ತರುಣರೇಕೆ ಇಸ್ಲಾಂ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ!?

ತರುಣರೇಕೆ ಇಸ್ಲಾಂ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ!?

ಹಸನ್ ಸುರೂರ್ ಬರೆದಿರುವ ‘ಹು ಕಿಲ್ಡ್ ಲಿಬರಲ್ ಇಸ್ಲಾಂ’ ಎಂಬ ಪುಸ್ತಕದ ಆಯ್ದ ಭಾಗವನ್ನು ಟೆಲಿಗ್ರಾಫ್ ಪತ್ರಿಕೆ ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಪ್ರಕಟಿಸಿತ್ತು. ತರುಣ ಮುಸಲ್ಮಾನರು ಇಸ್ಲಾಮನ್ನು ತೊರೆಯುತ್ತಿರುವುದೇಕೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಅಲ್ಲಿತ್ತು. ಸಾಕಷ್ಟು ದಾಖಲೆಗಳ ಸಮೇತ ಇಸ್ಲಾಂ ತೊರೆಯುತ್ತಿರುವವರ ಕುರಿತಂತೆ ವಿವರವಾದ ಮಾಹಿತಿ ಆ ಲೇಖನದಲ್ಲಿತ್ತು. ಅಂಕಿ-ಅಂಶಿಗಳು ನಿಜವೇ ಆಗಿದ್ದರೆ, ತರುಣರು ಇಸ್ಲಾಂ ತೊರೆಯುತ್ತಿರುವ ಕಾರಣ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವ ಅಂಶಗಳೇ ಆಗಿದ್ದರೆ ಈಗಂತೂ ಜಗತ್ತಿನ ಬಹುಪಾಲು ಜನ ಮುಸಲ್ಮಾನರೇ ಆಗಿಲ್ಲವೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಅಮೇರಿಕಾದ ದ ನ್ಯೂ ರಿಪಬ್ಲಿಕ್ ಪತ್ರಿಕೆ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಈ ಕುರಿತಂತೆ ವರದಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದಾಗ ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾವೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಮುಸಲ್ಮಾನ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೆಲ್ಲಾ ಒಮ್ಮೆ ಅವಾಕ್ಕಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದವು. ಫ್ರೀ ಅರಬ್ಸ್ ಎಂಬ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಸಂಪಾದಕ ಈ ಕುರಿತಂತೆ ಬರೆಯುತ್ತಾ ನಾಸ್ತಿಕವಾದದ ಕುರಿತಂತೆ ಫೇಸ್ಬುಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಾಡುವಾಗ ಭಿನ್ನ ಭಿನ್ನ ಅರಬ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಪೇಜುಗಳು ಕಂಡುಬಂದವೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದರು. ಇವುಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕೆಲವು ನೂರುಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಹತ್ತು ಸಾವಿರವನ್ನು ಮೀರಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರು ಗುರುತಿಸಲು ಮರೆಯಲಿಲ್ಲ. ಅಮೇರಿಕಾದಂತಹ ರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲೋ ಅಥವಾ ಭಾರತದಲ್ಲೋ ಈ ರೀತಿಯ ಪೇಜುಗಳಿದ್ದರೆ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಅನುಯಾಯಿಗಳಿದ್ದರೆ ಅಚ್ಚರಿ ಪಡಬೇಕಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ ವಾಕ್ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಇದೆ, ಆಲೋಚನೆಗೆ ಚೌಕಟ್ಟುಗಳಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅರಬ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಗಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ. ನಾಲ್ಕು ಎಂದರೆ ಹೆಚ್ಚು ಮೂರು ಎಂದರೆ ಕಡಿಮೆ. ಷರಿಯಾ ಕಾನೂನುಗಳು ಯಾರನ್ನು ಯಾವಾಗ ತರಿದು ಬಿಸಾಡುವುದೋ ದೇವರೇ ಬಲ್ಲ. ಅಂಥದ್ದರಲ್ಲೂ ಈ ರೀತಿಯ ಅಲೋಚನೆಗಳು ಟಿಸಿಲೊಡೆಯುತ್ತಿವೆ ಎಂದರೆ ಕ್ರೌರ್ಯದಿಂದ ಕಟ್ಟಿದ ಸೌಧವೊಂದು ಕುಸಿದು ಬೀಳುವ ಕಾಲ ಸನ್ನಿಹಿತವಾಗಿದೆ ಎಂದೇ ಅರ್ಥ!

ಟ್ವಿಟರ್ನಲ್ಲೋ ಫೇಸ್ಬುಕ್ಕಿನಲ್ಲೋ ಎಕ್ಸ್ ಮುಸ್ಲೀಂ ಎಂದು ಕೊಟ್ಟು ನೋಡಿ. ಅನೇಕರು ಅದರಡಿಯಲ್ಲಿ ತಾವು ಇಸ್ಲಾಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿರುವುದೇಕೆಂತಲೋ ನಾಸ್ತಿಕವಾದಿಗಳಾಗಿರುವುದು ಎಷ್ಟು ಸುಖವೆಂತಲೋ ಬಣ್ಣಿಸಿರುತ್ತಾರೆ. 2012ರಲ್ಲಿ ಗ್ಯಾಲಪ್ ಇಂಟರ್ನ್ಯಾಷನಲ್ ನಡೆಸಿದ ಸವರ್ೇಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಸೌದಿಯ, ಹ್ಞಾಂ! ಸೌದಿಯ ಶೇಕಡಾ 5ರಷ್ಟು ಜನ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದಲೇ ನಾಸ್ತಿಕವಾದಿಗಳಾದವರು ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಸುಮಾರು 19 ಪ್ರತಿಶತದಷ್ಟು ಜನ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ತೀರಾ ಧಾಮರ್ಿಕವಲ್ಲ ಎಂದು ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಈ ಸಂಖ್ಯೆ ಅಮೇರಿಕಾ, ಇಟಲಿ ಮೊದಲಾದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಮಧ್ಯ ಏಷ್ಯಾದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚು ಡೌನ್ಲೋಡ್ ಆಗಿರುವ ಕೃತಿ ರಿಚಡರ್್ ಡಾಕಿನ್ನ ಗಾಡ್ ಡೆಲ್ಯೂಷನ್ ಎಂಬ ಪುಸ್ತಕ ಎನ್ನುವುದು ಗಮನಿಸಲೇಬೇಕಾದ ಸಂಗತಿ ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಕೃತಿಯ ಲೇಖಕ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ನಾಸ್ತಿಕವಾದಿ ವಿಜ್ಞಾನಿ ಎಂದೇ ಕರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಮನೆಯ ಮಕ್ಕಳು ನಾಸ್ತಿಕವಾದದ ಸೆಳೆತಕ್ಕೆ ಒಳಪಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಗಾಬರಿಗೊಂಡ ಶ್ರದ್ಧಾವಂತ ಮುಸಲ್ಮಾನರು ಒಂದೆಡೆ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಮರಳಿ ತರುವಲ್ಲಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಈ ಸುದ್ದಿ ಹೊರಗೆ ಗೊತ್ತಾಗದಂತೆ ಮುಚ್ಚಿಡುವಲ್ಲಿ ಹರಸಾಹಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಧಾಮರ್ಿಕ ನಂಬಿಕೆಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಮಾತನಾಡಿದವರನ್ನು ಕೊಂದೇಬಿಡುವ ಅರಬ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟು ಕಾಯುವುದು ಅತ್ಯಗತ್ಯವೇ ಸರಿ. ಅಮೇರಿಕಾದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸೊಮಾಲಿಯಾದ ಮಹಾಡ್ ಓಲಾಡ್ನ ಕಥೆಯನ್ನು ದಿ ಎಕನಾಮಿಸ್ಟ್ 2018ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿತ್ತು. ಮಗ ಇಸ್ಲಾಮಿನ ಮೇಲೆ ಭರವಸೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆಂದು ಗೊತ್ತಾದಾಗ ಕೀನ್ಯಾ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತೇವೆಂದು ತಂದೆ-ತಾಯಿಯರು ಅವನನ್ನು ಪುಸಲಾಯಿಸಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಮುಸ್ಲೀಂ ಮದರಸಾಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಧರ್ಮದ ಕುರಿತಂತೆ ಆಸಕ್ತಿ ಮೂಡಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಅವರದ್ದು. ವಿಮಾನದಲ್ಲಿರುವಾಗಲೇ ಈ ಕುರಿತ ಅನುಮಾನದಿಂದ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡ ಮಹಾಡ್ ಇಳಿದೊಡನೆ ತಾಯಿಯ ಕೈಚೀಲದಿಂದ ಪಾಸ್ಪೋರ್ಟನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡು ಎಂಬೆಸ್ಸಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅವರ ಸಹಕಾರದಿಂದ ಅಮೇರಿಕಾ ಮುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಇದು ಆತನೊಬ್ಬನ ಕಥೆಯಲ್ಲ. ಅರಬ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಂದ ತನ್ನನ್ನು ಉಳಿಸಿ ಎಂದು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳ ಮೂಲಕ ಅನೇಕ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಇಂದಿಗೂ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ!

ಹೀಗೆ ಇಸ್ಲಾಂ ಬಿಡುವುದೇಕೆನ್ನುವುದರ ಕುರಿತಂತೆ ಅನೇಕ ಚಚರ್ೆಗಳಾಗಿವೆ. ಆ ಮತದ ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿ ನೀತಿಗಳು, ಇತರರನ್ನು ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯ ಮೂಲಕ ಕೊಲ್ಲುವುದಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಪಡೆಯುವ ಪ್ರೇರಣೆ ಇವತ್ತಿನ ತರುಣರನ್ನು ಆ ಮತದಿಂದ ವಿಮುಖಗೊಳಿಸುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದು ಕೆಲವರ ವಾದವಾದರೆ ಬ್ರಿಯಾನ್ ವಿಟೇಕರ್ ತನ್ನ ಕೃತಿಯ ಸಂಶೋಧನೆಗೆ ತೊಡಗಿದ್ದಾಗ ಸಿಕ್ಕಿರುವ ಮಾಹಿತಿಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಅವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸುಳ್ಳೆಂದು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆತ ಹೇಳುವಂತೆ ಇಸ್ಲಾಮನ್ನು ತೊರೆದು ಬಂದಿರುವ ಬಹುತೇಕರು ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯನ್ನೋ ಮತಾಂಧತೆಯನ್ನೋ ಮುಂದಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಮತಗ್ರಂಥದಲ್ಲೇ ಇರುವ ಕೆಲವು ಅಸಂಬದ್ಧತೆಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಸಿಗದಾದಾಗ ಹೊರಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ. ಮುಸಲ್ಮಾನರಲ್ಲದೇ ಒಳ್ಳೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಹೊಂದಿರುವವರು ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಾದರೂ ಏಕೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಾಹ್ನಿಗೆ ಹಿಂದಿನದ್ದು, ಮುಂದಿನದ್ದು ಎಲ್ಲಾ ಗೊತ್ತಿರುವಾಗ ಕೆಲವರನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕೆಟ್ಟ ಪಥದಲ್ಲಿ ನಡೆಸಿ ಆ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅವರನ್ನೇ ಶಿಕ್ಷಿಸುವುದು ಯಾವ ನ್ಯಾಯ? ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಹೆಂಡ ಕುಡಿಯುವುದನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಿ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಹೆಂಡದ ಹೊಳೆ ಹರಿಸುವುದೇಕೆ? ಎಂಬ ಅನೇಕ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಅವರು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ವಿಟೇಕರ್ ವಾದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಂತ ಇಸ್ಲಾಂ ತೊರೆಯುವ ಮುನ್ನ ಸಾಕಷ್ಟು ಪರಿತಪಿಸಿ ಮೂಲಗ್ರಂಥಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ ತಾವು ಓದಿರುವ ಗ್ರಂಥವೂ ಕೂಡ ಅದರಂತೆಯೇ ಇದೆ ಎಂದು ಖಾತ್ರಿ ಪಡಿಸಿಕೊಂಡೇ ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುತ್ತಾರೆ!

ಇವೆಲ್ಲದರೊಟ್ಟಿಗೆ ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ ಮುಸಲ್ಮಾನರು ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ದೊಂಬಿ-ಗಲಾಟೆಗಳು ಸಭ್ಯ, ಬುದ್ಧಿವಂತ, ಸಹನೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವುಳ್ಳ ಯಾವ ಮುಸಲ್ಮಾನನನ್ನೂ ಸಂಪ್ರೀತಿಗೊಳಿಸಲಾರದು. ಇಂದಿನ ದಿನದ ಭಾವನೆ ಹೇಗಿದೆ ಎಂದರೆ ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಇತರರು ಬದುಕುವುದೇ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ. ಇದು ಅವರಲ್ಲಿ ಜಾಗೃತಿ ಮೂಡಿಸಬೇಕಾಗಿರುವ ಸಂಗತಿಗಳು. ಅಚ್ಚರಿ ಎಂದರೆ ಈ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಅರಬ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೇ, ಪಾಕಿಸ್ತಾನ, ಭಾರತಗಳಲ್ಲೂ ಕೂಡ ತರುಣ ಮುಸಲ್ಮಾನರು ತಮ್ಮ ಮತ ಬಿಟ್ಟು ತೆರಳುತ್ತಿರುವುದರ ಕುರಿತಂತೆ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಹೀಗೆ ಮತ ತೊರೆದವರು ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳದೇ ಅದನ್ನು ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಅದು ಹೊರಬರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದೂ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಪಡುತ್ತಾರೆ.

ಏನೇ ಆಗಲಿ, ಸೌಹಾರ್ದಯುತವಾಗಿ ಬದುಕಲು ಎಲ್ಲರೂ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕಾಗಿರುವ ಹೊತ್ತು ಇದು. ನಾವು ನಾಲ್ಕೋ ಆರನೆಯದ್ದೋ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿಲ್ಲ. 21ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ. ಆಧುನಿಕ ವಿಜ್ಞಾನದೊಂದಿಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒರೆಗೆ ಹಚ್ಚಿ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಬೇಕಾದ ಸಾಮಥ್ರ್ಯ ಪಡೆದಿದ್ದೇವೆ. ಜಾಗೃತರಾಗುವ ಹೊತ್ತು ಬಂದಿದೆ!

ಎಡಪಂಥೀಯರ ಬಂಡವಾಳ ಬಯಲಾದಷ್ಟೂ ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೆ ಒಳ್ಳೆಯದೇ!

ಎಡಪಂಥೀಯರ ಬಂಡವಾಳ ಬಯಲಾದಷ್ಟೂ ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೆ ಒಳ್ಳೆಯದೇ!

ಎಡಪಂಥೀಯರದ್ದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಸಿದ್ಧಾಂತ. ತಮ್ಮವರು ಏನು ಮಾಡಿದರೂ ಸರಿಯೇ. ತಮ್ಮನ್ನೊಪ್ಪದವರು ಏನು ಮಾಡಿದರೂ ತಪ್ಪೇ. ಇದು ಇಂದಿನ ಚಿಂತನೆಯಲ್ಲ ಅವರದ್ದು. ಹುಟ್ಟಿದಾಗಿನಿಂದಲೂ ಹಾಗೆಯೇ. ಚೀನಾವನ್ನೇ ನೋಡಿ. ವೈರಸ್ಸನ್ನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಹಬ್ಬಿಸಿ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರ ಸಾವಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿ, ಕೋಟ್ಯಂತರ ಜನರ ಬದುಕನ್ನು ಧ್ವಂಸಗೊಳಿಸಿದ್ದು ಸರಿಯಾದ ಕ್ರಮ. ಆದರೆ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ತಮ್ಮ-ತಮ್ಮ ಗಡಿಯ ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಇತರ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಹಕಾರ ವೃದ್ಧಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಅದು ತಪ್ಪೆನ್ನುತ್ತದೆ. ತಾನು ಟಿಬೆಟ್ ನುಂಗಿದ್ದು ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಆದರೆ ಭಾರತ ತನ್ನದ್ದೇ ಅಂಗವಾಗಿರುವ ಪಾಕ್ ಆಕ್ರಮಿತ ಕಾಶ್ಮೀರವನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆಯುತ್ತೇನೆಂದರೆ ತಪ್ಪು. ತನ್ನ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಬದುಕನ್ನು ನರಕಕ್ಕಿಂತಲೂ ಕಡೆಯಾಗಿಸಿದ ಚೀನಾ ಭಾರತೀಯರು 370ನೇ ವಿಧಿಯನ್ನು ಕಿತ್ತೊಗೆದು ಕಾಶ್ಮೀರದ ಮುಸಲ್ಮಾನರನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾವಾದಿಗಳ ಕಬಂಧ ಬಾಹುವಿನಿಂದ ಬಿಡಿಸಿ ತಂದಿದ್ದು ಅಕ್ಷಮ್ಯವಂತೆ. ಇದೇ ಚಾಳಿ ಈ ದೇಶದ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟರಿಗೂ ಇದೆ. ಒಂದಷ್ಟು ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲೇ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದಿಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಸುಷಾಂತ್ಸಿಂಗ್ ಸುದ್ದಿಯಲ್ಲಿರುವ ಚಿತ್ರನಟ. ಆತ ನಿಗೂಢವಾಗಿ ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದ್ದು ಮುಂಬೈ ಪೊಲೀಸರ ಪಾಲಿಗೆ ಸಹಜ ಸಾವು ಎನಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಆದರೆ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದು ಆ ಸಾವಿನ ತನಿಖೆಯನ್ನು ಸಿಬಿಐಗೆ ವಹಿಸಲೇಬೇಕೆಂಬ ಆಗ್ರಹ ಮಂಡಿಸಿದವು. ಈ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಶಿವಸೇನಾ ಮುಖ್ಯಸ್ಥನೊಬ್ಬ ಭಾಗಿಯಾಗಿರುವ ಅನುಮಾನವಿದ್ದುದರಿಂದ ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಸುಷಾಂತ್ ಸಾವಿಗೆ ನ್ಯಾಯ ದೊರಕಬೇಕೆಂದರೆ ಪ್ರಕರಣ ಮುಂಬೈ ಪೊಲೀಸರಿಂದ ದಾಟಲ್ಪಡಲೇಬೇಕಿತ್ತು. ಇಡಿಯ ದೇಶ ಈ ಪರವಾಗಿ ದನಿ ಎತ್ತಿತು. ಪರಿಣಾಮ ಕೋಟರ್ಿನ ಮೂಲಕ ಪ್ರಕರಣ ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಸಿಬಿಐಗೆ ವಗರ್ಾವಣೆಯಾಯ್ತು. ಅಷ್ಟರೊಳಗೆ ಪ್ರಕರಣದ ಸಾಕ್ಷ್ಯವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಹಾಕಲು, ಪ್ರಕರಣದ ವಿಚಾರಣೆ ನಡೆಸಲೆತ್ನಿಸಿದ ಬಿಹಾರ್ ಪೊಲೀಸರ ಉತ್ಸಾಹ ತಗ್ಗಿಸಲು ಮುಂಬೈ ಪೊಲೀಸರು ಮಾಡಿದ ಸಾಹಸ ಅಂತಿಂಥದ್ದಲ್ಲ. ಬಿಹಾರ್ ಪೊಲೀಸರು ವಿಚಾರಣೆಗೆಂದು ಬಂದೊಡನೆ ಬೇಕಂತಲೇ 14 ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಅವರನ್ನು ಕ್ವಾರೆಂಟೈನ್ಗೆ ತಳ್ಳಲಾಯ್ತು. ಪ್ರಕರಣದ ವಿಚಾರಣೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವ ದೋಷವೂ ಆಗಿಲ್ಲವೆಂದು ತೋರ್ಪಡಿಸಲು ಹರಸಾಹಸ ಮಾಡಲಾಯ್ತು. ಆಗ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ತಾವೇ ತನಿಖೆಯನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಅನೇಕ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಹೊರಗೆಡವುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮುಂಬೈ ಪೊಲೀಸರು ಕಕ್ಕಾಬಿಕ್ಕಿಯಾದರು. ಮುಂದೇನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ತೋಚದೇ ಇರುವಾಗಲೇ ಸಿಬಿಐ ಮುಂಬೈಗೆ ಧಾವಿಸಿತು. ಮಾಧ್ಯಮಗಳೂ ಕೂಡ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದೆ ಬರದೇ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿರುವ ಅನೇಕ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಬಯಲಿಗೆಳೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದವು. ಆಗಲೇ ಇಡೀ ದೇಶಕ್ಕೆ ಕಂಟಕವಾದ ಡ್ರಗ್ ಮಾಫಿಯಾ ಹೊರಬಂದದ್ದು. ಈ ಮಾಫಿಯಾದಲ್ಲಿ ಬಲುದೊಡ್ಡ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿರುವುದು ಬಾಲಿವುಡ್ನ ನಟನಟಿಯರೇ ಎಂಬುದು ಈ ಹಂತದಲ್ಲೇ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂತು. ಇವರದ್ದೇ ಪ್ರಭಾವದಿಂದಾಗಿ ಕನ್ನಡದ ನಟನಟಿಯರೂ ಈ ರೀತಿಯ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡಿರುವುದು ಈಗ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂದಿದೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಇರುವಾಗ್ಯೂ ರಾಜ್ದೀಪ್ ಸರದೇಸಾಯಿಯಂತಹ ಎಡಪಂಥೀಯ ಪತ್ರಕರ್ತರು ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಈ ಹೋರಾಟದ ಕುರಿತಂತೆ ಆಕ್ರೋಶ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ತಾವೇ ವಿಚಾರಣೆ ನಡೆಸುವ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಈ ಧಾವಂತಿಕೆಯನ್ನು ಅವರು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಚ್ಚರಿಯೆಂದರೆ ಇವರುಗಳೇ ಜಸ್ಟೀಸ್ ಲೋಯಾ ಸಾವಿಗೆ ಹತ್ಯೆಯ ರಂಗು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು. ಸ್ವತಃ ಲೋಯಾ ಕುಟುಂಬದವರೇ ಇದು ಕೊಲೆಯಲ್ಲ. ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಎಂದು ಒತ್ತಿ-ಒತ್ತಿ ಹೇಳುವಾಗಲೂ ಎಡಪಂಥೀಯ ಪತ್ರಕರ್ತರೂ ಮಾತ್ರ ಬಿಟ್ಟೂ ಬಿಡದೇ ಅದನ್ನು ಕೊಲೆ ಎಂದು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುವ ಹಠಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದರು. ಅದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ನ್ಯಾಯಾಲಯ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಜಸ್ಟೀಸ್ ಲೋಯಾ ಸಾವಿನಲ್ಲಿ ಮೋದಿಯಾಗಲೀ ಅಮಿತ್ಶಾ ಆಗಲೀ ಯಾವ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿಲ್ಲವೆಂದು, ಅದು ಸಹಜ ಸಾವೆಂದು ತೀಪರ್ು ಕೊಟ್ಟಿತು. ಅಷ್ಟಾದರೂ ಅವರುಗಳಿಗೆ ಸಮಾಧಾನವಿಲ್ಲ. ಈಗಲೂ ಅದೇ ವಿಚಾರವನ್ನು ಕೆದಕುತ್ತಾ ಸ್ವತಃ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಯೇ ಈ ಹತ್ಯೆಯ ಸಂಚಿನಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳಲೂ ಹಿಂಜರಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಆಗೆಲ್ಲಾ ಇದು ಮೀಡಿಯಾಗಳೇ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ವಿಚಾರಣೆ ಎಂದು ಎಡಪಂಥೀಯರಿಗೆ ಅನ್ನಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ಬಿಹಾರದ ಚುನಾವಣೆಗೆ ಸುಷಾಂತ್ನ ಹತ್ಯೆಯ ವಿಚಾರವನ್ನು ಬಿಜೆಪಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಆರೋಪಿಸುವ ಎಡಪಂಥೀಯ ಪತ್ರಕರ್ತರು ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಜಸ್ಟೀಸ್ ಲೋಯಾ ಬಳಕೆಯಾಗಿದ್ದನ್ನು ಮತ್ತು ಮೋದಿ ಕಳೆಗುಂದಿಸುವಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ತಾವೂ ಬಳಸಿದ್ದರ ಕುರಿತಂತೆ ಚಕಾರವೆತ್ತಲಿಲ್ಲ.

