು ಕಂಡಿದೆ. ಚೀನಾ ದಿನಕಳೆದಂತೆ ಬಲ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ಒಂದೊಂದೇ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಅದರ ತೆಕ್ಕೆಯಿಂದ ಆಚೆ ಬರುತ್ತಿವೆ. ಶ್ರೀಲಂಕಾ ಬಂದರೊಂದರ ನಿಮರ್ಾಣಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಒಪ್ಪಂದ ಮುರಿದುಕೊಂಡಿದ್ದರ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಇದೇ! ಅಜಿತ್ ದೋವಲ್ ಬ್ರಿಕ್ಸ್ ಸಭೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಸ್ವತಃ ಚೀನಾ ಅಧ್ಯಕ್ಷರೇ ಅವರೊಡನೆ ಮಾತನಾಡಲು ಉತ್ಸುಕರಾಗಿದ್ದಕ್ಕೂ ಇದೇ ಕಾರಣ. ಭಾರತದ ಈ ನಡೆಯಿಂದ ಗಲಿಬಿಲಿಗೊಳಗಾಗಿರುವ ಚೀನಾ, ಭಾರತದ ಬೆಂಬಲಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲ ಹೊರಟಿರುವ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನೊಂದಿಗೂ ಶತ್ರುತ್ವ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ದಕ್ಷಿಣ ಚೀನಾ ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ತಾನು ಯುದ್ಧ ನೌಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಬರುತ್ತೇನೆಂದ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾವನ್ನು ‘ಕಚ್ಚಲು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಬೊಗಳುವ ನಾಯಿ’ ಎಂದು ಜರಿದು ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ತನ್ನ ಮೈ ಮೇಲೆಳೆದುಕೊಂಡಿದೆ. ನಾಯಕತ್ವ ಬಲಾಢ್ಯವಾಗಿಲ್ಲದಾಗ ಮೆರೆದಾಡಿದ ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಈಗ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಭಾರತ ಸಮರ್ಥ ಸವಾಲಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ. ಭಾರತ ಯುದ್ಧ ಮಾಡದೇ ಗೆದ್ದುಬಿಟ್ಟಿದೆ.

ಇನ್ನು ಏಷಿಯಾದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮದೇ ಹವಾ. ಬರಲಿರುವ ದಿನಗಳನ್ನು ಕಾದು ನೋಡಿ.

 

ಅಧಿಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ದೇಶ ಒಡೆಯುತ್ತೀರಿ?

ಅಧಿಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ದೇಶ ಒಡೆಯುತ್ತೀರಿ?

ತಮ್ಮ ಅನುಕೂಲಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗಿ ದೇಶವನ್ನು ಒಡೆಯುವ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಚಾಳಿ ಇಂದು ನಿನ್ನೆಯದಲ್ಲ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಪೂರ್ವದಿಂದಲೂ ಇರುವಂಥದ್ದೇ. ಸುಭಾಷರ ಕಣ್ಮರೆ ನಿಗೂಢವಾಗಿಹೋದದ್ದು, ಪಟೇಲರು ನೇಪಥ್ಯಕ್ಕೆ ಸರಿದದ್ದು, ಲಾಲ್ ಬಹಾದೂರ್ ಶಾಸ್ತ್ರಿಯವರ ಸಾವು ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅಧಿಕಾರ ದಾಹದ ಬಿಂದುಗಳಷ್ಟೇ. ಅಗತ್ಯ ಬಿದ್ದಾಗ ಮುಸಲ್ಮಾನರನ್ನು ಹಿಂದುಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಎತ್ತಿ ಕಟ್ಟಿ, ತಮ್ಮ ಕೋಟೆಯನ್ನು ಭದ್ರಗೊಳಿಸುವ ಅವರ ಹುನ್ನಾರವೂ ಬ್ರಿಟೀಷರದಷ್ಟೇ ಹಳೆಯದು. ಕೊನೆಯ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ವೈಸರಾಯ್ ನೆಹರೂ ಅಂತ ಸುಮ್ಮಸುಮ್ಮನೆ ಹೇಳಿದ್ದಲ್ಲ.

1

ಸ್ವಾಮಿ ಅಸೀಮಾನಂದ!
ನೆನಪಿದೆಯಾ ಹೆಸರು? ಕಳೆದ ಮಾಚರ್್ನಲ್ಲಿ ‘ಹಿಂದೂ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ’ಯ ಎಲ್ಲ ಆರೋಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ ಹೊರಬಂದವರು. ಅವತ್ತು ಅವರ 92 ವರ್ಷದ ತಾಯಿ, ‘ನನ್ನ ಮಗನ ಮೇಲೆ ನನಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಭರವಸೆ ಇತ್ತು. ಅವನು ಬಲು ಮುಗ್ಧ. ಗುಜರಾತಿನ ವನವಾಸಿ ಜನಾಂಗದವರಿಗಾಗಿ ತನ್ನ ಬದುಕನ್ನೇ ಮುಡುಪಾಗಿಟ್ಟವ ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಕೊಲ್ಲಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ನಾನು ಅವನನ್ನು ಕೊನೆಯ ಬಾರಿ ನೋಡಲೆಂದೇ ಬದುಕಿರೋದು’ ಎಂದದ್ದನ್ನು ಕೇಳಿದವನ ಕಣ್ಣಾಲಿಗಳು ತುಂಬಿ ಬರೋದು ಸಹಜವೇ. ಖಂಡಿತ ಅಸೀಮಾನಂದರ ನೆನಪಿಸಿಕೊಡುವುದು ನನ್ನ ಉದ್ದೇಶವಲ್ಲ, ಅವರ ಹೆಸರನ್ನು ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯ ಗಲಾಟೆಯಲ್ಲಿ ಎಳೆದು ತಂದು, ಹಿಂದುಗಳನ್ನು ಭಯೋತ್ಪಾದಕರೆಂದು ಬಿಂಬಿಸಿ ಚುನಾವಣೆ ಗೆಲ್ಲುವ ಸಂಚನ್ನು ರೂಪಿಸಿತ್ತಲ್ಲ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಅದನ್ನು ಬಯಲಿಗೆಳೆಯೋದಷ್ಟೇ.

