ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳ ದೆವ್ವ ಬಿಡಿಸಿದ ಕಾಳಿ!

ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳ ದೆವ್ವ ಬಿಡಿಸಿದ ಕಾಳಿ!

ನಿವೇದಿತಾ ಭಾರತೀಯ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಲಿಲ್ಲ, ಭಾರತೀಯರನ್ನು ದೂಷಿಸಲಿಲ್ಲ. ತಾನು ಇಲ್ಲಿನ ಅನಾಗರಿಕ ಜನರ ಸೇವೆಗೆ ಬಂದವಳೆಂದು ಪತ್ರಿಕಾ ಹೇಳಿಕೆ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ತನ್ನ ಮತವನ್ನು ಇಲ್ಲಿನ ಜನರ ಮೇಲೆ ಹೇರಿ ಅವರ ಪರಿವರ್ತನೆಗೆ ಪ್ರಯತ್ನ ಪಡಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾ ಬಿಡಿ ಯಾವ ಕಾಳಿಯ ಕುರಿತಂತೆ ಇಷ್ಟು ಅಮೋಘವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಳೋ ದಕ್ಷಿಣೇಶ್ವರದ ಅದೇ ಕಾಳಿ ಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಅವಳಿಗೆ ವಿದೇಶೀಯಳೆಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಪ್ರವೇಶ ದಕ್ಕಲಿಲ್ಲ. ಆದಾಗ್ಯೂ ಮನಸಿಗೆ ಕಿರಿಕಿರಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿನ ನಂಬಿಕೆಗಳನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವ ಅಧಿಕಾರ ತನಗಿಲ್ಲವೆಂದೇ ಶಾಂತವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಳು. ಕಾಳಿ ಮಂದಿರದ ಹೊರಗೆ ಕುಳಿತು ಧ್ಯಾನಸ್ಥಳಾಗುತ್ತಿದ್ದಳು!

teresa

ಮದರ್ ತೆರೇಸಾಗೂ ಸಿಸ್ಟರ್ ನಿವೇದಿತಾಗೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಇದೆ. ಸೇವೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಇಬ್ಬರೂ ಮಾಡಿದ್ದು ಅಸಾಧಾರಣ ಕೆಲಸವೇ. ಆದರೆ ಮಾಡಿದ ಸೇವೆಯ ಹಿಂದಿರುವ ಮನೋಭಾವ ಭಿನ್ನ ಭಿನ್ನ ಅಷ್ಟೇ. ವಿವೇಕಾನಂದರು ಈ ಕುರಿತಂತೆ ‘ಕರುಣೆಯಿಂದ ಭಾರತೀಯರ ಸೇವೆ ಮಾಡುವುದು ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಭರತಖಂಡವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿದಾಗಲೇ ಸೇವೆಯ ಅಧಿಕಾರ ದಕ್ಕುವುದು. ಹೀಗೆ ಪ್ರೀತಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಭಾರತವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಅರಿಯುವುದು ಅವಶ್ಯಕ’ ಎಂದು ಸ್ಪಷ್ಟ ನುಡಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಭಾರತವನ್ನು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದ ರಾಷ್ಟ್ರವೆಂದು ಬೈದಾಡುತ್ತ ಸೇವೆ ಮಾಡಿ ಹೊಟ್ಟೆ ಹೊರೆದುಕೊಳ್ಳುವವರು, ಆ ಮೂಲಕ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆ ತಂದು ತಮ್ಮ ಗುಪ್ತ ವಾಂಛೆಗಳನ್ನು ಈಡೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಖಂಡಿತಾ ಯೋಗ್ಯರಲ್ಲ. ಹಾಗೆಂದೆ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದೊಡನೆ ನಿವೇದಿತೆಯನ್ನು ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ತಯಾರು ಮಾಡುವ ಹೊಣೆಯನ್ನು ಸ್ವತಃ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯೇ ಹೊತ್ತರು. ಅವಳಿಗೆ ಸೋದರ ಸಂನ್ಯಾಸಿಯೋರ್ವರಿಂದ ಬಂಗಾಳಿ ಕಲಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಯ್ತು. ಸ್ವತಃ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ದಿನವಿಡೀ ವೇದಾಂತ, ಇತಿಹಾಸ, ಆಚರಣೆ, ಜನ-ಜೀವನಗಳೆಲ್ಲದರ ಕುರಿತಂತೆ ಪಾಠ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಗೆಲ್ಲ ಅನೇಕರು ಸಂನ್ಯಾಸಿಯೊಬ್ಬರು ವಿದೇಶೀ ಮಹಿಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಸಮಯ ಕಳೆಯುತ್ತಾರಲ್ಲ ಅಂತ ಗುರಾಯಿಸಿರಲಿಕ್ಕೆ ಸಾಕು. ಆದರೆ ಹಾಗೇನಾದರೂ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಭಾರತದ ಪರಿಚಯ ವಿದೇಶಿ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಮಾಡಿಸಲಿಲ್ಲವಾಗಿದ್ದರೆ ಅವರೆಲ್ಲ ಭಾರತವನ್ನು ಅವಮಾನಿಸುತ್ತಲೇ ಸೇವಾ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದರಿಂದ ಲೌಕಿಕ ಲಾಭವೇನೋ ಆಗಿರುತ್ತಿತ್ತು ಆದರೆ ಭಾರತೀಯರ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸಕ್ಕೆ ಬಲವಾದ ಪೆಟ್ಟು ಬಿದ್ದಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಮದರ್ ತೆರೇಸಾ ಈ ದೇಶಕ್ಕೆ ಮಾಡಿದ ಸಮಸ್ಯೆ ಏನೆಂದು ಈಗ ಅರ್ಥವಾಗಿರಬೇಕು!

ಕುಳಿತು ಪಾಠವಷ್ಟೇ ಕೇಳಿದ್ದರೆ ನಿವೇದಿತಾ ಯುನಿವಸರ್ಿಟಿಯಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ರಂತೆ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಳೇನೋ? ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಆಕೆಯನ್ನು ಭಾರತದರ್ಶನಕ್ಕೆಂದು ಜೊತೆಗೊಯ್ದರು. ತೀರ್ಥಕ್ಷೇತ್ರಗಳಿಗೊಯ್ದು ಅಲ್ಲಿನ ಇತಿಹಾಸ, ಆಚರಣೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಎಳೆ ಎಳೆಯಾಗಿ ವಿವರಿಸುವಾಗ ಅದೊಂದು ರೋಮಾಂಚನಕಾರಿ ಅನುಭವ. ‘ನೋಟ್ಸ್ ಆಫ್ ಸಮ್ ವಾಂಡರಿಂಗ್ಸ್ ವಿಥ್ ದ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದ’ದಲ್ಲಿ ಇವುಗಳನ್ನು ಎಳೆ ಎಳೆಯಾಗಿ ಬಿಡಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ ಆಕೆ. ಹಾಗಂತ ಎಲ್ಲವೂ ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ವಿವೇಕಾನಂದರ ಕಲ್ಪನೆಯ ನಿವೇದಿತಾ ಇನ್ನೂ ರೂಪುಗೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದೊಮ್ಮೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ನಿನ್ನ ದೇಶ ಯಾವುದೆಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ನಿವೇದಿತಾ ಕೊಟ್ಟ ಉತ್ತರ ಅವರನ್ನು ದಂಗು ಬಡಿಸಿತ್ತು. ಆಕೆ ತನ್ನ ಬ್ರಿಟೀಷ್ ಮೂಲದ ಕುರಿತಂತೆ ಬಲುವಾದ ಹೆಮ್ಮೆ ತಾಳಿದ್ದಳು. ಸ್ವಾಮೀಜಿಗೆ ಇದನ್ನು ಸಹಿಸುವುದಾಗಲಿಲ್ಲ. ಭಾರತವನ್ನು ಸರ್ವಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಪ್ರೀತಿಸದ ಹೊರತು ಇಲ್ಲಿ ಮಾಡುವ ಯಾವ ಸೇವೆಗೂ ಬೆಲೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಮುಂದಿನ ಶಿಕ್ಷಣ ಕಠೋರವಾಯ್ತು. ಬ್ರಿಟೀಷರು ಜಗತ್ತಿನ ಮೇಲೆ ಮಾಡಿದ ಅತ್ಯಾಚಾರಗಳನ್ನು ಎಳೆಎಳೆಯಾಗಿ ಬಿಡಿಸಿಟ್ಟರು. ನಿವೇದಿತೆಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಾತನ್ನೂ ಖಂಡಿಸಿದರು. ನಂಬಿಕೆಗಳು ಅಲುಗಾಡುವ ಹೊತ್ತು ಬಲು ಭೀಕರ. ನಿವೇದಿತೆಯಂತೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸದೇ ಒಪ್ಪುವವಳಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ. ಮೊದಲಿನಂತೆ ಈಗ ಅವಳ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಸಮಾಧಾನದಿಂದ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ತೀವ್ರವಾಗಿ ಖಂಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಉದಾಸೀನವಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ನಿವೇದಿತಾ ಕೂಡ ಕಡಿಮೆಯವಳಲ್ಲ. ಅವಳ ಅಹಂಕಾರ ಬಾಗಲು ಅವಳನ್ನು ಬಿಡಲೇ ಇಲ್ಲ.
ಸುಮ್ಮನೆ ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಸ್ವಾಮೀಜಿಯೊಬ್ಬರೇ ಸರ್ವಸ್ವವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಬಂದ ನಿವೇದಿತೆಗೆ ಅವರೇ ಇಲ್ಲವಾದಾಗ ಮನಸ್ಸು ಅದೆಷ್ಟು ಕ್ಲೇಶಗ್ರಸ್ತವಾಗಿರಬೇಕು. ಆ ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳು ಬೆಂದಳು. ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಪಿಸಿ ಧ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅಣಿಗೊಳಿಸಿದಳು. ಸಮಯ ಪಕ್ವವಾಗಿತ್ತು. ಅದು ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ದಿನ. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಶಿಷ್ಯೆಯ ಬಳಿ ಬಂದು ತಲೆ ನೇವರಿಸಿ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿದರು. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಳೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ ಆನಂದದಿಂದ ಕುಣಿದಾಡಿದಳು. ಅಂದಿನ ಧ್ಯಾನ ಅವಳ ಪಾಲಿಗೆ ಬಲು ವಿಶೇಷ. ಆನಂದ ಸಾಗರದಲ್ಲಿಯೇ ತೇಲಿದ ಅನುಭವ. ಯಾವ ಅಹಂಕಾರದ ಕಾರಣದಿಂದ ಸಮಾಧಿಯ ಆನಂದ ಅವಳಿಗೆ ಸಿದ್ಧಿಸಿರಲಿಲ್ಲವೋ ಅದರ ರಸಾನುಭೂತಿಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಕರುಣಿಸಿದ್ದರು ಸ್ವಾಮೀಜಿ!

swami-and-sis-niveditasm
ವಿವೇಕಾನಂದರಿಗೆ ಸಮಯದ ಮಿತಿಯ ಅರಿವಿತ್ತು. ಕಡಿಮೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತು. ನಿವೇದಿತೆಯ ತಯಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯವಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನೂ ಬಳಸಬೇಕಿತ್ತು. ಸ್ಪರ್ಶ ಮಾತ್ರದಿಂದ ಆಕೆಯಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ತರಬಲ್ಲ ಸಾಮಥ್ರ್ಯ ಹೊಂದಿದ್ದ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಆ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿವೇದಿತೆಯನ್ನು ತಯಾರು ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತಷ್ಟೇ! ಈಗ ಆಕೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಅಂತರಂಗವನ್ನಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಸಾಕ್ಷಾತ್ತು ಭಾರತದ ಅಂತರಂಗವನ್ನೂ ಅರಿಯಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದಳು. ಈ ಯಾತ್ರೆ ಅವಳನ್ನು ಪೂರ್ಣ ಪರಿವತರ್ಿಸಿತ್ತು.
ಈ ಬದಲಾವಣೆಯ ಗುಂಗಿನಿಂದಲೇ ಕಾಶ್ಮೀರಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ ನಿವೇದಿತೆಗೆ ಭಾರತ ತನ್ನ ತಾನು ತೆರಕೊಂಡಿತ್ತು. ಅದಾಗಲೇ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯೊಂದಿಗೆ ಅಮರನಾಥನ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ನಿವೇದಿತಾ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರ ಸಾತ್ವಿಕತೆಯ ಪ್ರಖರ ಕಿರಣಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಭಾರತ ಹೊಸದಾಗಿ ಗೋಚರಿಸಲಾರಂಭಿಸಿತ್ತು. ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಶಿವನಿಂದ ದೇವಿಯ ಭಕ್ತಿಯೆಡೆಗೆ ಮನಸ್ಸು ತಿರುಗಿಸಿದ ಮೇಲಂತೂ ಅನೂಹ್ಯ ಅನುಭವಗಳಾಗಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದವು. ಈ ವೇಳೆಗೇ ಅವರು ಬರೆದ ‘ಕಾಳಿ ದಿ ಮದರ್’ ಕವಿತೆ ನಿವೇದಿತೆಯನ್ನು ಬಲುವಾಗಿ ಆಕಷರ್ಿಸಿದ್ದು. ಭಾವಾವೇಶಕ್ಕೇರಿ ಕಾಳಿ, ಕಾಳಿ ಎನ್ನುತ್ತ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಸಮಾಧಿ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದನ್ನು ನೋಡುವುದೇ ಒಂದು ಆನಂದ. ಅಲ್ಲಿಂದಾಚೆಗೆ ಕಾಳಿಯೆಡೆಗಿನ ನಿವೇದಿತಾಳ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಪೂರ್ಣ ಬದಲಾಯಿಸಿತ್ತು. ಕಾಳಿಗೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ಪಶುಬಲಿ, ಅಲ್ಲಿನ ಮಂದಿರದ ಹೊರಗೆ ಭಕ್ತರ ಭಾವಾತಿರೇಕದಿಂದ ಅಸಹ್ಯಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ನಿವೇದಿತಾ ಈಗ ಸಾಕ್ಷಾತ್ತು ಕಾಳಿಯ ಆರಾಧನೆಗೆ ತನ್ನ ತಾನು ಸಜ್ಜುಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಅದೊಮ್ಮೆ ಧ್ಯಾನಸ್ಥ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಳಿಯ ದರ್ಶನವಾದ ಮೇಲಂತೂ ಆಕೆಯ ಭಕ್ತಿ ಭಾವಕ್ಕೆ ಎಣೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ನಾಲ್ಕಾರು ತಿಂಗಳ ನಂತರ ಕಲ್ಕತ್ತಾದ ಆಲ್ಬಟರ್್ ಹಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿವೇದಿತಾ ಕಾಳಿಯ ಕುರಿತಂತೆ ಉಪನ್ಯಾಸ ಮಾಡುವಾಗ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಅನುಭವಗಳೂ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದವು. ಅಂದಿನ ಭಾಷಣ ಬಲು ವಿಶಿಷ್ಟ. ಯೂರೋಪಿನ ಗಣ್ಯರೆಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿದ್ದರು. ನಿವೇದಿತಾ ಮಾತುಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಸಹಜ ಕುತೂಹಲವಿತ್ತು. ಇನ್ನು ಇವರಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತಗೊಂಡು ಜನಜಾಗೃತಿ ಮಾಡಿ ಕಾಳಿ ಪೂಜೆಯನ್ನೆಲ್ಲ ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಡಬೇಕೆಂಬ ಹಟಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಭಾರತದ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳು ನಿವೇದಿತಾ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಪ್ರೇರಣೆ ಪಡೆಯಲು ಬಂದಿದ್ದರು. ವಿದೇಶಿ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಕೇಳಲೆಂದು ಬಂದ ಸಹಜ ಭಕ್ತರೊಂದಷ್ಟು ಜನ. ಆಕೆಯ ಮಾತು ಶುರುವಾಯ್ತು. ಕೆಲವರಿಗೆ ಅಚ್ಚರಿ, ಕೆಲವರಿಗೆ ಗಾಬರಿ, ಒಂದಷ್ಟು ಜನಕ್ಕೆ ಹೆಮ್ಮೆ, ಇನ್ನೊಂದಷ್ಟು ಜನಕ್ಕೆ ಧನ್ಯತಾ ಭಾವ. ಆಕ್ರೋಶಗೊಂಡ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ನಡುವೆಯೇ ಕೂಗಾಡಿದರು. ಅವರಿಗೆ ಅದೇ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಪ್ರಬಲ ವಿರೋಧ ವ್ಯಕ್ತವಾಯಿತು. ಮುಂದೆ ಕಾಳಿಘಾಟಿನಲ್ಲಿಯೇ ಕಾಳಿಪೂಜೆ ಕುರಿತಂತೆ ಆಕೆಯ ಭಾಷಣ ಏರ್ಪಡಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಆಕೆ ಜನರ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕ್ರೋಢೀಕರಿಸಿ ‘ಕಾಳಿ ದಿ ಮದರ್’ ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ಪುಸ್ತಕವನ್ನೇ ಬರೆದಳು. ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ದೂರದಿಂದಲೇ ಗಮನಿಸಿ ಮನದಲ್ಲೇ ಆನಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದೇ ಒಂದು ಜೀವ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಮಾತ್ರ.
ಮೂತರ್ಿ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಮೂಢ ನಂಬಿಕೆಯೆಂದು ಕರೆದು ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿಷೇಧಿಸಿಬಿಡಬೇಕೆಂದು ಪಣ ತೊಟ್ಟವರ ನಡುವೆ ನಿವೇದಿತೆಯ ಕಾಳಿಯ ಕುರಿತಂತ ಚಚರ್ೆ ಪ್ರಸ್ತುತವೇ. ಈ ಪುಟ್ಟ ಪುಸ್ತಕದ ಮೊದಲ ಅಧ್ಯಾಯ ಸಂಕೇತಗಳ ಮಹತ್ವವನ್ನು ವಿವರಿಸುವಂಥದ್ದು. ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರಾಗಲಿ, ಮುಸಲ್ಮಾನರಾಗಲಿ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮವನ್ನು ಅವಹೇಳನ ಮಾಡುವಾಗ ಹೇಳುವುದು ಒಂದೇ ಮಾತು, ಮೂತರ್ಿ ಪೂಜೆ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಕಳಂಕ ಅಂತ. ನಿವೇದಿತೆ ಎಳೆಎಳೆಯಾಗಿ ಇದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ಕೊಡುವ ರೀತಿಯೇ ರೋಚಕ.

71jmtepnepl
ಭಾಷೆಯಲ್ಲೂ ಸಂಕೇತಗಳಿವೆ. ಪ್ರತೀ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲೂ ನಾವು ಅವರವರ ಭಾಷೆಯ ಪದಗಳಿಗೆ ತಡಕಾಡುವಂತೆ ದೇವರೆಂಬ ಸಂಕೇತಗಳೂ ಕೂಡ. ಈ ಪದ ಸರಿ, ಇದು ತಪ್ಪು ಎನ್ನುವಂತಿಲ್ಲ. ಅವರವರ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಆಯಾ ಪದಗಳು. ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಸಂಧ್ಯಾ ಕಾಲವೆಂದರೆ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ರಾತ್ರಿಗಳು ಸೇರುವ ನಡುವಿನ ಅವಧಿ, ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅವೆರಡೂ ಸೇರುವಾಗಿನ ಕ್ಷಣ. ಪಶ್ಚಿಮ ಸಂಜೆಯನ್ನು ರಾತ್ರಿಗೆ ಹತ್ತಿರದ, ಮನೆಗೆ ಮರಳುವ ಭಾವದ, ಮಕ್ಕಳು ಕೊನೆಯದಾಗಿ ನಕ್ಕು ಮಲಗಿಬಿಡುವ ಸಮಯವೆಂದು ಬಣ್ಣಿಸಿದರೆ ಭಾರತ ಅದನ್ನು ಗೋಧೂಳಿ ಕಾಲ ಎನ್ನುತ್ತದೆ. ಅದರೊಟ್ಟಿಗಿನ ಚಿತ್ರಣ ಪೂರ್ಣ ಭಿನ್ನ. ಗೊಲ್ಲ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಗೋವುಗಳನ್ನು ಮನೆಗೊಯ್ಯುವ, ಆ ಗೋವುಗಳ ಗೊರಸುಗಳಿಂದ ಹಾರಿದ ಧೂಳಿನಿಂದ ಆಗಸ ತುಂಬಿ ಸೂಯರ್ಾಸ್ತದ ದೃಶ್ಯ ಮಂದವಾಗುವ ಚಿತ್ರಣಗಳೆಲ್ಲ ಕಣ್ಮುಂದೆ ಬಂದು ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಭಿನ್ನತೆಗಳ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಭಾಷೆಯ ಸಂಕೇತಗಳು ಬದಲಾಗುವುದನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ನಿವೇದಿತಾ ಮುಂದುವರೆದು ಇದರ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ಶಾಶ್ವತ ಬೆಳಕನ್ನು ಕಾಣಲು ಕಣ್ಣ ಮುಂದಿನ ಕನ್ನಡಕ ಸರಿಸಬೇಕೆನ್ನುತ್ತಾಳೆ. ನಾವೆಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮದೇ ಆಲೋಚನೆಗಳಿಂದ ಪ್ರಭಾವಗೊಂಡ ಪರದೆಯೊಂದನ್ನು ಕಣ್ಣಮುಂದೆಳೆದುಕೊಂಡಿರುವುದರಿಂದ ಸತ್ಯದ ದರ್ಶನ ನಮಗಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾವು ಕಂಡಿದ್ದೇ ಸತ್ಯವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾ ಕೇಂದ್ರದಿಂದ ಅದೆಷ್ಟು ದೂರ ಬಂದಿದ್ದೇವೆಂದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪರಿಧಿಯಲ್ಲಿ ವಿರುದ್ಧ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ ಎನಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ ಎಂದಳು. ಓಹ್! ಎಲ್ಲಾ ಮತ-ಪಂಥಗಳ ನಡುವಿನ ವೈರುಧ್ಯವನ್ನು ಅದೆಷ್ಟು ಸಲೀಸಾಗಿ ಬಗೆ ಹರಿಸಿದಳು ಪುಣ್ಯಾತ್ಗಿತ್ತಿ.
ಅವಳ ವಾದ ಮುಂದುವರಿದೇ ಇತ್ತು. ಪುರುಷಪ್ರಧಾನವಾದ ಸಮಾಜ ಹೊಂದಿದ್ದ ಅರಬ್ಬರು ತಂದೆಗೆ ಬಲುವಾಗಿ ಮಹತ್ವ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ನಿರ್ಣಯ ಕೊಡುವ, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಪೋಷಿಸುವ, ಕಾಲಮೇಲೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿಕೊಂಡು ಆಡಿಸುವ ತಂದೆ ಅವರಿಗೆ ಬಲು ಹತ್ತಿರ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಸೆಮಿಟಿಕ್ ಮತಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಆತ್ಮವೆಂಬುದು ತಂದೆಯೆಂಬಂತೆ ಬಿಂಬಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಆದರೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಹಾಗಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀಯೇ ಪರಿವಾರದ ಪ್ರಮುಖ ಅಂಗ. ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ರಾಣಿ ಎಂದಂತೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮಗ ತಾಯಿಯನ್ನು ಸಿಂಹಾಸನಸ್ಥ ರಾಣಿಯಂತೆ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವಳೇ ಅವನ ಪಾಲಿಗೆ ಪಾವಿತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯ ದಯಪಾಲಿಸುವವಳು. ಅದಕ್ಕೇ ಇಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನನ್ನು ಮಗುವನ್ನು ಲಾಲಿಸುವ ತಾಯಿಯಂತೆ ಕಾಣಲಾಯ್ತು.
ಇಷ್ಟಕ್ಕೇ ಸುಮ್ಮನಾಗದ ನಿವೇದಿತಾ ಮೇರಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುವ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುವಳಲ್ಲದೇ ‘ನಿಮ್ಮನ್ನು ನಾನು ಕೋಳಿ ತನ್ನ ಮರಿಗಳನ್ನು ರೆಕ್ಕೆಯೊಳಗೆ ಕೂಡಿ ಹಾಕುವಂತೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವೆ’ ಎಂಬ ಭಗವಂತನ ವಾಣಿಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿ ತಾಯಿಯಾಗದೇ ಯಾವುದೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಲಾರದು ಮತ್ತು ಕ್ರೈಸ್ತ ಮತವೂ ಅಂತೆಯೇ ನಡಕೊಂಡಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಾಬೀತು ಪಡಿಸಿದಳು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಎದುರಿಗಿರುವವರ ವಾದ ಅರ್ಧ ಸತ್ತಿತ್ತು. ಈಗ ಆಕೆ ಕಾಳಿ ಪೂಜೆಯ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಕೊಂಡಾಡಲಾರಂಭಿಸಿ ಆಕೆಯ ಭಯಂಕರ ರೂಪವನ್ನು ಕಣ್ಮುಂದೆ ತಂದು ಅದು ಮೃತ್ಯುವಿಗೆ ಹೇಗೆ ಹತ್ತಿರವೆಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸಿದಳು.
ಆಕೆಯ ಭಾಷೆ ಖಂಡಿತ ಸಲೀಸಲ್ಲ. ಒಂದು ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ನಾಲ್ಕಾರು ಬಾರಿಯಾದರೂ ಓದಿದರೆ ಅರ್ಥವಾದೀತೇನೋ. ಆದರೆ ಒಮ್ಮೆ ಅರ್ಥವಾದರೆ ಹೊಸ ಹೊಳಹನ್ನೇ ಹುಟ್ಟಿ ಹಾಕಬಲ್ಲ ಸಾಹಿತ್ಯ ಆಕೆಯದು. ಮೂತರ್ಿ ಪೂಜೆಯನ್ನು, ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಅಸಹ್ಯ ಪಡುವ ಭಾರತೀಯರೆಲ್ಲ ಓದಲೇ ಬೇಕಾದ ಕೃತಿ ಕಾಳಿ ದಿ ಮದರ್! ಶಿವ-ಶಿವೆಯರ ವೈಭವದ ವರ್ಣನೆ ಮಾಡಿ ಶಿವನ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುವ ಕಾಳಿಯ ನರ್ತನವನ್ನು ಆಕೆ ವಿವರಿಸಿ ಒಪ್ಪಿಸುವ ಪರಿ ಅನನ್ಯ. ಪ್ರಕೃತಿ-ಪುರುಷರನ್ನು ಆಕೆ ಡೈನಮೋ ಮತ್ತು ಅದರಿಂದ ಬಂದ ವಿದ್ಯುಚ್ಛಕ್ತಿಗೆ ಹೋಲಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಪುರುಷ ಶಾಂತವಾಗಿರುತ್ತಾನೆ ಅದರೊಳಗಡಗಿರುವ ಶಕ್ತಿಯೇ ಹೊರಗೆ ರುದ್ರ ನರ್ತನ ಮಾಡೋದು. ಎಷ್ಟು ಸರಳವಾಗಿದೆಯಲ್ಲವೇ?
ನಿವೇದಿತಾ ಬಲು ಹತ್ತಿರವೆನಿಸೋದು ಇದಕ್ಕೇ. ಅವಳೆಂದಿಗೂ ಭಾರತೀಯ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಲಿಲ್ಲ, ಭಾರತೀಯರನ್ನು ದೂಷಿಸಲಿಲ್ಲ. ತಾನು ಇಲ್ಲಿನ ಅನಾಗರಿಕ ಜನರ ಸೇವೆಗೆ ಬಂದವಳೆಂದು ಪತ್ರಿಕಾ ಹೇಳಿಕೆ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ತನ್ನ ಮತವನ್ನು ಇಲ್ಲಿನ ಜನರ ಮೇಲೆ ಹೇರಿ ಅವರ ಪರಿವರ್ತನೆಗೆ ಪ್ರಯತ್ನ ಪಡಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾ ಬಿಡಿ ಯಾವ ಕಾಳಿಯ ಕುರಿತಂತೆ ಇಷ್ಟು ಅಮೋಘವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಳೋ ದಕ್ಷಿಣೇಶ್ವರದ ಅದೇ ಕಾಳಿ ಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಅವಳಿಗೆ ವಿದೇಶೀಯಳೆಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಪ್ರವೇಶ ದಕ್ಕಲಿಲ್ಲ. ಆದಾಗ್ಯೂ ಮನಸಿಗೆ ಕಿರಿಕಿರಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿನ ನಂಬಿಕೆಗಳನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವ ಅಧಿಕಾರ ತನಗಿಲ್ಲವೆಂದೇ ಶಾಂತವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಳು. ಕಾಳಿ ಮಂದಿರದ ಹೊರಗೆ ಕುಳಿತು ಧ್ಯಾನಸ್ಥಳಾಗುತ್ತಿದ್ದಳು!
ಓಹ್! ಈಗ ಅರ್ಥವಾಗಿರಬೇಕು. ಸೋದರಿ ನಿವೇದಿತಾಳಿಗೂ ಮದರ್ ತೆರೇಸಾಗೂ ಅದೆಷ್ಟು ಅಂತರವಿದೆ ಅಂತ!!