ಕಂಗನಾ ವಿಷಯದಲ್ಲೂ ಹಾಗೆಯೇ ಆಯ್ತು. ಶಿವಸೇನೆಯ ಸಂಜಯ್ ರೌತ್ ಆಕೆಯನ್ನು ಮುಂಬೈಯಲ್ಲಿ ಇರುವಂತಿಲ್ಲ ಎಂದು ತಾಕೀತು ಮಾಡಿದ. ಕಂಗನಾಳ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಯಾರಾದರೂ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಶಿವಸೈನಿಕರ ಕಾಲಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಬೇಕಿತ್ತೇನೋ. ಆಕೆ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಝಾನ್ಸಿ ರಾಣಿಯ ಮೇಲಿನ ತನ್ನ ಸಿನಿಮಾ ಹೊರಬರುವಾಗ ರಾಜಸ್ತಾನದ ಕಣರ್ಿ ಸೇನಾ ಪುಂಡಾಟಿಕೆ ಮಾಡಹೊರಟಿತ್ತಲ್ಲ ಆಗ ಕಚ್ಚೆ ಕಟ್ಟಿ ನಿಂತ ಈ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳು, ‘ನಾನೂ ರಜಪೂತಳೇ. ತಾಕತ್ತಿದ್ದರೆ ಸಿನಿಮಾ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ನೋಡಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ’ ಎಂದಿದ್ದಳು. ಕಣರ್ಿ ಸೇನಾ ಮಾತೂ ಆಡದೇ ತೆಪ್ಪಗಾಯ್ತು. ಈ ಬಾರಿಯೂ ಹಾಗೆಯೇ. ಮುಂಬೈ ಯಾರಪ್ಪನದೂ ಅಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ತನ್ನನ್ನು ಓಡಿಸುವ ತಾಕತ್ತು ಯಾರಿಗೂ ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ಆಕೆ ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೇ ಕೊಟ್ಟಳು. ‘ಮುಂಬೈ ಪಾಕ್ ಆಕ್ರಮಿತ ಕಾಶ್ಮೀರದಂತಾಗಿದೆ’ ಎಂಬ ಹೇಳಿಕೆ ಕೊಟ್ಟು ಉದ್ಧವ್ ಠಾಕ್ರೆಯ ಸಕರ್ಾರಕ್ಕೆ ಕೈಗನ್ನಡಿ ಹಿಡಿದಳು ಆಕೆ. ಮೈಯ್ಯಲ್ಲಾ ಪರಚಿಕೊಂಡ ಸಂಜಯ್ ರೌತ್ ಕಂಗನಾ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿದ್ದರೆ ನಾನೇ ಹಣಕೊಟ್ಟು ಕಳಿಸಿಕೊಡುವೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ವಿವಾದವನ್ನು ಮೈಮೇಲೆಳೆದುಕೊಂಡ. ಏಕೆಂದರೆ ಪಿಒಕೆ ಭಾರತದ ಅಂಗ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಹಿಂದೂಪರ ಪಕ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಶಿವಸೇನೆಯೇ ಮುಖ್ಯಭೂಮಿಕೆಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಈ ಹೇಳಿಕೆಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವ ಭರದಲ್ಲಿ ಆತ ಅದನ್ನು ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಬರೆದುಕೊಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಜನರ ಬೈಗುಳಗಳನ್ನು ತಡೆಯಲಾಗದೇ ಮತ್ತೊಂದು ತಪ್ಪು ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನಿಟ್ಟು ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಮುಂದೆ ಕಂಗನಾಳನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಕೆಟ್ಟ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ನಿಂದಿಸಿಬಿಟ್ಟ. ಮಾತೆತ್ತಿದರೆ ಸ್ತ್ರೀವಾದದ ಕುರಿತಂತೆ ಅರಚಾಡುತ್ತಾ ಹಿಂದೂಧರ್ಮದ ವಿರುದ್ಧ ಬೊಟ್ಟು ಮಾಡಿ ತೋರಿಸುವ ಎಡಪಂಥೀಯರು ಈಗೇಕೋ ಬಾಯಿಮುಚ್ಚಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಈ ಹಿಂದೆ ಸುಷಾಂತ್ನ ಪ್ರಕರಣದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಹಾರ್ ಪೊಲೀಸರನ್ನು, ಅಲ್ಲಿನ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯನ್ನು ನಿಂದಿಸಿದ್ದ ರಿಯಾ ಚಕ್ರವತರ್ಿಯನ್ನು ಬಿಹಾರ್ ಪೊಲೀಸ್ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರು ತರಾಟೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಾಗ ಇದೇ ಎಡಪಂಥೀಯ ಪಟಾಲಂ ಉರಿದುಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಬಿಹಾರದ ಪೊಲೀಸರು ಕ್ಷಮೆ ಯಾಚಿಸಬೇಕೆಂದು ಆಗ್ರಹಿಸಿತ್ತು. ಈಗ ರಾಜಕೀಯ ನಾಯಕನೊಬ್ಬ ಕಂಗನಾಳ ವಿರುದ್ಧ ನಿಂದನೆಯ ಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸಿದಾಗಲೂ ಅವರು ಮಾತ್ರ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ.

ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲೂ ಇಂಥವರಿಗೆ ಕೊರತೆ ಇಲ್ಲ. ಅಗತ್ಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವ, ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯಿಂದ ನುಣುಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಂದಿ ಬೇಕಾದಷ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಗೌರಿ ಹತ್ಯೆಯ ಕುರಿತಂತೆ ಅಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಅರಚಾಡಿದವರು ಒಂದಾದ ಮೇಲೊಂದು ಹಿಂದೂಗಳ ಹತ್ಯೆಯಾಯಿತಲ್ಲ, ಆಗ ಮಾತನಾಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ಡಿ.ಜೆ ಹಳ್ಳಿಯ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಂತೂ ಹಿಂದೂಗಳ ಮನೆಯನ್ನೇ ಹುಡು-ಹುಡುಕಿ ಧ್ವಂಸಗೊಳಿಸಲಾಯ್ತು. ಆ ಮೂಲಕ ಆ ಭಾಗದ ಹಿಂದೂಗಳಲ್ಲಿ ಭಯದ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಆ ಪ್ರದೇಶವನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟು ಮುಸಲ್ಮಾನರಿಗೆ ಕಾಣಿಕೆಯಾಗಿ ಕೊಟ್ಟು ಹೋಗಬೇಕೆಂಬ ರೀತಿಯಲ್ಲೆ ದಂಗೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಲಾಯ್ತು. ಸ್ವತಃ ಶಾಸಕರನ್ನೆ ಬಿಡದ ಜನ ಇನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯರ ಕುರಿತಂತೆ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವರೇನು? ಒಟ್ಟಾರೆ ಭಯದ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಮಾಡಿ ಮುಸಲ್ಮಾನರ ವಿರುದ್ಧ ಯಾರೂ ಮಾತನಾಡದಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರಲ್ಲಾ, ಧರಣಿಕೋರರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಾದರೂ ಟೌನ್ಹಾಲ್ ಮುಂದೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರಾ? ದೂರದ ಬಿಹಾರದಲ್ಲಿ, ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಒಂದಿಬ್ಬರು ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಹತ್ಯೆಯಾದಾಗ ಇಲ್ಲಿ ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆಯ ಕೂಗೆಬ್ಬಿಸಿ ಅರಚಾಡಿದವರ್ಯಾರೂ ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮಾತೇ ಆಡಲಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ. ಈಗ ಅವರಿಗೆ ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆಯ ಭೂತ ಕಾಣಲೇ ಇಲ್ಲವೇ? ಅದರಲ್ಲೂ ದಲಿತ ಶಾಸಕನ ಮೇಲಿನ ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಈ ಅತ್ಯಾಚಾರ ಎಡಪಂಥೀಯರ ಕಣ್ ತಪ್ಪಿದ್ದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಬೇಕಲ್ಲ.

ಇವರ ದ್ವಂದ್ವ ನೀತಿ ಇಲ್ಲಿಗೇ ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ಪಾಲ್ಘರ್ನಲ್ಲಿ ಸಾಧುಗಳಿಬ್ಬರನ್ನು ಬರ್ಬರವಾಗಿ ಕೊಲ್ಲಲಾಯ್ತು. ಪೊಲೀಸರ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸಾಧುಗಳು ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಸುರಕ್ಷಿತರೆಂದೇ ಭಾವಿಸಿದ್ದರು. ದುರಂತವೆಂದರೆ ಅದೇ ಪೊಲೀಸರು ಆ ಸಾಧುಗಳನ್ನು ದಂಗೆಕೋರರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದ್ದರು. ಇಡಿಯ ಪ್ರಕರಣದ ಹಿಂದೆ ಎಡಪಂಥೀಯರ ಪಡೆಯೊಂದಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ಈಗ ಸತ್ಯಶೋಧಕ ಸಮಿತಿ ಹೊರಹಾಕಿದೆ. ಯಾವೊಬ್ಬನೂ ತುಟಿಪಿಟಿಕ್ ಎನ್ನುತ್ತಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಬೇಳೆ ಬೇಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹೋರಾಟವಿದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಬಾಯಿ ಬಿಡುತ್ತಾ ಅದಕ್ಕೆ ದಲಿತ ಸಂವೇದನೆಯ, ಸ್ತ್ರೀ ಸಂವೇದನೆಯ ಬಣ್ಣ ಬಳಿಯುತ್ತಾ ಕೂರುವ ಈ ಮಂದಿ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ದಲಿತರಿಗೆ ಆಘಾತವಾದಾಗ, ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತೊಂದರೆಯಾದಾಗ ಬಾಯಿ ಬಿಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಇವರಿಗೆಲ್ಲ ಈಗಿರುವ ಒಂದೇ ಸಮಸ್ಯೆ ಎಂದರೆ ಅವರು ಆಶಾಭಾವನೆಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ, ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ತಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಚಟುವಟಿಕೆಯ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆಂದು ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಚೀನಾ ಕುಸಿದು ಬೀಳುತ್ತಿದೆ. ಅದಾಗಲೇ ಭಾರತ ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಾಪ ತೋರಿರುವುದಲ್ಲದೇ 1962ರಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಕೆಲವು ಭೂಭಾಗಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಸುದ್ದಿಯೂ ಬಂದಿದೆ. ರಷ್ಯಾದಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ರಕ್ಷಣಾ ಸಚಿವರನ್ನು ಕಾಡಿ ಭೇಟಿ ಮಾಡಿದ ಚೀನಾದ ರಕ್ಷಣಾ ಸಚಿವರು ‘ಭಾರತ ನಮ್ಮ ಗಡಿ ಭಾಗದೊಳಕ್ಕೆ ನುಸುಳಲು ನಾವು ಬಿಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ’ ಎಂಬ ಹೇಳಿಕೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಕಳೆದ ಎರಡು ದಶಕಗಳಿಂದ ಈ ಮಾತನ್ನು ನಾವು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಭಾರತೀಯ ಸೇನಾನಿನಗಳ ಮನೋಬಲ ಬಲು ಎತ್ತರದಲ್ಲಿದೆ. ಚೀನಾ ಜಗತ್ತಿನ ಇತರೆ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪ್ರತಾಪವನ್ನು ತೋರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಂತೆ ಭಾರತವೇ ಚೀನಾವನ್ನು ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿದೆ. ಅದೇ ವೇಳೆಗೆ ಮುಸಲ್ಮಾನ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೊಂದಿಗೂ ಸೇರಿ ಜಗತ್ತಿನ ಅನೇಕ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನು ಭಾರತ ಬಲಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ನಡೆದಿದೆ. ಆಂತರಿಕವಾಗಿಯೂ ಚೀನಾ ಕುಸಿಯುವ ವಾತಾವರಣ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಚಡಪಡಿಸುತ್ತಿರುವ ಚೀನಾ ಭಾರತದೊಳಕ್ಕೆ ದಂಗೆಯನ್ನು ಹಬ್ಬಿಸಲು ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಅವರ ಮುಂದಿರುವ ಆಶಾಕಿರಣ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಮತ್ತು ಎಡಪಂಥೀಯರು ಮಾತ್ರ. ಜೊತೆಗೆ ಜಿಹಾದಿಗಳು. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ತಾನೇ ಚೀನಾದ ಗ್ಲೋಬಲ್ ಟೈಮ್ಸ್ ಪತ್ರಿಕೆ ರಾಹುಲ್ ನೇತೃತ್ವದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಗಡಿ ವಿಚಾರವನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯ ವಿರುದ್ಧ ಆಂದೋಲನ ನಡೆಸಲು ಸಿದ್ಧತೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದೆ ಎಂಬರ್ಥದ ಟ್ವೀಟ್ ಮಾಡಿತ್ತು. ಇಷ್ಟು ದಿನ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ರಾಹುಲ್ನನ್ನು ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಈಗ ಚೀನಾದ ಪತ್ರಿಕೆಗಳೂ ಕೂಡ. ಎಲ್ಲ ಚುಕ್ಕಿಗಳೂ ಸೇರಿದರೆ ಭಾರತವನ್ನು ಚೂರುಗೊಳಿಸಬೇಕೆಂಬ ಇವರುಗಳ ವಿದ್ರೋಹದ ಚಿಂತನೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ರಾಚುವಂತಿದೆ. ಆದರೆ ಭಾರತೀಯರು ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಜಾಗೃತವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಈಗೀಗ ಇವರ ಮನೋಗತಗಳೆಲ್ಲಾ ಬಯಲಿಗೆ ಬರುತ್ತಿವೆ. ಇದು ಭಾರತದ ಪುನರ್ ನಿಮರ್ಾಣದ ಪರ್ವಕಾಲ. ದೇಶವಿರೋಧಿ ಚಿಂತನೆ ನಡೆಸುವ ಇವರುಗಳ ಬಂಡವಾಳ ಹೆಚ್ಚು ಬಯಲಿಗೆ ಬಂದಷ್ಟೂ ಭಾರತ ಬಲುಬೇಗ ನಿಮರ್ಾಣಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಶ್ರೇಷ್ಠಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲೂ ‘ಛಾತಿ’ ಬೇಕು!

ಶ್ರೇಷ್ಠಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲೂ ‘ಛಾತಿ’ ಬೇಕು!

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಅನೇಕರು ಮತಾಂತರವಾಗುತ್ತಿರುವ ಸುದ್ದಿ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಲವ್ ಜಿಹಾದ್ನ ಭರಾಟೆಯೂ ಜೋರಾಗಿಯೇ ನಡೆದಿದೆ. ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಯೋಗಿ ಆದಿತ್ಯನಾಥರಂತೂ ಮತಾಂತರ ನಿಷೇಧಕ್ಕೆ ಕಾಯಿದೆ ರೂಪಿಸುವ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನೂ ಹೊರಹಾಕಿಯಾಗಿದೆ. ಹಿಂದೂ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಮುಸ್ಲೀಂ ತರುಣರ (ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಎರಡು ಮಕ್ಕಳ ತಂದೆಯಾಗಿರುವವರ) ಪ್ರೇಮಪಾಶಕ್ಕೆ ಬಲಿಬಿದ್ದು ಮತಾಂತರಗೊಂಡು ಮದುವೆಯಾಗುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ತೀವ್ರವಾಗುವಂತೆ; ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರು ಅನಾಮತ್ತು ಕೇರಿ-ಕೇರಿಗಳನ್ನೇ ಆಪೋಶನ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗೇಕೆ? ಹಿಂದೂಧರ್ಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅನ್ಯ ಮತಗಳಿಗೆ ಜನ ಪರಿವತರ್ಿತರಾಗುತ್ತಿರುವುದಾದರೂ ಏಕೆ?

ಒಂದೇ ಧರ್ಮದ ಸತ್ತ್ವ ಅರಿಯದೇ ಮತಾಂತರಗೊಳ್ಳುವವರಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ಆಮಿಷಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗುವವರೂ ಇರಬಹುದು. ಅಕ್ಕಿ-ಬೇಳೆಗೋ, ಕೂಲಿ ಕೆಲಸದ ಕಾರಣಕ್ಕೋ ಮತಾಂತರಗೊಂಡವರು ಬಲು ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಅಲ್ಲಿನ ವಿಚಾರವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆಂದೇನಿಲ್ಲ. ಕಾಲ ಪಕ್ವಗೊಂಡರೆ ಅವರು ಸರಕ್ಕನೆ ಸರಿದು ನಿಂತು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಧರ್ಮದ ಸತ್ತ್ವ ಅರಿಯದೆ ಅನ್ಯ ಮತದ ಥಳಕು-ಬಳುಕಿನ ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ ಮರುಳಾಗಿ ಅತ್ತ ಕಾಲಿಟ್ಟವರು ಮಾತ್ರ ಕಟ್ಟರ್ಪಂಥಿಯಾಗುತ್ತಾರಲ್ಲದೇ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಹೇಳುವಂತೆ ಹಿಂದೂಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಶತ್ರುವಾಗಿಯೂ ನಿಂತುಬಿಡುತ್ತಾರೆ!

ಧರ್ಮದ ಚಿಂತನೆಗೆ ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶವೇ ಇಲ್ಲ. ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಹೋದರೆ ಆರತಿ-ದಕ್ಷಿಣೆಗೆ ಇರುವಷ್ಟು ಮಹತ್ವ ಧಾಮರ್ಿಕ ಚಿಂತನೆಗಳಿಗೆ ಇಲ್ಲ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೆ ಪುರಸೊತ್ತೂ ಇತ್ತೀಚಿನ ಜನರಿಗೆ ಇಲ್ಲವೆನ್ನುವುದು ಬೇರೆ ಮಾತು ಬಿಡಿ. ಆದರೆ ನಾವು ಈ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಬದಲಾಗಬೇಕೆನ್ನುವುದಂತೂ ಖಂಡಿತ ಸತ್ಯ. ವಜ್ರದ ಗಣಿಯ ಒಡೆಯರಾಗಿ ಅದನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುವಲ್ಲಿ ಸೋಲುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎನ್ನುವುದೇ ದುಃಖಕರ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಜನರಿಗೆ ಕಠಿಣವಾದ, ಸವಾಲುಗಳುಳ್ಳ ದಾರಿ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಸೇರಬೇಕಾದ ಗುರಿಯಲ್ಲದೇ ಪ್ರಪಾತಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ; ಸುಖವಾದ ದಾರಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬೇಕು. ಧರ್ಮದ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಇದು ಅಕ್ಷರಶಃ ಸತ್ಯ. ಪಶ್ಚಿಮದ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರೆದುರು ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಧರ್ಮದ ಮೂರು ಮುಖ್ಯ ಅಡಿಪಾಯಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮೊದಲನೆಯದು ಧರ್ಮದ ತಿರುಳು. ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅದೇ ಸತ್ತ್ವ. ಅದರಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನೂ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ತಲುಪಬೇಕೆಲ್ಲಿ ಎಂಬುದರ ವಿವರಣೆಯಿರೋದು. ಇನ್ನು ಇದಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಂತೆ ಎರಡನೇ ಆವರಣವೇ ಪುರಾಣಗಳದ್ದು. ಅದು ತಿರುಳನ್ನು ಲಕ್ಷ್ಯದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬದುಕಿದವರ ಕಥೆಗಳು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಇದರಲ್ಲಿ ಅತಿರಂಜಕತೆಯೂ ಸೇರಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ. ಇನ್ನು ಧರ್ಮದ ಅತ್ಯಂತ ಹೊರ ಆವರಣವೇ ಆಚರಣೆ. ಟೋಪಿ ಹೇಗೆ ಧರಿಸಬೇಕೆಂಬುದರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಹೇಗೆ ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕೆಂಬುದರ ನಿಯಮದವರೆಗೂ ಎಲ್ಲವೂ ಇದರಲ್ಲಿಯೇ ಇರೋದು. ಅಂದರೆ ಆಚರಣೆಯ ಈ ಆವರಣ ಅದೆಷ್ಟು ಹೊರಗಿನದ್ದು ಎಂದರೆ ಸ್ವತಃ ಒಳಗಿನ ತಿರುಳು ಮರೆಯಾಗಿರುವಷ್ಟು. ದುರಂತವೆಂದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕರು ಈ ಆವರಣದೊಳಗೇ ಸಿಲುಕಿ ನಲುಗುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಬಡಿದಾಡುತ್ತ, ರಕ್ತ ಹರಿಸುತ್ತ ಕೊನೆಗೆ ತಿರುಳನ್ನೇ ಪಕ್ಕಕಿಟ್ಟು ಸಿಪ್ಪೆಗಾಗಿ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚುತ್ತೇವೆ. ಹೌದಲ್ಲವೇನು? ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಡಿ.ಜೆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆ ಹೊರ ಆವರಣವನ್ನು ಉಳಿಸಲು ನಡೆಸಿದ ಕದನ ಎನಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಮೂಲವಸ್ತುವನ್ನು ಮರೆತು ಕವಚಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಬೆಲೆ ಕೊಟ್ಟಾಗ ಹೀಗಾಗುತ್ತದೆ ಅಷ್ಟೇ. ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಹೇಳುವಂತೆ ಎಲ್ಲ ಮತಗಳ ತಿರುಳೂ ಒಂದೇ, ಆದರೆ ಅದರ ಕವಚಗಳು ಭಿನ್ನ ಭಿನ್ನ ಸ್ವರೂಪ ಪಡಕೊಂಡಿವೆ ಅಷ್ಟೇ.

ಒಂದು ಧರ್ಮದಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಮತಕ್ಕೆ ಜನರನ್ನು ಸೆಳೆಯುವ ಧಂಧೆ ಮಾಡುವವರೆಲ್ಲ ಈ ಹೊರ ಆವರಣದ ಕಿರಿಕಿರಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಲ ಕಳೆಯುವವರಷ್ಟೆ. ಮತಾಂತರವಾಗುವವರದ್ದೂ ಅದೇ ಕಥೆ. ಒಮ್ಮೆ ತಿರುಳನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದರೆ ಮತ್ತೆ ಆವರಣದ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಗೋಜಿಗೆ ಯಾರೂ ಹೋಗಲಾರರು. ಹಾಗಂತ ಆಚರಣೆ ಬೇಡವೆಂದಲ್ಲ. ಅದೂ ಮೆಟ್ಟಿಲಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನೇ ಭಗವಂತನಲ್ಲಿಗೆ ಒಯ್ಯಬಲ್ಲುದು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿಲ್ಲಬಾರದು ಅಷ್ಟೇ. ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಈ ಕುರಿತಂತೆ ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತ ‘ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಆರಾಮದಾಯಕ ಮತ-ಪಂಥವೇ ಬೇಕು’ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಎಲ್ಲ ವೈಭವಗಳನ್ನೂ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಲೇ ಅವರು ಭಗವಂತನಿಗೆ ಪ್ರಿಯರಾಗಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ. ವಿವೇಕಾನಂದರ ಬಳಿ ಬಂದ ಪಶ್ಚಿಮದ ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳೊಬ್ಬಳು ‘ಭಗವಂತನನ್ನು ಕಾಣಲು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು’ ಎಂದಳಂತೆ. ಸಾಕಷ್ಟು ಸಂಪತ್ತು, ಪ್ರತಿಭೆ, ಆಳು-ಕಾಳು, ಮಕ್ಕಳು-ಮರಿಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಆಕೆ ಹಿಂದೂ ಪಥದಲ್ಲಿ ಸುಲಭವಾದುದೇನಾದರೂ ದಕ್ಕಬಹುದೇನೋ ಎಂದರಸಿ ಬಂದಿದ್ದಳು. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೇ ನಿನ್ನ ಸಮಸ್ತ ವೈಭವ, ಸಂಸಾರವನ್ನೆಲ್ಲ ತ್ಯಜಿಸಿದರೆ ಭಗವಂತ ದೊರೆಯುತ್ತಾನೆಂದು ತ್ಯಾಗದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟರು. ಅದೂ ಸರಿಯೇ ಬಿಡಿ. ವಸ್ತುವೊಂದು ಬೇಕೆಂದು ಮಗುವೂ ಹಠ ಹಿಡಿಯದಿದ್ದರೆ ತಾಯಿಯಾದವಳೂ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಜಗಜ್ಜನನಿ ಕರಗುವಳೇನು? ವಿವೇಕಾನಂದರ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಆ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳು ಪ್ರಭಾವಿತಳಾಗುವುದಿರಲಿ ಅವರ ಬಳಿ ಬರುವುದನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟಳು. ಮುಂದೊಮ್ಮೆ ಸಿಕ್ಕಾಗ ‘ನನ್ನ ಸಂಪತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ, ಆಸ್ತಿಯಲ್ಲೇ ಭಗವಂತನನ್ನು ಕಾಣುವ ಉಪಾಯ ಇದ್ದರೆ ಬೇಕು’ ಎಂದಿದ್ದಳಂತೆ! ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಭೋಗಿಸಲು ಪೂರ್ಣ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ನೀಡುವ ಮಾರ್ಗ ಬೇಕು. ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಮದುವೆಯಾಗಬೇಕೆನ್ನುವ ಸಿನಿಮಾ ನಟರು ಮತಾಂತರವಾಗುವುದೇಕೆ ಗೊತ್ತಾಯಿತಲ್ಲ! ಮನಸೋ ಇಚ್ಛೆ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಲು, ಬೇಕಿದ್ದನ್ನು ತಿಂದು ಕುಪ್ಪಳಿಸಲು ಒಂದು ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲವೆಂದೇ ಮತ್ತೊಂದರೆಡೆಗೆ ಧಾವಿಸುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ನಾವು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಗೆಯ ಮುದ್ರೆಯೊತ್ತುವ ಮತಗಳಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಬೇಡಿಕೆ ಇದ್ದೇ ಇದೆ. ಕಳ್ಳನೊಬ್ಬನಿಗೆ ‘ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡುವುದು ಸರಿ’ ಎನ್ನುವ ಪಂಥ ಯಾವಾಗಲೂ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಡ್ರಗ್ಸ್ ಧಂಧೆಯಲ್ಲಿರುವವರಿಗೂ!