 

ಹೌದು. ಈ ಮೊದಲು ಇದನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದರೆ, ನಂಬುವವರು ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಖಾಸಗಿ ವಾಹಿನಿಯೊಂದು ಈ ಕುರಿತಂತೆ ಅಪರೂಪದ ಮಾಹಿತಿಗಳನ್ನು ಹೊರ ಹಾಕಿದಂತೆ ಎಲ್ಲರ ಹೃದಯ ಕಲಕುವಂತಹ ಸಂಗತಿಗಳು ಹೊರ ಬರುತ್ತಿವೆ. ಗೃಹ ಸಚಿವರಾಗಿದ್ದ ಶಿಂಧೆಯವರಿಗೆ ಅಂದಿನ ಸಕರ್ಾರ ಹಿಂದೂ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯ ಕುರಿತಂತೆ ಸಾಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿ ಜನರ ಮುಂದಿರಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನೀಡಿತ್ತು ಎಂದು ಕೇಂದ್ರ ಮಂತ್ರಿ ರವಿಶಂಕರ್ ಪ್ರಸಾದ್ ಸ್ಫೋಟಕ ಮಾಹಿತಿ ಹೊರ ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಡಾ.ಸುಬ್ರಮಣಿಯನ್ ಸ್ವಾಮಿಯವರು ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟ ಸತ್ಯವನ್ನೂ ನಾವು ಒಪ್ಪಲೇಬೇಕು. ಅವರ ಪ್ರಕಾರ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ 2010ರಲ್ಲಿ ದೆಹಲಿಯ ಪೊಲೀಸ್ ಪ್ರಮುಖರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತ ‘ಹಿಂದೂ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ’ಯ ಕುರಿತಂತೆ ಎಚ್ಚರವಾಗಿರುವಂತೆ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೇ ಅಂದಿನ ಮಂತ್ರಿ ಪಿ. ಚಿದಂಬರಂ! ಅಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಗೆ ಧರ್ಮದ ಹಂಗಿಲ್ಲವೆನ್ನುವುದನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುವ ಹಠಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಯಾವ ಖಾಸಗಿ ವಾಹಿನಿ ಇಂದು ಈ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಬಯಲಿಗೆಳೆದಿದೆಯೋ, ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ಅದರದ್ದೇ ಮತ್ತೊಂದು ಮುಖವಾದ ಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದು ಈ ಒಟ್ಟಾರೆ ಷಡ್ಯಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡು ಜನರನ್ನು ತಪ್ಪುದಾರಿಗೆ ಎಳೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿತ್ತು. ಮುಂಬೈ ಭಯೋತ್ಪಾದನಾ ನಿಗ್ರಹ ದಳದವರು ಹಿಂದೂ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯೆಂಬ ವರ್ಣರಂಜಿತ ಪದಕ್ಕೆ ರೆಕ್ಕೆ-ಪುಕ್ಕ ಕಟ್ಟಿ ಹಾರಿಬಿಟ್ಟ ದಿನವೇ ಆ ಪತ್ರಿಕೆ ಹತ್ತಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಈ ಬಗೆಯ ವರದಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿತ್ತು ಮತ್ತು ಅನವಶ್ಯಕವಾಗಿ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡು ಆಮೇಲಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಿರಪರಾಧಿಯೆಂದು ಹೊರಬಂದ ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಕುರಿತಂತೆಯೂ ಮನಕಲಕುವಂತೆ ವಿವರಿಸಿತ್ತು. ಒಟ್ಟಾರೆ ಸಕರ್ಾರದ ಉದ್ದೇಶ ಬಲು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಹಿಂದೂಗಳನ್ನೂ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರೆಂದು ಕರೆಯುವ ಮೂಲಕ ಅವರ ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯವನ್ನು ಕಸಿದು ಬಿಡುವುದು, ಈ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಗೆ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸ್ವಯಂ ಸೇವಕ ಸಂಘವನ್ನು ಹೊಣೆಗಾರರನ್ನಾಗಿಸಿ 2014ರ ಚುನಾವಣೆಗೂ ಮುನ್ನ ಅದನ್ನು ಬಖರ್ಾಸ್ತುಗೊಳಿಸಿಬಿಡುವುದು. ಆ ಮೂಲಕ ಆಡಳಿತ ವಿರೋಧಿ ಅಲೆಯಲ್ಲೂ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಭದ್ರಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡು ಮೆರೆಯೋದು!

