ಮೆಹಬೂಬಾ ಮುಫ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ವಿಚ್ಛೇದನದ ಲಾಭ ಯಾರಿಗೆ?

ಮೆಹಬೂಬಾ ಮುಫ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ವಿಚ್ಛೇದನದ ಲಾಭ ಯಾರಿಗೆ?

2012-13 ರ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 130 ಭಯೋತ್ಪಾದಕರನ್ನು ಕೊಂದಿದ್ದರೆ ಭಾಜಪ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ ಮೊದಲನೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಿಯೇ 110, 2015 ರಲ್ಲಿ 108, 2016 ರಲ್ಲಿ 150, 2017 ರಲ್ಲಿ 217 ಮತ್ತು ಈ ಮೈತ್ರಿ ಮುರಿದು ಬೀಳುವ ಮುನ್ನ ಈ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಅದಾಗಲೇ 75 ಭಯೋತ್ಪಾದಕರನ್ನು ಯಮಪುರಿಗೆ ಅಟ್ಟಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಇದು ಪಿಡಿಪಿಯದ್ದೇ ಸಕರ್ಾರ ಇದ್ದಾಗಲೂ ಭಾಜಪ ಮಾಡಿದ ಅಪರೂಪದ ಸಾಧನೆ. ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ನೋಡಲು ಪಿಡಿಪಿಯ ಸಕರ್ಾರ ಕೇಂದ್ರ ಸಕರ್ಾರದ ಮೇಲೆ ಏರಿ ಹೋಗಿದೆ ಎನಿಸುತ್ತದೆ.

ಜಮ್ಮು-ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯಪಾಲರ ಆಳ್ವಿಕೆ ಶುರುವಾಗಿದೆ. ಹಾಗಂತ ಯಾವುದೂ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಿಚಾರಗಳಲ್ಲೂ ಮತ ಭೇದವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವಂಥ ಎರಡು ಪಕ್ಷಗಳು ಒಂದಾಗಿ ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ಅಧಿಕಾರ ನಡೆಸಿದ್ದೇ ಅಚ್ಚರಿ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಪವಿತ್ರ ಮೈತ್ರಿಗಳು ಏರ್ಪಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತವೆ. ಕಿತ್ತಾಡಿಕೊಂಡೇ ಚುನಾವಣೆ ಮುಗಿಸಿದವರು ಫಲಿತಾಂಶದ ನಂತರ ಗದ್ದುಗೆಗಾಗಿ ಒಟ್ಟಾಗುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆ ಒಟ್ಟಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಅನೇಕ ಕಾರಣಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಪಕ್ಷಗಳು ತಮ್ಮ ನಡುವಿನ ಭೇದಕ್ಕಿರುವ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಬದಿಗೆ ಸರಿಸಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಕ್ರಿಯಾ ಯೋಜನೆಯ ಮೇಲೆ ರಾಜ್ಯ, ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಾಗಿ ಒಂದಾಗುತ್ತವೆ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಮಾಡಿರುವ ಲೂಟಿಯನ್ನು ಮರೆಸಲು ಹೊಸ ಸಕರ್ಾರ ಬರುದಂತೆ ಮಾಡಲು ಒಟ್ಟಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಬಿಜೆಪಿಗೆ ಜಮ್ಮು-ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಪಿಡಿಪಿಯೊಂದಿಗೆ ಕೈ ಜೋಡಿಸಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಖಂಡಿತ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿಯ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂ ಬಾಹುಳ್ಯದ ಜಮ್ಮು, ಬುದ್ಧಾನುಯಾಯಿಗಳ ಬಾಹುಳ್ಯದ ಲಡಾಖ್ ಬಿಜೆಪಿಯ ಪರವಾಗಿ ನಿಂತರೆ ಮುಸಲ್ಮಾನರೇ ಹೆಚ್ಚಿರುವ ಕಾಶ್ಮೀರ ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಪಿಡಿಪಿಯೊಂದಿಗೆ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟಿತು. ಒಟ್ಟಾರೆ ರಾಜ್ಯದ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬರುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಕೊನೆಗೂ ಪಿಡಿಪಿಯೊಂದಿಗೆ ಮೈತ್ರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿತು ಭಾಜಪ. ಈ ಬಾರಿ ಮೈತ್ರಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಭಾಜಪ ಕೇಂದ್ರ ಸಕರ್ಾರವಷ್ಟೇ ಎಂಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಅಂಶವನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಸಕರ್ಾರ ರಚಿಸಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ರಾಜ್ಯದ ಬಹುತೇಕ ಭೂಭಾಗವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ಏಕೈಕ ಪಕ್ಷವಾಗಿ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಕೈಜೋಡಿಸಿತು. ಮೆಹಬೂಬಾ ಮುಫ್ತಿಗೂ ಕೂಡ ಈ ವಿಚಾರ ಬಲು ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಗೊತ್ತಿತ್ತು.

1

ಎಲ್ಲವೂ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರು ಆ ರಾಜ್ಯದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಸಾವಿರಾರು ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಯ ಪ್ಯಾಕೇಜುಗಳನ್ನು ಘೋಷಿಸಿದರು. ಜಮ್ಮು-ಕಾಶ್ಮೀರ ಪ್ರವಾಹಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದಾಗ ಖುದ್ದು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ನೆಲೆಸಿ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಿಳಿಗೊಳಿಸುವಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ಶ್ರಮ ವಹಿಸಿದರು. ಮತಾಂಧತೆಯ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಬೇಯುತ್ತಿರುವ ಕಾಶ್ಮೀರದ ಮುಸಲ್ಮಾನರಿಗೆ ಮೋದಿಯವರ ಈ ನಡೆಯಾಗಲಿ ದೇಶದ ಜನ ತೋರಿದ ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿಯಾಗಲೀ ತಂಪೆರೆಯಲಿಲ್ಲ. ನಾಲ್ಕು ದಿನ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದು ಐದನೇ ದಿನ ಎಂದಿನ ತಮ್ಮ ಜೀಹಾದಿ ಬುದ್ಧಿ ತೋರಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಶ್ರೀನಗರದ ಸೋಪುರಿನ, ಬಾರಾಮುಲ್ಲ, ಉರಿಯ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಜೀಹಾದಿಗಳಿಗೆ ಬೆಂಬಲ ಕೊಡುವ ಘಟನೆಗಳು ನಡೆದೇ ಇದ್ದವು. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಅಚಾನಕ್ಕು ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದ್ದು ನವಾಜ್ ಶರೀಫರನ್ನು ತಬ್ಬಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಕ್ಷಣಕಾಲ ಕಾಶ್ಮೀರದ ಕೊಳ್ಳದಲ್ಲಿ ಮಿಂಚಿನ ಸಂಚಾರ ಉಂಟು ಮಾಡಿತ್ತಾದರೂ ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಬಲೂಚಿಸ್ತಾನದ ವಿಚಾರವಾಗಿ, ಸಿಂಧ್ನ ವಿಚಾರವಾಗಿ ಭಾರತ ತಳೆದ ಕಠಿಣ ನಿಲುವಿನಿಂದಾಗಿ ಉರಿದೆದ್ದ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಜಮ್ಮು-ಕಾಶ್ಮೀರದ ತರುಣರನ್ನು ಭಡಕಾಯಿಸಲು ಶುರುಮಾಡಿತು. ಆಗಲೇ ಮುಂಚೂಣಿಗೆ ಬಂದು ನಿಂತವನು ಬುರ್ಹನ್ ವಾನಿ. ಫೇಸ್ಬುಕ್ನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ತಂಡದ ಫೋಟೊ ಹಾಕಿದ ಬುರ್ಹನ್ ತಾಕತ್ತಿದ್ದರೆ ಹಿಡಿಯಿರಿ ಎಂದ. ಸೈನ್ಯವೂ ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೇ ಅವನನ್ನು ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಕೊಂದು ಬಿಸಾಡಿತು. ಈ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಬಖರ್ಾದತ್ರಂತಹ ದೇಶ ವಿರೋಧೀ ಪತ್ರಕರ್ತರ ಮೂಲಕ ಬುರ್ಹನ್ ವನಿಯ ಕುರಿತಂತೆ ಅನುಕಂಪ ರೂಪೀ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಬರೆಸಿದವು. ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲ್ಲಂತೂ ಬಖರ್ಾ ಬುರ್ಹನ್ ವನಿಯನ್ನು ಬಡ ಮೇಷ್ಟರ ಮಗ ಎಂದು ಸಂಬೋಧಿಸಿದ್ದು ಅನೇಕರ ಹುಬ್ಬೇರಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿತ್ತು. ಈ ಘಟನೆಯ ನಂತರ ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದ ತರುಣರು ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಸಂಘಟನೆಗಳಿಗೆ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂಬ ಪುಕಾರು ಹಬ್ಬಿಸಲಾಯ್ತು. ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಕೃತ್ಯಗಳಿಗೆ ಸೇರುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದು ನಿಜ. ಆದರೆ ಅದು ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳು ಹೇಳುವಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಮಟ್ಟದ್ದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಚ್ಛಿಸದ ಸೇನೆ ಈ ಹಂತದಲ್ಲಿಯೇ ಆಪರೇಶನ್ ಆಲ್ ಔಟ್ ಅನ್ನು ಘೋಷಿಸಿ ಕಾಶ್ಮೀರ ಕೊಳ್ಳದ ಮನೆ-ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಅಡಗಿದ್ದ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರನ್ನು ಹುಡು-ಹುಡುಕಿ ಕೊಲ್ಲಲಾರಂಭಿಸಿತು. 2012-13 ರ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 130 ಭಯೋತ್ಪಾದಕರನ್ನು ಕೊಂದಿದ್ದರೆ ಭಾಜಪ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ ಮೊದಲನೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಿಯೇ 110, 2015 ರಲ್ಲಿ 108, 2016 ರಲ್ಲಿ 150, 2017 ರಲ್ಲಿ 217 ಮತ್ತು ಈ ಮೈತ್ರಿ ಮುರಿದು ಬೀಳುವ ಮುನ್ನ ಈ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಅದಾಗಲೇ 75 ಭಯೋತ್ಪಾದಕರನ್ನು ಯಮಪುರಿಗೆ ಅಟ್ಟಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಇದು ಪಿಡಿಪಿಯದ್ದೇ ಸಕರ್ಾರ ಇದ್ದಾಗಲೂ ಭಾಜಪ ಮಾಡಿದ ಅಪರೂಪದ ಸಾಧನೆ. ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ನೋಡಲು ಪಿಡಿಪಿಯ ಸಕರ್ಾರ ಕೇಂದ್ರ ಸಕರ್ಾರದ ಮೇಲೆ ಏರಿ ಹೋಗಿದೆ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ವಾಸ್ತವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಭಾಜಪ ಕಾಶ್ಮೀರವನ್ನು ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಮುಕ್ತವಾಗಿಸಲು ಈ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಬಲು ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಬಳಸಿಕೊಂಡಿತು. ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಂತೂ ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರಾಗುವುದಿರಲಿ ಅವರಿಗೆ ಬೆಂಬಲ ಕೊಡಲೂ ಹೆದರಿ ಜನ ತಟಸ್ಥರಾಗುವುದು ಶುರುವಾದಾಗಲೇ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಆತಂಕಕ್ಕೊಳಗಾಯ್ತು ಮತ್ತು ಮೆಹಬೂಬಾ ಮುಫ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾವಾದಿಗಳ ತೂಗುಕತ್ತಿ ನೇತಾಡಲಾರಂಭಿಸಿತ್ತು.

BJP party celebrations in Jammu

ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಜಮ್ಮುವಿನ ಕಥುವಾದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಅತ್ಯಾಚಾರದ ಘಟನೆಯನ್ನು ಅಗತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಉಬ್ಬಿಸಿ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡಲಾಯ್ತು. ಈ ಅತ್ಯಾಚಾರದ ಪ್ರಕರಣ ಹಿಂದುಗಳನ್ನು ಅವಮಾನಿತಗೊಳಿಸಲು ಬೇಕೆಂದೇ ರೂಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದುದು ಎಂದು ಗೊತ್ತಾದೊಡನೆ ಜಮ್ಮುವಿನಲ್ಲಿ ಭರ್ಜರಿ ಪ್ರತಿರೋಧ ವ್ಯಕ್ತವಾಯ್ತು. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಸಕರ್ಾರದಲ್ಲಿ ಮಂತ್ರಿಗಳಾಗಿದ್ದವರು ಈ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದರು. ಸಿಕ್ಕ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಮೆಹಬೂಬಾ ಬಿಡಲು ಸಿದ್ಧವಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ತಪ್ಪನ್ನು ಭಾಜಪದ ಮೇಲೆ ಹೊರಿಸಿ ಸಕರ್ಾರದಿಂದ ಆಚೆ ಬಂದುಬಿಡುವ ಆಲೋಚನೆ ಆಕೆ ಮಾಡಿದ್ದಳು. ಪ್ರತಿಭಟನೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಿದ್ದ ಮಂತ್ರಿಗಳನ್ನು ರಾಜಿನಾಮೆ ಕೊಡುವಂತೆ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ ತಾನು ಸಕರ್ಾರದಲ್ಲಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲವೆಂಬ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಭಾಜಪಕ್ಕೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಮುಟ್ಟಿಸಿದಳು. ಆ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಭಾಜಪ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಅವಮಾನವನ್ನೆದುರಿಸಬೇಕಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಚಾಣಾಕ್ಷ ನಡೆ ಇರಿಸಿದ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದ ಮಂತ್ರಿಗಳ ರಾಜಿನಾಮೆ ಕೊಡಿಸಿ ವಿವಾದ ತಣ್ಣಗಾಗುವವರೆಗೂ ಕಾಯ್ದರು. ಎರಡು ವಾರ ಕಳೆಯುವುದರೊಳಗಾಗಿ ಈ ಇಡಿಯ ಅತ್ಯಾಚಾರ ಪ್ರಕರಣ ಪೂರ್ವ ನಿಯೋಜಿತವೆಂಬ ಸುದ್ದಿ ಹೊರಬಂದಿದ್ದಲ್ಲದೇ ಅದರ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಹಿಂದುಗಳ ವಿರುದ್ಧ ತಿರುಗಿಬಿದ್ದಿದ್ದವರೆಲ್ಲ ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿ ನಿಲ್ಲುವಂತಾಯ್ತು. ಈಗ ಮತ್ತೆ ಸಕರ್ಾರಕ್ಕೆ ಆ ಮಂತ್ರಿಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೇ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದ ಮಂತ್ರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಹುದ್ದೆಯನ್ನು ನೀಡಿ ಜಮ್ಮುವಿನಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗಿದ್ದ ಭಾಜಪದ ನೆಲೆಯನ್ನು ಅಮಿತ್ ಶಾ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಗಟ್ಟಿ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರು. ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸಕರ್ಾರದಿಂದ ಯಾರು ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿದ್ದರೂ ಲಾಭ ಬಿಜೆಪಿಗೇ ಇತ್ತು. ಹಾಗಂತ ಆತುರ ತೋರಲಿಲ್ಲ ಮೋದಿ. ಕಾಶ್ಮೀರದ ಕೊಳ್ಳದ ಜನತೆಗೆ ಮತ್ತೂ ಒಂದು ಅವಕಾಶ ಕೊಡುವ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿದರು. ಆಪರೇಶನ್ ಆಲ್ ಔಟ್ ಅನ್ನು ರಂಜಾನಿನ ಒಂದು ತಿಂಗಳ ಕಾಲ ತಡೆಹಿಡಿದು ಶಾಂತಿಯುತವಾಗಿ ಹಬ್ಬವನ್ನಾಚರಿಸುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಗಳು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟರು. ರಕ್ಷಣಾ ಸಚಿವೆ ನಿರ್ಮಲಾ ಸೀತಾರಾಮನ್ ನಿರಾಕರಿಸಿದ್ದಾಗ್ಯೂ ಅಜಿತ್ ದೋವಲ್ರೊಂದಿಗೆ ಚಚರ್ಿಸಿ ಮೋದಿ ಮಹತ್ವದ ನಿರ್ಣಯ ಕೈಗೊಂಡಿದ್ದರು. ಹೊರ ನೋಟಕ್ಕೆ ಇದು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಸೋಲೆನಿಸಬಹುದೇನೋ. ಆದರೆ ರಂಜಾನಿನ ಕದನ ವಿರಾಮದ ವೇಳೆಯೂ ಸೈನಿಕರನ್ನು ಭಡಕಾಯಿಸಿ ಅವರು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸದೇ ಹೋದಾಗ ಮೋಸದಿಂದ ಅಪಹರಿಸಿ ಕೊಲ್ಲುವವರೆಗೂ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರು ಹೋಗಿದ್ದು ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಅವರ ಪ್ರಭೆಯನ್ನು ಸಾಕಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿತ್ತು. ಯುನೈಟೆಡ್ ನೇಷನ್ಸ್ನ ಮಾನವ ಹಕ್ಕು ರಕ್ಷಣಾ ವಿಭಾಗ ಭಾರತದ ವಿರುದ್ಧ ವರದಿ ಕೊಟ್ಟಾಗ ಅದನ್ನು ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಬಿಟ್ಟರೆ ಮತ್ತ್ಯಾವ ರಾಷ್ಟ್ರವೂ ಅಭಿನಂದಿಸದೇ ಇದ್ದುದಕ್ಕೆ ಈ ಒಂದು ತಿಂಗಳ ಭಾರತದ ನಿರ್ಣಯವೇ ಮುಖ್ಯವಾಯ್ತು. ರಂಜಾನಿನ ಕೊನೆಯ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಸೈನಿಕ ಔರಂಗಜೇಬ್ ನ ಕೊಲೆ ಮತ್ತು ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾವಾದಿಗಳ ಪರವಾಗಿಯೇ ನಿಂತಿದ್ದ ಶೂಜತ್ ಭೂಖಾರಿಯ ಕೊಲೆ ಪಿಡಿಪಿ ಸಕರ್ಾರದ ಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲು ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರಿಗೆ ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಅಸ್ತ್ರ ಒದಗಿಸಿತು. ಸಂಬಂಧ ಕಡಿದುಕೊಂಡೊಡನೆ ಮೋದಿ ಮಾಡಿದ ಮೊದಲನೇ ಕೆಲಸವೇ ಸೈನ್ಯಕ್ಕೆ ಮುಕ್ತ ಪರವಾನಗಿ ನೀಡಿದ್ದು. ಒಮ್ಮೆ ಸೈನ್ಯ ಬೀದಿಗಿಳಿದೊಡನೆ ಕಲ್ಲೆಸೆತಗಾರರೆಲ್ಲ ತೆಪ್ಪಗಾಗಿ ಮನೆ ಸೇರಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಗಡಿ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಬಲವಾದ ಏಟು ಬೀಳುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ನುಸುಳುಕೋರರೂ ತಣ್ಣಗಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನೀಗ ಅಡಗಿ ಕುಳಿತಿರುವ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರನ್ನು ಹುಡು-ಹುಡುಕಿ ಕೊಲ್ಲಬೇಕಷ್ಟೇ. ಮನೆಯೊಳಗೆ ನುಗ್ಗಿ ಗುರುತಿಸಿ ಕೊಲ್ಲಬಲ್ಲ ವಿಶೇಷ ಅಧ್ಯಯನ ನಡೆಸಿರುವ ಎನ್ಎಸ್ಜಿ ಕಮಾಂಡೊ ಪಡೆಗಳನ್ನೇ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ನೇಮಿಸಿರುವುದಂತೂ ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆ. ಇನ್ನು ಆಗಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಎರಡೇ ಕೆಲಸ. ಮೊದಲನೆಯದು ಸಂವಿಧಾನದ 370 ನೇ ವಿಧಿಯನ್ನು ತೆಗೆದು ಹಾಕುವುದು. ಎರಡನೆಯದು ತಮ್ಮ ಆಸ್ತಿ ಬಿಟ್ಟು ಓಡಿ ಹೋಗಿರುವ ಪಂಡಿತರನ್ನು ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ನೆಲೆ ನಿಲ್ಲುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು. ಮುಂದಿನ ಏಳೆಂಟು ತಿಂಗಳುಗಳಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯಪಾಲರ ಅಧಿಕಾರಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಒಂದೆರಡು ಕಠೋರ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟರೆ ಜಮ್ಮು-ಕಾಶ್ಮೀರವಂತೂ ತೆಕ್ಕೆಗೆ ಬಿದ್ದಂತೆಯೇ. ಇಡಿಯ ರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲೂ ಅದರ ಪ್ರಭಾವ ಕಂಡು ಬರುವುದು ಅಸಾಧ್ಯವೇನಲ್ಲ.

