ಸ್ಮಾಟರ್್ ಸಿಟಿ ಮೋದಿಗೆ ಬಿಡಿ, ನಾವು ಸ್ಮಾಟರ್್ ವಿಲೇಜ್ ಕಟ್ಟೋಣ

ಸ್ಮಾಟರ್್ ಸಿಟಿ ಮೋದಿಗೆ ಬಿಡಿ, ನಾವು ಸ್ಮಾಟರ್್ ವಿಲೇಜ್ ಕಟ್ಟೋಣ

ಹಳ್ಳಿಗಳ ಮೊದಲ ಸಮಸ್ಯೆ ಏನೆಂದು ನೀವು ಕೇಳಿದರೆ ಕೃಷಿಗೆ ಬೆಂಬಲವಿಲ್ಲದಿರೋದು ಅಂತ ಬಹುತೇಕರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಹಳ್ಳಿಗಳು ಎದುರಿಸಲಾಗದೇ ಸೋತಿರುವುದೇ ಆಂತರಿಕ ಜಗಳಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ. ಮನೆ ಮನೆಗಳೂ ಕದನದಲ್ಲಿ ನಿರತವಾಗಿವೆ. ಮನೆಯ ನಾಲ್ಕೂ ಜನ ಅಣ್ಣತಮ್ಮಂದಿರು ಆಸ್ತಿಗಾಗಿ ಕಿತ್ತಾಡಿ ಕೋಟರ್ಿನಲ್ಲಿ ಬಡಿದಾಡುತ್ತಾರೆ. ಸಿಗುವ ಹಿಡಿಯಷ್ಟು ಜಮೀನಿಗಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸುರಿದು ಕೈಸುಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬೆಪ್ಪುಗಳಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ಪಾಲಿಗೆ ಬಂದ ಅಲ್ಪ-ಸ್ವಲ್ಪ ಜಮೀನಿಗಾಗಿ ಟ್ರಾಕ್ಟರು, ಟಿಲ್ಲರುಗಳನ್ನು ಖರಿದಿ ಮಾಡಿ ಸಾಲ ತೀರಿಸಲಾಗದೇ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಾರೆ.

ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರು ಸ್ಮಾಟರ್್ ಸಿಟಿಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಆಯ್ಕೆಗೊಂಡ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನಗರಕ್ಕೂ ನೂರು ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ಇಡುಗಂಟಾಗಿಯೂ ಇಟ್ಟಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಈ ಒಂದು ಕಲ್ಪನೆಯೂ ಇಲ್ಲದ ಕನರ್ಾಟಕದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು ಮೀಸಲಿಟ್ಟ ಹಣವನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಬಳಸಲು ಸೋತು ಸುಣ್ಣವಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ಶಂಕು ಸ್ಥಾಪನೆಗಳಲ್ಲಿರುವಷ್ಟು ಆಸಕ್ತಿ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಸಾಕಾರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಖಂಡಿತ ಇಲ್ಲ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಅಧಿಕಾರಾವಧಿ ನಾಲ್ಕೂವರೆ ವರ್ಷ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಅವರು ‘ನನಗೂ ಒಂದು ಕನಸಿದೆ’ ಎಂದು ಖಂಡಿತ ಜಾಹೀರಾತು ಕೊಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ!

1

ಕನರ್ಾಟಕದ ವಿಕಾಸಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕಾಯಕಲ್ಪ ತರಲು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳಿಗೆ ಖಂಡಿತ ಸಾಧ್ಯವಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವರು ಜಾತಿ-ಮತಗಳ ಓಲೈಕೆ ಮಾಡುತ್ತ, ಮತ ಬ್ಯಾಂಕಿನ ನಿಮರ್ಾಣದತ್ತ ಗಮನ ಹರಿಸಿ ನಾಡಿನ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಕೊನೆಯ ಸಾಲಿಗೆ ತಳ್ಳಿಬಿಟ್ಟರು. ಅವರಿಗೆ ಮೋದಿಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಬೇಕೆಂದರೆ ಮೋದಿಯನ್ನು ಮೀರಿ ಬೆಳೆಯುವಷ್ಟು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಸಹಜ ಸತ್ಯ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿ. ಮೋದಿ ಸ್ಮಾಟರ್್ ಸಿಟಿಯ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವರನ್ನೆದುರಿಸಲು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಸ್ಮಾಟರ್್ ವಿಲೇಜ್ನ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ತಂದು ಪ್ರತಿ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲೂ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಐದು ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನಾದರೂ ಪ್ರಗತಿಯ ಪಥದಲ್ಲಿ ಓಡುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದರೆ, ಈ ವೇಳೆಗೆ ನೂರಾರು ಹಳ್ಳಿಗಳು ಉತ್ತಮ ರಸ್ತೆ, ಶಾಲೆ, ಶೌಚಾಲಯ, ಕೃಷಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಉದ್ಯಮಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿ ಮೋದಿಯವರೂ ಹುಬ್ಬೇರಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ಮೋದಿಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ನೀತಿ ಆಯೋಗದ ಸಭೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗಲೊಪ್ಪದ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು ವಿಕಾಸದಲ್ಲಿ ಅವರ ಓಟವನ್ನು ಮೀರಿ ಹೋಗುವ ಸವಾಲು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಮಾತ್ರ ಸಿದ್ಧವಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಬಿಡಿ. ಈಗ ನಾವೇ ಈ ಕುರಿತಂತೆ ಆಲೋಚಿಸುವ ಕಾಲ ಬಂದೊದಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ಸ್ಮಾಟರ್್ ವಿಲೇಜ್ ಮಾಡುವ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ನಾವೇ ಹೊರಬೇಕಿದೆ. ಆಳುವವರನ್ನೇ ನಂಬಿ ಕೂತರೆ ನಾವು ಲಿಂಗಾಯತ-ವೀರಶೈವ ಎಂದೋ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ-ದಲಿತರೆಂದೋ, ಹಿಂದೂ-ಮುಸ್ಲೀಮರೆಂದೋ; ಕನರ್ಾಟಕ-ತಮಿಳುನಾಡು-ಗೋವಾಗಳೆಂದೋ, ಕಿತ್ತಾಡುತ್ತ ಉಳಿಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು ವಿಕಾಸದ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲೂ ಖಂಡಿತ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಾರದು. ನಾವೀಗ ಸಜ್ಜಾಗಬೇಕಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಗತಿಯತ್ತ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಲು ನಾವೇ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕಿದೆ.

ಹಾಗೊಂದು ಸ್ಮಾಟರ್್ ವಿಲೇಜ್ನ್ನು ನಿಮರ್ಾಣ ಮಾಡಲು ಮೊದಲು ಆಗಬೇಕಿರುವುದೇ ಊರಿನ ತರುಣರು ಭೇದ ಮರೆತು ಒಟ್ಟಾಗಬೇಕಿರುವುದು. ಭೇದ ಮರೆಯುವುದೆಂದರೆ ಅಕ್ಷರಶಃ ಜಾತಿ-ಮತ-ಪಂಥಗಳನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯಾಗುವುದು. ಚುನಾವಣೆಯ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಮತ ಹಾಕಿ ಆದರೆ ಆನಂತರ ಹಳ್ಳಿಯ ಒಳಿತಿಗಾಗಿ ಪಕ್ಷ ಭೇದ ಮರೆತು ಜೊತೆಗೂಡುವುದು. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಾವು ಯಾವ ಪಕ್ಷಕ್ಕೋಸ್ಕರ, ಯಾವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಗೋಸ್ಕರ ಕಿತ್ತಾಡುತ್ತಿರುತ್ತೇವೋ ಅವರು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಹೋಟೆಲ್ಲಿನ್ನಲಿ ಕುಳಿತು ಆನಂದದಿಂದ ಭೂರಿಭೋಜನ ಸವಿಯುತ್ತಿರುತಾರೆ! ನೆನಪಿಡಿ. ನಮ್ಮೂರಿನ ವಿಕಾಸಕ್ಕಿಂತ ನಮಗೆ ಯಾವ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಯಾವ ಪಕ್ಷವೂ ದೊಡ್ಡದಲ್ಲ ಮತ್ತು ನಮ್ಮೂರು ವಿಕಾಸಗೊಂಡರೆ ಅದರೊಳಗೆ ನಮ್ಮ ಒಳಿತೂ ಅಡಗಿದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಮರೆಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟು ಮಾನಸಿಕ ಭೂಮಿಕೆ ಸಿದ್ಧವಾದರೆ ಸ್ಮಾಟರ್್ ವಿಲೇಜ್ಗೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟಂತೆ.

2

ಹಳ್ಳಿಗಳ ಮೊದಲ ಸಮಸ್ಯೆ ಏನೆಂದು ನೀವು ಕೇಳಿದರೆ ಕೃಷಿಗೆ ಬೆಂಬಲವಿಲ್ಲದಿರೋದು ಅಂತ ಬಹುತೇಕರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಹಳ್ಳಿಗಳು ಎದುರಿಸಲಾಗದೇ ಸೋತಿರುವುದೇ ಆಂತರಿಕ ಜಗಳಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ. ಮನೆ ಮನೆಗಳೂ ಕದನದಲ್ಲಿ ನಿರತವಾಗಿವೆ. ಮನೆಯ ನಾಲ್ಕೂ ಜನ ಅಣ್ಣತಮ್ಮಂದಿರು ಆಸ್ತಿಗಾಗಿ ಕಿತ್ತಾಡಿ ಕೋಟರ್ಿನಲ್ಲಿ ಬಡಿದಾಡುತ್ತಾರೆ. ಸಿಗುವ ಹಿಡಿಯಷ್ಟು ಜಮೀನಿಗಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸುರಿದು ಕೈಸುಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬೆಪ್ಪುಗಳಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ಪಾಲಿಗೆ ಬಂದ ಅಲ್ಪ-ಸ್ವಲ್ಪ ಜಮೀನಿಗಾಗಿ ಟ್ರಾಕ್ಟರು, ಟಿಲ್ಲರುಗಳನ್ನು ಖರಿದಿ ಮಾಡಿ ಸಾಲ ತೀರಿಸಲಾಗದೇ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಾರೆ. ಆಗಲೇ ಅವರು ಎಲ್ಲ ಕೃಷಿ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಗಾಳಿಗೆ ತೂರಿ ಲಾಭ ತರುವ ಬೆಳೆಗಳತ್ತ ಮುಖಮಾಡಿ ನಿಲ್ಲೋದು. ಮೊದಲು ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ವ್ಯಾಜ್ಯ ಮುಕ್ತ ಮಾಡುವತ್ತ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಶ್ರಮಿಸಬೇಕಿದೆ. ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ಪೊಲೀಸರ ಸಂಪರ್ಕವಿಲ್ಲದ, ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳಿಂದ ದೂರವಿರುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಗಿ ಪರಿವತರ್ಿಸಬೇಕಿದೆ. ಊರ ಹಿರಿಯರು, ಗೌರವಾನ್ವಿತರು ಸೇರಿ ವ್ಯಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸುವ ಹಳ್ಳಿಯ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ರಥ ಸರಾಗವಾಗಿ ಓಡುವಂತಹ ಕಲ್ಪನೆಗಳಿಗೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಅಗತ್ಯಬಿದ್ದರೆ ಹಿರಿಯ ವಕೀಲರ ಮತ್ತು ನಿವೃತ್ತ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರ ಸಹಕಾರವನ್ನು ಪಡೆದರೂ ಖಂಡಿತ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ.

ಜಮೀನು ಚಿಕ್ಕದಾದಷ್ಟು ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡುವ ವೆಚ್ಚ ಹೊರೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಬರಿಯ ಜಮೀನಿನ ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳೂ ಹಾಗೇ. ವೆಚ್ಚ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲು ಹೆಚ್ಚು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಒಗ್ಗೂಡಿಸಬೇಕು. ಇದನ್ನು ಸಾಮೂಹಿಕ ಕೃಷಿ ಅಂತಾರೆ. ಇಡಿಯ ಊರು ನಾಲ್ಕಾರು ವಿಭಾಗಗಳಾಗಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ವಿಂಗಡಿಸಿಕೊಂಡು ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಭೂಭಾಗವನ್ನು ಕೃಷಿ ಮಾಡಲು ಕೃಷಿಕರು ನಿಶ್ಚಯಿಸದರೆ ಮನೆಗೊಂದು ಟ್ರ್ಯಾಕ್ಟರ್ನ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಬೀಳಲಾರದು. ಹಾಗೆಯೇ ಒಂದೇ ಬೆಳೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಹಾಕಿ ನಷ್ಟ ಅನುಭವಿಸುವ ಸಮಸ್ಯೆಯೂ ಇರಲಾರದು. ಬುದ್ಧವಂತಿಕೆಯಿಂದ ಕೃಷಿ ಮಾಡುವ ಪದ್ಧತಿ ಇದೇ. ವ್ಯಾಪ್ತಿ ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಬೆಳೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು, ಬಂದ ಉತ್ಪನ್ನವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿಡಲು, ಹೆಚ್ಚು ಸಾಮಥ್ರ್ಯ ಸಿದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಉತ್ಪನ್ನವನ್ನು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಮಾರಾಟ ಮಾಡುವಾಗಲೂ ಧಾವಂತಕ್ಕೆ ಬೀಳದೇ ಹೆಚ್ಚು ಚೌಕಶಿ ಮಾಡಲು ಅವಕಾಶಗಳು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ನೆನಪಿಡಿ. ಇಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಸಕರ್ಾರವಾಗಲಿ ನಾವು ಆರಿಸಿದ ನೇತಾರರಾಗಲಿ ನಮ್ಮ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬರುವ ಅಗತ್ಯ ಇಲ್ಲ. ಇದು ಹಳ್ಳಿಗರಾಗಿ ನಾವುಗಳೇ ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಮೊದಲ ನಿರ್ಣಯ.

3

ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಮಾಡಬಹುದಾದ ಕೆಲಸ ಒಂದಷ್ಟಿದೆ. ರೈತರು ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ದುಬಾರಿ ಯಂತ್ರಗಳನ್ನು ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಕೊಂಡು ಬಳಸಲಾರರು. ಹೀಗಾಗಿ ಪಂಚಾಯತ್ ಮಟ್ಟದಲ್ಲೋ ತಾಲೂಕಿನ ಹಂತದಲ್ಲೋ ರೈತರಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಯಂತ್ರಗಳನ್ನು ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಹೊಂದಿಸಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅದನ್ನು ರೈತರಿಗೆ ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಕೊಡುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಲಾಭದಾಯಕ. ಗ್ರಂಥಾಲಯ ಆದಂತೆ ಯಂತ್ರಾಲಯ ಒಂದಾದರೆ ಎಷ್ಟು ಚೆಂದ ಅಲ್ಲವೇ. ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಜನರ ಸಹಕಾರದೊಂದಿಗೆ ಮಾಡಬಹುದಾದ ಮತ್ತೊಂದು ಬಹುಮುಖ್ಯ ಕೆಲಸ ಇದೆ. ಅದು ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ವಿದ್ಯುತ್ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾವಲಂಬಿಯಾಗಿಸೋದು. ಆಯಾ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿನ ಪ್ರಮುಖ ಬೆಳೆಗಳಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಂತೆ ವಿದ್ಯುತ್ ಉತ್ಪಾದನೆಯ ಹೊಸ ಹೊಸ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಆಲೋಚಿಸಬಹುದು. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಕಬ್ಬಿನ ರಸದಿಂದ ಪಡೆದ ಎಥೆನಾಲ್ನ ಬಳಕೆ, ಭತ್ತದ ಹುಲ್ಲಿನಿಂದ ಶಕ್ತಿ ಉತ್ಪಾದನೆ, ಸಾಗರದಲೆಗಳ ಬಳಕೆ, ಕೆಲವೆಡೆ ಸೋಲಾರ್ ಪಾಕರ್್ಗಳ ನಿಮರ್ಾಣ ಹೀಗೆ ಭಿನ್ನ ಭಿನ್ನ ಮಾರ್ಗಗಳ ಮೂಲಕ ಶಕ್ತಿ ಉತ್ಪಾದನೆಯ ಸಂಶೋಧನೆ ನಡೆಸಿ ವಿದ್ಯುತ್ ಉತ್ಪಾದನಾ ಕೇಂದ್ರಗಳನ್ನು ತೆರೆಯುವಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಶ್ರಮಿಸಬೇಕಿದೆ. ನಮ್ಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಸ್ಥಳೀಯ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಕಾಲೇಜಿನೊಂದಿಗೆ ಕೈ ಜೋಡಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊಸ ಹೊಸ ಸಂಶೋಧನೆಗಳಿಗೆ ಮಾರ್ಗ ತೆರೆದುಕೊಟ್ಟರೆ ನಾವೊಂದು ಅದ್ಭುತವನ್ನೇ ಸಾಧಿಸಬಹುದು. ವರ್ಷದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅಕ್ಕ-ಪಕ್ಕದ ಕಾಲೇಜುಗಳಿಂದ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟುಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ತಂದು ಪಾಸಾಗಲೆತ್ನಿಸುವ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳು ಸುತ್ತ-ಮುತ್ತಲಿನ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿಕೊಟ್ಟು ಅಲ್ಲಿನ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ತಾಕೀತು ಮಾಡಿದರೆ ರೈತರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಅರ್ಧ ಪರಿಹಾರವಾದಂತೆ. ಹಾಗೆ ಒಂದೆರಡು ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಯೋಚಿಸಿ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಬೆಳೆದ ತರಕಾರಿಯನ್ನು ಎರಡು ದಿನ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡರೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಬೆಲೆ ದಕ್ಕುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿದೆ. ಆದರೆ, ಕೇಂದ್ರೀಕೃತ ಶೀತಲ ಘಟಕಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದ ಬೆಳೆಯನ್ನು ಕೊಂಡೊಯ್ದು ಅಲ್ಲಿ ಇಡುವುದು ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಅಸಾಧ್ಯವಾದ್ದೇ ಸರಿ. ಹಾಗೇನಾದರೂ ನಮ್ಮ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಂಶೋಧನೆ ನಡೆಸಿ ಸಂಚಾರಿ ಶೀತಲ ಘಟಕವನ್ನು ನಿಮರ್ಿಸಿಕೊಟ್ಟರೆ ರೈತನ ಮನೆ ಬಾಗಿಲಿನಲ್ಲೇ ಅದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬಹುದಲ್ಲ! ರೈತನಿಗೆ ಬೆಳೆ ಹೇಗೆ ಬೆಳೆಯಬೇಕೆಂಬ ಜ್ಞಾನ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗಿಂತಲೂ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಇದೆ. ಆದರೆ, ಬೆಳೆದದ್ದನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾರಬೇಕೆಂಬುದರಲ್ಲಿ ಆತ ಸೋಲುತ್ತಾನೆ. ಟಿ ವಿ ಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿ ಶೇರುಗಳನ್ನು ಮಾರುವ ಕೊಳ್ಳುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಂತೆಯೇ ರೈತರು ಕುಳಿತಲ್ಲಿಯೇ ಬೆಳೆದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಮಾರಾಟ ಮಾಡುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ರೂಪಿಸಿಕೊಡಲು ಇನ್ಫಾಮರ್ೇಶನ್ ಸೈನ್ಸ್ನ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳು ಒಂದಷ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡಲಾಗದೇ! ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ತಮ್ಮ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ತಾಲೂಕಿನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಕೃಷಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವ್ಯಾವ ಬೆಳೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂಬ ರಿಯಲ್ ಟೈಮ್ ಡಾಟಾ ಕೃಷಿಕನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಕುಳಿತಲ್ಲೇ ಸಿಗುವಂತೆ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಆತ ಅದರ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ತಾನೇನನ್ನು ಬೆಳೆಯಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಲಾರನೇ? ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬಳಸಿ ಮಾಡಬಹುದಾಗಿರುವ ಕೆಲಸಗಳು. ಸ್ವಲ್ಪ ಆಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿ ಬೇಕಷ್ಟೇ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಇಲ್ಲೆಲ್ಲಿಯೂ ಸಕರ್ಾರ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಅವಶ್ಯಕತೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತ ನಾಗರಿಕರು ಮತ್ತು ನಾಡಿನ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿಯುಳ್ಳವರು ಇವಿಷ್ಟನ್ನೂ ತಾವುಗಳೇ ಮಾಡಿಬಿಡಬಹುದು. ಸಕರ್ಾರ ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ಟಿನ ಸೌಕರ್ಯ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸಿಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದರೆ ಸಾಕು.

ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿನ ಕೃಷಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ನಮಗೆ ನಾವೇ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಒಂದಷ್ಟು ಚೌಕಟ್ಟಿದೆ. ಒಂದು ಹಳ್ಳಿ ಹಸಿರಿನಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿರಬೇಕು ಮತ್ತು ನೀರು ಸಹಜವಾಗಿ ಸಿಗುವಂತಿರಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೆ ಹಳ್ಳಿಗಿರಬೇಕಾದಂತಹ ಕೃಷಿ ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಹಸಿರು ವಾತಾವರಣದ ಅನುಪಾತವನ್ನು ಸದಾ ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ನಮ್ಮದ್ದೇ. ಪ್ರತಿ ಕೃಷಿ ಭೂಮಿಗೆ ಇಷ್ಟು ಮರಗಳಿರಬೇಕೆಂಬುದು ನಿಶ್ಚಯವಾದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ರೈತನೂ ಅದಕ್ಕೆ ಸ್ಪಂದಿಸಲೇಬೇಕು ಅಥವಾ ಊರಿನವರೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರಮಾಣದ ದೇವರ ಕಾಡನ್ನು ಸಂಭಾಳಿಸಲೇಬೇಕು. ನೀರಿನ ವಿಚಾರದಲ್ಲೂ ಹಾಗೆ. ಊರಿಗಿಷ್ಟು ನೀರುಳಿಸುವ ಜಲಾಗಾರವಿರಬೇಕೆಂದು ನಿಶ್ಚಿತವಾದರೆ ಆ ಅನುಪಾತವನ್ನು ನಾವು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಒಂದೋ ಊರಿನವರೆಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ಕೆರೆಯನ್ನು ಸಂಭಾಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ ಅಥವಾ ತಂತಮ್ಮ ಕೃಷಿಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಕೃಷಿ ಹೊಂಡವನ್ನು ನಿಮರ್ಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನೀರು ನಮ್ಮದೇ ಕೃಷಿಭೂಮಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಅದು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಂಪತ್ತೆಂಬುದನ್ನು ಮರೆಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಕೃಷಿ ಹೊಂಡಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಶೇಖರಿಸಿರುವ ಮಳೆಯ ನೀರಿನ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಅಧಿಕಾರ. ಭೂಗರ್ಭವನ್ನು ಕೊರೆದು ತೆಗೆದಿರುವ ನೀರೂ ಕೂಡ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಆಸ್ತಿ. ಒಂದೊಂದು ಹನಿಯನ್ನು ಬಳಸುವಾಗಲೂ ಅಪಾರವಾದ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಬೇಕು. ಯಾರೂ ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ನೀರನ್ನು ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡುವುದು ಕಾಣುತ್ತದೆಯೋ ಅಂಥವರಿಗೆ  ದಂಡ ಹೇರುವ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ಊರಿನವರೇ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದರೂ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ.

ಸಕರ್ಾರಗಳು ಮಾಡಬೇಕಾದ ಒಂದೆರಡು ಕೆಲಸಗಳಿವೆ. ಮೊದಲನೆಯದು, ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೃಷಿ ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಸಕರ್ಾರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಡಬೇಕು. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಉದ್ಯಮಿ ದೂರದ ಬಳ್ಳಾರಿಯ ಭತ್ತದ ಗದ್ದೆಗಳಲ್ಲೋ ಕರಾವಳಿಯ ತೆಂಗಿನ ತೋಟಗಳಲ್ಲೋ ಕೊಳ್ಳೇಗಾಲದ ಕಬ್ಬಿನ ಗದ್ದೆಗಳಲ್ಲೋ ತಾನು ಮೈಮರೆಯುವಂತಹ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಡಬೇಕು. ಭಾರತದ ಪವಿತ್ರ ಮಣ್ಣಿನ ಅನುಭೂತಿಯನ್ನು ಜಗತ್ತಿನ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಯ ಜನ ಪಡೆಯುವಂತಹ ಪ್ರೇರಣೆಯನ್ನು ತುಂಬಬೇಕು.

4

ಅನೇಕ ಪಟ್ಟಣಗಳು ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟೂ ಶೋಷಣೆಗೈಯ್ಯುತ್ತಿವೆ. ಪ್ರತಿಕ್ಷಣವೂ ಉಸಿರುಗಟ್ಟುವಷ್ಟು ಕಾರ್ಬನ್ನನ್ನು ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿ ಬದುಕನ್ನು ದುರ್ಭರಗೊಳಿಸಿವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪಟ್ಟಣವೂ ತಾನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ವಿಷಾನಿಲಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಅದನ್ನು ಸ್ಥಿರೀಕರಿಸಬಲ್ಲ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ಧನಸಹಾಯದ ಮೂಲಕ ಜೊತೆಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವ ಕಾನೂನನ್ನು ತರಬೇಕಾಗಿದೆ. ಇದೊಂದು ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಆಂತರಿಕವಾದ ಕಾರ್ಬನ್ ಟ್ರೇಡಿಂಗ್. ಹಳ್ಳಿಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಕಾಡು ಬೆಳೆಸಿದಷ್ಟೂ ಪಟ್ಟಣಿಗರು ತಮ್ಮ ತೆರಿಗೆಯ ಹಣದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಪಾಲುಕೊಡಬೇಕಾದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇದು. ಈ ಪ್ರಯೋಗಗಳಿಂದ ಮುಂದಿನ ನಾಲ್ಕೈದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಕನರ್ಾಟಕವನ್ನು ಹಸಿರು ರಾಜ್ಯವನ್ನಾಗಿಸಿ ರೈತ ಎದುರಿಸುವ ಹಲವು ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಂದ ಆತನನ್ನು ಮುಕ್ತ ಗೊಳಿಸಬಹುದು. ಸ್ಮಾಟರ್್ ವಿಲೇಜ್ನ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕನಸುಗಳಲ್ಲಿ ಇದೊಂದು. ಹಾಗಂತ ಇಲ್ಲಿಗೇ ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಹಳ್ಳಿಗಳು ಆದರ್ಶವಾಗಬೇಕೆಂದರೆ ಬರಿ ಕೃಷಿಯಲ್ಲ, ಶಿಕ್ಷಣ, ಆರೋಗ್ಯ, ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ ಇವುಗಳು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಕಾಣಬೇಕು. ಅವೆಲ್ಲವುಗಳತ್ತ ನಮ್ಮ ಚಿತ್ತ ಹರಿಯಲು ನಾವು ಸಿದ್ಧರಾಗಬೇಕಿದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಕನಸು ಕಾಣೋದು, ಅದನ್ನು ನನಸು ಮಾಡಲೆಂದೇ ಹೆಣಗಾಡೋದು. ಬನ್ನಿ, ಹೊಸ ಕನರ್ಾಟಕವನ್ನು ನಿಮರ್ಿಸೋಣ.

 

 

 

 

 

ರಾಜ್ಯವೇಕೆ? ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಬಂದ್ ಮಾಡಿ!

ರಾಜ್ಯವೇಕೆ? ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಬಂದ್ ಮಾಡಿ!

ಮಹಾದಾಯೀ ನೀರಿನ ಸಮಸ್ಯೆ ಬಲು ಜೋರಾಗಿದೆ. ಮತ್ತಿದು ನಿನ್ನೆ, ಮೊನ್ನಯದಲ್ಲ. ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಮೆಟ್ಟಿಲೇರಿ ಕುಳಿತಿರುವ ಅಹವಾಲು ಇದು. ನ್ಯಾಯಾಲಯ ತೀಪರ್ು ಕೊಟ್ಟರೆ ಕುಡಿವ ನೀರಿಗೆ ನಮಗೆ ಗೋವಾ ನಿರಾಕರಿಸುವಂತೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ನೆಪ ಹೇಳುತ್ತ ನಾವು ಈ ನೀರನ್ನು ಕೃಷಿಗೂ ಬಳಸಿಬಿಡುತ್ತೇವೆಂದು ಗೋವಾ ನ್ಯಾಯಾಲಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಲು ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನೂ ಮಾಡಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೇವೆ. ಅತ್ತ ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಬಡಿದಾಡುವುದೂ ಇಲ್ಲ, ಇತ್ತ ಗೋವಾದವರೊಂದಿಗೆ ದೋಸ್ತಿ ಬೆಳೆಸಿ ನಮಗೆ ಬೇಕಾದ್ದನ್ನು ಪಡೆಯುವುದೂ ಇಲ್ಲ.

ಅಂತೂ ಕನರ್ಾಟಕ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಒಂದಿಡೀ ದಿನ ಬಂದ್ ಮಾಡುವ ಪ್ರಹಸನವನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದಾಯ್ತು. ಸ್ವತಃ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳೇ ಆದೇಶಿಸಿ ಸಕರ್ಾರೀ ಕಚೇರಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದಾಗಲೂ ರಾಜ್ಯಾದ್ಯಂತ ಬಂದ್ಗೆ ವ್ಯಕ್ತವಾದ ಮಿಶ್ರ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಆಳುತ್ತೇನೆಂದು ಭಾವಿಸಿರುವ ಸಕರ್ಾರಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾದ ತಪರಾಕಿ. ಇದು ಬರಲಿರುವ ಕರಾಳ ದಿನಗಳ ಮುನ್ಸೂಚನೆಯೇ ಸರಿ. ಬಹುಶಃ ಜಗತ್ತಿನ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿಯೇ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಆಳುವ ಪಕ್ಷದ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರು ತಾವೇ ಕುಮ್ಮಕ್ಕು ಕೊಟ್ಟು ಬಂದ್ ಮಾಡಿಸಿರುವ ಉದಾಹರಣೆ ಇದೇ ಮೊದಲಿರಬೇಕು. ಮಹಾದಾಯೀ ನೀರು ಬರದಿರಲು ಕಾರಣರ್ಯಾರೆಂಬುದು ಅಲ್ಲಿನ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ರೈತನಿಗೂ ಗೊತ್ತಿದೆ. ಯಡ್ಯೂರಪ್ಪ ಪರಿವರ್ತನಾ ರ್ಯಾಲಿಯಲ್ಲಿ ಶುಭಸುದ್ದಿ ನೀಡುವ ಮಾತಾಡಿದೊಡನೆ ತಡಬಡಾಯಿಸಿದ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು ಗೋವಾದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರನ್ನು ಎತ್ತಿ ಕಟ್ಟಿ ಯಾವ ಶುಭ ಸುದ್ದಿಯೂ ಬರದಂತೆ ತಡೆದದ್ದೂ ಗೊತ್ತಿದೆ. ಜನ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು ರಾಜಕೀಯ ಶುರು ಮಾಡಿದಾಗಿನ ಕಾಲದಷ್ಟು ದಡ್ಡರಲ್ಲ; ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರತೀ ಘಟನೆಯನ್ನೂ ಅಳೆದು ಸುರಿದು ತಮ್ಮ ಲಾಭವನ್ನು ಖಾತ್ರಿ ಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ಎದುರಿಗಿರುವವರಿಗೆ ಪಾಠ ಕಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಅರೆಬರೆಯಾಗಿ ಬೆಂಬಲ ಪಡೆದ ಬಂದ್ ಇದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ. ನನ್ನ ಅಂದಾಜಿನ ಪ್ರಕಾರ ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳ ರಾಜಕೀಯ ಭವಿಷ್ಯದ ದಿಕ್ಸೂಚಿ ಈ ಬಂದ್!!

featured
BENGALURU, JAN 25 (UNI):- Pro Bandh activists burning an effigy during Karnataka Bandh on Mahadayi river water issue,in Bengaluru on Thrusday.UNI PHOTO-108U

ಹೌದು. ಮಹಾದಾಯೀ ನೀರಿನ ಸಮಸ್ಯೆ ಬಲು ಜೋರಾಗಿದೆ. ಮತ್ತಿದು ನಿನ್ನೆ, ಮೊನ್ನಯದಲ್ಲ. ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಮೆಟ್ಟಿಲೇರಿ ಕುಳಿತಿರುವ ಅಹವಾಲು ಇದು. ನ್ಯಾಯಾಲಯ ತೀಪರ್ು ಕೊಟ್ಟರೆ ಕುಡಿವ ನೀರಿಗೆ ನಮಗೆ ಗೋವಾ ನಿರಾಕರಿಸುವಂತೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ನೆಪ ಹೇಳುತ್ತ ನಾವು ಈ ನೀರನ್ನು ಕೃಷಿಗೂ ಬಳಸಿಬಿಡುತ್ತೇವೆಂದು ಗೋವಾ ನ್ಯಾಯಾಲಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಲು ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನೂ ಮಾಡಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೇವೆ. ಅತ್ತ ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಬಡಿದಾಡುವುದೂ ಇಲ್ಲ, ಇತ್ತ ಗೋವಾದವರೊಂದಿಗೆ ದೋಸ್ತಿ ಬೆಳೆಸಿ ನಮಗೆ ಬೇಕಾದ್ದನ್ನು ಪಡೆಯುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾದವರು ಒಂದು ಪಕ್ಷದವರಲ್ಲ ಆತ ನಾಡಿಗೆ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ. ರಾಜ್ಯದ ಒಳಿತಿಗಾಗಿ ಶೀಷರ್ಾಸನ ಹಾಕಲಿಕ್ಕೂ ಸಿದ್ಧರಾಗಿರಬೇಕು. ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿ ಯಾರಿದ್ದಾಗಲೂ ತಾವು ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಒಳಿತನ್ನು ಸೆಳೆದು ತರಲು ಮುಲಾಜು ನೋಡಬಾರದು. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ದುದರ್ೈವ. ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿಗಳು ನೀತಿ ಆಯೋಗದ ಸಭೆ ಕರೆದರೆ ಹೋಗೆನೆಂದು ಹಠ ಹಿಡಿದು ಕೂರುವಂತಹವರು ನಮಗೆ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ. ಬಿಹಾರದ ನಿತೀಶರು, ಪಂಜಾಬಿನ ಅಮರಿಂದರ್ ಸಿಂಗರು ಮೋದಿಯವರೊಂದಿಗೆ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಕನರ್ಾಟಕ ಅದೆಷ್ಟು ಹಿಂದುಳಿದಿದೆಯೆಂದು ಎಂಥವನಿಗೂ ಅರಿವಾದೀತು. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಅಮರಿಂದರ್ ಸಿಂಗ್ರು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆಯಬೇಡಿ. ಹೈಕಮಾಂಡಿನವರು ಅದೆಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ಸರಿಸಿ ಪರಮೇಶ್ವರರನ್ನೋ, ಖಗರ್ೆಯವರನ್ನೋ ಗಾದಿಗೆ ಕೂರಿಸಿಬಿಡುವರೆಂದು ಹೆದರುವ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಪಕ್ಷಾಧ್ಯಕ್ಷರನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಸುವ ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗಾಗಿ ರಾಜ್ಯದ ವಿಕಾಸವನ್ನೂ ಬಲಿಕೊಡಲು ಸಿದ್ಧರಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಬಹುಶಃ ಸದಾ ಸಿದ್ಧ ಸಕರ್ಾರ ಎಂಬ ಅವರ ಜಾಹೀರಾತಿನ ಹೇಳಿಕೆಯ ಅರ್ಥ ಇದೇ ಇರಬೇಕು. ಪ್ರಧಾನಿಯೊಂದಿಗೆ ಬೇಡ ಬಿಡಿ. ಪಕ್ಕದ ರಾಜ್ಯಗಳ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳೊಂದಿಗಾದರೂ ಅವರಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಬಾಂಧವ್ಯ ಇದೆಯಾ? ಬಹುಶಃ ಕೇರಳದ ಪಿಣರಾಯೀಯನ್ನು ಕಂಡರೆ ಅವರಿಗೆ ಅಪಾರವಾದ ಒಲವಿರಬೇಕು. ರಾಜಕೀಯ ಹತ್ಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರದೂ ಸಮಾನ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲವೇ! ತನ್ನ ರಾಜ್ಯದ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ರಾಜ್ಯಗಳ ಸಹಯೋಗ ಬೇಡವೇ? ಆ ರಾಜ್ಯಗಳ ಜನರನ್ನು ವಿಶ್ವಾಸಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ವ್ಯವಹಾರ ಮಾಡುವುದು ಬೇಡವೇ? ಅದೂ ಸರಿಯೇ. ನಮ್ಮ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳಿಗೆ ಕನ್ನಡಿಗರೊಂದಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ವ್ಯವಹಾರ ಮಾಡುವಂಥ ಸಜ್ಜನಿಕೆಯ ಭಾವವಿಲ್ಲ, ಇನ್ನು ಪಕ್ಕದ ರಾಜ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ ದೂರದ ಮಾತು. ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಇತಿಹಾಸದ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಸಮರಸತೆಯಿಂದ ಬೆರೆಯದ ರಾಜ್ಯ ತಮಿಳುನಾಡೊಂದೇ. ಅದನ್ನುಳಿದು ಕೇರಳ, ಆಂಧ್ರ, ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ, ಗೋವಾಗಳೊಂದಿಗೆ ನಾವು ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಇದ್ದೆವು. ಯಡಿಯೂರಪ್ಪನವರು ತಮಿಳುನಾಡಿನೊಂದಿಗೂ ಸತ್ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಲೆಂದು ತಿರುವಳ್ಳುವರ್ ಪ್ರತಿಮೆಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಸವಜ್ರ್ಞನ ಪ್ರತಿಮೆಯನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದು ಮರೆಯಲಾದೀತೇನು? ಅದರಿಂದ ಬಾಂಧವ್ಯ ಸುಧಾರಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತಾ ಹೇಳಲಾರೆ ಆದರೆ ಆ ದಿಕ್ಕಿನ ಪ್ರಯತ್ನವಾದರೂ ಆಗಿತ್ತೆಂಬುದು ಸತ್ಯ. ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕೂವರೆ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಈಗಿನ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಈ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಒಂದಾದರೂ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದ ಉದಾಹರಣೆ ಇದ್ದರೆ ಹೇಳಿ, ನನಗಂತೂ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಈ ನಾಡಿನ ಬಾಂಧವ್ಯ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದೊಂದಿಗೆ ಹಳಸಿತು, ತಮಿಳುನಾಡಿನೊಂದಿಗೆ ಕೆಟ್ಟುಹೋಯಿತು ಮತ್ತು ಗೋವಾದೊಂದಿಗೆ ಸುಧಾರಿಸಲಾಗದ ಹಂತಕ್ಕೆ ತಲುಪಿತು. ಪಾಕೀಸ್ತಾನದೊಂದಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿರುವ ಬಾಂಧವ್ಯ ಹೊಂದಬೇಕೆಂದು ತಾಕೀತು ಮಾಡುವ, ಅವರೊಂದಿಗೆ ಭೋಜನ ಕೂಟದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ರಾಷ್ಟ್ರ ನಾಯಕರಿಗೆ ಈ ಸಂಗತಿ ಗೋಚರಿಸದಿರುವುದು ಅತ್ಯಾಶ್ಚರ್ಯ. ಸಂಬಂಧಗಳು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದರೆ ಅನೇಕ ಬಾರಿ ನ್ಯಾಯಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಇಬ್ಬರೂ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಊಟದ ಟೇಬಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಬಾಂಗ್ಲಾದೊಂದಿಗಿನ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಒಂದೇ ಭೇಟಿಯಲ್ಲಿ ಪರಿಹರಿಸಿಕೊಂಡ ಮೋದಿಯವರದ್ದು ಇದೇ ಮಾದರಿ. ಅದನ್ನು ರಾಹುಲನಿಗೆ ಅಪ್ಪುಗೆಯ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕತೆ ಎಂದಷ್ಟೇ ಆಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಗೊತ್ತು; ಅದೇ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಸೆಲ್ಫೀ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವವರೊಂದಿಗಲ್ಲ ಬದಲಿಗೆ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಆಚರಿಸಿ ಎಂದು ನಮಮ್ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳಿಗೆ ಕಿವಿಮಾತು ಹೇಳಿದರೆ ರಾಜ್ಯ ಉದ್ಧಾರವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು.