2

ಸ್ವಲ್ಪ ಆ ದಿನಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಮಾಲೆಗಾಂವ್ ಸ್ಫೋಟಕ್ಕೆಂದು ಬಳಸಿದ ಬೈಕು ಸಾಧ್ವಿ ಪ್ರಜ್ಞಾಸಿಂಗ್ಗೆ ಸೇರಿದ್ದೆಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಆಕೆಯನ್ನು ಬಂಧಿಸಲಾಯ್ತು. ಆಕೆಯ ಆಕ್ರಮಕ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಕುರಿತಂತೆ ರಂಗು-ರಂಗಿನ ಕಥೆ ಹೆಣೆಯಲಾಯ್ತು. ಇಡಿಯ ಸ್ಫೋಟದ ಮುಖ್ಯ ರೂವಾರಿ ಆಕೆಯೆಂದೇ ನಂಬಿಸಲಾಯ್ತು. ಆದರೆ ಆಕೆಯಿಂದ ಒಂದೇ ಒಂದು ತಪ್ಪೊಪ್ಪಿಗೆಯ ಸಾಲು ಹೇಳಿಸಲಾಗದ ಭಯೋತ್ಪಾದನಾ ನಿಗ್ರಹ ದಳದ ಪ್ರಮುಖರೆಲ್ಲ ತಾವೇ ಸೋತು ಕೈಚೆಲ್ಲಿದರು. ಮತ್ತೊಂದು ಬಣ್ಣದ ಮಾತು ಹೊರಟಿತು. ಸಾಧ್ವಿ ಸದಾ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿರುವುದರಿಂದ ಆಕೆ ಮಂಪರು ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲೂ ಗುಟ್ಟು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾವು ಧ್ಯಾನದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಚಚರ್ಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದೆವೇ ಹೊರತು ಎಂದಿಗಾದರೂ ಒಮ್ಮೆ ಇಷ್ಟು ಧ್ಯಾನ ಸಿದ್ಧಿ ಹೊಂದಿದ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳೊಬ್ಬಳು ಕೊಲೆ ಮಾಡುವಂತಹ ನೀಚ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಇಳಿದಾಳಾ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಗೊಡವೆಗೂ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಬಿಡಿ, ಕೊಲೆ ಮಾಡಿದವ ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಕಲಿತರೆ ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ಸುಳಿವು ಕೊಡದಂತೆ ಬಚಾವಾಗಿಬಿಡಬಹುದಾ ಎಂಬುದರ ಕುರಿತಂತೆಯೂ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಭಯೋತ್ಪಾದನಾ ನಿಗ್ರಹ ದಳಕ್ಕೆ ಒತ್ತಡ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವರು ಸಾಧ್ವಿಯನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿ, ಕರ್ನಲ್ ಪುರೋಹಿತರನ್ನು ಖೆಡ್ಡಾಕ್ಕೆ ಬೀಳಿಸಿದರು. ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ನಾಮಾವಶೇಷವಾಗಿರುವ ಹಿಂದೂ ಮಹಾಸಭಾದ ಅಂಗವೆನ್ನುವಂತಿರುವ ಅಭಿನವ ಭಾರತ ಎಂಬ ಸಂಘಟನೆಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಾಗಿದ್ದರೆಂಬ ನೆಪ ಹೇಳಿ ಸೈನ್ಯದ ನಿವೃತ್ತ ಅಧಿಕಾರಿ ಪುರೋಹಿತರನ್ನು ಸಮಾಜದ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿತು ಸಕರ್ಾರ. ಅಭಿನವ ಭಾರತ ಸಾವರ್ಕರರ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯ ಸಂಘಟನೆಯಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಮತ್ತು ಸಾವರ್ಕರರು ಅಖಂಡ ಹಿಂದುತ್ವದ ಪ್ರತಿಪಾದಕರಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಈ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸು ಪಡೆಯುವ ವಿಶ್ವಾಸ ಮುಂಬೈ ಪೊಲೀಸರಿಗಿತ್ತು. ಮಿಲಿಟರಿ ಇಂಟೆಲಿಜೆನ್ಸ್ನಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಪರಿಣತಿ ಹೊಂದಿದ್ದ ಕರ್ನಲ್ ಸಾಹೇಬರನ್ನೇ ಈಗ ಇಡಿಯ ಮುಸ್ಲೀಂ ವಿರೋಧಿ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯ ಮುಖ್ಯ ರೂವಾರಿ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಯಿತು. ಆ ಮೂಲಕ ಸಾಧ್ವಿ ಪ್ರಜ್ಞಾಸಿಂಗರ ಕಾರಣದಿಂದಾದ ಎಲ್ಲ ಹಿನ್ನಡೆಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾದ ಯಶಸ್ಸು ಕಂಡಿತ್ತು. ವಿರೋಧಕ್ಕಾಗಿ ಬೀದಿಗಿಳಿಯಬೇಕಾದ ಜನ ಕರ್ನಲ್ ಪುರೋಹಿತರ ಕುರಿತಂತೆ ಚಚರ್ಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಮಿಲಿಟರಿ ಇಂಟೆಲಿಜೆನ್ಸ್ನಲ್ಲಿ ಅವರ ಚಾಣಾಕ್ಷತೆಯನ್ನು ಕೊಂಡಾಡಿದರು. ಆದರೆ ಎಂದಿಗೂ ದೇಶದ ಏಕತೆ, ಅಖಂಡತೆಗಳಿಗಾಗಿ ತನ್ನ ಪ್ರಾಣ ಪಣಕ್ಕಿಟ್ಟು ಕಾದಾಡುವ ಸೈನಿಕ ಹೀಗೆ ದೇಶದೊಳಗೆ ಅರಾಜಕತೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಕಾರಣನಾದಾನಾ ಅಂತ ಯೋಚಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ಸ್ವತಃ ಸೈನ್ಯ ಯಾವುದೇ ವೈರುಧ್ಯದ ಹೇಳಿಕೆ ನೀಡದೇ ತಟಸ್ಥವಾಗಿ ಕಾದು ನೋಡುತ್ತೇನೆಂದಾಗಲೆ ನಮಗಿದು ಅರಿವಾಗಬೇಕಿತ್ತು. ಪೊಲೀಸರು ಹಠಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದರು. ಆಗಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇವರಿಗೆಲ್ಲ ಕೊಟ್ಟ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ನೀವು ಊಹಿಸಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ದಿನಗಟ್ಟಲೇ ಏಟು, ವಾರಗಟ್ಟಲೇ ಉಪವಾಸ. ಬೆಳಕೇ ಇಲ್ಲದ ಪೆಟ್ರೋಲು ಟ್ಯಾಂಕುಗಳಂತಹ ಸೆಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ತಿಂಗಳುಗಟ್ಟಲೆ ಬಂಧನ. ಇಷ್ಟಾದರೂ ಪುರೋಹಿತರ ಬಾಯಿ ಬಿಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದಾಗ ತಾವೇ ಕಥೆಯೊಂದನ್ನು ಹೆಣೆದರು. ಕರ್ನಲ್ ಪುರೋಹಿತರು ಮುಸಲ್ಮಾನ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರಿಗೇ ಹಣಕೊಟ್ಟು ಈ ಸ್ಫೋಟಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸುವ ಯೋಜನೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದರಂತೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವರು ನಕಾರಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಸ್ಪಂದಿಸಿದಾಗ, ಅವರಿಂದಲೇ ಆರ್ಡಿಎಕ್ಸ್ಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಿ ಅದನ್ನು ಬೈಕ್ ಮೇಲೆ ಕೊಂಡೊಯ್ದು ಸ್ಫೋಟಿಸಿದರಂತೆ.

ಇಡಿಯ ಕಥೆ ಪೊಗೊ ಚಾನೆಲ್ಲಿಗೂ ವಸ್ತುವಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಲಾಯಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಸೈನ್ಯದ ಮಿಲಿಟರಿ ಇಂಟೆಲಿಜೆನ್ಸ್ನಲ್ಲಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ದಕ್ಷ ಅಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬ ಇಷ್ಟು ಬಾಲಿಶವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಪೊಲೀಸರು ಉತ್ತರ ಕೊಡುವ ವೇಳೆಗೆ ಹೈರಾಣಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೀಗ ಮತ್ತೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಹೆಸರೇ ಬೇಕಿತ್ತು. ಕೇಂದ್ರ ಸಕರ್ಾರದ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ನೀರೆರೆಯುವಂತಹ ಮಹತ್ವದ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಕೂಡಿಹಾಕಬೇಕಿತ್ತು. ಆಗ ಸಿಕ್ಕಿದವರು ಸ್ವಾಮಿ ಅಸೀಮಾನಂದ. ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸ್ವಯಂಸೇವಕ ಸಂಘದ ಪ್ರಚಾರಕರಾಗಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಆಗಾಗ ಮೊಬೈಲ್ ನಂಬರುಗಳನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವ ಖಯಾಲಿ ಇದ್ದವರೆಂಬುದೊಂದೇ ಪೊಲೀಸರಿಗಿದ್ದ ಸಾಕ್ಷಿ. ಅದನ್ನೇ ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕರ್ನಲ್ ಪುರೋಹಿತರಿಗೆ ಬಾಂಬು ಸ್ಫೋಟಿಸುವ ದೈವಿಕ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟವರೇ ಇವರು ಎಂದಿತು ಪೊಲೀಸು ಪಡೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಎರಡು ದಿಕ್ಕಿನ ಪ್ರಹಾರವಾಗಿತ್ತು. ಇಸ್ಲಾಂ ಉಗ್ರಗಾಮಿಗಳಿಗೆ ಕುರಾನ್ ಪ್ರೇರಣೆ ಎಂದು ಹೇಗೆ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸಾಬೀತಾಗಿದೆಯೋ ಹಾಗೆಯೇ ಹಿಂದೂ ಉಗ್ರಗಾಮಿಗಳಿಗೆ ಕಾವಿಧಾರಿ ಸಂತರು ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಪುರಾವೆ ಹೊಂದಿಸಿಯಾಗಿತ್ತು. ಎರಡನೆಯದು ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ಹಿಂದಿರುವುದು ಸಂಘವೇ ಆಗಿರುವುದರಿಂದ ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಜನ ಅದರಿಂದ ದೂರವಿರುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಿದಾಗ ಜನ ಬೆಂಬಲ ಇಲ್ಲದಿರುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು.

ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಅಸೀಮಾನಂದರು ವನವಾಸಿ ಬುಡಕಟ್ಟು ಜನಾಂಗದವರಿಗಾಗಿ ಅಪಾರವಾದ ಸೇವೆಗೈದು ಸಾಕಷ್ಟು ಖ್ಯಾತಿ ಪಡೆದವರು. ಅಂಡಮಾನ್ ನಿಕೋಬಾರ್ ದ್ವೀಪಗಳಲ್ಲಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೇ, ಇತ್ತ ಗುಜರಾತಿನ ಡಾಂಗ್ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಆದಿವಾಸಿಗಳ ನಡುವೆ ನೆಲೆನಿಂತು ಅವರ ಪಾಲಿನ ಪ್ರೀತಿಯ ಸಂತರಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ನೆನಪಿಡಿ. ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚು ಆದಿವಾಸಿಗಳು ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯಾನಿಟಿಗೆ ಮತಾಂತರ ಹೊಂದಿದ ಡಾಂಗ್ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಇವರು ಕೆಲಸ ಮಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದ ನಂತರ ಅವರೆಲ್ಲ ಮಾತೃ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಮರಳಿದ್ದರು. ಈ ಕುರಿತಂತೆ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಮಿಶನರಿಗಳಿಗೆ ಸಹಿಸಲಸಾಧ್ಯ ಆಕ್ರೋಶವಿತ್ತು. ಆಗಾಗ ಅವರ ವಿರುದ್ಧ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಕುರಿತಂತೆ ವಿಷವನ್ನೂ ಕಾರಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಗೋ! ಈಗ ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಪರಿಹಾರ ದಕ್ಕಿತು. ಅಸೀಮಾನಂದರನ್ನು ಬಂಧಿಸಿ ಹೊತ್ತೊಯ್ದ ಭಯೋತ್ಪಾದನಾ ನಿಗ್ರಹ ದಳದ ಪೊಲೀಸರು ಕೊಟ್ಟ ಕಿರುಕುಳವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದು ದೂರದ ಮಾತು, ಕೇಳುವುದೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಾರದು. ಜರ್ಝರಿತವಾದ ದೇಹ ಮ್ಯಾಜಿಸ್ಟ್ರೇಟರ ಮುಂದೆ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ತಾನೇ ಹೊಣೆಯೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿತು. ಆ ಮೂಲಕ ಪೊಲೀಸರ ಕಿರುಕುಳದಿಂದ ಪಾರಾಗಿ ಕೋಟರ್ಿನಲ್ಲಿ ವಾದ ಮಾಡುವ ಅವಕಾಶ ಪಡೆಯುವ ಆಸೆ ಇದ್ದಿರಬೇಕು ಅವರದ್ದು. ಈ ಹೊತ್ತನಲ್ಲಿಯೇ ಬೋಡರ್ಿಗೂ ಇಲ್ಲದ ‘ಕ್ಯಾರವಾನ್’ ಎಂಬ ಪತ್ರಿಕೆ ಅಸೀಮಾನಂದರ ಸಂದರ್ಶನವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ಅವರ ಬಾಯಿಂದ ಸಂಘದ ಸರಸಂಘಚಾಲಕ ಮೋಹನ್ ಭಾಗ್ವತರ ಹೆಸರನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡಿತು. ಕೇಂದ್ರ ಸಕರ್ಾರಕ್ಕೆ ಬೇಕಿದ್ದ ಅಸ್ತ್ರ ದಕ್ಕಿತ್ತು. ಸಂಘದ ಪ್ರಚಾರಕ ಇಂದ್ರೇಶ್ ಕುಮಾರ್ರನ್ನು ಅದಾಗಲೇ ಈ ಗಲಾಟೆಗಳೊಂದಿಗೆ ತಳುಕು ಹಾಕಲೆತ್ನಿಸಿದ ಸಕರ್ಾರಕ್ಕೆ ಈಗ ಹಬ್ಬ. ಸಾಧ್ವಿ ಮಾಲೆಗಾಂವ್ನ ಸ್ಫೋಟದ ಮಾಸ್ಟರ್ ಬ್ರೇನ್ ಆದರೆ ಆಕೆಯ ಹಿಂದಿನ ಶಕ್ತಿ ಕರ್ನಲ್ ಪುರೋಹಿತ್. ಅವರ ಹಿಂದಿರುವ ದೈವೀ ಚಿಂತನೆ ಸ್ವಾಮಿ ಅಸೀಮಾನಂದರದಾದರೆ ಇವರಿಗೆ ಬೆನ್ನೆಲುಬು ಮೋಹನ್ ಭಾಗ್ವತರು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಜನರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸ ಹೊರಟಿತ್ತು ಸಕರ್ಾರ. ಆದರೆ ಎಡವಟ್ಟಾಗಿ ಹೋಯ್ತು. ಈ ವೇಳೆಗಾಗಲೇ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ಸಕರ್ಾರದ ಈ ಕೆಡುಕು ಬುದ್ಧಿ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದರಿಂದ ಜನ ಸಂಘಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿಗಿಂತಲೂ ಬಲವಾಗಿ ಆತುಕೊಂಡರು.