4

ನೆನಪಿಡಿ. ಅಮಿತ್ ಶಾ ಮತ್ತು ಮೋದಿ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಇಲ್ಲದೇ ಯಾವ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಮಾಡುವವರಲ್ಲ. ಪಿಡಿಪಿಯೊಂದಿಗಿನ ವಿಚ್ಛೇದನದಲ್ಲೂ ಬಲುದೊಡ್ಡ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರವಿದೆ. ಆದರೆ ಅವರ ಎಲ್ಲಾ ಕೂಡು ಕಳೆಯುವಿಕೆಗಳು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಒಳಿತಿಗಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಎನ್ನುವುದು ಹೆಮ್ಮೆಯ ಸಂಗತಿಯಷ್ಟೇ.

ವಿಧಾನಸಭೆಯಂತೆ ಲೋಕಸಭೆಯನ್ನು ಅಂತತ್ರ ಮಾಡಬಾರದಷ್ಟೇ!

ವಿಧಾನಸಭೆಯಂತೆ ಲೋಕಸಭೆಯನ್ನು ಅಂತತ್ರ ಮಾಡಬಾರದಷ್ಟೇ!

ಇವೆಲ್ಲದರ ಕಿತ್ತಾಟದಲ್ಲಿ ಕನರ್ಾಟಕವಾದರೂ ಗೆದ್ದಿತಾ ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ ಅದನ್ನೂ ಇಲ್ಲವೆಂದೇ ಹೇಳಬೇಕು. ಕಳೆದ 5 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರ ಆಡಳಿತ ಸ್ಥಿರವಾಗಿತ್ತು ಎನ್ನವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಅದು ಕನರ್ಾಟಕಕ್ಕೆ ಗಳಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಅತ್ಯಲ್ಪ. ಈಗಾಗಲೇ ಸಾಲದ ಹೊರೆ ಹೊತ್ತಿರುವ ರಾಜ್ಯ ರೈತರ ಸಾಲ ಮನ್ನಾ ಅಲ್ಲದೇ ಇನ್ನೊಂದಿಷ್ಟು ಜನಪ್ರಿಯ ಘೋಷಣೆಗಳ ಭಾರಕ್ಕೆ ನಲುಗಿ ಕುಸಿದೇ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಮುಂದಿನ 5 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಭದ್ರವಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲೇ ಹೆಣಗಾಡುವ ಮಂತ್ರಿ, ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಸಮರ್ಥವಾದ ರಾಜ್ಯ ರೂಪಿಸುವಲ್ಲಿ ಆಸ್ಥೆ ತೋರಬಲ್ಲರೆಂದು ನಂಬುವುದೇ ಅಸಾಧ್ಯದ ಸಂಗತಿ.

1
ಚುನಾವಣೆಯ ಫಲಿತಾಂಶ ಅತಂತ್ರವಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳು ಬಿಗಡಾಯಿಸುವುದು ಖಾತ್ರಿಯೇ. ನಿಮಗೆ ನೆನಪಿರಬೇಕು. ಅಟಲ್ ಬಿಹಾರಿ ವಾಜಪೇಯಿಯವರು ಮೊದಲನೇ ಬಾರಿ ಪ್ರಧಾನಿಯಾದಾಗ ಭಾಜಪಾಕ್ಕೆ ಪೂರ್ಣ ಬಹುಮತವಿರಲಿಲ್ಲ. 13 ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಸಮಾನ ಮನಸ್ಕರು ಜೊತೆಗೆ ಬರುವಿರಾ ಎಂದು ಕೇಳಿದ್ದಷ್ಟೇ ಬಂತು. ಕೊನೆಗೂ ಅಟಲ್ ಬಿಹಾರಿ ವಾಜಪೇಯಿ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಮಣಿದು ರಾಜಿನಾಮೆ ಕೊಡಬೇಕಾಯ್ತು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಯಾರೊಡನೆ ಬೇಕಿದ್ದರೂ ಮೈತ್ರಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಬಿಜೆಪಿಯೊಂದಿಗಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಹೆದರಿಕೆ ಇರುವುದು ಬಿಜೆಪಿಯದ್ದಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಅದನ್ನು ಹಿಂದಿನಿಂದ ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸ್ವಯಂ ಸೇವಕ ಸಂಘದ್ದು. ತುತರ್ು ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೇರುವುದಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ತಾನು ಜಯಭೇರಿ ಬಾರಿಸುವುದಾಗಿ ಆಂತರಿಕ ಸಮೀಕ್ಷೆಯ ವರದಿ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಇಂದಿರಾ ತುತರ್ು ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೇರಿದ ನಂತರ ಸಂಘದ ಸ್ವಯಂ ಸೇವಕರು ಈ ಕುರಿತಂತೆ ಮಾಡಿದ ವ್ಯಾಪಕ ಪ್ರಚಾರದಿಂದಾಗಿ 200 ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು ಕಷ್ಟವೆಂದು ವರದಿ ಬಂತು. ಗಾಬರಿಗೊಂಡ ಆಕೆ ಏಕನಾಥ ರಾನಡೇಯವರ ಮೂಲಕ ಮೋರೇಶ್ವರ್ ನೀಲಕಾಂತ್ ಪಿಂಗಳೆಯವರಿಗೆ ಮತ್ತು ಅವರ ಮೂಲಕ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಸಂಘ ಪ್ರಮುಖರಾದ ಬಾಳಾಸಾಹೇಬ್ ದೇವರಸರಿಗೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗೆ ಸಹಕಾರ ನೀಡುವಂತೆ ಕೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದರಂತೆ. ಆ ಕೋರಿಕೆಯನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನಿರಾಕರಿಸಿದ ಬಾಳಾಸಾಹೇಬ್ ಜೀ ದುಃಖದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಗೆಳೆಯರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಚ್ಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದರಂತೆ. ಚುನಾವಣೆಯ ನಂತರವೇ ಸಂಘ ಮಾತನಾಡುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಸ್ಪಷ್ಟ ಸಂದೇಶವನ್ನೂ ಇಂದಿರಾಗೆ ತಲುಪಿಸಿದ್ದರಂತೆ. ಸುಜರ್ಿತ್ ದಾಸ್ ಗುಪ್ತ ಸ್ವರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಬರೆದ ಲೇಖನವೊಂದರಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಬಲು ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅಂದಿನಿಂದಲೂ ಸಂಘ ಕಠೋರವೇ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗಿರುವ ಭಯವೂ ಅದೇ. ಒಬ್ಬರ ಜೇಬಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಕೈ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಹಾಯಾಗಿ ಕೂತು ತಿನ್ನಲು ಅಟಲ್ ಬಿಹಾರಿ ವಾಜಪೇಯಿಯವರ ಸಕರ್ಾರ ಅನುಕೂಲವಾಗದೆಂದರಿತ ಸೋನಿಯಾ ಭಾಜಪವನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ ದೇವೇಗೌಡರಿಗೆ ಬೆಂಬಲ ನೀಡಿದರು. ಅವರ ಕಾಲನ್ನೆಳೆದು ಇಂದ್ರಕುಮಾರ್ ಗುಜರಾಲ್ರನ್ನು ಕೂರಿಸಲಾಯ್ತು. ಆ ಸಕರ್ಾರವೂ ಬಹಳ ಕಾಲ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಅಧಿಕಾರ ತಾನು ಮಾಡಲಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ಇತರರ್ಯಾರಿಗೂ ಅದನ್ನು ಪೂಣರ್ಾವಧಿ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಪೂರ್ಣ ಅಧಿಕಾರ ನಡೆಸುವ ಯೋಗ್ಯತೆ ತನಗೆ ಮಾತ್ರ ಎಂದು ಬಿಂಬಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಯಾವಾಗಲು ಮಾಡಿದೆ. ಪೂಣರ್ಾವಧಿಗೆ ಬೆಂಬಲ ಕೊಟ್ಟು ಸಮ್ಮಿಶ್ರ ಸಕರ್ಾರವನ್ನು ನಡೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಿದ ಉದಾಹರಣೆ ನನಗೆ ತಿಳಿದಂತೆ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಾಗದೇ ಹೋದರೂ ಸರಿ ಪದೇ ಪದೇ ಸಕರ್ಾರ ಬೀಳುವ ಕಿರಿ ಕಿರಿ ಬೇಡವೆಂದೇ ಜನ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗೆ ವೋಟು ಹಾಕಲೆಂಬುದು ಅದರ ಅಭಿಮತ ಇರಬಹುದು. ಅಂತಹದ್ದೇ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಈಗ ಕನರ್ಾಟಕವಿದೆ. ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲಿ ಈ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಅತಂತ್ರ ನಿರ್ಣಯದಿಂದಾಗಿ ಬಿಜೆಪಿಯಂತೂ ಸೋತಿದೆ; ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸೂ ಸೋತಿದೆ, ಅತ್ತ ಜೆಡಿಎಸ್ ಇನ್ನೆಂದೂ ಗೆಲ್ಲಲಾಗದಂತಹ ಸ್ಥಿತಿ ತಲುಪಿದೆ. ಇವುಗಳಿಂದಾಗಿ ರಾಜ್ಯವೇ ವಿಕಟ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಮೂಲಕ ಹಾದುಹೋಗುತ್ತಿದೆ.

3

ಬಿಜೆಪಿಯ ಸೋಲು ಕಣ್ಣಿಗೆ ರಾಚುವಂತಿದೆ. ಚುನಾವಣೆಯ ಫಲಿತಾಂಶದ ದಿನ 119 ಸೀಟುಗಳಲ್ಲಿ ಮುನ್ನಡೆಯನ್ನು ಎಂಬ ಮಾಹಿತಿದೊರೆತಾಗ ಶೋಭಾ ಕರಂದ್ಲಾಜೆ ಅಗತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕುಣಿದಾಡಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲ ಚಾನೆಲ್ಲುಗಳಲ್ಲು ಗೆಲುವಿನ ನಗೆ ಬೀರಿ ಮೊದಲು ಮಾತನಾಡಿದ್ದೇ ಅವರು. ಫಲಿತಾಂಶ ವಿರುದ್ಧವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ನೇಪಥ್ಯಕ್ಕೆ ಸರಿದರು. ಸಕರ್ಾರ ರಚಿಸುವ ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕಿ ಅಟಲ್ ಬಿಹಾರಿ ವಾಜಪೇಯಿಯವರಂತೆ ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿ ಯಡ್ಯೂರಪ್ಪ ರಾಜಿನಾಮೆ ಕೊಟ್ಟ ನಂತರ ಒಂದಷ್ಟು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಸಕರ್ಾರ ನಡೆಸುವ ಕಸರತ್ತು ನಡೆದೇ ಇತ್ತು. ಹೈಕಮಾಂಡ್ನಿಂದ ಆದೇಶ ಬಂದೊಡನೆ ತಣ್ಣಗಾದವರೆಲ್ಲ ಮುಂದೇನೂ ದಾರಿ ಕಾಣದೇ ಶಾಂತರಾದರು. ಈ ನಡುವೆಯೇ ರಾಜರಾಜೇಶ್ವರಿ ನಗರದ ಅಬ್ಬರದ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಜಪಕ್ಕೆ ಹೀನಾಯ ಸೋಲಾಯ್ತು. ನಡು ರಾತ್ರಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಅಭ್ಯಥರ್ಿಯ ಕೋಟೆಯನ್ನು ಭೇದಿಸಿ ನಕಲಿ ಮತ ಪತ್ರ ತಯಾರಿಕೆಯ ರಹಸ್ಯ ಭೇದಿಸಿದ ಭಾಜಪ, ಕೇಂದ್ರ ನಾಯಕರೆಲ್ಲ ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿತ್ತು. ಜಿದ್ದಿನ ಹೋರಾಟ ನಡೆಯಬಹುದೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರೆ ಫಲಿತಾಂಶ ಬಂದಾಗ ಅಕ್ಷರಶಃ ಅಚ್ಚರಿಯೇ. ಭಾಜಪ ಅಷ್ಟು ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸೋಲಬಹುದೆಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಖಂಡಿತ ಯಾರಿಗೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಆಸಕ್ತಿಯೇ ಇತರ ನಾಯಕರಿಗೆ ಇದ್ದಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಭಾಜಪದ ಹೀನಾಯ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಇದು ಕೈಗನ್ನಡಿ. ನೆನಪಿಡಿ. ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆ ನಡೆದಾಗ ಇಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಬಿಜೆಪಿ ಗೆದ್ದೇ ಗೆಲ್ಲುತ್ತದೆ. ವಿಧಾನಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಸೀಟುಗಳನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುತ್ತದೆ. ಕನರ್ಾಟಕದ ಅನೇಕ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ನಾಯಕರುಗಳ ಬಲು ಸುಂದರವಾದ ಆಟವಿದು. ಜಯನಗರದ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಾದರೂ ಗೆಲ್ಲಬಹುದೆಂಬ ವಿಶ್ವಾಸವಿತ್ತು ರಾಜ್ಯದ ಜನತೆಗೆ. ವಿಜಯ್ಕುಮಾರರ ಅನುಕಂಪದ ಅಲೆಯನ್ನು ಮತವಾಗಿ ಪರಿವತರ್ಿಸಲೆಂದೇ ಅವರ ಸೋದರರನ್ನೇ ಕಣಕ್ಕಿಳಿಸಿತ್ತು ಭಾಜಪಾ. ಒಳಜಗಳಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕಲಾಗದೇ ನೋವುಂಡಿದ್ದ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಮುಸಲ್ಮಾನ ಸಮಾಜ ಏಕವಾಗಿ ನಿಂತು ವೋಟ್ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಮಣಿಸಿಯೇಬಿಟ್ಟಿತು. ಗೆಲುವಿನ ಅಂತರ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡದ್ದೇನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕ್ಷೇತ್ರ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಂತು ಸತ್ಯ. ಭಾಜಪ ತನ್ನ ಭದ್ರ ಕೋಟೆಯಲ್ಲೇ ಹೀಗೆ ಮಣಿದದ್ದು ಒಳ್ಳೆಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಂತೂ ಅಲ್ಲ.

ಹಾಂಗತ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸೇನು ಗೆದ್ದಿತೆಂದು ಭಾವಿಸಬೇಡಿ. ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರ ಗತ್ತು-ಗೈರತ್ತುಗಳೆಲ್ಲಾ ಈಗ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಪೇಟ ತೊಡಿಸಲು ಬಂದ ಕಾರ್ಯಕರ್ತನಿಗೆ ‘ರಾಜ್ಯದ ಜನತೆಯೇ ಟೋಪಿ ಹಾಕಿದರು’ ಎಂದು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಹೇಳಿದ್ದು ವೈರಲ್ ಆಗಿತ್ತಲ್ಲ; ಆಗ ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿನ ಭಾವನೆ ಎಂಥವನಿಗೂ ಅರ್ಥವಾಗುವಂತಿತ್ತು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಆಂತರಿಕ ಬೇಗುದಿಯ ಸೂತ್ರಧಾರ ಅವರೇ. ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಕುಮಾರಸ್ವಾಮಿಯವರಿಗೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುವಲ್ಲಿ ಚಾಣಾಕ್ಷತೆ ಮೆರೆದಿದ್ದ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯ ತಮ್ಮದೇ ಪಕ್ಷದ ಹಿರಿಯರ ಅವಕೃಪೆಗೆ ತುತ್ತಾಗಿದ್ದರು. ಮಂತ್ರಿ ಪದವಿಯನ್ನು ಹಂಚುವಾಗ, ಸಕರ್ಾರದ ಭವಿಷ್ಯದ ಕುರಿತಂತೆ ಚಿಂತಿಸುವಾಗ, ಅವರಿಗೆ ವಿಶೇಷ ಸ್ಥಾನವಂತೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಮಂತ್ರಿಗಿರಿಗಾಗಿ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರ ಆಪ್ತರೇ ಭಿನ್ನ ಭಿನ್ನ ಸ್ವರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ರಚ್ಚೆ ಹಿಡಿದಾಗ ಸಮಾಧಾನ ಪಡಿಸಲು ಹೈಕಮಾಂಡ್ ಅವರನ್ನೇ ವಿನಂತಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಚಾಣಾಕ್ಷ ನಡೆಯಿಟ್ಟ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯ ಧರ್ಮಸ್ಥಳದ ಉಜಿರೆಗೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತೇನೆಂದು ಬೇಗುದಿಯ ಬೆಂಕಿ ಶಮನವಾಗದಿರುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡರು. ಅವರೆದುರಿಗೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಹೈ ಕಮಾಂಡು ಸೋತು ಸುಣ್ಣವಾಗಿ ಹೋಗಿದೆ. ಅದೀಗ ಹಲ್ಲು ಕಿತ್ತ ಹಾವು. ಇಲ್ಲಿನ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನಲ್ಲೂ ಯಾರು ಯಾರನ್ನೂ ನಂಬುವಂತಿಲ್ಲದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಅವಕಾಶವನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿ ತಾವೇ ಅದನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳುವ ಧಾವಂತದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಎಂ ಬಿ ಪಾಟೀಲರಂತೂ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ನಂಬಲಾರೆ ಎಂದಿದ್ದು ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ. ಈ ಚುನಾವಣೆಯ ಫಲಿತಾಂಶ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸನ್ನು ಸೋಲಿಸಿರುವುದು ಹೀಗೆ.

4

ಜೆಡಿಎಸ್ನ ಕಥೆ ಭಿನ್ನವೇನಲ್ಲ. ಕುಮಾರಸ್ವಾಮಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗುವಾಗ ಇದ್ದ ಉತ್ಸಾಹ ಜೆಡಿಎಸ್ನ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರಿಗೆ ಬಿಡಿ ಶಾಸಕರಿಗೇ ಈಗ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಗೆದ್ದು ಬಂದ ಮುವತ್ತೆಂಟೂ ಜನ ಮಂತ್ರಿಯಾಗಿಬಿಡಬೇಕೆಂಬ ತವಕದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಕುಮಾರಸ್ವಾಮಿಯಂತೂ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟ ಮಾತನ್ನು ಈಡೇರಿಸಲಾಗದೇ ಚಡಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಬೇರೆಲ್ಲ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದಿರಲಿ ಬಜೆಟ್ ಮಂಡಿಸುವ ಮುನ್ನವೂ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರ ಅನುಮತಿ ಪಡೆಯಬೇಕಾದ ದೈನೇಸಿ ಸ್ಥಿತಿ ತಲುಪಿದ್ದಾರೆ. ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡೇ ತಾವೊಂದಷ್ಟು ಹೊಸ ಜನಪ್ರಿಯ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಘೋಷಿಸಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಈಗ ಅವರಿಗಿದೆ. ಮೊದಲೇ ಆಥರ್ಿಕ ಹೊರೆಯಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೊರೆಹಾಕುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ ಒಂದು ವರ್ಷದ ನಂತರ ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಇತರೆ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳನ್ನು ಬಿಡಿ ತನ್ನ ಪ್ರಾಬಲ್ಯವಿರುವ ಹಳೆ ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿಯೂ ಕೂಡ ಜೆಡಿಎಸ್ ತಿಣುಕಾಡಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿಮರ್ಾಣವಾಗುತ್ತದೆ. ದೊಡ್ಡಗೌಡರು ಸುಮ್ಮನಿರಲಾರರೆಂಬ ಭರವಸೆ ಜೆಡಿಎಸ್ನವರಿಗೆ ಇದ್ದರೂ ಅವರ ಪಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಅರಿತಿರುವ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಪ್ರತಿ ಪಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಜೆಡಿಎಸ್ಗೆ ಸಂಕಟ ಖಾತ್ರಿ. ಹೀಗಾಗಿ ಈ ಕದನದಲ್ಲಿ ಜೆಡಿಎಸ್ ಕೂಡಾ ಗೆದ್ದಿಲ್ಲ.