ಭೌತಿಕ ಸುಖವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಭಗವಂತನೆಡೆಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಒಯ್ಯಲು ಧರ್ಮ ಬೇಕು ಅಷ್ಟೇ. ತ್ಯಜಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವಾದರೂ ಆ ಸುಖವನ್ನು ಮೀರಿದ ಆನಂದವಿದೆ ಎಂದಾದರೂ ಹೇಳುವವರು ಬೇಕಲ್ಲ. ಇರುವ ಸಂಪತ್ತನ್ನೆಲ್ಲ ಕೂಡಿಟ್ಟು ಅರಚುವುದು, ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಗೆದ್ದು ಮೆರೆದಾಡಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು, ಕೊನೆಗೆ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಸುಸ್ತಾಗುವವರೆಗೆ ಬಳಸಿ, ಅವು ಶಕ್ತಿ ಹೀನವಾದಾಗ ಕಣ್ಣೀರಿಡುವುದು.. ಇವೆಲ್ಲ ಸಹಜ ಬದುಕು. ಊಟ, ನಿದ್ರೆ, ಮೈಥುನಗಳು ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗಿರುವಂತೆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೂ ಇದೆ. ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯ ಇದರಿಂದ ಮೇಲೇರಬೇಕು ಅಷ್ಟೇ ಅಂತ ಮನುಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲೂ ಹೇಳಲಾಗಿದೆಯಲ್ಲ; ಧರ್ಮ ಹೀಗೆ ಮೇಲೇರುವ ದಾರಿ ತೋರುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಅಷ್ಟೇ. ಓಶೋ ಸಂಭೋಗದಿಂದ ಸಮಾಧಿಗೆ ಎನ್ನುವಾಗ ಲೈಂಗಿಕ ಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲಿಯೇ ರಮಿಸುತ್ತಿರಿ ಎನ್ನುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಅದನ್ನು ಮೀರಿದ ಆನಂದದ ಕಡೆಗೆ ತುಡಿತ ಹೊಂದಿ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ದುರಂತವೆಂದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಅವರ ಮಾತಿನ ಮೊದಲರ್ಧದ ಕಡೆಗೆ ಆಕಷರ್ಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ದ್ವಿತೀಯಾರ್ಧವನ್ನು ಜಾಣತನದಿಂದಲೇ ಮರೆತು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅದರ ಆಚರಣೆ ಬಲು ಕಷ್ಟ ಅಂತ. ಯಾವ ಮತಗಳು ಮೊದಲಾರ್ಧವನ್ನೇ ಹೆಚ್ಚು ಚಚರ್ಿಸುತ್ತವೋ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರೆಲ್ಲ ಅತ್ತ ಬೇಗ ಆಕಷರ್ಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಇದನ್ನುಳಿದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಾರ್ಗವಿದೆ ಎನ್ನುವವರ ವಿರುದ್ಧ ಆಕ್ರೋಶಭರಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಕೊನೆಗೆ ಅವರನ್ನೂ ತಮ್ಮ ಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ಕರೆತರಲು ಯತ್ನಿಸಿ ಅವರು ಒಪ್ಪದೇ ಹೋದಾಗ ಕೊಲ್ಲುವ-ಕಡಿಯುವ ನಿರ್ಣಯ ಕೈಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಹಿಂದೂಧರ್ಮ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವುದೇ ಇಲ್ಲಿ. ಕೆಲವು ಮತ-ಪಂಥಗಳಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವೇ ಯುದ್ಧವೆನಿಸಿಕೊಂಡರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧವೂ ಧರ್ಮದ ಆಚರಣೆಯ ಭಾಗವಾಗಿರುವಂತೆ ಹೇಳಿಕೊಡಲಾಗುತ್ತದೆ! ಆದರೆ ಯಾರು ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ದಾಸರಾಗಿದ್ದು ಅದನ್ನೇ ಬದುಕೆಂದು ಭಾವಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೋ ಅವರನ್ನು ಅದರಿಂದ ಹೊರತಂದರೆ ನಿಶ್ಚಿತ ಸಾವು! ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾ, ‘ಅನುಕಂಪದಿಂದ ನೀವೇನಾದರೂ ಹಂದಿಯನ್ನು ಊರಿನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ಯೂಟಿಪಾರ್ಲರ್ಗೆ ಒಯ್ದರೆ ಅದು ಹಂದಿಯ ಪಾಲಿಗೆ ಸಾವೇ ಸರಿ’ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ! ಬಹುಶಃ ಅಲ್ಲಿಂದಲೂ ಮುಕ್ತಿಗೆ ಮಾರ್ಗ ಹುಡುಕಿ ತೋರುವ ಪ್ರಯತ್ನವಷ್ಟೇ ಆಗಬೇಕೇನೋ! ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಪರಮಹಂಸರು ಮೀನು ಮಾರುವ ಹೆಂಗಸಿನ ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಾ, ಪಕ್ಕದೂರಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ತಂಗುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಉಂಟಾದಾಗ ಆಕೆಗೆ ಮೆತ್ತನೆಯ ಹಾಸಿಗೆ ನೀಡಲಾಗಿದ್ದರೂ ನಿದ್ದೆ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲವಂತೆ. ಮೀನು ಮಾರುವ ಬುಟ್ಟಿಯನ್ನು ದಿಂಬಿನ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮಲಗಿದಾಗಲಷ್ಟೇ ಆಕೆ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿದ್ದಂತೆ, ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ನಾವೆಲ್ಲ ಹಾಗೆಯೇ ಮೀನು ಮಾರುವ ಆ ಹೆಂಗಸಿನಂತೆ. ಭಾರತೀಯ ಪರಂಪರೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಿಚಾರಗಳನ್ನೇ ಧಾರೆಯೆರೆದರೂ ನಾವು ಮಾತ್ರ ಆಕರ್ಷಣೀಯವೆನಿಸುವ ಮೀನಿನ ಬುಟ್ಟಿಯೊಂದಿಗೇ ಬದುಕು ಸವೆಸಲು ಹಾತೊರೆಯುತ್ತೇವೆ. ಇಂತಹ ಬದುಕಿಗೆ ಪೂರಕವಾದುದನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುತ್ತ, ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತ ನಡೆಯುತ್ತೇವೆ.

ಈ ಕಾರಣಕ್ಕೇ ಸ್ವರ್ಗ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನಿಗೂ ಆಕರ್ಷಣೀಯವಾಗಿ ಕಾಣೋದು. ಜಗತ್ತಿನ ಬಹುಪಾಲು ಜನರಿಗೆ ನಮ್ಮನ್ನೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿರಬಹುದಾದ ದೇವರ ಕುರಿತ ಚಿಂತೆಗಿಂತ ನಮ್ಮಂತೆ ಆತನ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಭಾಗವಾಗಿರುವ ಸ್ವರ್ಗ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುವುದರದ್ದೇ ಚಿಂತೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅನಂತ ವೈಭೋಗದ ನಿಧಿಯಲ್ಲವೇ ಅದು! ಮೀನಿನ ಬುಟ್ಟಿ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದರೂ ಬೇಕೇ ಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೆ ಹಲವು ಮತ-ಪಂಥಗಳು ತಮ್ಮ ಅನುಯಾಯಿಗಳಿಗೆ ಶಾಶ್ವತ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಶಾಶ್ವತ ನರಕವನ್ನು ತೋರಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ‘ನಾನು ಮತ್ತು ನಾನು ಬರೆದ ಪುಸ್ತಕ ಹೇಳಿದಂತೆ ಕೇಳಿದರೆ ಸ್ವರ್ಗಸುಖ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ನರಕದಲ್ಲಿ ಬೇಯಬೇಕು’ ಎಂಬ ಮಾತು ಅದೆಷ್ಟು ಗಾಬರಿ ಹುಟ್ಟಿಸುವುದೆಂದರೆ; ಇಲ್ಲಿ ಮೀನು ಮಾರಿ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಬದುಕು ನಡೆಸುವುದು ಬಿಟ್ಟು ಸತ್ತ ಮೇಲೂ ಮೀನಿನ ಬುಟ್ಟಿ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಯೇ ಇರುವಂತೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಇಂಥವರಿಂದಾಗಿಯೇ ಜಗತ್ತು ಸಂಕಟದಲ್ಲಿರೋದು. ಇಂದಿನ ಅಶಾಂತಿ-ದುಃಖ, ಸಾವು-ನೋವು, ಬೆಂಕಿ-ಕಾಡ್ಗಿಚ್ಚುಗಳೆಲ್ಲ ಇಂಥವರದ್ದೇ ಕೊಡುಗೆ. ಹಾಗಂತ ನಾನು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ನೋಡಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆಂದು ಹೇಳುವ ಒಬ್ಬನೂ ಇದುವರೆವಿಗೆ ಅವರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ನರಕದಲ್ಲಿ ಬೆಂದು ಬೆಂಡಾಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಹೇಳಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅದರ ಆಕಾಂಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಭಯಗಳು ಮಾತ್ರ ಇಂಗಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ಒಂದಿಡೀ ಜನಾಂಗವನ್ನು ಹೀಗೆ ಕಾಣದ ವಸ್ತುವಿನ ಆಮಿಷ ತೋರಿಸಿ ಮುನ್ನಡೆಸುವ ನಾಯಕ ಅಸಾಮಾನ್ಯನೇ ಸರಿ.

ಹಿಂದೂಧರ್ಮ ಭಿನ್ನವೆನಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲಿ. ಸ್ವರ್ಗ-ನರಕಗಳ ಕಲ್ಪನೆ ಇಲ್ಲಿಯೂ ಇದೆಯಾದರೂ ಅನ್ಯಮತಗಳಂತೆ ಅವು ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ತಾನು ಭುವಿಯ ಮೇಲಿರುವಾಗ ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮಕ್ಕನುಸಾರವಾಗಿ ಮರುಜನ್ಮ ಪಡೆದು ಭುವಿಗೇ ಮರಳುತ್ತಾನೆ. ಹಿಂದಿನ ಕರ್ಮಗಳ ಫಲ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಸನ್ಮತಿಗಳಿಂದ ಪ್ರೇರಣೆ ಪಡೆದು ಈ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗುವ ಮಾರ್ಗ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನವನ್ನು ತನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅವನನ್ನು ಹೊರಗಿನ ಪ್ರಪಂಚ ಬಾಧಿಸಲಾರದು, ಸಂಪತ್ತು ಸೆಳೆಯಲಾರದು; ಆಳು-ಕಾಳು, ಮಕ್ಕಳು-ಮರಿಗಳು ಅವನನ್ನು ಬಂಧಿಸಲಾರವು. ಅವನು ಯಾರಿಗೂ-ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಹೆದರದವನಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ ಏಕೆಂದರೆ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ತನ್ನನ್ನೇ ಕಾಣಲಾರಂಭಿಸುತ್ತಾನೆ!

ಹಾಗಂತ ಇವ್ಯಾವುವೂ ಕಾಣದೇ ಇದ್ದ ಭ್ರಾಮಕ ಕಲ್ಪನೆಗಳಲ್ಲ. ಈ ಗುರಿ ತಲುಪಲು ಬೇಕಾದ ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಮಾರ್ಗಸೂಚಿ ಇದೆ. ಅದನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಕಂಡುಕೊಂಡ ಮಹಾತ್ಮರು ಆಗಿ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ; ನಮ್ಮ ನಡುವೆಯೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಅವರನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ, ಅದೇ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಛಾತಿಯಷ್ಟೇ ನಮಗೆ ಬೇಕಾಗಿದೆ!

ಒಳಗೊಳಗೇ ಕುಸಿಯುತ್ತಿದೆ ಚೀನಾ!

ಒಳಗೊಳಗೇ ಕುಸಿಯುತ್ತಿದೆ ಚೀನಾ!

ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಚೀನಾ ತಗಾದೆ ತೆಗೆದು ತಾನೇ ಕೆಟ್ಟದ್ದಾಗಿ ಸಿಕ್ಕುಹಾಕಿಕೊಂಡಿರುವುದು ಎಂಥವನಿಗೂ ಗೋಚರವಾಗುತ್ತಿದೆ. ತೀರಾ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಚುಷೂಲ್ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಸೈನಿಕರು ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಅಚಾನಕ್ಕು ಆಘಾತದಿಂದ ಹೊರಬರಲು ಅದಕ್ಕೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಮಯವೇ ಬೇಕಾಗಬಹುದೇನೋ. ಚೀನಾ ಸುಮ್ಮನಂತೂ ಕೂಡುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ತತ್ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಬೇಕಾದ ಭಯಾನಕವಾದ ಆಂತರಿಕ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿ ಅದು ತಪ್ಪುಗಳ ಮೇಲೆ ತಪ್ಪು ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ. ಗಾಲ್ವಾನ್ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಚೀನೀ ಸೈನಿಕರು ಹತರಾದುದರ ಬಗ್ಗೆ ಅದಾಗಲೇ ಒಳಗೊಂದು ಬೇಗುದಿ ಭುಗಿಲೇಳುತ್ತಿದೆ. ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ತೈವಾನ್, ಹಾಂಕಾಂಗುಗಳಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೇ ಟಿಬೆಟ್ ಕೂಡ ಈಗ ಗರಿಗೆದರಿ ಕುಂತಿದೆ. ದಕ್ಷಿಣ ಚೀನಾ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಚೀನಾ ಮಿಸುಕಾಡಲಾಗದಂತೆ ಅದಕ್ಕೊಂದು ಖೆಡ್ಡಾ ರಚಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ 1965ರ ಯುದ್ಧದ ಸೋಲನ್ನೇ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಯಾವ ಕಾಯರ್ಾಚರಣೆಗೂ ಹೆದರಿ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಿದ್ದ ಭಾರತ ಈಗ ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಂದಾಸಾಗಿ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿದೆ. ಸೈನಿಕರಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಗಡಿ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಶೇಖರಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಭಾರತ 65ರ ಕಳಂಕವನ್ನು ತೊಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೇ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಚೀನಾದ ತಂಟೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗುವ ಎಲ್ಲ ಲಕ್ಷಣಗಳೂ ಕಾಣುತ್ತಿವೆ. ಮೊದಲೆಲ್ಲಾ ಚೀನಾದೊಂದಿಗೆ ಭಾರತದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಮಾತಿಗೆ ಕುಳಿತಾಗಿ ತಗ್ಗಿ-ಬಗ್ಗಿಯೇ ನಡೆಯಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾವ ದಿಕ್ಕಿನಿಂದ ನೋಡಿದರೂ ಚೀನಾ ನಮಗಿಂತಲೂ ಬಲಾಢ್ಯವಾಗಿತ್ತಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೆ. ಈಗ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಮೊನ್ನೆ ಚುಷೂಲ್ನ ಎತ್ತರದ ಗುಡ್ಡಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡ ಮೇಲಂತೂ ಪ್ಯಾಂಗಾಂಗ್ಸೊ ಭಾಗದ ಅಷ್ಟೂ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಮೇಲೆ ನಾವು ನಿಗಾ ಇಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ. ಒಬ್ಬ ನಿವೃತ್ತ ಸೈನಿಕರು ಹೇಳುವಂತೆ, ‘ಚೀನಾ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಮೂರು ಅಥವಾ ನಾಲ್ಕನೇ ಲೆವೆಲ್ಗೆ ಒಯ್ಯಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಭಾರತ ಈ ಗುಡ್ಡಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದು ಅದನ್ನು ಒಂಭತ್ತನೇ ಲೆವೆಲ್ಗೆ ಒಯ್ದುಬಿಟ್ಟಿದೆ’ ಅಂತ. ಗುಡ್ಡಗಳ ಮೇಲಿನ ಕಾದಾಟದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಎತ್ತರದ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೋ ಅವರ ಶಕ್ತಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಹೆಚ್ಚು. ಈಗ ಆ ಇಡಿಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ನಾವು ಚೀನಿಯರ ಮೇಲೆ ಅನಾಮತ್ತು ಕಣ್ಣಿಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಸಂಗತಿಯೂ ಕೂಡ ಚೀನಾದ ಜನರಲ್ಲಿ ಅಸಹನೆ ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದೆ. ಭಾರತದೊಂದಿಗೆ ಸದಾ ಮೇಲುಗೈ ಹೊಂದಿದ್ದ ಚೀನಾ ಈಗ ಅದನ್ನು ಕಳಕೊಂಡಿದೆ ಎಂಬ ಆಕ್ರೋಶ ಷಿಜಿನ್ಪಿಂಗ್ಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ. ಅದಾಗಲೇ ಅಂತರ್ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಚಿಂತಕರು ಹೇಳುವಂತೆ ಈ ಘಟನೆಗಳು ಷಿಯ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಮುಳುವಾಗುವ ಎಲ್ಲ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳೂ ಇದೆ! ಇವಿಷ್ಟೂ ಸಾಲದೆಂಬಂತೆ ಚೀನಾದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಓಡಿ ಹೋದ ಅಲ್ಲಿನ ವೈರಾಲಜಿಸ್ಟ್ ಡಾ. ಲಿ ಮೆಂಗ್ ಮೊನ್ನೆ ಈಚೆಗೆ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನ ಟಾಕ್ ಶೋ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಲೂಸ್ ವುಮೆನ್ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಇಡಿಯ ಕೊರೋನಾ ವೈರಸ್ ಸಕರ್ಾರಿ ಪ್ರಯೋಗಾಲಯಗಳಲ್ಲೇ ನಿಮರ್ಿತವಾಗಿದ್ದು ಎಂದು ಘಂಟಾಘೋಷವಾಗಿ ಹೇಳಿರುವುದಲ್ಲದೇ ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗಿರುವ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಪುರಾವೆಯನ್ನು ತಾನು ಒದಗಿಸಲೂ ಸಿದ್ಧ ಎಂದು ದೃಢವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದಾಳೆ. ಚೀನಾದಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬಿದ ಹೊಸ ಬಗೆಯ ನ್ಯುಮೋನಿಯಾದ ಕುರಿತಂತೆ ಡಿಸೆಂಬರ್ ಕೊನೆಯ ಅಥವಾ ಜನವರಿ ಆರಂಭದ ವೇಳೆಗೆ ಆಕೆ ಮೊದಲ ವರದಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಳಂತೆ. ಜನವರಿ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ವರದಿಯನ್ನು ವಿಶ್ವ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಚೀನಾದ ಸಂಪಕರ್ಾಧಿಕಾರಿಯಾಗಿರುವ ತನ್ನ ಹಿರಿಯ ಅಧಿಕಾರಿಯೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದಳಂತೆ. ಬಹುಶಃ ವಿಶ್ವ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ಚೀನೀ ಸಕರ್ಾರ ಸೂಕ್ತ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಬಹುದೆಂಬ ಭರವಸೆ ಆಕೆಗಿತ್ತು. ಆಕೆ ಹೇಳುವ ಪ್ರಕಾರ ಹಾಗಾಗದೇ ‘ಬಾಯ್ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಒಳಿತು. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಸದ್ದಡಗಿಸಲಾಗುವುದು’ ಎಂದಿತ್ತಂತೆ ಸಕರ್ಾರ. ಈಗ ಆಕೆ ಚೀನಾವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅನ್ಯರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಕದ್ದುಮುಚ್ಚಿ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಈ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತು ಆಕೆ ಕೊಡುವ ಪುರಾವೆಗಳನ್ನು ಕೂಲಂಕಷವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಿ ಅದು ಚೀನಾದ ವಿರುದ್ಧ ಬಲವಾದ ಸಾಕ್ಷಿ ಎಂದಾದರೆ ಚೀನಾದ ಆತಂಕಗಳ ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಸೇರ್ಪಡೆಯಾದಂತೆಯೇ. ಇಷ್ಟೂ ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಯಾವುದನ್ನು ಅಮೇರಿಕಾ ಜೋರಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತೋ ಅದನ್ನು ಜಗತ್ತೆಲ್ಲಾ ಒಪ್ಪುವ ಸ್ಥಿತಿ ನಿಸ್ಸಂಶಯವಾಗಿ ಬರಲಿದೆ!

ಹಾಗಂತ ಚೀನಾ ಸುಮ್ಮನಿಲ್ಲ. ಇದು ಚೀನಾದ ಬದುಕು ಸಾವಿನ ಹೋರಾಟ. ಈ ಬಾರಿ ಸೋತರೆ ಚೀನಾ ಸತ್ತಂತೆಯೇ. ಹಾಗೆಂದು ಅದು ಎಲ್ಲ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಿದೆ. ಅಮೇರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಟ್ರಂಪ್ ಸೋಲಿಗೆ ಪ್ರಯತ್ನ ಪಟ್ಟಂತೆಯೇ ಇಲ್ಲಿ ಮೋದಿಯ ಅವಹೇಳನಕ್ಕೆ ಮಾಡಬಹುದಾದ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಳಿಗೂ ಬೆಂಬಲ ಕೊಡುತ್ತಿದೆ. ತೀರಾ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಚೀನಾದ ಪತ್ರಿಕೆ ಗ್ಲೋಬಲ್ ಟೈಮ್ಸ್ ತನ್ನ ಟ್ವಿಟರ್ ಅಕೌಂಟಿನಲ್ಲಿ ‘ಭಾರತದ ಸೈನ್ಯದಲ್ಲಿ ಸೈನಿಕರಿಗೆ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಸಿಗುವ ಊಟದಲ್ಲಿ ತಾರತಮ್ಯವಿದೆ’ ಎಂಬ ವರದಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿತ್ತು. ಅದು ಭಾರತದ ಸೈನಿಕರ ಆತ್ಮಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸುವ ಚೀನಿಯರ ಕೊನೆಯ ಪ್ರಯತ್ನ. ಈ ಹಿಂದೆ ಲಡಾಖ್ನ ಎತ್ತರದ ಗುಡ್ಡಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಕ್ಷಮತೆ ಭಾರತೀಯ ಸೈನಿಕರಿಗಿಲ್ಲವೆಂದು ಅದು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಇದನ್ನು ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಪಾಟರ್ಿಯ ಮಾನಸಿಕ ಯುದ್ಧವೆಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಎದುರಾಳಿಗಳನ್ನು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಕೊಲ್ಲುವ ಯತ್ನ ಅದು. ದುರಂತವೆಂದರೆ ಗ್ಲೋಬಲ್ ಟೈಮ್ಸ್ನ ಇದೇ ವರದಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ರಾಹುಲ್ ಸಕರ್ಾರವನ್ನು ಈ ತಾರತಮ್ಯದ ಕುರಿತಂತೆ ಟ್ವೀಟುಗಳ ಮೂಲಕ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದರು! ಆ ಮೂಲಕ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಚೀನಾಕ್ಕೆ ತನ್ನ ಋಣವನ್ನು ತೀರಿಸಿತ್ತು. ಇದು ಚೀನಾದ ಆರಂಭಿಕ ಪ್ರಯತ್ನವಾಗಿರಬಹುದು. ಬರಲಿರುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ವಿಚಾರಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ಅನೇಕ ಸುಳ್ಳುಗಳನ್ನು ಹೆಣೆದು ನಮ್ಮ ಮುಂದೆಯೇ ಇಡಬಹುದಾಗಿರುವಂತಹ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿವೆ ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಬೆಂಬಲವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವ ಎಲ್ಲ ಲಕ್ಷಣಗಳೂ ಇದೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಬಲು ಅಗತ್ಯ.