4
ಖಾಸಗಿ ವಾಹಿನಿಯ ಸ್ಟಿಂಗ್ ಆಪರೇಶನ್ ನಂಬುವುದಾದರೆ, ಮುಂಬೈ ಸ್ಫೋಟಗಳನ್ನೇ ಸಂಘದ ತಲೆಗೆ ಕಟ್ಟ ಹೊರಟಿತ್ತಂತೆ ಸಕರ್ಾರ. ತುಕಾರಾಮ್ ಒಂಬ್ಳೆಯ ಸಾಹಸದಿಂದಾಗಿ ಕಸಬ್ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದಿದುರಿಂದ ಅವರ ಎಲ್ಲ ಆಲೋಚನೆಗಳೂ ತಲೆಕೆಳಗಾದವಷ್ಟೇ. ಅನುಮಾನವೇ ಇಲ್ಲ. ಅಂದಿನ ಸಕರ್ಾರಕ್ಕೆ ಅದೆಷ್ಟು ಧಾವಂತವಿತ್ತೆಂದರೆ ಶತಾಯಗತಾಯ ಹಿಂದೂಗಳನ್ನು ಭಯೋತ್ಪಾದಕರೆಂದು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿಬಿಡಬೇಕಿತ್ತು. ಇಲ್ಲವಾದರೆ 2008ರಲ್ಲಿ ಸಿಮಿ ಮುಖ್ಯಸ್ಥ ಸಫ್ದರ್ ನಾಗೋರಿ ಯಾವ ಸಂಝೋತಾ ಸ್ಫೋಟಗಳ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡಿದ್ದನೋ ಅದೇ ಸ್ಫೋಟಗಳ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು 2010ರಲ್ಲಿ ಅಸೀಮಾನಂದರಿಗೆ ಹೊರಿಸಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದರದ್ದೇ ಮುಂದುವರೆದ ಭಾಗವಾಗಿ 2012 ರಲ್ಲಿ ಅಜ್ಮೇರ್ನ ದಗರ್ಾ ಶರೀಫ್ ಸ್ಫೋಟ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಆರೋಪಿಯಾಗಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ಭೋಪಾಲ್ ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ತನಿಖಾ ದಳದ ವಿರುದ್ಧ ಖಟ್ಲೆ ಹೂಡಿದ್ದರು.

ವಿಷಯ ಏನಿತ್ತು ಗೊತ್ತೇ? ಈ ಸ್ಫೋಟದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಸ್ವಯಂ ಸೇವಕ ಸುನೀಲ್ ಜೋಶಿಯವರ ಕೊಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಘದ ಹಿರಿಯರ ಪಾತ್ರವಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೆ ನೀಡಲು ಒಂದು ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಆಮಿಷವನ್ನು ಸ್ವತಃ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ತನಿಖಾ ದಳವೇ ಒಡ್ಡಿತ್ತು. ಈ ವಿಚಾರ ರಾಷ್ಟ್ರ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಉತ್ಪಾತವನ್ನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಸಕರ್ಾರ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದೆ ಹೋಗಿ ನಿಂತು ಬಿಟ್ಟಿತು. ಆರೆಸ್ಸೆಸ್ಸು ಮತ್ತು ಸಿಮಿಗಳು ಸಮಾನವೆಂದು ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿ ಕೊಟ್ಟ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ಸಾಬೀತು ಮಾಡುವ ಕೇಂದ್ರದ ಧಾವಂತ ತಿರುಗುಬಾಣವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.

ತಮ್ಮ ಅನುಕೂಲಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗಿ ದೇಶವನ್ನು ಒಡೆಯುವ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಚಾಳಿ ಇಂದು ನಿನ್ನೆಯದಲ್ಲ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಪೂರ್ವದಿಂದಲೂ ಇರುವಂಥದ್ದೇ. ಸುಭಾಷರ ಕಣ್ಮರೆ ನಿಗೂಢವಾಗಿಹೋದದ್ದು, ಪಟೇಲರು ನೇಪಥ್ಯಕ್ಕೆ ಸರಿದದ್ದು, ಲಾಲ್ ಬಹಾದೂರ್ ಶಾಸ್ತ್ರಿಯವರ ಸಾವು ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅಧಿಕಾರ ದಾಹದ ಬಿಂದುಗಳಷ್ಟೇ. ಅಗತ್ಯ ಬಿದ್ದಾಗ ಮುಸಲ್ಮಾನರನ್ನು ಹಿಂದುಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಎತ್ತಿ ಕಟ್ಟಿ, ತಮ್ಮ ಕೋಟೆಯನ್ನು ಭದ್ರಗೊಳಿಸುವ ಅವರ ಹುನ್ನಾರವೂ ಬ್ರಿಟೀಷರದಷ್ಟೇ ಹಳೆಯದು. ಕೊನೆಯ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ವೈಸರಾಯ್ ನೆಹರೂ ಅಂತ ಸುಮ್ಮಸುಮ್ಮನೆ ಹೇಳಿದ್ದಲ್ಲ. ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲಿ ಈಗ ನಡೆಯುತ್ತಿರೋದು ಅದೇ. ಅದಾಗಲೇ ಅಕ್ಕ-ಪಕ್ಕದ ರಾಜ್ಯಗಳೊಂದಿಗಿನ ಸೌಹಾರ್ದ ಸಂಬಂಧ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಸಾಲದೆಂದು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಧ್ವಜದ ಕಲ್ಪನೆ ಹರಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ಉರಿಯುವ ಬೆಂಕಿಗೆ ತುಪ್ಪ ಸುರಿಯಲೆಂದೇ ಜಾತಿಯ ಗಣತಿ ಮಾಡಿಸಿ, ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಧರ್ಮದ ಝಂಡಾ ಹಾರುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ!

ಒಂದಂತೂ ಸತ್ಯ. ಜನ ಈಗ ಬುದ್ದಿವಂತರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಮತಾಂತರದ ಹೊಸವಿಧಾನಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಬೇಕಿದೆ!

ಮತಾಂತರದ ಹೊಸವಿಧಾನಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಬೇಕಿದೆ!

ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಸೌದಿಯಿಂದ ಅಪಾರ ಪ್ರಮಾಣದ ಹಣ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯಶೈಲಿಯನ್ನು ಆಮದು ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಸಲಫಿ ಮುಸಲ್ಮಾನರು ಮತಾಂತರದ ರೀತಿಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.. ಇದನ್ನು ಇಂಟಲೆಕ್ಚುಯಲ್ ಜಿಹಾದ್ ಅಂತ ಕರೆಯಬಹುದು. ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಅದೆಷ್ಟು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ನಡೆದಿದೆಯೆಂದರೆ ನಮಗೇ ಅರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ನಮ್ಮ-ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳು ಇದಕ್ಕೆ ಆಹುತಿಯಾಗುತ್ತಿವೆ. ಲವ್ ಜಿಹಾದ್ ಶೇಕಡಾ ಹತ್ತರಷ್ಟು ಮತಾಂತರಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದರೆ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಬೌದ್ಧಿಕ ಜಿಹಾದ್ಗೇ ಬಲಿಯಾಗುತ್ತಿರೋದು ನಮ್ಮ ಜನ.

ಲವ್ ಜಿಹಾದ್ನ ಕುರಿತಂತೆ ಚಚರ್ೆಗಳು ಸಾಕಷ್ಟಾಗಿವೆ. ಹಿಂದೂ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳೊಬ್ಬಳು ಮುಸಲ್ಮಾನನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿ ಓಡಿಹೋಗುವುದರ ಕುರಿತಂತೆ ಗಲಾಟೆಯೂ ಮಾಡಿಯಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಸೌದಿಯಿಂದ ಅಪಾರ ಪ್ರಮಾಣದ ಹಣ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯಶೈಲಿಯನ್ನು ಆಮದು ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಸಲಫಿ ಮುಸಲ್ಮಾನರು ಮತಾಂತರದ ರೀತಿಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.. ಇದನ್ನು ಇಂಟಲೆಕ್ಚುಯಲ್ ಜಿಹಾದ್ ಅಂತ ಕರೆಯಬಹುದು. ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಅದೆಷ್ಟು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ನಡೆದಿದೆಯೆಂದರೆ ನಮಗೇ ಅರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ನಮ್ಮ-ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳು ಇದಕ್ಕೆ ಆಹುತಿಯಾಗುತ್ತಿವೆ. ಲವ್ ಜಿಹಾದ್ ಶೇಕಡಾ ಹತ್ತರಷ್ಟು ಮತಾಂತರಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದರೆ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಬೌದ್ಧಿಕ ಜಿಹಾದ್ಗೇ ಬಲಿಯಾಗುತ್ತಿರೋದು ನಮ್ಮ ಜನ. ನೆನಪಿಡಿ. ಪ್ರೇಮದ ಪಾಶಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿಸಿ, ನಾಲ್ಕಾರು ವರ್ಷ ಕಾದು, ಕೊನೆಗೆ ಎಲ್ಲರೊಡನೆ ಕಾದಾಡಿ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಆ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಸಂಭಾಳಿಸುವ ವೇಳೆಗೆ ಹುಡುಗ ಹೈರಾಣು. ಸ್ವಲ್ಪ ಎಡವಟ್ಟಾದರೂ ಜೀವಕ್ಕೆ ಕುತ್ತು. ಆ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳು ಮರಳಿ ಬಂದುಬಿಟ್ಟರಂತೂ ಶತ್ರುಗಳಿಗೆ ಬಲವಾದ ಅಸ್ತ್ರವಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾಳೆ. ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಅವಲೋಕಿಸಿಯೇ ಹೊಸದೊಂದು ಮಾರ್ಗ ಮುಸಲ್ಮಾನ ಕಟ್ಟರ್ ಪಂಥೀಯರು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿರೋದು. ಬೌದ್ಧಿಕ ಜಿಹಾದ್. ‘ಖಚರ್ು ಕಡಿಮೆ, ಇಳುವರಿ ಹೆಚ್ಚು!!’

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ನಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಕೆಲವರ ಮೊಬೈಲಿನ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಶಾಟ್ಗಳು ಬಂದವು. ನಿಮಗೆ ಇಸ್ಲಾಂನ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಕುತೂಹಲವಿದ್ದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿ ಅಂತ ಟೋಲ್ ಫ್ರೀ ಸಂಖ್ಯೆಗಳು ನಮೂದಾಗಿದ್ದ ಸಂದೇಶ ಅದು. ದಿನಕ್ಕೆರಡಾದರೂ ಆ ಬಗೆಯ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಶಾಟ್ಗಳು ಬರಲಾರಂಭಿಸಿದ ಮೇಲೆ ತಲೆಕೆಡಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹುಡುಕಾಟ ನಡೆಸಿದ ಮೇಲೆ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು, ಆನ್ಲೈನ್ ಸವರ್ೆಗಳಲ್ಲಿ ಪಡೆದುಕೊಂಡ ಮೊಬೈಲ್ ಸಂಖ್ಯೆಗಳನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಂಡು ಅವುಗಳಿಗೆ ಪದೇ ಪದೇ ಈ ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ಕಳಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಒಮ್ಮೆಗೆ ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಜನರಿಗೆ ಸಂದೇಶ ಹೋದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಶೇಕಡಾ ಹತ್ತರಷ್ಟು ಜನ ಆಸಕ್ತಿ ತೋರಿ ಕರೆ ಮಾಡಿದರೆ, ವೆಬ್ ಸೈಟ್ಗೆ ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟರೆ ಅದೇ ಹತ್ತು ಸಾವಿರವಾಯ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಶೇಕಡಾ ಹತ್ತರಷ್ಟು ಜನ ಗೊಂದಲಕ್ಕೊಳಗಾದರೆ ಒಂದು ಸಾವಿರ ಜನರ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಲು ಯಶಸ್ಸು ಪಡೆದಂತಾಯ್ತು. ಕೊನೆಗೆ ಮದರಸಾದ ಮೌಲ್ವಿಗಳೊಂದಿಗೆ ನೂರೇ ಜನ ಚಚರ್ೆಗೆ ಕುಳಿತರೂ ಸಾಕು, ಲವ್ ಜಿಹಾದಿಗಿಂತ ಸುಲಭವಾಗಿ ಕದನವಿಲ್ಲದೇ ಮತಾಂತರ ಮಾಡಿಬಿಡಬಹುದು.