3

ಹೇಗೆ ಅಂತ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಗೋವಾದ ಬಾಯ್ಣಾದಲ್ಲಿ ಅನಧಿಕೃತ ಮನೆಗಳನ್ನು ಕೆಡವಿದರಲ್ಲ ಅವತ್ತು ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಬೇಸರವಾಗಿತ್ತು. ಮತ್ತಿದು ಇವತ್ತಿನ ಕಥೆಯಲ್ಲ. ಈ ಹಿಂದೆಯೂ ಹಿಂಗೇ ಆಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಅನಧಿಕೃತ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಆದೇಶ ಪಡೆದೇ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಕೈಹಾಕಲಾಗಿತ್ತು. ಕನ್ನಡವೆಂಬ ಭಾವನೆಗೆ ಧಕ್ಕೆ ಬಂದಿರುವುದು ನಿಜವಾದರೂ ಅಲ್ಲಿನ ಗೋವೆಯನ್ನರು ಅದನ್ನು ಕನ್ನಡದವರಿಗೆ ಹೀಗೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಉರುಳಿದ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಿಗರದ್ದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಆಂಧ್ರ, ಒರಿಸ್ಸಾದ ಜನರದ್ದೂ ಇತ್ತು. ಅವರ್ಯಾರೂ ನಮ್ಮಂತೆ ಬೀದಿಪಾಲಾದವರೊಂದಿಗೆ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಈ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳಾದವರು ಮಾಡಬೇಕಿದ್ದ ಕೆಲಸವೇನು ಗೊತ್ತೇ? ಅಲ್ಲಿನ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿ, ವಿವರ ಪಡೆದು ನಿರಾಶ್ರಿತರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಒತ್ತಾಯ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು ಅಗತ್ಯಬಿದ್ದರೆ ಒತ್ತಡವನ್ನೂ ಹೇರಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇವರೇನು ಮಾಡಿದರು ಗೊತ್ತೇ? ವೀರಾವೇಶದ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡಿ, ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಕೊಟ್ಟರು; ಹಾಗು ಕೂಗಾಡಲಿಕ್ಕೆಂದೇ ಒಂದಷ್ಟು ಸಂಘಟನೆಗಳಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಮರೆತು ಪಾಠ ಕಲಿಸುವ ಮಾತನಾಡಿದರು. ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಯೋಚಿಸಿ. ಇಲ್ಲಿನ ಮಾವರ್ಾಡಿಗಳ ಮೇಲೆ ನಾವು ಆಗಾಗ ಕೂಗಾಡುತ್ತೇವಲ್ಲ ಆಗೇನಾದರೂ ರಾಜಸ್ಥಾನದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ನಮಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಕೊಡಲು ಬಂದರೆ ನಾವೇನು ಮಾಡಬಹುದು! ಗೋವೆಯನ್ನರಿಗಾದದ್ದೂ ಅದೇ. ಗೋವಾದ ಕಾಲು ಭಾಗದ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಕನ್ನಡಿಗರದ್ದೇ. ಅಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಮುಖಹುದ್ದೆಗಳಲ್ಲೂ ನಮ್ಮವರೇ ಇದ್ದಾರೆ. ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಂಡು ಆಕ್ರೋಶಗೊಂಡಿರುವ ಅಲ್ಲಿನ ಪ್ರಜೆಗೆ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಕೋಪ ತರಿಸದಿರುತ್ತೇನು? ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯ ಇಲ್ಲಿಗೇ ನಿಲ್ಲಿಸಲಿಲ್ಲ. ಮನೆ ಕಳಕೊಂಡವರಿಗೆಲ್ಲ ಗೋವಾದಲ್ಲಿಯೇ ನಿವೇಶನ ಕೊಡಿಸಿ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವುದಾಗಿ ಭರವಸೆ ಕೊಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಇವರ ಮಾತುಗಳೆಲ್ಲ ಬೊಗಳೆಯೆಂದು ಸಾಬೀತಾಗಿಹೋಯ್ತು. ಮತ್ತೊಂದು ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿವೇಶನ ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳಲು, ಮನೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಡಲು ಯಾವ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲೂ ಬಜೆಟ್ ಮೀಸಲಿಡುವಂತಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜ್ಞಾನ ಆಥರ್ಿಕ ತಜ್ಞ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರಿಗಿಲ್ಲದೇಹೋದುದು ದುದರ್ೈವ. ತಾವು ನಾಲ್ಕಾರು ಮತಗಳಿಸಲೆಂದು ಗೋವಾದ ನಿರಾಶ್ರಿತರ ಬದುಕನ್ನೇ ಅಂಧಕಾರಕ್ಕೆ ದೂಡಿದ ಸಾಧನೆ ಅವರದ್ದು.

ದಕ್ಷಿಣ ಗೋವೆಯ ಸಂಸದ ನಾರಾಯಣ್ ಸವಾಯ್ಕರ್ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಕುಳಿತಾಗ ನಾವು ಮಾಡಿದ ಒಂದೊಂದೇ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಗಿ ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸುವಂತಾಗಿತ್ತು ನಮಗೆಲ್ಲ. ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರ ಇದೇ ಉದ್ಧಟತನದ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಇಂದು ಮಹಾದಾಯೀಯೂ ಕಗ್ಗಂಟಾಯ್ತು. ಮನೋಹರ್ ಪರಿಕ್ಕರ್ ಯಡ್ಯೂರಪ್ಪನವರ ಮಾತಿಗೆ ನೀರು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರೆ ವೋಟ್ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಅದೇ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಕೊಚ್ಚಿಹೋಗುತ್ತದೆಯೆಂಬ ಹೆದರಿಕೆಯಿಂದ ಅವರು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರನ್ನು ಎತ್ತಿಕಟ್ಟಿ ಆ ಕೆಲಸವಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡರಲ್ಲ. ಅದೂ ಸಾಲದೆಂಬಂತೆ ರೈತರ ಚಿಂತೆ ಬಿಟ್ಟು ತಮ್ಮ ಬೇಳೆ ಬೇಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೆಂದೇ ಅಮಿತ್ ಶಾಹ್ ಬರುವ ದಿನ ಅವರಿಗೆ ಬಂದ್ ಬಿಸಿ ಅನುಭವವಾಗಲೆಂದು ಪ್ರಯತ್ನ ಪಟ್ಟರಲ್ಲ! ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಒಂದು ದಿನದ ಬಂದ್ನ ನಷ್ಟವೆಷ್ಟು ಗೊತ್ತೇ? ಬೆಂಗಳೂರೊಂದರಲ್ಲೇ ಬಸ್ಸು ಸಂಚರಿಸದೇ ನಾಲ್ಕು ಕೋಟಿ ನಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಏಫ್ಕೆಸಿಸಿಐನ ಪ್ರಕಾರ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿದ ಕಾಖರ್ಾನೆಗಳ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಎರಡು ಸಾವಿರ ಕೋಟಿ ನಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಜಿಡಿಪಿಯ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಒಂದು ದಿನದ ಬಂದ್ನಿಂದಾಗಿ ಒಟ್ಟಾರೆ ಉತ್ಪನ್ನಕ್ಕೆ ನೂರು ಕೋಟಿ ಖೋತಾ ಆಗಲಿದೆ. ಇಡಿಯ ರಾಜ್ಯದ ಅಳತೆಗೋಲು ಹಿಡಿದರೆ ಡೆಕ್ಕನ್ ಕ್ರೊನಿಕಲ್ ವರದಿಯ ಪ್ರಕಾರ ರಾಜ್ಯಸಕರ್ಾರ ಪ್ರಾಯೋಜಿತ ಬಂದ್ನಿಂದಾಗಿ ಒಟ್ಟಾರೆ 24ಸಾವಿರ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ನಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಮುಂದೂಡಲ್ಪಟ್ಟು ಭವಿಷ್ಯದ ಪೀಳಿಗೆಯನ್ನು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಕದಡುವ ಪ್ರಯತ್ನವಾಗಿದ್ದರೆ; ಅತ್ತ ಐಟಿ-ಬಿಟಿ ಕಂಪನಿಗಳನ್ನು ಒತ್ತಾಯದಿಂದ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿಸಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನತ್ತ ಮುಖ ಮಾಡಿರುವ ಹೂಡಿಕೆದಾರರ ಮನಸ್ಸನ್ನೂ ಕದಡಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ತಾನು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿರುವ ರಾಜ್ಯದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ತಾನೇ ಹಾಳುಗೆಡಹುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುವ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ನಾನಂತೂ ಕಂಡಿರಲಿಲ್ಲ.

ಅಂದಹಾಗೆ ಫೆಬ್ರವರಿ ನಾಲ್ಕಕ್ಕೆ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಮೋದಿ ಬರಲಿದ್ದಾರೆ. ಅವತ್ತು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬಂದ್ ಇದೆಯಂತೆ!!

ಸರ್ಟಿಫಿಕೇಟುಗಳ ಗೊಡವೆಯಿಲ್ಲದ ಶಿಕ್ಷಣ ಯಾವಾಗ?

ಸರ್ಟಿಫಿಕೇಟುಗಳ ಗೊಡವೆಯಿಲ್ಲದ ಶಿಕ್ಷಣ ಯಾವಾಗ?

ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನ್ಯೂನತೆಗಳೇನು ಎಂದು ಅನೇಕರು ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯದೇ ಅಂಕಪಟ್ಟಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ. ಹೆಚ್ಚು ಅಂಕ ಪಡೆದವನು ಹೆಚ್ಚು ಬುದ್ಧಿವಂತ ಎಂದು ವಗರ್ೀಕರಿಸುವುದೇ ತಪ್ಪು. ಹೆಚ್ಚು ಅಂಕ ಪಡೆದವ ಈ ನಾಲ್ಕಾರು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಸಬಲ್ಲವನಷ್ಟೇ. ಆತ ಆಟದಲ್ಲಿ, ಇತರೆ ಕಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರೆಯವರಿಗಿಂತ ದಡ್ಡನಿರಬಹುದು. ಇದನ್ನು ಹೇಗೆ ತಳ್ಳಿ ಹಾಕುವಿರಿ?

facebook_1516586472029ಸಕರ್ಾರದ ಹೊಸ ಪಿಂಚಣಿ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಫ್ರೀಡಂ ಪಾಕರ್ಿನ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಸಕರ್ಾರಿ ನೌಕರರು ಸೇರಿದ್ದರು. ನೌಕರರಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕಾದ ಪಿಂಚಣಿ ಹಣವನ್ನು ತಡೆದು ಅದನ್ನು ಮ್ಯೂಚ್ಯುವಲ್ ಫಂಡ್ಗಳಲ್ಲಿ, ಷೇರು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೂಡುವ ಬಲು ಕೆಟ್ಟ ಆಲೋಚನೆಯ ಭಾಗ ಈ ಹೊಸ ಪಿಂಚಣಿ ಯೋಜನೆ. ಯಾರಿಗೆ ಶೇರು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಅಭಿಮಾನ, ಪ್ರೀತಿ, ವಿಶ್ವಾಸವಿದೆಯೋ ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ಇದು ಬಲು ಆನಂದದಾಯಕ ಯೋಜನೆ. ಆದರೆ ಈ ದೇಶದ ತೊಂಭತ್ತೊಂಭತ್ತು ಪ್ರತಿಶತ ಜನರಿಗೆ ಈ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಜೂಜಾಟಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನವಲ್ಲ. ಇವರುಗಳು ಇದನ್ನು ಒಪ್ಪುವುದಿರಲಿ; ಯೋಚಿಸುವುದೂ ಕಷ್ಟ. ಬಹುಶಃ ಶೇರು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ರುಚಿ ತೋರಿಸುವ ಸಕರ್ಾರಗಳ ಪ್ರಯತ್ನವಿದ್ದರೂ ಇರಬಹುದು. ಈ ಬಗೆಯ ತಲೆಕೆಟ್ಟ ಐಡಿಯಾ ಸಕರ್ಾರಕ್ಕೆ ಬರೋದಾದ್ರೂ ಎಲ್ಲಿಂದ ಅಂತ ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಯೋಚಿಸಿದ್ದೀರಾ? ಮೂಲವನ್ನು ಕೆದಕಿದ್ದೀರಾ? ಇವೆಲ್ಲ ನಮಗೆ ಸಾಲ ಕೊಟ್ಟ ದೇಶಗಳ ಆಗ್ರಹ ಮತ್ತು ಐಡಿಯಾಗಳಷ್ಟೇ. ನಾವು ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಕ್ಯಾಪಿಟಲ್ ಖಚರ್ುಗಳನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವುದು ಸಾಲದಲ್ಲಿಯೇ. ರಾಜ್ಯದ ರಸ್ತೆಗಳು, ಅಣೇಕಟ್ಟುಗಳು, ಹೊಸ ಕಾಲೇಜು ನಿಮರ್ಾಣ, ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳನ್ನು ಮೇಲ್ದಜರ್ೆಗೇರಿಸುವುದು ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸಾಲದ ಹಣದಲ್ಲಿಯೇ ನಡೆಯುವಂಥದ್ದು. ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹವಾದ ತೆರಿಗೆ ಹಣವನ್ನು ಸಂಬಳ ಕೊಡುವುದಕ್ಕೆ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಉಳಿದದ್ದನ್ನು ಅನ್ನಭಾಗ್ಯ, ಶಾದಿಭಾಗ್ಯ, ಇಂದಿರಾ ಕ್ಯಾಂಟೀನುಗಳಿಗೆಂದು ಖಚರ್ು ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಉಚಿತವಾದ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡಲೆಂದು ನೌಕರರ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಹೊಡೆಯಲೂ ಹಿಂಜರಿಯಲಾರೆವು ನಾವು. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಈ ಹೋರಾಟ ಬರಿಯ ಹಳೆಯ ಪಿಂಚಣಿ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಜಾರಿಗೊಳಿಸಲೆಂದು ಅಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಜನರ ಬಯಕೆಯೇ ಇಲ್ಲದೇ ಅನವಶ್ಯಕವಾಗಿ ಭಾಗ್ಯಗಳನ್ನು ಕರುಣಿಸುವ ಪ್ರಭುತ್ವದ ಧಾಷ್ಟ್ರ್ಯದ ವಿರುದ್ಧ ಆಗಬೇಕು. ಪ್ರಧಾನಿಯೋ, ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯೋ ಮನಸೋ ಇಚ್ಛೆ ಜನರ ಹಣವನ್ನು ಖಚರ್ು ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಕಡಿವಾಣ ಹಾಕಲಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ಹೊಸ ಪಿಂಚಣಿ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ತಡೆ ಹಿಡಿಯುವುದು ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಅಸಾಧ್ಯ.

ಕಾಡುವ ಸಮಸ್ಯೆ ಅದೊಂದೇ ಅಲ್ಲ. ಈ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದು ಸಕರ್ಾರಿ ಶಿಕ್ಷಕರೇ. ಅದಾಗಲೇ ಸಕರ್ಾರಿ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ದಾಸೋಹ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿಸಿದೆ ಸಕರ್ಾರ. ಸೈಕಲ್ ವಿತರಣೆಯ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿನ ಸಕರ್ಾರ ಸೈಕಲ್ ಶಾಪ್ ಆಗಿಸಿತ್ತು. ಚುನಾವಣೆ ಬಂದರೆ ಶಿಕ್ಷಕರು ಬೇಕು, ಜನಗಣತಿಯ ಹೊತ್ತಲ್ಲೂ ಅವರು ಬೇಕು. ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದರ ಲೆಕ್ಕ ಬರೆದಿಟ್ಟು ಮೇಲಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸುವ ಗುಮಾಸ್ತನ ಕೆಲಸ ಅವರದ್ದು. ನನ್ನ ಅಂದಾಜಿನ ಪ್ರಕಾರ ಈ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಪೊಲೀಸರ ನಂತರ ಹೆಚ್ಚು ಶೋಷಣೆಗೊಳಗಾದವರು ಶಿಕ್ಷಕರೇ. ಸಮಾಜದಿಂದ ಬೈಗುಳಗಳನ್ನು ಕೇಳುವಲ್ಲಿಯೂ ಇವೆರಡೂ ವೃತ್ತಿ ಬಾಂಧವರೇ ಮುಂದು. ಈಗ ಸಮಾಜದ ಬೈಗುಳಗಳಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೇ ಸಕರ್ಾರ ಪಿಂಚಣಿಯಲ್ಲೂ ಕೈಯ್ಯಾಡಿಸುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ದುರಂತವೇ ಸರಿ.

2

ಶಿಕ್ಷಣದ ಅತ್ಯಂತ ಸದೃಢ ಸ್ತಂಭವೇ ಶಿಕ್ಷಕ. ಆದರೆ ಅವನನ್ನು ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡುವುದೊಂದಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟು ಮತ್ತೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣವೆನ್ನುವುದು ‘ಪಾಠ ಮಾಡುವುದು’ ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದ ಬಹಳ ದೂರ ಬಂದಿದೆ. ಪಶ್ಚಿಮದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಹೊಸ ಹೊಸ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಸದಾ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿರುತ್ತವೆ. ಸರಿ ಎಂದು ಅಧ್ಯಯನಗಳು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೇ ಪ್ರಯೋಗಕ್ಕೆ ಒಳಪಡಿಸಿ ಫಲಿತಾಂಶ ಪಡೆಯುತ್ತವೆ. ನಾವಾದರೋ ಬದಲಾವಣೆಯಾಗಲು ಬಿಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ತಾತನ ಕಾಲದ್ದು ಒಂದಿನಿತೂ ಬದಲಾಗದಂತೆ ಉಳಿಯುವಂತೆ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ನಮ್ಮದು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾದ ಪ್ರಯತ್ನ. ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಚೀನ ಗುರುಕುಲ ಶೈಲಿಯ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಮೆಕಾಲೆ ಬದಲಾಯಿಸಲೆಂದು ನಿಂತಾಗ ನಾವು ಸುಮ್ಮನೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡವರಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿದ್ದೆವು, ಧಿಕ್ಕರಿಸಿದ್ದೆವು. ಬ್ರಿಟೀಷರು ಬಗೆ ಬಗೆಯ ಪ್ರಚಾರದ ತಂತ್ರಗಳನ್ನು ಬಳಸಿದರು. ಓದಿದವರಿಗೆ ಗುಮಾಸ್ತರ ಉದ್ಯೋಗ ಕೊಟ್ಟು ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಬಾಬುಗಳನ್ನಾಗಿ ರೂಪಿಸಿದರು. ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಕಲಿತವರು ಇತರೆಲ್ಲರಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ನಾಗರಿಕರೆಂದು ನಂಬಿಸಿದರು. ಅನೇಕ ದಶಕಗಳ ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಪ್ರಯೋಗದ ನಂತರ ಕೊನೆಗೂ ಭಾರತೀಯ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಪಶ್ಚಿಮದ ಶಿಕ್ಷಣದಿಂದ ಬದಲಾಯಿಸಿಯೇ ಬಿಟ್ಟರು.

ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಭಾರತೀಯ ಸಮಾಜ ಬರುಬರುತ್ತ ಅದನ್ನು ರಕ್ತಗತವಾಗಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಡ್ತು. ಗುಮಾಸ್ತರಾಗಲು ಬೇಕಾದ ಶಿಕ್ಷಣ ಇನ್ನೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ದಾಸ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರೇರಣೆ ಕೊಡುವ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ನಾವು ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸಿದ್ಧರಾಗಿಬಿಟ್ಟೆವು. ಆಮೇಲ್ನೋಡಿ ನಾವೇ ಆಂಗ್ಲ ಮಾಧ್ಯಮದ ಶಾಲೆಗೆ ಕಳಿಸುವುದು ಗೌರವವೆಂದು ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡಿದೆವು. ಅಕ್ಷರ ಕಲಿಯುವುದೇ ಸಾಧನೆ ಎಂದೆವು. ಮಕ್ಕಳು ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಅಂಕ ಗಳಿಸಿದರೆ ಅವರನ್ನು ಬುದ್ಧಿವಂತರೆಂದು ಗೌರವಿಸುವ ರೂಢಿ ತಂದೆವು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಪೂರ್ಣ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿತು.

ಅಚ್ಚರಿ ಏನು ಗೊತ್ತೇ? ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದೆ ಎನ್ನುವುದು ಹೊಸದಾಗಿ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿರುವ ಮಾತಲ್ಲ. ಇದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರುವ ಸಂಗತಿ. ಆದರೆ ಇದನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾ? ಖಂಡಿತ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ನಾವು ಪಟ್ಟಾಗಿ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತೇವಲ್ಲ! ಮೆಕಾಲೆ ತರುವ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ನಾವು ಹೇಗೆ ತಡೆಯಾಗಿದ್ದೇವೋ ಅಷ್ಟೇ ಹೊಸ ಪರಿವರ್ತನೆಗೂ ಅಡ್ಡಲಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದೇವೆ. ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಮಗ ಬುದ್ಧಿವಂತನಾಗಬೇಕೆಂದರೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಂಕ ಗಳಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದಷ್ಟೇ ತಲೆಯಲ್ಲಿ. ಶಾಲೆ ನಡೆಸುವವರಿಗೆ ನೂರಕ್ಕೆ ನೂರು ಜನರೂ ಪಾಸಾಗಿದ್ದಾರೆಂದು ಘೋಷಿಸುವ ಧಾವಂತ. ಈ ಎಲ್ಲಾ ಗಡಿಬಿಡಿಗಳಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿ ಮತ್ತು ಅವನ ಅಂತರಂಗದ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವನ್ನು ನಾವು ಮರೆತೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಅವನ ತಲೆಗೆ ತುರುಕುವುದನ್ನು ಶಿಕ್ಷಣವೆನ್ನುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಓದು ಮುಗಿದ ಕೂಡಲೇ ಕಾಲೇಜುಗಳು ಕೊಟ್ಟ ಅಂಕ ಪಟ್ಟಿಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಅವನಿಗೆ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿಬಿಡಬೇಕೆಂಬ ಆತುರವೂ ನಮಗಿದೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಕಾಲೇಜಿನ ಮುಖ್ಯ ಉದ್ದೇಶ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳಲ್ಲಿನ ಎಷ್ಟು ಕೌಶಲ್ಯವನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದೆವೆಂದಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ಎಷ್ಟು ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳಿಗೆ ಉದ್ಯೋಗ ಕೊಡಿಸಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದೇ ಆಗಿದೆ.

3

ಇವೆಲ್ಲದರ ಪರಿಣಾಮವೇನು ಗೊತ್ತೇ? ಭಾರತೀಯ ಶಿಕ್ಷಣದ ಗುಣಮಟ್ಟ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಕಳಪೆ ಮಟ್ಟದ್ದೆಂದು ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. 2014 ರಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ರ್ಯಾಂಕಿಂಗ್ ಅಂತರಾಷ್ಟ್ಟರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ 93 ನೇ ಅಂಕಕ್ಕೆ ಕುಸಿದಿತ್ತು. ಇಲ್ಲಿನ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿನ ಹುದುಗಿ ಹೋಗಿರುವ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರವನ್ನು ಪ್ರಪಂಚ ಅತ್ಯಂತ ಕೆಟ್ಟದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತದೆ. ಶಿಕ್ಷಣವೆನ್ನುವುದು ಇಲ್ಲೊಂದು ಉದ್ಯಮವಾಗಿದೆಯಲ್ಲ ಈ ಕುರಿತಂತೆಯೂ ತಿಳಿದವರು ಬೇಸರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಜಗತ್ತಿನ ಹತ್ತಾರು ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಂದ ಭಾರತದೆಡೆಗೆ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಜನರ ಬಗೆಗಿನ ಮಾತುಗಳೆಲ್ಲ ಈಗ ಕಥೆಗಳಷ್ಟೇ. ಉಲ್ಟಾ ಭಾರತೀಯರೇ ಜಗತ್ತಿನ ಮೂಲೆಮೂಲೆಗೂ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆಂದು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಾವು ನಮ್ಮವರನ್ನು ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನಾಗಿ ಇತರ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೆ ಕಳಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಈಗ ನಾವೇ ಅತಿಥಿ ಉಪನ್ಯಾಸಕರಾಗಿ ಬೇರೆಯ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಂದ ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. 2012 ರ ಅಂಕಿ ಅಂಶಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಭಾರತದಿಂದ ಅಮೇರಿಕಾಕ್ಕೆ ಸುಮಾರು ಒಂದು ಲಕ್ಷದಷ್ಟು ಜನ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆಂದು ಹೋಗಿದ್ದರು. ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ, ನ್ಯೂಜéಿಲ್ಯಾಂಡ್ಗಳಿಗೂ ಸರಾಸರಿ 15 ಸಾವಿರದಷ್ಟು ಜನ. ಕೊನೆಗೆ ಚೀನಾಕ್ಕೂ ಹತ್ತು ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಮಿಕ್ಕಿದಷ್ಟು ಜನ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆಂದು ಧಾವಿಸಿದ್ದರು. ಈ ಸಂಖ್ಯೆ ವರ್ಷದಿಂದ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಮರೆಯದಿರಿ.

ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನ್ಯೂನತೆಗಳೇನು ಎಂದು ಅನೇಕರು ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯದೇ ಅಂಕಪಟ್ಟಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ. ಹೆಚ್ಚು ಅಂಕ ಪಡೆದವನು ಹೆಚ್ಚು ಬುದ್ಧಿವಂತ ಎಂದು ವಗರ್ೀಕರಿಸುವುದೇ ತಪ್ಪು. ಹೆಚ್ಚು ಅಂಕ ಪಡೆದವ ಈ ನಾಲ್ಕಾರು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಸಬಲ್ಲವನಷ್ಟೇ. ಆತ ಆಟದಲ್ಲಿ, ಇತರೆ ಕಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರೆಯವರಿಗಿಂತ ದಡ್ಡನಿರಬಹುದು. ಇದನ್ನು ಹೇಗೆ ತಳ್ಳಿ ಹಾಕುವಿರಿ? ತೆಂಡೂಲ್ಕರ್ ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಫೇಲು. ಆದರೆ ಆತನ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಮೇಷ್ಟರಿಂದ ಶಭಾಸ್ ಎನಿಸಿಕೊಂಡ ಮುಂದಿನ ಬೆಂಚಿನ ಹುಡುಗರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಹಣ, ಕೀತರ್ಿ ಗಳಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಆತ ಕ್ರಿಕೆಟ್ನ ದೇವರೇ ಆಗಿಬಿಟ್ಟ. ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೆ ಮೌಲ್ಯವೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ! ಇನ್ನು ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ವಾಷರ್ಿಕ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಂತೂ ಅತ್ಯುಗ್ರ. ಒಂದಿಡೀ ವರ್ಷ ಸಮರ್ಥವಾಗಿದ್ದು, ಕೊನೆಯ ಮೂರು ಗಂಟೆಯಲ್ಲಿ ಕಕ್ಕಾಬಿಕ್ಕಿಯಾದವ ಉಪಯೋಗಕ್ಕಿಲ್ಲದವನಷ್ಟೇ! ಹೇಗಿದು ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ.

ಈ ಅಂಕಪಟ್ಟಿಯ ಗಲಾಟೆಯಿಂದಾಗಿಯೇ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕೌಶಲ್ಯದ ನಷ್ಟವಾಗಿರೋದು. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬೆಳಗಾವಿಯಲ್ಲಿ ನೇಕಾರ ಕುಟುಂಬದ ನಾಲ್ಕಾರು ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರು. ಅವರ ಮೊಗದಲ್ಲಿ ಅಪಾರವಾದ ಉತ್ಸಾಹವಿತ್ತು. ನೇಕಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಎಂತಹ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ನಿಭಾಯಿಸಬಲ್ಲೆವೆಂಬ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಚಿಮ್ಮುತ್ತಿತ್ತು. ಸುಮ್ಮನಿರಲಾಗದೇ ನೀವೇಕೆ ಆಧುನಿಕ ಫ್ಯಾಷನ್ ಡಿಸೈನಿಂಗ್ ಕಲಿತು ನೇಕಾರಿಕೆಗೆ ಜಾಗತಿಕ ತಂತ್ರಗಳ ಸ್ಪರ್ಶ ಕೊಡಬಾರದು ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. ಅಷ್ಟೂ ಹೊತ್ತು ಸಂತಸದಿಂದ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ ತಾಯಂದಿರು ಮ್ಲಾನ ವದನರಾದರು. ನಾವು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಿ ಕಲಿತವರಲ್ಲ; ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಸಟರ್ಿಫಿಕೇಟುಗಳಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ನಮಗೆ ಯಾರೂ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದುಬಿಟ್ಟರು. ನಿಜಕ್ಕೂ ಎದೆಗೆ ತಿವಿದಂತಹ ಅನುಭವವಿದು. ಕೌಶಲವಿದೆ ಆದರೆ ಅದನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಶಾಲಾ ಸಟರ್ಿಫಿಕೇಟುಗಳೇ ಅಡ್ಡ. ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಹೇಳಿ. ಕೌಶಲವೆಂದರೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದವರ ತಲೆಗೆ ಹೊಸದೇನೋ ತುಂಬುವುದಲ್ಲ. ಅದಾಗಲೇ ಅಡಗಿರುವ ಕೌಶಲ್ಯಕ್ಕೆ ಹೊಸ ತಂತ್ರವನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಆಧುನಿಕ ಯುಗಕ್ಕೆ ಹೊಂದುವಂತೆ ರೂಪಿಸುವಂತಹ ಪ್ರಯತ್ನ. ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸುವಾಗಲೇ ನನಗನಿಸೋದು, ಬೆಳಗಾವಿ-ಬಾಗಲಕೋಟೆಗಳಿಗೆ ಹೊಂದುವಂತ ಬನಹಟ್ಟಿ-ರಬಕವಿ-ಮಹಾಲಿಂಗಪುರಗಳಲ್ಲೋ ನಾವೊಂದು ಫ್ಯಾಷನ್ ಡಿಸೈನಿಂಗ್ ಕಾಲೇಜು ತೆರೆದು ನೇಕಾರರ ಹೊಸ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಆಧುನಿಕ ಸ್ಪರ್ಶ ಕೊಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ನಾವು ಜಗತ್ತಿನ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯನ್ನು ಮುಟ್ಟುವುದು ಕಷ್ಟವಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಅಥಣಿಯಲ್ಲಿ ಚರ್ಮ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳು ಸಾಕಷ್ಟು ಚುರುಕಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಇಂತಹವರಿಗಾಗಿ ಉಪಯೋಗವಾಗುವಂತೆ ನಾವೇಕೆ ಒಂದು ವಿದ್ಯಾಲಯವನ್ನು ತೆರೆಯಬಾರದು ಹೇಳಿ. ಕಿನ್ನಾಳ-ಚೆನ್ನಪಟ್ಟಣದ ಬೊಂಬೆ ಕಾಮರ್ಿಕರಿಗೆ ಆಧುನಿಕ ಸ್ಪರ್ಶ ನೀಡುವಂತಹ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡಬಾರದೇ ಹೇಳಿ. ಆದರೆ ಒಂದನ್ನಂತೂ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಡಬೇಕು. ಹೀಗೆ ತೆರೆದ ವಿಶೇಷ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಆರಂಭದಿಂದ ಕಲಿಸುವ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಕಾಲೇಜಿನ ಪದ್ಧತಿ ಅನುಸರಿಸಬಾರದು. ಬದಲಿಗೆ ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಅಂಶದಿಂದ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಕಲಿಸಬೇಕು. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಆಧುನಿಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಪರಿಚಯವಿರಬೇಕು. ಅದರೊಟ್ಟಿಗೆ ಈ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆಯಲು ಆಯಾ ವಿದ್ಯೆಯ ಅನುಭವವೇ ಮಾಪಕವಾಗಬೇಕೇ ಹೊರತು ಅಧ್ಯಯನದ ಸಟರ್ಿಫಿಕೇಟುಗಳಲ್ಲ!

4

ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿನ ದೋಷ ಇದೇ. ನಮ್ಮ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಶ್ರೇಣಿಯ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ನಾವು ಪ್ರಸ್ತುತ ಪಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಕಳಪೆ ದಜರ್ೆಯ ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಹಳೆ ಹಪ್ಪಟ್ಟು ಪಠ್ಯಕ್ರಮ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತೇವೆ. ಮತ್ತು ಆಯಾ ಕಾಲೇಜುಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕಂತಹ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ವಾತಾವರಣವೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ದೋಷಗಳಿದ್ದಾಗ ಅನ್ಯ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಜನ ಇಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯೆ ಪಡೆಯಲು ಬರುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ ಯೋಚಿಸಿ. ನಾವೀಗ ಹೊಸದಾಗಿ ಆಲೋಚಿಸಬೇಕಿದೆ. ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲಾ ಶಿಕ್ಷಣದಿಂದ ಹಿಡಿದು ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣದವರೆಗೆ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಮನಸು ಮಾಡಬೇಕಿದೆ. ಅನ್ನ ಭಾಗ್ಯದ ಅಕ್ಕಿ ಕೊಟ್ಟು ‘ಉಣ್ಣು’ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ಅಕ್ಕಿಯನ್ನು ತಾನೇ ದುಡಿದುಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವನ್ನು ತುಂಬುವ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡಬೇಕಿದೆ. ಹಾಗಂತ ಇದ್ಯಾವುದೂ ಸುಲಭವಲ್ಲ. ಒಂದೆಡೆ ನಾವು ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನು ಹರಿತಗೊಳಿಸಬೇಕು ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಪೋಷಕರನ್ನು ವಿಶಾಲವಾಗಿಸಬೇಕು. ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ತುಕ್ಕು ಹಿಡಿದ ಆಳುವವರ ತಲೆಯನ್ನು ಒಂದಷ್ಟು ಉಪ್ಪಿನ ಕಾಗದದಿಂದ ಉಜ್ಜಬೇಕು. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಸೈನಿಕರನ್ನೇ ಅತ್ಯಾಚಾರಿಗಳು ಎಂದವರೆಲ್ಲ ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕ ಸಮಿತಿಯ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಜನರಿಗೆ ಕುಳಿತಲ್ಲೇ ಊಟ ಪೂರೈಸಿ , ವಿದ್ಯೆಯೂ ಬೇಡ, ಕೌಶಲವೂ ಬೇಡ ಎನ್ನುವಂತಹ ಯೋಜನೆಗಳು ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಕಳೆದ ಒಂದು ದಶಕದಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದ ಬದಲಾವಣೆಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ವಿಶೇಷ ಸಂಶೋಧನೆಗಳು ನಡೆದೇ ಇಲ್ಲವೆಂದರೆ ನೀವು ನಂಬಲೇಬೇಕು.

ಕನರ್ಾಟಕ ಶೈಕ್ಚಣಿಕವಾಗಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಸಂಕಟದಲ್ಲಿದೆ. ಬದಲಾವಣೆ ಖಂಡಿತ ಬೇಕಿದೆ.

ಮಂದಿರ ಭೇಟಿಗೆ ಸಿದ್ಧ ರಾಹುಲ ಪಡೆ!

ಮಂದಿರ ಭೇಟಿಗೆ ಸಿದ್ಧ ರಾಹುಲ ಪಡೆ!

ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು ಮಂದಿರಗಳನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಮಸೀದಿಗಳಿಗೆ ಆತುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಧರ್ಮಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಾಗ ಅವರು ಮಾಂಸಹಾರ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಹೋದದ್ದು ಸರಿಯೋ ತಪ್ಪೋ ಬೇರೆ. ಆದರೆ ಅದು ವಿವಾದವಾದಾಗ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟ ರೀತಿಯಂತೂ ನಿಸ್ಸಂಶಯವಾಗಿ ಉದ್ಧಟತನದ್ದೇ ಆಗಿತ್ತು. ಉಡುಪಿಯವರೆಗೂ ಹೋಗಿ ಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಹೋಗದಿರುವ ವಿವಾದವಾದಾಗಲೂ ಅವರ ವರ್ತನೆ ಅಷ್ಟೇ ಧಿಮಾಕಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದಾಗಿತ್ತು. ಆಗೆಲ್ಲ ಮಾತನಾಡದ ರಾಹುಲ್ ಈಗ ಮಂದಿರ ದರ್ಶನಗಳಿಗೆ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಾನೆಂದರೆ ಸಮಾಜ ಒಪ್ಪುವುದು ಸುಲಭವೇನು?

ಅಂತೂ ರಾಹುಲ್ ಮಂದಿರ ಯಾತ್ರೆ ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲೂ ಶುರುವಾಗಲಿದೆ. ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳ ಆಳ್ವಿಕೆಯ ಪ್ರಭಾವವೆಂದರೆ ಮುಸ್ಲೀಂ ತುಷ್ಟೀಕರಣದ ರೋಗದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಹಂತಹಂತವಾಗಿ ಆ ರೋಗವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಗುಜರಾತಿನಂತಲ್ಲ ಕನರ್ಾಟಕ ಎನ್ನುವುದು ರಾಹುಲ್ಗೆ ಮತ್ತು ಅವರ ಸುತ್ತಲಿನ ಗುಂಪುಗಳಿಗೆ ಅರ್ಥವಾದರೆ ಸಾಕು ಅಷ್ಟೇ.

1

ಮೊತ್ತ ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ ಗುಜರಾತಿನಲ್ಲಿ ಭಾಜಪಾದ ಆಳ್ವಿಕೆಯ ವಿರುದ್ಧದ ಅಲೆ ಇತ್ತು. ಭಾಜಪಾವನ್ನು ಪೂತರ್ಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಹಾಗಂತ ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಓಲೈಕೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಕಾಲ ಕಳೆದಿರುವ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದಂತಹ ಗೊಂದಲಮಯ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿದ್ದರು ಅಲ್ಲಿನ ಜನತೆ. ಆಗ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ರಾಹುಲ್ಗೆ ಐಡಿಯಾ ಕೊಟ್ಟ ಸುತ್ತಲ ಗುಂಪು ಅವರನ್ನು ಸಾಫ್ಟ್ ಹಿಂದುತ್ವದೆಡೆಗೆ ಎಳೆದು ತಂತು. ರಾಹುಲ್ ಮಂದಿರ ಯಾತ್ರೆ ಶುರುವಾಯ್ತು. ನಾಟಕವಾದರೂ ಸರಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಈ ಬದಲಾವಣೆ ಭಾಜಪಾದ ವಿರುದ್ಧ ಸಮರ ಸಾರಿದ್ದ ಅನೇಕರನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿತು. ಅವರ ಈ ನಡೆಯನ್ನು ಊಹಿಸಿಯೂ ಇರದಿದ್ದ ಮೋದಿ ಪಾಳಯಕ್ಕೆ ಒಮ್ಮೆ ಹಿನ್ನಡೆಯಾದದ್ದಂತೂ ಸಹಜ. ಈ ಹಿನ್ನಡೆಯಿಂದ ಸಾವರಿಸಿಕೊಂಡು ಮೇಲೆ ಬರಲಿಕ್ಕೆ ಹರ ಸಾಹಸವನ್ನೇ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿ ಬಂತು. ಮತ್ತೆ ವರವಾಗಿ ಬಂದದ್ದು ಮಣಿಶಂಕರ್ ಐಯ್ಯರ್ನ ‘ನೀಚ್’ ಹೇಳಿಕೆಯೇ. ಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಹಿಂದೂ ಸೆಂಟಿಮೆಂಟ್ನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸಿ ಯಾವ ಮೇಲುಗೈಯನ್ನು ರಾಹುಲ್ ಸಾಧಿಸಿದ್ದರೋ ಅದನ್ನು ಗುಜರಾತಿ ಸೆಂಟಿಮೆಂಟಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಗೊಳಿಸಿ ಮೋದಿ ನೂರು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಓಡಿದರು. ಹಳ್ಳಿಗರ ಮೇಲೆ ಅದರ ಪರಿಣಾಮ ಬಹಳ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪಟ್ಟಣಿಗರು ಅಲುಗಾಡಿಬಿಟ್ಟರು. ಭಾವನೆಗಳ ಕೇಂದ್ರವನ್ನು ಕಲಕೋದು ಪ್ರತೀ ಚುನಾವಣೆಯ ಮಹತ್ವದ ಅಂಗ.

ಎರಡನೆಯದಾಗಿ, ಮೊದಲಬಾರಿಗೆ ಈ ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಬಳಸಿದ್ದರಿಂದ ಅದನ್ನು ಎದುರಿಸುವಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿ ತಡಬಡಾಯಿಸಿದ್ದು ಖಂಡಿತ ನಿಜ. ಆದರೆ ಈಗ ಈ ಉಪಾಯ ಬಿಜೇಪಿಗಷ್ಟೇ ಹಳೆಯದಲ್ಲ, ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಹಳೆಯದಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಈ ಮಂದಿರದೆಡೆಗಿನ ಓಟವನ್ನು ಆತ ಇಲ್ಲಿ ಬಲುದೊಡ್ಡ ನಾಟಕವನ್ನಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು ಮಂದಿರಗಳನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಮಸೀದಿಗಳಿಗೆ ಆತುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಧರ್ಮಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಾಗ ಅವರು ಮಾಂಸಹಾರ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಹೋದದ್ದು ಸರಿಯೋ ತಪ್ಪೋ ಬೇರೆ. ಆದರೆ ಅದು ವಿವಾದವಾದಾಗ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟ ರೀತಿಯಂತೂ ನಿಸ್ಸಂಶಯವಾಗಿ ಉದ್ಧಟತನದ್ದೇ ಆಗಿತ್ತು. ಉಡುಪಿಯವರೆಗೂ ಹೋಗಿ ಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಹೋಗದಿರುವ ವಿವಾದವಾದಾಗಲೂ ಅವರ ವರ್ತನೆ ಅಷ್ಟೇ ಧಿಮಾಕಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದಾಗಿತ್ತು. ಆಗೆಲ್ಲ ಮಾತನಾಡದ ರಾಹುಲ್ ಈಗ ಮಂದಿರ ದರ್ಶನಗಳಿಗೆ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಾನೆಂದರೆ ಸಮಾಜ ಒಪ್ಪುವುದು ಸುಲಭವೇನು? ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಮತ ಸೆಳೆಯಲೆಂದೋ, ಸುತ್ತ ಹುತ್ತ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿರುವ ಕಾಮ್ರೇಡುಗಳ ಪ್ರಭಾವಕ್ಕೊಳಗಾಗಿಯೋ ಇಲ್ಲಿ ಹಿಂದುಗಳ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಇರಿದು ಗಾಯ ಮಾಡಿಯಾಗಿದೆ. ಇಂತಹ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಈಗ ರಾಹುಲ್ ಮಂದಿರ ಯಾತ್ರೆ ಆ ಹಿಂದುಗಳ ಗಾಯಕ್ಕೆ ಮುಲಾಮು ಹಚ್ಚಲು ಖಂಡಿತ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಲಾರದು.

2

ಮಂದಿರದ ಯಾತ್ರೆ ಇಲ್ಲಿ ವಿಫಲವಾಗಲು ಮೂರನೆಯ ದೊಡ್ಡ ಕಾರಣವಿದೆ ಅದೇನೆಂದರೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಈ ನಡೆಯನ್ನು ಈ ಬಾರಿ ಮುಂಚಿತವಾಗಿಯೇ ಊಹಿಸಿರುವ ಭಾಜಪಾ ಅದಕ್ಕೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ಪ್ರತ್ಯುತ್ತರ ನೀಡಲು ಸಜ್ಜಾಗಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಅದು ಕಠೋರ ಹಿಂದುತ್ವವನ್ನು ತನ್ನ ಅಜೆಂಡಾದಿಂದ ಆಚೆಗಿರಿಸಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಕಲ್ಪನೆಯತ್ತ ವಾಲುತ್ತಿದೆ. ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರ ಐದು ವರ್ಷಗಳ ಆಡಳಿತ ಭಾಗ್ಯಗಳ ಮೆರವಣಿಗೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಮತ್ತೇನು ಅಲ್ಲವೆನ್ನುವ ಅರಿವು ನಾಡಿನ ಜನತೆಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಅವರನ್ನು ಬಗ್ಗುಬಡಿಯಲು ಈ ಮಾರ್ಗವೇ ಹೆದ್ದಾರಿ ಎಂದರಿತಿದೆ ಕಮಲ ಪಡೆ. ವಿಕಾಸದ ಹಾದಿಯ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಲು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗೆ ಖಂಡಿತ ಅಸಾಧ್ಯ. ಏಕೆಂದರೆ ಭಾಜಪಾ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಅಭ್ಯಥರ್ಿ ಎಂದು ಬಿಂಬಿಸಿರುವ ಯಡ್ಯುರಪ್ಪನವರ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲಿ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯಗಳು ಸಾಕಷ್ಟು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಕಂಡಿದ್ದವು. ರೈತಸ್ನೇಹೀ ಯೋಜನೆಗಳು ಚಾಲ್ತಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದವು. ಮಠಮಾನ್ಯಗಳಂತೂ ಆ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಕರ್ಾರೀ ಗೌರವ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದು. ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹೊರಟರೆ ಮಂದಿರ ಯಾತ್ರೆ ನಿಸ್ಸಂಶಯವಾಗಿ ವಿಫಲವಾಗುವುದೇ ಸರಿ.

ಎಲ್ಲ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರವನ್ನೂ ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಡಿ. ಈ ಎಲ್ಲ ಮಂದಿರ ಯಾತ್ರೆ ಯಶಸ್ವಿಯಾದರೂ, ಸೋತರೂ ಅನಾಥರಾಗೋದು ಮಾತ್ರ ಮುಸಲ್ಮಾನರು. ಪಾಪ ನಾಲ್ಕೂವರೆ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು ಅವರ ಮತಗಳಿಕೆಗಾಗಿ ಅದೆಷ್ಟು ಓಲೈಸಿದ್ದಾರೆಂದರೆ, ಸ್ಮಗ್ಲಿಂಗ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಬೀರನಿಗೆ ಹತ್ತು ಲಕ್ಷ ಕೊಟ್ಟು; ದುಷ್ಟ ಸಂಘಟನೆ ಪಿಎಫ್ಐ ಮೇಲಿನ ಎಲ್ಲ ಕೇಸುಗಳನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆದು, ಹಿಂದುಗಳ ಹತ್ಯೆಯಾದಾಗ ಅದನ್ನು ‘ಸಹಜ ಸಾವು’ ಎಂದೆಲ್ಲ ಕರೆದು ಭೂಮಿಕೆ ಸಿದ್ಧ ಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಮುಸಲ್ಮಾನರಿಗೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ತಮ್ಮದೆನ್ನುವ ಭಾವನೆ ಬಲಿತಿತ್ತು. ಈಗ ನೋಡಿ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಹೈಕಮಾಂಡೇ ಮೃದುವೋ ಉಗ್ರವೋ ಹಿಂದುತ್ವದತ್ತ ಹೊರಳಿರುವುದು ಅವರಿಗೆ ಗಾಬರಿ ಹುಟ್ಟಿಸಿದೆ. ಗುಜರಾತಿನಲ್ಲೂ ಹೀಗೆಯೇ ಆಗಿತ್ತು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಮಂದಿರದ ಬೂಟಾಟಿಕೆ ಯಾತ್ರೆಗಳಿಂದ ಹಿಂದುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಸಮಾಧಾನಗೊಂಡರೇನೋ ಆದರೆ ಮುಸಲ್ಮಾನರು ಗೊಂದಲಕ್ಕೀಡಾದರು. ಗೋಧ್ರಾದಲ್ಲಿ ಆಡಳಿತ ವಿರೋಧಿ ಅಲೆಯ ನಡುವೆಯೂ ಭಾಜಪಾ ಗೆದ್ದಿರುವುದು ಇದರ ಸೂಚಕವಷ್ಟೇ. ಅದು ಸಹಜವೂ ಹೌದು. ಹಬ್ಬಗಳಂದು ಟೋಪಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬಿರ್ಯಾನಿ ತಿಂದು ಮುಸಲ್ಮಾನರನ್ನು ಓಲೈಸಿ ಅವರನ್ನು ಸದಾ ದಾರಿದ್ರ್ಯದಲ್ಲಿರಿಸಿ ಸಮಯ ಬಂದಾಗ ಭಡಕಾಯಿಸಿ ವೋಟು ಪಡೆಯುವ ಮಂದಿಗಿಂತ; ಟ್ರಿಪಲ್ ತಲಾಖ್ನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಿ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬೆಳಕಿಗೆ ತಂದ, ಹಜ್ ಅನುದಾನ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಆ ಹಣವನ್ನು ಮುಸ್ಲೀಂ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆಂದು ಮೀಸಲಿಟ್ಟ ಮೋದಿಯನ್ನು ನೂರುಪಾಲು ನಂಬಬಹುದು.

4

ಮೋದಿಯವರ ಸಬ್ ಕಾ ಸಾಥ್ ಸಬ್ ಕಾ ವಿಕಾಸ್ ಇಡಿಯ ಭಾರತವನ್ನು ಏಕಛತ್ರದಡಿ ತರುವ ಪ್ರಯತ್ನ. ವಿಕಾಸದ ಈ ಓಟದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಪಕ್ಷಕ್ಕೂ ಸೇರದೆ ಮಧ್ಯೆ ನಿಂತಿರುವವರಿಗೆಲ್ಲ ಇಷ್ಟವಾಗೋದು ಈ ವಿಚಾರಧಾರೆಯೇ. ಹೀಗಾಗಿ ರಾಹುಲ್ ಎಸೆಯುವ ಸಾಫ್ಟ್ ಹಿಂದುತ್ವದ ದಾಳ ಕನರ್ಾಟಕದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅವರಿಗೇ ಮುಳುವಾಗೋದು ನಿಶ್ಚಿತ. ಆದರೆ ಇದರ ಲಾಭವನ್ನು ಬಿಜೇಪಿ ಪಡೆಯಲಿದೆಯೋ ಅಥವಾ ಜನತಾ ದಳ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದೋ ಎಂಬುದಷ್ಟೇ ಮುಂದಿರುವ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಮುಸಲ್ಮಾನ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಪರವಾಗಿ ಮೋದಿಯವರು ಕೈಗೊಂಡ ದಿಟ್ಟ ನಿರ್ಣಯಗಳ ನಂತರ ಆ ಮನೆಗಳು ಖಂಡಿತ ಒಡೆದಿವೆ. ಗಂಡ ಮೋದಿಯ ಪರವಾಗಿಲ್ಲದಿರಬಹುದು ಆದರೆ ಹೆಂಡತಿ ಖಂಡಿತ ಮೋದಿಯ ಜಪ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾಳೆ. ಭಾಜಪಾ ಈ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಮನಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ತಟ್ಟಲು ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಈ ಬಾರಿ ದೊಡ್ಡ ಬದಲಾವಣೆ ಖಂಡಿತ ಸಾಧ್ಯ. ಅದೇ ವೇಳೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನಿಂದ ಭ್ರಮ ನಿರಸನಗೊಂಡ ಮುಸಲ್ಮಾನರೇನಾದರೂ ದಳದೆಡೆಗೆ ವಾಲಿಬಿಟ್ಟರೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಮುಕ್ತ ಕನರ್ಾಟಕ ಶತಃಸಿದ್ಧ!

ಒಟ್ಟಾರೆ ವ್ಯೂಹಗಳ ರಚನೆಯ ಕಸರತ್ತು ಈಗ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಳಯದಲ್ಲೂ. ಯಾರು ಮೊದಲ ಅಚ್ಚರಿಯ ದಾಳ ಎಸೆಯುವರೋ ಅವರು ಮುಂದಡಿ ಇಡುವುದು ನಿಶ್ಚಿತ. ಭಾಜಪಾದ ನಾಯಕರೆಲ್ಲರೂ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಮಂತ್ರ ಜಪಿಸುತ್ತಿರುವ ಶೈಲಿ ನೋಡಿದರೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗಿಂತ ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಅವರು ಲಯ ಕಂಡುಕೊಂಡಂತಿದೆ. ಜೊತೆಗೆ ದಿನಕಳೆದಂತೆ ಯಡ್ಯೂರಪ್ಪನವರನ್ನು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಅಭ್ಯಥರ್ಿಯೆಂದು ಸ್ಪಷ್ಟ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವರು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವದು ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಇದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗಿಂತ ಭಾಜಪಾವನ್ನು ಚುನಾವಣೆಯ ತಯಾರಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ರಹದಾರಿ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದೆ. ಅತ್ತ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇರುವ ನಾಯಕರನ್ನೆಲ್ಲ ತುಳಿದು ದಿನಗಳೆದಂತೆ ನಂಬಿಕೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಪರಮೇಶ್ವರ್ ಎದುರಿಗೆಷ್ಟೇ ಸಮಾಧಾನದ ಮಾತನಾಡಿದರೂ ಬೆಂಕಿಯ ಚೆಂಡು ಒಳಗೆ ಉರಿಯುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ದಿನೇಶ್ ಗುಂಡುರಾಯರ ಬಳಿ ನೀವು ಕುಳಿತು ‘ನೀವೇ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾದರೆ ಚೆನ್ನ’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ನೋಡಿ ಅವರೂ ಒಮ್ಮೆ ರೋಮಾಂಚಿತರಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಒಳಗೆ ಬೆಂಕಿ ಹೊಗೆಯಾಡುತ್ತಿದೆ. ಪ್ರತೀ ಬಾರಿ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು ಏಕಪಕ್ಷೀಯ ನಿರ್ಣಯ ಕೈಗೊಂಡಾಗಲೆಲ್ಲ ಈ ಅತೃಪ್ತ ಆತ್ಮಗಳು ಭುಸುಗುಡುತ್ತವೆ. ಒಂದು ವಿಚಾರವನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿ, ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಹೊರಗೆ ಸುಣ್ಣ ಬಣ್ಣ ಬಳಸಿಕೊಂಡು, ಒಳಗಿನಿಂದ ಒಡೆದ ಮನೆಯಾಗಿದೆ; ಬಿಜೇಪಿ ಹೊರಗೆ ಒಡೆದಂತೆ ಕಂಡರೂ ಒಳಗಿನಿಂದ ಬಲಾಢ್ಯಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು ನಡೆಸಿದ ಯಾತ್ರೆ ವೈಭವದಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದರೂ ಏಕತೆಯ ಕೊರತೆಯಿತ್ತು; ಯಡ್ಯೂರಪ್ಪನವರ ಪರಿವರ್ತನಾ ಯಾತ್ರೆ ನಾಯಕರು-ಕಾರ್ಯಕರ್ತರನ್ನು ಏಕಸೂತ್ರದಡಿ ಬೆಸೆಯಲು ಯಶಸ್ವಿಯಾಯ್ತು.
ಇನ್ನೂ ಕದನದ ಕಾವು ಶುರುವಾಗಿದೆಯಷ್ಟೇ! ಮುಂದೆ ಮುಂದೆ ನೋಡಿ ಬೆಂಕಿ ಹೇಗೆ ಹೊತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೆ ಅಂತ!!

ವಿವೇಕ ಕುಂಭದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕನಸಿನ ಕನರ್ಾಟಕ!

ವಿವೇಕ ಕುಂಭದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕನಸಿನ ಕನರ್ಾಟಕ!

ಸಾವಿರಾರು ವಿವೇಕಾನಂದರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದ ಕೆಲವೇ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರು ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು ಐದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡಲಾಗದ್ದನ್ನು ಮಾಡಿ ತೋರಿಸಿಬಿಟ್ಟರು. ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಯವರಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ವಿವೇಕಾನಂದ ರೂಪಧಾರಿಗಳನ್ನು ನಿಮರ್ಿಸುವ ಸಂಕಲ್ಪ ಹೊತ್ತ ಸಂತ ಮನಸು ಮಾಡಿದರೆ ಜನ ಜೀವನವನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸಬಲ್ಲ ಅಂತ!

ಈ ಜನವರಿ ಹನ್ನೆರಡು ನಾಡಿನ ಪಾಲಿಗೆ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ದಿನವೇ ಸರಿ. ಚುನಾವಣೆ ಬಂದೊಡನೆ ತಮ್ಮ ತಾವು ಪದೇ ಪದೇ ಹಿಂದೂ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿರುವ ರಾಜ್ಯದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಜಯಂತಿಯನ್ನು ಟ್ಟಿಟರ್ನಲ್ಲಿ ಶುಭಾಶಯವನ್ನಷ್ಟೇ ಕೋರಲು ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಕೊನೆಯ ಪಕ್ಷ ಅದನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಯುವದಿನವಾಗಿ ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆಂಬುದೂ ಅವರು ಮರೆತಿದ್ದಾರೆನಿಸುವಂತಿತ್ತು. ಒಂದಂತೂ ಸತ್ಯ. ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನ ಮೇಲೆ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಅಸಡ್ಡೆ ಮೂಡಬೇಕೆಂದರೆ ಸಕರ್ಾರ ಅವನ ಜಯಂತಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದರೆ ಸಾಕು. ಅದರಲ್ಲೂ ಬರಿಯ ಮತ ರಾಜಕಾರಣ ಮಾಡುವವರು ಇದರ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೊತ್ತರಂತೂ ಕಥೆ ಮುಗಿದಂತೆಯೇ! ಟಿಪ್ಪೂ ಕನ್ನಡದ ಗೌರವದ ಸಂಕೇತವಾಗಿ ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಜನರ ನಡುವೆ ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದ. ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಮುಸ್ಲೀಂ ಮತಗಳ ಸೆಳೆಯಲು ಟಿಪ್ಪೂ ಜಯಂತಿ ಶುರು ಮಾಡಿದರು ನೋಡಿ ಈಗಾತ ಮುಸಲ್ಮಾನರ ನಾಯಕನಾಗಿ ಬಿಂಬಿತವಾಗತೊಡಗಿದ. ಆತನ ವಿರೋಧಕ್ಕೆಂದೇ ಒಂದಷ್ಟು ಜನ ಸಿದ್ಧವಾದರು. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಆತನನ್ನು ಹೊತ್ತು ಮೆರೆಸುವವರೂ ಆಚರಣೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆಂದರೆ ಟಿಪ್ಪೂ ಕಥೆ ಮುಗಿಸಿಬಿಟ್ಟಂತೆ!! ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ತಾವು ಜಯಂತಿ ಆಚರಿಸದೇ ವಿವೇಕಾನಂದರನ್ನು ಕನ್ನಡಿಗರ ನಡುವೆ ಜೀವಂತವಾಗಿರಿಸಲು ಸಹಕರಿಸಿದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳಿಗೆ ಹೇಗೆ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳುವುದೋ ತಿಳಿಯದಾಗಿದೆ. ಈಗಂತೂ ಜಯಂತಿಯ ಆಚರಣೆಗಳು ರಜೆ ನೀಡುವುದಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿವೆ. ಯಾವುದಾದರೂ ಜಾತಿಯ ಸಂಘಟನೆಗಳು ತಮ್ಮ ನಾಯಕರ ಜಯಂತಿ ಆಚರಣೆಗೆ ಸಕರ್ಾರೀ ರೂಪ ಬಯಸುವುದಾದರೆ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಅವರ ವಿಚಾರಧಾರೆ ಚಚರ್ಿಸಬೇಕೆಂದೋ ಅಥವಾ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಹೆಚ್ಚು ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕೆಂದೋ ಆಗ್ರಹ ಮಾಡಬೇಕೇ ಹೊರತು ರಜೆ ಕೊಡಿರೆಂದು ಅಲ್ಲ. ಕನಸಿನ ಕನರ್ಾಟಕದ ಮೊದಲ ನಿರ್ಣಯ ಇದೇ ಆಗಿರಬೇಕೆಂದು ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ.

FB_IMG_1515977978607

ಒಂದೆಡೆ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ವಿವೇಕಾನಂದರ ಜಯಂತಿಯನ್ನು ಅಸಡ್ಡೆಯಿಂದ ಕಂಡು ನಾಡಿನ ತರುಣರಿಗೆ ಅವಮಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಅತ್ತ ಬೆಳಗಾವಿಯ ಮುಗಳಖೋಡದಲ್ಲಿ, ಪರಮ ಪೂಜ್ಯ ಮುರುಘರಾಜೇಂದ್ರ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ತರುಣರನ್ನು ವಿವೇಕಾನಂದರ ರೂಪಧಾರಿಗಳಾಗಿಸುವ ಸಂಕಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿದ್ದರು. ನೆನಪಿಡಿ, ಹತ್ತು ಸಾವಿರ! ಮೊದಲಿಗೆ ಅಷ್ಟು ಜನರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಬೇಕು, ಅವರನ್ನು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದತ್ತ ಭಿನ್ನ ಭಿನ್ನ ಗಾಡಿಗಳಲ್ಲಿ ತರಬೇಕು, ಅವರಿಗಾಗಿ ಬಟ್ಟೆ ತರಬೇಕು, ಅದನ್ನು ತೊಡಿಸಬೇಕು. ವಿವೇಕಾನಂದರಂತೆ ಪೇಟ ತೊಡಿಸಬೇಕು, ಅವರಿಗೆ ಕುಳಿತಲ್ಲೇ ನೀರು, ಊಟ ತಲುಪಿಸಬೇಕು. ಓಹ್ ಎಲ್ಲವೂ ಸಾಹಸವೇ. ಆದರೆ ತೊಟ್ಟ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಬಿಡದೇ ಸಾಧಿಸುವ ದಾಖಲೆಯಿರುವ ಮುಗಳಖೋಡ ಮಠ ಇದನ್ನು ಲೀಲಾಜಾಲವಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸಲು ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲ ಸಿದ್ಧತೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಮೀಟರ್ ಬಟ್ಟೆಗೆ ಹೇಳಿಯಾಯ್ತು. ಪೇಟ ಕಟ್ಟುವವರಿಗಾಗಿ ಹುಡುಕಾಟ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಅತ್ತ ಶಾಲಾ ಕಾಲೇಜುಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಂದಾಯಿಸುವ ಕೆಲಸವೂ ಭರದಿಂದ ಸಾಗಿತು. ನೋಂದಣಿ ಎಂದರೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಹೆಸರು ಬರಕೊಂಡು ಬಂದು ಬಿಡುವುದಲ್ಲ; ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳ ಸಹಮತಿ ಪತ್ರ ಪಡೆದು ಅವರ ಹೆಸರು, ಮೊಬೈಲ್ ಸಂಖ್ಯೆ ಮತ್ತು ಭಾವಚಿತ್ರಗಳನ್ನೊಳಗೊಂಡ ಪತ್ರಕ ತಯಾರು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಅದನ್ನು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ಗೆ ಅಳವಡಿಸಿ ಬಾರ್ಕೋಡ್ ತಯಾರು ಮಾಡಿ ವೈಯಕ್ತಿಕವಾದ ಗುರುತಿನ ಚೀಟಿ ತಯಾರಿಸುವುದು. ಹತ್ತಾರು ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ದಿನ ರಾತ್ರಿಗಳೆನ್ನದೇ ದುಡಿಯಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಹಳ್ಳಿಗಳ ತರುಣ ಸಂಘಟನೆಗಳನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ ಅವರನ್ನೂ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಜೋಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯಾಸ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಹದಿನೈದರಿಂದ ಮುವ್ವತ್ತೊಂಭತ್ತರ ನಡುವೆ ಇರುವ ತರುಣರನ್ನೆಲ್ಲ ರೂಪಧಾರಿಗಳಾಗಿಸುವ ಸಂಕಲ್ಪ ಕೈಗೊಳ್ಳಲಾಗಿತ್ತು. ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಬದುಕಿದ್ದು ಮುವ್ವತ್ತೊಂಬತ್ತೇ ವರ್ಷವಾದ್ದರಿಂದ ಈ ನಿಯಮ!
ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಸಂಖ್ಯೆ ತಲುಪುವುದು ಸುಲಭದ ಸಂಗತಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟು ಜನರನ್ನು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೊಂದಕ್ಕೆ ಕರೆತರಲು ಹೆಣಗಾಡುವ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳಿವೆ ಅಂದಮೇಲೆ ಅಷ್ಟು ಜನರನ್ನು ವಿವೇಕಾನಂದರ ರೂಪಧಾರಿಗಳಾಗಿಸಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿ ಕರೆತರುವುದು ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಅಸಾಧ್ಯವೇ ಆಗಿತ್ತು. ಹಳ್ಳಿಗರಲ್ಲಿ ಮನೆ ಮಾಡಿರುವ ಸನ್ಯಾಸಿಯ ವೇಷ ಧರಿಸುವುದು ಸಲ್ಲದೆಂಬ ಮೌಢ್ಯವನ್ನು ಎದುರಿಸಿ ನಿಂತು ಈ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಒಂದು ವಾತಾವರಣ ರೂಪುಗೊಳ್ಳತೊಡಗಿತು. ನೋಂದಣಿಯಾಗುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ವಿರಾಟ್ ಕೊಹ್ಲಿಯ ಶತಕಗಳಂತೆ ಏರತೊಡಗಿತು. ಮೂರು, ಐದು, ಎಂಟು, ಹತ್ತು ಕೊನೆಗೆ ಹದಿನಾರು ಸಾವಿರಕ್ಕೇರಿತು ಆಕಾಂಕ್ಷೆ ಹೊಂದಿದ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ. ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಇನ್ನು ನೋಂದಣಿ ಇಲ್ಲವೆಂದು ಖಡಾಖಂಡಿತವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಯ್ತು. ಆಗಲೇ ಅವರಿವರ ಪ್ರಭಾವ ಬಳಸಿ ನೋಂದಣಿಗೆ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಿದ್ದು. ಬಿಸಿ ಅದಾಗಲೇ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು.

ಹಾಗಂತ ಇದನ್ನು ವೇಷ ಧಾರಣೆಗೆ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸುವ ಬಯಕೆ ಯಾರಿಗೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಾಮಿಜಿಯವರ ಸಂಕಲ್ಪ ವಿವೇಕ ಆವಾಹನೆಯದ್ದಾಗಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೇ ವಿವೇಕಾನಂದರ ವಿಚಾರಧಾರೆಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಿಸುವ ಅದನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ಮನದಲ್ಲಿ ಇಂಗುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇದ್ದೇ ಇತ್ತು. ಅದಕ್ಕೇ ಆಸುಪಾಸಿನ ಊರೂರಲ್ಲಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ವಿಡಿಯೋ ಪ್ರದರ್ಶನ ಮಾಡಲಾಯ್ತು. ಅದು ಸಾಲದೆಂದು ಪಂಜಿನ ಮೆರವಣಿಗೆಗಳನ್ನು ಆಯೋಜಿಸಿ ಅದನ್ನೂ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಮತ್ತು ವಿವೇಕಾನಂದರ ವಿಚಾರಧಾರೆಯ ಪ್ರಚಾರಕ್ಕೆಂದು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಯ್ತು. ಕೆಲವು ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೇ ಸಾವಿರಾರು ಜನ ಸೇರಿ ಅಚ್ಚರಿಯನ್ನು ಮೂಡಿಸಿದ್ದರು. ಇದು ಬರಲಿರುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಕುರಿತಂತೆ ಹೆದರಿಕೆಯನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಲು ಖಂಡಿತ ಸಾಕಿತ್ತು.

FB_IMG_1515977880628

ಇತ್ತ ವೇದಿಕೆಯ ತಯಾರಿಯೂ ಭರ್ಜರಿಯಾಗಿ ನಡೆದಿತ್ತು. ಐವತ್ತು ಸಾವಿರ ಜನ ಕುಳಿತು ವೀಕ್ಷಿಸಬಲ್ಲ ಭರ್ಜರಿ ವೇದಿಕೆ, ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಜನ ರೂಪಧಾರಿಗಳು ನಿಲ್ಲಬಲ್ಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆ. ಸೆಖೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲೆಂದೇ ಗಿರಗಿರ ಸುತ್ತುವ ಫ್ಯಾನುಗಳು ಓಹ್ ಅದೊಂದು ಸ್ವಗರ್ಾನುಭೂತಿ. ಮುಂಚಿನ ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತು ಮೆರೆಸುತ್ತಿದ್ದ ತರುಣರಿಗೆ ಕೈತುಂಬಾ ಕೆಲಸ. ಬರುತ್ತೇವೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದ ಹಳ್ಳಿಗರನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮಾತಾಡಿಸಬೇಕು, ಅವರ ಆಗಮನವನ್ನು ಖಾತ್ರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಇತ್ತ ಅವರಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕಾದ ಗುರುತಿನ ಚೀಟಿಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನೀರಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಊಟದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಭಂಗಬರದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಬಂದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಚಾಕಲೇಟು ಹಂಚಬೇಕು; ಬೇಗ ಬಂದವರಿಗೆ ತಿಂಡಿಯೂ ಕೊಡಬೇಕು. ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಜನರನ್ನು ಸಾಲಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು, ಇದು ಜಾಗತಿಕ ದಾಖಲೆಯಾಗಬೇಕಿರುವುದರಿಂದ ಬಂದಿರುವ ನಿಣರ್ಾಯಕರು ಹೇಳುವ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಬೇಕು. ಫುಟ್ ಕೌಂಟ್ ಮಶೀನು, ಬಾರ್ ಕೋಡ್ ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಂತೆ ತರುಣರನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕು. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ತರುವ ನೂರಾರು ಬಸ್ಗಳ ಪಾಕರ್ಿಂಗ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ನಿಲ್ಲಬೇಕು. ಎದೆ ಬಡಿತ ಜೋರಾಗುವ ಹೊತ್ತು ಅದು.
ಜನವರಿ ಹನ್ನೆರಡರ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಒಂಭತ್ತು ಗಂಟೆಯ ವೇಳೆಗೆ ಬಸ್ಸುಗಳು ಬರಲಾರಂಭಿಸಿದವು. ಏಶಿಯ ಬುಕ್ ಆಫ್ ರೆಕಾಡ್ಸರ್್, ಇಂಡಿಯಾ ಬುಕ್ ಆಫ್ ರೆಕಾಡ್ಸರ್್ ಮತ್ತು ಗೋಲ್ಡನ್ ಬುಕ್ ಆಫ್ ರೆಕಾಡ್ಸರ್್ನ ತೀಪರ್ುಗಾರರು ಬರಲು ಸ್ವಲ್ಪ ತಡಮಾಡಿದ್ದು ಎಲ್ಲ ಎಡವಟ್ಟುಗಳಿಗೂ ಕಾರಣವಾಗಿಬಿಡ್ತು. ಅವರೆದುರಿಗೆ ಫುಟ್ಕೌಂಟ್ ಶುರುವಾಗಬೇಕಾದ್ದರಿಂದ ಹೊರಗೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ತರುಣರನ್ನು ಒಳಬಿಡುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹತ್ತುಗಂಟೆಗೆ ಎಲ್ಲ ಸಮಸ್ಯೆ ತೀರಿ ಮೊದಲ ಹುಡುಗನನ್ನು ಒಳಬಿಡುವಾಗಾಗಲೇ ಹೊರಗೆ ಐದು ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನ ಸೇರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಐದು ಸಾವಿರ ಹತ್ತಾಗಲು ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ಹಿಡಿಯಲಿಲ್ಲ. ಅದು ನೋಡನೋಡುತ್ತಲೇ ಹದಿನೈದಾಯ್ತು. ರೆಜಿಸ್ಟ್ರೇಶನ್ ಕೌಂಟರಿನಲ್ಲಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮುರಿದು ಬಿತ್ತು. ಬಂದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ವಿವೇಕಾನಂದರ ರೂಪಧಾರಿಗಳಾಗುವ ಹುಚ್ಚು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ನಿಜಕ್ಕೂ ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲು. ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾತುಗಳು, ಕೋಪಾವೇಶ, ಪೊಲೀಸರ ಲಾಠಿ ದರ್ಶನ ಎಲ್ಲವೂ ಆಯ್ತು. ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಎದುರಾದಾಗಲೇ ಪರಿಹಾರಕ್ಕೆ ಹುಡುಕಾಟ ಶುರುವಾಗೋದು. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ನಿಂತ ತರುಣರೇ ತಂತಮ್ಮ ಮಟ್ಟದ ಪರಿಹಾರಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡರು. ಒಂದಿಡೀ ವಿಸ್ತಾರದ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ನೂರಿಪ್ಪತ್ತು ಜನ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ಒಳಬಂದವರಿಗೆ ಪಂಚೆಯುಡಿಸಿ, ಶಲ್ಯ ಹಾಕಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿಂದಲೂ ಒಳದಾಟಿ ಬಂದವರಿಗೆ ಪೇಟ ತೊಡಿಸುವ ಕಾರ್ಯ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ನೋಡನೋಡುತ್ತಲೇ ಕೇಸರೀ ಪಡೆ ಸಭಾಂಗಣವನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಹೋಯ್ತು. ಮೊದಲ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಾವಿರ ಜನರು ರೂಪಧಾರಿಗಳಾಗಿದ್ದರು. ಇದೇ ವೇಗದಲ್ಲಿ ನಡೆದರೆ ಕನಿಷ್ಠ ಐದು ಗಂಟೆ ಬೇಕು. ಅದರರ್ಥ ಮೊದಲು ಬಂದು ಕುಳಿತವ ಐದೈದು ಗಂಟೆ ಹಾಗೆಯೇ ಕುಳಿತಿರಬೇಕು. ಅವರನ್ನು ಸಮಾಧಾನವಾಗಿರಿಸಲು ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಶುರುವಾದವು. ಸ್ಥಳೀಯ ಕಲಾವಿದರು ತಮ್ಮ ಗಾಯನದಿಂದ ಅವರನ್ನು ರಂಜಿಸಿದರು. ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಬಂದಿದ್ದ ಪೃಥ್ವೀಶ್ ರೂಬಿ ಕ್ಯೂಬ್ ಬಳಸಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಚಿತ್ರವನ್ನು ರೂಪಿಸಿದ್ದು ಅಪರೂಪದ್ದಾಗಿತ್ತು. ಮಧ್ಯಾನ್ಹ ಎರಡೂವರೆಯ ವೇಳೆಗೆ ಹತ್ತು ಸಾವಿರದ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ದಾಟಿ ವಿವೇಕ ವೇಷಧಾರಿಗಳು ಸಭಾಂಗಣದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಕೇಸರೀ ಪಡೆಯಾಗಿ ರಾರಾಜಿಸಿದರು. ಆಗಾಗ ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಮಾತುಗಳು, ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದ ಘೋಷಣೆಗಳು ಅಲ್ಲೊಂದು ರುದ್ರ ಭಯಂಕರ ವಾತಾವರಣವನ್ನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಎರಡೂವರೆಗೆ ಆ ಮಕ್ಕಳ ತಲೆಯಮೇಲೆ ಹಾದು ಹೋದ ಡ್ರೋನ್ಗಳು ದಾಖಲೆಗೆ ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲ ಆವಶ್ಯಕತೆಗಳನ್ನೂ ಪೂರೈಸಿದ್ದವು.

ಸಹಸ್ರ ಸಹಸ್ರ ಸಂಖ್ಯೆಯ ವಿವೇಕಾನಂದರನ್ನು ನೋಡುವ ಭಾಗ್ಯ ನೆರೆದಿದ್ದವರಲ್ಲೆಲ್ಲ ಆನಂದದ ಹೊನಲನ್ನು ಹರಿಸಿತ್ತು. ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದವರಂತೂ ಮೈಮರೆತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಇಂತಹುದೊಂದು ವಿಶಾಲ ಸಂಕಲ್ಪಗೈದಿದ್ದ ಮುಗಳಖೋಡದ ಸ್ವಾಮಿಗಳಂತೂ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಭಾವದೊಳಗೆ ಮೈಮರೆತಿದ್ದರು. ವಿವೇಕಾನಂದರೇ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಅದ್ವೈತಾಶ್ರಮದ ಈಗಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾದ ಸ್ವಾಮಿ ಮುಕ್ತಿದಾನಂದಜೀ ಕುಂಭಮೇಳದ ನಂತರ ಕಂಡುಬಂದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದೃಶ್ಯವಿದೆಂದು ಉದ್ಗರಿಸಿದರು. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ‘ವಿವೇಕ ಕುಂಭ’ವೆಂದು ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೊಸದಾಗಿ ನಾಮಕರಣವಾಯ್ತು.

FB_IMG_1515977947286

ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಹೇಳುತ್ತಾರಲ್ಲ, ಇಂಪಾದ ನಾದವ ಕೇಳಿ, ಕೇಳಿ ತರುಣ ವರ್ಗ ಮಲಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ ಅವರನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸಲು ಭೇರಿ-ನಗಾರಿಗಳೇ ಬೇಕಿದೆ ಅಂತ. ಅದನ್ನು ಸಾಕಾರಗೊಳಿಸಲೆಂದೇ 880ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ದೇಸೀ ವಾದ್ಯಗಳು ಭರ್ಜರಿ ಸದ್ದಿಗೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದವು. ಒಂದೊಂದೂ ವಾದ್ಯವೂ ನೂರುನೂರು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ನೆರೆದಿದ್ದವು. ಅಷ್ಟೂ ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮೊಳಗಿದಾಗ ವೇದಿಕೆಯೆಲ್ಲ ಒಮ್ಮೆ ಅಲುಗಾಡಿದಂತಹ ಅನುಭವ! ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಆನಂತರ ಮಾತನಾಡಿ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಯಲ್ಲಿ ನಾಡಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲ ಸಂದೇಶವನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟರು. ಸ್ವತಃ ಶ್ರೀಮಠಕ್ಕೂ ಸಾಗಬೇಕಾದ ಮುಂದಿನ ದಾರಿಯ ಕುರಿತಂತೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ತಿಳಿಹೇಳಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಸಂದೇಶ ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಮುಟ್ಟುವ ಕುರಿತಂತೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ವಹಿಸಿದರು. ನಾಯಕನ ರೀತಿಯೇ ಅದು. ಮಹಾಪುರುಷರನ್ನು ವೋಟಿಗಾಗಿ ಬಳಸುವುದಲ್ಲ ಬದಲಿಗೆ ಅವರ ವಿಚಾರ ಧಾರೆಯನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರ ನಿಮರ್ಾಣಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸುವುದು. ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು ಇದನ್ನು ಅರಿಯೋದು ಯಾವಾಗ? ವಿವೇಕಾನಂದರ ಜಯಂತಿ ಮಾಡದೇ ತಾವು ಹಿಂದೂಗಳ ವಿರುದ್ಧದ ಸೇಡನ್ನು ತೀರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆಂದು ಭಾವಿಸಿರಬಹುದು ಆದರೆ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ತಮ್ಮ ಮಾತುಗಳ ಮೂಲಕ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಜಯಂತಿಯಂದು ನೆರೆದಿದ್ದ ಸಾವಿರಾರು ಜನರಿಗೆ ಪ್ರೇರಣೆ ನೀಡಿದರು. ಅವರ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಯ ಭಾಷಣದ ಪರಿಣಾಮವದೇನು ಗೊತ್ತೇ? ಮರುದಿನವೇ ಮುಗಳಖೋಡದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಐದು ಗ್ರಾಮಗಳನ್ನು ಸ್ಮಾಟರ್್ವಿಲೇಜ್ ಆಗಿಸುವ ಸಂಕಲ್ಪ ಘೋಷಿಸಿಯೇ ಬಿಟ್ಟರು. ಸ್ಮಾಟರ್್ ವಿಲೇಜ್ ಆಗುವುದೆಂದರೆ ಹಳ್ಳಿಗಳು ಬಯಲು ಶೌಚಾಲಯ ಮುಕ್ತವಾಗೋದು, ಹೊಗೆ ರಹಿತವಾಗೋದು, ಮೂಲ ಸೌಕರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಪಟ್ಟಣಗಳಿಗೆ ಸರಿಸಮವಾಗೋದು. ಪಾನ ಮುಕ್ತವಾಗೋದು, ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಸಶಕ್ತರಾಗೋದು, ರೈತ ಸ್ವಾವಲಂಬಿಯಾಗೋದು, ತರುಣ ಭಾಗ್ಯಗಳಿಗೆ ಕೈಚಾಚದೇ ಕೈತುಂಬಾ ಉದ್ಯೋಗ ಹೊಂದುವುದು ಮತ್ತು ಹಳ್ಳಿಗಳು ಡಿಜಿಟೈಸ್ ಆಗೋದು. ಒಟ್ಟಾರೆ ಹಳ್ಳಿಗಳ ಜನ ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ಬರುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲದೇ ತಂತಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲೇ ಆನಂದದಿಂದಿರೋದು ಅಷ್ಟೇ.

FB_IMG_1515977964519

ಸಾವಿರಾರು ವಿವೇಕಾನಂದರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದ ಕೆಲವೇ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರು ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು ಐದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡಲಾಗದ್ದನ್ನು ಮಾಡಿ ತೋರಿಸಿಬಿಟ್ಟರು. ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಯವರಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ವಿವೇಕಾನಂದ ರೂಪಧಾರಿಗಳನ್ನು ನಿಮರ್ಿಸುವ ಸಂಕಲ್ಪ ಹೊತ್ತ ಸಂತ ಮನಸು ಮಾಡಿದರೆ ಜನ ಜೀವನವನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸಬಲ್ಲ ಅಂತ! ನಮಗೆ ಅರಿವಿಲ್ಲದೇ ವಿವೇಕ ಕುಂಭದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕನಸಿನ ಕನರ್ಾಟಕ ಮೈದಳೆದಿತ್ತು!

ಜೀವಂತಿಕೆ ತುಂಬುವ ಶಿಕ್ಷಣ ಬೇಕಾಗಿದೆ!

ಜೀವಂತಿಕೆ ತುಂಬುವ ಶಿಕ್ಷಣ ಬೇಕಾಗಿದೆ!

ಮಂಗಳೂರು-ಬೆಂಗಳೂರುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿವೆ. ಒಮ್ಮೆ ಒಳಹೊಕ್ಕರೆ ಹೊರಬರುವ ವೇಳೆಗೆ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳು ಪರಪ್ಪನ ಅಗ್ರಹಾರದಲ್ಲೂ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಬದುಕುವ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆದು ಬರುತ್ತಾರೆ. ಆ ಪರಿಯ ಜೈಲುಗಳನ್ನೂ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ರೂಪಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ಚಿಂತನೆಗಳು ಅರಳಲು ಬೇಕಾದ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯದ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿ ಸಕರ್ಾರಿ ನೌಕರಿಯಲ್ಲಿ ಉನ್ನತ ಹುದ್ದೆ ಪಡೆಯಬಹುದೇನೋ ಸರಿ, ಆದರೆ ಆತ ತನ್ನ ಹುದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಛಾಪು ಮೂಡಿಸಬಲ್ಲ, ಹೊಸತನವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಬಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಾರನಂತೂ ಖಂಡಿತ ಆಗಲಾರ.