ಚೀನಾ ತಾನು ಉಳಿಯಲು ಯಾರ ಕುತ್ತಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಬೇಕಿದ್ದರೂ ಕಾಲಿಡುತ್ತದೆ. ನಾವು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಇದು ಚೀನಾದ ಪಾಲಿಗೆ ಕೊನೆಯ ಕದನ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಟ್ರಂಪ್ ಗೆದ್ದರೆ, ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಭಾರತದೊಂದಿಗೆ ಚೀನಾ ಕದನದಲ್ಲಿ ಹೊಡೆಸಿಕೊಂಡಿತೆಂದರೆ, ಟಿಬೆಟ್ನಲ್ಲಿ ಜನಾಂದೋಲನವಾಯಿತೆಂದರೆ, ಕೊನೆಗೆ ಹಾಂಕಾಂಗ್, ತೈವಾನ್ಗಳು ಪ್ರತಿರೋಧದ ಜ್ವಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯಭೂಮಿ ಚೀನಾವನ್ನು ಸುಟ್ಟಿತೆಂದರೆ ಚೀನಾದ ಬದುಕು ಬಲು ಕಷ್ಟವಿದೆ. ಅಲ್ಲೊಂದು ಬಲುದೊಡ್ಡ ಆಂತರಿಕ ದಂಗೆಯಾದರೂ ಅಚ್ಚರಿ ಪಡಬೇಕಿಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಾರೆ ಹೊಸ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಕ್ಷಣಗಣನೆ ಆರಂಭವಾಗಿದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಯೋಣ..

ಆಲೋಚನಗೆ ಅವಕಾಶವಿರುವುದು ಹಿಂದೂಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ!

ಆಲೋಚನಗೆ ಅವಕಾಶವಿರುವುದು ಹಿಂದೂಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ!

‘ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಪಶ್ಚಿಮದ ಮಾದರಿಯ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಸಾಕಷ್ಟು ಪಡೆದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಧರ್ಮದ ಎ ಬಿ ಸಿಯೂ ಗೊತ್ತಿರಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲ. ಅವನನ್ನು, ನಿನಗೆ ಆತ್ಮವನ್ನು ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಆತ್ಮವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಮುಂದುವರೆದಿರುವಿಯಾ? ಆತ್ಮವನ್ನು ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆಯೇ? ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಕೇಳಿ ನೋಡಿ. ಉತ್ತರ ಇಲ್ಲವೆಂದಾದಲ್ಲಿ ಆತನ ಪಾಲಿನ ಧರ್ಮ ಬರಿ ಮಾತು, ಪುಸ್ತಕ ಮತ್ತು ವೈಭವದ ಬದುಕು ಅಷ್ಟೇ’. ಹಾಗೆಂದು ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಪಶ್ಚಿಮದ ಜನರೆದುರು ಉದ್ಘೋಷಿಸಿದ್ದರು. ಹೀಗೆ ಹೇಳುವುದು ಅಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸುಲಭವಾಗಿತ್ತೆಂದು ಭಾವಿಸಬೇಡಿ. ತನ್ನ ಪ್ರಾಪಂಚಿಕ ಗೆಲುವುಗಳಿಂದ, ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಸಾಧನೆಗಳಿಂದ ಮೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಪಶ್ಚಿಮಕ್ಕೆ ತನ್ನನ್ನು ಮೀರಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತೊಂದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ದುರಹಂಕಾರ ತುಂಬಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಈ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಬಳಸಿಕೊಂಡ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಮತದ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿಯೇ ಈ ವೈಭವ ಎಂದು ನಂಬಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರಲ್ಲದೇ ಅದನ್ನೇ ಪದೇ-ಪದೇ ಹೇಳುತ್ತಾ ಇತರರನ್ನೂ ನಂಬಿಸುವ ಧಾವಂತದಲ್ಲಿದ್ದರು. ಹಾಗೆಂದೇ ನಡೆದದ್ದು ಸರ್ವಧರ್ಮ ಸಮ್ಮೇಳನ! ಪಶ್ಚಿಮದ ಭೌತಿಕ ಸಾಧನೆಗಳ ನಡುವೆ ಧರ್ಮವನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕಾಗಿಯೇ ವಿಶ್ವಧರ್ಮ ಸಮ್ಮೇಳನ ನಡೆದಿದ್ದು. ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ವಿಶ್ವಭ್ರಾತೃತ್ವದ ಚಿಂತನೆ ಇದ್ದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರೂ ನಿಸ್ಸಂಶಯವಾಗಿ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಮತದ ಸಾರ್ವಭೌಮತೆಯನ್ನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುವುದು ಸಮ್ಮೇಳನದ ಅಂತರಂಗದ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿತ್ತು. ಅನೇಕ ಚಚರ್ುಗಳು ಈ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಮತಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲದ ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಸಮಾನ ವೇದಿಕೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಕುರಿತಂತೆ ಆಕ್ಷೇಪ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿ ಸಮ್ಮೇಳನವನ್ನೇ ಧಿಕ್ಕರಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದವು. ಸಮ್ಮೇಳನದ ಆಯೋಜನೆಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಲ್ಲೊಬ್ಬರು ಆ ಎಲ್ಲ ಮತಗಳನ್ನೂ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ತಮ್ಮ ಮತದ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಲು ಇದಕ್ಕಿಂತ ಒಳ್ಳೆಯ ಅವಕಾಶ ದೊರೆಯದೆಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದರೂ ಕೂಡ. ತಾನೊಂದು ಬಗೆದರೆ, ದೈವವೊಂದು ಬಗೆಯಿತು ಎನ್ನುತ್ತಾರಲ್ಲಾ, ಕೊನೆಗೆ ಆದದ್ದು ಅದೇ. ಹಿಂದೂಧರ್ಮದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾಗಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವವೇಕಾನಂದರು ಹಿಂದೂಧರ್ಮವನ್ನಂತೂ ಪ್ರಭಾವಿಯಾಗಿಯೇ ಜಗತ್ತಿನ ಮುಂದೆ ಮಂಡಿಸಿದರು ನಿಜ. ಅದರೊಟ್ಟಿಗೆ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರ ಮುಖಕ್ಕೆ ಕನ್ನಡಿ ಹಿಡಿದು ಅವರ ಯೋಗ್ಯತೆಯನ್ನೂ ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಟ್ಟರು! ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರ ಮಾತುಗಳು ಮನನಯೋಗ್ಯ.

ಹಿಂದೂಗಳನ್ನು ಮೂತರ್ಿಪೂಜಕರೆಂದು ನಿಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರಿಗೆ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಹಿಂದೂಗಳ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟ ರೀತಿ ಅನನ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ‘ಬ್ಯಾಬಿಲೋನಿನ, ರೋಮನ್ನಿನ ಮೂತರ್ಿ ಪೂಜನೆಯಂತೆ ಹಿಂದೂಗಳದ್ದಲ್ಲ. ವಿಗ್ರಹದ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತಿರುವ ಹಿಂದೂ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ಹೀಗೆ ಆಲೋಚಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ, ನಾನೇ ಅವನು. ನನಗೆ ಸಾವೂ ಇಲ್ಲ, ಹುಟ್ಟೂ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಅನಂತ ಅಸ್ತಿತ್ವ, ಅನಂತ ಆನಂದ ಮತ್ತು ಅನಂತ ಜ್ಞಾನ. ನಾನು ಪುಸ್ತಕದ ಚೌಕಟ್ಟಿಗೆ ಒಳಪಟ್ಟಿಲ್ಲ. ತೀರ್ಥಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ಚೌಕಟ್ಟಿಗೂ ಒಳಪಟ್ಟಿಲ್ಲ. ನಾನೇ ಸಚ್ಚಿದಾನಂದ, ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆತ ಪದೇ ಪದೇ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಹೇ ಭಗವಂತ, ನಾನು ಹುಲುಮಾನವ. ನಿನ್ನನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವೂ ನನ್ನಲ್ಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆನಂತರ ತನ್ನ ಕಣ್ನನ್ನು ತೆರೆದು ಎದುರಿಗಿರುವ ಮೂತರ್ಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಎಲ್ಲ ಮುಗಿದಮೇಲೆ, ಹೇ ಭಗವನ್, ಈ ರೀತಿಯ ಅಪರಿಪೂರ್ಣ ಪೂಜೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿಬಿಡು ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.’ ಹೀಗೆಂದು ಹೇಳುವ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರ ದೂಷಣೆಯ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ಟೀಕಿಸುತ್ತಾರೆ. ಭಾರತೀಯರನ್ನು ಮನಸೋ ಇಚ್ಛೆ ದೂಷಿಸುವ ಈ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಮಿಷನರಿಗಳು, ಮೂತರ್ಿಪೂಜಕರು ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನಲೂ ಹೇಸುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಡುತ್ತಾರಲ್ಲದೇ, ಮುಸಲ್ಮಾನರೆದುರಿಗೆ ಇಂಥದ್ದನ್ನು ಹೇಳುವ ತಾಕತ್ತು ಅವರಿಗಿಲ್ಲ ಏಕೆಂದರೆ ಅವರ ಕತ್ತಿಗಳು ಆಗಿಂದಾಗ್ಯೆ ಝಳಪಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಅರಿವಿದೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ಲೇವಡಿಯನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆದಾಗ ‘ಹಿಂದುವಾದವನು, ಮೂರ್ಖರು ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ನಕ್ಕು ಮುನ್ನಡೆದುಬಿಡುತ್ತಾನೆ’ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಮಿಷನರಿಗಳೆದುರಿಗೆ ನಿಂತು ಸ್ವಾಮೀಜಿ, ‘ನೀವು ನಿಂದಿಸಲು ಮತ್ತು ಟೀಕಿಸಲೆಂದೇ ಜನರನ್ನು ತರಬೇತುಗೊಳಿಸುತ್ತೀರಿ. ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ನಾನೇನಾದರೂ ಒಳಿತಿನ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ನಿಂದಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ನೀವು ಕುದ್ದು ಹೋಗುತ್ತೀರಿ. ನಾವು ಅಮೇರಿಕನ್ನರು. ನಾವು ಜಗತ್ತಿನ ಯಾರನ್ನು ಬೇಕಿದ್ದರೂ ಟೀಕಿಸುತ್ತೇವೆ, ನಿಂದಿಸುತ್ತೇವೆ, ಶಾಪವನ್ನೂ ಹಾಕುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮುಟ್ಟಬೇಡಿ, ಎನ್ನುತ್ತೀರಿ’ ಎಂದು ಹಂಗಿಸುತ್ತಾರೆ!

ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಇಷ್ಟಕ್ಕೇ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ಮತ-ಪಂಥಗಳ ಜಾತಕವನ್ನೇ ಜಾಲಾಡಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ ‘ನಿಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರು ಹೇಗೆ ಮತಾಂತರಗೊಂಡರೆಂಬುದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆ. ಅವರು ಮತಪರಿವರ್ತನೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕಿತ್ತು, ಇಲ್ಲವೇ ಸಾಯಬೇಕಿತ್ತು ಅಷ್ಟೆ. ಮುಸಲ್ಮಾನರಿಗಿಂತ ನೀವು ಹೆಚ್ಚಿನದ್ದೇನು ಮಾಡಬಲ್ಲಿರಿ ಹೇಳಿ? ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ಎನ್ನುವಿರಿ ಏಕೆಂದರೆ, ನಾವು ಇತರರನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬಹುದು ಎನ್ನುವುದಷ್ಟೇ ನಿಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿ. ಅರಬ್ಬರೂ ಅದನ್ನೇ ಹೇಳಿದರು. ಅದನ್ನೇ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡರು. ಆದರೆ ಈಗವರು ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ? ಹೀಗೆ ಮೆರೆದ ರೋಮನ್ನರು ಈಗೆಲ್ಲಿ? ಯಾರು ಶಾಂತಿಗಾಗಿ ಬದುಕಿದರೋ ಅವರು ಭುವಿಯನ್ನು ಆನಂದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಉಳಿದವೆಲ್ಲಾ ಮರಳ ಮನೆಯಂತೆ. ದೀರ್ಘಕಾಲ ಉಳಿಯಲಾರದು’ ಹಾಗೆಂದು ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಮುಂದುವರೆದು ಸ್ವಾಮೀಜಿ ‘ಇಸ್ಲಾಂ ತನ್ನ ಅನುಯಾಯಿಗಳಿಗೆ ತನ್ನ ಮತವೊಪ್ಪದವರನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಅನುಮತಿಸುತ್ತದೆ. ಕುರಾನಿನಲ್ಲಿ, ಇಸ್ಲಾಮಿನಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಇರಿಸದವನನ್ನು ಮತ್ತು ಈ ಮತವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸದವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಿರಿ ಎಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿದೆ. ಅವರನ್ನು ಬೆಂಕಿಗೆಸೆಯಬೇಕು, ಕತ್ತಿಯಿಂದ ತುಂಡರಿಸಬೇಕು ಎಂದೂ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈಗ ನಾವೇನಾದರೂ ಮುಸಲ್ಮಾನನಿಗೆ ಇದು ತಪ್ಪೆಂದು ಹೇಳಿದರೆ ಆತ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ. ನನ್ನ ಪುಸ್ತಕ ಇದನ್ನು ಹೇಳಿದೆ ಎಂದೂ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರು ಮಧ್ಯೆ ಬಂದು, ನನ್ನ ಪುಸ್ತಕ ನಿನ್ನ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕಿಂತ ಹಳೆಯದು ಎಂದರೆ, ಬುದ್ಧನ ಅನುಯಾಯಿಗಳು ನಡುವೆ ನುಸುಳಿ, ನಮ್ಮ ಪುಸ್ತಕ ನಿಮ್ಮದ್ದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಪ್ರಾಚೀನ ಎಂದು ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಹಿಂದೂವೇನು ಕಡಿಮೆಯೇ? ಆತ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತಲೂ ಪ್ರಾಚೀನವಾದ್ದು ನನ್ನ ಪುಸ್ತಕ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು ಒಳಿತಲ್ಲ. ಕ್ರಿಸ್ತನ ಅನುಯಾಯಿಗಳು ಸರ್ಮನ್ ಆನ್ ದ ಮೌಂಟ್- ಇದನ್ನು ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದರೆ, ಮುಸಲ್ಮಾನರು ಕುರಾನಿನ ನೀತಿಗಳೇ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಇವರಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ನಿಣರ್ಾಯಕ ಪಾತ್ರ ಯಾರು ವಹಿಸಬೇಕು? ತೃತೀಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ಆಗಬೇಕಲ್ಲವೇ? ಮತ್ತು ಅದು ಇನ್ನೊಂದು ಇಂಥದ್ದೇ ಪುಸ್ತಕ ಆಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಅದು ವೈಶ್ವಿಕವಾಗಿರಬೇಕು. ಪ್ರಜ್ಞೆಗಿಂತಲೂ ವಿಶ್ವವ್ಯಾಪಿಯಾಗಿರುವುದು ಮತ್ಯಾವುದಿರಲು ಸಾಧ್ಯ? ಆದರೆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಈ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನೊಪ್ಪದ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರು, ಪಾದ್ರಿಗಳ ಒಕ್ಕೂಟವೇ ನಿರ್ಣಯಿಸಬಲ್ಲದು ಎಂದು ವಾದಿಸುತ್ತಾರೆ. ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನ ವಿಚಾರ ದುರ್ಬಲವೆನ್ನುವುದಾದರೆ ಗುಂಪುಗೂಡಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ವಿಚಾರ ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ದುರ್ಬಲವೆನ್ನುವುದನ್ನು ಮರೆಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಮನುಕುಲ ತನ್ನ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ನಾಸ್ತಿಕವಾದಿಯಾಗುವುದು, ಯಾವುದೋ ಗುಂಪಿನ ಆದೇಶವನ್ನು ಸುಖಾಸುಮ್ಮನೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಆಸ್ತಿಕನಾಗಿ ಲಕ್ಷಾಂತರ ದೇವರುಗಳನ್ನು ನಂಬುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮೇಲು’ ಹೀಗೆನ್ನುವ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾದ್ದು ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರೆದುರು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ಇನ್ನೊಂದು ಭಾಷಣದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವೊಂದರ ಮೂರು ಮುಖ್ಯ ಸಂಗತಿಗಳೆಡೆಗೆ ಎಲ್ಲರ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತಾರೆ. ಮೊದಲನೆಯದ್ದು ತತ್ವ, ಎರಡನೆಯದ್ದು ತತ್ವಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾದ ಪುರಾಣ ಮತ್ತು ಮೂರನೆಯದ್ದು ಆಚರಣೆ. ಯಾವ ಮತ-ಪಂಥಗಳೆಡೆಗೆ ಗಮನ ಹರಿಸಿದರೂ ಈ ಮೂರೂ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯದ ಪ್ರಕಾರ ಹೊರ ಆವರಣವಾದ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಬಹುತೇಕರು ಮಗ್ನರಾಗುವುದಲ್ಲದೇ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಕಚ್ಚಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಇತರರನ್ನು ಮತಾಂತರಗೊಳಿಸುವ ಧಾವಂತವಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ, ತಮ್ಮ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಹೇರಬಯಸುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರು ಮಾತ್ರ. ತಮ್ಮ ಪುರಾಣ ಕಥೆಗಳನ್ನೇ ಅನಾಮತ್ತು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆನ್ನುವ ಧಾಷ್ಟ್ರ್ಯ ಅವರಿಗಿದೆ. ಆಚರಣೆ ಮತ್ತು ಈ ದಂತಕಥೆಗಳ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಷ್ಟೂ ಧರ್ಮದ ತತ್ವ ಚಿಂತನೆಯಿಂದ ದೂರವಾಗಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಹೋದಷ್ಟೂ ಬಾಹ್ಯಾಚರಣೆಗಳೆಲ್ಲ ಕುಸಿದುಬೀಳುತ್ತವೆ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಹೇಳುವ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಪಶ್ಚಿಮದ ಜನರನ್ನು ಮೂಲಸತ್ವದತ್ತ ಸೆಳೆದು, ‘ಕ್ರಿಸ್ತನ ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ ಮರಳಿ, ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿಮ್ಮ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ ಅಡಗಿದೆ’ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಡಲು ಮರೆಯುವುದಿಲ್ಲ!

ಸರ್ವಧರ್ಮ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದಲೇ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರು ಬರಬರುತ್ತಾ ಎದುರು ನಿಲ್ಲಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಸಂಘಟಕರಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖನಾದ ಬೊರೊಸ್ ವಿವೇಕಾನಂದರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಅಭೂತಪೂರ್ವ ಗೌರವವನ್ನು ಬಲು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದಲೇ ಬಣ್ಣಿಸಿದ್ದು ನಿಜವಾದರೂ ಆನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮದ್ರಾಸಿಗೆ ಬಂದು ವಿವೇಕಾನಂದರ ಕುರಿತಂತೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಸುಳ್ಳುಗಳ ಪ್ರಚಾರವನ್ನು ಮಾಡಿದ. ಇದು ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಕ್ರಿಸ್ತಮತದ ಮೇಲೆ ಉಂಟುಮಾಡಿದ ಆಘಾತದ ಅಡ್ಡಪರಿಣಾಮವಾಗಿತ್ತು ಅಷ್ಟೆ! ಅಂದಿನ ಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದು ವಿವೇಕಾನಂದರ ಭಾಷಣದ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಬಣ್ಣಿಸುತ್ತಾ ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಲು ಜನ ಧಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪರಿಯನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ. ಅದರ ಮುಕ್ಕಾಲುಪಾಲು ಅಮೆರಿಕನ್ ಸ್ತ್ರೀಯರೇ ಇದ್ದುದನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ ಕೂಡ. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಭವಿಷ್ಯದ ಪೀಳಿಗೆಯನ್ನು ವೈಚಾರಿಕವಾಗಿಸಲು ಮಾಡಿದ ಪ್ರಯಾಸ ಎಂಥದ್ದೆಂಬುದು ಅರಿವಾಗುವುದು ಆಗಲೇ. ಹಾಗಂತ ಅವರು ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅಷ್ಟೇ ತಮ್ಮ ವಿಚಾರವನ್ನು ಮುಟ್ಟಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ವಿಜ್ಞಾನದ ಸಹಕಾರ ಪಡೆದು ಧಾಮರ್ಿಕ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಮನಮುಟ್ಟುವಂತೆ ವಿವರಿಸಿದರು. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಂದೇ ಮತಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿಬಿಡುವ, ಒಂದೇ ರೀತಿ ಕಾಣುವಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಡುವ, ಒಂದೇ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು, ಒಬ್ಬನೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ಏಕರೂಪತೆ ತರುವ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರ, ಮುಸಲ್ಮಾನರ ವಾದವನ್ನು ಅವರು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಖಂಡಿಸಿದರು. ಈ ರೀತಿಯ ಏಕರೂಪತೆ ಅಸಾಧ್ಯವೆಂದುದಲ್ಲದೇ ಭಿನ್ನತೆ ಇರುವುದರಿಂದಲೇ ಸೃಷ್ಟಿ ಇದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿದರು. ಕೋಣೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಶಾಖವಿದೆ ಎಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ. ಅದು ಶಾಖವಿಲ್ಲದೆಡೆಗೆ ಹರಿಯುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿಯೇ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಹಾಗೆ ಶಾಖ ಹರಿಯುವುದು ನಿಂತಿತೆಂದರೆ ಆ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನು ಶಾಖದ ಅನುಭೂತಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲವೆಂದೇ ಅರ್ಥ. ಹಾಗೆಯೇ ಭಿನ್ನತೆ ಇರುವುದರಿಂದಲೇ ನಮಗೆ ಎಲ್ಲ ಸಂಗತಿಗಳು ಅರಿವಿಗೆ ಬರುತ್ತವೆ. ಏಕರೂಪತೆ ತಾಳಿದೊಡನೆ ಅನುಭವ ಕಳೆದುಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ, ಎನ್ನುವ ಮೂಲಕ ಎಲ್ಲರೂ ಕ್ರಿಸ್ತನನ್ನು ಅನಸರಿಸಿಬಿಡಬೇಕೆಂಬ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರ ಧಾವಂತಕ್ಕೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕಿದ್ದರು. ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಂತೂ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಹೆಚ್ಚು-ಹೆಚ್ಚು ಮತ-ಪಂಥಗಳಾದಷ್ಟೂ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಒಳಿತೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೇ ಸಾರಿದ್ದರು. ಅವರ ಪ್ರಕಾರ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ತಾನೇ ಒಂದು ಮತವಾದರೆ ಅದು ನಾಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಏಕತೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಘಂಟಾಘೋಷವಾಗಿ ಸಾರಿದ್ದರು.

ಈ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನಾವು ಪೂಜಿಸುವ 33 ಕೋಟಿ ದೇವರುಗಳನ್ನು, ನಮ್ಮ ವಿಭಿನ್ನ ಆಲೋಚನೆಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿ. ಹಿಂದೂಧರ್ಮ ನಮಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಭಗವಂತನ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ನಮಗಿರುವ ದಿವ್ಯ ಮಾರ್ಗ ಎಂಥದ್ದೆಂಬುದರ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಬಲುಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿಯೇ ಹಿಂದೂಧರ್ಮ ಇತರೆಲ್ಲ ಮತಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಎಷ್ಟು ವೈಚಾರಿಕವಾದ್ದು ಮತ್ತು ಪರಿಪೂರ್ಣವಾದ್ದು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಪಶ್ಚಿಮದ ಸಮಾಜದ ಮುಂದಿಟ್ಟರಲ್ಲ, ಅದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಆಕರ್ಷಣೀಯವಾದ್ದು. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ, ಅಲ್ಲಿನವರೇ ಅದನ್ನು ಬಲುಬೇಗ ಅಥರ್ೈಸಿಕೊಂಡು ಜೀಣರ್ಿಸಿಕೊಂಡರು. ನಾವಿನ್ನೂ ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇವೆ!

ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್ ದೇವರನ್ನು ನಂಬುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇ?!

ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್ ದೇವರನ್ನು ನಂಬುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇ?!

1930. ಗದರ್ ಪಾಟರ್ಿಯ ಬಾಬಾ ರಣಧೀರ್ ಸಿಂಗ್ ಲಾಹೋರ್ ಮೊಕದ್ದಮೆಯ ಬಂಧಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಅವರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಯೇ ಮೊಕದ್ದಮೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ತರುಣ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಭಗತ್ಸಿಂಗ್. ಬಾಬಾ ಭಗತ್ನೊಂದಿಗೆ ಸದಾಕಾಲ ಚಚರ್ೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದೊಂದು ದಿನ, ‘ಇನ್ನಾದರೂ ದೇವರನ್ನು ನಂಬು. ಆತನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡಿಕೊ’ ಎಂದು ಬುದ್ಧಿವಾದ ಹೇಳಿದರು. ಭಗತ್ ನಕ್ಕುಬಿಟ್ಟ. ‘ಇಷ್ಟು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ದೇವರನ್ನು ನಂಬದೇ ಧೀರನಾಗಿದ್ದ ನಾನು ಈಗ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗೆ ನಿಂತರೆ ಹೆದರಿಕೊಂಡೆನೆಂದು ದೇವರೂ ನಕ್ಕಾನು’ ಎಂದ. ಬಾಬಾ ಕುಪಿತಗೊಂಡರು. ‘ನಿನಗೆ ಸಿಕ್ಕಿರುವ ಖ್ಯಾತಿಯಿಂದಾಗಿ ನಿನ್ನ ತಲೆ ತಿರುಗಿದೆ. ಧಿಮಾಕು ಬಂದಿದೆ. ಅಹಂಕಾರ ಕಪ್ಪು ಪರದೆಯಾಗಿ ನಿನ್ನ ಮತ್ತು ಭಗವಂತನ ನಡುವೆ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟಿದೆ’ ಎಂದು ಆಕ್ರೋಶದಿಂದಲೇ ಗದರಿದರು. ಭಗತ್ ಅವರನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ತನ್ನ ನಾಸ್ತಿಕತೆಯ ಕುರಿತಂತೆ ಪ್ರಬಂಧವೊಂದನ್ನೇ ಬರೆದು ಸಮಾಜದ ಮುಂದಿಟ್ಟ. ನಾನೇಕೆ ನಾಸ್ತಿಕ ಎಂಬ ಭಗತ್ಸಿಂಗನ ಈ ಪ್ರಬಂಧ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟರ ಪಾಲಿಗೆ ವಿಜಯೋತ್ಸವದ ಕರಪತ್ರ!

ಧ್ಯೇಯ ಸಾಧನೆಗೆ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಅಪರ್ಿಸಿಕೊಂಡ ಜನರಲ್ಲಿ ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ಎರಡು ಬಗೆಯ ಜನರಿರುತ್ತಾರೆ. ಮೊದಲು ಈ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವವರನ್ನು ಸಿದ್ಧಗೊಳಿಸೋಣ, ಆನಂತರ ಬರಬೇಕಾದ್ದು ಅಧಿಕಾರಯುತವಾಗಿಯೇ ಬರುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವವರು ಒಂದು ಬಗೆಯ ಜನರಾದರೆ, ಮೊದಲು ಅಧಿಕಾರವನ್ನೇ ಗಳಿಸಿಬಿಡೋಣ, ಆನಂತರ ಯಾರನ್ನು ಬೇಕಿದ್ದರೂ ತಯಾರು ಮಾಡುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಸುಲಭವಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವವರು ಮತ್ತೊಂದು ಬಗೆಯ ಜನ. ಬಹುಶಃ ಈ ಎರಡೂ ಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತವಾಗಬಲ್ಲ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟವರು ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರೇ ಇರಬೇಕೇನೋ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಎನ್ನುವುದು ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ಅದನ್ನು ಹೊರಬಲ್ಲ ಮಂದಿ ಸಿದ್ಧರಾದೊಡನೆ ಅದು ತಂತಾನೆ ಧಾವಿಸಿ ಬರುತ್ತದೆ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದವರೇ, ರಷ್ಯಾದ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಕ್ರೊಪೊಟ್ಕಿನ್ ಅನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿದಾಗ ಅಗತ್ಯಬಿದ್ದರೆ ಭಾರತೀಯ ತರುಣರಿಗೂ ಬಾಂಬಿನ ತಯಾರಿಕೆ ಹೇಳಿಕೊಡುವಿರಾ ಎಂದೂ ಕೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಗಾಂಧಿಯೇ ಮೊದಲಾದ ಅಹಿಂಸಾವಾದಿಗಳು ಭಾರತೀಯರನ್ನು ಸಜ್ಜುಗೊಳಿಸುವ ಸುದೀರ್ಘ ಪ್ರಯತ್ನ ನಡೆಸಿದ್ದರು. ಮುಂದಿನ ವರ್ಷವೇ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಹೇಳಿಕೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು 42ರ ಭಾರತ ಬಿಟ್ಟು ತೊಲಗಿ ಆಂದೋಲನದವರೆಗೂ ಅಹಿಂಸಾವಾದ ಹಲವು ಬಗೆಯ ಏಳು-ಬೀಳುಗಳನ್ನು ಕಂಡಿದೆ. ಈ ಮಾರ್ಗದ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯ ಮತ್ತು ಸಮಸ್ಯೆ ಎರಡೂ ನಿಧಾನಗತಿಯದ್ದೇ. ಆಧ್ಯಾತ್ಮದ ಚಿಂತನೆಗೆ ಬಲು ಹತ್ತಿರವೆನಿಸುವಂಥದ್ದು. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಈ ಮಾಗರ್ಿಗಳಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಬೂಟಾಟಿಕೆ ಇಣುಕಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಒಂದು, ಒಳಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಅವರಿಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯ. ಯರವಾಡ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ಸಾವರ್ಕರ್ರ ಜೊತೆಗಿದ್ದ ಕೆಲವು ಗಾಂಧಿವಾದಿಗಳು ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ಅರಿವಾಗದೇ ಸಾವರ್ಕರ್ರು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದ ಪೆನ್ಸಿಲ್ಲು, ಪೇಪರುಗಳಿಗೆ ಆಕ್ಷೇಪವೆತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಸತ್ಯವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನಡೆಯುವಂತಿಲ್ಲವಲ್ಲ; ಆದರೆ ಅವರುಗಳೇ ಜೈಲರ್ಗೆ ಗೊತ್ತಾಗದಂತೆ ಒಂದೊಂದು ರೊಟ್ಟಿ ಹೆಚ್ಚು ತಿನ್ನುವುದನ್ನು ತಪ್ಪೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವಂತೆ. ಬೂಟಾಟಿಕೆ ಹೀಗೆಯೇ. ನಾಯಕ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಆ ಬಂಧನಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಲಾಗದೇ ಅನುಯಾಯಿಗಳು ಮಾರ್ಗಭ್ರಷ್ಟರಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ!

ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಕ್ರಾಂತಿಯ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವವರು ವೇಗವಾಗಿ ಓಡುತ್ತಲಿರುತ್ತಾರೆ. ಕ್ರಾಂತಿಯ ಚಕ್ರ ಹಾಗೆಯೇ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಸದ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ಅನೂಹ್ಯವಾದ್ದೊಂದು ನಡೆಯಲಿದೆ ಎಂಬ ಭರವಸೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ. ಈ ಭಾವನೆಯಿಂದ ಓಡುತ್ತಿರುವವರಿಗೆ ವರುಷಗಳಿರಲಿ ದಿನ-ಕ್ಷಣಗಳನ್ನೂ ಕಳೆಯುವುದೂ ಬಲು ಕಷ್ಟವೇ. ಬಹಳ ಆಸ್ಥೆಯಿಂದ ರೂಪಿಸಿದ ಯೋಜನೆಯೊಂದು ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಫಲ ಕೊಡದೇ ಹೋದಾಗ ಉಂಟಾಗುವ ಭ್ರಮನಿರಸನ ಎಲ್ಲದರ ಮೇಲೂ ಭರವಸೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಭಗತ್ಸಿಂಗನಿಗೆ ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಿತ್ತು.

1927ರಲ್ಲಿ ಬಂಧನಕ್ಕೊಳಗಾದ ಭಗತ್ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಪೊಲೀಸರ ಚಟುವಟಿಕೆಯನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಗಮನಿಸಿದ್ದ. ಸುಮಾರು ಒಂದು ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ ಜೈಲಿನೊಳಗಿದ್ದ ಆತನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಗಲೇ ನಾಸ್ತಿಕತೆಯ ಬೀಜಗಳು ಮೊಳಕೆಯೊಡೆದಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಮೂಲತಃ ಆತನ ಮನೆ ಆಸ್ತಿಕರದ್ದೇ. ತಂದೆ ಕಡು ಆರ್ಯ ಸಮಾಜಿ. ತಾಯಿ ಧರ್ಮಭೀರು. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಭಗತ್ ಆ ಭಾವನೆಯಿಂದಲೇ ಬೆಳೆದ. ಯೌವ್ವನಕ್ಕೆ ಬರುವ ವೇಳೆಗೆ ತಂದೆ ಅವನಿಗೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಸಾಕಷ್ಟು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ನಿರಾಕಾರ ಭಗವಂತನನ್ನು ತನಗೆ ಬೇಕಾದಂತೆ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶ ಅವನಿಗೆ ಇದ್ದೇ ಇತ್ತು. ಕ್ರಾಂತಿಕಾರ್ಯಕ್ಕೆಂದು ತನ್ನನ್ನು ಸಮಪರ್ಿಸಿಕೊಂಡಾಗಲೂ ಭಗತ್ ಭಕ್ತನೇ. ಸಚೀಂದ್ರನಾಥ್ ಸನ್ಯಾಲ್ ಸದಾ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತವಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ಆತ ತನ್ನ ಪ್ರಬಂಧದಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಾನೆ. ರಾಮ್ಪ್ರಸಾದ್ ಬಿಸ್ಮಿಲ್ರಂಥವರು ನೇಣಿಗೇರುವ ಮುನ್ನ ಸುದೀರ್ಘ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಲಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನೂ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಅದೇ ವೇಳೆ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರ್ಯದ ಚುಕ್ಕಾಣಿ ತನ್ನ ಕೈಗೆ ಬಂದ ನಂತರ ನಾಸ್ತಿಕತೆಯ ಕಡೆಗೆ ಇಡಿಯ ಚಟುವಟಿಕೆಯನ್ನು ಕೊಂಡೊಯ್ದದ್ದರ ಕುರಿತಂತೆಯೂ ಆಲೋಚನೆ ನಡೆಸುತ್ತಾನೆ.

ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಲೇಖನವನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಧಾಮರ್ಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾದ ಭಗತ್ ನಾಸ್ತಿಕನಾಗಲು ಕಾರಣವೇನಿರಬಹುದೆಂಬುದನ್ನು ಅವಲೋಕಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡೋಣ. 1928ರಲ್ಲಿ ಕೀತರ್ಿ ಎಂಬ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಭಗತ್ ಬರೆದ ‘ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರ ರಾಜಕಾರಣ’ ಎಂಬ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಆತ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಇದರ ಉಲ್ಲೇಖ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಜಾತಿ-ಜಾತಿಗಳ ನಡುವಣ ಕದನ, ಭಿನ್ನ-ಭಿನ್ನ ಧರ್ಮಗಳಲ್ಲಿರುವಂತಹ ವೈರುಧ್ಯ ಅವನನ್ನು ಕಾಡಿರುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ. ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಂತರ ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವ ಈ ಮತ-ಪಂಥಗಳ ಗುಣದಿಂದಾಗಿಯೇ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟದಿಂದ ಜನ ದೂರ ಸರಿದಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಆತ ಗುರುತಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇದಾದ ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಅದೇ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಬರೆದ ಮತ್ತೊಂದು ಲೇಖನ ಮತೀಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಮತ್ತು ಪರಿಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ಆತ ಇದನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆ ವೇಳೆಗಾಗಲೇ ಆರ್ಯ ಸಮಾಜದ ಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದು ರಂಗೀಲಾ ರಸೂಲ್ ಎಂಬ ಲೇಖನವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿ ಹಿಂದೂ-ಮುಸಲ್ಮಾನರ ನಡುವೆ ಬಲುದೊಡ್ಡ ಕಂದಕ ಉಂಟಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ತಮ್ಮ ಮತ-ಪಂಥವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಧಾವಂತ ಭಗತ್ಸಿಂಗನನ್ನು ಸಾಕಷ್ಟು ಕಾಡಿತ್ತು. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಧರ್ಮದ ತಳಹದಿಯಿಂದ ದೂರ ತಂದುಬಿಟ್ಟರೆ, ದೇವರ ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಕ್ಕೊಂದು ಸಮಾನ ಭೂಮಿಕೆ ದಕ್ಕುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಆತನ ಸ್ಪಷ್ಟ ಕಲ್ಪನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಬಹುಶಃ ಈ ಸಮಕಾಲೀನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳ ಪ್ರಭಾವ ಆತನ ಮೇಲೆ ಮಾಡಿರಲಿಕ್ಕೆ ಸಾಕು. ಇಲ್ಲದೇ ಹೋದರೆ ತನ್ನ ಬಳಿ ಬಂದ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಸಾವರ್ಕರ್ರ ಹಿಂದುತ್ವ ಮತ್ತು ಹಿಂದೂ ಪದ್ ಪಾದ್ಶಾಹಿ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಓದಲು ಹೇಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಭಗತ್ ಮತ್ತು ಸುಖದೇವ್ರನ್ನು ತನ್ನ ಯೌವ್ವನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಭೇಟಿ ಮಾಡಿದ ದುಗರ್ಾದಾಸ್ ಎಂಬ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರ 1976ರಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟ ಸಂದರ್ಶನವೊಂದರಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಮಲ್ವಿಂದರ್ಜಿತ್ ಸಿಂಗ್ ಮತ್ತು ಹರೀಶ್ ಜೈನ್ ಎಂಬ ಇತಿಹಾಸಕಾರರು ಭಗತ್ ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂಪದ್ ಪಾದ್ಶಾಹಿಯನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದನೆಂದು ದಾಖಲಿಸಿದ್ದಾರಲ್ಲದೇ ಸುಖದೇವನ ಮನೆಯ ಝಡತಿಯಾದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಈ ಪುಸ್ತಕ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗಾಗಿ ನೇಣಿಗೇರುವ ಮುನ್ನ ಎರಡನೇ ಬಾರಿ ಆ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಆತ ಓದುತ್ತಿರಬೇಕೆಂದು ಊಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ಭಾರತದ ಎಲ್ಲ ಎಡಪಂಥೀಯ ಇತಿಹಾಸಕಾರರೂ ಇವಿಷ್ಟನ್ನೂ ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಟ್ಟು ಭಗತ್ ಮಾಕ್ಸರ್್ ಮತ್ತು ಲೆನಿನ್ರ ಅನುಯಾಯಿಯಾಗಿದ್ದ ಎಂದುಬಿಡುತ್ತಾರೆ! ಇವರಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಭಗತ್ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು ನಿಜವೇ ಆದರೆ ಅವನೆಂದಿಗೂ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ಪ್ರಚುರಪಡಿಸಲಿಲ್ಲವೇಕೆ? ಎಂದು ಕೇಳಿ, ಉತ್ತರಿಸದೇ ನುಣುಚಿಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತಾರೆ.

ಭಗತ್ನ ಮೇಲೆ ರಷ್ಯಾದ ನಿರೀಶ್ವರವಾದಿ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಮಿಖಾಯಿಲ್ ಬಕುನಿನ್ ಪ್ರಭಾವವಾಗಿದ್ದು ನಿಜವೇ. ಭಾರತೀಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳ ಪರಿಪ್ರೇಕ್ಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರಭಾವದಿಂದಾಗಿ ಆತ ವಾಸ್ತವವಾದಿಯೋ ನಾಸ್ತಿಕನೋ ಆಗಿರಲು ಸಾಕು. ಹಾಗಿದ್ದರೂ ತನ್ನ ಪ್ರಬಂಧದಲ್ಲಿ ತಾನು ಧಿಮಾಕಿನಿಂದ ನಾಸ್ತಿಕನಲ್ಲವೆಂದೂ ವೈಚಾರಿಕವಾಗಿ ದೇವರನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆಂದೂ ಬರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಕೊನೆಗೆ ತನಗೆ ದರ್ಶನಗಳ ಕುರಿತಂತ ಅಧ್ಯಯನ ಸಾಕಷ್ಟಿಲ್ಲ, ಹೀಗಾಗಿ ಇವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪರಿಪೂರ್ಣನಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲು ತಾನು ಯೋಗ್ಯನಲ್ಲ ಎಂದೂ ಕೇಳಿಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಪದೇ ಪದೇ ಮತ-ಪಂಥಗಳ ನಡುವಿನ ವೈರುಧ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನೆಂದು ಹುಡುಕಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಪ್ರಬಂಧದಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಆತ ಅಲ್ಲಿಗೇ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಆಸ್ತಿಕರೆಂದುಕೊಂಡವರಿಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಮುಂದಿಡುತ್ತಾನೆ. ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿದ್ದು ಭಗವಂತನೇ ಆದರೆ, ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿರುವ ಈ ದುಃಖ ಏತಕ್ಕೆ? ಎಂದೂ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಜಿಜ್ಞಾಸುವೂ ಕೇಳಬಹುದಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇದು. ರಾಮಕೃಷ್ಣರಂತಹ ಗುರುಗಳು ಸಿಕ್ಕ ನಂತರವೂ ವಿವೇಕಾನಂದರಿಗೆ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇರಲಿಲ್ಲವೆಂದೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಯಾವ ಮತ-ಪಂಥಗಳು ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರಿಸುವುದೋ ಇಲ್ಲವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಹಿಂದೂಧರ್ಮವಂತೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಉತ್ತರವನ್ನೇ ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಕೃಷ್ಣ ಗೀತೆಯಲ್ಲೇ ಹೇಳುತ್ತಾನಲ್ಲ, ಸೃಷ್ಟಿ ಎಂದರೆ ಅವ್ಯಕ್ತವಾಗಿರುವುದು ವ್ಯಕ್ತವಾಗುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಅಷ್ಟೇ. ಭಗತ್ಸಿಂಗ್ ಈ ವಿಚಾರಗಳ ಆಳಕ್ಕೆ ಇಳಿಯದಿದ್ದುದರಿಂದ ಒಂದಷ್ಟು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಆತ ನಾಸ್ತಿಕನಾಗಿಯೇ ಉಳಿದ. ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಸಾಯುವುದು ಏಕೆ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಆತ ಓದುಗರ ಮುಂದಿರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅದನ್ನು ಲೀಲೆ ಎಂದೋ ಭಗವಂತ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಜಗತ್ತಿನ ನಿಯಮಗಳೆಂದೋ ತಳ್ಳಿ ಹಾಕುವುದನ್ನು ಆತ ಧಿಕ್ಕರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಕೊನೆಗೆ ಭಗವಂತ ಶಕ್ತರಾದವರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ನಿರ್ಬಲರನ್ನು ತುಳಿಯುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಏಕೆ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತಾನೆ ಎಂದೂ ಓದುಗರನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ಕೊನೆಗೆ ಪಾಪಿಗಳ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಭಗವಂತ ಪಾಪವನ್ನು ತಡೆಯುವುದಿಲ್ಲವೇಕೆ? ಬ್ರಿಟೀಷರ ಮನ ಪರಿವತರ್ಿಸಿ ಅವರಾಗಿಯೇ ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುವಂತೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲವೇಕೆ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನೂ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವುವೂ ಉತ್ತರಿಸಲಾಗದ್ದಂಥದ್ದೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಆದರೆ 24ರ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗ ಮಾಡುತ್ತಾ ಉರುಳಿನೆದುರಿಗೆ ಬಂದು ನಿಂತ ಭಗತ್ಸಿಂಗ್ ತನ್ನ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡುಕೊಂಡ ಗೊಂದಲಗಳಿವು. ಈ ಗೊಂದಲ ಧರ್ಮವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿಬಿಡುವ, ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತರನ್ನು ತುಳಿದೇಬಿಡುವ ಇಂದಿನ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟರ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾದ ಗೊಂದಲದಂತಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಜಾತಿ-ಮತ-ಪಂಥಗಳನ್ನು ಮರೆತು ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಾಗಲು ಬೇಕಾದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಭೂಮಿಕೆಯ ನಿಮರ್ಾಣ ಅಷ್ಟೇ. ಅವನ ನಾಸ್ತಿಕತೆಯ ಹಿಂದೆಯೂ ಒಂದು ಶುದ್ಧ ರಾಷ್ಟ್ರಭಕ್ತನ ಆಸ್ತಿಕ ಮನೋಗತವೂ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಕಾಮ್ರೇಡುಗಳೆಂದು ಎದೆ ಬಡಿದುಕೊಳ್ಳುವವರು ಭಾರತವನ್ನು ತುಂಡುಗೈದು ರಷ್ಯಾಕ್ಕೋ ಚೀನಾಕ್ಕೋ ಮಾರಿಬಿಟ್ಟರೂ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾ ಸುಖಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ.

ಇದೇ ಭಗತ್ ಈ ಕೃತಿ ಬರೆದ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳೊಳಗೆ ನೇಣಿಗೇರಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂತು. ಆಗಲೇ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಗಾಂಧಿ ಇವರ್ಿನ್ ಒಪ್ಪಂದದ ಮೇಜಿನಲ್ಲಿತ್ತು. ಗಾಂಧೀಜಿ ಹಠ ಹಿಡಿದರೆ ಭಗತ್ ಉಳಿಯುತ್ತಾರೆಂದು ದೇಶವೆಲ್ಲಾ ನಂಬಿತ್ತು. ಆದರೆ ಗಾಂಧೀಜಿ ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೂ ಭಗತ್ಸಿಂಗ್ ನೇಣಿಗೇರುವುದಕ್ಕೂ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲವೆಂದುಬಿಟ್ಟರು. ಇಂದಿಗೂ ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಗಾಂಧೀಜಿಯನ್ನು ಅನೇಕರು ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಹೀಗೊಂದು ನಿರ್ಣಯ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದು ಗಾಂಧೀಜಿ ಒಬ್ಬರೇ ಅಲ್ಲ. ನೆಹರೂ ನೇತೃತ್ವದ ಇಡಿಯ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಇದರ ಹಿಂದಿತ್ತು! ಅದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಥೆ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹೇಳುವೆ..

ದೇಶದ್ರೋಹದ ಚಟುವಟಿಕೆಗೆ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು ವಿದೇಶೀ ಹಣ!

ದೇಶದ್ರೋಹದ ಚಟುವಟಿಕೆಗೆ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು ವಿದೇಶೀ ಹಣ!

ಮೋದಿ ಸಕರ್ಾರ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿಯೇ ಸುಮಾರು 15 ಸಾವಿರ ಸಕರ್ಾರೇತರ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಎಫ್ಸಿಆರ್ಎ ಲೈಸೆನ್ಸು ರದ್ದು ಪಡಿಸಿತ್ತು. ಈ ಸುದ್ದಿ ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚಲನವನ್ನೇ ಉಂಟುಮಾಡಿತ್ತು. ತೀರಾ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಗೃಹ ಸಚಿವಾಲಯ 13 ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಲೈಸೆನ್ಸನ್ನು ರದ್ದು ಮಾಡಿ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಮಿಶನರಿಗಳಲ್ಲಿ ನಡುಕ ಹುಟ್ಟಿಸಿತ್ತು. ಅದರ ಹಿಂದು ಹಿಂದೆಯೇ ಮೊನ್ನೆ ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಈ ಕುರಿತ ಮಸೂದೆ ಮಂಡಿಸಿ ಕಾಯಿದೆಗೆ ತಿದ್ದುಪಡಿಯನ್ನೂ ತಂದುಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಒಂದಾದ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಆಘಾತವನ್ನು ತಡೆದುಕೊಳ್ಳಲಾರದೇ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷಗಳು ರಾಜ್ಯಸಭೆಯಲ್ಲಿ ರೊಚ್ಚಿಗೆದ್ದು ಕಳೆದ ಕೆಲವಾರು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಸ್ಪೀಕರ್ ಕುಚರ್ಿಯತ್ತ ಧಾವಿಸಿ ಅಸಂವೈಧಾನಿಕ ನಡೆ ಪ್ರದಶರ್ಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಮತ್ತಿತರ ಪಕ್ಷಗಳಿಗೆ ಈ ಮಸೂದೆಗಳೆಲ್ಲ ಮಮರ್ಾಘಾತಕಾರಿ, ಏಕೆ?