2

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಮುದ್ದಾದ ಮಗುವೊಂದನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ತಾಯಿಯೊಬ್ಬಳು ಚಿತ್ರದುರ್ಗದ ತನ್ನ ತವರು ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾಗ ಇದೇ ರೀತಿಯ ಸಂದೇಶವೊಂದನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಇಂಟನರ್ೆಟ್ ಜಾಲಾಡಿದಳು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿನ ವಿವರಣೆಗಳಿಗೆ ಅಚ್ಚರಿಪಡುತ್ತ ತಾನು ಅನುಸರಿಸುವ ಪಂಥಕ್ಕಿಂತ ಇದೇ ವಾಸಿ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಅತ್ತ ವಾಲಿಕೊಂಡಳು. ಮಾವನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದಳು. ಮದರಸಾಕ್ಕೇ ಹೋಗಿ ನೆಲೆಸಲಾರಂಭಿಸಿದಳು. ಮೈತುಂಬಾ ಬುಖರ್ಾ, ಬಾಯ್ತೆರೆದರೆ ‘ಇನ್ಶಾ ಅಲ್ಲಾಹ್’ ಗಂಡನಾದರೂ ಹೇಗೆ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡಾನು ಹೇಳಿ. ಆತ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಬಿಡುವ ಮಾತಾಡಿದಗಲೂ ಆಕೆ ವಿಚಲಿತಳಾಗಲಿಲ್ಲ. ಮಗುವನ್ನು ಬಿಡಲೂ ಸಿದ್ಧವಾದಳು. ಇಸ್ಲಾಂಗಾಗಿಯೇ ಪರಿವಾರ ತ್ಯಜಿಸಿದವಳೆಂಬ ಕೀತರ್ಿ ಆಕೆಗೆ ಮದರಸಾದಲ್ಲಿ. ಹೊಗಳಿ ಹೊಗಳಿಯೇ ಆಕೆಯನ್ನು ಅಟ್ಟಕ್ಕೇರಿಸಿಬಿಟ್ಟರು ಅಲ್ಲಿ. ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಹೆದರದಿರುವಂತೆ ನೈತಿಕ ಬೆಂಬಲ ಕೂಡ ದೊರೆಯಿತು. ಆಕೆಗೆ ಆಗಾಗ ಕರೆ ಮಾಡಿ ಅತೀವ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡುವ ಅವರ ಮಂದಿ. ಇತ್ತ ಆಕೆಗೆ ಹೊಡೆಯುವ, ಬಡಿಯುವ, ಕೊಲ್ಲುವ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡುವ ಮನೆಯ ಜನ. ಕೇಸರೀ ಶಾಲು ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು ಬಂದವರೊಂದಷ್ಟು ಜನರಂತೂ ಆಕೆಯನ್ನು ಮದರಸಾದಿಂದ ಎಳತಂದು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಕೊಚ್ಚಿಬಿಡುತ್ತೇವೆಂದು ಬೆದರಿಸಿದಾಗ ಆಕೆಗೆ ಅಸಹ್ಯವಾಗಿತ್ತೇ ಹೊರತು ಹೆದರಿಕೆಯಲ್ಲ. ಆಕೆ ಮನೆಯವರಿಂದಲೂ ದೂರವಾದಳು. ಅವಳೀಗ ದುರ್ಗದಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ವಗರ್ಾಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ. ಅವಳೀಗ ಅರಾಬಿಕ್ ಕಲಿತು ಕುರಾನ್ನ್ನು ಅದೇ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆ ಸಜ್ಜಾಗಿದ್ದಾಳೆ. ತನ್ನ ತಂದೆ ತಾಯಿಯರು ತನ್ನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿರುವರಲ್ಲ ಅನ್ನೋದು ಅವಳ ಕೊರಗಂತೆ. ಇಲ್ಲಿ ಆಕೆ ಲವ್ ಜೀಹಾದ್ಗೆ ಬಲಿಯಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಅರಸಿ ಹೋದದ್ದಲ್ಲ; ಸತ್ಯದ ಹುಡುಕಾಟಕ್ಕೆ. ಹೌದು. ಅವಳಿಗೆ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿನ ಸತ್ಯ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಅಥವಾ ಅದನ್ನು ತೋರಿಸುವ ನಮ್ಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಕೊರತೆ ಇದೆ.

ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಸಲಫಿಗಳು ಅಥವಾ ವಹಾಬಿಗಳು ಅದೆಷ್ಟು ಕ್ರಿಯಾಶೀಲರಾಗಿದ್ದಾರೆಂದರೆ ಲಕ್ಷಾಂತರ ರೂಪಾಯಿ ಖಚರ್ು ಮಾಡಿ ‘ದಾವಾ’ ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ. ಸಂವಿಧಾನದಲ್ಲಿರುವ ಮತ ಪ್ರಚಾರದ ಹಕ್ಕನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ತಮ್ಮ ಮತವನ್ನು ಸಾರುವ ಕ್ರಿಯೆ ಅದು. ರಂಗು ರಂಗಿನ ಜಾಹೀರಾತುಗಳ ಮೂಲಕ ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರಚಾರ ಕೊಟ್ಟು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಆಕಷರ್ಿಸುತ್ತಾರೆ. ನೆನಪಿಡಿ. ಈ ಮಹಾ ಸಭೆಗಳಿಗೆ ಹಿಂದೂ-ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೇ ಸಲಫಿಗಳಲ್ಲದ ಮುಸಲ್ಮಾನರೂ ಸೆಳೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ಭಿನ್ನ ಭಿನ್ನ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಆಯಾ ಮತೀಯರನ್ನೇ ಮಾತನಾಡಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಅತ್ಯಂತ ಸುಲಭ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಮೂಲಕ ಬಂದವರನ್ನು ಗೊಂದಲಕ್ಕೊಳಪಡಿಸುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ‘ಸ್ವಂತ ಮಗನ ತಲೆಯನ್ನೇ ಕತ್ತರಿಸುವ ತಂದೆ ದೇವರಾಗಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?’ ಎಂದು ಶಿವನ ಕುರಿತಂತೆ ಕೇಳಿದರೆ ನಮ್ಮವರಲ್ಲಿ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ. ‘ಛೇ! ಆತ ತನ್ನ ಮಗನೆಂದು ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇರಲಿಲ್ಲ’ ಅಂತ ನೀವು ಸಮಥರ್ಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಮುಗಿದೇ ಹೋಯ್ತು. ‘ಕೊಲೆಗಡುಕನಾದವ ದೇವರಾಗಬಹುದೇ?’ ಅಂತ ಮರು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ. ನೀವು ತಡಬಡಾಯಿಸಿದೊಡನೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇಸ್ಲಾಂನ್ನೇ ನಿಮ್ಮೆದುರು ತೆರೆದಿಡುತ್ತಾರೆ. ನೀವು ನಿಮಗೇ ಅರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ಸೆಳೆತಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತೀರಿ. ನಿಮ್ಮೊಡನೆ ಮಾತನಾಡಿದವ ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಬಂದು ‘ಈ ಹಿಂದೆ ನಾನೂ ಹಿಂದುವಾಗಿದ್ದೆ. ಈಗ ಈ ಮತಕ್ಕೆ ಬಂದು ಸತ್ಯ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ’ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ಮತಾಂತರದ ಒಂದು ಹಂತ ಮುಗಿಯಿತು.