ನೋವು ನುಂಗುವ ಶಿವ, ಪ್ರೇಮ ಪ್ರವಾಹದ ಬುದ್ಧ!

ನಿವೇದಿತಾಗೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರ ಮೇಲೆ ಅಪಾರ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿತ್ತು. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಹೇಳಿದ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದಷ್ಟೇ ತನ್ನ ಜೀವನದ ಗುರಿಯೆಂದು ಆಕೆ ನಿರ್ಧರಿಸಿಯಾಗಿತ್ತು. ಹೀಗೆ ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಮುನ್ನ ಅನೇಕ ತಾಕಲಾಟಗಳು ಎದುರಾದರೂ ಅದನ್ನು ಎದುರಿಸಿ ಗೆದ್ದು ಭಾರತದ ಶಿಶುವಾದಳು. ಹಾಗಂತ ಇದು ಏಕಾಕಿ ನಡೆದ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲ. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದ ನಂತರ ಮಾರ್ಗರೇಟ್ ನೋಬಲ್ಳೊಡನೆ ನಿರಂತರ ಪತ್ರ ವ್ಯವಹಾರ ನಡೆದಿದೆ. ಅತ್ತ ಆಕೆಯೂ ವೇದಾಂತದ ಪ್ರಚಾರ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ತಾನು ಪೂತರ್ಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡು ಆಧ್ಯಾತ್ಮದ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಸವಿ ಅನುಭವಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದಳು. ಆ ವೇಳೆಗೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಇಲ್ಲಿ ಬರಗಾಲದ ಪರಿಹಾರಕ್ಕೆಂದು ಸೋದರ ಸಂನ್ಯಾಸಿಗಳಿಗೆ ದೀಕ್ಷೆ ಕೊಟ್ಟು ಕಳಿಸಿದ್ದರು. ತಮ್ಮ ಪ್ರತೀ ಪತ್ರದಲ್ಲೂ ಈ ಬಗೆಯ ಸಾಮಾಜಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನೇ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಧ್ಯಾನದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ನಿವೇದಿತೆಯನ್ನು ಕರ್ಮಮಾರ್ಗದೆಡೆಗೆ ಎಳೆದೆಳೆದು ತರುತ್ತಿದ್ದರು.

ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರಿಗೆ ನಿವೇದಿತಾಳಷ್ಟೇ ಸಮರ್ಥಳಾದ ಭಾರತೀಯ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಸಿಗಲೇ ಇಲ್ಲವಾ? ಹಾಗಂತ ಅನೇಕರು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಭಾರತೀಯ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಸಾಮಥ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಚೌಕಟ್ಟು ಎರಡೂ ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರದ ಸಂಗತಿಯೇನಲ್ಲ. ಅದೇ ವೇಳೆಗೆ ಪಶ್ಚಿಮದ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಸಾಮಥ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಛಲಭರಿತ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಅರಿವೂ ಅವರಿಗಿತ್ತು. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಸದಾ ಕಾಲ ಶ್ರದ್ಧೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಪಶ್ಚಿಮದವರಲ್ಲಿ ಶ್ರದ್ಧೆ ಅಪಾರವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದೂ ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲೂ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ವಿಶ್ವರೂಪವನ್ನೇ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಶಿಷ್ಯರು ಈ ಮಹಾಮಹಿಮನ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಸರ್ವಸಮರ್ಪಣೆಗೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದರು. ಹಾಗಂತ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಪೂರಾ ಪಶ್ಚಿಮದವರ ಮೇಲೆಯೇ ಭರವಸೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದರೆಂದೇನಿಲ್ಲ. ಭಾರತೀಯ ಸ್ತ್ರೀ ರತ್ನಗಳಿಗಾಗಿ ತಡಕಾಡಿದ್ದರು. ಅಂಥವರು ಸಿಕ್ಕಾಗ ಕುಣಿದಾಡಿದ್ದರು.
ಗುರುದೇವ ರವೀಂದ್ರರ ಅಕ್ಕ ಸ್ವರ್ಣಕುಮಾರಿ ದೇವಿಯ ಮಗಳಾದ ಸರಳಾದೇವಿ ಘೋಷಾಲರು ವಿವೇಕಾನಂದರ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗೆ ಪಾತ್ರರಾದ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು. ಆಕೆ ಭಾರತದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಂಘರ್ಷದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳು. ಭಾರತದ ಮೊದಲ ಮಹಿಳಾ ಸಂಘಟನೆ ಭಾರತ್ ಸ್ತ್ರೀ ಮಹಾಮಂಡಲದ ಸ್ಥಾಪಕಿ. ಆ ಮೂಲಕ ಸ್ತ್ರೀ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡವಳು ಆಕೆ. ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ವಿಚಾರಗಳಿಂದ ಆಕೆ ಬಹುವಾಗಿ ಪ್ರಭಾವಿತಳಾಗಿದ್ದಳು. ತನ್ನ ‘ಭಾರತಿ’ ಎಂಬ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಕಳಿಸಿ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಅಪೇಕ್ಷಿಸಿದ್ದಳು. ಆಗ ಡಾಜರ್ಿಲಿಂಗ್ನಿಂದ ಪತ್ರ ಬರೆದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಭಾರತದ ತತ್ಕಾಲೀನ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಕುರಿತಂತೆ ಅವಳಿಗೆ ವಿವರಿಸಿ ‘ಓ! ಭಾಗ್ಯವತಿಯರು ನೀವು! ನೀವು ಐಶ್ವರ್ಯಹೀನರೂ, ನಿಭರ್ಾಗ್ಯರೂ, ತುಳಿತಕ್ಕೊಳಗಾದವರೂ ಆದವರನ್ನು ಹೃತ್ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸಿದರೆ ಅವರು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಏಳುವರೆಂದು ನಾನು ನಂಬುತ್ತೇನೆ’ ಎಂದರು. ಮತ್ತೊಂದು ಸುದೀರ್ಘ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ‘ವೇದಾಂತವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡ, ಅನುಭವವುಳ್ಳ, ಧೈರ್ಯಶಾಲಿಗಳಾದ ಮತ್ತು ಸುಸಂಸ್ಕೃತರಾದ ನಿಮ್ಮಂತಹ ಹೆಂಗಸರು ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್ ದೇಶಕ್ಕೆ ಬೋಧಿಸಲು ಹೋದರೆ ಪ್ರತೀ ವರ್ಷವೂ ನೂರಾರು ಜನ ಗಂಡಸರು ಮತ್ತು ಹೆಂಗಸರು ಭಾರತೀಯ ಧರ್ಮವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಧನ್ಯರಾಗುವರೆಂದು ನಾನು ನಂಬುತ್ತೇನೆ’ ಎಂದರು. ಇಲ್ಲಿಂದ ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋದ ರಮಾಬಾಯಿ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ಅರಿಯದೇ, ಸಮರ್ಥ ಆಂಗ್ಲ ಪಾಂಡಿತ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದದೇ ಇದ್ದಾಗ್ಯೂ ಮಾಡಿದ ಸಾಧನೆ ಅವರನ್ನು ಮೂಕವಿಸ್ಮಿತರನ್ನಾಗಿಸಿತ್ತು. ಅಂತಹುದರಲ್ಲಿ ಸರಳಾಘೋಷಾಲ್ರಂಥವರು ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿಗೆ ಹೋದರೆ ಅದರ ಪ್ರಭಾವ ಜೋರಾಗಿರುವುದೆಂಬ ಖಾತ್ರಿ ಅವರಿಗಿತ್ತು. ‘ಭಾರತೀಯ ನಾರಿಯು ಭಾರತೀಯ ಉಡುಪಿನಲ್ಲಿ ಋಷಿಮುಖದಿಂದ ಹೊರಟ ಧರ್ಮ ಬೋಧಿಸಿದರೆ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ದೇಶಗಳಲ್ಲೂ ಮಹಾ ಮಹಾತರಂಗವೇಳುವುದು. ಮೈತ್ರೇಯಿ, ಲೀಲಾವತಿ, ಸಾವಿತ್ರಿ, ಉಭಯ ಭಾರತಿಯರನ್ನು ಹೆತ್ತ ನಾಡಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಸಾಧಿಸುವ ಧೈರ್ಯವುಳ್ಳ ನಾರಿಯರು ಇಲ್ಲವೇನು?’ ಎಂದು ಬಲು ಜೋರಾಗಿಯೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು.

swami-vivekanandaarticle-swami-vivekanandaarticle-on-swami-vivekanandastory-of-swami-vivekanandawritten-by-swami-vivekanandawritten-for-swami-vivekananda-authored-swami-vivekanandaswami-vivekananda-an
ಸರಳಾಘೋಷಾಲರನ್ನು ವಿದೇಶದ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಪರಿಚಯಿಸುವ ಬಯಕೆ ವಿವೇಕಾನಂದರಿಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಮನೆಯವರು ಒಪ್ಪಿಗೆ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಮದುವೆಯನ್ನೂ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಆಕೆಯನ್ನು ಸಾಮಾಜಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸುವ ಕುರಿತಂತೆ ಅಪಾರ ಭರವಸೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದರೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಒಮ್ಮೆಯಂತೂ ಶಿಕ್ಷಣದ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟು ಸರಳಾಘೋಷಾಲರಂತೆ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ನಿವೇದಿತೆಗೆ ಆದರ್ಶವನ್ನೂ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಮುಂದೆ ಸರಳಾಘೋಷಾಲರ ಬದುಕು ಅನೂಹ್ಯ ತಿರುವುಗಳನ್ನು ಪಡಕೊಂಡಿತು; ವಿವಾದಾತ್ಮಕವೂ ಆಯಿತು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಪಂಥವನ್ನು ಸಮಾಪ್ತಿಗೊಳಿಸಿದರೆ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಾಗಿ ಪತ್ರವನ್ನೂ ಬರೆದಳು. ಆಕೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರದ್ಧೆಯ ಕೊರತೆ ಎದ್ದು ಕಾಣುತಿತ್ತು. ಆ ವೇಳೆಗಾಗಲೇ ನಿವೇದಿತಾ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಪುಷ್ಪವಾಗಿ ಅರಳಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದಳು.
ನಿವೇದಿತಾಗೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರ ಮೇಲೆ ಅಪಾರ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿತ್ತು. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಹೇಳಿದ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದಷ್ಟೇ ತನ್ನ ಜೀವನದ ಗುರಿಯೆಂದು ಆಕೆ ನಿರ್ಧರಿಸಿಯಾಗಿತ್ತು. ಹೀಗೆ ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಮುನ್ನ ಅನೇಕ ತಾಕಲಾಟಗಳು ಎದುರಾದರೂ ಅದನ್ನು ಎದುರಿಸಿ ಗೆದ್ದು ಭಾರತದ ಶಿಶುವಾದಳು. ಹಾಗಂತ ಇದು ಏಕಾಕಿ ನಡೆದ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲ. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದ ನಂತರ ಮಾರ್ಗರೇಟ್ ನೋಬಲ್ಳೊಡನೆ ನಿರಂತರ ಪತ್ರ ವ್ಯವಹಾರ ನಡೆದಿದೆ. ಅತ್ತ ಆಕೆಯೂ ವೇದಾಂತದ ಪ್ರಚಾರ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ತಾನು ಪೂತರ್ಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡು ಆಧ್ಯಾತ್ಮದ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಸವಿ ಅನುಭವಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದಳು. ಆ ವೇಳೆಗೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಇಲ್ಲಿ ಬರಗಾಲದ ಪರಿಹಾರಕ್ಕೆಂದು ಸೋದರ ಸಂನ್ಯಾಸಿಗಳಿಗೆ ದೀಕ್ಷೆ ಕೊಟ್ಟು ಕಳಿಸಿದ್ದರು. ತಮ್ಮ ಪ್ರತೀ ಪತ್ರದಲ್ಲೂ ಈ ಬಗೆಯ ಸಾಮಾಜಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನೇ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಧ್ಯಾನದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ನಿವೇದಿತೆಯನ್ನು ಕರ್ಮಮಾರ್ಗದೆಡೆಗೆ ಎಳೆದೆಳೆದು ತರುತ್ತಿದ್ದರು.
ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರ ಪತ್ರಗಳೇ ಸಂಶೋಧನೆಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದವು. ಅವರವರ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಅವರವರನ್ನು ಮೇಲೆತ್ತುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಬರೆದ ಪತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ನಿವೇದಿತೆಗೆ ಸದಾ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿದರೆ, ಮಿಸ್ ಮೇರಿ ಹೇಲ್, ಜೋಸೆಫಿನ್ ಮ್ಯಾಕ್ಲಿಯೊಡ್ರಿಗೆ ಪಶ್ಚಿಮದ ಹುಳುಕುಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರುತ್ತಿದ್ದರು. ಸೋದರ ಸಂನ್ಯಾಸಿಗಳಲ್ಲಿ ದುಃಖ ತೋಡಿಕೊಂಡರೆ, ಅಳಸಿಂಗನಿಗೆ ಬೈದು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು!
ಪದೇ ಪದೇ ಬರೆದ ಪತ್ರಗಳಲ್ಲೂ ಅವರೆಂದಿಗೂ ನಿವೇದಿತಾಳನ್ನು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬರುವಂತೆ ಕರೆಯಲೇ ಇಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆಯಂತೂ ‘ನೀನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದು ನಮಗಾಗಿ ಹೆಚ್ಚು ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಬಹುದು. ಬಡ ಭಾರತೀಯರಿಗಾಗಿ ಮಹತ್ತರವಾದ ಸ್ವಾರ್ಥ ತ್ಯಾಗಕ್ಕಾಗಿ ದೇವರು ನಿನ್ನ ಆಶೀರ್ವದಿಸಲಿ’ ಎಂದಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಮ್ಯಾಕ್ಲಿಯೊಡ್ಗೆ ಬರೆದ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ‘ನೀನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಖಂಡಿತ ಬರಬಹುದು. ಆದರೆ ನೀನು ಇದನ್ನು ಜ್ಞಾಪಕದಲ್ಲಿಡಬೇಕು; ಯೂರೋಪಿಯನ್ನರು ಮತ್ತು ಹಿಂದೂಗಳು ನೀರು ಮತ್ತು ಎಣ್ಣೆಯಂತೆ ಇರುವರು. ದೇಶೀಯರೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆಯುವುದನ್ನು ಯೂರೋಪಿಯನ್ನರು ಬಹಳ ಅವಮಾನಕರ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವರು. ರಾಜಧಾನಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಚೆನ್ನಾದ ಹೋಟಲಿಲ್ಲ. ಮೊಣಕಾಲುದ್ದದ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನುಟ್ಟವರನ್ನು ನೀನು ಸಹಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ನಾನು ಕೂಡ ಒಂದು ಪಂಚೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಉಟ್ಟಿರುವುದನ್ನು ನೋಡುವೆ. ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆಯೂ ಕೊಳೆ, ಕಸ, ಕಂದುಬಣ್ಣದ ಜನ; ಆದರೆ ನಿನ್ನೊಡನೆ ವೇದಾಂತವನ್ನು ಮಾತನಾಡುವವರು ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಜನ ಸಿಕ್ಕುವರು. ಇಲ್ಲಿಯ ಇಂಗ್ಲಿಷಿನವರೊಂದಿಗೆ ನೀನು ಬೆರೆತರೆ ನಿನಗೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಸೌಕರ್ಯಗಳು ಸಿಕ್ಕುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಹಿಂದೂಗಳ ನೈಜಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅರಿಯಲಾರೆ’ ಎಂದು ಹೆದರಿಸಿಯೂ ಇದ್ದರು.