ಬೆಳಗಾವಿಯ ಹಳ್ಳಿಯೊಂದರ ಶಾಲೆಗೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಭೇಟಿಕೊಡುವ ಅವಕಾಶ ಒದಗಿ ಬಂದಿತ್ತು. ಮುಖ್ಯೋಪಾಧ್ಯಾಯರು, ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಲೆಂದು ತರಗತಿಯೊಳಗೆ ಇಣುಕಿದರೆ ಮನ ಕಲಕುವ ದೃಶ್ಯ. ತರಗತಿಗಳಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ತ ಬೆಳಕಿಲ್ಲ, ಸಹಜವಾಗಿ ಗಾಳಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ಇಪ್ಪತ್ತಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಕ್ಕಳು ಒಂದು ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಳಗಿನಿಂದ ಸಂಜೆಯವರೆಗೂ ಆ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿರಬೇಕು. ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳ ಮೇಲೆ, ದೇಹಾರೋಗ್ಯದ ಮೇಲೆ ಆಗುವ ಪ್ರಭಾವಗಳನ್ನು ಊಹಿಸಿ ವಿಶಾಲವಾದ ಶಾಲೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕಂಡಿದ್ದವನಿಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಗಾಬರಿಯಾಯ್ತು. ಇಲ್ಲಿನ ಶಾಲೆಗಳು ಇದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಕೆಟ್ಟ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕೇಳಿ ಏನೂ ತೋಚದೇ ಸಮ್ಮನಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ. ಯಾಕೋ ಗುರುದೇವ ರವೀಂದ್ರರ ಶಾಂತಿನಿಕೇತನ ನೆನಪಾಯ್ತು. ಪಶ್ಚಿಮದ ನಮೂನೆಯನ್ನು ನಕಲು ಮಾಡಿದುದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಗಳ ನಡುವೆ ಕೂಡಿ ಹಾಕುವ ಪರಿಪಾಠ ನಮಗೆ ರೋಗವಾಗಿ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಶಕ್ತಿಯ ಕಾರಂಜಿಯಿಂದ ಕೂಡಿದ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳ ಚಿಮ್ಮುವ ಬುಗ್ಗೆಯನ್ನು ಬಂಧಿಸಿ ಕೂಡಿಡುವ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ನಕಲು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸ ಭರದಿಂದ ಸಾಗಿದೆ. ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲ; ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ದೊರೆತ ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಇದೇ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ನಡೆದು ಬಂದಿರೋದು. ಪಶ್ಚಿಮದ ಶಿಕ್ಷಣದ ಮಾಡೆಲ್ಲು ಅದಾಗಲೇ ಅನೇಕ ಮಜಲುಗಳನ್ನು ದಾಟಿ ಬಂದಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಈ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ನಿರಂತರ ಸಂಶೋಧನೆಗಳೂ ನಡೆಯುತ್ತಿವೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಿಕ್ಷಣವಂತೂ ಮನಮುಟ್ಟುವಂಥದ್ದು. ಅಲ್ಲಿ ಇಂದಿನ ದಿನಗಳ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ ಅಕ್ಷರಶಃ ಪುಸ್ತಕ ರಹಿತವಾದುದು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿಯಂತೆ ಮಕ್ಕಳು ವಿಷಯಕ್ಕೊಂದು ಪುಸ್ತಕದ ಹೊರೆ ಹೊರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಮನೆಗೆ ತಂದು ಹೋಂ ವಕರ್್ನ ತಲೆಬೇನೆಯನ್ನೂ ಹೊತ್ತು ತಿರುಗಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಆಟ ಆಡಲೆಂದೇ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಅಥವಾ ಆಟ ಆಡುತ್ತಲೇ ಶಾಲೆ ಮುಗಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕಲಿಕೆ ಒಂದು ಆನಂದವಾಗಿ ಬದಲಾಗೋದು ಹೀಗೆ. ಈ ಶಿಕ್ಷಣದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿಯೇ ಅವರಿಗೆ ಸಂಘ ಬದುಕಿಗಾಗಿ ಅನುಸರಿಸಲೇಬೇಕಾದ ಸಾಮಾಜಿಕ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಟ್ಟು ತಿಳಿ ಹೇಳೋದು ಅಲ್ಲಿ. ರಸ್ತೆಯನ್ನು ಗಲೀಜು ಮಾಡಬಾರದು, ಕಾರಲ್ಲಿ ಕುಳಿತೊಡನೆ ಬೆಲ್ಟು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಚಾಕ್ಲೇಟ್ನ ರ್ಯಾಪರ್ ಡಸ್ಟ್ಬಿನ್ಗೇ ಎಸೆಯಬೇಕು, ರೆಡ್ಸಿಗ್ನಲ್ ಅಂದರೆ ನಿಲ್ಲೋದು, ಗ್ರೀನ್ ಸಿಗ್ನಲ್ ಬರೋವರೆಗೆ ಹೊರಡಬಾರದು. ಇವೆಲ್ಲ ಶಿಕ್ಷಣ ಆ ವೇಳೆಯಲ್ಲೇ ಸಿಗೋದು. ಮತ್ತು ಆ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟ ಪಾಠ ಶಾಶ್ವತ. ನಾವಾದರೋ ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಮ್ಮದಲ್ಲದ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಕಲಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ.  ಹುಟ್ಟಿದಾಗಿನಿಂದ ಕನ್ನಡ-ಕೊಂಕಣಿ-ತುಳುಗಳಲ್ಲಿ ಆಲೋಚಿಸುವ ಮಗು ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಅದನ್ನು ಅನುವಾದ ಮಾಡುವ ತೊಂದರೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಗಳ ನಡುವೆ ಬಂಧಿಸುವ ಕಿರಿಕಿರಿಗೆ ಸಿಲುಕಿದ ಪುಟ್ಟ ಮಗು ಈಗ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಮಾಡಲಾಗದ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ತನ್ನ ತಾನು ಒಡ್ಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆಗಲೇ ಗುಲಾಮಿ ಮಾನಸಿಕತೆ ಮೈದೋರುವುದು. ಭಾಷೆ ತನ್ನದಲ್ಲ, ಚಿಂತನೆಗಳು ತನ್ನದಲ್ಲ. ಕ್ರಮೇಣ ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ತನ್ನದಲ್ಲದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೂ ಆವಾಹನೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಒಟ್ಟಾರೆ ಕಥೆ ಮುಗಿದಂತೆ. ತಾರುಣ್ಯ ಅತ್ತ ಪಶ್ಚಿಮದ್ದೂ ಅಲ್ಲದ ಇತ್ತ ಭಾರತೀಯವಾದದ್ದೂ ಅಲ್ಲದ ಎಡಬಿಡಂಗಿ ಸಮಾಜದ ಅಂಗವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಪಶ್ಚಿಮದ ಪ್ರಾಪಂಚಿಕತೆ ಇವರನ್ನು ಸೆಳೆಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಭಾರತದ ಮೌಲ್ಯಗಳಿಂದ ದೂರವಾಗುತ್ತಿರುವೆನೆಂಬ ಪಾಪ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಕೂಡ. ಕವಲುದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಈ ತಾರುಣ್ಯವನ್ನು ಸುಂದರವಾಗಿ ರೂಪಿಸುವುದು ಸುಲಭದ ಮಾತಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಬಾಲ್ಯದ ಶಿಕ್ಷಣ ಬಲು ಯೋಗ್ಯವಾದುದಾಗಿರಬೇಕು.

1

ನಾವು ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೊದಲ ಹಂತದಲ್ಲಿಯೇ ಸೋತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಲು ಸಿಕ್ಕ ಶ್ರೀ ಅಶೋಕ್ ಠಾಕೂರರು ಶಾಲೆಯೊಂದನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿರುವುದರ ಕುರಿತಂತೆ ಹೇಳಿದರು. ಒಂದಲ್ಲ ಅಂತಹ ನಾಲ್ಕಾರು ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಜೊತೆಗೆ ದತ್ತು ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಸಕರ್ಾರಿ ಶಾಲೆಗಳನ್ನೂ ಅವರು ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ರಮವೇ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದುದು. ಅಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ಓದುವುದಿಲ್ಲ. ಮೇಷ್ಟ್ರು ಓದುತ್ತಾರೆ ಮಕ್ಕಳು ಕೇಳುತ್ತಾರಷ್ಟೇ! ಅವರು ಹೇಳುವ ಕಲ್ಪನೆಯೇ ಅದ್ಭುತ. ಸಂಬಳ ಕೊಡುವುದು ಮೇಷ್ಟರಿಗೆ ಹೀಗಾಗಿ ಅವರು ಓದಲಿ; ಮಕ್ಕಳು ಕೇಳಲಿ ಅಂತಾರೆ ಅವರು. ನೋಡುವುದರ ನಂತರ ಮಕ್ಕಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆ ಅರಳೋದು ಕೇಳುವುದರಲ್ಲಿಯೇ. ಅವರು ಆ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಕೇಳುವುದನ್ನು ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಗ್ರಹಿಕೆಯ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವೂ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ಎ, ಬಿ, ಸಿ, ಡಿ ಬರೆಸಿ ಉರು ಹೊಡೆಸುವುದರಲ್ಲಿ ಮಗ್ನವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಮಕ್ಕಳ ಒಂದು ಕೌಶಲವನ್ನು ಪೂರ್ಣ ನಾಶಮಾಡಿಯೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಗಹನವಾದ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಕೇಳುವ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವನ್ನೇ ತರುಣರು ಕಳಕೊಂಡಿರೋದು. ಸೀಟಿ ಹೊಡೆಯುವ ಕೇಕೆ ಹಾಕುವ ಮಾತುಗಳಿದ್ದರಷ್ಟೇ ಅವರಿಗೆ ಆನಂದ. ಅಂತಮರ್ುಖಿಯಾಗಿಸಬಲ್ಲ ಪ್ರವಚನಗಳಿಂದ ಅವರೆಲ್ಲ ಬಲು ದೂರ. ಇದು ಬಾಲ್ಯದ ಶಿಕ್ಷಣದ ಸಮಸ್ಯೆಯೇ. ಊರಿನ ಶಾಲೆಗೇ ಹೋಗದ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಕುಳಿತು ಕೇಳಬಲ್ಲ ಗುರುವಿನ ಪ್ರವಚನಗಳಿಗೆ ತರುಣ ಕಿವಿಯಾಗಲಾರ. ನಾವು ಅವನ ಕಿವಿಗಳನ್ನು ಹರಿದು ಹಾಕಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ.

ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಅನುಭವ ಜನ್ಯವಾದ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಬೆಲೆ. ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಅವನೇ ಅನುಭವದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನಲ್ಲ ಅದು ಜೀವನದ ಪಾಠವಾಗಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಯೋಗಾತ್ಮಕ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಒತ್ತು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಯ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ನಯಾಪೈಸೆಯಷ್ಟೂ ಕಿಮ್ಮತ್ತಿಲ್ಲ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಹೇರುತ್ತಾರೆ, ‘ನಾವು ಚಿಕ್ಕವರಾಗಿದ್ದಾಗ ಹೇಗಿತ್ತು ಗೊತ್ತಾ?’ ಅಂತಾನೇ ಅವರ ಮಾತುಗಳೆಲ್ಲ ಶುರುವಾಗೋದು. ಅದು ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರ ಹುಡುಕಲು ಪ್ರೇರಣೆಯಾಗಿ ದಕ್ಕುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಸಮಸ್ಯೆ ಮತ್ತು ಪರಿಹಾರಗಳೆರಡರೆಡೆಗೆ ಅಸಡ್ಡೆ ಮೂಡುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅತ್ತ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋದರೂ ಹಾಗೆಯೇ. ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಯ ಸಹಜ ಅಭಿಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ಮನ್ನಣೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಟೈಮ್ಟೇಬಲ್ನ ನಿಯಮದಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗೆ ಮಿಸುಕಾಡಲೂ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪೂರೈಸುವ ಸುಂದರ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ತಮ್ಮದೆಂದು ಬಡಾಯಿ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ ಪ್ರತಿ ದೊಡ್ಡ ಶಾಲೆಯೂ ಕೂಡ. ಆದರೆ ಹಾಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಪೂರೈಸುವ ಭರದಲ್ಲಿ ಆ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಯ ಆಂತರ್ಯದ ಹೋರಾಟದ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವನ್ನೇ ಕದಡಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆಂಬುದನ್ನು ಮರೆತು ಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತೇವೆ. ಬಾಳೇಹಣ್ಣನ್ನು ಸುಲಿದು ಬಾಯಿಗಿಡುವುದು ಅದ್ಯಾವ ಶಿಕ್ಷಣ? ಬಾಳೇಹಣ್ಣನ್ನು ಬೆಳೆಸಿ ಮರದಿಂದ ಕಿತ್ತು ತಂದು ಸುಲಿದು ಹಂಚಿಕೊಂಡು ತಿನ್ನುವಂತಹ ಕಲ್ಪನೆ ಬೇಡವೇನು?

3

ಮಂಗಳೂರು-ಬೆಂಗಳೂರುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿವೆ. ಒಮ್ಮೆ ಒಳಹೊಕ್ಕರೆ ಹೊರಬರುವ ವೇಳೆಗೆ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳು ಪರಪ್ಪನ ಅಗ್ರಹಾರದಲ್ಲೂ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಬದುಕುವ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆದು ಬರುತ್ತಾರೆ. ಆ ಪರಿಯ ಜೈಲುಗಳನ್ನೂ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ರೂಪಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ಚಿಂತನೆಗಳು ಅರಳಲು ಬೇಕಾದ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯದ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿ ಸಕರ್ಾರಿ ನೌಕರಿಯಲ್ಲಿ ಉನ್ನತ ಹುದ್ದೆ ಪಡೆಯಬಹುದೇನೋ ಸರಿ, ಆದರೆ ಆತ ತನ್ನ ಹುದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಛಾಪು ಮೂಡಿಸಬಲ್ಲ, ಹೊಸತನವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಬಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಾರನಂತೂ ಖಂಡಿತ ಆಗಲಾರ. ನಮಗೀಗ ಬೇಕಿರೋದು ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಿಬಿಡಬಲ್ಲವನಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ಸವಾಲನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಪರಿಹಾರ ಹುಡುಕಿ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ದಾಸ್ಯದಿಂದ ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಬಲ್ಲ ವೀರ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಬದಲಾವಣೆಯತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಬೇಕಿರೋದು. ಮೊದಲೈದು ವರ್ಷ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯರು ಮುದ್ದಿನಿಂದ ಪಾಠ ಕಲಿಸಲಿ. ಆನಂತರದ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಅಗತ್ಯಬಿದ್ದರೆ ದಂಡಿಸಲಿ. ಆ ವೇಳೆಗೆ ಮೀಸೆ ಚಿಗುರಿದ ಪೋರನಾಗಿದ್ದರೆ ಅವನಿಗೆ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಆಲೋಚಿಸುವ ಅಗತ್ಯ ಬಿದ್ದರೆ ತಿದ್ದುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನಮ್ಮ ಹೆಗಲ ಮೇಲಿದ್ದರೆ ಸಾಕು. ಹಾಗೆನ್ನುತ್ತದೆ ಸಂಸ್ಕೃತದ ಒಂದು ಶ್ಲೋಕ!

4

ಭಾರತೀಯ ಶಿಕ್ಷಣದ ಕಲ್ಪನೆ ಇದ್ದದ್ದೇ ಹಾಗೆ. ಆರೇಳು ವರ್ಷದ ವೇಳೆಗೆ ಉಪನಯನ ಮಾಡಿಸಿ ಗುರುಕುಲಕ್ಕೆ ಕಳಿಸಿದರೆ ಮನೆಯ ಬಂಧನವನ್ನೆಲ್ಲ ಕಳಚಿ ಹುಡುಗ ಅಧ್ಯಯನಶೀಲನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಗುರುವಿಗೆ ಶಿಷ್ಯನ ಅಧ್ಯಯನ ತೃಪ್ತಿ ತಂದ ಮೇಲೆ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿ ಬರುತ್ತಾನೆ. ಉದ್ಯೋಗಶೀಲನಾಗುತ್ತಾನೆ. ನಮ್ಮ ಇಡಿಯ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಗುರುಕೇಂದ್ರಿತ. ಮೊದಲ ಪ್ರಾಶಸ್ತ್ಯ ಆತನಿಗೇ. ಆನಂತರ ಗುರುಕುಲದ ಕಟ್ಟಡ, ಅಲ್ಲಿರುವ ದನ-ಕರುಗಳು, ಗುರುಗಳ ಸಿರಿವಂತಿಕೆ ಇವುಗಳಿಗೆ. ಸದ್ಗುರುಗಳು ಸಿಕ್ಕರೆ ಹುಡುಗ ಬೇರೆಡೆ ಕಣ್ಣಾಡಿಸುವ ಪ್ರಮೇಯವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತ ಮಾಡುತ್ತ ಆತ ತನ್ನ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಪೂರೈಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಶಿಷ್ಯನ ಆಯ್ಕೆಯೂ ಹಾಗೆಯೇ. ಅದು ಅವನ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯರ ಶಿಕ್ಷಣದ ಮಟ್ಟವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದುದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಅಪ್ಪನ ಸಿರಿವಂತಿಕೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲಿನದುದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಬದಲಿಗೆ ಶಿಷ್ಯನ ಶ್ರದ್ಧೆ, ಭಕ್ತಿಗಳೇ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆಯಾಗಿದ್ದವು. ಅದರ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ಅವನಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕಾದ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು ಗುರುಗಳು.

ಸ್ವಲ್ಪ ಈಗಿನ ಕಾಲಮಾನವನ್ನು ನೋಡಿ. ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸುವಾಗ ಆ ಶಾಲೆಯ ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನು ಎಂದಾದರು ಗಮನಿಸುವಿರೇನು? ತಮ್ಮ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ಎಷ್ಟು ಅಂಕ ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆಂದು ಮುಗಿಲೆತ್ತರದ ಕಟೌಟು ಹಾಕುವ ಶಾಲೆಗಳು ಶಾಲೆಯ ಮಾಸ್ತರರ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವೇನು ಎಂಬ ಫ್ಲೆಕ್ಸು ಹಾಕಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿರುವಿರಾ? ಶಾಲೆಯ ಕಟ್ಟಡವನ್ನು ಕಂಡು ಮಾರು ಹೋಗುವ ನಮಗೆ ಒಳಗಿನ ಹೂರಣದ ಚಿಂತೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಮಗನನ್ನು ಸೇರಿಸುವಾಗ ಮೊದಲ ಆದ್ಯತೆ ಕಟ್ಟಡಕ್ಕೆ, ಎರಡನೆಯದು ಅಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರಯೋಗಾಲಯದ ವಿಸ್ತಾರಕ್ಕೆ, ಮೂರನೆಯದು ಯಂತ್ರವೇ ಮಾತಾಡುವ ಸ್ಮಾಟರ್್ ಕ್ಲಾಸುಗಳಿಗೆ. ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ ಇಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಜಾಗವೇ ಇಲ್ಲ. ಅದರಿಂದಾಗಿಯೇ ಆದರ್ಶವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವವರು ನಾವಾಗಬೇಕೆಂದು ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೂ ಅನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಗುರುಕುಲದಲ್ಲಿ ಗುರುವನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ನೋಡಿ ಅನುಭವಿಸಿ ಪಾಠ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿ ಈಗಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಗೆ ಮಾಡಬಹುದೇನು? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರಿಸಲು ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಗಳು ಯೋಗ್ಯವಾದರೆ ನಾವು ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವಲ್ಲಿ ಅರ್ಧಗೆದ್ದಂತೆ.

2

ಈ ಬದಲಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಪಾತ್ರ ಶಾಲೆಗಳದ್ದಲ್ಲ, ನಮ್ಮದ್ದೇ. ಈ ಬಾರಿ ಶಾಲೆಗೆ ಮಗುವನ್ನು ಸೇರಿಸುವಾಗ ಶಿಕ್ಷಕರ ಕುರಿತಂತೆ ಮಾಹಿತಿ ಕೇಳಿ. ಅವರನ್ನು ಹಿಂದಿನ ವರ್ಷದ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳು, ಪೋಷಕರು ಹೇಗೆ ಗ್ರೇಡ್ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ಕೇಳಿ ನೋಡಿ. ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ಗುರುಗಳ ಯೋಗ್ಯತೆ ಅಳೆಯುವ ಪದ್ಧತಿ ಸರಿಯಲ್ಲ. ಆದರೆ ಶಿಕ್ಷಕರೊಬ್ಬರು ಶಾಲೆಗೆ ಸರಿಯಾದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾರಾ? ಪಾಠವನ್ನು ಅರ್ಥವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಾರಾ? ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರಾ? ಎಂಬುದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಯಾವ ಸಿಸಿಟಿವಿಯೂ ಉತ್ತರ ಕೊಡಲಾರದು. ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳೇ ಇದಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತ ನಿಣರ್ಾಯಕರು. ವರ್ಷದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳು, ಪೋಷಕರು ನೀಡುವ ಅಂಕಿಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ಶಿಕ್ಷಕರೊಬ್ಬರ ಭವಿಷ್ಯ ನಿರ್ಣಯವಾಗಬೇಕು. ಸತತ ಮೂರು ವರ್ಷ ಅಂಕ ಗಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಕಂಡು ಬರದಿದ್ದರೆ ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೇ ಮನೆಗೆ ಕಳಿಸಬೇಕು. ಇಷ್ಟು ಕಠೋರ ನಿಯಮವನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತಂದು ನೋಡಿ, ಶಾಲೆ ಬಿಟ್ಟು ಇತರೆ ವ್ಯವಹಾರ ಮಾಡುವ ಶಿಕ್ಷಕರು ನೆಟ್ಟಗಾಗುತ್ತಾರೆ. ಮಕ್ಕಳ ಪ್ರೀತಿ ಗಳಿಸದೇ ಹೆದರಿಸಿ ಕೂರಿಸುವ ಉಪನ್ಯಾಸಕರುಗಳೆಲ್ಲ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಬಾಗುವುದನ್ನು ಕಲಿಯುತ್ತಾರೆ. ತನ್ನ ಪಾಠ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಆಸಕ್ತಿಕರವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

ಹಾಗಂತ ಇಂತಹ ಶಿಕ್ಷಕರಿಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ. ಖಂಡಿತ ಇದ್ದಾರೆ. ಹಾಗೆಂದೇ ಒಂದಷ್ಟು ಶ್ರೇಷ್ಠ ನಾಗರಿಕರು ನಿಮರ್ಾಣಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರೋದು. ಆದರೆ ನೂರು ಕೋಟಿ ಜನರಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಅಗತ್ಯವೋ ಅಷ್ಟು ಜನ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲವೆನ್ನುವುದೇ ದೌಭರ್ಾಗ್ಯಪೂರ್ಣ ಸಂಗತಿ. ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಶಿಕ್ಷಕ ಕೇಂದ್ರಿತವಾದವೆಂದರೆ ಯಾವ ಬಾಹ್ಯ ಬಹುಮುಖ್ಯ ಬದಲಾವಣೆಯೂ ಇಲ್ಲದೇ ಪ್ರಾಚೀನ ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಅಡಿಪಾಯ ಹಾಕಿದಂತೆ. ಭಾರತದ ಪಾಲಿಗೆ ವಿಕಾಸದ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆಯೇ ಟೈಮ್ಲೈನಿನಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ಹೋಗೋದು. ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾಗಿರುವ ಭಾರತೀಯ ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ರಮವನ್ನು ಪುನರುಜ್ಜೀವನಗೊಳಿಸೋದು. ಹಾಗಂತ ಇರುವುದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಬದಲಿಸಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲ. ಪಶ್ಚಿಮದ ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ರಮ ನಮಗೆ ಆಕರ್ಷಣೀಯ ದೇಹದ ಕಲ್ಪನೆ ಕೊಟ್ಟಿದೆ. ನಾವು ಅದರೊಳಗೆ ಭಾರತೀಯ ಹೃದಯವನ್ನು ತುಂಬಬೇಕಷ್ಟೇ! ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ನಾವೆಲ್ಲ ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ವಿಕಾಸದ ಕುರಿತಂತೆ ಮಾತನಾಡುವಾಗಲೂ ಬರಿಯ ಬಾಹ್ಯ ಬದಲಾವಣೆಗಳ ಕುರಿತಂತೆಯಷ್ಟೇ ಚಚರ್ಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಆಂತರಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಮರೆತೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ.