 

ಇದನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಎದುರಿಸಬೇಕಾದ ತುತರ್ಿನಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ ನಾವು. ಈ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಎದುರಾಳಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಕಾದಾಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ನಮ್ಮ ಧರ್ಮದ ಕುರಿತಂತೆ ಜ್ಞಾನ ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಬೌದ್ಧಿಕ ಚಚರ್ೆಗಳಿಗೆ ಸಿದ್ಧರಾಗಿ ಇಸ್ಲಾಂ-ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯಾನಿಟಿಗಳನ್ನು ಅವುಗಳಲ್ಲಿರುವ ಮೂಲ ದೋಷಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಯಲಿಗೆಳೆಯಬೇಕಾದ ಜರೂರತ್ತಿದೆ. ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ದಯಾನಂದ ಸರಸ್ವತಿಯವರು ತಮ್ಮ ಬಲವಾದ ಗದಾ ಪ್ರಹಾರದ ಮೂಲಕ ಎದುರಾಳಿಗಳ ಹುಟ್ಟಡಗಿಸಿದ್ದರಲ್ಲ ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರಹಾರ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಸಮಯ ಬಂದಿದೆ. ಈಗಿನ ಹೋರಾಟ ರಕ್ತ ಹರಿಸುವಂಥದಲ್ಲ ಬದಲಿಗೆ ಶಾಂತವಾಗಿ, ಸಮಾಧಾನ ಚಿತ್ತದಿಂದ ಮಾಡಬೇಕಾದಂಥದ್ದು. ಈಗಿನ ಕದನ ಕೂಗಾಡಿ ರಂಪಾಟ ಮಾಡಿ ಮಾಡುವಂಥದ್ದಲ್ಲ ಬದಲಿಗೆ ವ್ಯೂಹಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಆಲೋಚಿಸಬೇಕಾದಂಥದ್ದು. ನಾವು ಇತಿಹಾಸದುದ್ದಕ್ಕೂ ಸೋತಿರುವುದೇ ಇಲ್ಲಿ. ಚಾಣಕ್ಯರ ರಾಜನೈತಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆ ನಮಗೆ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ; ಶಂಕರರ ಧಾಮರ್ಿಕ ರಾಜನೀತಿ ನಮಗೆ ತಿಳಿಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಒಗ್ಗಟ್ಟಾಗುವ ಮುನ್ನವೇ ಒಡೆಯುವ ಶಕ್ತಿಗಳು ಬಲವಾಗುತ್ತಿವೆ. ಲಿಂಗಾಯತ ಧರ್ಮವೆಂಬ ಚಚರ್ೆಗಳೆಲ್ಲ ಇದೇ ಷಡ್ಯಂತ್ರದ ಮುಂದುವರಿದ ಭಾಗಗಳಷ್ಟೇ. ಧರ್ಮ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ನಿಲ್ಲಬೇಕಾದ ಮಠಾಧೀಶರಿಗೂ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಧರ್ಮಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡವಾಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ಅವರ ಪರವಾಗಿ, ವಿರೋಧವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಧರ್ಮವನ್ನು ಹಿಂದಿನ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ.

3

ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಈ ಬಗೆಯ ಕದನಗಳಾಗುವಂತೆ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಹೊರಗಿನ ಶಕ್ತಿಗಳ ಕೈವಾಡವೂ ಇದೆ. ಗೋಹತ್ಯೆಯ ಕುರಿತಂತೆ ವಿಚಾರ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಮುಖ್ಯ ಚಚರ್ೆಗೆ ಬಂದು ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟರೆ. ಯಾರು ಹೇಗೆ ಸತ್ತರೂ ಗೋರಕ್ಷಕರು ಮಾಡಿದ ಕೃತ್ಯವೆಂಬಂತೆ ಬಿಂಬಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದು ಮೋದಿ ನಂತರ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಆಗುತ್ತಿರುವ ಅತ್ಯಾಚಾರವೆಂದು ಜಗತ್ತಿನೆದುರು ಮಂಡಿಸಿ ಅಪಾರ ಪ್ರಮಾಣದ ಹಣವನ್ನು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಗೆ ಸೆಳೆಯಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಇರಾನಿನ ಷಿಯಾ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಾದ ಆಯತುಲ್ಲಾ ಖೋಮೇನಿಯವರು ಕಾಶ್ಮೀರದ ಹೋರಾಟದ ಕುರಿತಂತೆ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಕೊಟ್ಟ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನು ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿಯೇ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ್ದು ಅಗತ್ಯ. ಚೀನಾದೊಂದಿಗೆ ಭಾರತ ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಕದನಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದಾಗ ಇಲ್ಲಿ ಗೋವಿನ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಗಲ್ಲಿ-ಗಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ಗಲಾಟೆಯೆಬ್ಬಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿ ಆಂತರಿಕ ಸಂಘರ್ಷವಾಗುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಣೆ ಕೊಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ನೆನಪಿಡಿ. ಯುದ್ಧದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂ-ಮುಸ್ಲೀಂ ಜಗಳಗಳು ತೀವ್ರಗೊಂಡರೆ ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಹೋರಾಟ ಸಲೀಸಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿಗಳು ಪದೇ ಪದೇ ನಕಲಿ ಗೋ ರಕ್ಷಕರ ಕುರಿತಂತೆ ಆಕ್ರೋಶ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಿರೋದು. ನಿದರ್ಾಕ್ಷಿಣ್ಯವಾಗಿ ಅಂಥವರನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕಲಾಗುವುದು ಎಂದಿರೋದು. ಈ ಸಂದೇಶ ಗೋ ರಕ್ಷಕ ದಳಕ್ಕಲ್ಲ ಆ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಬರಲಿರುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅಂತಯರ್ುದ್ಧಕ್ಕೆ ಯೋಜನೆ ಹಾಕಿರುವ ರಾಷ್ಟ್ರವಿರೋಧಿ ಶಕ್ತಿಗಳಿಗೆ.

ಹೇಳಿದೆನಲ್ಲ. ಈಗ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡಬೇಕು. ಈ ಬಾರಿಯದ್ದು ಮಹತ್ವದ ಹೋರಾಟ. ನಾವದಕ್ಕೆ ಸಜ್ಜಾಗಬೇಕು. ಬೌದ್ಧಿಕ ಜಿಹಾದ್ಗೆ ವ್ಯೂಹಾತ್ಮಕವಾದ ಉತ್ತರ ಕೊಡಬೇಕು.