ವಿದೇಶೀ ಹಣ ಭಾರತದ ಸಕರ್ಾರೇತರ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಹರಿದು ಬರುವುದನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು 2010ರಲ್ಲಿ ರೂಪಿಸಿದ ಕಾಯಿದೆಯೇ ಎಫ್ಸಿಆರ್ಎ. ವಿದೇಶದಿಂದ ಹಣ ಬರುವುದನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟಬೇಕಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದು ಯಾರಿಗೆ, ಎಷ್ಟು ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ, ಏತಕ್ಕಾಗಿ ಹರಿದು ಬರುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಮಾಹಿತಿ ಇರಬೇಕಲ್ಲ. ಜೊತೆಗೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಬಂದ ಹಣ ಉದ್ದೇಶಿತ ಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿಯೇ ವಿನಿಯೋಗವಾಗುತ್ತಿದೆಯೇ ಎಂಬುದನ್ನೂ ನಿಗಾವಹಿಸಬೇಕಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ಈ ಕಾಯಿದೆ. ನಿವೃತ್ತ ಐಪಿಎಸ್ ಅಧಿಕಾರಿ ನಾಗೇಶ್ವರ್ ರಾವ್ ಅವರ ಲೇಖನದ ಪ್ರಕಾರ ಕಳೆದ ಎರಡು ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ವಿದೇಶದಿಂದ ಸುಮಾರು 2ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿಯಷ್ಟು ಹಣ ಹರಿದು ಬಂದಿದೆ. 1998-99ರಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರ ಕೋಟಿಯಿಂದ ಶುರುವಾದ ಒಳಹರಿವು 2016-17ರ ವೇಳೆಗೆ 18ಸಾವಿರ ಕೋಟಿ ದಾಟಿತ್ತು. ಮರು ವರ್ಷವೇ 2 ಸಾವಿರ ಕೋಟಿಯಷ್ಟು ಹರಿವು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿತ್ತು ಏಕೆಂದರೆ ಸಕರ್ಾರದ ಚೌಕಟ್ಟುಗಳ ನಡುವೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದು ಈಗ ಸುಲಭವಿರಲಿಲ್ಲ.


2017ರಲ್ಲಿ ಹೊರಬಂದ ವರದಿಯೊಂದು ಈ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಬಳಿ ಖಚರ್ಾಗದೇ ಉಳಿದ ಹಣ ಸುಮಾರು 16 ಸಾವಿರ ಕೋಟಿ ಎಂಬ ಆಘಾತಕಾರಿ ಅಂಶ ಬಯಲಿಗೆ ತಂದಿತ್ತು. ಇದರ ಬಹುಪಾಲು ಶೇಕಡಾ 2ರಷ್ಟು ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಬಳಿ ಕೊಳೆಯುತ್ತಾ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಹೀಗಿರುವಾಗಲೂ ವಿದೇಶೀ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಇವೇ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಹಣ ಹೂಡಲು ಆತುರ ತೋರುವುದೇಕೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಲೇಬೇಕಾಗಿರುವುದಲ್ಲವೇ?

ಹೀಗೆ ಹಣ ಕಳಿಸುವವರಿಗೆ ಉದ್ದೇಶವೇನೋ ಇರಲೇಬೇಕಲ್ಲ. ಗೂಢಚಾರ ಸಂಸ್ಥೆಯ ನಿದರ್ೇಶನದ ಮೇರೆಗೆ ಜವಹರಲಾಲ್ ನೆಹರೂ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ, ಐಐಟಿ ಕಾನ್ಪುರ್ ಮತ್ತು ಜಾಮಿಯಾ ಮಿಲಿಯಾ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳಿಗೆ ವಿದೇಶದಿಂದ ಬರುವ ಹಣವನ್ನು ತಡೆಯಲಾಗಿತ್ತು. ಜೆಎನ್ಯು ಮತ್ತು ಜಾಮಿಯಾ ಮಿಲಿಯಾಗಳು ದೇಶವಿರೋಧಿ ಘೋಷಣೆ ಕೂಗುವ ಪರಿ ನೋಡಿದರೆ ಎಂಥವನಿಗೂ ಈ ಕ್ರಮ ಸರಿ ಎನಿಸಿರಲು ಸಾಕು. ಅದರ ಹಿಂದುಹಿಂದೆಯೇ ಗ್ರೀನ್ಪೀಸ್ ಇಂಡಿಯಾ ಸಂಸ್ಥೆಗೂ ಹಣವನ್ನು ತಡೆಯಲಾಯಿತು. ಜೊತೆಗೆ ತೀಸ್ತಾ ಸೆತಲ್ವಾಡ್ಳ ಎರಡೆರಡು ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಮೇಲೆ ವಿದೇಶೀ ಹಣ ಪಡೆಯುವುದರ ಕುರಿತಂತೆ ನಿಷೇಧ ಹೇರಲಾಗಿತ್ತು. ಎಡಪಂಥೀಯರೆಲ್ಲ ಮೋದಿಯವರ ಪ್ರತೀಕಾರ ಕ್ರಮವಿದು ಎಂದು ಟೀಕಿಸಿದರೂ ಸಕರ್ಾರ ಬಾಗಲಿಲ್ಲ. ವಿದೇಶದಿಂದ ಬಂದ ಹಣವನ್ನು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಖಚರ್ಿಗೆ ಆಕೆ ಬಳಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಲ್ಲದೇ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರನ್ನೂ ಆಡಳಿತದ ವಿರುದ್ಧ ಭಡಕಾಯಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲೂ ತೊಡಗಿದ್ದಳು. ಅದಕ್ಕೆ ಪುರಾವೆ ಒದಗಿಸಿಯೇ ಆಕೆಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ನಿಷೇಧ ಹಾಕಿತ್ತು ಸಕರ್ಾರ. ಈ ನಡುವೆ ತೀರಾ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಹೈದರಾಬಾದಿನ ಸಂಸ್ಥೆಯೊಂದು ಗೃಹಸಚಿವಾಲಯಕ್ಕೆ ಪತ್ರ ಬರೆದು ‘ಹಾವರ್ೆಸ್ಟ್ ಇಂಡಿಯಾ’ ಎಂಬ ಮಿಶನರಿ ಸಂಸ್ಥೆ ವಿದೇಶೀ ಹಣ ಪಡೆದು ಅದನ್ನು ಮತಾಂತರಕ್ಕೂ, ದೇಶವಿರೋಧಿ ಕೃತ್ಯಗಳಿಗೆ ಬಳಸುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲದೇ ಸಾಕಷ್ಟು ದುರುಪಯೋಗವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿತು. ಈ ಆರೋಪ ಅದೆಷ್ಟು ತೀವ್ರಪ್ರಮಾಣದ್ದಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ ಸಕರ್ಾರ ಈ ಕುರಿತು ವಿಶೇಷ ಗಮನ ಕೊಡುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವೇ ಆಗಿತ್ತು.

ಆಗಲೇ ಅನೇಕ ಸಕರ್ಾರೇತರ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಅಸಲಿ ಮುಖ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದು. ವಿದೇಶದಿಂದ ಹಣ ತರಿಸಿಕೊಂಡು ಇಲ್ಲಿ ಭವ್ಯವಾದ ಚಚರ್ುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿ, ಕ್ರಿಸ್ತನ ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ಒತ್ತಾಯದಿಂದ ಬಿತ್ತಿ ಬೆಳೆ ತೆಗೆಯುವ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಸಾಕಷ್ಟಿದ್ದವು. ಅವುಗಳಿಗೆ ನೋಟೀಸು ಕಳಿಸಿತು ಸಕರ್ಾರ. ಅನೇಕ ದಿನಗಳ ನಂತರವೂ ಉತ್ತರ ಬರದಿದ್ದಾಗ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ ತಿಂಗಳ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ 13 ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಲೈಸೆನ್ಸ್ ರದ್ದು ಮಾಡಲಾಯ್ತು. ಕಂಪ್ಯಾಶನ್ ಇಂಟರ್ನ್ಯಾಶನಲ್ನಂತಹ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿವರ್ಷ ನೂರಾರು ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದು ಅಷ್ಟನ್ನೂ ಸೇವೆಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಮತಾಂತರಕ್ಕೆ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೇ ಇಂತಹವುಗಳ ವಿದೇಶೀ ಹಣ ಪಡೆಯುವ ಅಧಿಕಾರ ಮೊಟಕುಗೊಳಿಸಿದ ಸಕರ್ಾರ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಸಾರ್ವಭೌಮತೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಇತರೆ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೆ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲವೆಂಬ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ರೂಪಿಸಿತ್ತು.

ಮೋದಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗಿನಿಂದಲೂ ಈ ಬಗೆಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ಜನ ಸತರ್ಕರಾಗಿರುವುದು ಕಂಡು ಬರುತ್ತಿದೆ. ಸೋನಿಯಾ-ರಾಹುಲ್ ನಡೆಸುವ ರಾಜೀವ್ಗಾಂಧಿ ಫೌಂಡೇಶನ್ಗೆ ಸಕರ್ಾರದ ಹಣ ಹರಿದು ಹೋಗಿತ್ತಲ್ಲದೇ ಸ್ವತಃ ಚೀನೀ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಸಕರ್ಾರ ಸಂಸ್ಥೆಯೊಡನೆ ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಸುಪ್ರೀಂಕೋಟರ್ು ಕೂಡ ಇದನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಇರಿಸು-ಮುರಿಸಿಗೆ ಒಳಗಾಗಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಚೀನಾ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ದೇಶವಿರೋಧಿ ಪ್ರಚಾರಕ್ಕೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಪರೋಕ್ಷ ಬೆಂಬಲ ನೀಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಜನರೂ ಗಮನಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಇಂದಿನ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿಯಂತೂ ಇರಲಿಲ್ಲ! ಒಂದೆಡೆ ಮತಾಂತರದ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ನಿಂತು ಹೋಗಿದ್ದು ತನ್ಮೂಲಕ ಹಿಂದೂ ಜಾಗೃತಿಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಯತ್ನ; ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ತನ್ನ ಹಣದ ಮೂಲದ ಒಂದೊಂದೂ ಜಾಗವೂ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬರುತ್ತಿರುವುದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸನ್ನು ಕಂಗೆಡಿಸಿತ್ತು. ಇದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರಸಕರ್ಾರ ಈ ಕಾಯಿದೆಗೆ ತಿದ್ದುಪಡಿ ತರುವ ಮಸೂದೆಗೆ ಅಂಗೀಕಾರವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿತು.

ಇದರ ಪ್ರಕಾರ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಸಕರ್ಾರಿ ನೌಕರರು ವಿದೇಶೀ ಹಣ ಸ್ವೀಕರಿಸುವಂತಿಲ್ಲ. ಸಂಸ್ಥೆಯ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಆಡಳಿತದ ಸದಸ್ಯನೂ ಆಧಾರ್ ಕೊಡಲೇಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಪಡೆದ ಹಣದ ಶೇಕಡಾ 20ರಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಖಚರ್ು-ವೆಚ್ಚಕ್ಕೆ ಬಳಸಬೇಕು; ಈ ಮೊದಲು ಶೇಕಡಾ 50ರಷ್ಟು ಬಳಸಬಹುದೆಂಬ ನಿಯಮವಿತ್ತು! ಸಕರ್ಾರ ನಡೆಸುವ ವಿಚಾರಣೆಯಲ್ಲಿ ಹಣದ ದುರುಪಯೋಗ ಕಂಡು ಬಂದರೆ ಹಣವನ್ನು ಬಳಸದಿರುವ ನಿಯಮ ಹೇರುವ ಅಧಿಕಾರ ಈಗ ಸಕರ್ಾರಕ್ಕಿದೆ. ಈ ಮುನ್ನ ವಿಚಾರಣೆಯಲ್ಲಿ ಆರೋಪ ದೃಢ ಪಡುವವರೆಗೆ ಹಣವನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಲೇ ಇರಬಹುದಿತ್ತು.

ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ತಮ್ಮ ಲೆಕ್ಕವನ್ನೂ, ಖಚರ್ು ವೆಚ್ಚವನ್ನು ಶುದ್ಧವಾಗಿರಿಸಿಕೊಂಡವರಿಗೆ ಈ ಕಾಯಿದೆ ಸಮಾಧಾನ ತರುವಂಥದ್ದೇ. ಯಾರು ಹಣವನ್ನು ಒಂದು ಕೆಲಸಕ್ಕೆಂದು ತಂದು ಮತ್ತೊಂದಕ್ಕೆ ಬಳಸುತ್ತಾರೋ ಅಂಥವರಿಗಷ್ಟೇ ಉರಿ ಎನಿಸಬಹುದಾದ ಸಂಗತಿಗಳಿವು. ಹಾಗೆಂದೇ ಅನೇಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಎದ್ದೆದ್ದು ಕುಣಿಯುತ್ತಿವೆ, ಅರಚಾಡುತ್ತಿವೆ. ಆದರೆ ಮೋದಿ ಸಕರ್ಾರ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಸೊಪ್ಪು ಹಾಕುತ್ತಿಲ್ಲ. ರಾಷ್ಟ್ರವೇ ಮೊದಲು ಎಂದು ಗರ್ವದಿಂದ ಹೇಳಿದವರಲ್ಲವೇ ಅವರು. ಅದರೊಂದಿಗೆ ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ!

ಶ್ರೇಷ್ಠಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲೂ ‘ಛಾತಿ’ ಬೇಕು!

ಶ್ರೇಷ್ಠಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲೂ ‘ಛಾತಿ’ ಬೇಕು!

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಅನೇಕರು ಮತಾಂತರವಾಗುತ್ತಿರುವ ಸುದ್ದಿ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಲವ್ ಜಿಹಾದ್ನ ಭರಾಟೆಯೂ ಜೋರಾಗಿಯೇ ನಡೆದಿದೆ. ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಯೋಗಿ ಆದಿತ್ಯನಾಥರಂತೂ ಮತಾಂತರ ನಿಷೇಧಕ್ಕೆ ಕಾಯಿದೆ ರೂಪಿಸುವ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನೂ ಹೊರಹಾಕಿಯಾಗಿದೆ. ಹಿಂದೂ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಮುಸ್ಲೀಂ ತರುಣರ (ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಎರಡು ಮಕ್ಕಳ ತಂದೆಯಾಗಿರುವವರ) ಪ್ರೇಮಪಾಶಕ್ಕೆ ಬಲಿಬಿದ್ದು ಮತಾಂತರಗೊಂಡು ಮದುವೆಯಾಗುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ತೀವ್ರವಾಗುವಂತೆ; ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರು ಅನಾಮತ್ತು ಕೇರಿ-ಕೇರಿಗಳನ್ನೇ ಆಪೋಶನ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗೇಕೆ? ಹಿಂದೂಧರ್ಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅನ್ಯ ಮತಗಳಿಗೆ ಜನ ಪರಿವತರ್ಿತರಾಗುತ್ತಿರುವುದಾದರೂ ಏಕೆ?

ಒಂದೇ ಧರ್ಮದ ಸತ್ತ್ವ ಅರಿಯದೇ ಮತಾಂತರಗೊಳ್ಳುವವರಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ಆಮಿಷಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗುವವರೂ ಇರಬಹುದು. ಅಕ್ಕಿ-ಬೇಳೆಗೋ, ಕೂಲಿ ಕೆಲಸದ ಕಾರಣಕ್ಕೋ ಮತಾಂತರಗೊಂಡವರು ಬಲು ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಅಲ್ಲಿನ ವಿಚಾರವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆಂದೇನಿಲ್ಲ. ಕಾಲ ಪಕ್ವಗೊಂಡರೆ ಅವರು ಸರಕ್ಕನೆ ಸರಿದು ನಿಂತು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಧರ್ಮದ ಸತ್ತ್ವ ಅರಿಯದೆ ಅನ್ಯ ಮತದ ಥಳಕು-ಬಳುಕಿನ ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ ಮರುಳಾಗಿ ಅತ್ತ ಕಾಲಿಟ್ಟವರು ಮಾತ್ರ ಕಟ್ಟರ್ಪಂಥಿಯಾಗುತ್ತಾರಲ್ಲದೇ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಹೇಳುವಂತೆ ಹಿಂದೂಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಶತ್ರುವಾಗಿಯೂ ನಿಂತುಬಿಡುತ್ತಾರೆ!

ಧರ್ಮದ ಚಿಂತನೆಗೆ ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶವೇ ಇಲ್ಲ. ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಹೋದರೆ ಆರತಿ-ದಕ್ಷಿಣೆಗೆ ಇರುವಷ್ಟು ಮಹತ್ವ ಧಾಮರ್ಿಕ ಚಿಂತನೆಗಳಿಗೆ ಇಲ್ಲ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೆ ಪುರಸೊತ್ತೂ ಇತ್ತೀಚಿನ ಜನರಿಗೆ ಇಲ್ಲವೆನ್ನುವುದು ಬೇರೆ ಮಾತು ಬಿಡಿ. ಆದರೆ ನಾವು ಈ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಬದಲಾಗಬೇಕೆನ್ನುವುದಂತೂ ಖಂಡಿತ ಸತ್ಯ. ವಜ್ರದ ಗಣಿಯ ಒಡೆಯರಾಗಿ ಅದನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುವಲ್ಲಿ ಸೋಲುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎನ್ನುವುದೇ ದುಃಖಕರ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಜನರಿಗೆ ಕಠಿಣವಾದ, ಸವಾಲುಗಳುಳ್ಳ ದಾರಿ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಸೇರಬೇಕಾದ ಗುರಿಯಲ್ಲದೇ ಪ್ರಪಾತಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ; ಸುಖವಾದ ದಾರಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬೇಕು. ಧರ್ಮದ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಇದು ಅಕ್ಷರಶಃ ಸತ್ಯ. ಪಶ್ಚಿಮದ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರೆದುರು ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಧರ್ಮದ ಮೂರು ಮುಖ್ಯ ಅಡಿಪಾಯಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮೊದಲನೆಯದು ಧರ್ಮದ ತಿರುಳು. ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅದೇ ಸತ್ತ್ವ. ಅದರಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನೂ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ತಲುಪಬೇಕೆಲ್ಲಿ ಎಂಬುದರ ವಿವರಣೆಯಿರೋದು. ಇನ್ನು ಇದಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಂತೆ ಎರಡನೇ ಆವರಣವೇ ಪುರಾಣಗಳದ್ದು. ಅದು ತಿರುಳನ್ನು ಲಕ್ಷ್ಯದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬದುಕಿದವರ ಕಥೆಗಳು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಇದರಲ್ಲಿ ಅತಿರಂಜಕತೆಯೂ ಸೇರಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ. ಇನ್ನು ಧರ್ಮದ ಅತ್ಯಂತ ಹೊರ ಆವರಣವೇ ಆಚರಣೆ. ಟೋಪಿ ಹೇಗೆ ಧರಿಸಬೇಕೆಂಬುದರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಹೇಗೆ ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕೆಂಬುದರ ನಿಯಮದವರೆಗೂ ಎಲ್ಲವೂ ಇದರಲ್ಲಿಯೇ ಇರೋದು. ಅಂದರೆ ಆಚರಣೆಯ ಈ ಆವರಣ ಅದೆಷ್ಟು ಹೊರಗಿನದ್ದು ಎಂದರೆ ಸ್ವತಃ ಒಳಗಿನ ತಿರುಳು ಮರೆಯಾಗಿರುವಷ್ಟು. ದುರಂತವೆಂದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕರು ಈ ಆವರಣದೊಳಗೇ ಸಿಲುಕಿ ನಲುಗುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಬಡಿದಾಡುತ್ತ, ರಕ್ತ ಹರಿಸುತ್ತ ಕೊನೆಗೆ ತಿರುಳನ್ನೇ ಪಕ್ಕಕಿಟ್ಟು ಸಿಪ್ಪೆಗಾಗಿ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚುತ್ತೇವೆ. ಹೌದಲ್ಲವೇನು? ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಡಿ.ಜೆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆ ಹೊರ ಆವರಣವನ್ನು ಉಳಿಸಲು ನಡೆಸಿದ ಕದನ ಎನಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಮೂಲವಸ್ತುವನ್ನು ಮರೆತು ಕವಚಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಬೆಲೆ ಕೊಟ್ಟಾಗ ಹೀಗಾಗುತ್ತದೆ ಅಷ್ಟೇ. ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಹೇಳುವಂತೆ ಎಲ್ಲ ಮತಗಳ ತಿರುಳೂ ಒಂದೇ, ಆದರೆ ಅದರ ಕವಚಗಳು ಭಿನ್ನ ಭಿನ್ನ ಸ್ವರೂಪ ಪಡಕೊಂಡಿವೆ ಅಷ್ಟೇ.

ಒಂದು ಧರ್ಮದಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಮತಕ್ಕೆ ಜನರನ್ನು ಸೆಳೆಯುವ ಧಂಧೆ ಮಾಡುವವರೆಲ್ಲ ಈ ಹೊರ ಆವರಣದ ಕಿರಿಕಿರಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಲ ಕಳೆಯುವವರಷ್ಟೆ. ಮತಾಂತರವಾಗುವವರದ್ದೂ ಅದೇ ಕಥೆ. ಒಮ್ಮೆ ತಿರುಳನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದರೆ ಮತ್ತೆ ಆವರಣದ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಗೋಜಿಗೆ ಯಾರೂ ಹೋಗಲಾರರು. ಹಾಗಂತ ಆಚರಣೆ ಬೇಡವೆಂದಲ್ಲ. ಅದೂ ಮೆಟ್ಟಿಲಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನೇ ಭಗವಂತನಲ್ಲಿಗೆ ಒಯ್ಯಬಲ್ಲುದು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿಲ್ಲಬಾರದು ಅಷ್ಟೇ. ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಈ ಕುರಿತಂತೆ ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತ ‘ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಆರಾಮದಾಯಕ ಮತ-ಪಂಥವೇ ಬೇಕು’ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಎಲ್ಲ ವೈಭವಗಳನ್ನೂ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಲೇ ಅವರು ಭಗವಂತನಿಗೆ ಪ್ರಿಯರಾಗಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ. ವಿವೇಕಾನಂದರ ಬಳಿ ಬಂದ ಪಶ್ಚಿಮದ ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳೊಬ್ಬಳು ‘ಭಗವಂತನನ್ನು ಕಾಣಲು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು’ ಎಂದಳಂತೆ. ಸಾಕಷ್ಟು ಸಂಪತ್ತು, ಪ್ರತಿಭೆ, ಆಳು-ಕಾಳು, ಮಕ್ಕಳು-ಮರಿಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಆಕೆ ಹಿಂದೂ ಪಥದಲ್ಲಿ ಸುಲಭವಾದುದೇನಾದರೂ ದಕ್ಕಬಹುದೇನೋ ಎಂದರಸಿ ಬಂದಿದ್ದಳು. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೇ ನಿನ್ನ ಸಮಸ್ತ ವೈಭವ, ಸಂಸಾರವನ್ನೆಲ್ಲ ತ್ಯಜಿಸಿದರೆ ಭಗವಂತ ದೊರೆಯುತ್ತಾನೆಂದು ತ್ಯಾಗದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟರು. ಅದೂ ಸರಿಯೇ ಬಿಡಿ. ವಸ್ತುವೊಂದು ಬೇಕೆಂದು ಮಗುವೂ ಹಠ ಹಿಡಿಯದಿದ್ದರೆ ತಾಯಿಯಾದವಳೂ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಜಗಜ್ಜನನಿ ಕರಗುವಳೇನು? ವಿವೇಕಾನಂದರ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಆ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳು ಪ್ರಭಾವಿತಳಾಗುವುದಿರಲಿ ಅವರ ಬಳಿ ಬರುವುದನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟಳು. ಮುಂದೊಮ್ಮೆ ಸಿಕ್ಕಾಗ ‘ನನ್ನ ಸಂಪತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ, ಆಸ್ತಿಯಲ್ಲೇ ಭಗವಂತನನ್ನು ಕಾಣುವ ಉಪಾಯ ಇದ್ದರೆ ಬೇಕು’ ಎಂದಿದ್ದಳಂತೆ! ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಭೋಗಿಸಲು ಪೂರ್ಣ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ನೀಡುವ ಮಾರ್ಗ ಬೇಕು. ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಮದುವೆಯಾಗಬೇಕೆನ್ನುವ ಸಿನಿಮಾ ನಟರು ಮತಾಂತರವಾಗುವುದೇಕೆ ಗೊತ್ತಾಯಿತಲ್ಲ! ಮನಸೋ ಇಚ್ಛೆ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಲು, ಬೇಕಿದ್ದನ್ನು ತಿಂದು ಕುಪ್ಪಳಿಸಲು ಒಂದು ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲವೆಂದೇ ಮತ್ತೊಂದರೆಡೆಗೆ ಧಾವಿಸುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ನಾವು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಗೆಯ ಮುದ್ರೆಯೊತ್ತುವ ಮತಗಳಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಬೇಡಿಕೆ ಇದ್ದೇ ಇದೆ. ಕಳ್ಳನೊಬ್ಬನಿಗೆ ‘ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡುವುದು ಸರಿ’ ಎನ್ನುವ ಪಂಥ ಯಾವಾಗಲೂ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಡ್ರಗ್ಸ್ ಧಂಧೆಯಲ್ಲಿರುವವರಿಗೂ!