ಇವೆಲ್ಲದರ ಕಿತ್ತಾಟದಲ್ಲಿ ಕನರ್ಾಟಕವಾದರೂ ಗೆದ್ದಿತಾ ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ ಅದನ್ನೂ ಇಲ್ಲವೆಂದೇ ಹೇಳಬೇಕು. ಕಳೆದ 5 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರ ಆಡಳಿತ ಸ್ಥಿರವಾಗಿತ್ತು ಎನ್ನವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಅದು ಕನರ್ಾಟಕಕ್ಕೆ ಗಳಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಅತ್ಯಲ್ಪ. ಈಗಾಗಲೇ ಸಾಲದ ಹೊರೆ ಹೊತ್ತಿರುವ ರಾಜ್ಯ ರೈತರ ಸಾಲ ಮನ್ನಾ ಅಲ್ಲದೇ ಇನ್ನೊಂದಿಷ್ಟು ಜನಪ್ರಿಯ ಘೋಷಣೆಗಳ ಭಾರಕ್ಕೆ ನಲುಗಿ ಕುಸಿದೇ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಮುಂದಿನ 5 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಭದ್ರವಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲೇ ಹೆಣಗಾಡುವ ಮಂತ್ರಿ, ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಸಮರ್ಥವಾದ ರಾಜ್ಯ ರೂಪಿಸುವಲ್ಲಿ ಆಸ್ಥೆ ತೋರಬಲ್ಲರೆಂದು ನಂಬುವುದೇ ಅಸಾಧ್ಯದ ಸಂಗತಿ. ದೇಶಕ್ಕೆ ಮಾದರಿಯಾಗಬೇಕಾದ ಕನರ್ಾಟಕ ರಾಜ್ಯ, ಜನತೆ ಮಾಡಿದ ಸಣ್ಣ ತಪ್ಪಿನಿಂದಾಗಿ ಇಂದು ಘೋರ ಸಂಕಟದ ಎದುರಿಗೆ ಬಂದು ನಿಂತಿದೆ. ನನಗಿರುವ ಆತಂಕ ಒಂದೇ. ಸ್ವಲ್ಪ ಯಡವಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಂಡು 2019 ರಲ್ಲೂ ಹೀಗೇ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತೇವಾ ಅಂತ. ಭಾರತ ಅದಾಗಲೇ ಪ್ರಗತಿಯ ರಾಜ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡುತ್ತಿದೆ. 70 ವರ್ಷಗಳ ಸುದೀರ್ಘ ನಿದ್ದೆಯನ್ನು ಕೊಡವಿಕೊಂಡು ಮೇಲೆದ್ದಿರುವ ಭಾರತ ಈಗ ಅಸಲಿ ಬೆಳಕನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದೆ. ಜನಪ್ರಿಯ ಘೋಷಣೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ ಮೈಮರೆತಿದ್ದ ಈ ದೇಶಕ್ಕೆ ಕಠಿಣ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ರಾಷ್ಟ್ರ ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ಬದುಕುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯನ್ನು ನಿಮರ್ಿಸಿರುವ ನಾಯಕ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ಭಾರತವನ್ನು ಭಂಜಿಸುವ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತು ಅನೇಕ ದಶಕಗಳಿಂದಲೂ ಬಿಳಿಯರ ಏಜೆಂಟುಗಳಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿರುವ ದೇಶದ್ರೋಹಿಗಳಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಪಾಠ ಕಲಿಸುವ ನಾಯಕ ಆತ. ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ದೇಶದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕವಾಗಿದ್ದ ತರುಣರು ಈಗ ಹೊಸ ಹೊಸ ಆವಿಷ್ಕಾರಗಳ ಮೂಲಕ ತಾವೇ ಉತ್ತರ ನೀಡುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂದು ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ. ಸ್ಟಾಟರ್್ ಅಪ್ಗಳ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಇಂದು ಭಾರತ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡುತ್ತಿದೆ. ಹೊಸ ಹೊಸ ಉದ್ದಿಮೆಗಳ ಆರಂಭಕ್ಕೆ ತರುಣರು ಆಸಕ್ತಿ ತೋರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಬ್ಯಾಂಕುಗಳು ಸಾಲ ಕೊಡುತ್ತಿವೆ. ಜಾತಿ-ಮತ-ಪಂಥ, ಸ್ಪೃಶ್ಯಾಸ್ಪೃಶ್ಯತೆ, ಲಿಂಗ ಭೇದ ಇವುಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ಆರೋಪ ಮಾಡಿಯೇ ಕಾಲ ಕಳೆದಿದ್ದ ಭಾರತ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಾನ ಅವಕಾಶ ಕೊಡಿಸುವಲ್ಲಿ ಬಲವಾದ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನಿಟ್ಟಿದೆ. ಮತ ಬ್ಯಾಂಕುಗಳ ರಾಜಕಾರಣದಿಂದ ಆಚೆ ಬಂದು 70 ರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಭಾರತ ವಿಕಾಸದ ಪಥದ ಕುರಿತಂತೆ ಮಾತನಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದೆ. ರೈಲು ಸರಿಯಾದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಸಾಕು ಎಂದು ವಾಚು ಹಿಡಿದು ಕುಳಿತಿದ್ದ ಭಾರತೀಯ ಇಂದು ಹೈಪರ್ಲೂಪ್ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಕುರಿತಂತೆ ಆಲೋಚಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಯಾವ ಅಂಬಾನಿ-ಅಧಾನಿಗಳು ಲೂಟಿಯಷ್ಟೇ ಮಾಡುತ್ತಾರೆಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಆಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೋ ಅಂಥವರೀಗ ಕಾರ್ಬನ್ ಫೈಬರ್ಗಳನ್ನು ನಿಮರ್ಾಣ ಮಾಡುವ ಹೊಸ ಹೊಸ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳನ್ನು ತಂದು ಭಾರತವನ್ನು ಜಾಗತಿಕ ಪರಿಪ್ರೇಕ್ಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಮಸಮಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದೇ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸುರಕ್ಷತೆಗಾಗಿ ಕೈಚಾಚಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ತರುಣ ಸ್ವಂತ ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕೆ ಮುದ್ರಾ ಲೋನ್ ಎಷ್ಟು ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಕೇಳುವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಜನರೀಗ ದಡ್ಡರಲ್ಲ; ತಮಗೇನು ಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಕೇಳಬಲ್ಲ ಛಾತಿಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರಲ್ಲದೇ ಹೊಸ ದಿಕ್ಕಿನತ್ತ ನಡೆಯಬೇಕೆಂಬ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನೂ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ.

Exhibition at National Archives of India

ಭಾರತ ಗೆಲ್ಲುತ್ತಿದೆ. ಈ ಗೆಲುವಿನ ಓಟ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟರೆ ನಾವು ನೂರು ವರ್ಷವಾದರೂ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಲ್ಪಡುತ್ತೇವೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಮಾತ್ರ ಭಾರತ ಸೋತರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ನಾವು ಗೆದ್ದರೆ ಸಾಕೆಂಬ ಸ್ವಾರ್ಥದ ಚಿಂತನೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಅವರುಗಳೇ ವೋಟ್ ಬ್ಯಾಂಕುಗಳಾಗಿ ಲೂಟಿಕೋರರೊಂದಿಗೆ ನಿಲ್ಲುವುದು. ನಾವು ಸ್ವಲ್ಪದರಲ್ಲೇ ಎಡವಿದೆವು. ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದ್ದರೆ ಭಾರತ ಗೆದ್ದಂತೆ ಕನರ್ಾಟಕವನ್ನೂ ಗೆಲ್ಲಿಸಬಹುದಿತ್ತು. ಸಮರ್ಥವಾದ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದೇ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಬಹುಮತವನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಸಮರ್ಥವಾದ ಸಕರ್ಾರವನ್ನು ಆರಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುವ ನೈತಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಾದರೂ ಉಳಿದಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಈಗ ನೋಡಿ. ಯಾವ ಪಕ್ಷದ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆಯ ಕುರಿತಂತೆಯೂ ನಾವು ಮಾತನಾಡುವಂತಿಲ್ಲ. ಹಿಂದಿನ ಸಕರ್ಾರದ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರವನ್ನು ಬಯಲಿಗೆಳಿಯಿರೆಂದು ಹೊಸ ಸಕರ್ಾರವನ್ನು ಕೇಳುವಂತೆಯೂ ಇಲ್ಲ. ನಾವೀಗ ಅಕ್ಷರಶಃ ಬಂಧಿಗಳು. ಹೀಗೆ ಇನ್ನೆಷ್ಟು ದಿನ ಕಾಲ ಸವೆಸಬೇಕು ತಿಳಿಯದಷ್ಟೇ.

ರಂಜಾನ್ ಮುಗಿಯಿತು. ಇನ್ನು ಲೆಕ್ಕ ಚುಕ್ತಾ ಮಾಡಬೇಕಷ್ಟೇ!

ರಂಜಾನ್ ಮುಗಿಯಿತು. ಇನ್ನು ಲೆಕ್ಕ ಚುಕ್ತಾ ಮಾಡಬೇಕಷ್ಟೇ!

ಕಾಶ್ಮೀರ ಈ ರೀತಿಯ ಶಾಂತ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಮರಳುವುದನ್ನು ಅರಿತೊಡನೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಬೆಂಬಲಿತ ಉಗ್ರರು ಮತ್ತು ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾವಾದಿಗಳು ಚಡಪಡಿಕೆಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ. ಈ ಬಾರಿಯೂ ಹಾಗೆಯೇ ಆಯ್ತು. ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಸೈನಿಕರನ್ನು ಭಡಕಾಯಿಸಿ ಕದನವಿರಾಮವನ್ನು ಅವರೇ ಮುರಿಯುವಂತೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಪ್ರಯತ್ನ ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾವಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆ ತೋರಿದ ಸಂಭ್ರಮ ಬಲು ಅಪರೂಪದ್ದು.

ಈ ಲೇಖನ ಓದುವ ವೇಳೆಗಾಗಲೇ ರಂಜಾನ್ ಮಾಸ ಮುಗಿದು ಹಬ್ಬವೂ ಕಳೆದುಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ. ಅದರೊಟ್ಟಿಗೆ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕರ ಏಕಪಕ್ಷೀಯವಾಗಿ ಘೋಷಿಸಿದ್ದ ಕದನವಿರಾಮವೂ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. 2017 ರಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆ ಆರಂಭಿಸಿದ್ದ ಆಪರೇಶನ್ ಆಲ್ ಔಟ್ ಒಂದು ಮಹತ್ವಪೂರ್ಣ ಘಟ್ಟವನ್ನು ರಂಜಾನ್ನ ವೇಳೆಗೆ ಮುಟ್ಟಿತ್ತು. ಈ ವೇಳೆಗೆ ಕದನ ವಿರಾಮವನ್ನು ಭಾರತ ಸಕರ್ಾರ ಘೋಷಿಸಬಹುದೆಂದು ಯಾರು ಊಹಿಸಿಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರು ಬಲು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಇಟ್ಟ ಹೆಜ್ಜೆ ಅದಾಗಿತ್ತು. ಕದನ ವಿರಾಮದ ಘೋಷಣೆಯಾಗಬೇಕೆಂದು ಮೆಹಬೂಬ ಮುಫ್ತಿ ಗೋಗರೆದು ಕೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಕಶ್ಮೀರದ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಆಕೆಗದು ಬಲವನ್ನು ತಂದುಕೊಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಣಾ ಸಚಿವೆ ನಿರ್ಮಲಾ ಸೀತಾರಾಮನ್ ಕದನ ವಿರಾಮದ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ತಳ್ಳಿಹಾಕಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅದಾದ ಒಂದೆರಡು ದಿನಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಗೃಹ ಸಚಿವ ರಾಜನಾಥ್ ಸಿಂಗ್ ಸಕರ್ಾರ ಕದನ ವಿರಾಮಕ್ಕೆ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿರುವುದಾಗಿ ಘೋಷಿಸಿದ್ದು ಎಲ್ಲರ ಅಚ್ಚರಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತು. ಬಲಪಂಥೀಯರೆಲ್ಲಾ ಸಕರ್ಾರದ ವಿರುದ್ಧ ತಿರುಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದರು. ಸ್ವತಃ ಮೋದಿ ಕಾಶ್ಮೀರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಇದರ ಕುರಿತಂತೆ ಧನಾತ್ಮಕವಾಗಿಯೇ ಮಾತನಾಡಿ ಕದನವಿರಾಮದ ನಿಧರ್ಾರವನ್ನು ಸಮಥರ್ಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಅಚ್ಚರಿಯೆಂದರೆ ಈ ಕದನ ವಿರಾಮ ಕಶ್ಮೀರದ ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾವಾದಿಗಳಿಗೆ ಬಲುದೊಡ್ಡ ಆಘಾತವನ್ನೇ ಉಂಟುಮಾಡಿದೆ. ಹಿಂದೂ ಪರವಾಗಿರುವಂಥ ಭಾಜಪ ಹೀಗೊಂದು ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ತಂಪೆರೆಯಬಲ್ಲ ನಿರ್ಣಯ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲದೆಂಬುದನ್ನು ಯಾರೂ ಊಹಿಸಿಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕಾಶ್ಮೀರದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನತೆ ಆಪರೇಶನ್ ಆಲ್ ಔಟ್ನ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮನೆ-ಮನೆಗೆ ನುಗ್ಗಿ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರನ್ನು ಹಿಡಿಹಿಡಿದು ಬಗ್ಗು ಬಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಸೈನಿಕರ ಕಾಯರ್ಾಚರಣೆಯಿಂದ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಮುಕ್ತಿ ದೊರೆಯಿತೆಂದು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟರು. ಕಾಶ್ಮೀರ ಈ ರೀತಿಯ ಶಾಂತ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಮರಳುವುದನ್ನು ಅರಿತೊಡನೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಬೆಂಬಲಿತ ಉಗ್ರರು ಮತ್ತು ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾವಾದಿಗಳು ಚಡಪಡಿಕೆಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ. ಈ ಬಾರಿಯೂ ಹಾಗೆಯೇ ಆಯ್ತು. ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಸೈನಿಕರನ್ನು ಭಡಕಾಯಿಸಿ ಕದನವಿರಾಮವನ್ನು ಅವರೇ ಮುರಿಯುವಂತೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಪ್ರಯತ್ನ ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾವಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆ ತೋರಿದ ಸಂಭ್ರಮ ಬಲು ಅಪರೂಪದ್ದು. ಗಡಿ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಅಪ್ರಚೋದಿತ ದಾಳಿ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಮೇಲೆ ನಿರಂತರ ಗುಂಡಿನ ಸುರಿಮಳೆಗೈದು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಡಿಜಿಎಂಒ ಭಾರತದ ಡಿಜಿಎಂಒಗೆ ಮಾತನಾಡಿ ಕದನವಿರಾಮದ ಉಲ್ಲಂಘನೆ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಮಾಡುವುದು ಬೇಡ ಎಂದು ಗೋಗರೆಯುವ ಸ್ಥಿತಿ ನಿಮರ್ಾಣವಾಗಿತ್ತು. ಭಾರತದ ಸೈನಿಕರಿಗಿದ್ದ ಆದೇಶ ಬಲು ನಿಚ್ಚಳವಾಗಿತ್ತು. ತಾವಾಗಿಯೇ ಕಾಯರ್ಾಚರಣೆ ನಡೆಸುವಂತಿಲ್ಲ ಆದರೆ ಪ್ರಚೋದನೆ ಬಂದರೆ ಬಿಡುವಂತೇನಿಲ್ಲ. ಸೇನೆಗೂ ಸಿಆರ್ಪಿಎಫ್ಗೂ ಸಣ್ಣ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ. ಸೇನೆಗೆ ಬಂದೂಕೆತ್ತಲು ಮೇಲಿನ ಆದೇಶಕ್ಕೆ ಕಾಯಬೇಕಂತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸಿಆರ್ಪಿಎಫ್ ಜವಾನ ತಾನಾಗಿಯೇ ನಿರ್ಣಯ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಂತಿಲ್ಲ. ಆತನದ್ದು ತಡೆಯುವುದಷ್ಟೇ ಕೆಲಸ ಹೊಡೆಯುವುದಲ್ಲ. ಇದು ಗೊತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದಲೇ ಕಾಶ್ಮೀರದ ಪುಂಡರು ಸಿಆರ್ಪಿಎಫ್ ಜವಾನರ ಮೇಲೆ ಕಲ್ಲೆಸೆಯುತ್ತಾರೆ. ಸೇನೆಯವರ ಮೇಲೆ ಕಲ್ಲೆಸೆದರೆ ಬಚಾವಾಗುವುದು ಕಷ್ಟ ಎಂದು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ರಂಜಾನಿನ ಪವಿತ್ರ ಆಚರಣೆಯ ಹೊತ್ತಲ್ಲೇ ಕಲ್ಲೆಸೆದು; ಸಿಆರ್ಪಿಎಫ್ ಸೈನಿಕನನ್ನು ಜಗ್ಗಾಡಿ ಅವನ ಚಕ್ರದ ಕೆಳಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡು ಒಬ್ಬ ಸತ್ತದ್ದು.

1

ಆಗಲೇ ಕಾಶ್ಮೀರದ ದಿ ರೈಸಿಂಗ್ ಕಶ್ಮೀರ್ ನ ಮುಖ್ಯ ಸಂಪಾದಕ ಶುಜಾತ್ ಭುಖಾರಿ ಸೈನ್ಯದ ವಿರುದ್ಧ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಬರೆದದ್ದು. ಆತ ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಪ್ರಭುತ್ವದ ವಿರುದ್ಧವೇ. ಕಶ್ಮೀರಿಯತ್ತನ್ನು ಉಳಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಮಾತನಾಡುತ್ತಲೇ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರ ಬೆಂಬಲಕ್ಕೆ ನಿಂತವನು. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಕದನವಿರಾಮ ಘೋಷಣೆ ಮಾಡಿದಾಗಿನಿಂದಲೂ ಅವರ ವಿರುದ್ಧ ಬೆಂಕಿ ಕಾರುತ್ತಿದ್ದ. ಟೆರರಿಸಂ ಮತ್ತು ಟೂರಿಸಂನ ನಡುವೆ ನೀವೇ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ ಎಂದು ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಆತ ಮೂದಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ವಾಜಪೇಯಿಯವರು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಶ್ಮೀರಿಯತ್ತಿನ ಕುರಿತಂತೆ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರು ಮಾತನಾಡುವುದು ನಿಜ. ಆದರೆ ಕಶ್ಮೀರಕ್ಕೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ನೀಡುವ ಜಂಮೂರಿಯತ್ತನ್ನು ಮರೆತೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಕಟಕಿಯಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಕಶ್ಮೀರದ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಪರಿಹಾರ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯೊಂದೇ ಎಂದು ಮೋದಿ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಅವನು ಎಂದಿಗೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡವನೇ ಅಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗುವುದಿದ್ದರೆ 80 ಸಾವಿರ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಯ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಕಶ್ಮೀರಕ್ಕೆ ಘೋಷಿಸಿದಾಗ ಕಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ಕಾಣಬೇಕಿತ್ತು ಎಂಬುವುದು ಅವನ ಅನಿಸಿಕೆ. ಕಾಶ್ಮೀರಕ್ಕೆ ಬೇಕಿರುವುದು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮಾತ್ರ ಎಂದು ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ಭಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಎಲ್ಲಾ ಬಲಪಂಥೀಯರು ಮೋದಿಯ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಶುಜಾತ್ ಭುಖಾರಿ ಮಾತ್ರ ಮೋದಿಯ ಚಾಣಾಕ್ಷ ನಡೆಯ ಅಂತರಂಗವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಜನರನ್ನು ಭಡಕಾಯಿಸುವಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ರಂಜಾನಿನ ಕಾಲದ ಕದನ ವಿರಾಮ ಮುರಿಸಿ ಕದನದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನಿಮರ್ಾಣ ಮಾಡಬೇಕು ಎನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಶುಜಾತ್ ಪಾತ್ರವೂ ಸಾಕಷ್ಟಿತ್ತು. ಸಿಆರ್ಪಿಎಫ್ ಜವಾನರ ಗಾಡಿಯ ಚಕ್ರಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿ ಕಲ್ಲೆಸೆತಗಾರನೊಬ್ಬ ಸತ್ತಾಗ ಆ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿ ಸೈನಿಕರ ವಿರುದ್ಧ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ದಂಗೆಗೆ ಪ್ರಚೋದನೆಯನ್ನೂ ನೀಡಿದ್ದ. ಖ್ಯಾತ ಪತ್ರಕರ್ತ ರಂಗನಾಥನ್ ಸಭೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಶುಜಾತ್ ಭುಖಾರಿಯ ಈ ಬಗೆಯ ದೇಶವಿರೋಧೀ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಕುರಿತಂತೆ ಆತಂಕದಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದ್ದರು.

ಅಚ್ಚರಿಯೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಮೊನ್ನೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಶ್ರೀನಗರ ಲಾಲ್ಚೌಕ್ನಲ್ಲಿ ಪತ್ರಕರ್ತರ ಸಭೆಯೊಂದರಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಶುಜಾತ್ ಭುಖಾರಿಯನ್ನು ಮುಸುಕು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬಂದ ಮೂರು ಜನ ಉಗ್ರಗಾಮಿಗಳು ನಡುರಸ್ತೆಯಲ್ಲೇ ಗುಂಡು ಹೊಡೆದು ಕೊಂದು ಬಿಸಾಡಿದ್ದರು. ಕಶ್ಮೀರದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಸೈನಿಕರ ರಕ್ತ ಹರಿಸುವಂತೆ ಕರೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಭುಖಾರಿ ತಾವೇ ರಕ್ತ ಹರಿಸಿ ಅನಾಮತ್ತಾಗಿ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡಿದ್ದರು.