akka-7

ಭಾರತಕ್ಕಿಂತ ಇಂಗ್ಲೆಂಡೇ ನಿನಗೆ ಶ್ರೇಯಸ್ಕರವೆಂದು ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಹೇಳಿದಾಗ ನಿವೇದಿತೆಯ ತುಮುಲ ಹೇಳತೀರದು. ಅವಳು ಅದಾಗಲೇ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಧಾವಿಸಿ ಇಲ್ಲಿನ ಜನರ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ತಾನು ಸವೆಯುವುದರ ಕನಸು ಕಾಣತೊಡಗಿದಳು. ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಆಜ್ಞಾಪಾಲಕಿಯಾಗಿ ಅವರಿಂದಲೇ ವೇದಾಂತ ತತ್ತ್ವಗಳನ್ನು ಅರಿಯುವ ಅವಳ ಬಯಕೆ ಈಗ ತೀವ್ರಗೊಂಡಿತ್ತು. ಆಕೆ ಮಿತ್ರರೆಲ್ಲರ ಬಳಿ ತನ್ನ ದುಃಖ ತೋಡಿಕೊಂಡಳು. ಸ್ವಾಮೀಜಿಗೆ ಆಕೆಯ ನಿರ್ಣಯ ಕೇಳಿದಾಗ ಆದ ಆನಂದ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ. ಈ ನಿರ್ಣಯದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪಾತ್ರವದೇನೂ ಇಲ್ಲ; ಆಕೆಯದ್ದೇ ದೃಢನಿಶ್ಚಯವೆಂಬುದು ಅವರಿಗೆ ಮಾನಸಿಕ ನೆಮ್ಮದಿ ತಂದಿರಲು ಸಾಕು. ಹೀಗಾಗಿ ಸುದೀರ್ಘ ಪತ್ರವೊಂದನ್ನು ಬರೆದು, ‘ಈಗ ನಾನು ನಿನಗೆ ಮುಚ್ಚುಮರೆಯಿಲ್ಲದೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಭಾರತಖಂಡದ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡ ಭವಿಷ್ಯವಿದೆ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಈಗ ನಿಧರ್ಾರವಾಯಿತು. ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ಅದರಲ್ಲೂ ಭಾರತದ ಮಹಿಳೆಯರಿಗಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಪುರುಷನಲ್ಲ, ಸ್ತ್ರೀ, ನಿಜವಾದ ಸ್ತ್ರೀ, ನಿಜವಾದ ಸಿಂಹಿಣಿ. ಭರತಖಂಡ ಇನ್ನೂ ಮಹಾಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಹೆತ್ತಿಲ್ಲ. ಬೇರೆ ದೇಶಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ಎರವಲಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ. ನಿನ್ನ ವಿದ್ಯೆ, ನಿಷ್ಕಾಪಟ್ಯ, ಪಾವಿತ್ರ್ಯ, ಅನಂತಪ್ರೀತಿ, ಸ್ಥಿರಸಂಕಲ್ಪ, ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನಿನ್ನ ನಾಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವ ಕೆಲ್ಟ್ ಜನಾಂಗದ ರಕ್ತ- ಇವು ನಿನ್ನನ್ನು ನಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಮಹಿಳೆಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದೆ. ಆದರೂ ತೊಂದರೆಗಳು ಹಲವಿದೆ. ಇಲ್ಲಿರುವ ದುಃಖ, ಮೂಢನಂಬಿಕೆ, ಗುಲಾಮಗಿರಿ ಇವನ್ನು ನೀನು ಊಹಿಸಲಾರೆ. ವಿಚಿತ್ರ ಜಾತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾ ಭಾವನೆಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಅರೆಬೆತ್ತಲೆ ಇರುವ ಪುರುಷರು, ಸ್ತ್ರೀಯರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನೀನು ಇರಬೇಕಾಗುವುದು. ಅವರು ಅಂಜಿಕೆಯಿಂದ ಅಥವಾ ದ್ವೇಷದಿಂದ ಬಿಳಿ ಜನರಿಂದ ದೂರವಿರುವರು. ಇಲ್ಲಿನ ಜನರು ಬಿಳಿಯವರಿಂದ ವಿಪರೀತವಾದ ದ್ವೇಷಕ್ಕೆ ಗುರಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅದಲ್ಲದೆ ಬಿಳಿಯ ಜನರು ನೀನೊಬ್ಬಳೆ ಹುಚ್ಚಿಯೆಂದು ತಿಳಿದು ನಿನ್ನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವ್ಯವಹಾರವನ್ನೂ ಅನುಮಾನದಿಂದ ನೋಡುವರು. ಇನ್ನು ಹವಾಗುಣವಾದರೋ ವಿಪರೀತ ಸೆಕೆ. ಅನೇಕ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಚಳಿಗಾಲ ನಿಮ್ಮ ಬೇಸಿಗೆ ಕಾಲದಂತೆ ಇರುವುದು. ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿಯಾದರೋ ಯಾವಾಗಲೂ ಬಿಸಿಲು ಉರಿಯುತ್ತಲೇ ಇರುವುದು. ಪಟ್ಟಣಗಳಿಂದ ಹೊರಗೆ ಇರುವ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ, ಐರೋಪ್ಯ ಜನರಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಸೌಕರ್ಯಗಳು ಒಂದೂ ದೊರಕುವುದಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟೊಂದು ಅನನುಕೂಲಗಳಿದ್ದರೂ ನೀನು ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ನಿಧರ್ಾರಮಾಡಿದ್ದರೆ ಬರಬಹುದು. ನಿನಗೆ ನೂರು ಸ್ವಾಗತಗಳು’ ಎಂದರು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಗಂಭೀರ ವಿವರಣೆಯ ನಡುವೆಯೂ ಅವರಿಗೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ನಿವೇದಿತಾ ಆಗಮಿಸಲೇಬೇಕೆಂಬುದು ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಅದೇ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಧಾಟಿ ಬದಲಾಯಿಸಿ, ‘ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕಿದ ಮೇಲೆ ನೀನು ಇದರಲ್ಲಿ ಸೋಲಬಹುದು ಅಥವಾ ಬೇಸರವಾಗಬಹುದು. ನೀನು ಭರತಖಂಡಕ್ಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬಹುದು, ಬಿಡಬಹುದು; ವೇದಾಂತವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬಹುದು, ಬಿಡಬಹುದು ನಾನಂತೂ ಜೀವನವಿರುವವರೆಗೂ ನಿನ್ನೊಡನೆ ನಿಲ್ಲುವೆನೆಂಬ ಮಾತು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ’ ಎಂದಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ‘ಭರತಖಂಡದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಒಂದು ರೊಟ್ಟಿ ಸಿಗುವ ಹಾಗಿದ್ದರೂ ನೀನು ಅದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೊಂದುವೆ’ ಎಂದು ಭರವಸೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಗುರುವಿನಿಂದ ಶಿಷ್ಯೆಗೆ ಬೇಕಾದ ಆಶ್ವಾಸನೆ ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಿ. ಮಾರ್ಗರೇಟ್ ನೋಬಲ್ ಈಗ ತಡಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಭಾರತಕ್ಕೆ ಹೊರಟು ನಿಂತಳು. ಹಾಗಂತ ಅದು ಸುಲಭವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಮನೆ-ಮಠ, ಬಂಧು-ಮಿತ್ರರು, ಊರು-ದೇಶ, ವೇಷ-ಭಾಷೆ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟು ಹೊಸದೊಂದು ನಾಡಿಗೆ ಆಕೆ ಬರಬೇಕಿತ್ತು. ಅದೂ ಎಂತಹ ನಾಡು? ಏನೆಂದರೆ ಏನೂ ಗೊತ್ತಿರದ ಅನ್ಯರ ನಾಡು. ಇಡಿಯ ಭರತಖಂಡದಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದುದು ಒಂದೇ. ಗುರುದೇವ, ವಿವೇಕಾನಂದರು ಮಾತ್ರ. ಅದೇ ಭರವಸೆಯೊಂದಿಗೆ ಮಾರ್ಗರೇಟ್ ನೋಬಲ್ ದೇಶಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟಳು.
ಕೊಲ್ಕೊತ್ತಾಕ್ಕೆ ತಲುಪಿದ ಮಾರ್ಗರೇಟ್ ಸ್ವತಃ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಆಕೆಯ ಸ್ವಾಗತಕ್ಕೆಂದು ನಿಂತಿದ್ದುದು ಆಕೆಯ ಮನ ತಣಿಸಿತ್ತು. ಭಾರತೀಯರ ಅನಾಗರೀಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಯೂರೋಪಿನಲ್ಲಿ ಮನೆಗೊಂದು ಕಥೆ ಕೇಳಿದ್ದಳು ಆಕೆ. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಹೆದರಿಕೆ ಇತ್ತು. ಬಿಳಿಯರನ್ನು ಕಂಡರೆ ಮುಗಿಬೀಳುವ ಕಾಡು ಜನಾಂಗದ ನಡುವೆ ಬಿಳಿಯರ ಸಂಪರ್ಕವೇ ಇರದಂತೆ ಬದುಕಬೇಕಿತ್ತು ಆಕೆ. ಇಷ್ಟರ ನಡುವೆಯೂ ಅಂದಿನ ರಾತ್ರಿ ತನ್ನ ಡೈರಿಯ ಪುಟದಲ್ಲಿ ’28 ಜನವರಿ 1898, ಜಯವಾಗಲಿ! ನಾನು ಭಾರತದಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ’ ಎಂದು ಬರೆದುಕೊಂಡಳು.

sarada_devi_and_sister_nivedita
ಭಾರತ ಆಕೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಿಳಿಯರನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಭಾರತೀಯರು. ಜಾತಿ-ವರ್ಗಗಳ ಸಂಘರ್ಷದ ತಾಕಲಾಟದಲ್ಲಿ ಅವರುಗಳಿಂದ ದೂರ ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ಜನಾಂಗ. ಇವುಗಳ ನಡುವೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದಷ್ಟೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು. ಅದು ಮೊದಲು ಎತ್ತಲಿಂದ ಹರಿಯಬೇಕೆಂಬುದಷ್ಟೇ ಈಗ ಇದ್ದ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಪ್ರೇಮ ಪ್ರವಾಹದ ವಿಚಾರ ಬಂದಾಗ ಕೃಷ್ಣನ ನೆಲ ಭಾರತಕ್ಕೇ ಮೊದಲ ಸ್ಥಾನ. ರಾಮಕೃಷ್ಣರ ಶಿಷ್ಯೆಯಾದ ಗೋಪಾಲನ ತಾಯಿಯೆಂಬ ವೃದ್ಧ ಮಹಿಳೆಯೊಬ್ಬಳು ನಿವೇದಿತಾ ಮತ್ತು ಆಕೆಯೊಂದಿಗಿದ್ದ ಇತರೆ ವಿದೇಶೀ ಮಹಿಳೆಯರ ಗಲ್ಲ ಸ್ಪಶರ್ಿಸಿ ಮುತ್ತಿಟ್ಟು ‘ನರೇಂದ್ರನ ವಿಲಾಯಿತಿ ಮಕ್ಕಳು’ ಎಂದು ಒಳಗಿದ್ದ ಬಂಗಾಳಿ ತಾಯಂದಿರಿಗೆಲ್ಲ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಳು. ಆ ಸ್ಪರ್ಶ ಹೇಗಿತ್ತೆಂದರೆ ಮುಂಜಾವಿನ ಮಂಜಿನಂಥದ್ದು ಎನ್ನುತ್ತಾಳೆ ನಿವೇದಿತಾ. ಇಲ್ಲಿನ ಜನರ ಈ ನಿಷ್ಲಲ್ಮಶ ಪ್ರೇಮ, ಔದಾರ್ಯವೇ ಮುಂದೆ ನಿವೇದಿತಾಳನ್ನು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಿಸಿದ್ದು. ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ದೇಹತ್ಯಾಗದ ನಂತರ ನಿವೇದಿತೆ ಬದುಕಿದ್ದು ಒಂದಷ್ಟು ತೀವ್ರತರವಾದ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದಳೆಂದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಈ ಅಸ್ಖಲಿತವಾದ ಪ್ರೇಮವೇ ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ನಿವೇದಿತಾ ದೇಶದ ಕುರಿತಂತೆ ಮಾತನಾಡುವಾಗಲೆಲ್ಲ ‘ನನ್ನ ಭಾರತ’ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಳು; ಸ್ತ್ರೀಯರ ವಿಚಾರವಾಗಿ ಹೇಳುವಾಗಲೆಲ್ಲ ‘ನಾವು’ ಎಂದೇ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳು ಭಾರತದೊಂದಿಗೆ ಏಕರಸವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು!
ಆಕೆಯ ನಿಜವಾದ ಗೆಲುವು ರಾಮಕೃಷ್ಣರ ಶ್ರೀಮತಿಯಾದ ಶಾರದಾದೇವಿಯವರು ಆಕೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕಾರ ಮಾಡಿದ್ದು. ಮಡಿವಂತ ಬಂಗಾಳಿ ಹೆಂಗಸಿನಂತೆ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದ ಶ್ರೀಮಾತೆಯವರು ಆಕೆಯನ್ನು ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿಕೊಂಡು ಆಕೆಯ ಕೈಯ ಹಣ್ಣನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಮಹತ್ತರ ಸಂದೇಶವೊಂದನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕೊಟ್ಟರು. ನಿವೇದಿತೆಯಂತೂ ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕಾಗಲೆಲ್ಲ ಅವರೊಡನೆ ಕಾಲ ಕಳೆಯುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ತಾಯಿಯೇ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಇನ್ನು ಯಾರು ಸ್ವೀಕರಿಸದಿದ್ದರೂ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾರೆ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು ಸ್ವಾಮೀಜಿ. ನಿವೇದಿತಾ ಪರೀಕ್ಷೆ ಪಾಸಾಗಿ ಮುಂದಿನ ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ಅಣಿಯಾಗಿದ್ದಳು. ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ಅವಳಿಗೆ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಮಾಚರ್್ 25ರಂದು ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯ ದೀಕ್ಷೆ ಕೊಟ್ಟು ನಿವೇದಿತಾ ಎಂಬ ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಿದ್ದು. ಓದಿಗೆ ಅನುಕೂಲವಾಗಲೆಂದು ಎಲ್ಲೆಡೆ ನಿವೇದಿತಾ ಎಂಬ ಹೆಸರೇ ಬಳಕೆಯಾಗಿದ್ದರೂ ಮಾಚರ್್ 25ಕ್ಕೆ ಮುನ್ನ ಆಕೆ ಮಾರ್ಗರೇಟ್ ನೋಬಲ್ ಆಗಿದ್ದವಳು. ಆಕೆಯ ಬದುಕು ತಾಯಿ ಭಾರತಿಗೆ ಹೂವಾಗಿ ಸಮರ್ಪಣೆಯಾಗಲೆಂಬ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೇ ಆಕೆಗೆ ‘ನಿವೇದಿತಾ’ ಎಂದು ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಿದ್ದರು ಸ್ವಾಮೀಜಿ. ಶಿವನ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಆಕೆಯ ಕೈಯಿಂದಲೇ ಮಾಡಿಸಿ, ಬುದ್ಧನಿಗೆ ಹೂಗಳನ್ನಪರ್ಿಸಲು ಹೇಳಿದ್ದರು. ಎರಡೂ ಸಂಕೇತವೇ. ನೋವು-ಅಪವಾದ-ಕಷ್ಟಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಶಿವನಂತೆ ನುಂಗಬೇಕು ಮತ್ತು ಬುದ್ಧನಂತೆ ತೊಂದರೆ ಕೊಟ್ಟವರಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹರಿಸಬೇಕು! ನಿವೇದಿತಾ ಅಕ್ಷರಶಃ ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಳು. ಜೊತೆಗೆ ಭಾರತವನ್ನು ನುಂಗಲು ಬಂದವರಿಗೆ ಕಾಳಿ ರೂಪಿಣಿಯಾಗಿ ನಿಂತಳು ಕೂಡ.

ಎದುರಿಸಿ ಗೆಲ್ಲುವಲ್ಲಿಯೇ ನಿಜವಾದ ಆನಂದ!!

ಎದುರಿಸಿ ಗೆಲ್ಲುವಲ್ಲಿಯೇ ನಿಜವಾದ ಆನಂದ!!

ಈ ಸಮ್ಮೇಳನ ಎರಡು ವಿಶ್ವದಾಖಲೆಗಳಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಯಿತು. ಪುಸ್ತಕ ಮಾರಾಟವೂ ಅಷ್ಟೇ. ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಾಹಿತ್ಯ, ವಿವೇಕ-ನಿವೇದಿತೆಯರ ವಿಚಾರಧಾರೆಯ ಸಾಹಿತ್ಯಕ್ಕೆ ಜನ ಮುಗಿಬಿದ್ದ ರೀತಿ ರೋಚಕವಾಗಿತ್ತು. ಒಟ್ಟು ಎರಡು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ 70 ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಮಿಕ್ಕಿ ಜನ ಆವರಣಕ್ಕೆ ಬಂದು ಹೋಗಿದ್ದುಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಯಶಸ್ಸಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿತ್ತು. ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಗಮನಿಸಿಯೇ ರಾಜ್ಕೋಟ್ನಿಂದಾಗಮಿಸಿದ್ದ ಸ್ವಾಮಿ ಸರ್ವಸ್ಥಾನಂದಜೀ ಗುಜರಾತ್ನಲ್ಲಿ ಇಂತಹುದೇ ಸಮ್ಮೇಳನ ಮಾಡುವ ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡಿದ್ದೇವೆಂದಾಗ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿರಲಿಲ್ಲ! ಅಚ್ಚರಿಯೇನು ಗೊತ್ತೇ? ಈ ಸಮ್ಮೇಳನವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿದ ಎಡಪಂಥೀಯರು ಸುಮ್ಮನಾಗುವುದಿರಲಿ ಹೊಗಳಲು ಆರಂಭ ಮಾಡಿದ್ದರು. ನಮ್ಮನ್ನು ಬೈದು ಬರೆದ ಪತ್ರಿಕೆಯೇ ಸಮ್ಮೇಳನದ ವರದಿಯನ್ನು ಚಿತ್ರ ಸಮೇತ ಪ್ರಕಟಿಸಿ ಹುಬ್ಬೇರುವಂತೆ ಮಾಡಿತ್ತು.

16683951_1207246782706647_3153893432562431955_n

ಸವಾಲುಗಳಿದ್ದರೇನೇ ಬದುಕಿನ ಅರ್ಥ ಅನಾವರಣಗೊಳ್ಳೋದು. ಅದರಲ್ಲೂ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಕೆಲಸದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಅಡೆತಡೆಗಳು ಬಂದಷ್ಟೂ ಪರಿಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಮೌಲ್ಯ ಹೆಚ್ಚು. ಹೌದು! ನಾನು ಮಾತಾಡುತ್ತಿರೋದು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಮಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದ ಅಕ್ಕ ನಿವೇದಿತಾ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಬಗ್ಗೆಯೇ. ಎಡಪಂಥೀಯರು ಕದ್ದು ಮುಚ್ಚಿ ಪ್ರಹಾರ ನಡೆಸುತ್ತಾ ಈ ಸಮ್ಮೇಳನಕ್ಕೆ ತಡೆಯೊಡ್ಡಲು ನಡೆಸಿದ ಪ್ರಯಾಸ ಒಂದೇ ಎರಡೇ. ಮೊದಲು ಪ್ರಚಾರಕ್ಕೆ ವಿರೋಧಿಸಿದರು. ಗೋಡೆಬರಹ ಮಂಗಳೂರಿನ ಅಂದ ಕೆಡಿಸುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಬೊಬ್ಬಿಟ್ಟರು, ತಾವೇ ಊರ ತುಂಬ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಗೋಡೆ ಮೇಲೆ ಗೀಚಿದ್ದನ್ನು ಮರೆತರು. ಒಂದಷ್ಟು ಜನರನ್ನು ಭಡಕಾಯಿಸಿ ಗೋಡೆಬರಹ ಅಳಿಸಲೆಂದೇ ಕಳಿಸಿದರು. ಎಡವಾದಿಗಳ ಯಾವ ಆಟವೂ ನಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಪ್ರಚಾರಕ್ಕೆ ಬರೆದಿದ್ದ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಅಳಿಸುವ ಮುನ್ನ ತಾವೇ ಬರೆದಿದ್ದ ಗೋಡೆ ಬರಹಗಳನ್ನು ಅಳಿಸಬೇಕಾದೀತೆಂಬ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಪ್ರಜ್ಞೆಯೂ ಇರದೇ ಕಾರ್ಯಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಧುಮುಕಿದ್ದರು ಅವರು! ಸಮಾಜ ಉಗಿಯಿತು, ತೆಪ್ಪಗಾದರು. ಕಿರಿಕಿರಿಗಳು ಮುಂದುವರೆದೇ ಇದ್ದವು. ಅದರ ನಡುವೆಯೇ ರಾಜ್ಯಾದ್ಯಂತ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಪ್ರಚಾರವೂ ಭರದಿಂದ ಸಾಗಿತ್ತು, ಸಕರ್ಾರಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನಕ್ಕಿಂತ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ. ಇದರ ಕೋಪವೋ ಏನೋ? ಶಿವಮೊಗ್ಗದಲ್ಲಿ ಎಸ್.ಎಲ್.ಭೈರಪ್ಪನವರು ಜಿಲ್ಲಾ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗುವುದು ಬೇಡವೆಂದು ನಕ್ಸಲ್ ಬೆಂಬಲಿತ ಸಾಹಿತಿಗಳು ಬೊಬ್ಬಿಟ್ಟರು. ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನವೊಂದರಲ್ಲಿ ಕೈಲಿ ಚಪ್ಪಲಿ ಹಿಡಿದ ಸಾಹಿತಿ ರಾಜ್ಯದೆಲ್ಲೆಡೆ ಚಚರ್ೆಗೆ ಗ್ರಾಸವಾಗಿಬಿಟ್ಟ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ನಮ್ಮ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಅಗತ್ಯ ಜನರಿಗೆ ಮನವರಿಕೆಯಾಗಿತ್ತು. ಬೀದರ್ನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಮಡಿಕೇರಿಯವರೆಗೆ ದಂಡು-ದಂಡಾಗಿ ಜನ ಧಾವಿಸಿ ಬರಲು ತಯಾರಿ ನಡೆಸಿದರು.
ಇತ್ತ ಎಡಚರಿಗೆ ಕಿರಿಕಿರಿ. ಅವರ ಕ್ಷೇತ್ರವಾದ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಲಪಂಥೀಯರು ಬಿತ್ತು ಬೆಳೆ ತೆಗೆಯುವುದನ್ನು ಸಹಿಸುವುದು ಹೇಗೆ? ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಆಯೋಜನೆಗೆ ಹಣ ಹುಟ್ಟದಂತೆ ಮಾಡುವ ತಯಾರಿ ಶುರುವಾಯಿತು. ಇದನ್ನು ಕೋಮುವಾದಿಗಳ ಹಬ್ಬವೆಂದು ಬಿಂಬಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ದಾನಿಗಳಿಗೆ ಹಣಕೊಟ್ಟರೆ ಹೆಸರು ಕೆಡುವುದೆಂದು ಹೆದರಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿಗೂ ನಿಲ್ಲದೇ ಅತಿಥಿಗಳಿಗೆ ಪತ್ರ ಬರೆದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋಗದಿರುವಂತೆ ತಾಕೀತು ಮಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಲೇಖಕಿಯೊಬ್ಬರಿಗೆ ನಾಲ್ಕು ಪತ್ರಗಳ ದೀರ್ಘ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಾಗಬಹುದಾದ ಅವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕುರಿತಂತೆ ವಿವರಿಸಿ ಇಡಿಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನಡೆಯೋದೇ ಅನುಮಾನವೆಂಬಂತೆ ಬಿಂಬಿಸಿಬಿಟ್ಟರು. ಕಾಯಿನ್ ಬೂಥುಗಳಿಂದ ಕರೆ ಮಾಡಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಬರದಿರುವಂತೆ ಹೆದರಿಸಿದರು. ಈ ಪತ್ರಗಳು ಒಬ್ಬರಿಗಲ್ಲ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಎಲ್ಲಾ ಅತಿಥಿಗಳಿಗೂ ಹೋಯಿತು. ನಾಲ್ಕು ದಿನ ಮುನ್ನ ಹತಾಶಗೊಂಡ ಎಡಚರ ಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದು ನೇರ ಸಚಿವ ರಮೇಶ್ಕುಮಾರರವರ ಮೇಲೆಯೇ ದಾಳಿ ಮಾಡಿ, ಕೋಮುವಾದಿಗಳ ಕಾಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಸಭ್ಯರಾದವರು ಹೋಗಬಾರದೆಂದು ಬರೆದುಬಿಟ್ಟಿತು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಅವರ ತೆರೆಮರೆಯ ಕಾರ್ಯಗಳೆಲ್ಲ ಬಯಲಿಗೆ ಬಂದಂತಾಯ್ತು. ಇದನ್ನು ಸವಾಲಾಗಿ ಸ್ವೀಕಾರ ಮಾಡುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಅವರ ಗುಂಪಿನವನೇ ಒಬ್ಬ ‘ಅತಿಥಿಗಳ್ಯಾರೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ; ಆಹ್ವಾನ ಪತ್ರಿಕೆ ಮರುಮುದ್ರಿಸುವುದು ಒಳಿತು’ ಎಂದು ವಾಟ್ಸಾಪಿಸಿದ್ದು ನಮ್ಮೆದುರಿಗೆ ಬಂತು. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಇವುಗಳ ಅರಿವಿರದೇ ಇದ್ದ ನಮಗೆ ಈಗ ಹೊಸ ಶಕ್ತಿ ಸಂಚಾರವಾಯ್ತು. ‘ನಿಮ್ಮೆದುರು ಎಷ್ಟು ಅಡೆ ತಡೆಗಳಿವೆ ಹೇಳಿ ನೀವು ಸಾಗುವ ದಾರಿ ಸರಿಯೋ ಅಲ್ಲವೋ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ’ ಎಂಬ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಮಾತು ಕಿವಿಗಳಲ್ಲಿ ಗುಂಯ್ಗುಡಲಾರಂಭಿಸಿತ್ತು. ಅಂದು ಸಂಜೆಯೇ ತುತರ್ು ಸಭೆ ಸೇರಿದ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ಹೆಗಲು ವಿಸ್ತರಿಸಿಕೊಂಡರು. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ 10 ಶಾಲಾ-ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಸಮಾನಾಂತರ ಸಮಾವೇಶಗಳು ನಡೆಯುವುದಿತ್ತು. ಈಗ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ನಿರ್ಣಯವಾಯ್ತು. ಯಾವ್ಯಾವ ಅತಿಥಿಗಳ ಕೊರತೆಯನ್ನು ಯಾರ್ಯಾರು ತುಂಬಿಸಬೇಕೆಂಬ ನಿರ್ಣಯವನ್ನೂ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಮಾಡಲಾಯ್ತು. ಒಟ್ಟಾರೆ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಸಾಹಿತ್ಯ ಚಚರ್ೆಗೆ ಒಂದಿನಿತೂ ಧಕ್ಕೆ ಬರದಂತೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹಂಚಲಾಯ್ತು.

16681966_10155016969393055_9130914437552059444_n
ಸಾಧುಗಳ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಬಗೆ ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಕಿವಿಯೂದುವ ತಂಡಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಅವರು ಬಂದರು. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಸೇರಿಕೊಂಡರು. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಅನುಭವಿ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರ ಕೊರತೆಯಿಂದಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿನ್ನಡೆ ಅನುಭವಿಸಿದರೂ ಬರುಬರುತ್ತಾ ಪಕ್ವವಾಯಿತು. ತಂಡ ಬಲಗೊಂಡಿತು. ಹನ್ನೊಂದರ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಪಲ್ಲಕ್ಕಿ ಉತ್ಸವಕ್ಕೆ ರಾಜ್ಯದ ವಿವಿಧ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಿಂದ ಬಂದಿದ್ದ 500ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಲಾರಂಭಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಆನಂದದ ಬುಗ್ಗೆಯೊಡೆಯಿತು. ಗೋಷ್ಠಿಯ ಅತಿಥಿಯಾಗಿ ಆಗಮಿಸಿದ್ದ ತೇಜಸ್ವಿನಿಯವರು ಮೆರವಣಿಗೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಆನಂದಭಾಷ್ಪ ಸುರಿಸಿ ಕೈಮುಗಿದು ನಿಂತಾಗ ಧನ್ಯವೆನಿಸಿತ್ತು. ಆಮೇಲೆ ನಡೆದಿದ್ದೆಲ್ಲವೂ ವಿವೇಕ-ನಿವೇದಿತೆಯರ ವೈಭವವೇ. ಗೋಷ್ಠಿಗಳು ನಡೆವಾಗ ಜನ ಕೂರುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಮಿತ್ರರೊಬ್ಬರು ಸವಾಲೆಸೆದಿದ್ದರು. ನಾನು ಅಷ್ಟೇ ಖಡಾ-ಖಂಡಿತವಾಗಿ ‘ಇದು ಪಕ್ಷದ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರ ಸಭೆಯಲ್ಲ; ದೇಶಭಕ್ತರ ಗಡಣ’ ಎಂದು ನುಡಿದೆದ್ದಿದ್ದೆ. ಪ್ರತೀ ಹಂತದಲ್ಲೂ ಸಭಾಂಗಣ ಆಸಕ್ತ ತರುಣರಿಂದ ತುಂಬಿರುತ್ತಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ ಭಾಷಣಕಾರರ ಉತ್ಸಾಹ ನೂರ್ಮಡಿಯಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಸಕರ್ಾರವೇ ನಡೆಸುವ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಸಾಹಿತ್ಯ ಗೋಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿ ನೂರು ಜನ ಕೂರುವುದು ಕಷ್ಟವೆನಿಸುವ ಈ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ತರುಣರನ್ನು ಕಲೆ ಹಾಕಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಗೋಷ್ಠಿ ನಡೆಸುವ ಧಾಷ್ಟ್ರ್ಯ ಮಾಡಿ ನಾವು ಗೆದ್ದು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆವು!
ಇಡಿಯ ಸಮ್ಮೇಳನಕ್ಕೆ ಕೀತರ್ಿ ತಂದಿದ್ದು ಸಮ್ಮೇಳನಾಧ್ಯಕ್ಷೆಯಾದ ಮಾತಾಜಿ ಯತೀಶ್ವರಿ ಕೃಷ್ಣಪ್ರಿಯ ಅಂಬಾಜಿ. ನಿವೇದಿತೆಯ ಕುರಿತಂತೆಯೇ ಡಾಕ್ಟರೇಟ್ ಪ್ರಬಂಧ ಮಂಡಿಸಿರುವ ಮಾತಾಜಿ ಇಳಿ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೂ ತೋರಿದ ಉತ್ಸಾಹ ಸಂಭ್ರಮ ತರುವಂಥದ್ದಾಗಿತ್ತು. ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಲಿಸಿದ ನಿವೇದಿತಾ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾನದ ಒಂದಿಬ್ಬರು ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ನಿವೇದಿತೆಯ ಕುರಿತಂತೆ ಡಾಕ್ಟರೇಟ್ ಪ್ರಬಂಧ ಮಂಡಿಸುವ ನಿಶ್ಚಯಮಾಡಿದ್ದೂ ಈ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆಯೇ ಸರಿ. ಸ್ವಾಮಿ ನಿರ್ಭಯಾನಂದಜಿ ಮತ್ತು ಅವರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡ ಹದಿನೈದಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಸಾಧುಗಳು, ಮಾತಾ ವಿವೇಕಮಯಿ, ಮಾತಾ ಯೋಗಾನಂದಮಯಿಯಾದಿಯಾಗಿ ಹತ್ತಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಸಾಧ್ವಿಯರು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ದೈವೀರಂಗು ತುಂಬಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ವಿವೇಕಾನಂದ-ನಿವೇದಿತೆಯರ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವಿಕೆಯನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸಿಕೊಟ್ಟ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸ್ವಯಂ ಸೇವಕ ಸಂಘದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೊತ್ತ ವಿ. ನಾಗರಾಜ್ ಮತ್ತು ಭಾಜಪಾದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೊಂದಿರುವ ಸಂತೋಷ್ ರವರು ಎಲ್ಲರ ಮನಸೂರೆಗೊಂಡರು. ಕಾರ್ಯಕರ್ತರೇ ರೂಪಿಸಿದ ವಸ್ತು ಪ್ರದರ್ಶನ ಎಲ್ಲರ ಆಕರ್ಷಣೆಯ ಕೇಂದ್ರಬಿಂದುವಾಗಿತ್ತು. ವಿವೇಕಾನಂದರೊಂದಿಗೆ ಕುಳಿತು ಫೋಟೋ ತೆಗೆಸಿಕೊಂಡವರದೆಷ್ಟು ಮಂದಿಯೋ ದೇವರೇ ಬಲ್ಲ! ಈ ಸಮ್ಮೇಳನ ಎರಡು ವಿಶ್ವದಾಖಲೆಗಳಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಯಿತು. ಪುಸ್ತಕ ಮಾರಾಟವೂ ಅಷ್ಟೇ. ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಾಹಿತ್ಯ, ವಿವೇಕ-ನಿವೇದಿತೆಯರ ವಿಚಾರಧಾರೆಯ ಸಾಹಿತ್ಯಕ್ಕೆ ಜನ ಮುಗಿಬಿದ್ದ ರೀತಿ ರೋಚಕವಾಗಿತ್ತು. ಒಟ್ಟು ಎರಡು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ 70 ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಮಿಕ್ಕಿ ಜನ ಆವರಣಕ್ಕೆ ಬಂದು ಹೋಗಿದ್ದುಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಯಶಸ್ಸಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿತ್ತು. ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಗಮನಿಸಿಯೇ ರಾಜ್ಕೋಟ್ನಿಂದಾಗಮಿಸಿದ್ದ ಸ್ವಾಮಿ ಸರ್ವಸ್ಥಾನಂದಜೀ ಗುಜರಾತ್ನಲ್ಲಿ ಇಂತಹುದೇ ಸಮ್ಮೇಳನ ಮಾಡುವ ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡಿದ್ದೇವೆಂದಾಗ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿರಲಿಲ್ಲ!

16711843_1208735785891080_1522244205800261171_n
ಅಚ್ಚರಿಯೇನು ಗೊತ್ತೇ? ಈ ಸಮ್ಮೇಳನವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿದ ಎಡಪಂಥೀಯರು ಸುಮ್ಮನಾಗುವುದಿರಲಿ ಹೊಗಳಲು ಆರಂಭ ಮಾಡಿದ್ದರು. ನಮ್ಮನ್ನು ಬೈದು ಬರೆದ ಪತ್ರಿಕೆಯೇ ಸಮ್ಮೇಳನದ ವರದಿಯನ್ನು ಚಿತ್ರ ಸಮೇತ ಪ್ರಕಟಿಸಿ ಹುಬ್ಬೇರುವಂತೆ ಮಾಡಿತ್ತು.
ಈ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಕಲ್ಪನೆ ಈಗ ವಿಸ್ತಾರಗೊಂಡಿದೆ. ತಾಲೂಕು ಕೇಂದ್ರಗಳಿಂದಲೂ ಲಘು ಸಾಹಿತ್ಯ ಗೋಷ್ಠಿ ನಡೆಸಲು ಆಹ್ವಾನ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಬೆಳಗಾವಿಯಲ್ಲಿ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ನಲ್ಲಿ ಸಮಾರೋಪ ಮಾಡಬೇಕೆಂದಿದ್ದೆವು. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸಾಹಿತ್ಯಾಸಕ್ತರು ಹಠಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ಡಿಸೆಂಬರ್ನಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡೋಣವೆಂದಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರೇಮ ಕಾವ್ಯಗಳ ಚಚರ್ೆ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೂ ಸಾಕಾಗಿದೆ. ಈಗ ಚಚರ್ೆಯಾಗಬೇಕಿರೋದು ಕ್ರಾಂತಿಕಾವ್ಯಗಳು ಮಾತ್ರ. ತರುಣರಿಗೆ ಮಾರ್ಗ ತೋರಬಲ್ಲ, ರಾಷ್ಟ್ರ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರಚೋದಿಸಬಲ್ಲ ಮಹಾ ಸಾಹಿತ್ಯಗಳು ಮಾತ್ರ! ಅದನ್ನೂ ಈ ಸಮ್ಮೇಳನ ದೃಢಪಡಿಸಿದೆ.

ನರೇಂದ್ರ ಭಾರತಕ್ಕಿದೋ ಭದ್ರ ಹೆಜ್ಜೆ!

ನರೇಂದ್ರ ಭಾರತಕ್ಕಿದೋ ಭದ್ರ ಹೆಜ್ಜೆ!

20 ನೇ ಶತಮಾನದ ಆಲೋಚನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರ ಪ್ರಭಾವ ಅಗಾಧವಾದುದು. ಪಶ್ಚಿಮದ ಖ್ಯಾತ ವಿಜ್ಞಾನಿ ನಿಕೋಲಾ ಟೆಸ್ಲಾ ವಿದ್ಯುತ್ ವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಮಹತ್ವದ ಸಂಶೋಧನೆಯ ಹುಚ್ಚು ಹತ್ತಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದನಲ್ಲ ಅವನಿಗೆ ಸಾಂಖ್ಯ ದರ್ಶನದ ಕಲ್ಪನೆ ಕೊಟ್ಟದ್ದೇ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು. ಆನಂತರವೇ ಆತ ಬೇಕಾದ್ದೆಲ್ಲವೂ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬ ಚಿಂತನೆಯ ಜಾಡು ಹಿಡಿದು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದ್ದು. ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ರಾಜಯೋಗದಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದ್ದ ವಿಜ್ಞಾನದ ಅಧ್ಯಯನದಿಂದಲೇ ಪಶ್ಚಿಮದ ಚಿಂತಕರು ಹೊಸ ಲೋಕದೆಡೆಗೆ ಹೊರಳಿದ್ದು. ಹಾರ್ವಡರ್್ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ತತ್ತ್ವಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ವಿಲಿಯಂ ಜೋನ್ಸ್ ತನ್ನ ಕೃತಿಗಳ ಹಿಂದಿನ ಸ್ಫೂತರ್ಿ ವಿವೇಕಾನಂದ ಎಂದೊಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಎಂದಿಗೂ ಹಿಂಜರಿಯಲಿಲ್ಲ. ಆನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಆಲ್ಡಸ್ ಹಕ್ಸ್ಲಿ, ಕ್ರಿಸ್ಟೊಫರ್ ಐಷರ್ವುಡ್, ಗೆರಾಲ್ಡ್ ಹಡರ್್ರಂಥವರೂ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಚಿಂತನೆಗಳಿಂದ ಬಹುವಾಗಿ ಪ್ರಭಾವಿತರಾದವರೇ. ಫ್ರೆಂಚ್ ಸಾಹಿತಿ ನೋಬೆಲ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ವಿಜೇತ ರೋಮಾರೋಲಾಗಂತೂ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಹುಚ್ಚೇ ಹಿಡಿದಿತ್ತು.

3

ಕಾಲದ ಗತಿ ಅನುಪಮ. ಭಾರತವನ್ನು-ಭಾರತೀಯರನ್ನು ಮೂದಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಜಾಗತಿಕ ನಾಯಕರನ್ನು ಕಂಡು ನಾವೇ ಹೊಟ್ಟೆ ಉರಕೊಂಡದ್ದಿದೆ. 125 ಕೋಟಿ ಜನರ ಭಾರತವನ್ನು ಗಣನೆಗೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದೇ ಜಗತ್ತಿನ ಚಕ್ರ ಸುತ್ತುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಅಸಹಾಯಕರಾದ ನಾವುಗಳೂ ಪ್ರಾಚೀನ ಭಾರತದ ವೈಭವವನ್ನು ಕೊಂಡಾಡುತ್ತಾ ‘ಒಮ್ಮೆ ಹೀಗಾಗುತ್ತೇವೆ’ ಎಂದು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಕಣ್ಣೆದುರಿಗೇ ಕಾಲಚಕ್ರ ಒಂದು ಸುತ್ತು ಬಂದಿದೆ. ಅಮೇರಿಕದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿ ಪದಗ್ರಹಣ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಕೆನಡಾ, ಮೆಕ್ಸಿಕೊ, ಸಿರಿಯಾ, ಈಜಿಪ್ಟ್ನ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿ ಮಾತನಾಡಿದ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಟ್ರಂಪ್ರ ಐದನೇ ಅಧಿಕೃತ ಕರೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಭಾರತಕ್ಕೇ! ಏಷ್ಯಾದ ರಕ್ಕಸ ರಾಷ್ಟ್ರ ಚೀನಾದ ಶೀಗೆ, ಜಪಾನಿನ ಶಿಂಜೋಗೆ, ರಷ್ಯಾದ ಪುತೀನ್ರಿಗೂ ದೊರೆಯದ ಗೌರವ ಭಾರತಕ್ಕೆ. ಅದೂ ಸರಿಯೇ. ಅಮೇರಿಕದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರ ಕರೆಯನ್ನು ಇಷ್ಟು ಸಂಭ್ರಮಿಸುವ ಅಗತ್ಯ ಖಂಡಿತ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ‘ಭಾರತ ಕಡೆಗಣಿಸಬಹುದಾದ ರಾಷ್ಟ್ರವಲ್ಲ’ ಎಂಬ ಸಂದೇಶ ಹೊರಟಿರುವುದೇ ಬಲು ವಿಶಿಷ್ಟವಾದುದು. .
ಹೀಗೊಂದು ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಬಲು ಹಿಂದೆ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದರು. ಭಾರತವನ್ನು ಜಗತ್ತಿನ ಮುಂದೆ ಭಾರತೀಯರೇ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸಿದ್ದಾಗ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಇಡಿಯ ಕ್ಯಾನ್ವಾಸಿಗೆ ಬಣ್ಣ ಬಳಿದು ಹೊಸ ಚಿತ್ರ ರಚಿಸಿದ್ದರು. ಹೌದು. ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇಂದಿನಂತೆ ಇತ್ತು. ಹೇಗೆ ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ಭಾರತೀಯ ಮಾಧ್ಯಮದವರು ಭಾರತೀಯತೆಯನ್ನೇ ಹಳಿದು ಸಾಹಿತ್ಯ ರಚಿಸಿ, ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಮೂಲಕ ಭಾರತವನ್ನು ಕನಿಷ್ಠ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಅವತ್ತೂ ಹಾಗೆಯೇ. ರಮಾಬಾಯಿ ಎಂಬ ಕ್ರೈಸ್ತ ಮತಕ್ಕೆ ಪರಿವರ್ತನೆಗೊಂಡ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳು ತನ್ನದೊಂದು ಸಂಘ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಭಾರತೀದಲ್ಲಿ ಬಾಲ ವಿಧವೆಯರು, ಪುರುಷರಿಂದ ಶೋಷಣೆಗೊಳಗಾಗುವ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟುವಂತೆ ಹೃದಯವಿದ್ರಾವಕವಾಗಿ ಅಮೇರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ತೀರಾ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಎಂ.ಜಿ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ನಡುರಾತ್ರಿ ನಡೆದ ಘಟನೆಯನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಇಡಿಯ ಬೆಂಗಳೂರಿಗರು ಸ್ತ್ರೀ ಶೋಷಕರೆಂಬಂತೆ ಬಿಂಬಿಸಿಬಿಟ್ಟವಲ್ಲ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು! ಈ ಚಚರ್ೆ ಇಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ನಡೆದದ್ದಲ್ಲ. ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಭಯಾ ಕೇಸಿನಂತೆ ಸುದ್ದಿ ಮಾಡ ಹೊರಟಿತ್ತು ಈ ಘಟನೆ. ಇಡಿಯ ಹಿಂದೂ ಸಮಾಜ ನಿರ್ಲಜ್ಜ, ಸ್ತ್ರೀ ಶೋಷಕ ಅಂತ ಸಾಬೀತು ಪಡಿಸಲು ಹೆಣಗಾಡಿದ್ದರು. ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದ ಲೇಖಕರೇ ಅನೇಕರು ಕುಂಭಮೇಳದಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಸ್ನಾನಕ್ಕಿಳಿದಾಗಲೇ ಕೆಡದ ಮನಸ್ಥಿತಿಯವನು ಹಿಂದೂ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಬಾಯ್ಮುಚ್ಚಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಬಚಾವು. ಅಂದೂ ಹಾಗೆಯೇ ರಮಾಬಾಯಿಯಂಥವರನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಮಿಶನರಿಗಳು ಭಾರತದ ಹೆಸರನ್ನು ಸಾಕಷ್ಟು ಹಾಳುಗೆಡವಿದ್ದರು. ನಮ್ಮನ್ನು ನಾಗರಿಕರನ್ನಾಗಿಸಲು ಅಲ್ಲಿ ನಿಧಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಂತಹ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಅಮೇರಿಕಾಕ್ಕೆ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಪದಾರ್ಪಣೆಯಾಗಿತ್ತು.

1

ಸರ್ವಧರ್ಮ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಅವರ ಭಾಗವಹಿಸುವಿಕೆ ಪೂರ್ವ ನಿಗದಿತವೇನೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಸಮ್ಮೇಳನ ನಡೆದಿದ್ದು ಎಲ್ಲಾ ಮತ-ಪಂಥಗಳು ಸಮಾನವೆಂದು ಸಾರಲೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಕೂರಿಸಿ ಇವರುಗಳ ನಡುವೆ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಪಂಥದ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯನ್ನು ಸಾರುವ ತವಕ ಅವರಿಗಿದ್ದೇ ಇತ್ತು. ಕೆಲವು ಸಂಪ್ರದಾಯಬದ್ಧ ಚಚರ್ುಗಳ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಂತೂ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಮತವನ್ನು ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಸಮಸಮಕ್ಕೆ ಕೂರಿಸುವುದನ್ನೇ ಕಟುವಾಗಿ ವಿರೋಧಿಸಿ ಸಮ್ಮೇಳನವನ್ನೇ ಧಿಕ್ಕರಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೇನು? ಅಮೇರಿಕಾದ ಈ ಸಾಧನಾ ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣ, ಕಲೆ, ವಿದ್ವತ್ತಿನ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಕೊಟ್ಟಷ್ಟೇ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಧರ್ಮಕ್ಕೂ ನೀಡಬೇಕೆಂದು ಪ್ರಮುಖ ಸಂಘಟಕರಾದ ಜಾನ್ ಹೆನ್ರಿ ಬರೋಸ್ ಆಗ್ರಹಿಸಿದ್ದರು. ಜಗತ್ತಿನ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಮತ ಪ್ರಮುಖರನ್ನು ಸಂಪಕರ್ಿಸಿ ಅವರನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದ್ದರು. ನೋಂದಣಿ ಅದಾಗಲೇ ಮುಗಿದು ಹೋಗಿತ್ತು. ಬರುವ ಗಣ್ಯರಿಗಾಗಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೂ ಆಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಹೊಸಬರನ್ನು ಈ ಪಟ್ಟಿಯ ನಡುವೆ ನುಗ್ಗಿಸುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇವ್ಯಾವುದರ ಅರಿವಿರದಿದ್ದ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಅನುಯಾಯಿಗಳು ಗುರುಗಳ ಯೋಗ್ಯತೆಯನ್ನಷ್ಟೇ ಗುರುತಿಸಿ ನಿಧಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಕಳಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಉಪನ್ಯಾಸಕಾರನಾಗಿ ಭಾಗವಹಿಸುವ ಎಲ್ಲಾ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಕಳಕೊಂಡ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಕೇಳುಗನಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರ ಹಣೆಬರಹ ಬೇರೆಯೇ ಇತ್ತು. ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ 31ನೆಯವರಾಗಿ ಕುಳಿತ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಈಗ ಬೇಡವೆಂದು ದೂಡುತ್ತಲೇ ಅದೊಮ್ಮೆ ಮಾತು ಶುರು ಮಾಡಿದರು. ಮಾತು ಮುಗಿದದ್ದು ತಿಳಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ. ಪಶ್ಚಿಮ ಹಿಂದೂ ಅಪ್ಪುಗೆಯಲ್ಲಿ ಮೈಮರೆತುಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಅಮೇರಿಕಾದ ಲೇಖಕನೊಬ್ಬ ಬರೆದ ‘ಪೂರ್ವದ ಕುರಿತಂತೆ ಭಕ್ತಿ ಮೂಡುವಂತೆ ಮಾಡಿದರು ವಿವೇಕಾನಂದ’.
ಮೊದಲ ಭಾಷಣಕ್ಕೆ ಅನುಮತಿ ಸಿಗುವುದು ಅನುಮಾನವಿತ್ತು. ಈಗ ಆ ಭಾಷಣದ ನಂತರ ಎಲ್ಲಿ ಸಮ್ಮೇಳನ ನಡೆದರೂ ವಿವೇಕಾನಂದರೇ ಪ್ರಮುಖ ಆಕರ್ಷಣೆ. 1894 ರ ಏಪ್ರಿಲ್ 5 ರಂದು ಬೋಸ್ಟನ್ ಈವ್ನಿಂಗ್ ಟ್ರಾನ್ಸ್ಕ್ರಿಪ್ಟ್ ಪತ್ರಿಕೆ ‘ಭಾಷಣಕಾರರ ತಲೆ ಚಿಟ್ಟು ಹಿಡಿಸುವ ಉದ್ದುದ್ದ ಭಾಷಣಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಜನ ದೊಡ್ಡ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಹೋಗಲಾರಂಭಿಸಿದರೆ, ಅಧ್ಯಕ್ಷರು ಎದ್ದು ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮುಗಿಯುವ ಮುನ್ನ ಸಣ್ಣದೊಂದು ಉಪನ್ಯಾಸ ಮಾಡಲಿದ್ದಾರೆ ಎಂದೊಡನೆ ಎದ್ದು ಹೋಗಬೇಕೆಂದಿದ್ದವರು ಶಾಂತ ಚಿತ್ತರಾಗಿ ಕುಳಿತುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೊಲಂಬಸ್ ಹಾಲ್ನಲ್ಲಿ ತುಂಬಿದ್ದ 4 ಸಾವಿರ ಜನರೂ ವಿವೇಕಾನಂದರ 15 ನಿಮಿಷ ಭಾಷಣಕ್ಕಾಗಿ ಬೇರೆಯವರ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಕೊರೆತವನ್ನು ನಗುತ್ತಲೇ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು’ ಎಂದು ಬರೆದಿತ್ತು.
ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಶಕ್ತಿ ಇದ್ದುದು ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿಯೇ. ಅವರೆಂದಿಗೂ ಅಮೇರಿಕಾದ ವೈಭವಕ್ಕೆ ಮಾರುಹೋಗಿ ತಮ್ಮತನವನ್ನು ಕಳಕೊಂಡವರಲ್ಲ. ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳ ಬರಡು ವಾದಕ್ಕೆ ಬೆರಗಾದವರಂತೂ ಅಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆಯಂತೂ ಸರ್ವಧರ್ಮ ಸಮ್ಮೇಳನದ್ದೇ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೊಂದರಲ್ಲಿ ಪ್ರಭಾವೀ ಜನರ ದೊಡ್ಡದೊಂದು ಸಮೂಹದೆದುರು ನಿಂತು ಸ್ವಾಮೀಜಿ ‘ನಿಮ್ಮಲ್ಲೆಷ್ಟು ಜನ ಹಿಂದೂ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದ್ದೀರಿ?’ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು. ಇಡಿಯ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಜನ ಕೈ ಎತ್ತಿರಬಹುದಷ್ಟೇ. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ದನಿ ಎತ್ತರಿಸಿದರು, ಎದೆ ಉಬ್ಬಿತು. ಬುದ್ಧಿವಂತರೆನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದವರೆಲ್ಲರನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡಿ ಸರಳವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದರು ‘ಅಷ್ಟಾದರೂ ನಮ್ಮ ಕುರಿತಂತೆ ತೀಪರ್ು ಕೊಡುವ ಧಾಷ್ಟ್ರ್ಯ ತೋರುತ್ತೀರಿ’. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಅಕ್ಷರಶಃ ಇಲಿಯೊಂದಿಗೆ ಆಡುವ ಬೆಕ್ಕಿನಂತೆ ಆಟವಾಡಿದರು. ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮವನ್ನು ಅವಹೇಳನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರನ್ನಂತೂ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ; ಭಾರತವನ್ನು ಆಳುತ್ತಿದ್ದ ಬ್ರಿಟೀಷರನ್ನು ತರಾಟೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು. ‘ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಸಂಪದ್ಭರಿತವಾದ ಇಂಗ್ಲೆಂಡು 25 ಕೋಟಿ ಏಷ್ಯನ್ನರ ಕುತ್ತಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಂತಿದೆ’ ಎಂದರು. ‘ಯೂರೋಪಿನ ಸಿರಿವಂತಿಕೆಯ ಆರಂಭವಾದುದು ಸ್ಪೇನ್ ಮೆಕ್ಸಿಕೋದ ಮೇಲೆ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡಿದ ನಂತರ. ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರ ಸಂಪತ್ತು ಸಹಮಾನವರ ಕತ್ತು ಕಡಿಯುವುದರಿಂದ ಬಂದಿರುವಂಥದ್ದು. ಇಂತಹ ಬೆಲೆ ತೆತ್ತು ಬರುವ ಸಿರಿವಂತಿಕೆಯನ್ನು ಹಿಂದೂ ಕಡೆಗಣ್ಣಿಂದಲೂ ನೋಡಲಾರ’ ಎಂದು ತಮ್ಮ ಹಿರಿಮೆಯನ್ನು ಸಾರಿಕೊಂಡರು.

ಅಮೇರಿಕಾದ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ವರ್ಗ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಧಿಗ್ಗನೆದ್ದು ಕುಳಿತಿತು. ನ್ಯೂಯಾಕರ್್ ಹೆರಾಲ್ಡ್ ಪತ್ರಿಕೆ ‘ಅವರನ್ನು ಕೇಳಿದ ನಂತರ ಇಂತಹ ಜ್ಞಾನಿಯ ನಾಡಿಗೆ ಮಿಶನರಿಗಳನ್ನು ಕಳಿಸುವ ನಾವೆಷ್ಟು ಮೂರ್ಖರು ಎನಿಸುತ್ತಿದೆ’ ಎಂದು ಬರೆಯಿತು. ಪರಿಣಾಮ ಏನಾಯಿತು ಗೊತ್ತೇ? ಪ್ರಚಂಡ ಎಂಜಿನಿಯರ್, ವಿಜ್ಞಾನಿ, ಹೀರಂ ಮ್ಯಾಕ್ಸಿಂ ಹೇಳುವಂತೆ ‘ಮಿಷನರಿಗಳ ಆದಾಯ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಹತ್ತು ಲಕ್ಷಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಡಾಲರ್ಗಳಷ್ಟು ಕಡಿಮೆಯಾಯ್ತು’. ಅಮೇರಿಕಾದ ಚಚರ್ುಗಳು ನಿಗಿ ನಿಗಿ ಕೆಂಡವಾದವು. ರಮಾದೇವಿಯನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ವಿವೇಕಾನಂದರ ವಿರುದ್ಧ ಬಗೆ ಬಗೆಯ ಆರೋಪಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದವು. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಸ್ಥಿತಿಗತಿಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ತಾನು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಸಾಬೀತು ಪಡಿಸಲು ಆಕೆ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಚಾರಿತ್ರ್ಯವನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಳು. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ತಮ್ಮ ಪ್ರಿಯ ಶಿಷ್ಯೆ ಓಲೆ ಬುಲ್ಳಿಗೆ ಬರೆದ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ‘ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ಎಷ್ಟೇ ಸಭ್ಯಸ್ಥನಾಗಿದ್ದರೂ ಅವನ ಕುರಿತಂತೆ ಕರಾಳ ಸುಳ್ಳುಗಳನ್ನು ಹೆಣೆಯುವವರು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಚಿಕಾಗೋದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ದಿನ ನನ್ನ ವಿರುದ್ಧ ಇಂತಹ ಸುಳ್ಳುಗಳನ್ನು ಹಬ್ಬಿಸುವವರು ಬೇಕಾದಷ್ಟಿದ್ದರು. ಮತ್ತು ಈ ಮಹಿಳೆಯರೆಲ್ಲ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರಾಗಿದ್ದರು’ ಎಂದು ನೊಂದುಕೊಂಡಿದ್ದರು.

ಗೆಲುವನ್ನು ಸಹಿಸದಾದಾಗ ಸುಳ್ಳು ಆಪಾದನೆ ಮಾಡಿ ಸೋಲಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನ ಪಡುವಂಥವರು ಯಾವಾಗಲೂ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮಕ್ಕಾದದ್ದೂ ಇದೇ. ಭಾರತಕ್ಕಾದುದೂ ಇದೇ. ನೇರ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂವನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಾದಾಗ ಸುಳ್ಳು ಸುದ್ದಿಯ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮನ್ನು ಹೀಗಳೆಯಲಾಯ್ತು. ಶತಮಾನಗಳ ಕಾಲ ಅದನ್ನೇ ಕೇಳಿ ಹೊರಗಿನವರು ನಂಬುವುದು ಬಿಡಿ, ನಾವೂ ನಂಬಿ ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟೆವು. ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಆಗಮನ ಅಂತಹುದೇ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆಗಿದ್ದು. ರಾಜೀವ್ ಮಲ್ಹೋತ್ರ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ಸುಂದರವಾಗಿ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಪ್ರಕಾರ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಆಂದೋಲನ ಇಬ್ಬಗೆಯದು. ಮೊದಲನೆಯದು ಅವರು ಬದುಕಿದ್ದಾಗ ಆದ ನೇರ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಬದಲಾವಣೆಗಳದ್ದು. ಇದಕ್ಕೆ ಆಧಾರಭೂತವಾಗಿ ನಿಂತವರು ರಾಮಕೃಷ್ಣಾಶ್ರಮದ ಸಾಧುಗಳು, ಪಶ್ಚಿಮದ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಭಕ್ತರು-ಮಿತ್ರರು ಮತ್ತು ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳ ಪರಿಧಿಯಿಂದ ಹೊರಗಿದ್ದೂ ಅವರ ಪ್ರಭಾವಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದವರು. ಇನ್ನು ಎರಡನೆಯದು ಅವರು ತೀರಿಕೊಂಡ ನಂತರವೂ ಪೀಳಿಗೆಯಿಂದ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಹರಡುತ್ತಿರುವ ಅವರ ಚಿಂತನೆಗಳು ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಆಂದೋಲನ. ಪ್ರತೀ ಹಂತದಲ್ಲೂ ಅವರ ಚಿಂತನೆಗಳು ಹೊಸ ರೂಪ ಹೊಂದಿ ಮತ್ತೆ ಜೀವ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹೊಸ ರೂಪ ಕೊಟ್ಟವರು ಇದನ್ನು ತಮ್ಮದೇ ವಿಚಾರಧಾರೆಯೆಂಬಂತೆ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ಆಲೋಚನೆಯ ಹಿಂದಿನ ಸೂತ್ರಧಾರನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿಕೊಂಡು ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಮಪರ್ಿಸುತ್ತಾರೆ.

4
ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ 20 ನೇ ಶತಮಾನದ ಆಲೋಚನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರ ಪ್ರಭಾವ ಅಗಾಧವಾದುದು. ಪಶ್ಚಿಮದ ಖ್ಯಾತ ವಿಜ್ಞಾನಿ ನಿಕೋಲಾ ಟೆಸ್ಲಾ ವಿದ್ಯುತ್ ವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಮಹತ್ವದ ಸಂಶೋಧನೆಯ ಹುಚ್ಚು ಹತ್ತಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದನಲ್ಲ ಅವನಿಗೆ ಸಾಂಖ್ಯ ದರ್ಶನದ ಕಲ್ಪನೆ ಕೊಟ್ಟದ್ದೇ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು. ಆನಂತರವೇ ಆತ ಬೇಕಾದ್ದೆಲ್ಲವೂ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬ ಚಿಂತನೆಯ ಜಾಡು ಹಿಡಿದು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದ್ದು. ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ರಾಜಯೋಗದಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದ್ದ ವಿಜ್ಞಾನದ ಅಧ್ಯಯನದಿಂದಲೇ ಪಶ್ಚಿಮದ ಚಿಂತಕರು ಹೊಸ ಲೋಕದೆಡೆಗೆ ಹೊರಳಿದ್ದು. ಹಾರ್ವಡರ್್ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ತತ್ತ್ವಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ವಿಲಿಯಂ ಜೋನ್ಸ್ ತನ್ನ ಕೃತಿಗಳ ಹಿಂದಿನ ಸ್ಫೂತರ್ಿ ವಿವೇಕಾನಂದ ಎಂದೊಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಎಂದಿಗೂ ಹಿಂಜರಿಯಲಿಲ್ಲ. ಆನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಆಲ್ಡಸ್ ಹಕ್ಸ್ಲಿ, ಕ್ರಿಸ್ಟೊಫರ್ ಐಷರ್ವುಡ್, ಗೆರಾಲ್ಡ್ ಹಡರ್್ರಂಥವರೂ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಚಿಂತನೆಗಳಿಂದ ಬಹುವಾಗಿ ಪ್ರಭಾವಿತರಾದವರೇ. ಫ್ರೆಂಚ್ ಸಾಹಿತಿ ನೋಬೆಲ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ವಿಜೇತ ರೋಮಾರೋಲಾಗಂತೂ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಹುಚ್ಚೇ ಹಿಡಿದಿತ್ತು. ಆತ ತನ್ನ ಜೀವಿತಾವಧಿಯ ಬಹುಪಾಲು ಸಮಯವನ್ನು ವಿವೇಕಾನಂದರ ಕುರಿತಂತಹ ಸಂಶೋಧನೆಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಕಳೆದ. ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ನೋಬೆಲ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ವಿಜೇತ ಹರ್ಮನ್ ಹೆಸ್ಸಿ ತನ್ನ ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ ಎಂಬ ಕೃತಿಯನ್ನು ರೋಮಾ ರೋಲಾಗೇ ಅಪರ್ಿಸಿ ಧನ್ಯನಾದ.
ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಇದ್ದರೂ ಪಶ್ಚಿಮ ಬೇಕಂತಲೇ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರ ಅವಗಣನೆ ಮಾಡಿತು. ಅವರ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಕೀತರ್ಿವಂತರಾದವರ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಹಾಡಿ ಹೊಗಳುವಾಗ ಬೇಕಂತಲೇ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರನ್ನು ಬಿಡಲಾಯ್ತು. ಅವರ ಚಿಂತನೆಗಳ ಓತಪ್ರೋತ ಪ್ರವಾಹವನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುವ ಈ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಕೊನೆಯ ಪಕ್ಷ ಭಾರತ ಬೌದ್ಧಿಕ ಪ್ರತಿರೋಧವನ್ನಾದರೂ ಒಡ್ಡಬೇಕಿತ್ತು. ಅವರ 150ನೇ ಜಯಂತಿಯ ಅವಕಾಶವೂ ಒದಗಿತ್ತು. ನಾವು ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ರಥಯಾತ್ರೆಗಳು, ಶಾಲಾ-ಕಾಲೇಜು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಾದವು ನಿಜ. ಆದರೆ ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಪುನಸ್ಥರ್ಾಪಿಸುವ ಕೆಲಸ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ನಾವು ಸೋತೆವು. ಅಂದಹಾಗೆ ಈ ವರ್ಷ ನಿವೇದಿತೆಯ 150 ನೇ ಜಯಂತಿ. ಶಿಷ್ಯೆಯ ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಗುರುವಿನ ವೈಭವ ಸಾರೋಣ. ಹಾಗೆಂದೇ ಮಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಫೆಬ್ರುವರಿ 11 ಮತ್ತು 12 ರಂದು ಇವರೀರ್ವರ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಚಚರ್ಾ ಗೋಷ್ಠಿಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿರೋದು.
ಹ್ಞಾಂ! ಟ್ರಂಪ್ ಕರೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಬಂದುಬಿಟ್ಟೆವು. ಭಾರತದ ಗೌರವ ಈಗ ಮತ್ತೆ ಘನೀಭವಿಸುತ್ತಿದೆ. ಮೊನ್ನೆ 26ಕ್ಕೆ ದುಬೈನ ಗಗನಚುಂಬಿ ಕಟ್ಟಡ ಬುಜರ್್ ಖಲೀಫಾವನ್ನೂ ಕೇಸರಿ-ಬಿಳಿ-ಹಸಿರು ಬಣ್ಣದ ದೀಪಗಳಿಂದ ಸಿಂಗರಿಸಿದ್ದನ್ನು ನೋಡುವಾಗ ಮೈಮೇಲೆ ಮುಳ್ಳುಗಳೆದ್ದಿದ್ದವು. ಭಾರತ ಮತ್ತೆ ಜಗತ್ತಿನ ಪ್ರೀತಿ ಪಾತ್ರ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗುತ್ತಿದೆ. ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಅಂತಃಶಕ್ತಿ ಅಖಂಡವಾಗಿ ಜಾಗೃತವಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ. ನರೇಂದ್ರ ಭಾರತ ಮೈದಳೆಯುತ್ತಿದೆ

ದೀದಿಯ ಎಲ್ಲ ಅಸ್ತ್ರಗಳೂ ಖಾಲಿಯಾಗಿವೆ!

ದೀದಿಯ ಎಲ್ಲ ಅಸ್ತ್ರಗಳೂ ಖಾಲಿಯಾಗಿವೆ!

ಬಂಗಾಳದೊಳಗೆ ಉರಿಯುತ್ತಿರುವ ಬೆಂಕಿಗೆ ದೀದಿ ತುಪ್ಪ ಹಾಕುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು. ಮೊನ್ನೆ ಡಿಸೆಂಬರ್ 12 ಕ್ಕೆ ಧುಲಾಘರ್ನಲ್ಲಿ ಮಿಲಾಡ್ ಲಲ್ ನಬಿಯ ಮೆರವಣಿಗೆಯ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಮುಸಲ್ಮಾನರು ಬೀದಿಗಿಳಿದು ನೂರಾರು ಹಿಂದೂ ಮನೆಗಳನ್ನು ಲೂಟಿ ಗೈದರು. ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳ ಮಾನಭಂಗವಾಯಿತು. ಅಪಹರಣವಾಯ್ತು. ಹತ್ತಾರು ಜನ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟರು. ವರದಿ ಮಾಡಲೆಂದು ಹೋದ ಪತ್ರಕರ್ತರನ್ನು ಒಳಗೇ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಜೀ ನ್ಯೂಸ್ನ ಸುಧೀರ್ ಚೌಧರಿಯ ಮೇಲೆ ಕೇಸು ಜಡಿಯಲಾಯ್ತು. ಹಿಂದೂಗಳನ್ನು ಬೀದಿ ನಾಯಿಗಳಿಗಿಂತ ಕಡೆಯಾಗಿ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಯಿತು. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಒಂದೇ ಕಾರಣ ದೀದಿಯದ್ದು. ಮುಸಲ್ಮಾನರು ತನ್ನ ವೋಟು ಬ್ಯಾಂಕು ಮತ್ತು ಈ ಹಿಂದೂ-ಮುಸ್ಲೀಂ ದಂಗೆಗಳು ದೇಶವ್ಯಾಪಿ ವಿಸ್ತಾರಗೊಂಡರೆ ಮೋದಿಯವರಿಗೆ ಅದನ್ನು ಸಂಭಾಳಿಸಲಾಗದೇ ಕೆಳಗಿಳಿಯಲೇಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದು.

ಸೋದರಿ ನಿವೇದಿತಾಳ 150 ನೇ ಜಯಂತಿ. ವಿವೇಕಾನಂದರ ಚಿಂತನೆಗಳಿಗೆ ಮನಸೋತು ತನ್ನ ದೇಶವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದ ಅಕ್ಕ. ಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ ಶಾಲೆಯನ್ನು ತೆರೆದು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ವೇದಿಕೆ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಟ್ಟ ‘ದೀದಿ’. ಹಿಂದೂ-ಮುಸಲ್ಮಾನರನ್ನು ವಿಭಜಿಸಿ ಆಳುವ ನೀತಿಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ತುಂಡಾಗಿದ್ದ ಬಂಗಾಳವನ್ನು ಒಗ್ಗೂಡಿಸುವಲ್ಲಿ ಅವಳ ಪಾತ್ರ ಅಗಾಧ. ದುರದೃಷ್ಟ. ಅಕ್ಕ ಕಟ್ಟಿದ್ದ ಅದೇ ಬಂಗಾಳವನ್ನು ಪೂತರ್ಿ ಹಾಳುಗೈದು ನಾಶ ಮಾಡುವ ತವಕದಲ್ಲಿದ್ದಾಳೆ ಈಗಿನ ದೀದಿ ಅಲಿಯಾಸ್ ಮಮತಾ ಬ್ಯಾನರ್ಜಿ.

Mamata Banerjee doing painting 03Pubjan2011

ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಎಡಚರಿಂದ ಆಕೆ ಅಧಿಕಾರ ಕಸಿದಾಗ ಇಡಿಯ ದೇಶ ಹೆಮ್ಮೆ ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಆಕೆಯ ಧಾಡಸಿತನಕ್ಕೆ, ಗುಂಡಾ ಕಮ್ಯೂನಿಸ್ಟರನ್ನು ಎದುರು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವ ಆಕೆಯ ಧಾಷ್ಟ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರೂ ತಲೆದೂಗಿದ್ದರು. ಐದು ವರ್ಷ ಕಳೆಯುವುದರೊಳಗಾಗಿ ರಾಜಕಾರಣದ ಕೆಸರು ಮೆತ್ತಿಕೊಂಡ ದೀದಿ ಅದರಿಂದ ಹೊರಬರಲಾಗದೇ ರಾಡಿಯಲಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಆಳಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಲ್ಪಡುತ್ತಿರುವುದು ನೋಡಿದರೆ ಎಂಥವನಿಗೂ ಹೇಸಿಗೆಯಾಗದಿರದು. ಶಾರದಾ ಹಗರಣದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಕೈ ಕೆಸರು ಮಾಡಿಕೊಂಡ ದೀದಿ ರೋಸ್ ವ್ಯಾಲಿಯಲ್ಲಿ ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಕೆಸರು ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಅಷ್ಟಕ್ಕೆ ತೃಪ್ತಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ ಅವರಿಗೆ. ಅವರೇ ಬರೆದ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ 300 ಚಿತ್ರಗಳು ಒಂಭತ್ತು ಕೋಟಿ ರೂಗಳಿಗೆ ಮಾರಾಟಗೊಂಡವೆಂದು ಆಕೆಯೇ ಹೇಳಿಕೊಂಡಾಗ ದೇಶವೆಲ್ಲ ನಕ್ಕಿತ್ತು. ಹೀಗೆ ಆಕೆಯ ಚಿತ್ರ ಖರೀದಿ ಮಾಡಿದವರು ನೇರವಾಗಿ ಹಗರಣಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾದವರೇ ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಾದಾಗ ಹಗರಣದ ಹೆಬ್ಬಾವು ಆಕೆಯನ್ನೇ ಸುತ್ತಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಇದರ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿಯೇ  ನೋಟು ಅಮಾನ್ಯೀಕರಣವನ್ನು ಆಕೆ ವಿರೋಧಿಸುವಾಗ ಏನೋ ಆಗಬಾರದ್ದು ಆಗಿ ಹೋಗಿದೆ ಎನ್ನುವುದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಅರಿವಾಗಿತ್ತು.
ಈಗಂತೂ ಆಕೆ ಮತ್ತೂ ವಿಕೃತಳಾಗಿ ವತರ್ಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮೋದಿಯನ್ನು ಬಂಧಿಸಿ ಎಂದರು. ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿ ಭವನದವರೆಗೂ ಮೆರವಣಿಗೆ ಹೊರಟರು. ಬದ್ಧ ವೈರಿ ಎಡಪಂಥೀಯರನ್ನೂ ಮೋದಿ ವಿರೋಧಕ್ಕೆ ಕೈ ಜೋಡಿಸಿರೆಂದು ಕರೆದು ಛೀಮಾರಿ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡರು. ಮೋದಿಯನ್ನು ಕೆಳಗಿಳಿಸಿ, ರಾಜ್ನಾಥ್ ಸಿಂಗ್, ಅಡ್ವಾಣಿ, ಜೇಟ್ಲಿ ಯಾರು ಪ್ರಧಾನಿಯಾದರೂ ಅಭ್ಯಂತರವಿಲ್ಲವೆಂದು ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಗಳಿಗೆ ಪತ್ರ ಬರೆದರು. ಸೈನ್ಯ ಬಂಗಾಳಕ್ಕೆ ಬಂದಿರುವುದೇ ತನ್ನ ಬಂಧಿಸಲು ಎಂದರು. ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಮೇಲೆ ಆದಾಯ ತೆರಿಗೆ ಇಲಾಖೆಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಧಾಳಿಗೈದಾಗ ವಿರೋಧಿಸಿದರು. ಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ ಕೈ ಹಾಕಿ ನೋಡಿ, ನಾನು ಸುಮ್ಮನಿರೋಲ್ಲ ಅಂತ ಗದರಿಸಿದರು. ಓಹ್, ಆಕೆಗೆ ಮತಿ ಭ್ರಮಣೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆಯೆಂದು ಸಮಾಜವೇ ಭಾವಿಸುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ. ಇವೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ಮೋದಿಯನ್ನು ಅಡ್ಡಗಟ್ಟಬೇಕೆಂದರೆ ಹಿಂದೂಗಳನ್ನು ಹಿಂಸಿಸಬೇಕೆಂಬ ಅಫ್ಜಲ್ಖಾನ್ನ ಸಿದ್ಧಾಂತ ಆಕೆಯ ತಲೆ ಹೊಕ್ಕಿತು. ಆಗಲೇ ಶುರುವಾಗಿದ್ದು ಆಕೆಯ ಪ್ರೇತ ನರ್ತನ.

wbriots
ಈ ಬಾರಿ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 11 ಕ್ಕೆ ವಿಜಯ ದಶಮಿ. ಅದೇ ದಿನ ದೇವಿಯ ವಿಸರ್ಜನೆ ಕೂಡ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದಿರುವಂತೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಚೌತಿಯ ಪೂಜೆಯೋ ಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ ಹಾಗೆ ದುಗರ್ಾಪೂಜೆ. ಈ ಬಾರಿ ದುರ್ಗಾ ಪೂಜೆಯ ಮರು ದಿನವೇ ಮೊಹರಂ. ಮುಸಲ್ಮಾನರನ್ನೇ ಸುತ್ತಲೂ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬಾಂಗ್ಲಾ ದೇಶದವರಾದರೂ ಸರಿ ಓಟು ಹಾಕಿದರೆ ಪಾಕಿಯ ಭಾವದಲ್ಲಿರುವ ದೀದಿ ಈ ಬಾರಿ ದುರ್ಗಾಪೂಜೆಗೇ ಕಡಿವಾಣ ಹಾಕಲು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದರು. ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ದುರ್ಗಾ ಪೆಂಡಾಲುಗಳು ವಿಜಯದಶಮಿಯಂದು ಮೂರ್ತಿ ವಿಸರ್ಜಿಸದೇ ಮೊಹರ್ರಂ ನಂತರವೇ ವಿಸರ್ಜಿಸುವಂತೆ  ಸರ್ಕಾರದ ಆದೇಶ ಹೊರಡಿತು. ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ದುರ್ಗೆಯನ್ನಿಟ್ಟು ಪೂಜಿಸುವವರು ವಿಜಯದಶಮಿಯ ದಿನ ಸಂಜೆ ನಾಲ್ಕರೊಳಗೇ ವಿಸರ್ಜಿಸಿ ಕೈ ತೊಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದಿತು ಸರ್ಕಾರ. ಇದು ಅಕ್ಷರಶಃ ಹಿಂದೂಗಳನ್ನು ತುಳಿದು ಬಿಸಾಡುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೇ ಆಗಿತ್ತು. ಇಷ್ಟು ದಿನ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು ಬದುಕಿದ್ದ ಬಂಗಾಳದ ಹಿಂದೂಗಳಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಕಪಾಳಮೋಕ್ಷವಾಗಿತ್ತು.
ಸ್ಥಳೀಯ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿನ ನಿವಾಸಿಗಳು ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಬಾಗಿಲು ಬಡಿದರು. ನ್ಯಾಯಾಸ್ಥಾನದಿಂದ ಹೊರಟ ನ್ಯಾಯ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಶಕ್ತಿ ತುಂಬಿತು. ‘ನಾಲ್ಕರೊಳಗೆ ವಿಸರ್ಜಿಸಬೇಕೆಂಬುದು ಸರಿಯಲ್ಲ, ರಾತ್ರಿ 8.30 ರವರೆಗೂ ಪೊಲೀಸರು ಸಹಕರಿಸಲೇಬೇಕು. ಇದು ಒಂದು ಮತವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಓಲೈಸುವ ಅತ್ಯಂತ ಕೆಟ್ಟ ಪ್ರತೀತಿ. ಮೊಹರ್ರಂ ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಪಾಲಿಗೆ ಮಹತ್ವದ ಹಬ್ಬವೇ ಅಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೆ ಈ ಹಿಂದೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ರಜೆ ಘೋಷಿಸಿದ ಉದಾಹರಣೆಯೂ ಇಲ್ಲ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಸರ್ಕಾರ ನಡಕೊಂಡ ರೀತಿ ದುರ್ಗಾ ಪೂಜಕರ ಮೂಲಭೂತ ಹಕ್ಕು ಕಸಿದಂತೆ’ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿದ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರು ದೀದಿಯ ಮುಖಕ್ಕೆ ಮಂಗಳಾರತಿ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಆದರೇನು? ದೀದಿಯ ತಲೆಗೆ ಮೊಹರ್ರಂನ ಪಿತ್ತ ಏರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಬಂಗಾಳದ ದಿಕ್ಕು ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ದುರ್ಗಾ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ವಿರೂಪಗೊಳಿಸಿದ ಸುದ್ದಿ ಬರಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಹೌರಾದಲ್ಲಿ ದುರ್ಗಾ ಮೂರ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಮತಾಂಧನೊಬ್ಬ ಉಚ್ಚೆ ಹೊಯ್ದ ವಿಕಟನಗೆ ನಕ್ಕು. ಭರತ್ಪುರ, ಮುರ್ಷಿದಾಬಾದ್ನಲ್ಲಿ ದುರ್ಗಾ ಪೆಂಡಾಲುಗಳನ್ನು ಮುಸಲ್ಮಾನರು ವಿರೋಧಿಸಿದರೆಂಬ ಒಂದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಮುಚ್ಚಿಸಲಾಯ್ತು. ಕಾಂಗ್ಲಾ ಪಹಾಡಿಯಲ್ಲಂತೂ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಿಂದ 300 ಕುಟುಂಬಗಳು ದುರ್ಗಾ ಪೂಜೆ ಆಚರಿಸಬಾರದೆಂದು ಆಡಳಿತ ನಿಷೇಧ ಹೇರಿರುವುದು ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂತು.

didi
ಬಂಗಾಳದೊಳಗೆ ಉರಿಯುತ್ತಿರುವ ಬೆಂಕಿಗೆ ದೀದಿ ತುಪ್ಪ ಹಾಕುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು. ಮೊನ್ನೆ ಡಿಸೆಂಬರ್ 12 ಕ್ಕೆ ಧುಲಾಘರ್ನಲ್ಲಿ ಮಿಲಾಡ್ ಲಲ್ ನಬಿಯ ಮೆರವಣಿಗೆಯ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಮುಸಲ್ಮಾನರು ಬೀದಿಗಿಳಿದು ನೂರಾರು ಹಿಂದೂ ಮನೆಗಳನ್ನು ಲೂಟಿ ಗೈದರು. ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳ ಮಾನಭಂಗವಾಯಿತು. ಅಪಹರಣವಾಯ್ತು. ಹತ್ತಾರು ಜನ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟರು. ವರದಿ ಮಾಡಲೆಂದು ಹೋದ ಪತ್ರಕರ್ತರನ್ನು ಒಳಗೇ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಜೀ ನ್ಯೂಸ್ನ ಸುಧೀರ್ ಚೌಧರಿಯ ಮೇಲೆ ಕೇಸು ಜಡಿಯಲಾಯ್ತು. ಹಿಂದೂಗಳನ್ನು ಬೀದಿ ನಾಯಿಗಳಿಗಿಂತ ಕಡೆಯಾಗಿ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಯಿತು. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಒಂದೇ ಕಾರಣ ದೀದಿಯದ್ದು. ಮುಸಲ್ಮಾನರು ತನ್ನ ವೋಟು ಬ್ಯಾಂಕು ಮತ್ತು ಈ ಹಿಂದೂ-ಮುಸ್ಲೀಂ ದಂಗೆಗಳು ದೇಶವ್ಯಾಪಿ ವಿಸ್ತಾರಗೊಂಡರೆ ಮೋದಿಯವರಿಗೆ ಅದನ್ನು ಸಂಭಾಳಿಸಲಾಗದೇ ಕೆಳಗಿಳಿಯಲೇಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದು. ಬಹುಶಃ ಮೊದಲಿನಂತೇ ಆಗಿದ್ದರೆ ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಆಗಿರುತ್ತಿತ್ತೇನೋ! 500 ಮತ್ತು 1000 ದ ನೋಟು ಅಮಾನ್ಯವಾದ ಮೇಲೆ ಬಿಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಂಚಲು ದುಡ್ಡಿಲ್ಲದೇ ಕೊರಗುತ್ತಿದೆ ಗೂಂಡಾ ಸಮಾಜ. ಮಮತಾ ಬ್ಯಾನಜರ್ಿ, ಕೇಜ್ರಿವಾಲ್ನಂತವರು ಕೂಡಿಟ್ಟ ಬೇನಾಮಿ ಹಣಕ್ಕೆ ಕಿಮ್ಮತ್ತಿಲ್ಲದಂತಾಗಿ ಕಂಗಾಲಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳು ಅಂಧಕಾರವಾಗಿ ಕಾಡಲಾರಂಭಿಸಿವೆ. ದೇಶ ಸದೃಢ ಭವಿಷ್ಯದತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುತ್ತಿದೆ.
ಇವುಗಳನ್ನೇ ಸಹಿಸಲಾಗದ ದೀದಿ ಎಡವಟ್ಟುಗಳ ಮೇಲೆ ಎಡವಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಕಲ್ಕತ್ತಾ ಕ್ಲಬ್ಬು ಕಾಶ್ಮೀರ ಮತ್ತು ಬಲೂಚಿಸ್ಥಾನಗಳ ಜನರ ಆಕ್ರಂದನ ಕುರಿತಂತೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸಿತ್ತು. ಖ್ಯಾತ ಲೇಖಕ, ಕಟು ನುಡಿಯ ಮಾತುಗಾರ ತಾರೇಕ್ ಫತೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಆಗಮಿಸಬೇಕಿತ್ತು. ಜೊತೆಗೆ ಜನರಲ್ ಜಿ.ಡಿ ಭಕ್ಷಿ ಕೂಡ. ದೀದಿಯ ತಂಡ ಆಕ್ಷೇಪ ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸಿತು. ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಹೆಸರಲ್ಲಿರುವ ಕಾಶ್ಮೀರವನ್ನು ತೆಗೆದುಬಿಡಬೇಕೆಂದು ಕ್ಯಾತೆ ತೆಗೆಯಿತು. ಆಮೇಲೆ ತಾರೀಕ್ ಫತೆಯನ್ನೇ ಅತಿಥಿಯ ಪಟ್ಟಿಯಿಂದ ಕೈ ಬಿಡಬೇಕೆಂದು ಕಿರಿಕಿರಿ ಮಾಡಿತು. ಆತ ಪಾಕೀಸ್ತಾನದ ವಿರೋಧಿಯಾದ್ದರಿಂದ ಸ್ಥಳೀಯ ಮುಸಲ್ಮಾನರಿಗೆ ಇದು ಒಗ್ಗುವುದಿಲ್ಲವೆಂಬ ಅಸಂಬದ್ಧ ಸಮಜಾಯಿಷಿಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿತು ಸಕರ್ಾರ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ದೀದಿಯ ಬೆಂಬಲಿಗ ಮುಸಲ್ಮಾನರು ಪಾಕಿಗಳ ಪರ ನಿಂತವರೆಂದು ಸಕರ್ಾರವೇ ಅಧಿಕೃತ ಮುಚ್ಚಳಿಕೆ ಬರೆದಿಟ್ಟೂ ಆಯಿತು. ತಾರೇಕ್ ಫತೆಯನ್ನು ಕೈ ಬಿಡಲೊಪ್ಪದ ಕಲ್ಕತ್ತಾ ಕ್ಲಬ್ಬು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನೇ ರದ್ದುಗೊಳಿಸಿತು. ದೇಶ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ನಿಜವಾದ ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆಯ ಪರ್ವದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಳಿತ್ತು. ಈ ಹಿಂದೆ ಜೆ ಎನ್ ಯುನಲ್ಲಿ ತಾರೇಕ್ರಿಗೆ ಹೊಡೆಯಲೆತ್ನಿಸಿದ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಯ ಕುರಿತಂತೆ ನಾವು ಕೇಳಿದ್ದೆವು. ಈಗ ಸಕರ್ಾರವೇ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಿಂದ ಆಚೆ ಇಟ್ಟಿತ್ತು. ಆದರೆ ಬೌದ್ಧಿಕವಲಯ ತುಟಿ ಬಿಚ್ಚಲಿಲ್ಲ. ಅವಾಡರ್್ ವಾಪ್ಸಿ ಗ್ಯಾಂಗುಗಳು ದೀದಿ ವಿರುದ್ಧ ಕೂಗಾಡಲಿಲ್ಲ. ಫೇಸ್ಬುಕ್ನಲ್ಲಿ ಯಾರ ಕವನಗಳೂ ಕನವಲಿಕೆಗಳೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಒಂದಂತೂ ಸತ್ಯ. ಮೋದಿಯನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಇವರು ತಮ್ಮ ಬತ್ತಳಿಕೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನೂ ಖಾಲಿ ಮಾಡುತ್ತಲಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಎಲ್ಲಾ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು 12 ವರ್ಷ ಗುಜರಾತ್ನಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲೇ ಎದುರಿಸಿ ಗೆದ್ದುದರಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಈಗ ಯಾವುದೂ ಹೊಸತೆನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಎದುರಾಳಿಗಳು ಮೈಯ್ಯೆಲ್ಲಾ ಪರಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದಾಗಲೇ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಮಾತನಾಡಲು ಆಗದ ಶಾಂತ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಿಯಾಗಿದೆ. ಕೇಜ್ರಿವಾಲ್ ಪಂಜಾಬು, ಗೋವಾಗಳ ಆಸೆ ಕೈ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ನಿತೀಶ್ ತಪ್ಪನ್ನರಿತು ಮರಳಿ ಪಾಳಯಕ್ಕೆ ಬರುವ ಸಿದ್ಧತೆ ನಡೆಸಿದ್ದಾರೆ. ಉಳಿದವರು ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಪಿಳಿ ಪಿಳಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಅಷ್ಟೇ. ಇಡಿಯ ಭಾರತ ಒಂದೆಡೆ ಕೇಂದ್ರೀಕೃತವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಜಗತ್ತು ಭಾರತವನ್ನು ಕೇಂದ್ರವಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ.

ಕ್ಯಾಶ್ಲೆಸ್ನತ್ತ ಭಾರತದ ‘ಭೀಮ’ ನಡಿಗೆ!

ಕ್ಯಾಶ್ಲೆಸ್ನತ್ತ ಭಾರತದ ‘ಭೀಮ’ ನಡಿಗೆ!

128 ಕೋಟಿ ಜನರಿರುವ, ವಿಭಿನ್ನ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳ, ಭಾಷೆಗಳ, ಆಚಾರ-ವಿಚಾರಗಳ ನೆಲೆವೀಡಾಗಿರುವ ಭಾರತದಂತಹ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಇದು ಕಷ್ಟ, ಆದರೆ ಅಸಾಧ್ಯವಲ್ಲ. ಹಿಮಾಲಯದ ತಪ್ಪಲು, ಮರುಭೂಮಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡ ಹಳ್ಳಿಗಳು, ಮುಟ್ಟಲೂ ಕಷ್ಟವೆನಿಸುವ ಈಶಾನ್ಯದ ಗ್ರಾಮಗಳು, ದಕ್ಷಿಣದ ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡ ಊರುಗಳು. ಓಹ್ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕ್ಯಾಶ್ಲೆಸ್ ಮಾಡಿಸುವುದು ಸಾಹಸವೇ ಸರಿ. ಒಂದೆಡೆ ಹೈನುಗಾರಿಕೆ ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಮೀನುಗಾರರು, ಅತ್ತ ರೈತರು ಇತ್ತ ಸಣ್ಣ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಇವರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಪ್ಪಿಸುವುದೂ ಸುಲಭವಲ್ಲ. ಹುಟ್ಟಿದಾಗಿನಿಂದಲೂ ದುಡ್ಡು ನೋಡಿಯೇ ಬೆಳೆದ ಇವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕಾರ್ಡ್ಡ ಬಳಸಿ ವ್ಯವಹಾರ ಮಾಡಿರೆಂದು ಹೇಳುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ಇದೊಂದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಮೋದಿಯ ವಿರೋಧಿಗಳು ಕೇಳುತ್ತಿರೋದು.

5

‘ಶೇಖರಣೆಯೆಂಬ ಪಿಶಾಚಿಯು ಅತ್ಯಂತ ಹಳೆಯದ್ದು’ ಹಾಗೆಂದವರು ಸ್ವತಃ ಬಾಬಾಸಾಹೇಬ್ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನದ ಕರೆನ್ಸಿಯ ಚಲಾವಣೆಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಚೇಂಬರ್ಲಿನ್ ಸಮಿತಿ ಮಂಡಿಸಿದ ಮೊದಲ ವಾದವೇ ಭಾರತದ ಜನ ಚಿನ್ನವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಸಂದಿಗ್ಧ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಚಲಾವಣೆಗೆ ತರಲಾರರು ಅನ್ನೋದು. ಇದನ್ನು ಕಟುವಾಗಿ ಟೀಕಿಸಿದ ಬಾಬಾ ಸಾಹೇಬರು ಶೇಖರಣೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಕಾನೂನು ಇಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ ಹಾಗಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಜೊತೆಗೆ ಹಣದ ಮೌಲ್ಯವು ಅಲ್ಪಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಇಳಿಮುಖವಾಗುವ ಸಂಭವ ಕಡಿಮೆ ಇರುವಾಗ ಅದನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಶೇಖರಿಸಿಡುತ್ತಾರೆಂಬ ಚರ್ಚೆ ಮುಂದಿಡುತ್ತಾರೆ. ಸರಳವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಹಣದ ಉಪಯೋಗ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಸದ್ಯವೇ ಹೆಚ್ಚಿದ್ದರೆ ಆತ ಅದನ್ನು ಕೂಡಿಡಲಾರ.
ಅಂಬೇಡ್ಕರರ ಮಾತನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಹರಡಿದ ಚುಕ್ಕಿ ಜೋಡಿಸಿ ನೋಡಿ, ಹಣದ ಶೇಖರಣೆಯನ್ನು ತಡೆಯುವ ಕಾನೂನು ಕಠಿಣವಾಗಿ ಜಾರಿಗೆ ತನ್ನಿ. ಅದನ್ನು ಹೂಡಿಕೆ ಮಾಡಲು ಪ್ರೇರಣೆ ಕೊಟ್ಟು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಉತ್ಪನ್ನ ಹೆಚ್ಚಿಸುವಲ್ಲಿ ಬಳಸಲು ಸಾಲದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಮರ್ಥರಿಗೆ ಹಂಚಿ. ಆಗ ವರ್ತಮಾನದಲ್ಲಿಯೇ ಬಳಕೆಯಾಗುವ ಹಣ ಲಾಭವನ್ನೂ ತಂದುಕೊಡುವುದರಿಂದ ಆತ ಅದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕೂಡಿಡಲಾರ! ಹೌದು. ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ನೋಟು ಅಮಾನ್ಯೀಕರಣದ ಮೂಲಕ ಅದನ್ನೇ ಮಾಡಿದ್ದು. ಬಚ್ಚಿಟ್ಟ ಗಂಟನ್ನು ಹೊರ ತರಿಸಿದರು, ಅದನ್ನೂ ಸಾಲವಾಗಿ ಉತ್ಸಾಹಿಗಳಿಗೆ ನೀಡಿ ಉತ್ಪಾದನೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಭಾರತ ಹೊಸ ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕುವಂತೆ ಮಾಡಿಸಿದರು.
ಅಂಬೇಡ್ಕರರು ತಜ್ಞ ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರಾಗಿದ್ದರೆಂಬ ಸಂಗತಿ ಅನೇಕರಿಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇಲ್ಲ. ರೂಪಾಯಿಯ ಕುರಿತಂತೆ ಅವರ ಲೇಖನಗಳು ಸರಳವಾಗಿ ಆರ್ಥಿಕ ತತ್ತ್ವಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಬಲ್ಲಂಥವು. ಇಂದಿನ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅಂದೇ ತಮ್ಮ ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ಚರ್ಚಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ‘ರಫ್ತು ತೀವ್ರವಾಗುವ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಸರಕುಗಳನ್ನು ಕೊಳ್ಳಲೆಂದು ಹಣ ಒಳನಾಡಿನ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೂ ಹೋಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಸರ್ಕಾರ ಆಗ ಹಣ ಮುದ್ರಿಸಿ ಬ್ಯಾಂಕುಗಳ ಮೂಲಕ ಜನರ ಕೈಗೆ ದೊರೆಯುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಕೆಲವು ಸಮಯದ ನಂತರ ರಫ್ತು ಕಡಿಮೆಯಾದಾಗ ಈ ಹಣ ಮರಳಿ ಬ್ಯಾಂಕುಗಳಿಗೆ ಬರಬೇಕು. ಕರೆನ್ಸಿ ಚಿನ್ನವೋ ಬೆಳ್ಳಿಯೋ ಆದರೆ ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ಬರದೇ ವಿದೇಶಗಳಿಗೆ ರಫ್ತಾಗಬಹುದು; ಕರಗಿಸಿಕೊಂಡು ಸ್ವಂತ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲೂಬಹುದು. ಆದರೆ ಕರೆನ್ಸಿ ನೋಟುಗಳಾಗಿಬಿಟ್ಟರೆ ಅವನ್ನು ರಫ್ತು ಮಾಡಲಾಗದು, ಕರಗಿಸಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇರುವುದೊಂದೇ ಮಾರ್ಗ. ಬ್ಯಾಂಕುಗಳಲ್ಲಿಡಬೇಕು ಅಥವಾ ತಾವೇ ಶೇಖರಿಸಿಡಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಒಂದೆಡೆ ಕೂಡಿಟ್ಟ ಹಣ ಜಮೀನಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತ ನೀರಿನಂತೆ. ಈ ನೀರನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ತೆಗೆದು ಹಾಕಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಕ್ರಮೇಣ ನೀರು ನಿಂತ ಈ ನೆಲ ಜೌಗು ಜಮೀನಾಗಿ ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಒಳ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಹರಿಸಿದ ಹೆಚ್ಚು ಹಣವೂ ಎಲ್ಲಿಗೂ ಹೋಗದಂತೆ ತಡೆದು ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಬೆಲೆಗಳು ಏರುತ್ತವೆ, ಹಣದುಬ್ಬರ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕರೆನ್ಸಿಯ ಮೌಲ್ಯ ಕುಸಿಯುತ್ತಲೇ ನಡೆಯುತ್ತದೆ’ ಎಂದು ಗೋಪಾಲಕೃಷ್ಣ ಗೋಖಲೆಯವರ ಭಾಷಣವನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿ ಅಂಬೇಡ್ಕರರು ಅಕ್ಷರಶಃ ಬ್ಯಾಂಕುಗಳಿಗೆ ರೂಪಾಯಿಯನ್ನು ಎಳೆದು ತರುವ ಕುರಿತಂತೆ ವಿಚಾರ ಮಂಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ಕರೆನ್ಸಿಯ ಮೌಲ್ಯ ಕುಸಿದಂತೆ ಹೆಚ್ಚು ಮೌಲ್ಯದ ನೋಟುಗಳು ಮುದ್ರಣಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳು ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಜೌಗು ನೆಲದಲ್ಲಿ ಶೇಖರಣೆ ಮಾಡಲ್ಪಡುತ್ತವೆ. ಎಷ್ಟಾದರೂ ‘ಶೇಖರಣೆಯೆಂಬ ಪಿಶಾಚಿ ಹಳೆಯದಲ್ಲವೇ’.