ಭೌತಿಕ ಸುಖವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಭಗವಂತನೆಡೆಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಒಯ್ಯಲು ಧರ್ಮ ಬೇಕು ಅಷ್ಟೇ. ತ್ಯಜಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವಾದರೂ ಆ ಸುಖವನ್ನು ಮೀರಿದ ಆನಂದವಿದೆ ಎಂದಾದರೂ ಹೇಳುವವರು ಬೇಕಲ್ಲ. ಇರುವ ಸಂಪತ್ತನ್ನೆಲ್ಲ ಕೂಡಿಟ್ಟು ಅರಚುವುದು, ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಗೆದ್ದು ಮೆರೆದಾಡಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು, ಕೊನೆಗೆ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಸುಸ್ತಾಗುವವರೆಗೆ ಬಳಸಿ, ಅವು ಶಕ್ತಿ ಹೀನವಾದಾಗ ಕಣ್ಣೀರಿಡುವುದು.. ಇವೆಲ್ಲ ಸಹಜ ಬದುಕು. ಊಟ, ನಿದ್ರೆ, ಮೈಥುನಗಳು ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗಿರುವಂತೆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೂ ಇದೆ. ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯ ಇದರಿಂದ ಮೇಲೇರಬೇಕು ಅಷ್ಟೇ ಅಂತ ಮನುಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲೂ ಹೇಳಲಾಗಿದೆಯಲ್ಲ; ಧರ್ಮ ಹೀಗೆ ಮೇಲೇರುವ ದಾರಿ ತೋರುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಅಷ್ಟೇ. ಓಶೋ ಸಂಭೋಗದಿಂದ ಸಮಾಧಿಗೆ ಎನ್ನುವಾಗ ಲೈಂಗಿಕ ಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲಿಯೇ ರಮಿಸುತ್ತಿರಿ ಎನ್ನುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಅದನ್ನು ಮೀರಿದ ಆನಂದದ ಕಡೆಗೆ ತುಡಿತ ಹೊಂದಿ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ದುರಂತವೆಂದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಅವರ ಮಾತಿನ ಮೊದಲರ್ಧದ ಕಡೆಗೆ ಆಕಷರ್ಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ದ್ವಿತೀಯಾರ್ಧವನ್ನು ಜಾಣತನದಿಂದಲೇ ಮರೆತು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅದರ ಆಚರಣೆ ಬಲು ಕಷ್ಟ ಅಂತ. ಯಾವ ಮತಗಳು ಮೊದಲಾರ್ಧವನ್ನೇ ಹೆಚ್ಚು ಚಚರ್ಿಸುತ್ತವೋ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರೆಲ್ಲ ಅತ್ತ ಬೇಗ ಆಕಷರ್ಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಇದನ್ನುಳಿದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಾರ್ಗವಿದೆ ಎನ್ನುವವರ ವಿರುದ್ಧ ಆಕ್ರೋಶಭರಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಕೊನೆಗೆ ಅವರನ್ನೂ ತಮ್ಮ ಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ಕರೆತರಲು ಯತ್ನಿಸಿ ಅವರು ಒಪ್ಪದೇ ಹೋದಾಗ ಕೊಲ್ಲುವ-ಕಡಿಯುವ ನಿರ್ಣಯ ಕೈಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಹಿಂದೂಧರ್ಮ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವುದೇ ಇಲ್ಲಿ. ಕೆಲವು ಮತ-ಪಂಥಗಳಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವೇ ಯುದ್ಧವೆನಿಸಿಕೊಂಡರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧವೂ ಧರ್ಮದ ಆಚರಣೆಯ ಭಾಗವಾಗಿರುವಂತೆ ಹೇಳಿಕೊಡಲಾಗುತ್ತದೆ! ಆದರೆ ಯಾರು ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ದಾಸರಾಗಿದ್ದು ಅದನ್ನೇ ಬದುಕೆಂದು ಭಾವಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೋ ಅವರನ್ನು ಅದರಿಂದ ಹೊರತಂದರೆ ನಿಶ್ಚಿತ ಸಾವು! ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾ, ‘ಅನುಕಂಪದಿಂದ ನೀವೇನಾದರೂ ಹಂದಿಯನ್ನು ಊರಿನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ಯೂಟಿಪಾರ್ಲರ್ಗೆ ಒಯ್ದರೆ ಅದು ಹಂದಿಯ ಪಾಲಿಗೆ ಸಾವೇ ಸರಿ’ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ! ಬಹುಶಃ ಅಲ್ಲಿಂದಲೂ ಮುಕ್ತಿಗೆ ಮಾರ್ಗ ಹುಡುಕಿ ತೋರುವ ಪ್ರಯತ್ನವಷ್ಟೇ ಆಗಬೇಕೇನೋ! ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಪರಮಹಂಸರು ಮೀನು ಮಾರುವ ಹೆಂಗಸಿನ ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಾ, ಪಕ್ಕದೂರಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ತಂಗುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಉಂಟಾದಾಗ ಆಕೆಗೆ ಮೆತ್ತನೆಯ ಹಾಸಿಗೆ ನೀಡಲಾಗಿದ್ದರೂ ನಿದ್ದೆ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲವಂತೆ. ಮೀನು ಮಾರುವ ಬುಟ್ಟಿಯನ್ನು ದಿಂಬಿನ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮಲಗಿದಾಗಲಷ್ಟೇ ಆಕೆ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿದ್ದಂತೆ, ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ನಾವೆಲ್ಲ ಹಾಗೆಯೇ ಮೀನು ಮಾರುವ ಆ ಹೆಂಗಸಿನಂತೆ. ಭಾರತೀಯ ಪರಂಪರೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಿಚಾರಗಳನ್ನೇ ಧಾರೆಯೆರೆದರೂ ನಾವು ಮಾತ್ರ ಆಕರ್ಷಣೀಯವೆನಿಸುವ ಮೀನಿನ ಬುಟ್ಟಿಯೊಂದಿಗೇ ಬದುಕು ಸವೆಸಲು ಹಾತೊರೆಯುತ್ತೇವೆ. ಇಂತಹ ಬದುಕಿಗೆ ಪೂರಕವಾದುದನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುತ್ತ, ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತ ನಡೆಯುತ್ತೇವೆ.

ಈ ಕಾರಣಕ್ಕೇ ಸ್ವರ್ಗ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನಿಗೂ ಆಕರ್ಷಣೀಯವಾಗಿ ಕಾಣೋದು. ಜಗತ್ತಿನ ಬಹುಪಾಲು ಜನರಿಗೆ ನಮ್ಮನ್ನೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿರಬಹುದಾದ ದೇವರ ಕುರಿತ ಚಿಂತೆಗಿಂತ ನಮ್ಮಂತೆ ಆತನ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಭಾಗವಾಗಿರುವ ಸ್ವರ್ಗ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುವುದರದ್ದೇ ಚಿಂತೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅನಂತ ವೈಭೋಗದ ನಿಧಿಯಲ್ಲವೇ ಅದು! ಮೀನಿನ ಬುಟ್ಟಿ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದರೂ ಬೇಕೇ ಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೆ ಹಲವು ಮತ-ಪಂಥಗಳು ತಮ್ಮ ಅನುಯಾಯಿಗಳಿಗೆ ಶಾಶ್ವತ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಶಾಶ್ವತ ನರಕವನ್ನು ತೋರಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ‘ನಾನು ಮತ್ತು ನಾನು ಬರೆದ ಪುಸ್ತಕ ಹೇಳಿದಂತೆ ಕೇಳಿದರೆ ಸ್ವರ್ಗಸುಖ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ನರಕದಲ್ಲಿ ಬೇಯಬೇಕು’ ಎಂಬ ಮಾತು ಅದೆಷ್ಟು ಗಾಬರಿ ಹುಟ್ಟಿಸುವುದೆಂದರೆ; ಇಲ್ಲಿ ಮೀನು ಮಾರಿ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಬದುಕು ನಡೆಸುವುದು ಬಿಟ್ಟು ಸತ್ತ ಮೇಲೂ ಮೀನಿನ ಬುಟ್ಟಿ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಯೇ ಇರುವಂತೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಇಂಥವರಿಂದಾಗಿಯೇ ಜಗತ್ತು ಸಂಕಟದಲ್ಲಿರೋದು. ಇಂದಿನ ಅಶಾಂತಿ-ದುಃಖ, ಸಾವು-ನೋವು, ಬೆಂಕಿ-ಕಾಡ್ಗಿಚ್ಚುಗಳೆಲ್ಲ ಇಂಥವರದ್ದೇ ಕೊಡುಗೆ. ಹಾಗಂತ ನಾನು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ನೋಡಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆಂದು ಹೇಳುವ ಒಬ್ಬನೂ ಇದುವರೆವಿಗೆ ಅವರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ನರಕದಲ್ಲಿ ಬೆಂದು ಬೆಂಡಾಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಹೇಳಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅದರ ಆಕಾಂಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಭಯಗಳು ಮಾತ್ರ ಇಂಗಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ಒಂದಿಡೀ ಜನಾಂಗವನ್ನು ಹೀಗೆ ಕಾಣದ ವಸ್ತುವಿನ ಆಮಿಷ ತೋರಿಸಿ ಮುನ್ನಡೆಸುವ ನಾಯಕ ಅಸಾಮಾನ್ಯನೇ ಸರಿ.

ಹಿಂದೂಧರ್ಮ ಭಿನ್ನವೆನಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲಿ. ಸ್ವರ್ಗ-ನರಕಗಳ ಕಲ್ಪನೆ ಇಲ್ಲಿಯೂ ಇದೆಯಾದರೂ ಅನ್ಯಮತಗಳಂತೆ ಅವು ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ತಾನು ಭುವಿಯ ಮೇಲಿರುವಾಗ ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮಕ್ಕನುಸಾರವಾಗಿ ಮರುಜನ್ಮ ಪಡೆದು ಭುವಿಗೇ ಮರಳುತ್ತಾನೆ. ಹಿಂದಿನ ಕರ್ಮಗಳ ಫಲ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಸನ್ಮತಿಗಳಿಂದ ಪ್ರೇರಣೆ ಪಡೆದು ಈ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗುವ ಮಾರ್ಗ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನವನ್ನು ತನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅವನನ್ನು ಹೊರಗಿನ ಪ್ರಪಂಚ ಬಾಧಿಸಲಾರದು, ಸಂಪತ್ತು ಸೆಳೆಯಲಾರದು; ಆಳು-ಕಾಳು, ಮಕ್ಕಳು-ಮರಿಗಳು ಅವನನ್ನು ಬಂಧಿಸಲಾರವು. ಅವನು ಯಾರಿಗೂ-ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಹೆದರದವನಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ ಏಕೆಂದರೆ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ತನ್ನನ್ನೇ ಕಾಣಲಾರಂಭಿಸುತ್ತಾನೆ!

ಹಾಗಂತ ಇವ್ಯಾವುವೂ ಕಾಣದೇ ಇದ್ದ ಭ್ರಾಮಕ ಕಲ್ಪನೆಗಳಲ್ಲ. ಈ ಗುರಿ ತಲುಪಲು ಬೇಕಾದ ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಮಾರ್ಗಸೂಚಿ ಇದೆ. ಅದನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಕಂಡುಕೊಂಡ ಮಹಾತ್ಮರು ಆಗಿ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ; ನಮ್ಮ ನಡುವೆಯೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಅವರನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ, ಅದೇ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಛಾತಿಯಷ್ಟೇ ನಮಗೆ ಬೇಕಾಗಿದೆ!

ಒಳಗೊಳಗೇ ಕುಸಿಯುತ್ತಿದೆ ಚೀನಾ!

ಒಳಗೊಳಗೇ ಕುಸಿಯುತ್ತಿದೆ ಚೀನಾ!


ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಚೀನಾ ತಗಾದೆ ತೆಗೆದು ತಾನೇ ಕೆಟ್ಟದ್ದಾಗಿ ಸಿಕ್ಕುಹಾಕಿಕೊಂಡಿರುವುದು ಎಂಥವನಿಗೂ ಗೋಚರವಾಗುತ್ತಿದೆ. ತೀರಾ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಚುಷೂಲ್ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಸೈನಿಕರು ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಅಚಾನಕ್ಕು ಆಘಾತದಿಂದ ಹೊರಬರಲು ಅದಕ್ಕೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಮಯವೇ ಬೇಕಾಗಬಹುದೇನೋ. ಚೀನಾ ಸುಮ್ಮನಂತೂ ಕೂಡುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ತತ್ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಬೇಕಾದ ಭಯಾನಕವಾದ ಆಂತರಿಕ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿ ಅದು ತಪ್ಪುಗಳ ಮೇಲೆ ತಪ್ಪು ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ. ಗಾಲ್ವಾನ್ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಚೀನೀ ಸೈನಿಕರು ಹತರಾದುದರ ಬಗ್ಗೆ ಅದಾಗಲೇ ಒಳಗೊಂದು ಬೇಗುದಿ ಭುಗಿಲೇಳುತ್ತಿದೆ. ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ತೈವಾನ್, ಹಾಂಕಾಂಗುಗಳಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೇ ಟಿಬೆಟ್ ಕೂಡ ಈಗ ಗರಿಗೆದರಿ ಕುಂತಿದೆ. ದಕ್ಷಿಣ ಚೀನಾ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಚೀನಾ ಮಿಸುಕಾಡಲಾಗದಂತೆ ಅದಕ್ಕೊಂದು ಖೆಡ್ಡಾ ರಚಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ 1965ರ ಯುದ್ಧದ ಸೋಲನ್ನೇ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಯಾವ ಕಾಯರ್ಾಚರಣೆಗೂ ಹೆದರಿ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಿದ್ದ ಭಾರತ ಈಗ ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಂದಾಸಾಗಿ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿದೆ. ಸೈನಿಕರಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಗಡಿ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಶೇಖರಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಭಾರತ 65ರ ಕಳಂಕವನ್ನು ತೊಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೇ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಚೀನಾದ ತಂಟೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗುವ ಎಲ್ಲ ಲಕ್ಷಣಗಳೂ ಕಾಣುತ್ತಿವೆ. ಮೊದಲೆಲ್ಲಾ ಚೀನಾದೊಂದಿಗೆ ಭಾರತದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಮಾತಿಗೆ ಕುಳಿತಾಗಿ ತಗ್ಗಿ-ಬಗ್ಗಿಯೇ ನಡೆಯಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾವ ದಿಕ್ಕಿನಿಂದ ನೋಡಿದರೂ ಚೀನಾ ನಮಗಿಂತಲೂ ಬಲಾಢ್ಯವಾಗಿತ್ತಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೆ. ಈಗ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಮೊನ್ನೆ ಚುಷೂಲ್ನ ಎತ್ತರದ ಗುಡ್ಡಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡ ಮೇಲಂತೂ ಪ್ಯಾಂಗಾಂಗ್ಸೊ ಭಾಗದ ಅಷ್ಟೂ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಮೇಲೆ ನಾವು ನಿಗಾ ಇಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ. ಒಬ್ಬ ನಿವೃತ್ತ ಸೈನಿಕರು ಹೇಳುವಂತೆ, ‘ಚೀನಾ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಮೂರು ಅಥವಾ ನಾಲ್ಕನೇ ಲೆವೆಲ್ಗೆ ಒಯ್ಯಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಭಾರತ ಈ ಗುಡ್ಡಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದು ಅದನ್ನು ಒಂಭತ್ತನೇ ಲೆವೆಲ್ಗೆ ಒಯ್ದುಬಿಟ್ಟಿದೆ’ ಅಂತ. ಗುಡ್ಡಗಳ ಮೇಲಿನ ಕಾದಾಟದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಎತ್ತರದ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೋ ಅವರ ಶಕ್ತಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಹೆಚ್ಚು. ಈಗ ಆ ಇಡಿಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ನಾವು ಚೀನಿಯರ ಮೇಲೆ ಅನಾಮತ್ತು ಕಣ್ಣಿಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಸಂಗತಿಯೂ ಕೂಡ ಚೀನಾದ ಜನರಲ್ಲಿ ಅಸಹನೆ ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದೆ. ಭಾರತದೊಂದಿಗೆ ಸದಾ ಮೇಲುಗೈ ಹೊಂದಿದ್ದ ಚೀನಾ ಈಗ ಅದನ್ನು ಕಳಕೊಂಡಿದೆ ಎಂಬ ಆಕ್ರೋಶ ಷಿಜಿನ್ಪಿಂಗ್ಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ. ಅದಾಗಲೇ ಅಂತರ್ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಚಿಂತಕರು ಹೇಳುವಂತೆ ಈ ಘಟನೆಗಳು ಷಿಯ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಮುಳುವಾಗುವ ಎಲ್ಲ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳೂ ಇದೆ! ಇವಿಷ್ಟೂ ಸಾಲದೆಂಬಂತೆ ಚೀನಾದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಓಡಿ ಹೋದ ಅಲ್ಲಿನ ವೈರಾಲಜಿಸ್ಟ್ ಡಾ. ಲಿ ಮೆಂಗ್ ಮೊನ್ನೆ ಈಚೆಗೆ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನ ಟಾಕ್ ಶೋ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಲೂಸ್ ವುಮೆನ್ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಇಡಿಯ ಕೊರೋನಾ ವೈರಸ್ ಸಕರ್ಾರಿ ಪ್ರಯೋಗಾಲಯಗಳಲ್ಲೇ ನಿಮರ್ಿತವಾಗಿದ್ದು ಎಂದು ಘಂಟಾಘೋಷವಾಗಿ ಹೇಳಿರುವುದಲ್ಲದೇ ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗಿರುವ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಪುರಾವೆಯನ್ನು ತಾನು ಒದಗಿಸಲೂ ಸಿದ್ಧ ಎಂದು ದೃಢವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದಾಳೆ. ಚೀನಾದಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬಿದ ಹೊಸ ಬಗೆಯ ನ್ಯುಮೋನಿಯಾದ ಕುರಿತಂತೆ ಡಿಸೆಂಬರ್ ಕೊನೆಯ ಅಥವಾ ಜನವರಿ ಆರಂಭದ ವೇಳೆಗೆ ಆಕೆ ಮೊದಲ ವರದಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಳಂತೆ. ಜನವರಿ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ವರದಿಯನ್ನು ವಿಶ್ವ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಚೀನಾದ ಸಂಪಕರ್ಾಧಿಕಾರಿಯಾಗಿರುವ ತನ್ನ ಹಿರಿಯ ಅಧಿಕಾರಿಯೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದಳಂತೆ. ಬಹುಶಃ ವಿಶ್ವ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ಚೀನೀ ಸಕರ್ಾರ ಸೂಕ್ತ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಬಹುದೆಂಬ ಭರವಸೆ ಆಕೆಗಿತ್ತು. ಆಕೆ ಹೇಳುವ ಪ್ರಕಾರ ಹಾಗಾಗದೇ ‘ಬಾಯ್ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಒಳಿತು. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಸದ್ದಡಗಿಸಲಾಗುವುದು’ ಎಂದಿತ್ತಂತೆ ಸಕರ್ಾರ. ಈಗ ಆಕೆ ಚೀನಾವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅನ್ಯರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಕದ್ದುಮುಚ್ಚಿ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಈ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತು ಆಕೆ ಕೊಡುವ ಪುರಾವೆಗಳನ್ನು ಕೂಲಂಕಷವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಿ ಅದು ಚೀನಾದ ವಿರುದ್ಧ ಬಲವಾದ ಸಾಕ್ಷಿ ಎಂದಾದರೆ ಚೀನಾದ ಆತಂಕಗಳ ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಸೇರ್ಪಡೆಯಾದಂತೆಯೇ. ಇಷ್ಟೂ ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಯಾವುದನ್ನು ಅಮೇರಿಕಾ ಜೋರಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತೋ ಅದನ್ನು ಜಗತ್ತೆಲ್ಲಾ ಒಪ್ಪುವ ಸ್ಥಿತಿ ನಿಸ್ಸಂಶಯವಾಗಿ ಬರಲಿದೆ!

ಹಾಗಂತ ಚೀನಾ ಸುಮ್ಮನಿಲ್ಲ. ಇದು ಚೀನಾದ ಬದುಕು ಸಾವಿನ ಹೋರಾಟ. ಈ ಬಾರಿ ಸೋತರೆ ಚೀನಾ ಸತ್ತಂತೆಯೇ. ಹಾಗೆಂದು ಅದು ಎಲ್ಲ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಿದೆ. ಅಮೇರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಟ್ರಂಪ್ ಸೋಲಿಗೆ ಪ್ರಯತ್ನ ಪಟ್ಟಂತೆಯೇ ಇಲ್ಲಿ ಮೋದಿಯ ಅವಹೇಳನಕ್ಕೆ ಮಾಡಬಹುದಾದ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಳಿಗೂ ಬೆಂಬಲ ಕೊಡುತ್ತಿದೆ. ತೀರಾ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಚೀನಾದ ಪತ್ರಿಕೆ ಗ್ಲೋಬಲ್ ಟೈಮ್ಸ್ ತನ್ನ ಟ್ವಿಟರ್ ಅಕೌಂಟಿನಲ್ಲಿ ‘ಭಾರತದ ಸೈನ್ಯದಲ್ಲಿ ಸೈನಿಕರಿಗೆ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಸಿಗುವ ಊಟದಲ್ಲಿ ತಾರತಮ್ಯವಿದೆ’ ಎಂಬ ವರದಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿತ್ತು. ಅದು ಭಾರತದ ಸೈನಿಕರ ಆತ್ಮಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸುವ ಚೀನಿಯರ ಕೊನೆಯ ಪ್ರಯತ್ನ. ಈ ಹಿಂದೆ ಲಡಾಖ್ನ ಎತ್ತರದ ಗುಡ್ಡಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಕ್ಷಮತೆ ಭಾರತೀಯ ಸೈನಿಕರಿಗಿಲ್ಲವೆಂದು ಅದು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಇದನ್ನು ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಪಾಟರ್ಿಯ ಮಾನಸಿಕ ಯುದ್ಧವೆಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಎದುರಾಳಿಗಳನ್ನು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಕೊಲ್ಲುವ ಯತ್ನ ಅದು. ದುರಂತವೆಂದರೆ ಗ್ಲೋಬಲ್ ಟೈಮ್ಸ್ನ ಇದೇ ವರದಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ರಾಹುಲ್ ಸಕರ್ಾರವನ್ನು ಈ ತಾರತಮ್ಯದ ಕುರಿತಂತೆ ಟ್ವೀಟುಗಳ ಮೂಲಕ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದರು! ಆ ಮೂಲಕ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಚೀನಾಕ್ಕೆ ತನ್ನ ಋಣವನ್ನು ತೀರಿಸಿತ್ತು. ಇದು ಚೀನಾದ ಆರಂಭಿಕ ಪ್ರಯತ್ನವಾಗಿರಬಹುದು. ಬರಲಿರುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ವಿಚಾರಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ಅನೇಕ ಸುಳ್ಳುಗಳನ್ನು ಹೆಣೆದು ನಮ್ಮ ಮುಂದೆಯೇ ಇಡಬಹುದಾಗಿರುವಂತಹ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿವೆ ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಬೆಂಬಲವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವ ಎಲ್ಲ ಲಕ್ಷಣಗಳೂ ಇದೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಬಲು ಅಗತ್ಯ.