2
ಅದರೊಟ್ಟಿಗೇ ಲೆಫ್ಟಿನೆಂಟ್ ಉಮರ್ ಖಲೀದ್ರನ್ನು ಮರೆಯುವ ಮುನ್ನವೇ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ರೈಫಲ್ಸ್ನ ಸೈನಿಕ ಔರಂಗಜೇಬರ ಹತ್ಯೆಯಾಗಿದೆ. ಹಬ್ಬವನ್ನಾಚರಿಸಲು ರಜೆ ಪಡೆದು ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಔರಂಗಜೇಬ್ ಅಪಹರಣಕ್ಕೊಳಗಾಗಿ ಕಾಣೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅವರು ಪತ್ತೆಯಾದಾಗ ಗುಂಡೇಟು ತಿಂದು ಕಲ್ಲಿನಿಂದ ಹೊಡೆದು ಕೊಂದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದರು. ಪ್ರತಿ ರಂಜಾನಿಗೊಬ್ಬ ಮುಸಲ್ಮಾನ ಸೈನಿಕನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವ ಉದ್ದೇಶವಾದರೂ ಏನಿದ್ದಿರಬಹುದೆಂದು ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವಾಗಲಾರದು ಆದರೆ ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಬಂದಾಗಿನಿಂದ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಜಮ್ಮು-ಕಾಶ್ಮೀರದ ಚಹರೆ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಗಾಬರಿ ಹುಟ್ಟಿಸಿದೆ. ಅಲ್ಲಿನ ತರುಣರು ಈಗ ಸೈನ್ಯಕ್ಕೆ ಸೇರುತ್ತಾರೆ. ಸಿವಿಲ್ ಸವರ್ೀಸ್ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ರ್ಯಾಂಕು ಗಳಿಸುತ್ತಾರೆ, ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಸ್ಟಾರುಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ ಎಲ್ಲರಂತೆ ಬದುಕಿ ತಾವು ಮುಖ್ಯವಾಹಿನಿಗೆ ಬರಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚಾದಷ್ಟು ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಗೆ ಸಿಗುವ ಮೂಲವಸ್ತು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಲೇ ಹೋಗುವುದರಿಂದ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕೃತಕವಾಗಿಯಾದರು ಈ ಭಯವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯ. ಹಾಗೆಂದೇ ಎಲ್ಲ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಕೊಲೆಗಳು ತೀರಾ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗುತ್ತಿವೆ. ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿಯಂತೂ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಪರ ವಿರೋಧ ಎಂಬುದೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಇಸ್ಲಾಮಿನ ರಕ್ಷಣೆಯಂತೂ ಬಲು ದೂರದ ಮಾತು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ತಮಗೆ ದಕ್ಕುವ ಲಾಭದ್ದಷ್ಟೇ ಚಿಂತೆ. ಮಹಮ್ಮದ್ ಅಲಿ ಜಿನ್ಹಾನ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಗೆ ಬಲಿಯಾದ ಮುಸಲ್ಮಾನರು ಇಂದು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದಲ್ಲಿ ಚರಂಡಿಯ ಹುಳುಗಳಿಗಿಂತ ಕೆಟ್ಟ ಬದುಕು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕಶ್ಮೀರದ ಕಥೆಯೂ ಅದೇ. ಅತ್ತ ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾವಾದಿಗಳಾಗಿ ಭಾರತ ಸಕರ್ಾರದ ವಿರುದ್ಧ ನಿಂತು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದಿಂದ ಹಣ ಪಡೆಯುವವರು ಇತ್ತ ಸಕರ್ಾರದ ಮಜರ್ಿಯನ್ನೂ ಗಳಿಸಿ ಡಬಲ್ ಏಜೆಂಟುಗಳಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅದು ಗೊತ್ತಾದೊಡನೆ ಅವರ ಅಂತ್ಯ ಕಟ್ಟಿಟ್ಟ ಬುತ್ತಿಯೇ. ಭುಖಾರಿಯ ಹತ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಬಗೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಏನಾದರೂ ಇದ್ದಿರಬಹುದೇ ಎನ್ನುವುದು ಕಾಡುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಆತನನ್ನು ಕೊಂದವರ ಚಿತ್ರಗಳಂತೂ ಸಿಕ್ಕಿವೆ. ಬೈಕಿನಲ್ಲಿ ಬಂದ ಮೂವರು ಭುಖಾರಿಯನ್ನು ಕೊಂದ ಒಂದೆರಡು ನಿಮಿಷ ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತು ಆತ ಸತ್ತದ್ದನ್ನು ಖಾತ್ರಿ ಪಡೆಸಿಕೊಂಡೇ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. ಸದಾ ಕಲ್ಲೆಸೆತ, ಗುಂಡಿನ ಮೊರೆತಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ಲಾಲ್ಚೌಕ್ಗೆ ಈ ಬಗೆಯ ಒಂದೆರಡು ಗುಂಡುಗಳ ಸದ್ದು ಪಟಾಕಿ ಸಿಡಿದಂತೆ ಭಾಸವಾಗಿದ್ದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಈ ಹತ್ಯೆಯಿಂದ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರ ಕೈ ಒಂದು ಮುಷ್ಟಿಯಷ್ಟು ಮೇಲಾಗಿದ್ದಂತೂ ನಿಜ. ಹೊಸಬರ್ಯಾರೂ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಪರ ನಿಲ್ಲಲಾರರು.

featured

ಇಡಿಯ ಕಶ್ಮೀರದ ಸಮಸ್ಯೆ ಶ್ರೀನಗರ, ಶೋಪಿಯಾನ್ ಮತ್ತು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಗಡಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಿರುವ ಬಾರಮುಲ್ಲಾ, ಉರಿ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ. ಅಲ್ಲಿಯೂ ಹಳ್ಳಿಗರು ಈ ಎಲ್ಲಾ ಕಿರಿಕಿರಿಯಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಸಹಜವಾದ ಬದುಕನ್ನು ನಡೆಸಲು ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹೇಗೆ ಒಬ್ಬ ಭಗವಾನ್, ಗೌರಿ ಲಂಕೇಶ್, ಪ್ರಕಾಶ್ ರಾಜ್, ದಿನೇಶ್ ಅಮೀನ್ ಮಟ್ಟು ಅಂಥವರು ಅರ್ಬನ್ ನಕ್ಸಲ್ಗಳಾಗಿ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲವಾದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಇದೆಯೆಂದು ಬಿಂಬಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನ ಪಡುತ್ತಾರೋ ಹಾಗೆಯೇ ಕಾಶ್ಮೀರದ ಅರ್ಬನ್ ನಕ್ಸಲರೂ ಕೂಡ. ಇವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಬಲು ಕಡಿಮೆಯಾದರೂ ಸದ್ದು ಮಾತ್ರ ಬಲು ಜೋರು. ವಿದೇಶದಿಂದ ಹಣ ಪಡೆದು ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವ ಇವರು ತಾವು ಹೇಳಿದ್ದೇ ಸತ್ಯವೆಂದು ಜಗತ್ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಂಬಿಸಿಬಿಡಬಲ್ಲರು. ರಂಜಾನ್ ಮುಗಿದೊಡನೆ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರ ಸದ್ದಡಗಿಸಿ ಕಾಶ್ಮೀರದ ಬಹುಪಾಲು ಶಾಂತಿಪ್ರಿಯ ಜನರನ್ನು ಬಲಗೊಳಿಸುವ ಕೆಲಸ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಮುಂದಿದೆ. ಮೋದಿ ಅದಕ್ಕೆ ಸಜ್ಜಾಗಿದ್ದಾರೆ ಕೂಡ. ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆ ಸಮವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಇಸ್ತ್ರಿ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಕಾಯುತ್ತಿದೆ. ಲೆಕ್ಕ ಚುಕ್ತಾ ಮಾಡುವ ವಿಚಾರಗಳು ಸದ್ಯದಲ್ಲೇ ಕಿವಿಗೆ ಅಪ್ಪಳಿಸಲಿವೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಯಬೇಕು ಅಷ್ಟೇ.

ಪ್ರಣಬ್ ಮುಖಜರ್ೀ ಸಂಘ ಭೇಟಿ; ಲಾಭ ಯಾರಿಗೆ?

ಪ್ರಣಬ್ ಮುಖಜರ್ೀ ಸಂಘ ಭೇಟಿ; ಲಾಭ ಯಾರಿಗೆ?

ತಮ್ಮ ವಿರೋಧಿಗಳನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸುವ ಪರಂಪರೆ ಸಂಘಕ್ಕೆ ಈಗ ಶುರುವಾದುದೇನಲ್ಲ. ಹಿಂದೂ ಮಹಾ ಸಭಾದ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸ್ವಯಂ ಸೇವಕ ಸಂಘದ ಹಿಂದುತ್ವದ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪದ ಮಹಾತ್ಮಾ ಗಾಂಧೀಜಿಯವರು 1934 ರಲ್ಲಿಯೇ ಸಂಘ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಇಂದಿರಾರವರು ತುತರ್ು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಜಾರಿಗೊಳಿಸಿದಾಗ ಅದರ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಸಂಘ ರೂಪಿಸಿದ ಜನಾಂದೋಲನಕ್ಕೆ ಮಾರು ಹೋದ ಇದೇ ಜಯ ಪ್ರಕಾಶ್ ನಾರಾಯಣ್ 1977ರಲ್ಲಿ ಸಂಘದ ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿ ಸ್ವಯಂ ಸೇವಕರ ದೇಶಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಮನಸಾರೆ ಕೊಂಡಾಡಿದರು.

ಮಾಜಿ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿ ಪ್ರಣಬ್ ಮುಖಜರ್ಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸ್ವಯಂ ಸೇವಕ ಸಂಘದ ಸಂಘ ಶಿಕ್ಷಾ ವರ್ಗದ ಸಮಾರೋಪಕ್ಕೆ ಬರುವೆನೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದು ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳ ಕಾಲವಾದರೂ ದೇಶದ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿತ್ತು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಕಟ್ಟಾಳುವಾಗಿ 5-6 ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಸೇವೆಗೈದವರು ಪ್ರಣಬ್ ಮುಖಜರ್ಿ. ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿದ್ದಷ್ಟೂ ಕಾಲ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸ್ವಯಂ ಸೇವಕ ಸಂಘದ ಕಟ್ಟಾ ವಿರೋಧಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಅಂಥವರು ಈಗ ಚುನಾವಣೆಯ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಸಂಘದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೊಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದೆಂದರೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಲು ಕಷ್ಟವಾಗುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಆಗಿತ್ತು. ಪ್ರಣಬ್ ಮುಖಜರ್ಿಯಂತಹ ಪ್ರಮುಖ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ಸಂಘವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟ ಮೇಲೆ ಇನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಸಣ್ಣ-ಪುಟ್ಟ ಜನರ ದನಿಗೆ ಯಾವ ಬೆಲೆ? ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ತಮಗೇ ಅರಿವಾಗದ ಬೇನೆಯಲ್ಲಿ ವಿಲವಿಲನೇ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರುವಂತಿತ್ತು. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಪ್ರಣಬ್ ಮುಖಜರ್ಿ ಒಂದು ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶ ವಂಚಿತರೇ. ಹಾಗಂತ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಪಡಸಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಸೀತಾರಾಂ ಕೇಸರಿಯಂತೆ ಅವಮಾನಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದವರಲ್ಲ. ತಮಗಾದ ನೋವನ್ನು ನುಂಗಿಕೊಂಡೇ ಪಕ್ಷ ನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ಮೆರೆಯುತ್ತಾ ಬಂದವರು. 1984 ರಲ್ಲಿ ಇಂದಿರಾ ತೀರಿಕೊಂಡಾಗ ಅಂದಿನ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಹಿರಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಬೇಕೆಂಬುದನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಅಪೇಕ್ಷಿಸಿದ್ದರು. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಅವಕಾಶವಿದ್ದುದು ಪ್ರಣಬ್ ಮುಖಜರ್ಿಯವರಿಗೇ. ಆದರೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಮನೆತನದ ರಾಜಕೀಯ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರಣಬ್ ಮೂಲೆಗೆ ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟರು. 2004 ರಲ್ಲಿ ವಾಜಪೇಯಿಯವರಿಂದ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡ ಮೇಲಾದರೂ ಪ್ರಣಬ್ರಿಗೆ ಪ್ರಧಾನಿ ಪಟ್ಟ ಒಲಿಯುವುದೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರೆ ಅದೂ ಸುಳ್ಳಾಯಿತು. ಸೋನಿಯಾ ತನ್ನ ಕೈಗೊಂಬೆಯಾಗಿರಬಲ್ಲ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನೇ ಪ್ರಧಾನಿ ಪಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ತಾನೇರಲಿಲ್ಲವೆಂದರೂ ತನ್ನದ್ದೇ ಅಧಿಕಾರ ನಡೆಯುವಂತಹ ಛದ್ಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಅದು. ಹಣಕಾಸು ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಕೈಕೆಳಗೆ ದುಡಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನನ್ನು ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ ಕಾಣುವುದು ಪ್ರಣಬ್ರಿಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಅವರು ಮಂತ್ರಿಯಾಗಲೂ ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಭಾವಿಸಿದ್ದರು. ಅವರನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಡುವುದು ಕೆಟ್ಟ ಸಂದೇಶ ರವಾನಿಸಿದಂತಾಗುತ್ತದೆಂದು ಮಹತ್ವದ ಹುದ್ದೆಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಅವರನ್ನು ಸಕರ್ಾರದೊಳಕ್ಕೆ ಕೂರಿಸಿದ್ದು ಸೋನಿಯಾರೇ. ಹಾಗಂತ 2009 ರಲ್ಲೂ ಸೋನಿಯಾ ಪ್ರಣಬ್ರನ್ನು ಪ್ರಧಾನಿ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರಣಬ್ ಮಂತ್ರಿಯಾಗಿಯೇ ಮುಂದುವರೆದರು. 2013 ರಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಭಾ ಪಾಟೀಲ್ರ ಜಾಗಕ್ಕೆ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿ ಹುದ್ದೆಯನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸುವ ಹೊಸ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಅರಸಲಾರಂಭಿಸಿದಾಗ ಪ್ರಣಬ್ ಆಸೆಗಳು ಚಿಗುರೊಡೆದಿದ್ದವು. ಮಮತಾ ಬ್ಯಾನಜರ್ಿ ಆ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಅಬ್ದುಲ್ ಕಲಾಂ ಅಥವಾ ಪ್ರಣಬ್ ಮುಖಜರ್ಿ ಆಗಬಹುದೆಂದು ಸೂಚಿಸಿದ್ದರು. ಇನ್ನೇನು ಪ್ರಣಬ್ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿ ಆಗಿಯೇ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವ ವೇಳೆಗೆ ಬದಲಾವಣೆಯ ಸುದ್ದಿ ತೇಲಿಬಂದು ಪ್ರಣಬ್ ಮುಖಜರ್ಿ ಅಕ್ಷರಶಃ ಮಾನಸಿಕ ಆಘಾತಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿದ್ದರು. ತಮ್ಮ ಇತ್ತೀಚಿನ ಪುಸ್ತಕ ದ ಕೋಯಿಲೇಶನ್ ಇಯರ್ಸನಲ್ಲಿ ಅವರು ತಮ್ಮೆಲ್ಲಾ ಮಾನಸಿಕ ತುಮುಲವನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ರಾಜಕೀಯ ದಾಳಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ಸೋನಿಯಾರಿಗೆ ಅಂದು ಅನೇಕರು ವಿವರಿಸಿರಲಿಕ್ಕೆ ಸಾಕು. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಚುನಾವಣೆ ಗೆದ್ದರೆ ರಾಹುಲ್ನನ್ನು ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಿಸಲು ಪ್ರಣಬ್ರವರೇ ಅಡ್ಡಗಾಲಾಗಬಹುದೆಂದು ಹೆದರಿದ ಸೋನಿಯಾ ಕೊನೆಗೂ ಅವರನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಯನ್ನಾಗಿಸಿ ಕೈತೊಳೆದುಕೊಂಡರು. ಅಲ್ಲಿಗೇ ಎಲ್ಲವೂ ಮುಗಿಯಿತು ಎಂದು ಅವರಂದುಕೊಂಡಿದ್ದರು ಆದರೆ ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಂದಾಚೆಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಶುರುವಾಯ್ತು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಪರವಾಗಿ ಬಲವಾದ ಪ್ರತಿಸ್ಪಧರ್ೆಯೇ ಇಲ್ಲವಾಗಿ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರು ಅನಾಯಾಸದ ಗೆಲುವನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದರು. ರಾಹುಲ್ನನ್ನು ದೇಶ ಪ್ರಧಾನಿಯೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿರಾಕರಿಸಿತು. ಇತ್ತ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರ ಆಡಳಿತವನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಗಮನಿಸಿದ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಗಳು ಅವರ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಹೊಗಳಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಅಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ತಯಾರು ಮಾಡಿದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸ್ವಯಂ ಸೇವಕ ಸಂಘದ ಕುರಿತಂತೆ ಅವರಿಗೆ ಗೌರವ ಮೂಡಿರಲು ಸಾಕು. ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಮೋಹನ್ ಭಾಗವತರೊಂದಿಗೆ ಅವರ ಸಂಬಂಧವೂ ವೃದ್ಧಿಸಿತು. ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿ ಭವನಕ್ಕೆ ಅವರನ್ನು ಊಟಕ್ಕೂ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೇ ಪ್ರಣಬ್ ಮುಖಜರ್ಿ ಫೌಂಡೇಶನ್ನ ಉದ್ಘಾಟನೆಯ ಹೊತ್ತಲ್ಲೂ ಕೂಡ ವಿಶೇಷ ಆಹ್ವಾನವಿತ್ತು. ಇಂಡಿಯನ್ ಎಕ್ಸ್ಪ್ರೆಸ್ನ ವರದಿಯ ಪ್ರಕಾರ ಕಳೆದ ವರ್ಷದ ಸಂಘ ಶಿಕ್ಷಾ ವರ್ಗದ ಸಮಾರೋಪಕ್ಕೆ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಗಳನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಲಾಗಿತ್ತಂತೆ. ಆದರೆ ಅಂದು ಅಸಹಾಯಕತೆ ತೋಡಿಕೊಂಡ ಪ್ರಣಬ್ ಮುಖಜರ್ಿ ಈ ಬಾರಿ ಆಹ್ವಾನವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಬಲು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದಲೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಸಮಾರೋಪಕ್ಕೆ ಧಾವಿಸಿದರು.

2
ಹಾಗಂತ ತಮ್ಮ ವಿರೋಧಿಗಳನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸುವ ಪರಂಪರೆ ಸಂಘಕ್ಕೆ ಈಗ ಶುರುವಾದುದೇನಲ್ಲ. ಹಿಂದೂ ಮಹಾ ಸಭಾದ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸ್ವಯಂ ಸೇವಕ ಸಂಘದ ಹಿಂದುತ್ವದ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪದ ಮಹಾತ್ಮಾ ಗಾಂಧೀಜಿಯವರು 1934 ರಲ್ಲಿಯೇ ಸಂಘ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿರುವ ತರುಣರನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮಾತನಾಡಿಸಿ ಆನಂದಿತರಾಗಿ ‘ಇಲ್ಲಿನ ಶಿಸ್ತು ಮತ್ತು ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆಯ ಆಚರಣೆಯಿಲ್ಲದಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ನನಗೆ ಬಲು ಸಂತೋಷವಾಗಿದೆ’ ಎಂದು ಉದ್ಗಾರವೆತ್ತಿದ್ದರು. ಮಹಾತ್ಮಾ ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಹತ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಘದ ಪಾತ್ರವಿದೆ ಎಂಬ ಆರೋಪದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಸಂಘವನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಭಾರತ-ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಯುದ್ಧದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಕಾಶ್ಮೀರವನ್ನು ಭಾರತದೊಂದಿಗೆ ವಿಲೀನಗೊಳಿಸುವಲ್ಲಿ ಸಂಘದ ಸರ ಸಂಘಚಾಲಕರಾಗಿದ್ದ ಗುರೂಜಿಯವರ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಅರಿತಿದ್ದ ಸದರ್ಾರ್ ಪಟೇಲ್ರು ಆನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಘದ ಕುರಿತಂತೆ ಸದ್ಭಾವನೆ ತಳೆದಿದ್ದರು. ಸದರ್ಾರ್ ಪಟೇಲರು ಸಂಘದೊಂದಿಗೆ ಮೃದು ಧೋರಣೆ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಆರೋಪ ಮಾಡಿದ್ದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕ್ರಾಂತಿಯ ಹರಿಕಾರ ಜಯ ಪ್ರಕಾಶ್ ನಾರಾಯಣ್ ಮಹಾತ್ಮಾ ಹತ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಿರುವ ಸಂಘದ ಮಂತ್ರಿಗಳು ಸಕರ್ಾರಕ್ಕೆ ರಾಜಿನಾಮೆ ಕೊಟ್ಟು ಹೊರನಡೆಯಬೇಕೆಂದು ಆಗ್ರಹಿಸಿದ್ದರೂ ಕೂಡ. ಆನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾದ ವಿಚಾರಣೆ ನಡೆದು ಸಂಘ ನಿದರ್ೋಶಿ ಎಂದು ಸಾಬೀತಾಯ್ತು. ಮುಂದೆ ಇಂದಿರಾರವರು ತುತರ್ು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಜಾರಿಗೊಳಿಸಿದಾಗ ಅದರ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಸಂಘ ರೂಪಿಸಿದ ಜನಾಂದೋಲನಕ್ಕೆ ಮಾರು ಹೋದ ಇದೇ ಜಯ ಪ್ರಕಾಶ್ ನಾರಾಯಣ್ 1977ರಲ್ಲಿ ಸಂಘದ ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿ ಸ್ವಯಂ ಸೇವಕರ ದೇಶಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಮನಸಾರೆ ಕೊಂಡಾಡಿದರು. ಸಂಘದ ಪ್ರಚಾರಕರಾಗಿದ್ದ ಮತ್ತು ಜಯಪ್ರಕಾಶರಿಗಿಂತಲೂ 40 ವರ್ಷ ಚಿಕ್ಕವರಾಗಿದ್ದ ಕೆ.ಎನ್. ಗೋಂವಿದಾಚಾರ್ಯರನ್ನು ಕೇಳದೇ ಜಯಪ್ರಕಾಶ್ ನಾರಾಯಣರು ಭಾಷಣವನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಆಗೆಲ್ಲಾ ಜನಜನಿತವಾದ ಮಾತು. ಸಂಘವೆಂದರೆ ಉರಿದು ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಜವಾಹರಲಾಲ್ ನೆಹರೂ 1962 ರ ಚೀನಿ ಯುದ್ಧದ ವೇಳೆಗೆ ಸಂಘ ತೋರಿದ ರಾಷ್ಟ್ರಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಂಡು 1963 ರ ಗಣರಾಜ್ಯೋತ್ಸವದ ಪಥ ಸಂಚಲನಕ್ಕೆ 3000 ಸ್ವಯಂ ಸೇವಕರನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದ್ದರು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರು ಪ್ರಶ್ನೆ ಎತ್ತಿದ್ದಾಗ ‘ದೇಶಭಕ್ತ ಭಾರತೀಯರನ್ನು ನಾನು ಕರೆದಿದ್ದೇನೆ’ ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದ್ದರು. 1965 ರ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಯುದ್ಧ ಆರಂಭವಾದಾಗ ಶಾಸ್ತ್ರೀಜಿ ಸರ್ವ ನಾಯಕರ ಸಭೆ ಕರೆದಿದ್ದರಲ್ಲಾ ಸಂಘದ ಸರಸಂಘಚಾಲಕರಾಗಿದ್ದ ಗುರೂಜಿಯವರಿಗೂ ಆಹ್ವಾನವಿತ್ತು. ಬಾಬಾ ಸಾಹೇಬ್ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ರಿಗೂ ಸಂಘದ ಕುರಿತಂತೆ ಗೌರವವಿದ್ದುದಲ್ಲದೇ ಪ್ರಚಾರಕರಾಗಿದ್ದ ದತ್ತೋಪಂಥ ಠೇಂಗಡಿಯವರಿಗೆ ‘ನಿಮ್ಮ ಶಾಖೆಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಬೇಕು ಅದು ಇನ್ನೂ ವಿಸ್ತಾರವಾಗಬೇಕು’ ಎಂದು ಯಾವಾಗಲೂ ತಾಕೀತು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ದೂರನಿಂತು ತನ್ನ ಕಂಡರೆ ಆಗದೆಂದು ನಿಂತವರನ್ನು ಹತ್ತಿರ ಸೆಳೆದು ಕಾರ್ಯಶೈಲಿಯನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಅವರಿಂದಲೂ ಶಹಬ್ಬಾಸ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಂಘಕ್ಕೆ ಹೊಸದೇನಲ್ಲ. 2007 ರಲ್ಲಿ ನಿವೃತ್ತ ಏರ್ಚೀಫ್ ಮಾರ್ಶಲ್ ಟಿಪ್ನಿಸ್ ಸಂಘ ಶಿಕ್ಷಾ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಬಂದು ಸಂಘದ ಕುರಿತಂತೆ ಗುರುತರವಾದ ಆರೋಪಗಳನ್ನೇ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಅಂದಿನ ಸರಸಂಘ ಚಾಲಕರಾದ ಸುದರ್ಶನ್ಜೀ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಗೂ ಸಮರ್ಥವಾದ ಉತ್ತರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಟಿಪ್ನಿಸ್ರಿಗೆ ತಿಳಿಹೇಳಿದರು. ಇದೇ ಸಂಘ ಶಿಕ್ಷಾ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಪರಮಪೂಜ್ಯ ನಿರ್ಮಲನಾಥಾನಂದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ, ಶ್ರೀ ರವಿಶಂಕರ್ಜೀ, ಶ್ರೀ ವೀರೇಂದ್ರ ಹೆಗ್ಡೆಯವರೆಲ್ಲ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಪ್ರಣಬ್ ಮುಖಜರ್ಿ ಹೋದಾಗ ಆದಷ್ಟು ರಾದ್ಧಾಂತ ಹಿಂದೆಂದೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಚುನಾವಣೆಯ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಹೆಣೆಯಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ಸುಳ್ಳುಗಳಿಗೂ ಮಾಜಿ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಗಳು ಒಂದೇ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟಂತಾಗಿತ್ತು.

3

ಅರುಂಧತಿ ರಾಯ್ ಬಿಬಿಸಿ ಗೆ ಸಂದರ್ಶನ ಕೊಟ್ಟು ಮೋದಿಯ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಅತ್ಯಂತ ಕೆಟ್ಟ ದಿನಗಳನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಆ ಮೂಲಕ ಸಂಘವನ್ನು ಕಟಕಟೆಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಮಾಜಿ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಗಳು ಸಂಘ ಶಿಕ್ಷಾ ವರ್ಗದಲ್ಲೇ ನಿಂತು ಸಂಘದ ಕಾರ್ಯಶೈಲಿಯನ್ನು ಹೊಗಳುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರಿಗೇ ಎಂತಹ ಮುಜುಗರ ಉಂಟು ಮಾಡಿರಬಹುದೆಂದು ಊಹಿಸಿದರೂ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಂದೇ ಜಾಫರ್ ಶರೀಫ್, ಜಯರಾಮ್ ರಮೇಶ್ ಪ್ರಣಬ್ ಮುಖಜರ್ಿಯವರಿಗೆ ಪತ್ರ ಬರೆದು ಹೋಗಬಾರದೆಂಬ ಸಲಹೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು. ಅಹ್ಮೆದ್ ಪಟೇಲ್, ಮೊಯ್ಲಿ ಅಲ್ಲದೇ ಸ್ವತಃ ಪ್ರಣಬ್ರ ಮಗಳು ಶಮರ್ಿಷ್ಠಾ ಅಪ್ಪನ ವಿರುದ್ಧ ಟ್ವಿಟರ್ನಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿಯುಂಡೆ ಹೊರಹಾಕಿದಳು. ವೀರಪ್ಪ ಮೋಯ್ಲಿಯಂತೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಆದರ್ಶಗಳು ಸಂಘದ ಆದರ್ಶಗಳಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಪ್ರಣಬ್ ಹೋಗಬಾರದು ಎಂಬ ಹೊಸ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟು ನಗೆ ಪಾಟಲಿಗೀಡಾಗಿದ್ದರು. ಏಕೆ ಗೊತ್ತೇ? ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸ್ವಯಂ ಸೇವಕ ಸಂಘಕ್ಕಾದರೂ ಸಿದ್ಧಾಂತ, ಆದರ್ಶ ಎಂಬುದೆಲ್ಲಾ ಇದೆ. ಕೊನೆ ಪಕ್ಷ ಹಿಂದುತ್ವ ತಮ್ಮ ಆಧಾರವೆಂದು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗೆ ಅಂಥ ಆಧಾರ ಯಾವುದು? ಅಧಿಕಾರ ದಾಹವಾ? ಅಲ್ಪ ಸಂಖ್ಯಾತರ ತುಷ್ಟೀಕರಣವಾ, ದೇಶದ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಲೂಟಿ ಮಾಡಿ ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ಕೂಡಿಡುವುದಾ, ಯಾವುದು? ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದು ಮೊದಲೈದು ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ಭಾರತವನ್ನು ವಿಕಾಸದ ಪಥದಿಂದ ಆಚೆಗೊಯ್ದದ್ದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ನೀತಿಯೇ ಇಲ್ಲದ ರಾಜಕಾರಣ. ನೆಹರೂ ತಮಗಿಚ್ಛೆಬಂದಂತೆ ಆಡಳಿತ ನಡೆಸಿದರು. ಇಂದಿರಾ ಸವರ್ಾಧಿಕಾರಿಯಾದರು. ರಾಜೀವ್ ಅರ್ಹತೆಯೇ ಇಲ್ಲದೆ ಗದ್ದುಗೆ ಏರಿದರು. ಸೋನಿಯಾ ತಾನು ಹೇಳಿದಂತೆ ಕೇಳುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮೂಲಕ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಸೂರೆಗೈದರು. ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಭಾರತ ಹಿಂದುಳಿಯಿತು. ಈ ನಡುವೆ ಸದಾ ಭಾರತವನ್ನು ಜಾಗತಿಕ ಪಥದಲ್ಲಿ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕೆಂದು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸಂಘ ಮಾತ್ರ ಒಂದು ಶತಮಾನಗಳ ಕಾಲ ಏಕೈಕ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಗುರುತರವಾಗಿ ಶ್ರಮಿಸಿತು.

ಜಯಪ್ರಕಾಶರ ಆಂದೋಲನ ನಡೆಯುವಾಗ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಬಾಳಾ ಸಾಹೇಬ್ ದೇವರಸರಿಗೆ ವೈಮನಸ್ಯ ತೊರೆದು ಅಧಿಕಾರ ಪಡೆಯಲು ಸಹಕರಿಸಿರೆಂದು ಇಂದಿರಾ ಕೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದರಂತೆ. ಅದನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿದ ಸಂಘ ಇಂದಿಗೂ ರಾಷ್ಟ್ರಮುಖಿಯಾಗಿ ಬದುಕಿದೆ. ಆದರೆ ಜಯಪ್ರಕಾಶ ನಾರಾಯಣರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿದ್ದೂ ಇಂದಿರಾ ವಿರೋಧಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆದು ಅಧಿಕಾರ ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡ ಅನೇಕರು ಇಂದು ಮಹಾಘಟಬಂಧನದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ. ಇಂದಿರಾ ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ದ್ವೇಷವನ್ನು ಸಂಘದ ವಿರುದ್ಧ ಸುಳ್ಳು ಸುದ್ದಿ ಹಬ್ಬಿಸುವ ಮೂಲಕ ತೀರಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟರು. ಆಳುವವರ ಈ ಬಗೆಯ ಧಾಷ್ಟ್ರ್ಯವನ್ನು ನುಂಗಿಕೊಂಡು ಸಂಘ ಮಾತ್ರ ಬಲವಾಗಿ ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿತು. 1925 ರಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಸಂಘ 1940 ರ ವೇಳೆಗೆ ಎಲ್ಲಾ ರಾಜ್ಯವನ್ನೂ ಮುಟ್ಟಿತು. 1980 ರ ವೇಳೆಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಜಿಲ್ಲೆಗಳನ್ನು ತಲುಪಿದ್ದಲ್ಲದೇ ಇಂದು 10 ಕೋಟಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಸಂಖ್ಯೆಯ ಮೂಲಕ ಜಗತ್ತಿನ ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಸಕರ್ಾರೇತರ ಸಂಸ್ಥೆಯಾಗಿ ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿದೆ. ಸಂಪ್ರದಾಯವಾದಿ ಎಂದು ಮೂದಲಿಸಿಕೆಗೆ ಒಳಗಾಗುವ ಆರ್ಎಸ್ಎಸ್ನ ಕೆಲವು ಸರಸಂಘಚಾಲಕರುಗಳು ಅಪಾರ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆಯವರು ಮತ್ತು ವಿಜ್ಞಾನವನ್ನೇ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದವರು. ಎರಡನೇ ಸರಸಂಘಚಾಲಕರಾದ ಗುರೂಜಿಯವರು ಎಂಎಸ್ಸಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದ್ದರೆ, ರಜ್ಜು ಭಯ್ಯಾ ಅಲಹಾಬಾದ್ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರ ವಿಭಾಗದ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಾಗಿದ್ದರಲ್ಲದೇ ಅಣುವಿಭಾಗದ ವಿಜ್ಞಾನಿಯೂ ಆಗಿದ್ದರು.

1

ಇದೇ ಸಂಘದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಮಾಜಿ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಗಳು ಭೇಟಿಕೊಟ್ಟು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆ, ಭಾರತೀಯ, ಸಭ್ಯತೆ ನಾಗರೀಕತೆಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ಮನ ಮುಟ್ಟುವಂತೆ ಮಾತನಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಮಾಜಿ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಗಳಿಗೂ ಮುನ್ನ ಮಾತನಾಡಿದ ಸರಸಂಘಚಾಲಕರು ಭಾರತದ ಯಾವ ವೈವಿಧ್ಯವನ್ನು ಕೊಂಡಾಡಿದ್ದರೋ ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿಯೇ ಪ್ರಣಬ್ ಮುಖಜರ್ಿಯವರು ಮಾತನಾಡಿದ್ದು ಎಲ್ಲರ ಹುಬ್ಬೇರಿಸುವಂತಾಗಿತ್ತು. ರಾಜಕೀಯ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಗಳು ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ವೇಗವಾಗಿ ಕೂಡುವ ಕಳೆಯುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಮಾಡಿತ್ತೆಂದರೆ ಶಿವಸೇನಾದ ಮುಖವಾಣಿ ಸಾಮ್ನಾ ಮೋದಿಗೆ ಬಹುಮತ ಕೊರತೆಯಾದರೆ ಸಂಘದ ಆಯ್ಕೆ ಪ್ರಣಬ್ ಮುಖಜರ್ಿ ಎಂದೂ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟತು. ಈ ಎಲ್ಲ ಕದನಗಳಲ್ಲಿ ಮನೆ-ಮನೆ ಮುಟ್ಟಿ ತನ್ನ ತಾನು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೆದುರಿಗೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸುವ ಅವಕಾಶ ಪಡೆದದ್ದು ಮಾತ್ರ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸ್ವಯಂ ಸೇವಕ ಸಂಘವೇ!

ಅಧಿಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಹಸಿದ ನಾಯಿಗಳೇ!!

ಅಧಿಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಹಸಿದ ನಾಯಿಗಳೇ!!

ಐಟಿ ರಾಜಧಾನಿಯೆಂದು ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳಲ್ಪಡುವ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಕುಮಾರ ಸ್ವಾಮಿ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಐಟಿ ಮಂತ್ರಿ ಬರಿಯ ದ್ವಿತೀಯ ಪಿಯುಸಿ ಓದಿರುವುದಷ್ಟೇ ಎಂಬುದು ದೇಶಾದ್ಯಂತ ಸುದ್ದಿಯಾಗಬೇಕಿರುವ ವಿಚಾರ. ಬಿಜೇಪಿಗರು ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಮೋದಿ ಮಾಡಲಿ ಎಂದು ಕಾಯುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದಾರೆ. ಅಧಿಕಾರದ ದಾಹ ಅದೆಷ್ಟಿದೆಯೆಂದರೆ ನಾಯಿ ಎತ್ತಿನ ವೃಷಣಗಳಿಗೋಸ್ಕರ ಕಾದಂತೆ ಕಾಯುತ್ತಲೇ ಇರುವುದು ಇವರ ಪಾಡಾಗಿಬಿಡುವುದೇನೊ!

ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಎತ್ತು ನಡೆದು ಹೋಗುವಾಗ ಹಸಿದ ನಾಯಿಯೊಂದು ಅದನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತದೆಯಂತೆ. ನೇತಾಡುತ್ತಿರುವ ಎತ್ತಿನ ವೃಷಣಗಳನ್ನು ಕಂಡು ಅದು ಎತ್ತಿನದೇ ಮಾಂಸವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತದೆಯಂತೆ. ಈಗಲೋ ಆಗಲೋ ಅದು ಬಿದ್ದು ಹೋಗಬಹುದೆಂದು ಕಾಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆಯಂತೆ. ಕೊನೆಗೂ ಆ ವೃಷಣಗಳು ಬೀಳದೇ ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿರುವ ನಾಯಿ ಹಸಿದುಕೊಂಡೇ ಮರಳುತ್ತದೆಯಂತೆ. ಕನರ್ಾಟಕದ ಬಿಜೆಪಿಗರ ಸ್ಥಿತಿ ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಿದೆ. ಶಿವಮೊಗ್ಗದಲ್ಲಿ ಈಶ್ವರಪ್ಪ ಪತ್ರಿಕಾಗೋಷ್ಠಿ ಕರೆದು ಹೇಳಿರುವ ಕೆಲವು ಮಾತುಗಳು ಕನರ್ಾಟಕದ ಬಿಜೆಪಿಯ ಘನತೆಗೆ ತಕ್ಕುದಾದುದು ಹೌದೋ ಅಲ್ಲವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಆದರೆ ಮೋದಿ ಮತ್ತು ಅಮಿತ್ ಶಾ ರಾಷ್ಟ್ರಾದ್ಯಂತ ಗಳಿಸಿರುವ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಖಂಡಿತ ಸಂವಾದಿಯಾಗಲಾರದು. ಮಂತ್ರಿಗಿರಿ ಸಿಗದೇ ಅತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ನರಳಾಡುತ್ತಿರುವ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರು ಬಿಜೆಪಿಗೆ ಬನ್ನಿ ಎಂದು ಈಶ್ವರಪ್ಪ ಕರೆಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಂಪುಟ ವಿಸ್ತರಣೆಯ ನಂತರ ಅತೃಪ್ತಿ ಭುಗಿಲೆದ್ದಿರುವುದು ಮೋದಿಯವರ ಬಗ್ಗೆ ಅವರು ಒಲವು ಹೊಂದಿರುವುದಕ್ಕೆ ಪುಷ್ಟಿ ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂದೂ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಸಮರ್ಥವಾದ ವಿಪಕ್ಷವಾಗಿ ಕಳೆದೈದು ವರ್ಷವಂತೂ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನಾದರೂ ಆದದ್ದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಈಗಿರುವ ಸಕರ್ಾರ ರಾಜ್ಯದ ಉನ್ನತಿಗೆ ಶ್ರಮಿಸಲೇಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನಾದರೂ ಬಿಜೆಪಿ ಮಾಡಬೇಕು. ಐಟಿ ರಾಜಧಾನಿಯೆಂದು ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳಲ್ಪಡುವ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಕುಮಾರ ಸ್ವಾಮಿ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಐಟಿ ಮಂತ್ರಿ ಬರಿಯ ದ್ವಿತೀಯ ಪಿಯುಸಿ ಓದಿರುವುದಷ್ಟೇ ಎಂಬುದು ದೇಶಾದ್ಯಂತ ಸುದ್ದಿಯಾಗಬೇಕಿರುವ ವಿಚಾರ. ಬಿಜೇಪಿಗರು ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಮೋದಿ ಮಾಡಲಿ ಎಂದು ಕಾಯುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದಾರೆ. ಅಧಿಕಾರದ ದಾಹ ಅದೆಷ್ಟಿದೆಯೆಂದರೆ ನಾಯಿ ಎತ್ತಿನ ವೃಷಣಗಳಿಗೋಸ್ಕರ ಕಾದಂತೆ ಕಾಯುತ್ತಲೇ ಇರುವುದು ಇವರ ಪಾಡಾಗಿಬಿಡುವುದೇನೊ! ಇದು ರಾಜ್ಯದ ಅತ್ಯಂತ ದೌಭರ್ಾಗ್ಯಪೂರ್ಣ ಕಾಲ. ಸಕರ್ಾರ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದು ತಿಂಗಳಾಗುತ್ತಾ ಬಂದರೂ ಅರಾಜಕತೆ ಮಾತ್ರ ಇನ್ನೂ ತೀರಿಲ್ಲ. ಬಾಲಿಶವಾಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷದ ನಾಯಕರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮೊಳಗೇ ಕಿತ್ತಾಡುತ್ತಿರುವ ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷದ ಶಾಸಕರಿಗಿಂತಲೂ ಕೆಟ್ಟದ್ದಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

1

ಬಿಡಿ. ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ ದೇಶಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಅಚ್ಛೇ ದಿನ್ ಇದ್ದರೂ ಕನರ್ಾಟಕ ಮಾತ್ರ ಕಳೆದ ಒಂದು ದಶಕದಿಂದ ಕೆಟ್ಟ ದಿನಗಳಲ್ಲೇ ಕಾಲ ತಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಈಗಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನೋಡಿದರೆ ಅದು ಇನ್ನೂ ಮುಂದುವರೆಯುವ ಎಲ್ಲ ಲಕ್ಷಣಗಳೂ ಗೋಚರವಾಗುತ್ತಿವೆ. ಈ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ಅಕೋಲಾ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕುಕ್ಕುವ ಬದಲಾವಣೆಯೊಂದು ಕಂಡು ಬಂದಿದೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಪರಂಪರಾಗತ ಮೋನರ್ಾ ನದಿಯನ್ನು ಸ್ಥಳೀಯ ಆಡಳಿತ ಜನರ ಸಹಕಾರದೊಂದಿಗೆ ಸುಮಾರು 92 ದಿನಗಳ ಕಾಲ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಿ ಇಡಿಯ ನದಿಗೇ ಜೀವತುಂಬಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಕಳೆದ ಜನವರಿಯಿಂದ ಏಪ್ರಿಲ್ವರೆಗೆ ಈ ನದಿಯ ಸ್ವಚ್ಛತೆಗೆ ಜನ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದು ಜಾಗತಿಕ ದಾಖಲೆಯಾಗಿದೆ. ಇಷ್ಟು ದೀರ್ಘಕಾಲದ ನದಿ ಸ್ವಚ್ಛತೆ ಮೊದಲ ದಾಖಲೆಯಾದರೆ ಮಾಚರ್್ 8 ನೇ ತಾರೀಖಿನಂದು ಒಂದೇ ದಿನ 35 ಸಾವಿರ ಜನ, ಅದರಲ್ಲಿ 6 ಸಾವಿರ ಮಹಿಳೆಯರೇ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದ ಮತ್ತೊಂದು ದಾಖಲೆಯಾಗಿತ್ತು. ಅಕೋಲಾದ ಜಿಲ್ಲಾಧಿಕಾರಿ ಆಸ್ತಿಕ್ ಕುಮಾರ್ ಪಾಂಡೆ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡ ಈ ಕಾರ್ಯ ಇಂದು ದೇಶಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಮಾದರಿಯಾಗಿದೆ. ಜನ ಬೆಂಬಲಕ್ಕೆ ಹರ್ಷ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ ಅವರು ನ್ಯಾಷನಲ್ ಎನ್ವಿರಾನ್ಮೆಂಟಲ್ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ರಿಸಚರ್್ ಇನ್ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಟ್ (ನೀರಿ) ನ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬಳಸಿ ಜಲಶುದ್ಧೀಕರಣ ಘಟಕವನ್ನು ಎಲ್ಲ ಡ್ರೈನೇಜುಗಳಿಗೂ ಜೋಡಿಸಿ ಸಂಸ್ಕರಿತ ನೀರನ್ನೇ ನದಿಗೆ ಬಿಡುವ ಕುರಿತಂತೆ ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ 35 ಸಾವಿರ ಲೀಟರ್ ನೀರನ್ನು ಸಂಸ್ಕರಿಸುವಂತಹ ಮೊದಲ ಘಟಕ ಸದ್ಯದಲ್ಲೇ ಉದ್ಘಾಟನೆಯಾಗಲಿದ್ದು ಇಂತಹ ನೂರು ಘಟಕಗಳನ್ನು ನದಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಜೋಡಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಯೋಚಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಈಗ ಇದನ್ನು ಏಕೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಯಿತೆಂದರೆ ಮೊನ್ನೆ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಸುರಿದ ಭರ್ಜರಿ ಮಳೆಗೆ ಈ ನದಿ ಪುನರುಜ್ಜೀವನವಾದಂತಾಗಿದೆ. ಸ್ವತಃ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರು ತಮ್ಮ ಮನ್ ಕಿ ಬಾತ್ನಲ್ಲಿ ಜನರ ಈ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೇ ಬಲು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅಭಿನಂದಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ ಸಕರ್ಾರದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಹೇಗಿತ್ತು ಗೊತ್ತೇ? ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ದೇವೇಂದ್ರ ಫಡ್ನವೀಸ್ ಅಕೋಲಾದ ಜನತೆ ನದಿ ಸ್ವಚ್ಛತೆಯಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಭಾಗವಹಿಸಿದ ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಿನ ಸಿಂಧು ದುರ್ಗಕ್ಕೆ 25 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ವೆಚ್ಚದ ಮಲ್ಟಿ ಸ್ಪೆಷಾಲಿಟಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯನ್ನು ಕೊಡುಗೆಯಾಗಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಈ ವರ್ಷ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ಸಮಸ್ಯೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ. ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ದೇವೇಂದ್ರ ಫಡ್ನವೀಸ್ ಅಧಿಕಾರ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಹೊಸತರಲ್ಲಿ ರೈಲು ಹಳಿಗಳ ಮೇಲೆ, ಟ್ಯಾಂಕರ್ಗಳ ಮೂಲಕ ನೀರು ತಲುಪಿಸಿದ್ದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಈಗ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ ನೀರಿನ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಸುಭಿಕ್ಷವಾಗುವತ್ತ ದಾಪುಗಾಲಿಡುತ್ತಿದೆ. ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲಿನ್ನೂ ಎತ್ತಿನ ವೃಷಣಗಳು ನೇತಾಡುತ್ತಿವೆ. ಅದು ಬೀಳುವುದನ್ನೇ ಹಸಿದ ನಾಯಿ ಕಾಯುತ್ತ ಕುಳಿತಿದೆ.

2

ಯುವಾಬ್ರಿಗೇಡ್ನ ವತಿಯಿಂದ ಈವರೆಗೂ ಆರು ನದಿಗಳನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಸುಳ್ಯದ ಪಯಸ್ವಿನಿ, ಕಟೀಲಿನಿ ನಂದಿನಿ, ಕೊಲ್ಲೂರಿನ ಸೌಪಣರ್ಿಕಾ, ನಂಜನಗೂಡಿನ ಕಪಿಲಾ, ಧರ್ಮಸ್ಥಳದ ನೇತ್ರಾವತಿ ಮತ್ತು ಕನರ್ಾಟಕದ ಜೀವನದಿ ಕಾವೇರಿ. ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಇದು ಅಕೋಲಾದಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಯತ್ನವಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ನಮ್ಮ ಮಟ್ಟಿಗೆ ತುಂಬ ದೊಡ್ಡ ಸಾಹಸವೇ. ಪ್ರತಿ ನದಿಯಲ್ಲೂ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿರುವ ಕೊಳಕು ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯದ ಮುನ್ಸೂಚನೆ. ಅಕೋಲಾದಲ್ಲಿ ನದಿ ನೀರಿಗೆ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದ ಕೊಳಕು ನೀರನ್ನು ತಡೆಯಲೆಂದು ಶುದ್ಧೀಕರಣ ಘಟಕ ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ಜಿಲ್ಲಾಡಳಿತ ಮಾಡುವುದಲ್ಲ ಹಾಗೆಯೇ ಕಾವೇರಿ ತೀರದುದ್ದಕ್ಕೂ ನೀರಿನ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಕನರ್ಾಟಕ ಸಕರ್ಾರ ಯೋಚಿಸಬಹುದೇನು? ಆಟರ್್ ಆಫ್ ಲಿವಿಂಗ್ನ ರವಿಶಂಕರ್ ಗುರೂಜಿ ಮತ್ತವರ ಭಕ್ತಗಣ ಲುಪ್ತವಾಗಿಯೇ ಹೋಗಿದ್ದ ನದಿಗಳನ್ನೇ ಪುನರುಜ್ಜೀವನಗೊಳಿಸುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲಾ. ಆಳುವ ಧಣಿಗಳು ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಕಣ್ತೆರೆದು ನೋಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದರೇನು? ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಇರುವ ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆಯೇ ಇದು. ರೈತ ಎನ್ನುವ ಎರಡಕ್ಷರದ ಪದ ನಮಗೆ ಅಧಿಕಾರ ಪಡೆಯಲು ರಾಜಮಾರ್ಗವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಮಾತೆತ್ತಿದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ರೈತರ ಸಾಲ ಮನ್ನಾದ ಕುರಿತಂತೆ ಬೊಬ್ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಪಡೆದ ಸಾಲ ತೀರಿಸದ್ದಿದ್ದುದರ ಕಾರಣವೇನೆಂಬುದನ್ನು ವಿಚಾರಿಸದೇ ಸಾರಾಸಗಟಾಗಿ ಸಾಲ ಮನ್ನಾ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಸಾಲ ಮನ್ನಾ ಮಾಡುವುದೆಂದರೆ ಸಾಲ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ತೀರಿಸದೇ ಇರುವುದಕ್ಕೆ ಪ್ರೇರಣೆ ಕೊಡುವುದು ಎಂದರ್ಥ. ಸಾಲ ತೀರಿಸದೇ ಇದ್ದುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನೆಂಬುದನ್ನು ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡದೇ ಅರ್ಧ ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಯಷ್ಟು ಹೊರೆಯನ್ನು ಬೊಕ್ಕಸದ ಮೇಲೆ ಹೇರಿಬಿಟ್ಟಿತಲ್ಲ ಸಕರ್ಾರ. ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ಮರೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಇಷ್ಟು ಹಣ ಎಲ್ಲಿಂದ ತರುವರೋ ನೋಡಿಬಿಡೋಣ ಎಂದು ಆನಂದಿಸಿದವರೇ ಎಲ್ಲಾ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಶ್ರಮಜೀವಿಯಾದ ರೈತನಿಗೆ ಸಾಲ ಹೊರೆಯಾಗುವುದು ಬೆಳೆ ನಾಶವಾದಾಗ ಮತ್ತು ಅಪಾರ ಬೆಳೆಯಾಗಿ ಬೆಲೆಯಿಲ್ಲದೇ ಹೋದಾಗ ಮಾತ್ರ. ರಾಜ್ಯದ ನದಿಗಳನ್ನು, ಜಲಮೂಲಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡರೇ ಬೆಳೆ ನಾಶವಾಗುವ ಪ್ರಮೇಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಮೂಲ ಸೌಕರ್ಯವನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಿ ಹೆಚ್ಚಾದ ಬೆಳೆಯನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮತ್ತು ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ತಲುಪಿಸಿಬಿಡುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ ಬೆಲೆ ಸಿಗದಿರುವಂತಹ ಸಮಸ್ಯೆಯಿಂದಲೂ ಪಾರುಮಾಡಬಹುದು. ಇದಕ್ಕೆ 5 ವರ್ಷಗಳ ಸಮರ್ಥ ಮಾರ್ಗಸೂಚಿ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಕುಮಾರಸ್ವಾಮಿಯವರಿಗೆ ಈ ಕುರಿತಂತೆ ಯೋಚಿಸಲು ಸಮಯ ಸಿಗುವುದೂ ಅನುಮಾನ. 20-20 ರ ಸಕರ್ಾರದಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿಯೊಂದಿಗೆ ಮೈತ್ರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಾಗ ತಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಗೆ ಬಂದಂತೆ ಸಕರ್ಾರ ನಡೆಸುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಬಿಜೆಪಿ ಅವರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ ಗ್ರಾಮ ವಾಸ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ ಎಲ್ಲರ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕೈ ಹಾಕುತ್ತಾ ಸಮರ್ಥವಾದ ಆಡಳಿತ ನೀಡಬಲ್ಲೆ ಎಂಬ ಭರವಸೆಯನ್ನು ಕುಮಾರಸ್ವಾಮಿ ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಈಗಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಮಂತ್ರಿಗಿರಿ ಸಿಗದವರ ಕಿರಿಕಿರಿಯನ್ನು ಸಂಭಾಳಿಸಿಕೊಂಡು ಹಿಂದಿನ ಸಕರ್ಾರದ ಎಲ್ಲ ಕೊಳಕುಗಳನ್ನು ಮೈತ್ರಿಯೆಂಬ ಒಂದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ತನ್ನ ಮೈಮೇಲೆ ಸುರಿದುಕೊಂಡು ರಾಜ್ಯದ ಬಹುಪಾಲು ಜನರಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಅವರು ಟೈಟ್ ರೋಪ್ ವಾಕ್ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ಫಲಿತಾಂಶ 2019 ಕ್ಕೆ ಗೊತ್ತಾಗಲಿದೆ. ಪ್ರತಿ ಪಕ್ಷವಾಗಿರುವ ಬಿಜೆಪಿ ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷಗಳ ತಪ್ಪುಗಳ ಲಾಭವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಲೇ ಹೋದರೆ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರಿಗೆ ಕನರ್ಾಟಕದಿಂದ ಅತೀ ಹೆಚ್ಚು ಸಾಂಸದರನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಕಳಿಸಬಹುದು. ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅಧಿಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನೊಂದಿಗೆ ಕಿತ್ತಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಪರಮ ಭ್ರಷ್ಟರನ್ನೆಲ್ಲಾ ಗುಡ್ಡೆ ಹಾಕಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ ತಂದು ಮಂತ್ರಿ ಮಾಡಿ ಆ ಸಕರ್ಾರದ ಮೂಲಕ ಜನರ ನಂಬಿಕೆಗಳನ್ನು ಹುಸಿ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರೆ ಮತ್ತೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಚಿಗಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು ಖಚಿತ. ಕೊನೆಯ ಪಕ್ಷ ಮೇಲಿನವರಾದರೂ ಒಮ್ಮೆ ಬಾಯ್ಬಿಟ್ಟು ನಾವು ಪ್ರತಿಪಕ್ಷವಾಗಿ ಕನರ್ಾಟಕದ ಜನತೆಯ ಕನಸುಗಳ ಸಾಕಾರಕ್ಕೆ ಬದ್ಧವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತೇವೆಂಬ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಇಲ್ಲಿರುವವರ ಬಾಯ್ಮುಚ್ಚಿಸಿದರೆ ಒಳಿತು. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಈಗಾಗಲೇ ಅಸಹ್ಯಗೊಂಡಿರುವ ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷಗಳ ರಾದ್ಧಾಂತಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿ ಪಕ್ಷಗಳ ಹಸಿದ ನಾಯಿಯ ಮನಸ್ಥಿತಿಯೂ ಸೇರಿಬಿಡುವುದು.

ಮೋದಿ ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವ ವಸ್ತು ಅದಾವುದು?

ಮೋದಿ ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವ ವಸ್ತು ಅದಾವುದು?

ನೇಪಾಳದ ಭೇಟಿಯ ಒಂದು ವಾರದ ಒಳಗೆ ಮೋದಿ ರಷ್ಯಾಕ್ಕೆ ಹೋದರು. ಈ ಬಾರಿ ಕೂಡ ರಾಜಧಾನಿಯಲ್ಲಿ ಔಪಚಾರಿಕ ಭೇಟಿಯಾಗದೇ ಎರಡೂ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ನಾಯಕರು ಸೋಚಿಯಲ್ಲಿ ಜೊತೆಯಾದರು, ಅಡ್ಡಾಡಿದರು, ಒಂದಷ್ಟು ಹರಟಿದರು ಎಂದು ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ವರದಿ ಮಾಡಿದವು. ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಆಲೋಚಿಸಿ ನೋಡಿ. ತಮ್ಮ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಪುರಸೊತ್ತಿಲ್ಲದೇ ದುಡಿಯುತ್ತಿರುವ ಮೋದಿ ಮತ್ತು ಪುತಿನ್ರು ಹೀಗೆ ಟೈಮ್ಪಾಸ್ ಮಾಡುತ್ತಾ ಅಡ್ಡಾಡುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇನು?

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಅಮೇರಿಕಾ ಪೆಸಿಫಿಕ್ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುವ ತನ್ನ ಕಮಾಂಡೊ ಪಡೆಯ ಹೆಸರನ್ನು ಇಂಡೊ-ಪೆಸಿಫಿಕ್ ಕಮಾಂಡೊ ಎಂದು ಬದಲಾಯಿಸಿ ನಿರ್ಣಯ ಕೊಟ್ಟಿತು. ಅನೇಕರಿಗೆ ಇದು ಮಹತ್ವದ ಸುದ್ದಿ ಎನಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ಇಡಿಯ ದಕ್ಷಿಣ ಚೀನಾ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಂತಹ ಈ ಪೆಸಿಫಿಕ್ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಭಾರತದ ಹೆಸರನ್ನು ಜೋಡಿಸಿರುವುದು ಯುದ್ಧ ನೀತಿಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಾಗಲೀ ಅಥವಾ ಸೇನಾ ಜಮಾವಣೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಾಗಲಿ ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಬದಲಾವಣೆಯೇನೂ ತರಲಾರದು ನಿಜ. ಆದರೆ ಅಮೇರಿಕಾ ಈ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ನೀಡುವ ಮಹತ್ವ ಏಷ್ಟೆಂಬುದು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಸಂದೇಶವಾದರೆ ಚೀನಾ ಮತ್ತು ಪಾಕಿಸ್ತಾನಗಳಿಗೆ ನಡುಕ ಹುಟ್ಟಿಸಲು ಸಾಕು. ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ತಾನು ಒಳಗೊಂಡಿರುವ ಸಮುದ್ರ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ತನಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವ ಹೆಸರನ್ನಿಡಬೇಕೆಂದು ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ಗೋಗರೆದರೂ ಕ್ಯಾರೆ ಎನ್ನದ ಅಮೇರಿಕಾ ಭಾರತ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳದೆಯೇ ಇಂತಹದ್ದೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟಿರುವುದು ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯರ ವಿದೇಶಾಂಗ ನೀತಿಗೆ ಗೆಲುವೇ ಸರಿ. ಜೊತೆಗೆ ಏಷ್ಯಾದಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಪ್ರಬಲವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ರಾಷ್ಟ್ರ ಎಂಬುದರ ಸಂಕೇತ. ಪ್ರತಿಪಕ್ಷ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗೆ ಮತ್ತು ಈ ದೇಶದ ಕೆಲವು ಸ್ವಯಂ ಘೋಷಿತ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳಿಗೆ ದೇಶದ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಸಾಹಸಮಯ ಕೆಲಸ ಒಂದೋ ಅರಿವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಛಾತಿ ಅವರಲ್ಲಿಲ್ಲ!