2
ಮೆಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಈ ದೆವ್ವವನ್ನು ಬಿಡಿಸುವುದಕ್ಕೆ ನೋಟು ಅಮಾನ್ಯೀಕರಣದ ದಂಡವೇ ಬೇಕಿತ್ತು. ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ಮುದ್ರಣಗೊಂಡ ದೊಡ್ಡ ಮೌಲ್ಯದ ನೋಟುಗಳಲ್ಲಿ 86 ಪ್ರತಿಶತ ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ಬರದೇ ಹೀಗೆ ಜೌಗು ನೆಲದಲ್ಲಿ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟರೆ ರಫ್ತು ವೃದ್ಧಿಸಲು ಹಠ ತೊಟ್ಟು ನಿಂತು ಮೇಕ್ ಇನ್ ಇಂಡಿಯಾದ ಘೋಷಣೆ ಮಾಡಿರುವ ರಾಷ್ಟ್ರ ದುಡ್ಡನ್ನು ಎಲ್ಲಿಂದ ತರಬೇಕು ಹೇಳಿ? ಕಳೆದ ಐವತ್ತು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ದೇಶದ ಬ್ಯಾಂಕುಗಳಿಗೆ ಹರಿದು ಬಂದಿರುವ ಹಣ ಸುಮಾರು ಹದಿನಾಲ್ಕು ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿಯಷ್ಟು. ಅನೇಕರು ಬಳಸು ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ದುಡ್ಡನ್ನು ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ತಂದು ಸುರುವಿದ್ದಾರೆ, ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಎರಡು ಸಾವಿರ ನೋಟುಗಳನ್ನು ಒಯ್ದು ಶೇಖರಿಸಿಟ್ಟು ಮತ್ತದೇ ಜೌಗು ನೆಲದ ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಶೇಖರಿಸಿಟ್ಟ ಹಣಕ್ಕೆ ಬೆಲೆಯಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿಕೊಡಲಿಲ್ಲವಾದರೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹಳೆಯದಕ್ಕೆ ಮರಳುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ತೀವ್ರ ಪ್ರಮಾಣದ ಜನಜಾಗೃತಿ ಅವಶ್ಯಕ ಅಥವಾ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದರೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಬೀಳುವ ಮತ್ತು ಅಪಾರ ನಷ್ಟವನ್ನನುಭವಿಸುವ ಹೆದರಿಕೆಯಾದರೂ ಹುಟ್ಟಬೇಕು. ಸದ್ಯದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇವೆರಡೂ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಜನಜಾಗೃತಿ ಬಲು ಜೋರಾಗಿ ನಡೆದಿದ್ದರಿಂದಲೇ ನೋಟು ಅಮಾನ್ಯೀಕರಣದ ವಿರುದ್ಧ ಕೂಗು ಅರಣ್ಯ ರೋದನವಾಯ್ತು. ಅದೇ ವೇಳೆ ಕೂಡಿಟ್ಟವರ ಮನೆಯ ಮೇಲೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಡೆದ ದಾಳಿಗಳು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದವರ ಅಲುಗಾಡಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.
ಹಾಗಂತ ಇಷ್ಟೇ ಸಾಲದು. ಅಪಾರ ಶ್ರಮವಹಿಸಿ ಬ್ಯಾಂಕಿನತ್ತ ಎಳೆದು ತಂದ ಹಣ ಮತ್ತೆ ಶೇಖರಣೆಯ ವಸ್ತುವಾಗಿ ಜೌಗು ನೆಲದ ನಿರ್ಮಾಣಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಬಾರದೆಂದರೆ ಭಾರತ ಕಡಿಮೆ ನಗದಿನತ್ತ ವಹಿವಾಟನ್ನು ಒಯ್ಯಲೇಬೇಕು. ಬ್ಯಾಂಕಿನ ಮೂಲಕ ವಹಿವಾಟುಗಳು ನಡೆಯುವಂತಾದರೆ ದೇಶದ ಸಂಪತ್ತು ವೃದ್ಧಿಯಾಗುವುದು ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಪದೇ ಪದೇ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದ ನೋಟು ಮುದ್ರಣದ ಹೊರೆಯೂ ತಪ್ಪುವುದು.
ಆರ್ಥಿಕ ತಜ್ಞರು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ದೇಶದ ಒಟ್ಟೂ ಉತ್ಪನ್ನ ಮತ್ತು ಅದರಲ್ಲಿ ನಗದಿನ ಅನುಪಾತವನ್ನು (Cash to GDP ratio) ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುವುದನ್ನು ನೀವು ಕೇಳಿರಬೇಕು. ದೇಶದ ಒಟ್ಟಾರೆ ಉತ್ಪನ್ನದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಬಳಕೆಯಾಗುವುದು ಬ್ಯಾಂಕಿನಲ್ಲಿಟ್ಟ ಹಣವೋ, ನಗದೋ? ಎಂಬ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಚರ್ಚೆ ಇದು. ಜಗತ್ತಿನ ಸದ್ಯದ ಸರಾಸರಿ ನಾಲ್ಕರಿಂದ ಐದು ಪ್ರತಿಶತದಷ್ಟಿದೆ. ಅಂದರೆ ಜಾಗತಿಕ ದೇಶೀಯ ಉತ್ಪನ್ನದಲ್ಲಿ ನಗದು ವ್ಯವಹಾರದ ಪಾತ್ರ ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ಶೇಕಡಾ ಐದರಷ್ಟು ಮಾತ್ರ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರಮಾಣ 12.42 ಪ್ರತಿಶತದಷ್ಟು! ಇಲ್ಲಿ ಶೇಕಡಾ ಐದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಕಡಿಮೆ ವ್ಯವಹಾರ ಬ್ಯಾಂಕಿನ ಮೂಲಕ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಮುಂದುವರಿದ ಎಲ್ಲಾ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ನೋಟುಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿವೆ. 2012-13 ರ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಂತೆ ಸುಮಾರು 76 ಶತಕೋಟಿ ನೋಟುಗಳು ಮುದ್ರಣಗೊಂಡಿದ್ದರೆ ಅಮೇರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಆಗ 35 ಶತಕೋಟಿಯಷ್ಟು ನೋಟುಗಳು ಚಲಾವಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದವು. ನೆನಪಿಡಿ. ಅಮೇರಿಕಾ ಡಾಲರುಗಳು ಜಾಗತಿಕ ಕರೆನ್ಸಿಯಾಗಿದ್ದಾಗಲೂ ಅವುಗಳ ಪ್ರಮಾಣ ಅಷ್ಟು ಮಾತ್ರ! 2015ರಲ್ಲಿ ನೋಟುಗಳ ಮುದ್ರಣ, ಹಂಚಿಕೆ ಇತ್ಯಾದಿ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಗೆಂದೇ ರಿಸರ್ವ್ ಬ್ಯಾಂಕು 27 ಶತಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ವ್ಯಯಿಸಿದೆ. ಇನ್ನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಬಳಕೆಯಾದ ಹಣ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ರಾಡಿಯಾಗಿ, ತಂಬಾಕಿನ ಘಾಟು ಸಹಿಸಿ, ಹರಿದು ಚಿಂದಿಯಾಗುವ ಹಂತದಲ್ಲಿ ವಿಷಕ್ರಿಮಿಗಳ ಆಗರವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ. ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಮುಟ್ಟಲೂ ಹೇಸಿಗೆಯಾಗುವಂತದ್ದು. ಈ ನೋಟುಗಳನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆದು ಹೊಸತನ್ನು ಕೊಡುವುದೂ ರಿಸವರ್್ ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ತಲೆ ನೋವಿನ ಕೆಲಸವೇ. ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ಒಂದೇ ರಾಮ ಬಾಣ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ವಹಿವಾಟು ಮಾತ್ರ.
ಮುಂದುವರಿದ ದೇಶವಾಗಬೇಕೆಂಬ ಕನಸು ಕಟ್ಟುವ ಭಾರತ ಟೋಲ್ ಬೂತ್ಗಳಲ್ಲಿ ನಗದು ಕಟ್ಟಿ ಚೀಟಿ ಪಡೆಯುವಲ್ಲಿ ವ್ಯಯಿಸುವ ಸಮಯವನ್ನು ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ವಹಿವಾಟು ಮಾಡಿ ಉಳಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರೆ ರಾಷ್ಟ್ರದ ವಾರ್ಷಿಕ ಉತ್ಪನ್ನ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ದುಬೈ, ಸಿಂಗಾಪೂರಗಳಲ್ಲಿ ಟೋಲ್ ಬೂತ್ಗಳಲ್ಲಿನ ಆರ್ಎಫ್ಐಡಿ ಟ್ಯಾಗಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಕಂಡು ರೋಮಾಂಚಿತರಾಗುವ ನಾವು ‘ಭಾರತ ಹೀಗಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ’ ಎಂದು ಹಲುಬುತ್ತಿರುತ್ತೇವಲ್ಲ, ಒಂದು ಕಠಿಣ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡಲೇಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ? ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. 128 ಕೋಟಿ ಜನರಿರುವ, ವಿಭಿನ್ನ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳ, ಭಾಷೆಗಳ, ಆಚಾರ-ವಿಚಾರಗಳ ನೆಲೆವೀಡಾಗಿರುವ ಭಾರತದಂತಹ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಇದು ಕಷ್ಟ, ಆದರೆ ಅಸಾಧ್ಯವಲ್ಲ. ಹಿಮಾಲಯದ ತಪ್ಪಲು, ಮರುಭೂಮಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡ ಹಳ್ಳಿಗಳು, ಮುಟ್ಟಲೂ ಕಷ್ಟವೆನಿಸುವ ಈಶಾನ್ಯದ ಗ್ರಾಮಗಳು, ದಕ್ಷಿಣದ ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡ ಊರುಗಳು. ಓಹ್ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕ್ಯಾಶ್ಲೆಸ್ ಮಾಡಿಸುವುದು ಸಾಹಸವೇ ಸರಿ. ಒಂದೆಡೆ ಹೈನುಗಾರಿಕೆ ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಮೀನುಗಾರರು, ಅತ್ತ ರೈತರು ಇತ್ತ ಸಣ್ಣ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಇವರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಪ್ಪಿಸುವುದೂ ಸುಲಭವಲ್ಲ. ಹುಟ್ಟಿದಾಗಿನಿಂದಲೂ ದುಡ್ಡು ನೋಡಿಯೇ ಬೆಳೆದ ಇವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕಾರ್ಡ್ಡ ಬಳಸಿ ವ್ಯವಹಾರ ಮಾಡಿರೆಂದು ಹೇಳುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ಇದೊಂದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಮೋದಿಯ ವಿರೋಧಿಗಳು ಕೇಳುತ್ತಿರೋದು. ರಫ್ತಿನ ಮೂಲಕ ದೇಶಕ್ಕೆ 30 ಸಾವಿರ ಕೋಟಿ ವಿದೇಶೀ ವಿನಿಮಯ ಉಳಿಸುವ ಭಾರತದ ಬೆಸ್ತರು ದಡ್ಡರೇನು? ಕ್ಷೀರಕ್ರಾಂತಿಗೆ ಸರ್ಕಾರ ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡಿದಾಗ ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಪ್ರತಿಸ್ಪಂದಿಸಿ ಭಾರತದ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಸಾಬೀತು ಪಡಿಸಿದ ಹೈನುಗಾರರನ್ನು ಅಜ್ಞಾನಿಗಳೆನ್ನುವಿರೇನು? ಪ್ರಗತಿಪರ ರೈತರು ಸರ್ಕಾರದ ಹಂಗಿಲ್ಲದೇ ಸಮರ್ಥ, ಸ್ವಾವಲಂಬಿ ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರಲ್ಲ ಅವರು ಹೊಸ ಚಿಂತನೆಗಳಿಗೆ ಒಗ್ಗಲಾರರೆನ್ನುವಿರಾ? ಮನಸು ಬೇಕಷ್ಟೇ. ಇವರುಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿಯೇ ಅನೇಕರು ಇಷ್ಟು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ತಮ್ಮ ಬೇಳೆ ಬೇಯಿಸಿಕೊಂಡರು. ಅವರನ್ನು ದಡ್ಡರೆನ್ನುತ್ತಾ ಆರ್ಥಿಕ ಅಪ್ಪುಗೆಯಿಂದ ಹೊರಗಿಟ್ಟರು. ಆರ್ಥಿಕ ನೀತಿಗಳ ಎಲ್ಲಾ ಲಾಭವನ್ನು ತಾವುಂಡು ಈ ಜನರಿಗೆ ಸಾಲ ಮನ್ನಾದಂತಹ ಮೂಗಿಗೆ ತುಪ್ಪ ಸವರುವ ಜನಪ್ರಿಯ ಘೋಷಣೆಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಮಾಡಿದರು.
ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕಿಂತಲೂ ಭಿನ್ನ. ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ ಮೊದಲ ದಿನದಿಂದಲೂ ಭಾರತವನ್ನು ತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಸಬಲಗೊಳಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು. ಹೈವೇಗಳಷ್ಟೇ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ವೇಗಳೂ ಮುಖ್ಯವೆಂಬುದು ಅವರದ್ದೇ ಘೋಷಣೆ. ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡುವಾಗ ಅವರಿಗೆ ಬಲು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೊತ್ತಿತ್ತು ಭಾರತದ 27 ಪ್ರತಿಶತ ಜನರಷ್ಟೇ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಬಳಕೆದಾರರು ಅದರಲ್ಲೂ ಹಳ್ಳಿಯವರು ಶೇಕಡಾ 13 ರಷ್ಟು ಜನ ಮಾತ್ರ. ನೂರು ಕೋಟಿ ಮೊಬೈಲುಗಳಿವೆ. ಆದರೆ ಬ್ರಾಡ್ ಬ್ಯಾಂಡ್ ಸಂಪರ್ಕ ಹದಿನೈದು ಪ್ರತಿಶತದಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ಮಾತ್ರ. ಇಸ್ರೇಲಿನಲ್ಲಿ ಮೊಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪೇಜ್ ಲೋಡ್ ಆಗಲು ಸರಾಸರಿ 1.3 ಸೆಕೆಂಡ್ ತೊಗೊಂಡರೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 5.5 ಸೆಕೆಂಡ್ ಬೇಕು. ಮಾರಾಟದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುವುದಾದರೆ 15 ಲಕ್ಷ ಸ್ವೈಪಿಂಗ್ ಮೆಶಿನುಗಳು ಭಾರತದಲ್ಲಿದ್ದವು. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು 71 ಕೋಟಿ ಡೆಬಿಟ್ ಕಾಡರ್ುಗಳಿದ್ದು ಇದನ್ನು ಬಹುಪಾಲು ಎಟಿಎಂಗಳಿಂದ ಹಣ ತೆಗೆಯಲೆಂದೇ ಬಳಸಲಾಗಿದೆ. 2016ರ ಆಗಸ್ಟ್ನಲ್ಲಿ ಎರಡು ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ನಗದು ತೆಗೆದಿದ್ದರೆ, 18ಸಾವಿರ ಕೋಟಿ ಮಾತ್ರ ಕಾರ್ಡ್ ನ ಮೂಲಕ ಹಣ ಪಾವತಿಗೆಂದು ಬಳಸಲಾಗಿತ್ತು.

3
ಇವೆಲ್ಲದರ ಅರಿವಿದ್ದುದರಿಂದಲೇ ಮೋದಿ ಗ್ರಾಮ ಗ್ರಾಮಗಳಿಗೆ ಅಂತರ್ಜಾಲ ಸಂಪರ್ಕ ಕೊಡಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಹಗಲು ರಾತ್ರಿ ಶ್ರಮಿಸಿದ್ದು. 2015 ರ ಜುಲೈ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಲಕ್ಷಕೋಟಿಗಿಂತಲೂ ಅಧಿಕ ಹಣ ಮೀಸಲಿಟ್ಟು 2019 ರ ವೇಳೆಗೆ ದೇಶದ ಎರಡೂವರೆ ಲಕ್ಷ ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ಅಂತರ್ಜಾಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಜೋಡಿಸುವ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿದ್ದು ನೆನಪಿದೆಯಲ್ಲವೇ? ಡಿಜಿಟಲ್ ಸಪ್ತಾಹ ಆಚರಿಸಲು ಕರೆಕೊಟ್ಟ ಸರ್ಕಾರ 2020 ರ ವೇಳೆಗೆ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ವಸ್ತುಗಳ ಆಮದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿಲ್ಲಿಸುವ, ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾದ ಪರಿಸರ ನಿರ್ಮಿಸುವ ಮಾತಾಡಿದ್ದು ಮರೆತಿಲ್ಲ ತಾನೇ? ಸರಿಸುಮಾರು ಅದೇ ವೇಳೆಗೆ ಭಾರತ ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಫೋನುಗಳ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಅಮೇರಿಕಾವನ್ನು ಹಿಂದಿಕ್ಕಿ ಮುಂದಡಿ ಇಟ್ಟಿತ್ತು. ಆದರೆ ಮೊಬೈಲು ಫೋನುಗಳ ತಯಾರಿ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಂದೇ ಆಪಲ್ ಕಂಪೆನಿಯ ಟಿಮ್ ಕುಕ್ ರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಆಪಲ್ ಫೋನುಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸುವ ಘಟಕ ಶುರುಮಾಡುವ ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಮುಂದಿನ ವರ್ಷದ ಏಪ್ರಿಲ್ಗೂ ಮುನ್ನ ಈ ಘಟಕ ಕೆಲಸ ಶುರುಮಾಡಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಂದಾಚೆಗೆ ನಮ್ಮ ನೆಲದಿಂದ ಆಪಲ್ ಫೋನುಗಳು ರಫ್ತಾಗಲಾರಂಭಿಸುತ್ತವೆ. ಒಮ್ಮೆ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ನುಗ್ಗಿ ಬಂದರೆ ಭಾರತೀಯರು ಅದೇ ಮಟ್ಟದ ಆಲೋಚನೆ ಶುರುಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಉದ್ಯೋಗ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಆಗ ಕನಸು ಕಟ್ಟಿದ ತರುಣನಿಗೆ ಸಾಲ ಕೊಡಲು ಬ್ಯಾಂಕುಗಳ ಬಳಿ ಹಣ ಬೇಕಲ್ಲ; ಅದಕ್ಕೇ ತಯಾರಿ ಈಗ ಶುರುವಾಗಿದ್ದು. ಮೋದಿ ಇಷ್ಟಕ್ಕೇ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಫೇಸ್ಬುಕ್ನ ಮಾರ್ಕ್  ಜುಕರ್ಬರ್ಗ್ ರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಜಾಲದ ವೇಗ ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಕುರಿತಂತೆ ಮಾತುಕತೆ ನಡೆಸಿದರು. ಅದೇ ವೇಳೆಗೆ ಬಿಎಸ್ಎನ್ಎಲ್ನ್ನು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗುವಂತೆ ಜೀವ ತುಂಬಿದರು. ಖಾಸಗಿಯವರಿಗೆ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ಟಿನ ವೇಗ ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಪ್ರೇರಣೆ ನೀಡಿ ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ವೇಗದ ಸರ್ಫಿಂಗ್ ಗೆ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟರು.

4
ಇವೆಲ್ಲದರ ನಂತರವೇ ಅವರು ಕ್ಯಾಶ್ಲೆಸ್ ಆಗಿರೆಂದು ಕೇಳುತ್ತಿರೋದು. ಹಳ್ಳಿಗರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ಬಿಡಿ, ಪಟ್ಟಣಿಗರಾಗಬಹುದಲ್ಲ; ಅನಕ್ಷರಸ್ಥರಿಗೆ ಆಗದೆಂದರೆ ಬಿಡಿ, ತಿಳಿದುಕೊಂಡವರು ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡಬಹುದಲ್ಲ! ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಹಳ್ಳಿಗರಿಗೆ ಹಣದ ಪ್ರವಾಹ ಹರಿಯದಂತೇ ಜೌಗು ನೆಲಗಳನ್ನು ನಿಮರ್ಿಸಿರೋದು ಇದೇ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿರುವ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿ ವರ್ಗ. ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅಂದೇ ಇಂತಹವರನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅವರ ಹೃದಯ ಮಿಡಿತ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಮೋದಿ ಮಾತ್ರ. ಹಾಗೆಂದೇ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ವಹಿವಾಟಿಗೆ ದೇಶ ನಿರ್ಮಿಸಿದ ನೂತನ ಅಪ್ಲಿಕೇಶನ್ ಗೆ ‘ಭೀಮ್’ ಅಂತ ಹೆಸರಿಟ್ಟದ್ದು. ಸಾರ್ಥಕವಾಯ್ತು ಬಿಡಿ.

ಮೋದಿಯವರದ್ದು ಆರ್ಥಿಕ  ಪೋಖ್ರಾನ್!!

ಮೋದಿಯವರದ್ದು ಆರ್ಥಿಕ ಪೋಖ್ರಾನ್!!

ಎರಡೂವರೆ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಬಡ, ಹಳ್ಳಿಗರ ಅಕೌಂಟು ಮಾಡಿಸುವ ಈ ಯೋಜನೆ ಅವರು ರೂಪಿಸಿರದಿದ್ದರೆ ಈ ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ಕೋಟಿ ಅಕೌಂಟು ಹೊಂದಿರುವವರು ನೋಟು ಅಮಾನ್ಯೀಕರಣದ ನಂತರ ತಮ್ಮ ದುಡ್ಡನ್ನು ಎಲ್ಲಿಗೊಯ್ಯಬೇಕಿತ್ತು? ಅವರು ಮೊದಲು ಅಕೌಂಟು ತೆಗೆಯಲು ಸಾಲು ನಿಲ್ಲಬೇಕಿತ್ತು, ಆಮೇಲೆ ಅದಕ್ಕೆ ದುಡ್ಡು ಹಾಕಲು ಮತ್ತೊಂದು ಸಾಲು. ಇನ್ನು ಖಾತೆ ತೆರೆವಾಗ ಆಧಾರ್ ಕಾಡರ್್ ಬೇಕೆಂದು ಕೇಳಿದರಂತೂ ಅತ್ತ ಧಾವಿಸಿ ಅಲ್ಲೊಂದು ಸಾಲು ನಿಂತು ಕಾಡರ್ು ಬರುವವರೆಗೆ ಕಾಯಬೇಕಿತ್ತು. ಒಟ್ಟಾರೆ ಎಲ್ಲವೂ ಅಯೋಮಯ. ವೆನಿಜುವೆಲಾದಲ್ಲಾದ ಗತಿಯೇ ಭಾರತದಲ್ಲೂ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು. ಮೋದಿ ಜನರನ್ನು ಡಿಮಾನಿಟೈಸೇಶನ್ಗೆ ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ತಯಾರು ಮಾಡಿಕೊಂಡೇ ಬಂದಿದ್ದರು.

7

‘ವೆನಿಜುವೆಲಾ’ ದಕ್ಷಿಣ ಅಮೇರಿಕಾದ ಒಂದು ರಾಷ್ಟ್ರ. ಅಲ್ಲಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ನಿಕೋಲಾಸ್ ಮಾದುರೋ ಭಾರತವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಅಲ್ಲಿನ ಎಪ್ಪತ್ತೇಳು ಪ್ರತಿಶತ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ನೂರು ಬೋಲಿವರ್ ನೋಟುಗಳನ್ನು ಅಮಾನ್ಯ ಮಾಡಿ ಅದರ 200 ಪಟ್ಟು ಅಧಿಕವಾದ 20 ಸಾವಿರ ಬೋಲಿವರ್ ನೋಟುಗಳನ್ನು ಬದಲಿಸಿ ಕೊಡುವ ಯೋಜನೆ ತಂದರು. 72 ಗಂಟೆಗಳ ಗಡುವು ಕೊಡಲಾಗಿತ್ತು. ಜನ ಏಕಾಕಿ ಗಾಬರಿಗೊಳಗಾದರು, ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಡಬ್ಬಿಗಳಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ನೋಟುಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ತಂದರು. ಬ್ಯಾಂಕಿನ ಹೊರಗೆ ಉದ್ದುದ್ದ ಸರತಿ ಸಾಲು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕಳ್ಳತನಗಳಾದವು. ಅಂಗಡಿಗಳು ಲೂಟಿಯಾದವು. ವೆನಿಜುವೆಲಾವನ್ನು ಹೈರಾಣುಗೊಳಿಸಿರುವ ಮಾಫಿಯಾಗಳು ಈ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಧಾಂಧಲೆ ನಡೆಸಿಬಿಟ್ಟವು. ಯೋಜನೆ ಘೋಷಣೆಯಾದ ಕೆಲವೇ ಗಂಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲೋಲ ಕಲ್ಲೋಲವೆದ್ದು ಅಧ್ಯಕ್ಷರು ನಿಧರ್ಾರವನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆಯಬೇಕಾಯ್ತು.
ಕಳೆದ ಕೆಲವು ದಶಕಗಳಿಂದ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಾಫಿಯಾ ಡಾನುಗಳ ಅಡ್ಡಾ ಆಗಿ, ಇಟಲಿಯ ಸಂಘಟಿತ ಲೂಟಿಕೋರರ ಹಿಡಿತಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿ, ಕಳ್ಳ ನೋಟುಗಳ ಹಾವಳಿಯಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದ ವೆನಿಜುವೆಲಾಕ್ಕೆ ತುತರ್ು ನೆಮ್ಮದಿ ಬೇಕೇ ಬೇಕಿತ್ತು. ದಿನ ನಿತ್ಯದ ಶೂಟೌಟುಗಳು, ಏರುತ್ತಿರುವ ಹಣದುಬ್ಬರ, ಹಿಡಿತಕ್ಕೆ ಸಿಗದ ಆಡಳಿತ, ಮಿತಿಮೀರಿದ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ಇವೆಲ್ಲವುಗಳಿಂದ ದೇಶವನ್ನು ಹೊರತರುವ ತಕ್ಷಣದ ಉಪಾಯ ಅಗತ್ಯವಿತ್ತು. ಆಗಲೇ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರ ನೋಟು ಅಮಾನ್ಯೀಕರಣದಿಂದ ಪ್ರೇರಣೆ ಪಡೆದಿದ್ದು ಮಾದುರೋ. ಅವರು ಮುಂಚೆಯೂ ಇದನ್ನು ಯೋಚಿಸಿದ್ದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಯೋಜನೆ ಜಾರಿಗೆ ತರುವ ಧೈರ್ಯ ಬಂದಿದ್ದು ಮಾತ್ರ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರು ದಿಟ್ಟ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟ ನಂತರವೇ. ಆದರೆ ಮಾದುರೋ ಭಾರತ ಮಾಡಿದಂತೆ ಪೂರ್ವ ತಯಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಸೋತುಹೋಗಿದ್ದರು ಅಷ್ಟೇ.

wpid-pm-jdylogo-jpg
ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ನೋಟು ಅಮಾನ್ಯೀಕರಣದ ಈ ಕನಸು ಕಟ್ಟಿದ್ದು ಒಂದೆರಡು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆಯಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರೂ ಹೇಳುವಂತೆ ಇದು ಆತುರದ ನಿರ್ಣಯವಂತೂ ಅಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ. ಬರೋಬ್ಬರಿ ಎರಡೂವರೆ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಕಲ್ಪನೆ ಇದು. ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ ಮೊದಲ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯೋತ್ಸವದ ಭಾಷಣದಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿಗಳು ದೇಶದ ಎಲ್ಲಾ ಜನರನ್ನು ಆಥರ್ಿಕ ಅಪ್ಪುಗೆಗೆ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೆಂಪುಕೋಟೆಯ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ಆಡಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಈ ದೇಶದ ಬಹುತೇಕರಿಗೆ ಫೈನಾನ್ಶಿಯಲ್ ಇನ್ಕ್ಲುಶನ್ ಎಂಬ ಪದದ ಅರ್ಥವೇ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. 60 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅಧಿಕಾರ ನಡೆಸಿದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಬಡತನದ ಕುರಿತಂತೆ ಭಾಷಣ ಮಾಡಿತ್ತೇ ಹೊರತು ಬ್ಯಾಂಕಿಂಗ್ ವ್ಯವಹಾರದೊಳಕ್ಕೆ ಬಡವರನ್ನೂ ಕರೆತಂದು ಸ್ಥಳೀಯ ಬಡ್ಡಿ ವ್ಯವಹಾರದಿಂದ ಅವರನ್ನು ಬಚಾವು ಮಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಹಳ್ಳಿಗಳೇ ಹೆಚ್ಚು ಮತ್ತು ಅವರಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕರು ಅನಕ್ಷರಸ್ಥರು ಎನ್ನುವುದನ್ನೇ ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡ ಈ ಪುಢಾರಿಗಳು ಆಥರ್ಿಕ ಪ್ರಗತಿಯನ್ನು ಸಾರ್ವತ್ರಿಕವಾಗದಂತೆ ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡರು. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಈ ಕೋಟೆಯನ್ನು ಭೇದಿಸಿ 2014 ರ ಆಗಸ್ಟ್ 28ಕ್ಕೆ ಜನಧನ್ ಯೋಜನೆ ಘೋಷಿಸಿದರು. ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ಬರುವ ಗೋಜಿಗೇ ಹೋಗಿರದ ಬಡತನ ರೇಖೆಗಿಂತ ಕೆಳಗಿದ್ದವರನ್ನು ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ಸೆಳೆಯಲೆಂದೇ ಮೋದಿ ಶೂನ್ಯ ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸಿನ ಅಕೌಂಟು ತೆರೆಯಲು ಪ್ರೇರೇಪಣೆ ನೀಡಿದರು. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ನಲವತ್ತು ಕೋಟಿಗಿಂತಲೂ ಕಡಿಮೆ ಜನರ ಬಳಿ ಅಕೌಂಟುಗಳಿದ್ದವು. ಅದರಲ್ಲೂ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಒಮ್ಮೆ ತೆರೆದು ವಹಿವಾಟು ಮಾಡದೇ ಹಾಗೇ ಬಿಟ್ಟವು, ಅಂದರೆ ನೂರಕ್ಕೆ ಇಪ್ಪತ್ತು ಜನ ಮಾತ್ರ ಬ್ಯಾಂಕಿಂಗ್ ವ್ಯವಹಾರ ಬಲ್ಲವರೆಂದಾಯ್ತು. ತಮಿಳುನಾಡು, ಬಿಹಾರ್ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರಮಾಣ ಇಪ್ಪತ್ತು ಪ್ರತಿಶತದ ಆಸುಪಾಸಿದ್ದರೆ, ಗುಜರಾತ್, ಕನರ್ಾಟಕ, ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಐವತ್ತು ಪ್ರತಿಶತ ದಾಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಜನ ಅಂದರೆ ಸುಮಾರು ನೂರಕ್ಕೆ ಅರವತ್ತು ಜನ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಅಕೌಂಟು ಹೊಂದಿರುವ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಪಂಜಾಬು, ಹರಿಯಾಣಾ, ಹಿಮಾಚಲ್ ಪ್ರದೇಶ, ಉತ್ತರಾಂಚಲಗಳು ಸೇರಿದ್ದವು. ಅಂದರೆ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳೇ ಹೆಚ್ಚಿರುವ ಗುಜರಾತಿಗಿಂತಲೂ ರೈತರೇ ತುಂಬಿರುವ ಪಂಜಾಬು ಬ್ಯಾಂಕಿನೊಂದಿಗೆ ಘನಿಷ್ಠ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿತ್ತು. ಎಲ್ಲೋ ಒಂದೆಡೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಆಥರ್ಿಕತೆಯ ಸೆರಗಿನೊಳಗೆ ಸೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಲೇ ಬೇಕಿತ್ತಲ್ಲ, ಜನಧನ್ ಅತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟಿತು. ನೋಡನೋಡುತ್ತಲೇ ಎರಡೂವರೆ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 25 ಕೋಟಿ 78 ಲಕ್ಷ ಜನಧನ್ ಅಕೌಂಟುಗಳಾದವು. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 48 ಸಾವಿರ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಹಣ ಜಮೆಯಾಯಿತು. ಭಾರತದಲ್ಲಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೇ ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಜನರನ್ನು ಆಥರ್ಿಕ ಅಪ್ಪುಗೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸಿದ್ದು ದಾಖಲೆಯಾಗಿತ್ತು. ಅನೇಕ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳು ಒಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಗುರಿ ಮೀರಿದ್ದರು. ಇಷ್ಟಕ್ಕೇ ತೃಪ್ತರಾಗದ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಗಳು ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ತಡೆಯ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ನರೇಗಾ ಯೋಜನೆಯ ಹಣವನ್ನು ನೇರವಾಗಿಯೇ ಫಲಾನುಭವಿಗಳಿಗೆ ತಲುಪಿಸುವ ಉಪಾಯ ರೂಪಿಸಿದರು. ಕಳೆದ ಏಪ್ರಿಲ್ 1 ರಿಂದ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಫಂಡ್ ಮ್ಯಾನೇಜ್ಮೆಂಟ್ ಸಿಸ್ಟಮ್ನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯಗೊಳಿಸಿದರು. ಆಧಾರ್ ಹೊಂದಿಸಿದ ಅಕೌಂಟುಗಳಿಗೆ ನೇರ ಹಣ ವಗರ್ಾವಣೆಯಾಗುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡರು. ಈ ಫಲಾನುಭವಿಗಳಿಗೆ ಹಣ ತಲುಪಿಸುವಲ್ಲಿ ಕೈಚಳಕ ತೋರುತ್ತಿದ್ದ ಗುತ್ತಿಗೆದಾರರು, ಪಂಚಾಯತ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಇದು ನೇರ ಹೊಡೆತವಾಗಿತ್ತು. ಜನಧನ್ ನಂತರದ, ಈ ಡೈರೆಕ್ಟ್ ಬೆನಿಫಿಟ್ ಟ್ರಾನ್ಸ್ಫರ್ ಯೋಜನೆ ಜಾಗತಿಕ ದಾಖಲೆಗೆ ಮುನ್ನುಡಿ ಬರೆದಿತ್ತು. ಆ ನಂತರ ಗ್ಯಾಸ್ ಸಬ್ಸಿಡಿಯೂ ನೇರ ಅಕೌಂಟಿಗೇ ಬರಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಹಳ್ಳಿಗಳ ಜನ ಈಗ ಸಹಜವಾಗಿ ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ಬಂದು ಹಣಕಟ್ಟುವ, ತೆಗೆಯುವ ಕ್ರಿಯೆಗೆ ಒಗ್ಗಿಕೊಂಡರು.
ಹಾಗೆ ಎರಡೂವರೆ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಬಡ, ಹಳ್ಳಿಗರ ಅಕೌಂಟು ಮಾಡಿಸುವ ಈ ಯೋಜನೆ ಅವರು ರೂಪಿಸಿರದಿದ್ದರೆ ಈ ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ಕೋಟಿ ಅಕೌಂಟು ಹೊಂದಿರುವವರು ನೋಟು ಅಮಾನ್ಯೀಕರಣದ ನಂತರ ತಮ್ಮ ದುಡ್ಡನ್ನು ಎಲ್ಲಿಗೊಯ್ಯಬೇಕಿತ್ತು? ಅವರು ಮೊದಲು ಅಕೌಂಟು ತೆಗೆಯಲು ಸಾಲು ನಿಲ್ಲಬೇಕಿತ್ತು, ಆಮೇಲೆ ಅದಕ್ಕೆ ದುಡ್ಡು ಹಾಕಲು ಮತ್ತೊಂದು ಸಾಲು. ಇನ್ನು ಖಾತೆ ತೆರೆವಾಗ ಆಧಾರ್ ಕಾಡರ್್ ಬೇಕೆಂದು ಕೇಳಿದರಂತೂ ಅತ್ತ ಧಾವಿಸಿ ಅಲ್ಲೊಂದು ಸಾಲು ನಿಂತು ಕಾಡರ್ು ಬರುವವರೆಗೆ ಕಾಯಬೇಕಿತ್ತು. ಒಟ್ಟಾರೆ ಎಲ್ಲವೂ ಅಯೋಮಯ. ವೆನಿಜುವೆಲಾದಲ್ಲಾದ ಗತಿಯೇ ಭಾರತದಲ್ಲೂ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು. ಮೋದಿ ಜನರನ್ನು ಡಿಮಾನಿಟೈಸೇಶನ್ಗೆ ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ತಯಾರು ಮಾಡಿಕೊಂಡೇ ಬಂದಿದ್ದರು.

maxresdefault
ಹಾಗಂತ ಅವರ ಉದ್ದೇಶ ಬರಿ ನೋಟಿನ ಅಮಾನ್ಯೀಕರಣವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಜನರನ್ನು ಅತಿ ಕಡಿಮೆ ನಗದು ವ್ಯವಹಾರದತ್ತ ಒಯ್ದು ಲೆಸ್ ಕ್ಯಾಶ್ ಆಗಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವಿತ್ತು. ನ್ಯಾಶನಲ್ ಪೇಮೆಂಟ್ ಕಾಪರ್ೋರೇಶನ್ ಆಫ್ ಇಂಡಿಯಾದ ಮೂಲಕ ಕಳೆದ ಆಗಸ್ಟ್ನಲ್ಲಿ ಯುನಿಫೈಡ್ ಪೇಮೆಂಟ್ ಇಂಟರ್ಫೇಸ್ ಯೋಜನೆ ಘೋಷಿಸಿದರು ಮೋದಿ. 19 ಬ್ಯಾಂಕುಗಳು ಮೊಬೈಲ್ ಅಪ್ಲಿಕೇಶನ್ಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡವು. ಬ್ಯಾಂಕಿನಿಂದ ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ನಡೆಯುವ ವ್ಯವಹಾರಗಳೆಲ್ಲ ಬೆರಳ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವಂತೆ ಬ್ಯಾಂಕುಗಳನ್ನು ತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ತಯಾರು ಮಾಡಿದರು. ಈ ಅಪ್ಲಿಕೇಶನ್ಗಳ ಮೂಲಕ ಸಕರ್ಾರಕ್ಕೆ ಪಾವತಿಸಬೇಕಾದ ನೀರಿನ, ಕರೆಂಟಿನ, ಫೋನಿನ ಬಿಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತೇ ಪಾವತಿಸಬಹುದಾದಂತಹ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಜಾರಿಗೆ ತರಲಾಯ್ತು. ರೂಪೇ ಕಾಡರ್ುಗಳು ಜನರ ಕೈಗೆ ಸಿಗಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದೂ ಆಗಲೇ. ಈ ರೀತಿಯ ಆನ್ಲೈನ್ ವ್ಯವಹಾರಗಳ ಸುರಕ್ಷತೆಯ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ವಹಿಸಬೇಕಿತ್ತಲ್ಲ; ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೂ ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡರು. ನೂರು ಕೋಟಿ ಜನ ಡಿಜಿಟಲ್ ಬ್ಯಾಂಕಿಂಗ್ಗೆ ಲಗ್ಗೆ ಇಟ್ಟರೆ ಡಿಜಿಟಲ್ ಕಳ್ಳರ ಸಂಖ್ಯೆಯೂ ಅಷ್ಟೇ ವೃದ್ಧಿಸುವುದು ಖಾತ್ರಿ. ಸದ್ಯ ಭಾರತದಲ್ಲಿರುವುದು ಸುಮಾರು 150 ಸೈಬರ್ ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿ ಕಂಪನಿಗಳು ಮಾತ್ರ. ಇದನ್ನು ಆಲೋಚಿಸಿಯೇ ಮೋದಿ ಕಳೆದ ಆಗಸ್ಟ್ನಲ್ಲೇ ಸೈಬರ್ ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿಯಲ್ಲಿ ಅಗ್ರಣಿಯಾಗಿರುವ ಇಸ್ರೇಲ್ನೊಂದಿಗೆ ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಡಿಜಿಟಲ್ ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಮುಂಬೈ, ದೆಹಲಿ ಮತ್ತು ಹೈದರಾಬಾದುಗಳಲ್ಲಿ ಇದರ ತರಬೇತಿ ನೀಡುವ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಆರಂಭಿಸುವ ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೆ ಸಹಿ ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ.
ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗಿನಿಂದಲೂ ಕಾಳಧನಿಕರಿಗೆ ನಿದ್ದೆಯಿಲ್ಲ. ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಐಟಿ ದಾಳಿಗಳ ಮುಖಾಂತರ 56 ಸಾವಿರ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ವಸೂಲಿಯಾಗಿದ್ದರೆ, ತೆರಿಗೆ ವಂಚಿಸಿದ್ದವರಿಗೆ ನೋಟೀಸು ಕಳಿಸಿ 16 ಸಾವಿರ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಬೊಕ್ಕಸಕ್ಕೆ ತುಂಬಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇಷ್ಟಲ್ಲದೇ ಆದಾಯ ಘೋಷಣೆ ಯೋಜನೆಯ ಮೂಲಕ 65 ಸಾವಿರ ಕೋಟಿ ಘೋಷಿಸಲು ಪ್ರೇರೇಪಣೆ ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಹೀಗೆ ಆದಾಯ ಘೋಷಿಸಲು ಕಳೆದ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 30 ಕೊನೆಯ ದಿನಾಂಕವಾಗಿತ್ತು. ಪದೇ ಪದೇ ಈ ಕುರಿತಂತೆ ಉಲ್ಲೇಖ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿಗಳು ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ‘ನಿಮ್ಮ ಕಪ್ಪುಹಣ ಘೋಷಣೆ ಮಾಡಿ ಇಲ್ಲವೇ ಮುಖಕ್ಕೆ ಮಸಿ ಬಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಿದ್ಧರಾಗಿ’ ಎಂದಿದ್ದರು.

ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಈ ಬಾರಿಯ ಬಜೆಟ್ ಮಂಡನೆಯಾದಾಗಿನಿಂದಲೂ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಭಾರತವನ್ನು ಆಥರ್ಿಕ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿಸಲು ಕಠಿಣ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿದರಲ್ಲದೇ ತಯಾರಾಗಿರುವಂತೆ ಜನರಿಗೆ ತಾಕೀತು ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು. ಅವರಿಗೆ ಅಡ್ಡಗಾಲಾಗಿದ್ದುದು ರಿಸವರ್್ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಆಫ್ ಇಂಡಿಯಾದ ಗವರ್ನರ್ ರಘುರಾಮ್ ರಾಜನ್ ಮಾತ್ರ. ಚಾಣಾಕ್ಷ ಮೋದಿ ಅವರ ಅವಧಿ ಮುಗಿಯುವ ಮುನ್ನವೇ ಅವರನ್ನು ಕರೆಸಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮುದ್ರಣಗೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ನೋಟುಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ಕೇಳಿಕೊಂಡರು. ರಘುರಾಮ್ ರಾಜನ್ರ ಸಲಹೆ ಐದು ಮತ್ತು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ನೋಟುಗಳ ಮುದ್ರಣವೂ ಆಗಬೇಕೆಂಬುದಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿಗಳು ಅದನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವುಗಳೊಟ್ಟಿಗೆ ಎರಡು ಸಾವಿರವನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ ವಿನ್ಯಾಸ ಆರಂಭಿಸುವಂತೆ ಆದೇಶಿಸಿದರು.
ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಕಲಾವಿದರು ರಿಸವರ್್ ಬ್ಯಾಂಕಿನ ನೋಟುಗಳ ವಿನ್ಯಾಸಕ್ಕೆಂದು ಕುಳಿತರು. ಸುರಕ್ಷತೆಯ ಕ್ರಮಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಆಲೋಚಿಸಲಾಯ್ತು. ಈ ವೇಳೆಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ರಘುರಾಮ್ ರಾಜನ್ರ ಅವಧಿ ಮುಗಿದಿತ್ತು. ಒಂದು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಅವರನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸುವ ಅವಕಾಶವಿದ್ದಾಗ್ಯೂ ಮೋದಿ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ ಗೌರವದಿಂದಲೇ ಅವರನ್ನು ಬೀಳ್ಕೊಟ್ಟು ಊಜರ್ಿತ್ ಪಟೇಲರಿಗೆ ಪಟ್ಟ ಕಟ್ಟಿದರು. ಈಗ ಡಿಮಾನಿಟೈಸೇಶನ್ಗೆ ವೇಗ ದಕ್ಕಿತು. ನೋಟುಗಳು ಆರ್ಬಿಐನ ಮೈಸೂರು ಮುದ್ರಣಾಲಯದಲ್ಲಿ ಭರದಿಂದ ಮುದ್ರಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು. ಅವುಗಳನ್ನು ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಮುಂಚೆಯೇ ದೆಹಲಿಯ ಕೇಂದ್ರ ಕಚೇರಿಗೆ ತರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಯಿತು. ನವೆಂಬರ್ 8 ರ ಸಂಜೆ ಸೈನ್ಯದ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರೊಂದಿಗೆ, ಅಜಿತ್ ದೋವೆಲ್ರೊಂದಿಗೆ ಚಚರ್ೆ ಮುಗಿಸಿ, ಕ್ಯಾಬಿನೆಟ್ ಮೀಟಿಂಗ್ ಕರೆದು ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ಈ ವಿಚಾರ ತಿಳಿಸಲಾಯಿತು. ಆನಂತರ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಗಳಿಗೆ ಯೋಜನೆಯ ವಿವರ ಒಪ್ಪಿಸಿ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಪಡೆದು ದೇಶವನ್ನುದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡುವ ಇಂಗಿತ ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸಿದರು ಮೋದಿ. ಇಷ್ಟೂ ನಡೆ ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಪಾಕೀಸ್ತಾನದೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧದ ತಯಾರಿಯಂತೆಯೇ ಇತ್ತು. ಮಾಧ್ಯಮಗಳು, ರಾಜಕೀಯ ವಿಶ್ಲೇಷಕರು ಅದನ್ನೇ ಆಲೋಚಿಸಿದ್ದರು ಕೂಡ. ಆದರೆ ರಾತ್ರಿ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರ ಮಾತುಗಳು ಎಲ್ಲರ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ತಲೆಕೆಳಗು ಮಾಡಿದವು. ಅಂದು ರಾತ್ರಿಯಿಂದಲೇ ಐನೂರು ಮತ್ತು ಸಾವಿರದ ನೋಟುಗಳು ನ್ಯಾಯಬದ್ಧ ನೋಟುಗಳಲ್ಲವಾಯ್ತು. ಅದನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ, ತಂತಮ್ಮ ಅಕೌಂಟುಗಳಿಗೆ ತಂದು ತುಂಬಬೇಕಾದ ಹೊಣೆ ಎಲ್ಲರ ಹೆಗಲೇರಿತು.

pokhran-033

ಎರಡೂವರೆ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ತಮ್ಮ ಮನದಿಂಗಿತವನ್ನು ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಸದೇ ಕೆಲವು ತಜ್ಞರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಅತ್ಯಂತ ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಈ ಯೋಜನೆ ರೂಪಿಸಿದರಲ್ಲಾ ಅದೇ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರ ಸಾಹಸ! ಖ್ಯಾತ ಅರ್ಥಚಿಂತಕ ಎಸ್ ಗುರುಮೂತರ್ಿ ಇದನ್ನು ‘ಆಥರ್ಿಕ ಪೋಖ್ರಾನ್’ ಅಂತ ಕರೆದಿದ್ದುದರ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಈಗ ಅರ್ಥವಾಗಿರಬೇಕು. ಈ ನೋಟು ಅಮಾನ್ಯೀಕರಣದ ಒಟ್ಟಾರೆ ಗೆಲುವು ಇರುವುದೇ ಅದರ ಗೌಪ್ಯತೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ನಿಭಾಯಸುವ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಸೂತ್ರದಲ್ಲಿ. ವೆನಿಜುವೆಲಾ ಎರಡನೆಯದರಲ್ಲಿ ಸೋತು ಹೋಯ್ತು. ಈಗ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ ಮತ್ತು ಪಾಕೀಸ್ತಾನಗಳು ಈ ದಿಕ್ಕಿನತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡಲು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿವೆ. ಆದರೆ ಮೊದಲನೆಯದರಲ್ಲಿಯೇ ಸೋತಿವೆ. ಭಾರತ ಮಾತ್ರ ಸದ್ಯದವರೆಗೂ ಗೆದ್ದಿದೆ. 128 ಕೋಟಿ ಜನರ ನಾಡಾಗಿದ್ದು, ಬ್ಯಾಂಕಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೇ ಬರದ ಬಹುತೇಕರು ಇರುವಾಗಲೂ ಮತ್ತು ಬಹುಪಾಲು ವ್ಯವಹಾರ ನಗದಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಸ್ಥಿತಿ ಇರುವಾಗಲೂ ಹೀಗೊಂದು ಗುಪ್ತ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಇದಕ್ಕಿಂತ ಸುಂದರವಾಗಿ ಅನುಷ್ಠಾನಕ್ಕೆ ತರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇರಲಿಲ್ಲವೆನಿಸುತ್ತದೆ.