ಇವಿಷ್ಟು ತಲೆಗೆ ಹಾದು ಹೋದದ್ದೇಕೆ ಗೊತ್ತೇ? ನಾನು ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖ ಮಾಡಿದ ಬೆಳಗಾವಿಯ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಗಾಳಿ-ಬೆಳಕು ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ನಿಜ. ಆದರೆ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಜೀವಂತಿಕೆ ಇತ್ತು; ಲವಲವಿಕೆ ಇತ್ತು. ಪಟ್ಟಣದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಸವಲತ್ತುಗಳನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟ ನಂತರವೂ ಜೀವಕಳೆಯೇ ಇಲ್ಲದಂತಾಗಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ. ಹೀಗೇಕೆ ಎಂಬ ಗೊಂದಲ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ನಿಮ್ಮೆದುರು ಬಿಚ್ಚಿಡಬೇಕೆನಿಸಿತಷ್ಟೇ!

ಮುಂದಿನ ವಾರಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೊಸ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳೋಣ.

ಒಂದೇ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಸಹಸ್ರ ವಿವೇಕ ದರ್ಶನ

ಒಂದೇ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಸಹಸ್ರ ವಿವೇಕ ದರ್ಶನ

ಈ ಬಾರಿ ಮುಗಳಖೋಡದ ಜಾತ್ರೆಯ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯವೆಂದರೆ ಜನವರಿ 12ರ ವಿವೇಕಾನಂದ ಜಯಂತಿಯನ್ನು ಅತಿ ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿ ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಹದಿನೈದರಿಂದ ಮುವ್ವತ್ತೊಂಬತ್ತರ ನಡುವಿನ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ತರುಣರನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿ ಅವರಿಗೆ ವಿವೇಕಾನಂದರ ವೇಷಧಾರಣೆ ಮಾಡಿಸಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ಅವರ ಮೂಲಕ ಹೇಳಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇಡಿಯ ಮಠ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕಾಗಿ ಬಲು ವಿಶಿಷ್ಟರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಂಗಾರಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ.

ಮುಗಳಖೋಡ ಬೆಳಗಾವಿಯಲ್ಲಿರೋ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಹಳ್ಳಿ. ಇದು ದಾಸೋಹ ಮಠವೆಂದೇ ಖ್ಯಾತ. ದಿನದ ಯಾವ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದರೂ ಪ್ರಸಾದಕ್ಕೆ ಕೊರತೆಯಾಗಲಾರದು. ಭಕ್ತರ ಭಕ್ತಿಯೂ ಅದೆಂಥದ್ದೆಂದರೆ ದಕ್ಷಿಣದಿಂದ ಬಂದವರು ಗಾಬರಿಯಾಗುವಷ್ಟು. ಉತ್ತರಕ್ಕೂ ದಕ್ಷಿಣಕ್ಕೂ ಇರುವ ಮಹತ್ವದ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಇದೇ. ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ ಹೃದಯ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ; ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ ಬೌದ್ಧಿಕ ಸಿರಿವಂತಿಕೆ. ಉತ್ತರ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಹತ್ವಕೊಟ್ಟರೆ, ದಕ್ಷಿಣ ತತ್ತ್ವಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮೌಲ್ಯ ನೀಡುತ್ತದೆ. ದಕ್ಷಿಣ ಜ್ಞಾನ ಮಾಗರ್ಿಯಾಗುವ ತವಕದಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ಉತ್ತರ ಯಾವ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನೂ ಕೇಳದೇ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ತಬ್ಬಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಉತ್ತರ ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಆನಂದವೇ ಬೇರೆ. ಇಲ್ಲಿ ಈ ಭಾವ ಅದು ಹೇಗೆ ಬೆಳೆಯಿತೋ, ಮೊದಲೇ ಇದ್ದಿದ್ದೆನ್ನುವುದಾದರೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಆಕ್ರಮಣ, ದಾಸ್ಯಗಳ ನಂತರವೂ ಅದೇ ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನು ಈ ಭಾಗದ ಜನ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾದರೂ ಹೇಗೆ ಎನ್ನುವುದು ನನ್ನನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ಕಾಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ನೀವು ಓದಿಕೊಂಡಿರುವ ಇತಿಹಾಸ, ವಿಜ್ಞಾನ, ಮಾನವ ಶಾಸ್ತ್ರ, ಮನಶ್ಶಾಸ್ತ್ರ ಯಾವುವೂ ನಿಮಗೆ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಖಂಡಿತ ಕೊಡಲಾರವು.

1

ಆದರೆ ನಾನು ಕಳೆದೊಂದು ದಶಕದಿಂದ ಇಲ್ಲಿನ ಊರುಗಳಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡುತ್ತ, ಮಠ ಮಾನ್ಯಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿಕೊಡುತ್ತ, ಸಂತರನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತ ಪಡೆದ ಅನುಭವದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಹೇಳಬಲ್ಲೆ; ಇಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲ ಶಕ್ತಿಯ ಮೂಲವೂ ಮಠ ಕೇಂದ್ರಿತವೇ. ಮಠಾಧೀಶರಿಗೆ ಬಲು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಈ ಜನರ ಭಾವನೆ ಪೀಳಿಗೆಯಿಂದ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಹರಿದು ಬಂದಿರುವುದೇ ಇವರ ಶಕ್ತಿ. ಪವಾಡಗಳು ಇಲ್ಲಿನ ಜನರ ಜೀವಾಳ. ಹಿರಿಯ ಗುರುಗಳು ನಡೆಸಿದ ಪವಾಡದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಇಂದಿನ ಗುರುಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅದೇ ಶ್ರದ್ಧೆಯ ಕಂಗಳಿಂದ ಇಂದಿನ ಗುರುಗಳನ್ನು ನೋಡಿದವರಿಗೆ ಇವರೂ ಅಷ್ಟೇ ಪವಾಡಪುರುಷರಾಗಿ ಕಾಣಲಾರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ. ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲ ವೈಭವಗಳೂ ತಮ್ಮ ಗುರುಗಳ ಪದತಲದಲ್ಲಿರಲೆಂದು ಅವರು ಆಶಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾದ್ದನ್ನು ತಮ್ಮ ಹೊಟ್ಟೆ ಕಟ್ಟಿಯಾದರೂ ತಂದು ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಗುರುಗಳೂ ಅದನ್ನು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಮರಳಿ ಕೊಡುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಸುಳಿದು ಹೋಗುತ್ತವೆ, ಪವಾಡಗಳೇ ಸಂತತ್ವದ ಕುರುಹಾಗುವುದಾದರೆ ಉತ್ತರ ಕನರ್ಾಟಕದ ಒಂದೊಂದು ಮಠದಲ್ಲೂ ಹತ್ತಾರು ಏಸು ಕ್ರಿಸ್ತರು ಸಿಗುತ್ತಾರೆ!

ಮುಗಳಖೋಡ ಮಠವೂ ಮುನ್ನೂರರವತ್ತು ಶಾಖಾ ಮಠಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಬೆಳಗಾವಿಯ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಮಠಗಳಲ್ಲೊಂದು. ಯಲ್ಲಾಲಿಂಗ ಮಹಾಸ್ವಾಮಿಗಳು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಮಠವಿದು. ಪೂವರ್ಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಕುಸ್ತಿ ಪಟುವಾಗಿದ್ದು ತನ್ನ ಗಭರ್ಿಣಿ ಪತ್ನಿಯ ಚಿತೆಯೆದುರು ಕುಳಿತು ಅನ್ಯ ಮನಸ್ಕನಾಗಿರುವಾಗಲೇ ಆಕೆಯ ಹೊಟ್ಟೆ ಸಿಡಿದು ಅದರೊಳಗಿದ್ದ ಸತ್ತು ಮಲಗಿದ್ದ ಮಗು ಯಲ್ಲಪ್ಪನ ಕಾಲಮೇಲೆ ಬಂದೆರಗಿತು. ಆ ಮಗುವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಚಿತೆಗೆ ಹಾಕಿ ಸಂಸಾರ ಬಂಧನದಿಂದ ಕಳಚಿಕೊಂಡು ನಡೆದ ಯಲ್ಲಪ್ಪ ಸಿದ್ದಲಿಂಗ ಮಹಾಸ್ವಾಮಿಗಳೆಡೆಗೆ ಸಾಗಿದ. ಆತನ ಸೇವೆಯಿಂದ ಸಂತೃಪ್ತರಾದ ಗುರುಗಳು ತಮ್ಮೆಲ್ಲ ಅಂತಃಕರಣವನ್ನೂ ಧಾರೆಯೆರೆದರು. ಇದೇ ಯಲ್ಲಪ್ಪ ಮುಂದೆ ಗುರುಗಳ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಯಲ್ಲಾಲಿಂಗ ಮಹಾಸ್ವಾಮಿಗಳೆಂದು ಖ್ಯಾತರಾಗಿ ಈ ಮಠವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ್ದು. ಅಂದಿನಿಂದ ಇಂದಿನವರೆಗೂ ಈ ಮಠದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತರು ಪರಂಪರೆ ಎಂಬಂತೆ ಶ್ರದ್ಧೆಯನ್ನು ಹರಸಿದ್ದಾರೆ. ಕಳೆದ ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳಿಂದ ವಿವೇಕ ಆವಾಹನಾ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕಾಗಿ ಇಲ್ಲಿಯೇ ಬೀಡುಬಿಟ್ಟಿರುವ ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಮರೆಯಲಾಗದ ಅನುಭವಗಳ ಕಂತೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತಿದೆ ಮುಗಳಖೋಡ.

FB_IMG_1515288491113

ಈ ಮಠವನ್ನು ಸದ್ಭಾವನಾ ಮಠವೆಂದೇ ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಜಾತಿಯ ಹೆಸರೂ ಇಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಎತ್ತುವುದಿಲ್ಲ. ಗುರುಗಳು ಶಿಷ್ಯರ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುವಾಗ ಜಾತಿಯನ್ನು ಗಣನೆಗೇ ತಂದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಹಿಂದಿನ ಗುರುಗಳು ಮತ್ತು ಈಗಿನ ಗುರುಗಳ ಜಾತಿಗಳು ಬೇರೆ, ಬೇರೆ. ಈ ಪರಂಪರೆಯೇ ಹಾಗೆ ಬೆಳೆದುಬಂದಿದೆ. ಮಠಕ್ಕೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಜನರೂ ಹಾಗೆಯೇ. ಒಂದು ಜಾತಿಯವರೆಂದು ಇಲ್ಲ. ಬೇರೆಯದು ಬಿಡಿ. ಈ ಬಾರಿಯ ಜಾತ್ರೆಗೆ ಸೇರಲಿರುವ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರಿಗೆ ದಾಸೋಹ ನಡೆಸಲೆಂದೇ ಹಳ್ಳಿಹಳ್ಳಿಗಳಿಂದ ಜನ ದವಸ ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ತಂದು ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕರಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಹೊರೆ ಕಾಣಿಕೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರಲ್ಲ; ಈ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಮಠಕ್ಕೆ ಬುತ್ತಿ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಮೊನ್ನೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ದಲಿತರೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ತಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಂದ ಮಠದ ಬುತ್ತಿ ತಂದು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಅದೂ ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತೇನು? ಎತ್ತಿನ ಗಾಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಳು-ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ತುಂಬಿ ಅಲಂಕರಿಸಿ ತರುವ ಗಂಡಸರು ಒಂದೆಡೆಯಾದರೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಾವೇ ರೊಟ್ಟಿಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ಒಣಗಿಸಿ ತಲೆ ಮೇಲೆ ಬುಟ್ಟಿ ಹೊತ್ತು ತರುವ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ. ಒಬ್ಬಿಬ್ಬರಲ್ಲ, ಸಾವಿರಾರು ಜನರ ಮೆರವಣಿಗೆ ಅದು. ಈ ವರ್ಷ ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿ ಬಡಿಸುವ ಹೊಣೆ ಇದೇ ದಲಿತರದ್ದೆಂದು ಇಲ್ಲಿನ ಭಕ್ತರು ಹೇಳುವಾಗ ಹೃದಯ ತುಂಬಿ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಜಿಗ್ನೇಶ್ ಮತ್ತವನ ಗೆಳೆಯರು ದಲಿತರನ್ನು ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಸಮಾಜದಿಂದ ಒಡೆದು ಭಾರತವನ್ನು ಚೂರುಗೈಯ್ಯುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಮುಗಳಖೋಡದ ಮಠ ಎಲ್ಲ ಜಾತಿ ಪಂಗಡಗಳನ್ನು ಸಮಾನವಾಗಿ ನೋಡುವ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನು ಅಲ್ಲಿನ ಭಕ್ತಗಣಕ್ಕೆ ದಯಪಾಲಿಸಿದೆ ಎಂದರೆ ನತಮಸ್ತಕವಾಗಲೇ ಬೇಕು.

3

ಬರಲಿರುವ 12ರಿಂದ ಮೂರು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಮಠದ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಜಾತ್ರೆ. ಈ ಜಾತ್ರೆಯ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಕನಿಷ್ಠ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಲಕ್ಷ ಜನರಾದರೂ ಸೇರುತ್ತಾರೆ. ಈಗಿನ ಗುರುಗಳಾಗಿರುವ ಮುರುಘರಾಜೇಂದ್ರ ಸ್ವಾಮಿಗಳ ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಹಾತೊರೆದು ನಿಲ್ಲುವ ಆ ಬಡ, ಹಳ್ಳಿಗರ ಕಂಗಳನ್ನು ನೋಡುವುದೇ ಮಹಾಭಾಗ್ಯ. ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕರೆ ಒಮ್ಮೆ ಉತ್ತರ ಕನರ್ಾಟಕದ ಮಠಗಳ ಕೇಂದ್ರಿತ ಜಾತ್ರೆಯನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿ. ಅದು ಕೊಪ್ಪಳದ್ದಾಗಿರಬಹುದು, ಮುಗಳಖೊಡದ್ದೇ ಆಗಿರಬಹುದು. ಅದರ ವಿಸ್ತಾರ, ಜನಸಂಖ್ಯೆ, ಅನ್ನದಾನದ ಶೈಲಿ ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಖಂಡಿತ ದಂಗುಬಡಿಯುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಈ ಬಾರಿ ಮುಗಳಖೋಡದ ಜಾತ್ರೆಯ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯವೆಂದರೆ ಜನವರಿ 12ರ ವಿವೇಕಾನಂದ ಜಯಂತಿಯನ್ನು ಅತಿ ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿ ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಹದಿನೈದರಿಂದ ಮುವ್ವತ್ತೊಂಬತ್ತರ ನಡುವಿನ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ತರುಣರನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿ ಅವರಿಗೆ ವಿವೇಕಾನಂದರ ವೇಷಧಾರಣೆ ಮಾಡಿಸಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ಅವರ ಮೂಲಕ ಹೇಳಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇಡಿಯ ಮಠ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕಾಗಿ ಬಲು ವಿಶಿಷ್ಟರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಂಗಾರಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಅಂದಾಜು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನೋಡಿ. ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ವಿವೇಕಾನಂದರು ನಿಲ್ಲುವ ವೇದಿಕೆ ಒಂದೆಡೆಯಾದರೆ ಅವರನ್ನು ನೋಡಲೆಂದೇ ಬರುವ ಸಾವಿರಾರು ಜನ ಅದೆಲ್ಲಿ ಕೂರಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೊಂದು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇದೆ. ಅತಿಥಿಗಳಿಗಾಗಿಯೇ ಭರ್ಜರಿಯಾದ ವೇದಿಕೆ. ಎಲ್ಲವೂ ಸೇರಿ ಸ್ವರ್ಗವೇ ಧರೆಗಿಳಿದ ಅನುಭೂತಿ. ಅದಾಗಲೇ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಕಾಲೇಜು ಯುವಕರನ್ನು ಸಂಪಕರ್ಿಸಿ ಅವರಿಂದ ಸಹಮತಿ ಪತ್ರ ಪಡೆಯಲಾಗಿದೆ. ವಿವೇಕಾನಂದರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ಊರೂರುಗಳಲ್ಲಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಚಿತ್ರ ಪ್ರದರ್ಶನ ಮಾಡಿಸಿ ಅವರ ಬದುಕು-ಸಂದೇಶವನ್ನು ಜನರಿಗೆ ಮುಟ್ಟಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಶಾಲಾ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಕುರಿತಂತೆ ಪ್ರಬಂಧ ಸ್ಪಧರ್ೆ ಮಾಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ಆಟೋದಲ್ಲಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಸಂದೇಶಗಳು, ಗೀತೆಗಳು ಮೊಳಗುತ್ತಿವೆ. ಹತ್ತಿರದ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಜನರನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಲೆಂದೇ ಪಂಜಿನ ಮೆರವಣಿಗೆ ಮಾಡಿ ಸೆಳೆಯಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಒಟ್ಟಾರೆ ಎಲ್ಲರ ಚಿತ್ತ ಮುಗಳಖೋಡದತ್ತ ನೆಲೆಸುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಜೋರಾಗಿ ನಡೆದಿವೆ. ಕನಿಷ್ಠ ಇನ್ನೂರು ಮಂದಿ ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಹಗಲು ರಾತ್ರಿ ದುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಅವಘಡವೊಂದರಲ್ಲಿ ಕಾಲು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ನಂತರವೂ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದಲೇ ಹಿಮಾಲಯವನ್ನೇರಿದ ಅರುಣಿಮಾ ಸಿನ್ಹಾ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಮುಖ್ಯ ಅತಿಥಿಯಾಗಿ ಆಗಮಿಸಲಿದ್ದಾರೆ. ರವಿಶಂಕರ್ ಗುರೂಜಿ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ದರ್ಶನ ಪಡೆಯಲಿದ್ದಾರೆ. ಜೊತೆಗೆ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಪ್ರೇರಣೆಯನ್ನು ಸದಾ ಸ್ಮರಿಸುವ ಈ ದೇಶದ ಪ್ರಧಾನಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ನೆರೆದವರನ್ನುದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಲಿದ್ದಾರೆ.

ಇಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. 770 ಭೇರಿ-ನಗಾರಿಗಳು ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ ಮೊಳಗಲಿವೆ. ಅವುಗಳ ಸದ್ದಿನಿಂದ ಆಕಾಶವೇ ಬಿರಿದು ಹೋಗಲಿದೆ. ಮಲಗಿದ್ದವರನ್ನು ಬಡಿದೆಬ್ಬಿಸಬೇಕೆನ್ನುವ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರ ಸದಾಶಯ ಈಡೇರಲಿದೆ. ನೆನಪಿಡಿ. ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನ ವೇಷಧಾರಣೆ ಮಾಡಿದ ಹತ್ತುಸಾವಿರ ಜನ ಒಂದೇ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವುದು ಒಂದು ವಿಶ್ವದಾಖಲೆಯೇ ಸರಿ. 770 ವಾದ್ಯಗಳು ಒಮ್ಮೆಗೇ ನುಡಿಸಲ್ಪಡುವುದು ಮತ್ತೊಂದು ದಾಖಲೆ.

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಚಿಂತನೆಗಳು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ದಿಗ್ದಿಗಂತದಲ್ಲಿ ಹರಡಲು ಇದು ಸಮರ್ಥ ಸಮಯ. ಚಿಕಾಗೋ ಭಾಷಣದ 125ನೇ ವಷರ್ಾಚರಣೆಯ ಈ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಹೇಳಿದ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕೇಳಲು ಕಿವಿಯಾಗಬೇಕಿದೆ. ಅಂದಿನ ಅವರ ಮಾತು ಇಂದಿಗೂ ನಮಗೆ ಕಂದೀಲಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವಂಥವಾಗಿವೆ. ಅವರೊಳಗಿನ ದೇಶಭಕ್ತಿ, ಧರ್ಮಪ್ರಜ್ಞೆ, ಮಾನವ ಪ್ರೇಮ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಬೇಕಿದೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಯಾರಾದರೂ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆಂದರೆ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವೆನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಭಾರತವನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಬಲ್ಲ ಸಮಗ್ರ ಪರಿಹಾರ ಅವರಲ್ಲಿಯೇ ಇರೋದು. ಮುಗಳಖೋಡದ ಶ್ರೀಗಳು ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರನ್ನು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಪರಿಚಯಿಸುವ ಈ ಅಮೋಘ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ನಿಂತಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ರಾಷ್ಟ್ರಪುನನರ್ಿಮರ್ಾಣದಲ್ಲಿ ಮಹೋನ್ನತ ಹೆಜ್ಜೆಯೇ ಸರಿ. ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟದಲ್ಲಿ ಇದೊಂದು ಮಹತ್ವದ ಅಂಶವಾಗಿ ಖಂಡಿತ ದಾಖಲಾಗಲಿದೆ.

ಅಂದಹಾಗೆ ನೂರಿಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳಿಗೂ ಹಿಂದೆ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಬೆಳಗಾವಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದರು; ಹತ್ತು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ತಂಗಿದ್ದರು. ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತು? ಆಗ ಈ ಮುಗಳಖೋಡಕ್ಕೂ ಒಮ್ಮೆ ಬಂದು ಹೋಗಿದ್ದಿರಬಹುದು!