11

ಕನರ್ಾಟಕದ ಚುನಾವಣೆ, ಅದರ ಫಲಿತಾಂಶ ಇಂದು ಕಣ್ಣೆದುರಿಗೇ ಇದೆ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಪಕ್ಷವಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಚುನಾವಣಾ ಪೂರ್ವ ಸಮೀಕ್ಷೆಯಿಂದ ಶುರುಮಾಡಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಜೆಡಿಎಸ್ನ ಎದುರಿಗೆ ಕೈ ಚಾಚಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿಮರ್ಾಣವಾಗುವವರೆಗೂ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರ 21 ರ್ಯಾಲಿಯ ಪ್ರಭಾವ ಎಂತಹುದು ಎಂಬುದು ಇಂದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರುವಂಥದ್ದೇ. ಹಾಗಂತ ಆತ ಬರಿ ಚುನಾವಣಾ ಭಾಷಣಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಮಾಡುತ್ತ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಚುನಾವಣಾ ಭಾಷಣ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೂ ಮುಂಚೆ ಸ್ವಿಡನ್, ಯುಕೆ ಮತ್ತು ಜರ್ಮನಿಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂದಿದ್ದರು. ಡೆನ್ಮಾಕರ್್, ಫಿನ್ಲ್ಯಾಂಡ್, ಐಲ್ಯಾಂಡ್, ನಾವರ್ೆ ಮತ್ತು ಸ್ವಿಡನ್ (ಈ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳನ್ನು ನಾಡರ್ಿಕ್ ಗುಂಪು ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ) ಈ ಐದು ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಪ್ರಮುಖರನ್ನು ಸ್ವಿಡನ್ನಿನಲ್ಲಿ ಭಾರತ-ನಾಡರ್ಿಕ್ ಶೃಂಗಸಭೆಯ ಮೂಲಕ ಭೇಟಿಯಾದರು. ನೆನಪಿಡಿ. ಈ ಶೃಂಗಸಭೆಯನ್ನು ಸ್ವಿಡನ್ನಿನ ಸಹಯೋಗದೊಂದಿಗೆ ಆಯೋಜಿಸಿದ್ದೇ ಭಾರತ. ಈ ಎಲ್ಲಾ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೊಂದಿಗೂ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾದ ಸಂಬಂಧವಿದೆ. ಆದರೆ ಇವೆಲ್ಲವುಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಭೇಟಿ ಮಾಡುವಂಥ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಅಮೇರಿಕಾ ಬಿಟ್ಟರೆ ಮಾಡಿದ ಮತ್ತೊಂದು ರಾಷ್ಟ್ರ ಭಾರತವೇ. ಈ ಐದು ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಅಪಾರ ಸಿರಿವಂತಿಕೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಸುದೀರ್ಘವಾದ ಆಂತರಿಕ ಸಂಬಂಧವನ್ನೂ ಕೂಡ. ಜೊತೆಗೆ ಭಾರತದ ಕುರಿತಂತೆ ಈ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೆ ಸಹಜವಾದ ಪ್ರೀತಿ ಇದೆ. ಪೋಖ್ರಾನ್ 2 ರ ನಂತರ ಭಾರತವನ್ನು ನ್ಯೂಕ್ಲಿಯರ್ ಸಪ್ಲೆಯರ್ ಗ್ರೂಪಿನ ಸದಸ್ಯ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕೆಂದು ಆಗ್ರಹಿಸುವಲ್ಲಿ ನಾಡರ್ಿಕ್ನ ಪಾತ್ರವೂ ಇತ್ತು. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಈ ಬಾರಿ ಈ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ ಅನೇಕ ಬಗೆಯ ಒಪ್ಪಂದಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ನಾಡರ್ಿಕ್ ಮತ್ತು ಭಾರತದ ನಡುವೆ ಇರುವ ಸಮಾನ ಭೂಮಿಕೆಗಳನ್ನು ಚಚರ್ಿಸಿ ಅದರ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಈ ಒಪ್ಪಂದಗಳು ರೂಪುಗೊಂಡಿವೆ. ನಾಡರ್ಿಕ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಗಣಿಸದೇ ಸಮೂಹವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿ ಅವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಇಟ್ಟಿರುವ ಹೆಜ್ಜೆ ನಿಸ್ಸಂಶಯವಾಗಿ ಒಟ್ಟಾರೆ ಯುಕೆಯ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುವಂಥದ್ದೇ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಅದಾದೊಡನೆ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನ ಪ್ರಧಾನಿಯನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದರು. ಭಾರತಕ್ಕೆ ಮೋಸ ಮಾಡಿ ಓಡಿ ಬಂದು ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದಿರುವ ಮಲ್ಯ, ಲಲಿತ್ರನ್ನು ವಗರ್ಾಯಿಸಬೇಕೆಂದು ಮೋದಿ ಕೇಳಿಕೊಂಡರು. ಆದರೆ ಈ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನ ಸಕರ್ಾರ ತುಂಬಾ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಕೊಡುತ್ತಾ ಭಾರತದ ಜೈಲುಗಳಲ್ಲಿರುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ನಾವು ಮೊದಲು ಪರಿಶೀಲಿಸಿ, ಆನಂತರ ಈ ಕುರಿತಂತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತೇವೆಂದಾಗ, ಸ್ವಾಭಿಮಾನದ ಮುದ್ದೆಯಾದ ಮೋದಿ ಕೊಟ್ಟ ಉತ್ತರವೇನಿರಬಹುದು ಗೊತ್ತೇನು? ‘ಇದೇ ಜೈಲುಗಳಲ್ಲಿ ನೀವು ಗಾಂಧಿ-ನೆಹರುರಂತಹ ಮಹಾನಾಯಕರನ್ನು ಇಟ್ಟಿದ್ದಿರೆಂಬುದನ್ನು ಮರೆತುಬಿಡಬೇಡಿ’ ಅಂತ. ಬಹುಶಃ ಇದೇ ಆಕ್ರೋಶ ಅವರನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದಿರಬೇಕು. ಅವರು ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನೊಂದಿಗೆ ಕೈ ಚಾಚುವಂತ ಯಾವ ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೂ ಸಿದ್ಧವಿರಲಿಲ್ಲ. ಭಾರತ ಮತ್ತು ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನ ನಡುವೆ ಅಕ್ರಮ ವಲಸೆಗಾರರ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ನಿವಾರಿಸಬೇಕೆಂದು ಪ್ರಧಾನಿ ತೆರೆಸಾ ಕೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಅದಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧವೆಂದೂ ಆದರೆ ವೀಸಾ ನಿಯಮಗಳ ಸಡಲೀಕರಣ ಮಾಡಲೇಬೇಕಂದು ಹಠ ಹಿಡಿದು ಕುಳಿತರು. ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್ ನಿರಾಕರಿಸಿದಾಗ ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೇ ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೆ ಸಹಿ ಮಾಡದೇ ಎದ್ದು ಬಂದುಬಿಟ್ಟರು. ಮೋದಿಯವರಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತು. ಸುತ್ತ-ಮುತ್ತಲಿನ ಎಲ್ಲಾ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಭಾರತವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಲು ನಿಂತಿರುವಾಗ ಇಂಗ್ಲೆಂಡು ಭಾರತದ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಲೇಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗೆ ಸಿಲುಕಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಬರಲಿರುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನೊಡಲೊಳಗೆ ಅಡಗಿರುವ ಮಲ್ಯಾ, ಲಲಿತ್ ಮೋದಿಯವರನ್ನು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿಸಲೇಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಇಂಗ್ಲೆಂಡು ಸಿಲುಕುವುದು ಶತ-ಪ್ರತಿಶತ ಖಾತ್ರಿ.

2

ಅದರ ಹಿಂದು ಹಿಂದೆಯೇ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಎಲ್ಲರೂ ಗಾಬರಿಯಾಗುವಂತೆ ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟರು. ಇತರ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರನ್ನು ಅಸಡ್ಡೆಯಿಂದಲೇ ಬರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಶೀ ಜಿನ್ಪಿಂಗ್ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರನ್ನು ಮಾತ್ರ ರಾಜಧಾನಿಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದು ಎರಡನೇ ಬಾರಿಗೆ ಬರಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಮಾತುಕತೆಗಳು ಸಾಕಷ್ಟು ನಡೆದವು. ಭಾರತ ಮತ್ತು ಚೀನಾಗಳ ಬಾಂಧವ್ಯ ವೃದ್ಧಿಯಾದರೆ ಏಷ್ಯಾ ಜಾಗತಿಕವಾಗಿ ಪ್ರಬಲವಾಗುತ್ತದೆಂಬುದು ಎರಡೂ ನಾಯಕರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರದ ಸಂಗತಿಯೇನಲ್ಲ. ಪದೇ ಪದೇ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಕಿರಿಕಿರಿ ಉಂಟುಮಾಡಲೆತ್ನಿಸುವ ಚೀನಾ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಪ್ರಧಾನಿಯಾದಾಗಿನಿಂದಲೂ ಬಲು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಈ ಭೇಟಿಯ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪಿ ತಪ್ಪಿಯೂ ಭಾರತ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಿರುವ ಒನ್ ಬೆಲ್ಟ್ ಒನ್ ರೋಡಿನ ಕುರಿತಂತೆ ಚಕಾರವನ್ನೂ ಎತ್ತಲಿಲ್ಲ. ಏಷ್ಯಾದ ಮತ್ತು ಜಗತ್ತಿನ ಅನೇಕ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೆ ಮೋದಿಯವರ ಈ ಭೇಟಿ ಅಚ್ಚರಿಯೆನಿಸಿದ್ದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸಂಶಯವೂ ಇಲ್ಲ.

ಈ ಪ್ರವಾಸದ ನಂತರ ಕನರ್ಾಟಕದ ಚುನಾವಣೆಯ ರ್ಯಾಲಿಗಳಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ ಮೋದಿ ಚುನಾವಣೆಗಳು ಮುಗಿದೊಡನೆ ನೇಪಾಳಕ್ಕೆ ಧಾವಿಸಿದರು. ಇದೂ ಕೂಡ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ಪ್ರಯತ್ನವಲ್ಲ. ತಾವು ಪ್ರಧಾನಿಯಾದೊಡನೆ ನೇಪಾಳಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟು ಅಪಾರ ವಿಶ್ವಾಸ ಗಳಿಸಿದ್ದ ಮೋದಿ ಅದೇ ನೇಪಾಳದಲ್ಲಿ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಸಕರ್ಾರ ಬರದಿರುವಂತೆ ತಡೆಯುವಲ್ಲಿ ಮಾಧೇಶಿಗಳಿಗೆ ಬೆಂಬಲಕೊಟ್ಟು ಅಪಾರ ಟೀಕೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿದ್ದರು. ದುದರ್ೈವವೆಂಬಂತೆ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಓಲಿ ಪೂರ್ಣ ಬಹುಮತದೊಂದಿಗೆ ನೇಪಾಳದಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದುಬಿಟ್ಟರು. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಅಂದುಕೊಂಡಂತಾಗದೇ ಕಳೆದ ಒಂದು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನೇಪಾಳದೊಂದಿಗೆ ಕಹಿ ಬಾಂಧವ್ಯ ಮುಂದುವರೆದೇ ಇತ್ತು. ಚೀನಾ ನೇಪಾಳಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವಾಗುವುದನ್ನು ತಡೆದು ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನೇಪಾಳದೊಂದಿಗಿನ ತನ್ನ ಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುವ ಧಾವಂತದಲ್ಲಿದ್ದ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ನೇಪಾಳದ ಪ್ರಧಾನಿ ಓಲಿಯವರನ್ನು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಕರೆಸಿಕೊಂಡು ಅಪಾರವಾದ ಗೌರವ ಕೊಟ್ಟದ್ದಲ್ಲದೇ ಈಗ ತಾವೇ ನೇಪಾಳದೆಡೆಗೆ ಧಾವಿಸಿದರು. ಈ ಬಾರಿ ಅವರು ಕಾಠ್ಮಂಡುವಿಗಿಂತ ಜನಕಪುರವನ್ನೇ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಆಯ್ದುಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮಾಡಿದ್ದಲ್ಲದೇ ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮದ ಒಂದು ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಘೋಷಿಸಿದರು. ಜನಕ್ಪುರ-ಅಯೋಧ್ಯಾ ಬಸ್ ಸಂಚಾರವನ್ನು ಆರಂಭಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಜನಕಪುರದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ 100 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಯ ಸಹಾಯವನ್ನೂ ಘೋಷಿಸಿದರು. ಪ್ರಧಾನಿ ಓಲಿಯವರನ್ನು ಕಾಠ್ಮಂಡುವಿನಲ್ಲಿ ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ ಹಾಳಾಗಿದ್ದ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ತಿಳಿಗೊಳಿಸುವ ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಯಾಸವನ್ನು ಮಾಡಿದರು. ದೂರದಿಂದ ನೋಡುವವರಿಗೆ ನೇಪಾಳ ಮೋದಿಯವರ ಮತ್ತೊಂದು ವಿದೇಶ ಪ್ರವಾಸವಷ್ಟೇ. ಆದರೆ ಬಲ್ಲವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಇದು ಚೀನಾದ ತೆಕ್ಕೆಯಿಂದ ನೇಪಾಳವನ್ನು ಸೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಯಾಸವೆಂದು ಅರ್ಥವಾದೀತು.

3

ನೇಪಾಳದ ಭೇಟಿಯ ಒಂದು ವಾರದ ಒಳಗೆ ಮೋದಿ ರಷ್ಯಾಕ್ಕೆ ಹೋದರು. ಈ ಬಾರಿ ಕೂಡ ರಾಜಧಾನಿಯಲ್ಲಿ ಔಪಚಾರಿಕ ಭೇಟಿಯಾಗದೇ ಎರಡೂ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ನಾಯಕರು ಸೋಚಿಯಲ್ಲಿ ಜೊತೆಯಾದರು, ಅಡ್ಡಾಡಿದರು, ಒಂದಷ್ಟು ಹರಟಿದರು ಎಂದು ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ವರದಿ ಮಾಡಿದವು. ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಆಲೋಚಿಸಿ ನೋಡಿ. ತಮ್ಮ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಪುರಸೊತ್ತಿಲ್ಲದೇ ದುಡಿಯುತ್ತಿರುವ ಮೋದಿ ಮತ್ತು ಪುತಿನ್ರು ಹೀಗೆ ಟೈಮ್ಪಾಸ್ ಮಾಡುತ್ತಾ ಅಡ್ಡಾಡುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇನು? ಅದರಲ್ಲೂ ಈ ಬಾರಿಯ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಪುತಿನ್ರ ಗೆಲುವು ರಷ್ಯಾದ ಮೇಲೆ ಅವರಿಗೊಂದು ಬಲವಾದ ಹಿಡಿತವನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲೂ ಕೂಡ ರಷ್ಯಾ ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತಲೂ ತನ್ನ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಭಾರತ ಅಮೇರಿಕಾದತ್ತ ವಾಲುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಕೂಗು ಜೋರಾಗಿರುವಾಗಲೇ ಮೋದಿ ರಷ್ಯಾಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ನೀಡುವ ಮೂಲಕ ಮಾಸ್ಟರ್ ಸ್ಟ್ರೋಕ್ ಕೊಟ್ಟರು. ಹೊರ ನೋಟಕ್ಕೆ ರಷ್ಯಾದೊಂದಿಗೆ ರಕ್ಷಣಾ ಇಲಾಖೆಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಒಪ್ಪಂದಗಳಾಗಿವೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಕಂಡು ಬಂತು. ಒಳಗೆ ನಡೆದಿದ್ದೇನೆಂಬುದು ಅಥರ್ೈಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸುಲಭ ಸಾಧ್ಯವೇನಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ರಷ್ಯಾದ ಭೇಟಿಯಾಗಿ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಮರಳಿ ಬಂದೊಡನೆ ಅಮೇರಿಕಾ ಭಾರತದೊಂದಿಗೆ ತಗಾದೆ ತೆಗೆದು ಒಂದಷ್ಟು ಕಿರಿ ಕಿರಿ ಮಾಡಿತು. ಮುಂದೇನೆಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಕಾತರವಾಗಿರುವಾಗಲೇ ಮೋದಿ ಇಂಡೋನೇಷ್ಯಾ, ಮಲೇಷಿಯಾ, ಸಿಂಗಾಪೂರಗಳ ಪ್ರವಾಸವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡರು. ಇಂಡೋನೇಷ್ಯಾದಲ್ಲಿ ಮೋದಿಯವರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಅದ್ದೂರಿ ಸ್ವಾಗತ ಭಾರತದೊಳಗಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನಾಯಕನ ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗೆ ನೂರಾರು ಲೀಟರ್ ಪೆಟ್ರೋಲಿಗೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಿದಂತಾಗಿರಬಹುದು. ಅಲ್ಲಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷರು ತಮ್ಮ ಮೊಮ್ಮಗನಿಗೆ ಶ್ರೀನರೇಂದ್ರ ಎಂಬ ಹೆಸರನ್ನಿಟ್ಟುದದನ್ನು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಂಡರು. ಮೋದಿ ಚೀನಾದೊಂದಿಗೆ ಇಂಡೋನೇಷಿಯಾಕ್ಕಿದ್ದ ಆಂತರಿಕ ಸಂಘರ್ಷವನ್ನು ಮುಂದಿರಿಸಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿನ ಬಂದರೊಂದನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸುವ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ರಕ್ಷಣಾ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಒಪ್ಪಂದಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಮಲೇಷ್ಯಾದ ಪ್ರವಾಸವನ್ನು ಮುಗಿಸಿ ಅವರು ಸಿಂಗಾಪುರಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಡುವ ವೇಳೆಗಾಗಲೇ ಅಮೇರಿಕಾ ತನ್ನ ಪೆಸಿಫಿಕ್ ಕಮಾಂಡಿನ ಹೆಸರನ್ನು ಇಂಡೊ-ಪೆಸಿಫಿಕ್ ಕಮಾಂಡೊ ಎಂದು ಬದಲಿಸಿಯಾಗಿತ್ತು. ಇದು ಸಿಂಗಾಪುರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಮುನ್ನ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರ ಬತ್ತಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಅಮೇರಿಕಾ ಇಟ್ಟ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಬಾಣ. ಲೇಖನದ ಆರಂಭದಲ್ಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ ಹೆಸರಿನ ಬದಲಾವಣೆಯಿಂದ ರಕ್ಷಣಾ ರೂಪುರೇಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ಏನು ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ ಆದರೆ ಪೆಸಿಫಿಕ್ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖವಾದ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಭಾರತದ್ದೇ ಎಂದು ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಸಂದೇಶವನ್ನು ರವಾನಿಸಿಯಾಗಿತ್ತು. ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಟಕ್ಕರ್ ಕೊಡಬಲ್ಲಂತಹ ರಾಷ್ಟ್ರ ಭಾರತ ಮಾತ್ರ ಎಂಬುದನ್ನು ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸುವಲ್ಲಿ ಈ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಅದರ ಪ್ರಭಾವ ಸಿಂಗಾಪುರದ ಭೇಟಿಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಖಂಡಿತ ಕಂಡು ಬಂತು. ಈಗ ಮೋದಿ ಅಲ್ಲಿ ಮಾತುಕತೆಗೆ ನಿಲ್ಲುವಾಗ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ರಾಷ್ಟ್ರವೊಂದರ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಿ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಬದಲಿಗೆ ಏಷ್ಯಾದ ಪ್ರಭಾವಿ ರಾಷ್ಟ್ರವೊಂದರ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಸಿಂಗಾಪೂರದ ಪ್ರಧಾನಿ ತನ್ನ ದೇಶದ ಸಸ್ಯವೊಂದಕ್ಕೆ ಮೋದಿಯವರ ಹೆಸರನ್ನಿಟ್ಟರು. ಅಚ್ಚರಿಯೇನು ಗೊತ್ತೇ? ಇದೇ ತಿಂಗಳ 12 ನೇ ತಾರೀಕು ಉತ್ತರ ಕೊರಿಯಾದ ನಾಯಕ ಕಿಮ್ನೊಂದಿಗೆ ಅಮೇರಿಕಾದ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಡೊನಾಲ್ಡ್ ಟ್ರಂಪ್ ಮಾತುಕತೆ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವುದು ಸಿಂಗಾಪುರದಲ್ಲೇ.

ಎಲ್ಲಾ ಚುಕ್ಕಿಗಳನ್ನು ಹರಡಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ, ಅವುಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿದಾಗ ಚಿತ್ತಾರ ಏನಾಗುತ್ತದೆಂಬುದನ್ನು ನಾವೇ ಊಹಿಸಬೇಕು ಅಷ್ಟೇ. ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಬೀರುವ ಮುಂಚೆ ನಾಡರ್ಿಕ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳನ್ನು ಸೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು, ನೇಪಾಳಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಮುನ್ನ ಚೀನಾದೊಂದಿಗೆ ಮಾತುಕತೆಯಾಡಿ ಭೂಮಿಕೆ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುವುದು, ರಷ್ಯಾದೊಂದಿಗೆ ಮಹತ್ವದ ರಕ್ಷಣಾ ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ನಂತರವೂ ಅಮೇರಿಕಾದೊಂದಿಗಿನ ಅತೀ ಘನಿಷ್ಠ ಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನು ಆನಂದಿಸುವುದು, ಸಿಂಗಾಪುರದಲ್ಲಿ ಟ್ರಂಪ್ ಕಿಮ್ ಭೇಟಿಗೆ ಮುನ್ನ ಭೂಮಿಕೆ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುವುದು ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ಸಂಗತಿಯಲ್ಲ. ಬರಲಿರುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮಹತ್ವದ್ದೇನೋ ಘಟಿಸಲಿದೆ. ಮೋದಿ ಮನಮೋಹನ್ ಸಿಂಗರಂತೆ ಅಲ್ಲ. ಅವರು ಗುಡ್ಡ ತನ್ನ ಬಳಿ ಬರಲೆಂದು ಕಾಯುತ್ತ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಜಾಯಮಾನದವರೇ ಅಲ್ಲ; ತಾನೇ ಗುಡ್ಡಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ತನಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವ ರತ್ನವನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡೇ ತರುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ತರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವ ಆ ವಸ್ತು ಯಾವುದೆಂಬುದು ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರು ಬಾಯಿ ಬಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿ. ನಾವು ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ವಿಶ್ವಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಎದೆಯೆತ್ತಿ ನಿಲ್ಲುವಂತೆ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವ ಒಬ್ಬ ಅಪರೂಪದ ನಾಯಕನೊಂದಿಗೆ ದೃಢವಾಗಿ ನಿಲ್ಲೋಣ.

ಈ ಬಾರಿ ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆ 2004 ರ ಪುನರಾವರ್ತನೆಯಾ?

ಈ ಬಾರಿ ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆ 2004 ರ ಪುನರಾವರ್ತನೆಯಾ?

ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ಕೈರಾನಾದಲ್ಲಿ ಭಾಜಪ ಸೋತಿದ್ದನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಈ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು 2019 ರ ಚುನಾವಣೆಯ ಮೋದಿಯ ಸೋಲಿನ ಮುನ್ಸೂಚನೆ ಎಂಬಂತೆ ಚಿತ್ರೀಕರಿಸಿಬಿಟ್ಟವು. ಆದರೆ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಸಂಗತಿಯೊಂದಿದೆ. ಕೈರಾನಾದಂತಹ ಸಾಮಾನ್ಯ ಚುನಾವಣೆಯೊಂದನ್ನೆದುರಿಸಲು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು, ಸಮಾಜವಾದಿ ಪಕ್ಷ, ಬಹುಜನ ಸಮಾಜವಾದಿ ಪಕ್ಷಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಲೋಕ ದಳವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿದ್ದವು.

3

2004 ರಲ್ಲಿ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಚುನಾವಣೆಗಳು ನಡೆದಾಗ ಅಟಲ್ ಬಿಹಾರಿ ವಾಜಪೇಯಿ ಸೋಲಬಹುದೆಂದು ಯಾರೂ ಎಣಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದೊಂದು ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಆಘಾತ. ವಿಕಾಸದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಭಾರತ ಹಿಂದೆಂದೂ ಕಂಡಿರದಂತಹ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಿತ್ತು. ರಸ್ತೆಗಳ ನಿಮರ್ಾಣವಿರಬಹುದು, ಬಂದರುಗಳ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಇರಬಹುದು ಕೊನೆಗೆ ಜನ ಸಾಮಾನ್ಯರ ಬದುಕನ್ನು ಮೇಲ್ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಏರಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವೂ ಇರಬಹುದು ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ವಂಶ ಪಾರಪಂರ್ಯದ ಆಡಳಿತ ಜೀವಮಾನದಲ್ಲೇ ಸಾಧಿಸಿರದಷ್ಟು ವಾಜಪೇಯಿಯವರು ನಾಲ್ಕುವರೆ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿ ತೋರಿಸಿದ್ದರು. ನಿಜಕ್ಕೂ ಭಾರತ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲವದು. ಅದೇಕೋ ಜನ ಕೈ ಹಿಡಿಯಲಿಲ್ಲ. ವಾಜಪೇಯಿಯಂಥ ಅಮೂಲ್ಯ ರತ್ನವನ್ನು ನಾವು ಕಳೆದುಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟೆವು. ಅದಾದಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಸಕರ್ಾರವನ್ನು ರಚಿಸಲು ಬಿಜೆಪಿಗೆ ಹತ್ತು ವರ್ಷ ಸಮಯ ಬೇಕಾಯ್ತು. ವಾಜಪೇಯಿಯವರು ಮಾಡಿಟ್ಟಿದ್ದ ಅದ್ಭುತ ಕೆಲಸಗಳ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು 5 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಉಂಡ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ನಂತರದ 5 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡ-ಕಂಡಲ್ಲಿಂದ ಲೂಟಿ ಮಾಡಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಅದಾದಮೇಲೆಯೇ 2ಜಿ, 3ಜಿ, ಕೋಲ್ಗೇಟ್, ಚಾಪರ್ಗೇಟ್, ಸಿಡಬ್ಲ್ಯೂಜಿಯಂತಹ ಹುಬ್ಬೇರಿಸುವಂತಹ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರಗಳು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ನಡೆದಂಥದ್ದು! ಐದೇ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಭಾರತ ಈಗ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಮಸಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ನರಳುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗಲೇ ಮುಂಚೂಣಿಗೆ ಬಂದವರು ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ. ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಒಂದು ಹನಿಗಾಗಿ ಬಾಯ್ದೆರೆದು ಬಳಲಿ ಬೆಂಡಾಗಿ ಕುಳಿತಿರುವಂತಹ ಮರುಭೂಮಿಯಂತಿದ್ದರು ಭಾರತೀಯರು. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರು ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಬರದೇ ಹೋಗಿದ್ದರೆ ಬಹುಶಃ ಪ್ರಜಾತಂತ್ರ, ವಿಕಾಸ ಇವುಗಳ ಮೇಲಿನ ನಂಬಿಕೆ ಬಿಡಿ ಭಾರತದ ಮೇಲೆಯೇ ಭರವಸೆ ಹೊರಟು ಹೋಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರ ಮೊದಲ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳು ನಾವಂದುಕೊಂಡದ್ದಕ್ಕಿಂತ ವಿಕಾಸದ ಪಥದಲ್ಲಿ ವೇಗವಾಗಿ ಸಾಗಿದೊಡನೆ ಈ ದೇಶದ ಅನೇಕರಿಗೆ ಹೆದರಿಕೆ ಕಾಡಲಾರಂಭಿಸಿತು. 2019ರ ಚುನಾವಣೆ ವಾಜಪೇಯಿಯವರ 2004 ರ ಚುನಾವಣೆಯಂತಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತದಾ ಅಂತಾ! ಹೀಗಾಗಿ ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ರಾಜ್ಯ ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನೇ ಅಮಿತ್ಶಾ ಆಪೋಶನ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ನಡೆದಂತೆ ದೇಶದ ಜನತೆ ನೆಮ್ಮದಿಯ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅದೊಂದು ರೀತಿ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಕಂಡು ನಮಗೆ ನಾವೇ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಾನಸಿಕ ಸಂಭ್ರಮ. ಈ ಸಂಭ್ರಮಕ್ಕೆ ಸಣ್ಣ ಕೊರತೆಯೆನಿಸಿದಾಗಲೂ ಚಡಪಡಿಕೆಯೂ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ.

2

ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲಿ ಭಾಜಪ 104 ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಪಡೆದು ಅಧಿಕಾರ ರಚಿಸದೇ ಹೋದಾಗಲೂ ಇದೇ ಬಗೆಯ ಆತಂಕವಿತ್ತು. ರಾಷ್ಟ್ರಮಟ್ಟದ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಇಂಥದ್ದೊಂದು ದಿನಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದವು. ಪ್ರತಿ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಚುನಾವಣೆ ನಡೆದಾಗಲೂ ಅದನ್ನು ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರ ಆಡಳಿತಕ್ಕೆ ಅಗ್ನಿಪರೀಕ್ಷೆ ಎಂದೇ ಬಿಂಬಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಅದನ್ನು ಸವಾಲಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುವಂತೆ ಅನಿವಾರ್ಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನೇ ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೊನೆಗೂ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಆಯಾ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಗೆದ್ದರೆ ಇವರು ತೆಪ್ಪಗಾಗುವುದಿರಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಮಾಡಿದ ಅಲ್ಪ ಸಾಧನೆಯನ್ನೂ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರ ವಿರುದ್ಧ ಭಾರಿ ದೊಡ್ಡ ತಯಾರಿ ಎನ್ನುವಂತೆ ಬಿಂಬಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದ ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಅನೇಕ ಕಡೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಉಪಚುನಾವಣೆಯೂ ಕೂಡ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರ ಪಾಲಿಗೆ ಸವಾಲೆನಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು ಇದೇ ಕಾರಣದಿಂದ. 9 ಉಪ ಚುನಾವಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಸೋತಿದ್ದನ್ನೇ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸಿದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನಿಂದ ಒಂಭತ್ತು ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡಿದ್ದರ ಕುರಿತಂತೆ ಚಕಾರವೇ ಎತ್ತಲಿಲ್ಲ. ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲಿ ಭಿನ್ನ ಭಿನ್ನ ಪಕ್ಷಗಳ ನೇತಾರರು ಕುಮಾರಸ್ವಾಮಿಯವರ ಪ್ರಮಾಣ ವಚನಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದು ಯಾರಿಗೆಷ್ಟು ಸಂತೋಷವಾಗಿತ್ತೋ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಂತೂ ತುದಿಗಾಲಲ್ಲಿ ಕುಣಿದಾಡಿದ್ದವು. ಅದರ ಹಿಂದು ಹಿಂದೆಯೇ ಬಂದದ್ದು ಮತ್ತೊಂದು ಉಪ ಚುನಾವಣೆಯ ಫಲಿತಾಂಶ. ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ಕೈರಾನಾದಲ್ಲಿ ಭಾಜಪ ಸೋತಿದ್ದನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಈ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು 2019 ರ ಚುನಾವಣೆಯ ಮೋದಿಯ ಸೋಲಿನ ಮುನ್ಸೂಚನೆ ಎಂಬಂತೆ ಚಿತ್ರೀಕರಿಸಿಬಿಟ್ಟವು. ಆದರೆ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಸಂಗತಿಯೊಂದಿದೆ. ಕೈರಾನಾದಂತಹ ಸಾಮಾನ್ಯ ಚುನಾವಣೆಯೊಂದನ್ನೆದುರಿಸಲು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು, ಸಮಾಜವಾದಿ ಪಕ್ಷ, ಬಹುಜನ ಸಮಾಜವಾದಿ ಪಕ್ಷಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಲೋಕ ದಳವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿದ್ದವು. ಈ ಹಿಂದೆ ಸಮಾಜವಾದಿ ಪಾಟರ್ಿ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರುವಾಗ ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಕೋಮುಗಲಭೆ ನಡೆದು ಜಾತೀಯ ಧ್ರುವೀಕರಣ ನಡೆದುಹೋಗಿತ್ತು. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತ ಮುಸಲ್ಮಾನರನ್ನೇ ಹೊಂದಿರುವಂತಹ ಕೈರಾನಾದಲ್ಲಿ ಒಗ್ಗಟ್ಟಾದ ಹಿಂದೂಗಳು ಭಾಜಪವನ್ನು ಗೆಲ್ಲಿಸಿದ್ದರು. ಮತ ವಿಭಜನೆಯ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಅರಿತ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳು ಈ ಬಾರಿ ಒಟ್ಟಾಗಿ ನಿಂತು ಭಾಜಪವನ್ನು ಎದುರಿಸಿದವು. ಆದರೂ ನಾಲ್ಕು ಪಕ್ಷಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಸ್ಪಧರ್ಿಸಿದ್ದ ಬಿಜೆಪಿ 4,36,000 ವೋಟುಗಳನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡರೆ ಒಗ್ಗಟ್ಟಾಗಿ ಹೋರಾಟ ಮಾಡಿದ್ದ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷಗಳು 4,81,000 ವೋಟುಗಳಿಗೆ ತೃಪ್ತಿಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿ ಬಂತು. ಬಹುತೇಕ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರೇ ಇರುವ ಕ್ಷೇತ್ರವೊಂದರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಒಗ್ಗಟ್ಟಾಗಿ ಬಿಜೆಪಿಯನ್ನೆದುರಿಸಿ ಪಡೆದುಕೊಂಡ ಈ ಮತ ನಿಜಕ್ಕೂ ದೊಡ್ಡ ಸಂಖ್ಯೆಯದ್ದೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇದು ಚಚರ್ೆಗೆ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಈ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಅಖಿಲೇಶ್ ಯಾದವ್ ಮತ್ತು ಮಾಯಾವತಿಯರು ಅದೆಷ್ಟು ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯಿಂದ ತಮ್ಮ ಕೈ ಚಳಕ ತೋರಿದರೆಂದರೆ ಚುನಾವಣೆಯ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಅಖಿಲೇಶ್ ಯಾದವ್ ಒಮ್ಮೆಯೂ ಕೈರಾನಾಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಲಿಲ್ಲ. ಆತನನ್ನು ಕಂಡರೆ ಹಿಂದೂಗಳಿಗೆ ಹಿಂದಿನ ದಂಗೆಯ ನೆನಪಾಗಿ ಬಿಡಬಹುದೆಂಬ ಹೆದರಿಕೆಯಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಹಿಂದೂಗಳು ಒಗ್ಗಟ್ಟಾಗಿ ಭಾಜಪಾಕ್ಕೆ ಮತ ಹಾಕಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸೋಲುವುದು ಖಾತ್ರಿ ಎನ್ನುವುದು ಅರಿವಿದ್ದುದರಿಂದ ಪ್ರಮುಖ ಪಕ್ಷವೊಂದರ ನಾಯಕ ಚುನಾವಣೆಗೆ ಪ್ರಚಾರವನ್ನೇ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವತಃ ಮಾಯಾವತಿಯೂ ತಾನು ಪ್ರಚಾರಕ್ಕೆ ಹೋಗದೆ ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರನ್ನೂ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಲೋಕದಳದೊಂದಿಗೇ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಭಾಜಪದ ವಿರುದ್ಧ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಂತೆ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದರು. ಒಟ್ಟಾರೆ ಫಲಿತಾಂಶದ ನಂತರ ರೆಕ್ಕೆ-ಪುಕ್ಕ ಬಂದಂತಾಡಿದ ಅರವಿಂದ್ ಕೇಜ್ರಿವಾಲ್ ಭಾರತ ಮನಮೋಹನ್ ಸಿಂಗ್ರಂತಹ ಸುಶಿಕ್ಷಿತ ಪ್ರಧಾನಿಯನ್ನು ಈಗ ಬಲುವಾಗಿ ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೆ ಕೊಟ್ಟರು. ಕೇಜ್ರಿವಾಲರ ನಾಟಕದಿಂದ ಸಾಕಷ್ಟು ಹೊಡೆತ ತಿಂದಿದ್ದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಸುಮ್ಮನಾಗದೇ ಇದೇ ಮನಮೋಹನ್ ಸಿಂಗ್ರ ಸಕರ್ಾರದಲ್ಲಿರುವ ಮಂತ್ರಿಗಳ ಮೇಲೆ ಮಿಥ್ಯಾರೋಪವನ್ನು ಮಾಡಿ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬರಲು ಕಾರಣರಾದ ತಾವು ಕ್ಷಮೆ ಯಾಚಿಸಬೇಕೆಂದು ತಿರುಗೇಟು ಕೊಟ್ಟಿತು. ಸ್ವತಃ ಪಂಜಾಬಿನಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ 41,000 ಮತ ಪಡೆದಿದ್ದ ಆಮ್ ಆದ್ಮಿ ಪಾಟರ್ಿ ಮರು ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ 1900 ವೋಟಿಗೆ ಇಳಿದಿದ್ದನ್ನು ಕೇಜ್ರಿವಾಲ್ ಹೇಗೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರೋ ದೇವರೇ ಬಲ್ಲ. ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಪಂಜಾಬಿನ ಗುರುದಾಸ್ ಪುರದಲ್ಲಿ ಉಪ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ 1,77,000 ಮತಗಳಿಂದ 23,000ಕ್ಕಿಳಿದಿದ್ದನ್ನು ಕೇಜ್ರಿವಾಲ್ ಮರೆತೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು.

ಅದೊಂಥರ ವಿಚಿತ್ರ. ರಾಹುಲ್ 10 ವಿಧಾನಸಭೆಗಳನ್ನು ಸೋತರೂ ಆತ 2019 ರ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ಅಭ್ಯಥರ್ಿ. ಮೋದಿ ಎಲ್ಲ ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ಗೆಲ್ಲುತ್ತಾ ಬಂದು ಉಪ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಸೋತ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಮೋದಿಯ ವಿರುದ್ಧ ಅಲೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂದರ್ಥ.

4

ಆದರೆ ಒಂದಂತೂ ನಿಚ್ಚಳವಾಗಿದೆ. 2019 ರ ಚುನಾವಣೆ 2004 ರಂತಾಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಅಟಲ್ ಬಿಹಾರಿ ವಾಜಪೇಯಿಯವರಿಗೆ ಆ ವೇಳೆಗೆ ಆರೋಗ್ಯ ಹದಗೆಟ್ಟಿತ್ತು. ಅವರಿಗೆ ಚುನಾವಣಾ ಪ್ರಚಾರದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಭರವಸೆಯಿದ್ದದ್ದು ಅಡ್ವಾಣಿಯವರೊಬ್ಬರ ಮೇಲೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಇಡಿಯ ಚುನಾವಣಾ ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಪ್ರಮೋದ್ ಮಹಾಜನ್ ಒಬ್ಬರೇ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಈಗಿನ ಮೋದಿ-ಅಮಿತ್ ಶಾ ಜೋಡಿಯಂತೆ ಅಟಲ್ಜಿ ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವ ಉತ್ಸುಕತೆ ತೋರಲಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಸುದೀರ್ಘ ಪಯಣದ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆಯಿತ್ತೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅಮಿತ್ ಶಾ ಹಾಗಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಗೆಲ್ಲುವುದೆನ್ನುವುದು ಉಸಿರಾಡಿದಷ್ಟೇ ಸಹಜವಾದ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಶ್ರಮ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ಚುನಾವಣೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಮುಂದಿನ ಚುನಾವಣೆಗೆ ತಯಾರಿ ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ. ನಾಯಕರನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅವರ ಜಾಯಮಾನದಲ್ಲಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ಯಾರೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡದೇ ಹೋದಾಗ ಬೂತ್ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ತಾವೇ ಇಳಿದು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಉತ್ಸುಕತೆ ತೋರುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಸತತವಾಗಿ ಗೆಲ್ಲುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಸಾಮಾನ್ಯ ಬಿಜೆಪಿ ಕಾರ್ಯಕರ್ತನಿಗೂ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಉಪ ಚುನಾವಣೆಯ ಸೋಲೂ ಕೂಡ ಅವನಲ್ಲಿ 2019 ರ ಚುನಾವಣೆಯ ಕುರಿತಂತೆ ಗಾಬರಿ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಈ ಹೆದರಿಕೆ ಕೆಟ್ಟದ್ದೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಈ ಹೆದರಿಕೆಯ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿಯೇ ಅನೇಕರು ಅದಾಗಲೇ ಮೋದಿಯ ಗೆಲುವಿಗಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಶುರುಮಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಬರವಣಿಗೆ ಮಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಆರೋಪಗಳಿಗೆ ಸೂಕ್ತ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನೀಡಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇವಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಕಿರೀಟ ಪ್ರಾಯವಾಗಿ ಅಮಿತ್ ಶಾ ಕೂಡ ಸಂಪರ್ಕ ಅಭಿಯಾನವೊಂದಕ್ಕೆ ಚಾಲನೆ ಕೊಟ್ಟು ಮುಂದಿನ ಒಂದು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರ ಒಟ್ಟಾರೆ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಪರಿಚಯಿಸಬೇಕೆಂದು ಕಾರ್ಯಕರ್ತರಿಗೆ ಕರೆ ನೀಡಿಯಾಗಿದೆ. ಹಾಗಂತ ಬರಿ ಬಾಯಿ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿ ಕುಳಿತಿಲ್ಲ; ತಾವೇ ಈ ಕೆಲಸವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ!

ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಚುನಾವಣೆಗೆ ಒಂದು ವರ್ಷದ ಮುನ್ನ ಒಟ್ಟಾಗಿರುವ ರಾಜ್ಯ ಮಟ್ಟದ ಪಕ್ಷಗಳು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಸೀಟು ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯ ವಿಚಾರ ಬಂದಾಗ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಬಡಿದಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿವೆ. ಈ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ತುಂಬ ದೊಡ್ಡ ತ್ಯಾಗಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಬೇಕಿರೋದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸೇ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಅನೇಕ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡಂಕಿಯ ಸೀಟುಗಳನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವುದಿರಲಿ ಎರಡಂಕಿಯ ಸೀಟುಗಳಲ್ಲಿ ಉಮೇದುವಾರಿಕೆ ಸಲ್ಲಿಸುವುದೂ ಅನುಮಾನ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಮುಕ್ತ ಭಾರತದ ಕನಸು ಖಾತ್ರಿಯೇ. ಚುನಾವಣೆಯ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಹೀಗೆ ಮಾಡುವ ಭರವಸೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ನಿಮಗೆ ನೆನಪಿರಬೇಕು. ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ ಕೊಟ್ಟ ಮಾತನ್ನು ಈಡೇರಿಸದೇ ಬಿಡಲಾರ ಎಂಬುದು ಈ ವಿಚಾರದಲ್ಲೂ ಸಾಬೀತಾಯ್ತು!