ಚೀನಾ ತಾನು ಉಳಿಯಲು ಯಾರ ಕುತ್ತಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಬೇಕಿದ್ದರೂ ಕಾಲಿಡುತ್ತದೆ. ನಾವು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಇದು ಚೀನಾದ ಪಾಲಿಗೆ ಕೊನೆಯ ಕದನ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಟ್ರಂಪ್ ಗೆದ್ದರೆ, ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಭಾರತದೊಂದಿಗೆ ಚೀನಾ ಕದನದಲ್ಲಿ ಹೊಡೆಸಿಕೊಂಡಿತೆಂದರೆ, ಟಿಬೆಟ್ನಲ್ಲಿ ಜನಾಂದೋಲನವಾಯಿತೆಂದರೆ, ಕೊನೆಗೆ ಹಾಂಕಾಂಗ್, ತೈವಾನ್ಗಳು ಪ್ರತಿರೋಧದ ಜ್ವಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯಭೂಮಿ ಚೀನಾವನ್ನು ಸುಟ್ಟಿತೆಂದರೆ ಚೀನಾದ ಬದುಕು ಬಲು ಕಷ್ಟವಿದೆ. ಅಲ್ಲೊಂದು ಬಲುದೊಡ್ಡ ಆಂತರಿಕ ದಂಗೆಯಾದರೂ ಅಚ್ಚರಿ ಪಡಬೇಕಿಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಾರೆ ಹೊಸ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಕ್ಷಣಗಣನೆ ಆರಂಭವಾಗಿದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಯೋಣ..

ಆಲೋಚನಗೆ ಅವಕಾಶವಿರುವುದು ಹಿಂದೂಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ!

ಆಲೋಚನಗೆ ಅವಕಾಶವಿರುವುದು ಹಿಂದೂಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ!

‘ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಪಶ್ಚಿಮದ ಮಾದರಿಯ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಸಾಕಷ್ಟು ಪಡೆದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಧರ್ಮದ ಎ ಬಿ ಸಿಯೂ ಗೊತ್ತಿರಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲ. ಅವನನ್ನು, ನಿನಗೆ ಆತ್ಮವನ್ನು ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಆತ್ಮವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಮುಂದುವರೆದಿರುವಿಯಾ? ಆತ್ಮವನ್ನು ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆಯೇ? ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಕೇಳಿ ನೋಡಿ. ಉತ್ತರ ಇಲ್ಲವೆಂದಾದಲ್ಲಿ ಆತನ ಪಾಲಿನ ಧರ್ಮ ಬರಿ ಮಾತು, ಪುಸ್ತಕ ಮತ್ತು ವೈಭವದ ಬದುಕು ಅಷ್ಟೇ’. ಹಾಗೆಂದು ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಪಶ್ಚಿಮದ ಜನರೆದುರು ಉದ್ಘೋಷಿಸಿದ್ದರು. ಹೀಗೆ ಹೇಳುವುದು ಅಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸುಲಭವಾಗಿತ್ತೆಂದು ಭಾವಿಸಬೇಡಿ. ತನ್ನ ಪ್ರಾಪಂಚಿಕ ಗೆಲುವುಗಳಿಂದ, ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಸಾಧನೆಗಳಿಂದ ಮೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಪಶ್ಚಿಮಕ್ಕೆ ತನ್ನನ್ನು ಮೀರಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತೊಂದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ದುರಹಂಕಾರ ತುಂಬಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಈ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಬಳಸಿಕೊಂಡ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಮತದ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿಯೇ ಈ ವೈಭವ ಎಂದು ನಂಬಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರಲ್ಲದೇ ಅದನ್ನೇ ಪದೇ-ಪದೇ ಹೇಳುತ್ತಾ ಇತರರನ್ನೂ ನಂಬಿಸುವ ಧಾವಂತದಲ್ಲಿದ್ದರು. ಹಾಗೆಂದೇ ನಡೆದದ್ದು ಸರ್ವಧರ್ಮ ಸಮ್ಮೇಳನ! ಪಶ್ಚಿಮದ ಭೌತಿಕ ಸಾಧನೆಗಳ ನಡುವೆ ಧರ್ಮವನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕಾಗಿಯೇ ವಿಶ್ವಧರ್ಮ ಸಮ್ಮೇಳನ ನಡೆದಿದ್ದು. ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ವಿಶ್ವಭ್ರಾತೃತ್ವದ ಚಿಂತನೆ ಇದ್ದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರೂ ನಿಸ್ಸಂಶಯವಾಗಿ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಮತದ ಸಾರ್ವಭೌಮತೆಯನ್ನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುವುದು ಸಮ್ಮೇಳನದ ಅಂತರಂಗದ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿತ್ತು. ಅನೇಕ ಚಚರ್ುಗಳು ಈ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಮತಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲದ ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಸಮಾನ ವೇದಿಕೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಕುರಿತಂತೆ ಆಕ್ಷೇಪ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿ ಸಮ್ಮೇಳನವನ್ನೇ ಧಿಕ್ಕರಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದವು. ಸಮ್ಮೇಳನದ ಆಯೋಜನೆಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಲ್ಲೊಬ್ಬರು ಆ ಎಲ್ಲ ಮತಗಳನ್ನೂ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ತಮ್ಮ ಮತದ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಲು ಇದಕ್ಕಿಂತ ಒಳ್ಳೆಯ ಅವಕಾಶ ದೊರೆಯದೆಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದರೂ ಕೂಡ. ತಾನೊಂದು ಬಗೆದರೆ, ದೈವವೊಂದು ಬಗೆಯಿತು ಎನ್ನುತ್ತಾರಲ್ಲಾ, ಕೊನೆಗೆ ಆದದ್ದು ಅದೇ. ಹಿಂದೂಧರ್ಮದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾಗಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವವೇಕಾನಂದರು ಹಿಂದೂಧರ್ಮವನ್ನಂತೂ ಪ್ರಭಾವಿಯಾಗಿಯೇ ಜಗತ್ತಿನ ಮುಂದೆ ಮಂಡಿಸಿದರು ನಿಜ. ಅದರೊಟ್ಟಿಗೆ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರ ಮುಖಕ್ಕೆ ಕನ್ನಡಿ ಹಿಡಿದು ಅವರ ಯೋಗ್ಯತೆಯನ್ನೂ ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಟ್ಟರು! ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರ ಮಾತುಗಳು ಮನನಯೋಗ್ಯ.

ಹಿಂದೂಗಳನ್ನು ಮೂತರ್ಿಪೂಜಕರೆಂದು ನಿಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರಿಗೆ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಹಿಂದೂಗಳ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟ ರೀತಿ ಅನನ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ‘ಬ್ಯಾಬಿಲೋನಿನ, ರೋಮನ್ನಿನ ಮೂತರ್ಿ ಪೂಜನೆಯಂತೆ ಹಿಂದೂಗಳದ್ದಲ್ಲ. ವಿಗ್ರಹದ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತಿರುವ ಹಿಂದೂ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ಹೀಗೆ ಆಲೋಚಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ, ನಾನೇ ಅವನು. ನನಗೆ ಸಾವೂ ಇಲ್ಲ, ಹುಟ್ಟೂ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಅನಂತ ಅಸ್ತಿತ್ವ, ಅನಂತ ಆನಂದ ಮತ್ತು ಅನಂತ ಜ್ಞಾನ. ನಾನು ಪುಸ್ತಕದ ಚೌಕಟ್ಟಿಗೆ ಒಳಪಟ್ಟಿಲ್ಲ. ತೀರ್ಥಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ಚೌಕಟ್ಟಿಗೂ ಒಳಪಟ್ಟಿಲ್ಲ. ನಾನೇ ಸಚ್ಚಿದಾನಂದ, ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆತ ಪದೇ ಪದೇ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಹೇ ಭಗವಂತ, ನಾನು ಹುಲುಮಾನವ. ನಿನ್ನನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವೂ ನನ್ನಲ್ಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆನಂತರ ತನ್ನ ಕಣ್ನನ್ನು ತೆರೆದು ಎದುರಿಗಿರುವ ಮೂತರ್ಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಎಲ್ಲ ಮುಗಿದಮೇಲೆ, ಹೇ ಭಗವನ್, ಈ ರೀತಿಯ ಅಪರಿಪೂರ್ಣ ಪೂಜೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿಬಿಡು ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.’ ಹೀಗೆಂದು ಹೇಳುವ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರ ದೂಷಣೆಯ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ಟೀಕಿಸುತ್ತಾರೆ. ಭಾರತೀಯರನ್ನು ಮನಸೋ ಇಚ್ಛೆ ದೂಷಿಸುವ ಈ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಮಿಷನರಿಗಳು, ಮೂತರ್ಿಪೂಜಕರು ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನಲೂ ಹೇಸುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಡುತ್ತಾರಲ್ಲದೇ, ಮುಸಲ್ಮಾನರೆದುರಿಗೆ ಇಂಥದ್ದನ್ನು ಹೇಳುವ ತಾಕತ್ತು ಅವರಿಗಿಲ್ಲ ಏಕೆಂದರೆ ಅವರ ಕತ್ತಿಗಳು ಆಗಿಂದಾಗ್ಯೆ ಝಳಪಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಅರಿವಿದೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ಲೇವಡಿಯನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆದಾಗ ‘ಹಿಂದುವಾದವನು, ಮೂರ್ಖರು ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ನಕ್ಕು ಮುನ್ನಡೆದುಬಿಡುತ್ತಾನೆ’ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಮಿಷನರಿಗಳೆದುರಿಗೆ ನಿಂತು ಸ್ವಾಮೀಜಿ, ‘ನೀವು ನಿಂದಿಸಲು ಮತ್ತು ಟೀಕಿಸಲೆಂದೇ ಜನರನ್ನು ತರಬೇತುಗೊಳಿಸುತ್ತೀರಿ. ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ನಾನೇನಾದರೂ ಒಳಿತಿನ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ನಿಂದಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ನೀವು ಕುದ್ದು ಹೋಗುತ್ತೀರಿ. ನಾವು ಅಮೇರಿಕನ್ನರು. ನಾವು ಜಗತ್ತಿನ ಯಾರನ್ನು ಬೇಕಿದ್ದರೂ ಟೀಕಿಸುತ್ತೇವೆ, ನಿಂದಿಸುತ್ತೇವೆ, ಶಾಪವನ್ನೂ ಹಾಕುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮುಟ್ಟಬೇಡಿ, ಎನ್ನುತ್ತೀರಿ’ ಎಂದು ಹಂಗಿಸುತ್ತಾರೆ!

ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಇಷ್ಟಕ್ಕೇ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ಮತ-ಪಂಥಗಳ ಜಾತಕವನ್ನೇ ಜಾಲಾಡಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ ‘ನಿಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರು ಹೇಗೆ ಮತಾಂತರಗೊಂಡರೆಂಬುದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆ. ಅವರು ಮತಪರಿವರ್ತನೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕಿತ್ತು, ಇಲ್ಲವೇ ಸಾಯಬೇಕಿತ್ತು ಅಷ್ಟೆ. ಮುಸಲ್ಮಾನರಿಗಿಂತ ನೀವು ಹೆಚ್ಚಿನದ್ದೇನು ಮಾಡಬಲ್ಲಿರಿ ಹೇಳಿ? ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ಎನ್ನುವಿರಿ ಏಕೆಂದರೆ, ನಾವು ಇತರರನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬಹುದು ಎನ್ನುವುದಷ್ಟೇ ನಿಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿ. ಅರಬ್ಬರೂ ಅದನ್ನೇ ಹೇಳಿದರು. ಅದನ್ನೇ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡರು. ಆದರೆ ಈಗವರು ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ? ಹೀಗೆ ಮೆರೆದ ರೋಮನ್ನರು ಈಗೆಲ್ಲಿ? ಯಾರು ಶಾಂತಿಗಾಗಿ ಬದುಕಿದರೋ ಅವರು ಭುವಿಯನ್ನು ಆನಂದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಉಳಿದವೆಲ್ಲಾ ಮರಳ ಮನೆಯಂತೆ. ದೀರ್ಘಕಾಲ ಉಳಿಯಲಾರದು’ ಹಾಗೆಂದು ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಮುಂದುವರೆದು ಸ್ವಾಮೀಜಿ ‘ಇಸ್ಲಾಂ ತನ್ನ ಅನುಯಾಯಿಗಳಿಗೆ ತನ್ನ ಮತವೊಪ್ಪದವರನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಅನುಮತಿಸುತ್ತದೆ. ಕುರಾನಿನಲ್ಲಿ, ಇಸ್ಲಾಮಿನಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಇರಿಸದವನನ್ನು ಮತ್ತು ಈ ಮತವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸದವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಿರಿ ಎಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿದೆ. ಅವರನ್ನು ಬೆಂಕಿಗೆಸೆಯಬೇಕು, ಕತ್ತಿಯಿಂದ ತುಂಡರಿಸಬೇಕು ಎಂದೂ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈಗ ನಾವೇನಾದರೂ ಮುಸಲ್ಮಾನನಿಗೆ ಇದು ತಪ್ಪೆಂದು ಹೇಳಿದರೆ ಆತ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ. ನನ್ನ ಪುಸ್ತಕ ಇದನ್ನು ಹೇಳಿದೆ ಎಂದೂ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರು ಮಧ್ಯೆ ಬಂದು, ನನ್ನ ಪುಸ್ತಕ ನಿನ್ನ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕಿಂತ ಹಳೆಯದು ಎಂದರೆ, ಬುದ್ಧನ ಅನುಯಾಯಿಗಳು ನಡುವೆ ನುಸುಳಿ, ನಮ್ಮ ಪುಸ್ತಕ ನಿಮ್ಮದ್ದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಪ್ರಾಚೀನ ಎಂದು ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಹಿಂದೂವೇನು ಕಡಿಮೆಯೇ? ಆತ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತಲೂ ಪ್ರಾಚೀನವಾದ್ದು ನನ್ನ ಪುಸ್ತಕ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು ಒಳಿತಲ್ಲ. ಕ್ರಿಸ್ತನ ಅನುಯಾಯಿಗಳು ಸರ್ಮನ್ ಆನ್ ದ ಮೌಂಟ್- ಇದನ್ನು ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದರೆ, ಮುಸಲ್ಮಾನರು ಕುರಾನಿನ ನೀತಿಗಳೇ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಇವರಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ನಿಣರ್ಾಯಕ ಪಾತ್ರ ಯಾರು ವಹಿಸಬೇಕು? ತೃತೀಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ಆಗಬೇಕಲ್ಲವೇ? ಮತ್ತು ಅದು ಇನ್ನೊಂದು ಇಂಥದ್ದೇ ಪುಸ್ತಕ ಆಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಅದು ವೈಶ್ವಿಕವಾಗಿರಬೇಕು. ಪ್ರಜ್ಞೆಗಿಂತಲೂ ವಿಶ್ವವ್ಯಾಪಿಯಾಗಿರುವುದು ಮತ್ಯಾವುದಿರಲು ಸಾಧ್ಯ? ಆದರೆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಈ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನೊಪ್ಪದ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರು, ಪಾದ್ರಿಗಳ ಒಕ್ಕೂಟವೇ ನಿರ್ಣಯಿಸಬಲ್ಲದು ಎಂದು ವಾದಿಸುತ್ತಾರೆ. ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನ ವಿಚಾರ ದುರ್ಬಲವೆನ್ನುವುದಾದರೆ ಗುಂಪುಗೂಡಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ವಿಚಾರ ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ದುರ್ಬಲವೆನ್ನುವುದನ್ನು ಮರೆಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಮನುಕುಲ ತನ್ನ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ನಾಸ್ತಿಕವಾದಿಯಾಗುವುದು, ಯಾವುದೋ ಗುಂಪಿನ ಆದೇಶವನ್ನು ಸುಖಾಸುಮ್ಮನೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಆಸ್ತಿಕನಾಗಿ ಲಕ್ಷಾಂತರ ದೇವರುಗಳನ್ನು ನಂಬುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮೇಲು’ ಹೀಗೆನ್ನುವ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾದ್ದು ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರೆದುರು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ಇನ್ನೊಂದು ಭಾಷಣದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವೊಂದರ ಮೂರು ಮುಖ್ಯ ಸಂಗತಿಗಳೆಡೆಗೆ ಎಲ್ಲರ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತಾರೆ. ಮೊದಲನೆಯದ್ದು ತತ್ವ, ಎರಡನೆಯದ್ದು ತತ್ವಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾದ ಪುರಾಣ ಮತ್ತು ಮೂರನೆಯದ್ದು ಆಚರಣೆ. ಯಾವ ಮತ-ಪಂಥಗಳೆಡೆಗೆ ಗಮನ ಹರಿಸಿದರೂ ಈ ಮೂರೂ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯದ ಪ್ರಕಾರ ಹೊರ ಆವರಣವಾದ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಬಹುತೇಕರು ಮಗ್ನರಾಗುವುದಲ್ಲದೇ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಕಚ್ಚಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಇತರರನ್ನು ಮತಾಂತರಗೊಳಿಸುವ ಧಾವಂತವಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ, ತಮ್ಮ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಹೇರಬಯಸುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರು ಮಾತ್ರ. ತಮ್ಮ ಪುರಾಣ ಕಥೆಗಳನ್ನೇ ಅನಾಮತ್ತು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆನ್ನುವ ಧಾಷ್ಟ್ರ್ಯ ಅವರಿಗಿದೆ. ಆಚರಣೆ ಮತ್ತು ಈ ದಂತಕಥೆಗಳ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಷ್ಟೂ ಧರ್ಮದ ತತ್ವ ಚಿಂತನೆಯಿಂದ ದೂರವಾಗಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಹೋದಷ್ಟೂ ಬಾಹ್ಯಾಚರಣೆಗಳೆಲ್ಲ ಕುಸಿದುಬೀಳುತ್ತವೆ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಹೇಳುವ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಪಶ್ಚಿಮದ ಜನರನ್ನು ಮೂಲಸತ್ವದತ್ತ ಸೆಳೆದು, ‘ಕ್ರಿಸ್ತನ ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ ಮರಳಿ, ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿಮ್ಮ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ ಅಡಗಿದೆ’ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಡಲು ಮರೆಯುವುದಿಲ್ಲ!

ಸರ್ವಧರ್ಮ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದಲೇ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರು ಬರಬರುತ್ತಾ ಎದುರು ನಿಲ್ಲಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಸಂಘಟಕರಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖನಾದ ಬೊರೊಸ್ ವಿವೇಕಾನಂದರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಅಭೂತಪೂರ್ವ ಗೌರವವನ್ನು ಬಲು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದಲೇ ಬಣ್ಣಿಸಿದ್ದು ನಿಜವಾದರೂ ಆನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮದ್ರಾಸಿಗೆ ಬಂದು ವಿವೇಕಾನಂದರ ಕುರಿತಂತೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಸುಳ್ಳುಗಳ ಪ್ರಚಾರವನ್ನು ಮಾಡಿದ. ಇದು ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಕ್ರಿಸ್ತಮತದ ಮೇಲೆ ಉಂಟುಮಾಡಿದ ಆಘಾತದ ಅಡ್ಡಪರಿಣಾಮವಾಗಿತ್ತು ಅಷ್ಟೆ! ಅಂದಿನ ಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದು ವಿವೇಕಾನಂದರ ಭಾಷಣದ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಬಣ್ಣಿಸುತ್ತಾ ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಲು ಜನ ಧಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪರಿಯನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ. ಅದರ ಮುಕ್ಕಾಲುಪಾಲು ಅಮೆರಿಕನ್ ಸ್ತ್ರೀಯರೇ ಇದ್ದುದನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ ಕೂಡ. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಭವಿಷ್ಯದ ಪೀಳಿಗೆಯನ್ನು ವೈಚಾರಿಕವಾಗಿಸಲು ಮಾಡಿದ ಪ್ರಯಾಸ ಎಂಥದ್ದೆಂಬುದು ಅರಿವಾಗುವುದು ಆಗಲೇ. ಹಾಗಂತ ಅವರು ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅಷ್ಟೇ ತಮ್ಮ ವಿಚಾರವನ್ನು ಮುಟ್ಟಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ವಿಜ್ಞಾನದ ಸಹಕಾರ ಪಡೆದು ಧಾಮರ್ಿಕ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಮನಮುಟ್ಟುವಂತೆ ವಿವರಿಸಿದರು. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಂದೇ ಮತಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿಬಿಡುವ, ಒಂದೇ ರೀತಿ ಕಾಣುವಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಡುವ, ಒಂದೇ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು, ಒಬ್ಬನೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ಏಕರೂಪತೆ ತರುವ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರ, ಮುಸಲ್ಮಾನರ ವಾದವನ್ನು ಅವರು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಖಂಡಿಸಿದರು. ಈ ರೀತಿಯ ಏಕರೂಪತೆ ಅಸಾಧ್ಯವೆಂದುದಲ್ಲದೇ ಭಿನ್ನತೆ ಇರುವುದರಿಂದಲೇ ಸೃಷ್ಟಿ ಇದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿದರು. ಕೋಣೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಶಾಖವಿದೆ ಎಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ. ಅದು ಶಾಖವಿಲ್ಲದೆಡೆಗೆ ಹರಿಯುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿಯೇ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಹಾಗೆ ಶಾಖ ಹರಿಯುವುದು ನಿಂತಿತೆಂದರೆ ಆ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನು ಶಾಖದ ಅನುಭೂತಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲವೆಂದೇ ಅರ್ಥ. ಹಾಗೆಯೇ ಭಿನ್ನತೆ ಇರುವುದರಿಂದಲೇ ನಮಗೆ ಎಲ್ಲ ಸಂಗತಿಗಳು ಅರಿವಿಗೆ ಬರುತ್ತವೆ. ಏಕರೂಪತೆ ತಾಳಿದೊಡನೆ ಅನುಭವ ಕಳೆದುಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ, ಎನ್ನುವ ಮೂಲಕ ಎಲ್ಲರೂ ಕ್ರಿಸ್ತನನ್ನು ಅನಸರಿಸಿಬಿಡಬೇಕೆಂಬ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರ ಧಾವಂತಕ್ಕೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕಿದ್ದರು. ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಂತೂ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಹೆಚ್ಚು-ಹೆಚ್ಚು ಮತ-ಪಂಥಗಳಾದಷ್ಟೂ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಒಳಿತೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೇ ಸಾರಿದ್ದರು. ಅವರ ಪ್ರಕಾರ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ತಾನೇ ಒಂದು ಮತವಾದರೆ ಅದು ನಾಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಏಕತೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಘಂಟಾಘೋಷವಾಗಿ ಸಾರಿದ್ದರು.

ಈ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನಾವು ಪೂಜಿಸುವ 33 ಕೋಟಿ ದೇವರುಗಳನ್ನು, ನಮ್ಮ ವಿಭಿನ್ನ ಆಲೋಚನೆಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿ. ಹಿಂದೂಧರ್ಮ ನಮಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಭಗವಂತನ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ನಮಗಿರುವ ದಿವ್ಯ ಮಾರ್ಗ ಎಂಥದ್ದೆಂಬುದರ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಬಲುಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿಯೇ ಹಿಂದೂಧರ್ಮ ಇತರೆಲ್ಲ ಮತಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಎಷ್ಟು ವೈಚಾರಿಕವಾದ್ದು ಮತ್ತು ಪರಿಪೂರ್ಣವಾದ್ದು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಪಶ್ಚಿಮದ ಸಮಾಜದ ಮುಂದಿಟ್ಟರಲ್ಲ, ಅದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಆಕರ್ಷಣೀಯವಾದ್ದು. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ, ಅಲ್ಲಿನವರೇ ಅದನ್ನು ಬಲುಬೇಗ ಅಥರ್ೈಸಿಕೊಂಡು ಜೀಣರ್ಿಸಿಕೊಂಡರು. ನಾವಿನ್ನೂ ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇವೆ!