Author: Chakravarty

ದೂರದ ಬಹರೈನಿನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಮನಸ್ಸುಗಳು!

ದೂರದ ಬಹರೈನಿನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಮನಸ್ಸುಗಳು!

ಭಾಷೆಯ-ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಮೌಲ್ಯ ಅರಿವಾಗಬೇಕು ಎಂದರೆ ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು. ದೂರದ ದೇಶದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ತಿಂಡಿ ಸಿಗುವಾಗ ಅಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಭಾಷೆ ಕಿವಿಗೆ ಬೀಳುವಾಗ ಸ್ವರ್ಗವೇ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಂತಹ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತದೆ. ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲಾದರೆ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಹೋಗದ ಕನ್ನಡದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳತ್ತ ತಲೆ ಹಾಕಿಯೂ ಮಲಗದ ತರುಣರು ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋದೊಡನೆ ಇವೆಲ್ಲವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಒಂದಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ.

ಬಹರೈನ್ ಮಧ್ಯ ಪ್ರಾಚ್ಯದ ಪುಟ್ಟದಾದ ಸುಂದರವಾದ ದೇಶ. ಉದ್ದಕ್ಕೆ ಡ್ರೈವ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋದರೆ ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ 60 ಕಿ.ಮೀ ಸಿಗಬಹುದೇನೋ. ಈ ದೇಶದ ಬಹುಪಾಲು ಭಾಗ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿರುವಂಥದ್ದು. ಕಟ್ಟರ್ ಮುಸಲ್ಮಾನ ರಾಷ್ಟ್ರವಾದ ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾಕ್ಕೆ ಒಂದು ಸೇತುವೆಯ ಮೂಲಕ ಜೋಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ರಾಷ್ಟ್ರ ಇದು. ಹಾಗಂತ ನೀವೇನಾದರು ಇದೂ ಕೂಡ ಅತ್ಯಂತ ಕಡು ಕಠೋರ ಇಸ್ಲಾಮಿ ಪಂಥವನ್ನು ಪಾಲಿಸುವಂಥ ಭೂಮಿ ಎಂದುಕೊಂಡರೆ ನಿಮ್ಮ ಭಾವನೆ ಅಕ್ಷರಶಃ ತಪ್ಪು. ಇಲ್ಲಿ ಬುಖರ್ಾ ಕಡ್ಡಾಯವಲ್ಲ. ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಮನೆಯೊಳಗೆ ಕುಳಿತಿರಬೇಕೆಂಬ ನಿಯಮವಿಲ್ಲ. ಅವರು ಮುಕ್ತರು ಮತ್ತು ಇತರೆ ಪಂಥದವರು ತಮ್ಮ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಮುಕ್ತವಾದ ಅವಕಾಶ ಉಳ್ಳವರು. ಒಮನ್ ಅನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬಹುಶಃ ಇಸ್ಲಾಮಿ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಂತಯುತವಾದ ಮತ್ತು ಬಹು ಜನರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸೆಳೆಯಬಹುದಾದ ರಾಷ್ಟ್ರ ಬಹರೈನ್.

ಭಾರತಕ್ಕೂ ಬಹರೈನ್ಗೂ ಬಲು ಹಿಂದಿನ ಸಂಬಂಧ. ಶಿಯಾಗಳೇ ಬಹುಪಾಲು ತುಂಬಿದ್ದು ಸುನ್ನಿಗಳಿಂದ ಆಳಲ್ಪಡುತ್ತಿರುವ ಈ ಬಹರೈನ್ ಭಾರತದೊಂದಿಗೆ ಸುಮಧುರ ಬಾಂಧವ್ಯ ಹೊಂದಿದೆ. ಇಬ್ರಾಹಿಂ ಅಲ್ ಅರಾಯೇದ್ ಎಂಬ ಬಹರೈನೀ ಕವಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದೇ ಮುಂಬೈಯಲ್ಲಿ. ಆತ ತನ್ನ 14 ನೇ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬಹರೈನ್ಗೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ ಮುಂದೆ ಅಕ್ಕ-ಪಕ್ಕದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಖ್ಯಾತ ಕವಿಯಾಗಿ ಹೆಸರು ಗಳಿಸಿದನಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೇ ಬಹರೈನಿನ ಸಂವಿಧಾನ ರಚನೆಯಲ್ಲೂ ಅವನ ಪಾತ್ರ ಬಲು ದೊಡ್ಡದ್ದಾಗಿತ್ತು. ಸಲಿ ಅಲ್ ಕರ್ಜಕಾನಿ 17 ನೇ ಶತಮಾನದ ವೇಳೆಗೆ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದು ಗೋಲ್ಕೊಂಡಾದ ರಾಜರ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದು ಶಿಯಾ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು ಹರಡಿಸುವಲ್ಲಿ ಬಹು ಮುಖ್ಯ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿದ್ದ ಎಂದು ತಿಳಿದು ಬರುತ್ತದೆ. 70 ರ ದಶಕದವರೆಗೂ ಇಲ್ಲಿನ ಹಣಕಾಸು ವಹಿವಾಟು ರೂಪಾಯಿಗಳಲ್ಲೇ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು ಎಂಬುದು ಅವರ ಮೇಲಿದ್ದ ಭಾರತದ ಪ್ರಭಾವ ಎಂಥದ್ದೆಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಅಮೇರಿಕಾ ತುಂಬುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಹಂತ-ಹಂತವಾಗಿ ಭಾರತದಿಂದ ದೂರಾಗುತ್ತಾ ಬಂದರು. ಅಷ್ಟಾಗಿಯೂ ಭಾರತದೊಂದಿಗಿನ ಅವರ ಬಾಂಧವ್ಯ ಕಡಿಮೆಯಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅವರ ಒಟ್ಟಾರೆ 15 ಲಕ್ಷ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ 5 ಲಕ್ಷಜನ ಭಾರತೀಯರೇ ಇರುವುದು ಇದರ ದ್ಯೋತಕವಾಗಿದೆ. 2007 ರಲ್ಲಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದ ಬಹರೈನಿನ ನಿಯೋಗವೊಂದು ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖ ನಾಯಕರೊಂದಿಗೆ ಮಾಧ್ಯಮಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂವಾದ ನಡೆಸಿ ತಾವು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಿದ್ದು ತಮಗೆ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನೂ ಭಾರತವೇ ಕೊಡಬಲ್ಲುದು ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದು ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಅದೇ ವರ್ಷ ಇಲ್ಲಿನ ಮನಾಮದಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಮತ್ತು ಬಹರೈನ್ಗಳ ಸಂಬಂಧ ವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಒಂದು ಸೊಸೈಟಿಯನ್ನೂ ತೆಗೆಯಲಾಗಿತ್ತು. 2014 ರಲ್ಲಿ ಬಹರೈನ್ ನ ರಾಜ ಶೇಕ್ ಹಮಾದ್ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟು 450 ಮಿಲಿಯನ್ ಡಾಲರುಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಅಧಿಕವಾದ ಒಪ್ಪಂದಗಳಿಗೆ ಸಹಿ ಹಾಕಿ ಎರಡೂ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಈ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ವೃದ್ಧಿಸುವಂತಹ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದರು.

4

ಇಷ್ಟನ್ನೂ ಈಗೇಕೆ ಹೇಳಬೇಕಾಯಿತೆಂದರೆ ಬಹರೈನ್ನಲ್ಲಿರುವ ಬಸವ ಸಮಿತಿಯ ಆಹ್ವಾನದ ಮೇರೆಗೆ ಬಸವ ಜಯಂತಿಯ ಆಚರಣೆಗೆ ಹೋಗುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಪಕ್ಕದ ಸೌದಿಯಲ್ಲಿ ಭಾರತದಿಂದ ದೇವರ ಚಿತ್ರ ಹೊಂದಿರುವ ನಿಯತ ಕಾಲಿಕೆಗಳು ಬಂದರೆ ಅದಕ್ಕೂ ಮಸಿ ಬಳಿದು ಕಳಿಸುವ ಸಂಪ್ರದಾಯವಿರುವಾಗ ಬಹರೈನಿನಲ್ಲಿ ಬಸವಣ್ಣನವರ ಚಿತ್ರವಿಟ್ಟು ಆರತಿಗೈಯ್ಯುವಷ್ಟು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಿದೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಭಜನೆಗೈಯ್ಯುವ ಸತ್ಸಂಗ ನಡೆಸುವ ಅವಕಾಶವೂ ಅಲ್ಲಿದೆ. ಬಸವ ಸಮಿತಿ ಅದೆಷ್ಟು ಸುಂದರವಾದ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ನಿಮರ್ಿಸಿದೆ ಎಂದರೆ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ನಾಲ್ಕಾರು ದೊಡ್ಡ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಮಾಡುವುದಲ್ಲದೇ ಮಹಾಮನೆಯೆಂಬ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಸಾಧ್ಯವಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ನಡೆಸಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಯಾರಾದರೊಬ್ಬರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಜನ ಸೇರಿ ಶರಣರ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ತತ್ತ್ವಗಳನ್ನು ಅರಿಯುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಾರಲ್ಲದೇ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ವಚನಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿ ಹೋಗಲೆಂದೇ ಆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅದನ್ನು ಕಲಿಸಿ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲಿರುವ ಅದೆಷ್ಟು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಬಸವಣ್ಣನವರ ವಚನಗಳು ಬಾಯಿಗೆ ಬರುವುದೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಬಹರೈನಿನಲ್ಲಿರುವ ಬಹುತೇಕ ಮಕ್ಕಳು ಲೀಲಾಜಾಲವಾಗಿ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಧರ್ಮವನ್ನು ಉಳಿಸುವುದೆಂದರೆ ಅದನ್ನು ಒಡೆದು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಮಾಡುವುದಲ್ಲ ಬದಲಿಗೆ ಮೂಲ ತತ್ತ್ವ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ವಗರ್ಾಯಿಸುವುದು ಎಂಬುವುದನ್ನು ಇಲ್ಲಿನ ಜನ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಅಥರ್ೈಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಾಗ ನಿಮಗೆ ಹೊರದೇಶಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆಂದು ಖಂಡಿತ ಅನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲೇ ಇರುವಂಥ ಭಾವನೆ ಖಂಡಿತ ಹೊಮ್ಮುತ್ತದೆ.

ಅದು ಸುಳ್ಳೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಈ ಪುಟ್ಟ ಬಹರೈನಿನಲ್ಲಿ 20 ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಮಿಕ್ಕಿದ ಕನ್ನಡಿಗರಿದ್ದಾರೆ. ಇಷ್ಟೂ ಜನರನ್ನು ಒಂದು ಸೂತ್ರದಡಿ ಬಂಧಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಕಳೆದ 40 ವರ್ಷಗಳಿಂದಲೂ ಇಲ್ಲಿನ ಕನ್ನಡ ಸಂಘ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಇಷ್ಟು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಹೊರದೇಶವೊಂದರಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಸಂಘವನ್ನು ಕಟ್ಟಿ, ಬೆಳೆಸಿ ಅದನ್ನು ಆದರ್ಶವಾಗುವಂತೆ ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ಪ್ರಸ್ಥಾಪಿಸುವುದು ಸುಲಭದ ಮಾತಲ್ಲ. ಕನ್ನಡಿಗರ ಎಲ್ಲ ಸಣ್ಣ-ಪುಟ್ಟ ಸಂಘಟನೆಗಳನ್ನು ತನ್ನೊಡಲೊಳಗೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕನ್ನಡ ಸಂಘ ಬೃಹದಾಕಾರವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದೆ. ಇದು ಬೇರೆ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿರುವ ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಸ್ವತಃ ಕನರ್ಾಟಕದ ಕನ್ನಡ ಸಂಘಗಳಿಗೂ ಆದರ್ಶವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಬಲ್ಲುದು.

ಭಾಷೆಯ-ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಮೌಲ್ಯ ಅರಿವಾಗಬೇಕು ಎಂದರೆ ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು. ದೂರದ ದೇಶದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ತಿಂಡಿ ಸಿಗುವಾಗ ಅಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಭಾಷೆ ಕಿವಿಗೆ ಬೀಳುವಾಗ ಸ್ವರ್ಗವೇ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಂತಹ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತದೆ. ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲಾದರೆ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಹೋಗದ ಕನ್ನಡದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳತ್ತ ತಲೆ ಹಾಕಿಯೂ ಮಲಗದ ತರುಣರು ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋದೊಡನೆ ಇವೆಲ್ಲವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಒಂದಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿಯವರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯ ಕುರಿತು ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಿಂದ ದೂರವಾಗುವ ಹೆದರಿಕೆ ಕಾಡಲಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಆಗಲೇ ಅದನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ತೀವ್ರತರ ಪ್ರಯತ್ನ ಶುರುವಾಗೋದು. ಅದರಲ್ಲೂ ಕಠೋರ ಧಾಮರ್ಿಕ ಆಚರಣೆಗಳುಳ್ಳ ಮುಸಲ್ಮಾನ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆ ನಿಂತರಂತೂ ಶತಾಯ-ಗತಾಯ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಸಭ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಬದುಕಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅನೇಕರಂತೂ ತಾವಿರುವ ದೇಶದ ಯಾವ ಮೂಲಭೂತ ಸೌಕರ್ಯಗಳಿಗೂ ಭಾರತ ಸರಿಸಾಟಿಯಾಗಿರದಿರುವಾಗಲೂ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆಂದು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ತೀವ್ರತೆ ಬೇರೆಲ್ಲೆಡೆಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬಹರೈನಿನಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಬಂತು. ಒಮನ್ನಲ್ಲಿರುವ ಕನ್ನಡಿಗರು ಬಹು ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇದೇ ಭಾವನೆಯಲ್ಲಿರುವವರು. ಹಾಗಂತ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದ ಸೌತ್ ಆಫ್ರಿಕಾದ ಕನ್ನಡಿಗರು ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆಲೋಚಿಸುವುದನ್ನು ಕಂಡಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಆಚರಣೆಗಳಿಗೆ ಸಿಗುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಈ ಭಾವನೆಗಳು ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಎಂದೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಕುರಿತಂತೆ ವಿಶೇಷವಾದ ಅಧ್ಯಯನ ಆಗಬೇಕಿದೆ.

1

ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಬಹರೈನ್ ನಿಮರ್ಾಣಗೊಂಡಿರುವುದೇ ಸೌದಿ ಅರೆಬಿಯಾದ ಕಟ್ಟರತೆಯಿಂದ ಭೋಗದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದೆಡೆಗೆ ಧಾವಿಸ ಬಯಸುವ ಜನರಿಗಾಗಿ. ಶುಕ್ರವಾರ ಸಂಜೆಯಾದರೆ ಸೌದಿಯಿಂದ ಬಹರೈನನ್ನು ಸಂಪಕರ್ಿಸುವ ಸೇತುವೆಯ ಮೇಲೆ ಸಾವಿರಾರು ಗಾಡಿಗಳು ಹರಿದಾಡಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ಪ್ರತಿ ವಾರ 30 ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಾರುಗಳು ಅತ್ತಲಿಂದ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರುತ್ತವೆ. ವಿಶೇಷ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ 90 ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಮಿಕ್ಕಿ ಗಾಡಿಗಳು ಈ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಧಾವಿಸುತ್ತದೆ. ವಾರಾಂತ್ಯವೆಂದರೆ ಸೌದಿಯಲ್ಲಿ ಕಠೋರ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಹೇರುವ ಮುಸಲ್ಮಾನರಿಗೆ ಬಹರೈನಿನಲ್ಲಿ ಭೋಗದ ಬದುಕು. ಬದುಕೇ ಹಾಗಲ್ಲವೇ. ತನ್ನನ್ನು ದೊರೆಯಾಗಿಸಬಲ್ಲ ಎಲ್ಲ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಇತರರು ಪಾಲಿಸಬೇಕು. ಆದರೆ ತಾನು ಮಾತ್ರ ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೀರಿದ ಪ್ರಾಪಂಚಿಕ ವಾಸನೆಯಲ್ಲಿ ಮೀಯಬೇಕು. ಬಹರೈನ್ ಈ ಪಾಠವನ್ನು ಬಲು ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಲಿಸುತ್ತದೆ.

ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಸ್ಥಾನವಿರಬೇಕು. ಎಲ್ಲದರಿಂದಲೂ ಹೊರಗಿದ್ದು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸಬಲ್ಲ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವಿರಬೇಕು. ಕೆಸರಿನಲ್ಲೇ ಇದ್ದು ಕಮಲವಾಗಿ ಅರುಳುವುದನ್ನೂ ಕಲಿಯಬೇಕು. ಬಹರೈನ್ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ಕಲಿಯುವ ಮನಸ್ಸು ಗಮನಿಸುವ ದೃಷ್ಟಿ ಎರಡಿದ್ದರೆ ಸಾಕು ಅಷ್ಟೇ. ಎರಡು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ದೇಶವಾಗಿ ಬಹರೈನು, ನಮ್ಮವರಾಗಿ ಅಲ್ಲಿನ ಕನ್ನಡಿಗರು ಸಾಕಷ್ಟು ಪಾಠ ಕಲಿಸಿದರು.

ರಂಜಾನಿನಲ್ಲಿ ಉಗ್ರರನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬಾರದಾ?!

ರಂಜಾನಿನಲ್ಲಿ ಉಗ್ರರನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬಾರದಾ?!

ಭಾರತವನ್ನು ಮುಸ್ಲೀಂ ವಿರೋಧಿ ಎಂದು ಬಿಂಬಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಇಂದು ನಿನ್ನೆಯದಲ್ಲ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮುಸಲ್ಮಾನರು ಆತಂಕಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಜಗತ್ತಿನ ಮುಂದೆ ಸಾಬೀತು ಪಡಿಸಿ ಇಸ್ಲಾಂ ನ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಮುಸಲ್ಮಾನ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಂದ ದೊಡ್ಡ ಮೊತ್ತದ ಹಣವನ್ನು ಬಾಚುವುದು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಬದುಕಿನ ಶೈಲಿ. ಇದರ ಮೊದಲ ಬೀಜವನ್ನು ಬಿತ್ತಿದ್ದೇ ಮೊಹಮ್ಮದ್ ಅಲಿ ಜಿನ್ಹಾ.

ಜಮ್ಮು-ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ರಂಜಾನ್ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಏಕಪಕ್ಷೀಯ ಕದನ ವಿರಾಮ ಘೋಷಣೆಯಾಗಿದೆ. ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಬಯಸುವಂತಹ ಮುಸಲ್ಮಾನರು ಆಚರಿಸುವ ರಂಜಾನ್ ಹಬ್ಬ ಶಾಂತಿಯುತವಾಗಿ ಕಳೆಯಲೆಂಬ ಬಯಕೆ ಅವರದ್ದು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಶಾಂತಿ ಪ್ರಿಯರಾಗಿರುವಂತಹ ಜಮ್ಮು-ಕಾಶ್ಮೀರದ ಮುಸಲ್ಮಾನರು ಶಾಂತಿಯ ಪಾಠವನ್ನು ಸೈನಿಕರಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಡುವ ಬದಲು ಭಯೋತ್ಪಾದಕರಿಗೇ ಹೇಳಿದರೆ ಈ ವೇಳೆಗೆ ಸಮಸ್ಯೆಯೇ ಪರಿಹಾರವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಿತ್ತಲ್ಲಾ! ಕಳೆದ 18 ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಎನ್ಕೌಂಟರ್ಗಳ ಮೂಲಕ ಹುಡು-ಹುಡುಕಿ 300 ಜನ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರನ್ನು ಕೊಂದು ಬಿಸಾಡಿದ ಸೇನೆ ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕೈಕಟ್ಟಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಸ್ಥಿತಿ ನಿಮರ್ಾಣವಾಗಿರುವುದು ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರ ತುಷ್ಟೀಕರಣದ ರಾಜಕಾರಣವೇ? ಇದೇ ರಂಜಾನ್ನ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಉಪವಾಸವನ್ನು ಸಂಜೆಯ ವೇಳೆಗೆ ಬಿಡಬೇಕಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಲೆಫ್ಟಿನೆಂಟ್ ಉಮರ್ ಫಯಾಜ್ ಅನ್ನು ಶೋಪಿಯಾನಿನ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೊಂದು ಬಿಸಾಡಿದರಲ್ಲ ಉಗ್ರರು! ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಅದನ್ನು ಮರೆತೇ ಬಿಟ್ಟರಾ? ತೀರಿಕೊಂಡ ಸೈನಿಕನ ಬದುಕಿಗೆ ನಯಾಪೈಸೆ ಕಿಮ್ಮತ್ತು ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲವಾ? ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಪುಂಖಾನುಪುಂಖವಾಗಿವೆ.

1

ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಕಶ್ಮೀರದ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ಸೈನಕರ ಕೈ ಮೇಲಾಗಿದ್ದು ಕಳೆದ 2017 ರಲ್ಲಿ ಘೋಷಣೆಯಾದ ಆಪರೇಶನ್ ಆಲ್ ಔಟ್ ನಂತರವೇ. ಸ್ವಲ್ಪ ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ಬುಹರ್ಾನ್ ವಾನಿ ಎಂಬ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರ ಪೋಸ್ಟರ್ ಬಾಯ್ ತನ್ನ ಇತರೆ ಮಿತ್ರರೊಂದಿಗೆ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಯಂ ಚಾಲಿತ ಗನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಫೇಸ್ಬುಕ್ನಲ್ಲಿ ಫೋಟೊ ಹಾಕಿದ್ದ. ತಾಕತ್ತಿದ್ದರೆ ನನ್ನನ್ನು ಹಿಡಿಯಿರಿ ಎಂಬ ಸವಾಲು ಹಾಕಿದ್ದ. ಆತ ಮಾಡಿದ ಒಂದೇ ತಪ್ಪೆಂದರೆ ಆತ ಸವಾಲನ್ನೆಸೆದದ್ದು ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಗೆ. ಸೇನೆಗೆ ಈ ಫೋಟೊ ಬಲು ಮಹತ್ವದ ದಾಖಲೆಯಾಗಿ ದಕ್ಕಿತು. ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬುಹರ್ಾನ್ ವನಿಯನ್ನು ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಅವನನ್ನು ಕೊಂದು ಬಿಸಾಡಿತು. ಕೊಂದ ನಂತರ ಅವನ ಶವವನ್ನು ಮನೆಯವರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಸೈನ್ಯ ಶವಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದ ಸಹಸ್ರಾರು ಜನರ ನಡುವೆ ಬುಹರ್ಾನ್ ವನಿಯ ಉಳಿದ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಮಿತ್ರರನ್ನು ಗುರುತಿಸಿತು. ಅವರನ್ನು ಉಳಿದವರಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕಗೊಳಿಸಿ ಹಂತ-ಹಂತವಾಗಿ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರನ್ನು ಸ್ವರ್ಗದ ಸುಂದರಿಯರ ಬಳಿ ಕಳಿಸಿಕೊಡಲಾಯಿತು. ಅದರ ಜೊತೆ-ಜೊತೆಯಲ್ಲೇ ಶುರುವಾಗಿದ್ದು ಆಪರೇಶನ್ ಆಲ್ ಔಟ್. ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರು ಬಂದಾಗಿನಿಂದಲೂ ಸೈನಿಕರ ಕೈ ಅದೆಷ್ಟು ಬಲಗೊಂಡಿದೆ ಎಂದರೆ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ತೀರಿಕೊಂಡ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರ ಸಂಖ್ಯೆ 53 ಪ್ರತಿಶತ ಏರಿಕೆ ಕಂಡಿದೆ. ಗಡಿಯು ತುಂಬ ಬಲವಾಗಿ ಕಾಯಲ್ಪಡುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ಜಮ್ಮು-ಕಾಶ್ಮೀರದ ಒಳಗೆ ನುಸುಳುತ್ತಿರುವ ಪಾಕೀ ಉಗ್ರಗಾಮಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯೂ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಅಪಕ್ವವಾದರೂ ಸರಿ ಕಶ್ಮೀರದ ತರುಣರ ಕೈಲಿ ಆಧುನಿಕ ಗನ್ನುಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ತುಡಿತವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿ ಅವರನ್ನೇ ಭಯೋತ್ಪಾದನಾ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆಂದು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಈ ಎಲ್ಲಾ ಹೊಸಬರನ್ನು ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಆಹ್ವಾನಿಸಲು ಕಶ್ಮೀರದ ಪ್ರತಿಗಾಮಿಗಳ ಮುಂದೆ ಇರುವ ಏಕೈಕ ಅಸ್ತ್ರವೆಂದರೆ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯೇ! ಮುಸಲ್ಮಾನರನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡಲೆಂದೇ ಬಂದ ದೆವ್ವವೆಂಬಂತೆ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸಿಯೇ ಅವರು ತಮ್ಮ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳೋದು. ಅದಕ್ಕೆ ಅವರಿಗೆ ಯೋಗಿ ಆದಿತ್ಯನಾಥರ, ಪ್ರವೀಣ್ ತೊಗಾಡಿಯಾರ ಭಾಷಣಗಳೂ ಉಪಯೋಗಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತವೆ. ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕಾರು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ನೂರಿನ್ನೂರು ಜನ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಸಮಪರ್ಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದು ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವಂತ ಸಂಗತಿಯೇ.

ಭಾರತವನ್ನು ಮುಸ್ಲೀಂ ವಿರೋಧಿ ಎಂದು ಬಿಂಬಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಇಂದು ನಿನ್ನೆಯದಲ್ಲ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮುಸಲ್ಮಾನರು ಆತಂಕಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಜಗತ್ತಿನ ಮುಂದೆ ಸಾಬೀತು ಪಡಿಸಿ ಇಸ್ಲಾಂ ನ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಮುಸಲ್ಮಾನ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಂದ ದೊಡ್ಡ ಮೊತ್ತದ ಹಣವನ್ನು ಬಾಚುವುದು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಬದುಕಿನ ಶೈಲಿ. ಇದರ ಮೊದಲ ಬೀಜವನ್ನು ಬಿತ್ತಿದ್ದೇ ಮೊಹಮ್ಮದ್ ಅಲಿ ಜಿನ್ಹಾ. 1946 ರಲ್ಲಿ ಈಜಿಪ್ಟ್ನ ಕೈರೋದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮುಸ್ಲೀಂ ಸಮಾವೇಶದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದ ಆತ ಹಿಂದೂಗಳ ವಿಸ್ತಾರವನ್ನು ತಡೆಯಲು ಮುಸಲ್ಮಾನರಿಗಿರುವ ಏಕೈಕ ಮಾರ್ಗ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಎಂದು ವಾದಿಸಿದ್ದ. ಅಂದು ಅದನ್ನು ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಯಾರೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಿದ್ಧರಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಕಾಶ್ಮೀರದ ವಿಷಯವನ್ನು ಅಗತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಹಿಗ್ಗಿಸಿ ಪ್ರಸ್ತುತ ಪಡಿಸಿದ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಮುಸಲ್ಮಾನ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳನ್ನು ತನ್ನತ್ತ ಸೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಯ್ತು. 70 ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ರಷ್ಯಾದೊಂದಿಗಿನ ಕದನದ ವೇಳೆಗೆ ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾ ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಕಡೆ ವಾಲಿಕೊಂಡಿತು. ಆ ವೇಳೆಗಾಗಲೇ ಭಾರತದ ವಿದೇಶಾಂಗ ನೀತಿ ಪಂಚಶೀಲ ತತ್ವದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಅದೆಷ್ಟು ಹುಚ್ಚು-ಹುಚ್ಚಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡಿತ್ತೆಂದರೆ ರಷ್ಯಾದ ಸೆರಗು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಜಗತ್ತನ್ನೆದುರಿಸುವ ಎದೆಗಾರಿಕೆ ತೋರಿತ್ತು ಭಾರತ. ರಷ್ಯಾದ ವಿರುದ್ಧ ಮುಸಲ್ಮಾನ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಕಟ್ಟಿದ ಅಮೇರಿಕಾ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವನ್ನು ತನ್ನತ್ತ ಸೆಳೆದುಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿನ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಗೂಢಚಯರ್ೆಯ ತರಬೇತಿಯನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟಿತು. ಐಎಸ್ಐ ರೂಪುಗೊಂಡಿದ್ದೇ ರಷ್ಯಾದ ವಿರುದ್ಧ ಗೂಢಚಯರ್ೆಗಾಗಿ. ಅಮೇರಿಕಾ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ರಷ್ಯಾವನ್ನು ಮುರಿದು ಹಾಕುವ ವೇಳೆಗೆ ಭಾರತ ಪೂರ್ಣ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿತ್ತು. ಅತ್ತ ರಷ್ಯಾವನ್ನೂ ನೆಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೇ ಇತ್ತ ಅಮೇರಿಕಾವನ್ನೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೇ ವಿದೇಶಾಂಗ ನೀತಿ ಹಳ್ಳ ಹಿಡಿದಿತ್ತು. ಇದರ ಲಾಭ ಪಡೆದಿದ್ದು ಮಾತ್ರ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವೇ. ಅದು ಅಮೇರಿಕಾದ ಎಲ್ಲ ಸವಲತ್ತುಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಿತು. ಅಮೇರಿಕಾದ ಜೊತೆಗಾರನೆಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಮುಸಲ್ಮಾನ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅದರ ಪ್ರಭಾವವೂ ಅಧಿಕವಾಯಿತು. ಇದನ್ನು ತಡೆಯಲು ಆನಂತರದ ಯಾವ ಪ್ರಧಾನಿಗಳೂ ವಿಶೇಷ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಲೇ ಇಲ್ಲ.

2

ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದೊಡನೆ ಅವರಿಗಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲು ಮುಸಲ್ಮಾನ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳನ್ನು ತಮ್ಮತ್ತ ಸೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಆಗಿತ್ತು. ಅದಾಗಲೇ ಭಾರತದ ಪರ ಒಲವಿರುವಂತಹ ಗಲ್ಫ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅವರ ಮೂಲಕ ಇತರೆಲ್ಲ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳನ್ನು ಸೆಳೆಯುತ್ತಾ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವನ್ನು ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿಸಬೇಕಿತ್ತು. ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿದರೆ ಎಲ್ಲ ಮುಸಲ್ಮಾನ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೂ ಅಮೇರಿಕಾದ ವಿರೋಧಿ ಎಂದೆನಿಸಿದರೂ ಆಂತರ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಮೇರಿಕಾ ಹೇಳಿದಂತೆ ಬದುಕು ನಡೆಸುವಂಥವು. ಈ ಮುಸಲ್ಮಾನ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ರಕ್ಷಣೆ ನೀತಿ-ನಿರೂಪಣೆ ಬದುಕಿನ ಶೈಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಂದ ಬಹುವಾಗಿ ಪ್ರಭಾವಿತಗೊಂಡಿವೆ. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಅಮೇರಿಕಾಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವಾಗುವ ಮೂಲಕ ಮುಸ್ಲೀಂ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ನಾಡಿಯನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಹಿಡಿದುಬಿಟ್ಟರು. ಈ ಒಂದೊಂದೇ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸ್ವಾಗತಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದವು. ಗೋಧ್ರಾದ ಹತ್ಯಾಕಾಂಡದೊಂದಿಗೆ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಕೊಲೆಗಡುಕನೆಂದು ಬಿರುದು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಈಗ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ನಂಬಿಕಸ್ಥ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪ್ರಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವುಳ್ಳ ಮಹಾನಾಯಕನಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡರು. ಅನೇಕ ಮುಸಲ್ಮಾನ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ರಾಜರುಗಳಿಗೊಂತು ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರ ಮೇಲೆ ಅಪಾರವಾದ ವಿಶ್ವಾಸ. ಅಬುದಾಬಿಗೆ ಎರಡೆರೆಡು ಬಾರಿ ಹೋಗಿಬಂದ ಪ್ರಧಾನಿ ಅಲ್ಲಿ ದೇವಸ್ಥಾನ ನಿಮರ್ಾಣಕ್ಕೆ ಜಾಗವನ್ನು ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿಯೂ ಯಶಸ್ವಿಯಾದರು. ಕಠೋರ ಇಸ್ಲಾಂ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡುವ ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾ ಕೂಡ ಮೋದಿಯವರ ಮೋಡಿಗೆ ಒಳಗಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ತಮ್ಮ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಅತ್ಯುನ್ನತ ನಾಗರೀಕ ಗೌರವವನ್ನು ನೀಡಿ ಗೌರವ ಸಮಪರ್ಿಸಿತು. ನೆನಪಿರಲಿ ಇಂತಹದ್ದೊದು ಗೌರವವನ್ನು ಸೌದಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಯಾವೊಬ್ಬನಿಗೂ ಇದುವರೆಗೂ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಹಾಗಂತ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಈ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಗಟ್ಟಿಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಆಲೋಚಿಸಿದ್ದು ಅನವಶ್ಯಕ ವಿದೇಶಾಂಗ ಹೊರೆಯಲ್ಲ. ಗಲ್ಫ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಭಾರತೀಯರು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದು ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಮರಳಿ ಹಣ ಕಳಿಸುತ್ತಾರಲ್ಲಾ 2015 ರಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಜಾಗತಿಕವಾಗಿ ಬಂದ ಹಣದಲ್ಲಿ ಅರ್ಧಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಭಾಗ ಇವರದ್ದೇ ಆಗಿತ್ತು. ಭಾರತ ಗಲ್ಫ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಬಲಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿರುವ ಭಾರತೀಯರ ಜೀವನವನ್ನು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಸುಂದರಗೊಳಿಸುವುದೆಂದರ್ಥ. ಜೊತೆಗೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಂದಲೂ ದೂರವಾಗಿಸಿ ಆಂತರಿಕವಾಗಿ ಬೇಯುವಂತೆ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಸಫಲವಾಗುವುದೂ ಕೂಡ.

ಭಾರತದ ವಿದೇಶಾಂಗ ಸಚಿವಾಲಯವೂ ಬಲು ತೀಕ್ಷ್ಣವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿತು. ಹೋದ ಹೋದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಭಯೋತ್ಪಾದನಾ ತುಡಿತವನ್ನು ಜಗತ್ತಿನ ಮುಂದೆ ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ತೆರೆದಿಟ್ಟಿತು. ಮೊದ-ಮೊದಲೆಲ್ಲಾ ಪದೇ ಪದೇ ಗುಡ್-ಟೆರರಿಸಂ ಬ್ಯಾಡ್-ಟೆರರಿಸಂನ ಕುರಿತಂತೆ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಯಾದಿಯಾಗಿ ವಿದೇಶಾಂಗ ಸಚಿವರು ಇಲಾಖೆಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಎಲ್ಲಾ ಜಾಗತಿಕ ವೇದಿಕೆಗಳಲ್ಲೂ ಮಾತನಾಡುವುದನ್ನು ಕಂಡಾಗ ನಮಗೂ ಕಿರಿ-ಕಿರಿ ಎನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈ ಮಾತುಗಳ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿಯೇ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ವಿರುದ್ಧ ಜಾಗತಿಕ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಮೂಡಿದ್ದಲ್ಲದೇ ಅದರ ಬೆಂಬಲಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲುವುದು ಬದಲಾವಣೆಯ ಈ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಪ್ರಗತಿಪರವಲ್ಲವೆಂಬುದು ಎಲ್ಲ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೂ ಅರಿವಾಗಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಬೇರೆಲ್ಲ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಬಿಡಿ ಈಗ ಚೀನಾ ಕೂಡ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ತನ್ನ ಮಿತ್ರ ಎಂದು ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗದ ಸ್ಥಿತಿ ತಲುಪಿದೆ. ತನ್ನ ಆಪ್ತ ಮಿತ್ರನಾಗಿದ್ದ ಸೌದಿಯೊಂದಿಗೆ ಎಮನ್ನ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಕಿತ್ತಾಡಿಕೊಂಡ ಮೇಲಂತೂ ಭಾರತದ ತೂಕ ಒಂದಷ್ಟು ಜಾಸ್ತಿಯೇ ಆಗಿದೆ. ಭಾರತದ ಪರವಾಗಿ ಮುಸಲ್ಮಾನ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಈಗ ಬಲು ಜೋರಾಗಿಯೇ ಪ್ರತಿಪಾದನೆ ಆರಂಭಿಸಿವೆ. ಆರ್ಗನೈಸೇಷನ್ ಆಫ್ ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ಕೋ ಆಪರೇಶನ್ ಎಂಬ ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯ ನಂತರದ ದೊಡ್ಡ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಸಂಘಟನೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರತಕ್ಕೂ ಸ್ಥಾನ ಕೊಡಬೇಕೆಂದು ಈಗ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಚಚರ್ೆ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿರುವುದು ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶವೇ. 57 ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಈ ಒಕ್ಕೂಟದಲ್ಲಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸ್ಥಾನ ಸಿಗುವುದೆಂದರೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಕಥೆ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಮುಗಿದಂತೆ. ಈ ಒಕ್ಕೂಟದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳಲು 2006 ರಲ್ಲೂ ನಮಗೆ ಅಡ್ಡಗಾಲು ಹಾಕಿದ್ದು ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಮಾತ್ರ. ಭಾರತದ ಕುರಿತಂತೆ ಭೀತಿಯನ್ನು ತುಂಬಿಸಿ ಅದು ತನ್ನ ಬೇಳೆ ಬೇಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಈ ಬಾರಿ ನಮ್ಮ ಪರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವುದು ನಮ್ಮ ನೆರೆಯೇ ಆಗಿರುವಂಥ ಮತ್ತೊಂದು ಮುಸಲ್ಮಾನ ರಾಷ್ಟ್ರ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶ ಎನ್ನುವುದು ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಖಂಡಿತ ನುಂಗಲಸಾಧ್ಯ.

ಇಂತಹ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಕಾಶ್ಮೀರದ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪ್ರೇರಣಾದಾಯಿ ನಡೆ ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವನ್ನು ನೂರು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಸಲಿದೆ ಎಂಬುದು ಮೋದಿಯವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದಲೇ ಏಕಪಕ್ಷೀಯ ಕದನ ವಿರಾಮಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕಿದ್ದು. ಹಾಗಂತ ಇದು ಮೊದಲ ಬಾರಿಯೇನಲ್ಲ. ಅಟಲ್ ಬಿಹಾರಿ ವಾಜಪೇಯಿ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ಆಗಿದ್ದಾಗ ಎರಡು ಬಾರಿ ಹೀಗೆ ಕದನ ವಿರಾಮ ಘೋಷಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಆಗ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲವಾದರೂ ಶಾಂತಿ ನೆಲೆಸುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಭಾರತದ ಪ್ರಯತ್ನದ ಕುರಿತಂತೆ ಜಾಗತಿಕ ಗೌರವ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಿತ್ತು. ಈಗ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅದೇ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ರಂಜಾನಿಗೂ ಒಂದು ದಿನದ ಮುಂಚೆ ಕೇಂದ್ರ ಸಕರ್ಾರ ಕೊಟ್ಟ ಈ ಹೇಳಿಕೆಯಿಂದಾಗಿ ಮುಸಲ್ಮಾನ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಉತ್ಪಾತವೇ ಆಗಿದೆ. ಅಲ್ ಜಜೀರಾ ಎಂಬ ಮಧ್ಯ ಏಷಿಯಾದ ಮಹತ್ವದ ಮಾಧ್ಯಮ ಈ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡಿದೆ. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯೂ ಎಷ್ಟು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಕದನ ವಿರಾಮ ಘೋಷಿಸಿದ್ದಾರೆಂದರೆ ರಂಜಾನಿಗಿಂತ ಒಂದೇ ದಿನದ ಮುನ್ನ ಈ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಭಯೋತ್ಪಾದಕರಿಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಲು ಸೂಕ್ತ ಸಮಯವೂ ಇಲ್ಲದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಆತುರಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದ ಲಷ್ಕರ್-ಎ-ತೊಯ್ಬಾ ರಂಜಾನ್ ನ ವೇಳೆಯೂ ನಾವು ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ ನಿಲ್ಲಿಸಲಾರೆವು ಎಂಬ ಹೇಳಿಕೆ ಕೊಟ್ಟು ಭಾರತ ಸಕರ್ಾರ ರಚಿಸಿದ ಖೆಡ್ಡಾಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾರೆ.

3

ನಮ್ಮಲ್ಲನೇಕರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಿರುವ ಸಂಗತಿ ಒಂದೇ. ಈ ಕದನ ವಿರಾಮ ಬೇಶರತ್ತಾಗಿರುವಂಥದ್ದಲ್ಲ. ಭಯೋತ್ಪಾದಕರನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಕಶ್ಮೀರಿಗಳ ಮನೆಯೊಳಗೆ ನುಗ್ಗುವ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅವರನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವ ಸೈನಿಕ ಕಾಯರ್ಾಚರಣೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಉಳಿದೆಲ್ಲವೂ ಎಂದಿನಂತೆ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಕದನ ವಿರಾಮ ಘೋಷಣೆಯಾದ ನಂತರವೂ ದಾಳಿಗೆಂದು ಬಂದ ನಾಲ್ಕು ಉಗ್ರರನ್ನು ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆ ಕೊಂದು ಬಿಸಾಡಿತು.

ಈ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದಾಗಿ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾವಾದದ ಬಾವುಟವನ್ನು ಹಿಡಿದು ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದವರಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಹೊಡೆತ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಮತ್ತು ಕಶ್ಮೀರದ ಒಳಿತನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದ ಮುಸಲ್ಮಾನರಿಗೆ ಸಕರ್ಾರದೊಂದಿಗೆ ವ್ಯವಹರಿಸಲು ರಾಜಮಾರ್ಗ ರೂಪಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗೊಂದು ಅಭಿಪ್ರಾಯವಂತೂ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕಿನಿಂದಲೂ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಕನರ್ಾಟದಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ರಾಜಕೀಯ ದೊಂಬರಾಟದಲ್ಲಿ ನಿರತವಾಗಿದ್ದಾಗ ಮೋದಿ ಶ್ರೀನಗರದಲ್ಲಿ ಜಲವಿದ್ಯುತ್ ಕೇಂದ್ರವೊಂದನ್ನು ಲೋಕಾರ್ಪಣೆ ಮಾಡಲು, ಜೋಜಿಲಾ ಪಾಸ್ನಲ್ಲಿ ಟನಲ್ ನಿಮರ್ಾಣ ಮಾಡಲು ಅಡಿಗಲ್ಲು ಹಾಕಲು ಹೋಗಿದ್ದರು.

4

ಮೋದಿಯವರ ದೃಷ್ಟಿ ವಿಶಾಲವಾಗಿದೆ. ಬಲು ನಿಚ್ಚಳವೂ ಆಗಿದೆ. ಫಲಿತಾಂಶಕ್ಕಾಗಿ ಕಾದು ನೋಡುವ ವ್ಯವಧಾನ ನಮಗೆ ಬೇಕಿದ ಅಷ್ಟೇ.

ರಾಜಿ ನೋಡುತ್ತಾ ನೆನಪಾದ ಗೂಢಚಾರರು!

ರಾಜಿ ನೋಡುತ್ತಾ ನೆನಪಾದ ಗೂಢಚಾರರು!

ಗೂಢಚಾರನೊಬ್ಬ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದರೆ ತನಗೂ ಅವನಿಗೂ ಸಂಬಂಧವೇ ಇಲ್ಲವೆಂದುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆತ ಅನಾಮಧೇಯನಾಗಿಯೇ ಉಳಿದುಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕಾಗಿ ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಕಾದಾಡುವ ಸೈನಿಕನಾದರೂ ತೀರಿಕೊಂಡ ನಂತರ ಎಲ್ಲ ಗೌರವಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಕೈತುಂಬ ಹಣ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಈ ಬಗೆಯ ಗೂಢಚಾರರು ಮಾತ್ರ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲದೇ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿಯೇ ಉಳಿದುಬಿಡುತ್ತಾರೆ.

ಕಳೆದ ವಾರ ಹೊಸ ಚಲನಚಿತ್ರವೊಂದು ಬಿಡುಗಡೆಯಾಯ್ತು. ರಾಜಿ ಅಂತ ಅದರ ಹೆಸರು. ಚಿತ್ರದ ಕುರಿತಂತ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಕ್ಷಣ ಚಿತ್ರ ನೋಡಲೇಬೇಕೆನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಆಲಿಯಾ ಭಟ್ ನಟಿಸಿದ ಮೊದಲ ಚಿತ್ರ ನಾನು ನೋಡುತ್ತಿರುವುದು. ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯ ಭಾವವುಳ್ಳಂಥ ಎಂಥವರೂ ಬೆರಗಾಗಬಲ್ಲಂಥ ನಟನೆ ಮತ್ತು ಕಥಾ ವಸ್ತು ರಾಜéಿಯದ್ದು. ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಪರವಾಗಿ ಗೂಢಚಯರ್ೆ ನಡೆಸುವಂತ ಕಶ್ಮೀರದ ವ್ಯಕ್ತಿಯಿಂದ ಚಿತ್ರ ಆರಂಭಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. 1971 ರ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ-ಭಾರತ ಯುದ್ಧದ ವೇಳೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಭಾರತವನ್ನು ಮಣಿಸಲು ಭಯಾನಕವಾದ ತಂತ್ರವೊಂದನ್ನು ಹೆಣೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಅರಿತ ಆತ ಅಲ್ಲಿನ ಸೈನ್ಯದ ಮುಖ್ಯಾಧಿಕಾರಿಯ ಮಗನೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನೇ ಮದುವೆ ಮಾಡಿ ಕೊಡುವ ಮಾತುಕತೆಯಾಡಿ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಇನ್ನೂ ಕಾಲೇಜು ಓದುತ್ತಿದ್ದ 20 ರ ತರುಣಿ ಸೆಹಮತ್ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅರಿತು ಈ ಮದುವೆಗೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಅವಳೆದುರಿಗಿದ್ದ ಸವಾಲು ಮದುವೆಯಾಗಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೆರುವುದಲ್ಲ ಬದಲಿಗೆ ಭಾರತದ ಪರವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಗೂಢಚಯರ್ೆ ನಡೆಸುತ್ತಾ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ರೂಪಿಸುತ್ತಿರುವ ಯೋಜನೆಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ಮಾಹಿತಿ ಕಲೆ ಹಾಕುವುದು. ತುತರ್ು ತರಬೇತಿ ಪಡೆದ ಸೆಹಮತ್ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಸೈನಿಕ ಮುಖ್ಯಾಧಿಕಾರಿಯ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇದ್ದುಕೊಂಡು ಗೂಢಚಯರ್ೆ ನಡೆಸುವುದು ಚಿತ್ರದ ಕಥಾವಸ್ತು. ಆಲಿಯಾ ಭಟ್ ತನ್ನ ಬಾಲಿಶವಾದ ನಟನೆಯಿಂದ ಅದು ಯಾವಾಗ ಪ್ರೌಢ ಸೆಹಮತ್ ಆಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಾಳೋ ಅರಿವೇ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ತಾನು ಸೇರಿಕೊಂಡ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ತನ್ನ ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡ ಸೆಹಮತ್ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖವಾದ ಮಾಹಿತಿಗಳನ್ನು ಭಾರತದ ಸೈನ್ಯಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಲಾರಂಭಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಆಕಾಶ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ದಾಳಿ ಮಾಡಬಹುದೆಂದು ಕಾಯುತ್ತ ಕುಳಿತಾಗಿ ಜಲಾಂತಗರ್ಾಮಿ ನೌಕೆಯ ಮೂಲಕ ವಿಶಾಖಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ಐಎನ್ಎಸ್ ವಿಕ್ರಾಂತನ್ನೇ ಉಡಾಯಿಸುವ ಅವರ ಪ್ರಯತ್ನದ ಕುರಿತಂತೆ ಮಾಹಿತಿ ಕೊಡುವುದೇ ಸೆಹಮತ್. ಈ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಆಕೆ ಎದುರಿಸುವ ಸವಾಲುಗಳು, ತನ್ನ ಗಂಡನೊಂದಿಗೆ ಬೆಳೆಯುವ ಆಕೆಯ ಪ್ರೀತಿ, ಜೊತೆಗಿದ್ದವರನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬೇಕಾಗಿ ಬರುವ ಅವಳ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇವೆಲ್ಲವೂ ತುದಿಗಾಲಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬ ಗೂಢಚಾರಿಯ ಬದುಕಿನ ಸವಾಲುಗಳು, ಆತನಿಗಿರಬೇಕಾದ ನಿಭರ್ಾವುಕತೆ, ಕೊನೆಗೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ವಿಕೋಪಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ತಾನೇ ಸಾಯುವ ಸ್ಥಿತಿ ಬಂದಾಗಲೂ ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕಾರ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಮನೋಭಾವ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಮನೋಜ್ಞವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿತಗೊಂಡಿದೆ. ಈ ಚಿತ್ರ ನೈಜ ಘಟನೆಯನ್ನು ಆಧರಿಸಿದ್ದೆಂದು ಉಲ್ಲೇಖಗೊಂಡಿದೆ. ಈ ಕುರಿತಂತೆ ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಲ್ಲಿ ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಕಾದಂಬರಿಯೂ ಹೊರಬಂದಿದೆ. ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಇಂತಹದ್ದೊಂದು ಘಟನೆ ನಡೆದಿದ್ದು ನಿಜವೇ ಆಗಿದ್ದರೆ ಈ ದೇಶವನ್ನು ಇಂದಿನ ಸ್ಥಿತಿ-ಗತಿಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಸಲಿಕ್ಕೆಂದು ಎಷ್ಟೊಂದು ಜನ ಬಲಿದಾನವಾಗಿದ್ದಾರಲ್ಲಾ ಎಂಬುದೇ ತಳಮಳ ಹುಟ್ಟಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ನಾವಿನ್ನೂ ರೆಸಾಟರ್್ಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಸಕರನ್ನು ಕೂಡಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಕುಚರ್ಿ ಏರುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಏನನ್ನು ಬೇಕಾದರೂ ಬಲಿ ಕೊಡಲು ಸಿದ್ಧರಾಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ದೇಶ-ಧರ್ಮಗಳ ಕಾಳಜಿಯಿಲ್ಲದ ಇಂತಹ ಜನರಿಂದಲೇ ಈ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಿರೋದು ನಾವು.

1

ಸೆಹಮತ್ಳ ಗುಂಗಿನಲ್ಲಿರುವಾಗಲೇ ನಾನು ಭಾರತದ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಗೂಢಚಾರ ರವೀಂದ್ರ ಕೌಶಿಕ್ರ ಕುರಿತಂತೆ ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ. ರಾಜಸ್ಥಾನದ ಪಂಜಾಬಿ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ರವೀಂದ್ರ ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ಲಕ್ನೌವಿನಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೊಂದರಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಪ್ರದಶರ್ಿಸಿದಾಗಲೇ ‘ರಾ’ದವರ ತೆಕ್ಕೆಗೆ ಬಿದ್ದ. ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನಿಗೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದಲ್ಲಿ ಗೂಢಚಯರ್ೆ ನಡೆಸುವ ಕೆಲಸ ಕೊಡಲಾಯ್ತು. ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ 2 ವರ್ಷಗಳ ಕಠೋರ ತರಬೇತಿಯ ನಂತರ ಆತನಿಗೆ ಉದರ್ು ಕಲಿಸಿ ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಆಚಾರ-ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಟ್ಟು ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಕಳಿಸಲಾಯ್ತು. 23 ರ ತರುಣ 1975 ರಲ್ಲಿ ನಬೀ ಅಹಮದ್ ಶಕೀರ್ನಾಗಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದ. ಅಲ್ಲಿನ ಸೇನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ನೌಕರಿ ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಲೆಕ್ಕ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿಯ ಒಂದು ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗಿ ಯಾರಿಗೂ ಅನುಮಾನ ಬರದಂತೆಯೇ ಬದುಕಿಬಿಟ್ಟ. ಆತ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಾಹಿತಿ ಬಲು ಅಚ್ಚರೀಯವಾಗಿದ್ದವು. ಸುಮಾರು 8 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಆತ ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಮಾಹಿತಿಗಳನ್ನು ಕಳಿಸಿಕೊಟ್ಟ. 1983 ರಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಕಳಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಏಜೆಂಟ್ ಪೊಲೀಸರ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕು ಬಿದ್ದಾಗ ರವೀಂದ್ರ ಕೌಶಿಕ್ನ ಕುರಿತಂತೆ ಆತ ಬಾಯ್ಬಿಟ್ಟ. ಮುಂದೇನೆಂದು ಕೇಳಲೇ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ನಿರಂತರ ಜೈಲುಗಳಿಂದ ಜೈಲಿಗೆ ಬದಲಾವಣೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಚಿತ್ರ ಹಿಂಸೆ ನೀಡುತ್ತಾ ಅವನನ್ನು ಕೆಟ್ಟ ಬಗೆಯ ಶಿಕ್ಷೆಗೆ ಗುರಿಪಡಿಸಲಾಯ್ತು. ನೇಣು ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ಘೋಷಿಸಿದರೂ ಆನಂತರ ಬೇಕಂತಲೇ ಅದನ್ನು ಜೀವಾವಧಿ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗಿ ಪರಿವತರ್ಿಸಲಾಯ್ತು. 14 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನರಳಿ ಕ್ಷಯ ರೋಗ ಮತ್ತು ಹೃದ್ರೋಗಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾಗಿ ರವೀಂದ್ರ ಕೌಶಿಕ್ ತೀರಿಕೊಂಡ! ದುದರ್ೈವವೇನು ಗೊತ್ತೇ? ಆತ ಭಾರತದ ಪರವಾದ ಗೂಢಚಾರನೆಂದು ಭಾರತವೆಂದೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಅದು ಯಾವಾಗಲೂ ಹಾಗೆಯೇ. ಗೂಢಚಾರರನ್ನು ತಾವೇ ಕಳಿಸಿದ್ದೆಂದು ಯಾವ ಸಕರ್ಾರವೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಾರದು. ಹಾಗೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟರೆ ಅದು ಮತ್ತೊಂದು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಸಾರ್ವಭೌಮತೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದಂತೆಯೇ. ಅದು ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಒಪ್ಪಂದಗಳನ್ನು ಮುರಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಂತ ಒಂದು ರಾಷ್ಟ್ರ ಮತ್ತೊಂದು ರಾಷ್ಟ್ರದ ವಿರುದ್ಧ ಗೂಢಚಯರ್ೆ ನಡೆಸುವುದೇ ಇಲ್ಲವೆಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. ಅಮೇರಿಕಾದ ಸಿಐಎ ಜಗತ್ತಿನ ಮೂಲೆ-ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಹದ್ದುಗಣ್ಣಿಟ್ಟಿದೆ. ಚೀನಾ ತನ್ನ ಹಾಡರ್್ವೇರ್ ನೆಟ್ವಕರ್್ನ ಮೂಲಕ ಯಾವ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಯಾವ ದತ್ತಾಂಶವನ್ನು ಬೇಕಿದ್ದರೂ ತನ್ನ ರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು ಓದುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಭಾರತದ ಬಳಿ ರಾ ಇದ್ದಂತೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಬಳಿ ಐಎಸ್ಐ ಇದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ರಾಷ್ಟ್ರವೂ ತನ್ನ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಸಾರ್ವಭೌಮತೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೆಂದು ಈ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಮಾಡಿಯೇ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಗೂಢಚಾರನೊಬ್ಬ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದರೆ ತನಗೂ ಅವನಿಗೂ ಸಂಬಂಧವೇ ಇಲ್ಲವೆಂದುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆತ ಅನಾಮಧೇಯನಾಗಿಯೇ ಉಳಿದುಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕಾಗಿ ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಕಾದಾಡುವ ಸೈನಿಕನಾದರೂ ತೀರಿಕೊಂಡ ನಂತರ ಎಲ್ಲ ಗೌರವಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಕೈತುಂಬ ಹಣ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಈ ಬಗೆಯ ಗೂಢಚಾರರು ಮಾತ್ರ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲದೇ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿಯೇ ಉಳಿದುಬಿಡುತ್ತಾರೆ.

2

ರಾಜಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವಂತ ಪ್ರಸಂಗ ಬಂದಾಗ ಅವಳನ್ನು ಉಳಿಸಲು ಹೋದವರೇ ಕೊಲ್ಲುವ ಪ್ರಸಂಗವೊಂದು ಬರುತ್ತದೆ. ಇದರ ನಡುವೆ ಸಾಹಸಮಯವಾಗಿ ಜೀವ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದ ಸೆಹಮತ್ ನನ್ನ ಜೀವಕ್ಕೆ ಬೆಲೆಯೇ ಇಲ್ಲವೇ ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ಇಲ್ಲಿನ ಗೂಢಚರ್ಯ ವಿಭಾಗದ ಮುಖ್ಯಸ್ಥ ಹೇಳುವ ಮಾತಿದೆಯಲ್ಲ ಅದು ಚಳಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಮೈ ಬೆಚ್ಚಗಾಗಿಸುತ್ತದೆ, ‘ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಗೆಲುವಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ. ಯಾರು ಬದುಕುತ್ತಾರೆ ಯಾರು ಸಾಯುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವುದಲ್ಲ’!

ಓಹ್! ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಸೈನಿಕನೂ ಇದೇ ಭಾವನೆಯೊಂದಿಗೆ ಗಡಿ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುತ್ತಾನಲ್ಲ. ಶತ್ರು ರಾಷ್ಟ್ರವೊಂದರಲ್ಲಿ ಅವರವನೇ ಆಗಿಬಿಟ್ಟು ಭಾರತವನ್ನು ಉಳಿಸಲಿಕ್ಕಾಗಿ ತನ್ನ ಜೀವವನ್ನೇ ತೇಯುತ್ತಿರುತ್ತಾನಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಕೂಲ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದಾಗ ತನ್ನ ಪ್ರಾಣವನ್ನಾದರೂ ಸಮಪರ್ಿಸಿ ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನೇ ಉಳಿಸಿ ಹೋಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾನಲ್ಲ! ಎಂತಹ ಅದ್ಭುತ ಬದುಕಲ್ಲವೇ! ಈಗೊಮ್ಮೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ಕೊಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಕುಲಭೂಷಣ್ ಜಾಧವ್ರನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಆತ ಭಾರತದ ಗೂಢಚಾರನಲ್ಲವೆಂದೇ ಭಾರತ ವಾದಿಸುತ್ತದೆ. ಅದು ಸತ್ಯವೂ ಇರಬಹುದೇನೋ. ಆದರೆ ಆತನಿಗೆ ಅದಾಗಲೇ ಅಪಾರವಾದ ಚಿತ್ರಹಿಂಸೆ ನೀಡಿರುವ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಆತನ ಬದುಕನ್ನು ಅಸಹನೀಯಗೊಳಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಇಂತಹ ಅದೆಷ್ಟು ಜನ ಈಗಲೂ ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೋ, ಅದೆಷ್ಟು ಜನ ಕೊಟ್ಟ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಮರಳಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದು ಯಾರಿಗೂ ಅರಿವಾಗದಂತೆ ತಣ್ಣಗೆ ಬದುಕು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೋ ಅದು ಯಾರಿಗೂ ಅರಿವೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.

3

7 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದೊಳಗೇ ಗೂಢಚಯರ್ೆ ನಡೆಸಿ ಅವರ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು, ಕೊರತೆಯನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರಿತು ಬಂದಿರುವ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಜಗತ್ತೇ ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದೆ. ಅವರು ಭಾರತದ ಸುರಕ್ಷೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮೋದಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಅಂತತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ನಿರ್ಣಯಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ಅವರು ಮಹತ್ವದ ಸಲಹೆಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಮೋದಿ ರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುವಾಗ ಮತ್ತು ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪ್ರವಾಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುವಾಗ ಅವರ ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ತಮ್ಮ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅಜಿತ್ ದೊವೆಲ್ ಎಂಬ ಒಂದು ಹೆಸರೇ ರೋಮಾಂಚನ ಉಂಟು ಮಾಡುವಂಥದ್ದು!

ರಾಜಿ ನೋಡುವಾಗ ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಒಮ್ಮೆ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದುಬಿಟ್ಟರು. ನೋಡುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿದರೆ ಖಂಡಿತ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿ ಹೊರಬರುವಾಗ ಅನಾಮಧೇಯರಾಗಿಯೇ ಉಳಿದುಬಿಡುವ ಆ ಮಹಾ ಸಾಹಸಿಗಳಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ನಮನ ಸಲ್ಲಿಸುವುದನ್ನು ಮರೆಯಬೇಡಿರಿ!

ಸರಕಾರವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನವೀಕರಣವಾಯ್ತು

ಸರಕಾರವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನವೀಕರಣವಾಯ್ತು

ಈ ಬಾರಿ ಮೂರೂ ಪಕ್ಷಗಳು ಪ್ರಣಾಳಿಕೆಯನ್ನು ಸಿದ್ಧ ಪಡಿಸುವಲ್ಲಿ ವ್ಯಯಿಸಿರುವ ಶ್ರಮವನ್ನು ಕಂಡರೆ ಅಚ್ಚರಿಯಾದೀತು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆಯನ್ನು ಐಎಎಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳೇ ನಿಮರ್ಿಸಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ನಿಯಮಗಳ ಪುಸ್ತಕದಿಂದ ಹೆಕ್ಕಿ ತೆಗೆದ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ನಿಮರ್ಿಸಿರುವ ಮ್ಯಾನಿಫೆಸ್ಟೊ ಅದು. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿ ಮತ್ತು ಜೆಡಿಎಸ್ಗಳು ಸಾಕಷ್ಟು ಪ್ರಯತ್ನ ಹಾಕಿವೆ. ಚುನಾವಣೆ ಮುಗಿದು ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಯಾರಾದರೂ ಬರಲಿ. ಆದರೆ ಮೂರೂ ಪಕ್ಷಗಳ ಈ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆಯನ್ನು ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತರೆನಿಸಿಕೊಂಡವರು ಒಮ್ಮೆ ಓದಲೇಬೇಕು.

ಅಂತೂ ಚುನಾವಣೆ ಮುಗಿದೇ ಹೋಯ್ತು! ಸುಮಾರು 40 ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯ ಘೋಷಣೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಎಕ್ಸಿಟ್ ಪೋಲ್ಗಾಗಿ ಕಾಯುವವರೆಗೂ ಅದೊಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಬೇನೆ. ಇನ್ನೆರಡು ದಿನಗಳಂತೂ ಅಭ್ಯಥರ್ಿಗಳ ಪಾಲಿಗಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅವರ ಬೆಂಬಲಿಗರ ಪಾಲಿಗೂ ಹೆರಿಗೆಯ ನೋವೇ. ಗೆದ್ದವರು ಮೆರೆಯೋದು, ಸೋತವರು ಕೊರಗೋದು ಫಲಿತಾಂಶ ಬಂದ ಒಂದು ವಾರದ ನಂತರವೂ ಇರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಏನೇ ಹೇಳಿ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವೆಂಬುದೊಂದು ಸುಂದರವಾದ ಅಸ್ತ್ರ; ಇದು ಘಾತಕವೂ ಹೌದು. ಅಪ್ಪ ಆಳಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಮಗನೂ ಆಳಲೇಬೇಕೆಂಬ ನಿಯಮ ಇಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಸಾಮಾನ್ಯ ಟೀ ಮಾರುವವನೂ ಕೂಡ ದೇಶದ ಚುಕ್ಕಾಣಿ ಹಿಡಿಯಬಲ್ಲನೆಂಬುದು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಕೊಡುಗೆಯೇ. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಸಂಸತ್ತಿನ ದ್ವಾರದೆದುರು ನಿಂತು ಹೊಸ್ತಿಲಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದರಲ್ಲ ಅದರ ನಿಜವಾದ ಮೌಲ್ಯ ಅರ್ಥವಾಗೋದೇ ಈಗ. ಈ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿರುವಂತಹ ಎಲ್ಲ ಹಳೆಯ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ಕಿತ್ತೊಗೆಯಬಲ್ಲುದು ಮತ್ತು ಹೊಸದಾದ ಧನಾತ್ಮಕವಾದ ಆಲೋಚನೆಗಳಿಗೆ ನೀರೆರೆದು ಪೋಷಿಸಬಲ್ಲುದು. ತಾನೇ ನೀರೆರೆದು ಬೆಳೆಸಿದ ಗಿಡ ವಿಷದ ಗಾಳಿಯುಗುಳುತ್ತಿದೆ ಎಂದೆನಿಸಿದಾಗ ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೇ ಅದನ್ನು ಕಡಿದು ಬಿಸಾಡಲೂಬಲ್ಲುದು. ಮೋದಿಯಂತಹ ಯಾರಿಂದಲೂ ಸೋಲಿಸಲಾಗದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಎದುರೇ ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಜ್ರಿವಾಲ್ ಗೆದ್ದು ಬೀಗಿದ್ದು ಇದೇ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಶಕ್ತಿ. ಹಾದರ್ಿಕ್ ಪಟೇಲ್ ಹತ್ತಾರು ಸಾವಿರ ಜನರ ಮಹಾ ಸಭೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿಯೂ ಸೋತು ಸುಣ್ಣವಾಗಿದ್ದು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ವೈಭವವೇ!
ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಭಾರತ ಈಗೀಗ ಈ ಪ್ರಭುತ್ವದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಅರಿಯಲಾರಂಭಿಸಿದೆ. ಮತದಾನದ ಮೌಲ್ಯ ಅದೇನೆಂಬುದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನಿಗೂ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇಂದಿರಾಗಾಂಧಿಯ ಫೋಟೊ ನೋಡಿಯೇ ವೋಟು ಹಾಕುವ ಕಾಲವಿತ್ತು. ಹಸ್ತವನ್ನು ಕಂಡು ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೋ ಇಲ್ಲವೋ ಆದರೆ ಮತಗಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಸೀಲನ್ನಂತೂ ಭದ್ರವಾಗಿಯೇ ಒತ್ತುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಅವಕಾಶವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಬ್ರಿಟೀಷರ ಆಳ್ವಿಕೆಯ ಕಾಲದ ಏಕ ಚಕ್ರಾಧಿಪತ್ಯದ ಹ್ಯಾಂಗ್ ಓವರ್. ನಿಶೆ ಈಗೀಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಇಳಿಯುತ್ತಿದೆ. ಹಾಗಂತ ಅದು ಪೂತರ್ಿಯಾಗೇನು ಇಳಿದಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೂ ಬಾಕಿ ಇದೆ.
ಕನರ್ಾಟಕದ ಚುನಾವಣೆಯನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಗಮನಿಸಿದಾಗ ನಾವು ಸಾಗಬೇಕಾದ ದಾರಿ ಬಹಳ ದೂರವಿದೆ ಎಂಬುದು ಖಾತ್ರಿ. ಪ್ರಾಮಾಣಿಕನೊಬ್ಬ, ಸಭ್ಯನೊಬ್ಬ ರಾಜಕಾರಣ ಮಾಡುವುದು ಈಗಲೂ ಕಷ್ಟವೇ. ತನ್ನ ಬಳಿ ಖಚರ್ು ಮಾಡಲು ದುಡ್ಡೇ ಇಲ್ಲವೆಂದು ಹೇಳಿಯೇ ಪಕ್ಷವೊಂದರ ಟಿಕೇಟನ್ನು ಪಡೆಯಬಲ್ಲ ಸಾಮಥ್ರ್ಯ ಸದ್ಯಕ್ಕಂತೂ ಯಾರಿಗೂ ಇಲ್ಲ. ಅಥವಾ ಯಾವ ಪಕ್ಷಗಳೂ ಅಂಥವರನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾರದೆಂದರೆ ಸರಿಯಾಗಬಹುದೇನೋ. ಮಂಡ್ಯದಲ್ಲಿ ಶಿವಣ್ಣ ಎಂಬುವವರಿಗೆ ಬಿಜೆಪಿಯವರು ಟಿಕೇಟು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೊಂದೇ ಬಲು ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಆಯ್ಕೆ. ಊರಿಗೆ ಊರೇ ಅವರ ಸಜ್ಜನಿಕೆಯನ್ನು ಕೊಂಡಾಡುವುದನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ಅಚ್ಚರಿಯಾಗಿದ್ದು ನಿಜ. ಮುರಿದ ಮನೆ, ಬೆಟ್ಟದಷ್ಟು ಸಾಲ ಹಳೆಯದೊಂದು ಬುಲೆಟ್ಟು ಇವಿಷ್ಟಲ್ಲದೇ ಅವರ ಬಳಿ ಇದ್ದ ಆಸ್ತಿ ಜನರ ಪ್ರೀತಿಯೊಂದೇ. ಅವರು ಪ್ರಚಾರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಾಗ ಒಂದಷ್ಟು ಜನ ಅವರಿಗೇ ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟು ಇದನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಿ ಎಂದದ್ದನ್ನೂ ಕಂಡವರಿದ್ದಾರೆ! ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಈ ಒರೆಗಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಅವರು ಅದೆಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಸಫಲರಾಗುತ್ತಾರೋ ದೇವರೇ ಬಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅಂಥವರೊಬ್ಬರಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದೇ ಸಮಾಧಾನದ ಸಂಗತಿ. ಉಳಿದಂತೆ ಯಾವ ಪಕ್ಷಗಳಿಗೂ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ಬೇಲಿಯಿಲ್ಲ, ಮಾನಾವಮಾನಗಳ ಪ್ರಶ್ನೆಯಿಲ್ಲ; ಅಪ್ಪ-ಮಕ್ಕಳೆಂಬ ನೋವಿಲ್ಲ್ಲ. ಟಿಕೆಟ್ ಹಂಚಿಕೆಯಾಗುವ ವೇಳೆಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಗಾಳಿಗೆ ತೂರಿಯೇ ಹಂಚಲಾಗಿದೆ. ಇದು ಮತದಾತನ ಪಾಲಿನ ದುದರ್ೈವ. ನೋಟಾಕ್ಕೆ ಒತ್ತಬೇಕೆನಿಸಿದರೂ ಅದಕ್ಕೆ ಯಾವ ಮೌಲ್ಯವೂ ಇಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ ಸುಸ್ಥಿರ ಸಕರ್ಾರವನ್ನು ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿರಿಸಿಕೊಂಡು ಅಯೋಗ್ಯನಾದರೂ ಸರಿ ಮತ ಹಾಕಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇದ್ದೇ ಇದೆ. ಯಾವ ಪಕ್ಷ ಗೆದ್ದು ಅಧಿಕಾರ ಹಿಡಿದರೂ ಈ ಕುರಿತಂತೆ ಗಮನ ಹರಿಸಿ ಒಂದಷ್ಟು ಚೌಕಟ್ಟನ್ನು ತಮಗೆ ತಾವೇ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ರಾಜಕೀಯವೆಂದರೆ ಅಸಹ್ಯವೆಂಬುವ ವಾತಾವರಣ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಾಲ ಮುಂದುವರೆಯುವುದು ಖಾತ್ರಿಯೇ.
ಹಾಗೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಬದಲಾವಣೆ ತರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ. ಕಳೆದ ಒಂದು ವರ್ಷದಿಂದ ನನ್ನ ಕನಸಿನ ಕನರ್ಾಟಕವೆಂಬ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತು ವಿಕಾಸದ ವಿಭಿನ್ನ ಆಯಾಮಗಳನ್ನು ನಾವೊಂದಷ್ಟು ಜನ ಬಿತ್ತುತ್ತಲೇ ಸಾಗಿದ್ದೇವೆ. ಭಾರಿ ಜನ ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ವಿಕಾಸದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಎತ್ತುವಂತೆ ಜನರನ್ನು ಭಡಕಾಯಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಹಾಗಂತ ಇದು ಜಿಗ್ನೇಶ್, ಪ್ರಕಾಶ್, ಅಲ್ಪೇಶ್, ಹಾದರ್ಿಕ್ರಂತೆ ಜಾತಿ-ಜಾತಿಗಳ ನಡುವೆ ಕದನ ಹುಟ್ಟಿಸುವ, ಊರಿಗೆಲ್ಲ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚುವ ರೀತಿಯ ಭಡಕಾಯಿಸುವಿಕೆಯಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ವಿಕಾಸದ ಕುರಿತಂತೆ ತನ್ನ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯವನ್ನು ತುಂಬುವ ಪ್ರಯತ್ನ. ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ವಿಕಾಸದ ಅಂಶವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅದು ರಾಜಪ್ರಭುತ್ವವೇ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆಗಲೇ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ಘೋಷಿಸಬಹುದಾದ ಆಸ್ತಿಯೂ 5 ವರ್ಷದಲ್ಲೇ 100 ರಿಂದ 300 ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗೋದು.

1525783767_chart2

ನಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದೆ. ಚುನಾವಣೆಗೆ 6 ತಿಂಗಳ ಮುನ್ನ ರಾಜ್ಯದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಕನಸುಗಳ ಮಾತನಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದರು. ನವ ಕನರ್ಾಟಕದ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತು ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಜಿಲ್ಲಾಮಟ್ಟದ ಸಭೆಯನ್ನು ಕರೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದರು. ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತರು, ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಜೊತೆಗೆ ಕುಳಿತು ಕನರ್ಾಟಕದ ಭವಿಷ್ಯದ ರೂಪು-ರೇಷೆಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸುವಾಗ ಒಮ್ಮೆ ಅಚ್ಚರಿಗೊಳಗಾಗಿದ್ದು ನಿಜ. ಅದಾದ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಜಪ ಜಿಲ್ಲಾ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಜನರ ಆಶೋತ್ತರಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆಯನ್ನು ರಚಿಸುವ ಮಾತನಾಡಿತು. ಜನತಾ ದಳವೂ ಕೂಡ ಈ ಧಾಟಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದ್ದು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಆಶಾದಾಯಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯೇ ಆಗಿತ್ತು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಂತೂ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದಿಟ್ಟು ಚುನಾವಣೆಗೆ ಎರಡು ತಿಂಗಳಿರುವಾಗ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಮಂತ್ರಿಗಳನ್ನು ಬೇರೆ-ಬೇರೆ ಜಿಲ್ಲಾ ಕೇಂದ್ರಗಳಿಗೆ ಕಳಿಸಿ ತರುಣರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿಸುವ ಕನಸು ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟಿತು. ಒಂದೆರಡು ಕಡೆ ಈ ಟೌನ್ಹಾಲ್ ಸಭೆಗಳು ನಡೆದವೂ ಕೂಡ. ಆದರೆ ಜಾಗೃತ ಜನತೆ ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರಿಸಲಾರದೇ ತಡಬಡಾಯಿಸಿದ ಮಂತ್ರಿ, ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಆ ಯೋಜನೆಯನ್ನೇ ಕೈಬಿಟ್ಟರು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆದ ನಂತರವೂ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆಗಳು ಹೊರಬಂದಿದ್ದು ಮಾತ್ರ ಮತದಾನಕ್ಕೆ 8-10 ದಿನಗಳಿರುವಾಗಷ್ಟೇ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಚುನಾವಣೆ ನಡೆಯಬೇಕಿರೋದೇ ಹಳೆಯ ಸಾಧನೆ ಮತ್ತು ಹೊಸ ಕನಸುಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ. ನುಡಿದಂತೆ ನಡೆದಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಹೇಳಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಸತ್ಯವಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಪ್ರತಿಪಕ್ಷಗಳು ಒರೆಗೆ ಹಚ್ಚಬೇಕಿತ್ತು. ಮೂರೂ ಪಕ್ಷಗಳು ತಮ್ಮ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆಯನ್ನು ಸಮಾಜದ ಮುಂದೆ ಮೂರು ತಿಂಗಳ ಮುಂಚೆಯಾದರೂ ಇಟ್ಟು ಆ ಕುರಿತಂತೆ ಸುದೀರ್ಘ ಚಚರ್ೆಯಾಗುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿದ್ದರೆ ಒಂದು ಪಾಸಿಟಿವ್ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಕಲ್ಪನೆ ನಿಮರ್ಾಣಗೊಂಡಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯಾದರೂ ಸರಿಯಾದ ದಿಸೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಟ್ಟಿರುತ್ತಿತ್ತು.
ಈ ಬಾರಿ ಮೂರೂ ಪಕ್ಷಗಳು ಪ್ರಣಾಳಿಕೆಯನ್ನು ಸಿದ್ಧ ಪಡಿಸುವಲ್ಲಿ ವ್ಯಯಿಸಿರುವ ಶ್ರಮವನ್ನು ಕಂಡರೆ ಅಚ್ಚರಿಯಾದೀತು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆಯನ್ನು ಐಎಎಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳೇ ನಿಮರ್ಿಸಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ನಿಯಮಗಳ ಪುಸ್ತಕದಿಂದ ಹೆಕ್ಕಿ ತೆಗೆದ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ನಿಮರ್ಿಸಿರುವ ಮ್ಯಾನಿಫೆಸ್ಟೊ ಅದು. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿ ಮತ್ತು ಜೆಡಿಎಸ್ಗಳು ಸಾಕಷ್ಟು ಪ್ರಯತ್ನ ಹಾಕಿವೆ. ಚುನಾವಣೆ ಮುಗಿದು ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಯಾರಾದರೂ ಬರಲಿ. ಆದರೆ ಮೂರೂ ಪಕ್ಷಗಳ ಈ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆಯನ್ನು ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತರೆನಿಸಿಕೊಂಡವರು ಒಮ್ಮೆ ಓದಲೇಬೇಕು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ನಮಗೆ ಕೇಳಲು ಬಹಳ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರ ಕುರಿತಂತೆ ದೃಢವಾದ ಕೆಲವು ಸಾಲುಗಳ ಹೊರತು ಪ್ರಣಾಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಧನೆಗೈಯ್ಯುವ ಯಾವ ಭರವಸೆಯನ್ನೂ ಅವರು ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಭಾಜಪ ಲೋಡುಗಟ್ಟಲೆ ಭರವಸೆಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದೆ. ದೂರದೃಷ್ಟಿಯ ನಾಯಕನೊಬ್ಬ ಹಠ ಹಿಡಿದು ಅಷ್ಟನ್ನೂ ಸಾಧಿಸಿಬಿಟ್ಟನೆಂದರೆ ಆತ ಕನರ್ಾಟಕದ ಮೋದಿಯೇ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಈ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ತಿರುಕನಿಂದು ಹಿಡಿದು ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್ವರೆಗೆ ಮಕ್ಕಳು, ಮಹಿಳೆ, ಆದಿವಾಸಿಗಳು, ಬೀಡಿ ಕಟ್ಟುವವರು, ವೃದ್ಧರು, ಕೈಲಾಗದವರು, ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ತನ್ನೊಳಗೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಈ ಬಾರಿ ಭಾಜಪ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದು 5 ವರ್ಷಗಳ ನಂತರದ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಗೆಲ್ಲಿಸಲು ಅಥವಾ ಸೋಲಿಸಲು ಈ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆಯೊಂದೇ ಸಾಕು.

JDS-Manifesto-2018-01-659x873
ಅಚ್ಚರಿಯಾಗುವಂತೆ ಆಸ್ಥೆ ವಹಿಸಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗಿಂತ ಸುಂದರವಾದ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆಯನ್ನು ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವುದು ದಳ! ಕುಮಾರಸ್ವಾಮಿಯವರು ತಮ್ಮ ಇಸ್ರೇಲಿನ ಅನುಭವವನ್ನು, ಚೀನಾದಲ್ಲಿ ಕಂಡ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ಬಸಿದು ಈ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆ ರಚಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಮುಸಲ್ಮಾನರಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಉಚಿತ ಕೊಡುಗೆಗಳ ಮಾತನಾಡಿದ್ದರೆ, ಜೆಡಿಎಸ್ ಝಕಾತ್ ಫಂಡ್ನ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟು ಮುಸಲ್ಮಾನ್ ತರುಣರ ಕೈಗೆ ಕೆಲಸ ಕೊಡುವ ಮಾತನಾಡಿದೆ. ಹಾಗಂತ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವುದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮಾಡುವುದು ದಳಕ್ಕೂ ಸುಲಭದ ಸಂಗತಿಯಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೂ ಸಾಹಸೀ ನೇತೃತ್ವವೇ ಬೇಕು. ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ತಮಗಿರುವ ಎಲ್ಲ ಮಿತಿಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಕುಮಾರಸ್ವಾಮಿಯವರು ಈ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆಗಾಗಿ ಕಂಠಮಟ್ಟ ದುಡಿದರೆ ಕನರ್ಾಟಕದ ಪಾಲಿಗೆ ಅದೂ ಆನಂದಮಯವೇ. ಒಂದಂತೂ ಹೌದು. ದೇಶದಲ್ಲಿ ಯುವಕರು ತುಂಬಿ ತುಳುಕಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲೂ ಅಷ್ಟೇ. ಕನಸನ್ನು ಕಟ್ಟುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ತರುಣರೆಲ್ಲ ಜೊತೆಯಾಗಿದ್ದಕ್ಕೆ ಪಕ್ಷಗಳ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟೊಂದು ಬದಲಾವಣೆ ಬಂದಿದೆ. ಇನ್ನು ಯಾರೇ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದರೂ ಇದನ್ನೇ ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ತರುಣರೆಲ್ಲ ವಿಕಾಸದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ಹೆಜ್ಜೆಯಿಡುವಂತೆ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ದಂಡ ಹಿಡಿದು ಕೂತರೇ, ಪ್ರತಿನಿಧಿ ಯಾರಾದರೂ ವಿಕಾಸ ಶತ ಪ್ರತಿಶತ ಖಚಿತ.
ಈ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ತರುಣರು ತಮ್ಮೂರಿಗೆ ಬಂದ ಶಾಸಕರನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿ ತಮ್ಮೂರಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತೇ ಹೋಗಿರುವ ವಿಕಾಸದ ರೈಲಿನ ಕುರಿತಂತೆ ಗಮನ ಸೆಳೆದದ್ದು ಬಲು ವಿಶೇಷವಾಗಿತ್ತು. ಉತ್ತರಿಸಲಾಗದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ರೇಗಾಡಿ, ಕೂಗಾಡಿ ಓಡಿ ಹೋದದ್ದೂ ಭವಿಷ್ಯದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಆಶಾದಾಯಕವೇ. ಆದರೆ ತೃಪ್ತಿ ಖಂಡಿತ ಇಲ್ಲ. ಅಗಾಧ ಪ್ರಯತ್ನಗಳ ನಂತರವೂ ಈ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಹಣ ಹಂಚುವಿಕೆ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ದೇಶ, ಧರ್ಮ, ಸಂಘಟನೆ, ವೈಯಕ್ತಿಕ ಪ್ರೀತಿ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಬದಿಗೇ. ಚುನಾವಣೆಗೂ ಮುಂಚಿನ ಎರಡು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಹಣ, ಕುಕ್ಕರು, ಕಿವಿ ಓಲೆ, ಕಾಲ್ಚೈನು, ಸ್ಟೀಲ್ ಪಾತ್ರೆ, ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಬ್ಯಾಟು ಇವೆಲ್ಲವುಗಳನ್ನು ಅನಾಮತ್ತಾಗಿ ಹಂಚಿದ್ದಾರೆ. ಎಲ್ಲ ಪಾಟರ್ಿಗಳ ಬಳಿ ಹಣವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡೇ ಮತ ಹಾಕುವ ಭರವಸೆ ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಕೆಲವೆಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಇವಿಎಂ ನಲ್ಲಿ ಬಟನ್ ಒತ್ತಿದ ನಂತರ ಫೋಟೊ ತೆಗೆದು ಹಣ ಪಡೆಯಬೇಕೆಂಬ ನಿಯಮವನ್ನೂ ಹಾಕಿದ್ದರೆಂಬುದು ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಅಸಹ್ಯವೆನಿಸಿತು. ದೇಶಾದ್ಯಂಥ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಚುನಾವಣೆಗಳು ನಡೆದರೂ ಕನರ್ಾಟಕದ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಅಕ್ರಮಗಳು ಬಯಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದು ದುರಂತಕಾರಿಯೇ ಸರಿ. ಐಟಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಸುಮಾರು 150 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಯಷ್ಟು ಹಣವನ್ನು ಜಫ್ತು ಮಾಡಿ ವಿಕ್ರಮ ಮೆರೆದರೇನೋ ನಿಜ. ಆದರೆ ಕನರ್ಾಟಕ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸೊರಗಿತ್ತು. ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಸಮಯ ಖಂಡಿತ ಬಂದಿದೆ. ನಮಗಿರಬೇಕಾದ್ದು ವಿಕಾಸದ ಗುರಿ ಮಾತ್ರ. ನಮ್ಮ ತಲಾ ಆದಾಯ ಹೆಚ್ಚಾದರೆ ಬದುಕು ಬಲು ಸುಂದರವಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಆ ಕುರಿತಂತೆ ಆಲೋಚಿಸಬೇಕಾಗಿದೆಯೇ ಹೊರತು ಉಚಿತವಾದ ಕೊಡುಗೆಗಳಷ್ಟು ಸಿಕ್ಕವೆಂಬುದಕ್ಕಲ್ಲ. ನಾವು ಪಡೆದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಉಚಿತ ಕೊಡುಗೆಗೂ ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ನಾವೇ ಬೆಲೆ ತೆರಬೇಕೆಂಬುದನ್ನು ಮರೆಯಬೇಡಿ. ಇನ್ನು ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪದವೀಧರ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಚುನಾವಣೆ ನಡೆಯಲಿದೆ. ಪದವಿ ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆಂದರೆ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತರೆಂದೇ ಅರ್ಥ. ಹಾಗಂತ ಅಲ್ಲಿ ಹಣದ ಹೊಳೆ ಹರಿಯುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರೆ ಅದು ಮಹಾ ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆ.
ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಮೊದಲ ಅರ್ಹತೆಯೇ ಸ್ವಾಭಿಮಾನ. ಆರಿಸಿದವ ನಾನೆಂಬ ಸಾತ್ವಿಕ ಅಹಂಕಾರ. ಅದನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡೊಡನೆ ಅದು ಮತ್ತೆ ರಾಜಪ್ರಭುತ್ವವೋ, ಸವರ್ಾಧಿಕಾರವೋ ಆಗಿಹೋಗುತ್ತದೆ. ನಾಳೆ ಫಲಿತಾಂಶ ಹೊರಬರಲಿದೆ. ಯಾವ ಪಕ್ಷ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದರೂ ಸರಿ. ಅವರು ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಭರವಸೆಗಳನ್ನೇ ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅವರನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ, ಎಡವಿದರೆ ಕಾಡುವ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ನಾವಂತೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದಿರೋಣ. ಇನ್ನೈದು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷ ಇರುವುದೋ ಇಲ್ಲವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ; ವಿಕಾಸದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಅಗಲಿಸಿಕೊಂಡು ಜಾಗೃತರಾಗಿದ್ದು ಸದೃಢ ಸುಂದರ ಕನರ್ಾಟಕಕ್ಕೆ ನಾವು ಪಣತೊಡೋಣ. ನನ್ನ ಕನಸಿನ ಕನರ್ಾಟಕ ನಾವೇ ನಿಮರ್ಿಸೋಣ.

ಭಾರತದ ಮಾನವನ್ನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಕಳೆಯುತ್ತಿರೋದು ಯಾರು!!

ಭಾರತದ ಮಾನವನ್ನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಕಳೆಯುತ್ತಿರೋದು ಯಾರು!!

ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಯ ಹುದ್ದೆಯ ಘನತೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದ್ದು ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೂ ಹಿಂದೆ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಿದ್ದ ಮನಮೋಹನ ಸಿಂಗರು. ಸಂಸತ್ತಿನ ಕಾರಿಡಾರುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸದೇ ಅವರ ಹಿಂದೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಸೋನಿಯಾಗೆ ಸಾಷ್ಟಾಂಗವೆರಗುತ್ತಿದ್ದರಲ್ಲಾ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರು ಅದು ಪ್ರಧಾನಿ ಹುದ್ದೆಯ ಘನತೆಗೆ ಮಾಡಿದ ಅವಮಾನ. ಮನಮೋಹನ ಸಿಂಗರು ಚೀನಾದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡುವಾಗ ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿ ಕೈ ಕುಲುಕುತ್ತಿದ್ದರಲ್ಲಾ ಅದು ಪ್ರಧಾನಿ ಹುದ್ದೆಯ ಘನತೆಗೆ ಅವಮಾನ.

ಮೋದಿಯ ಮೇಲೆ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯ ಮಾನನಷ್ಟ ಮೊಕದ್ದಮೆ ಹಾಕಿ ಕೂತಿದ್ದಾರೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲನೇಕರು ಮೋದಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ವಾಗ್ದಾಳಿ ಮಾಡಿದ್ದು ತಪ್ಪು ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕೆಲವರಂತೂ ಪ್ರಧಾನಂತ್ರಿಯ ಹುದ್ದೆಯ ಘನತೆ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಬಡಬಡಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯ ತಾವು ಹೋದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಕುಚರ್ಿಯ ಮೇಲೆ ಗಡದ್ದು ನಿದ್ದೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರಲ್ಲ, ಅತ್ಯಂತ ಉಡಾಫೆಯ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡುತ್ತಿದ್ದರಲ್ಲ, ಹಿರಿಯರು-ಕಿರಿಯರೆನ್ನದೇ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದದ್ದನ್ನು ಹೇಳಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರಲ್ಲ, ಆಗೆಲ್ಲಾ ಹುದ್ದೆಯ ಘನತೆ ಚಚರ್ೆಗೆ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ! ಕನರ್ಾಟಕದ 6 ಕೋಟಿ ಕನ್ನಡಿಗರ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾಗಿದ್ದವ ಜಾಗತಿಕವಾಗಿ ಕನರ್ಾಟಕದ ಮಾನ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಯಾರೂ ಮಾತನಾಡಲೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲಾ! ಬಿಪಿಓಗಳ ಮೂಲಕ ದಿನದ 24 ತಾಸೂ ಎದ್ದಿರುವ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಸದಾ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡುವ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಘನತೆ ಮತ್ತು ಆದರ್ಶವಾಗಿದ್ದು ವಿಪಯರ್ಾಸ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾಗಿ ರಾಜ್ಯದ ಮಾನ ಹರಾಜು ಹಾಕಿದ್ದಕ್ಕೆ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಅದೆಷ್ಟು ಕೋಟಿ ಮಾನ ಹಾನಿ ಪ್ರಕರಣ ದಾಖಲೆ ಮಾಡಬೇಕೋ ದೇವರೇ ಬಲ್ಲ. ಬಿಡಿ. ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬ ಚಚರ್ಿಸಿ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಸದ್ಯಕ್ಕಂತೂ ಅದ್ಭುತ ಎನಿಸುವುದು ಈ ದೇಶದ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಯೇ.

1

ಮೋದಿ ಎನ್ನುವಂತಹ ಈ ಅಪರೂಪದ ಮತ್ತೊಂದು ಮಾಣಿಕ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು ಬಹುಶಃ ದುಸ್ಸಾಧ್ಯವೇ ಸರಿ. 6 ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲಿ 21 ರ್ಯಾಲಿ ಮುಗಿಸಿ ಸೋಲಿನ ದವಡೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಬಿಜೆಪಿಯನ್ನು ಸಕರ್ಾರ ರಚಿಸುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ತಯಾರು ಮಾಡಿ, ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ ಆಯಾಸವೆಂದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೂತಿಲ್ಲ. ಅದಾಗಲೇ ನೇಪಾಳಕ್ಕೆ ಪ್ರಯಾಣ ಬೆಳೆಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ! ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ಇಂದು ಚುನಾವಣೆ ಮುಗಿದೊಡನೆ ಅಭ್ಯಥರ್ಿಗಳು ಬಿಡಿ ಅವರ ಪರವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದವರೂ ರೆಸಾಟರ್್ಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ನಾಲ್ಕಾರು ದಿನ ಮಜವಾಗಿ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಾರೆ. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಮಾತ್ರ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಗೌರವವನ್ನು ಹಿಗ್ಗಿಸಲು ಪುರುಸೊತ್ತಿಲ್ಲದೇ ದುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಈಗ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ. ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲೂ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ನೂರಾರು ರ್ಯಾಲಿಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡು ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿಯೆನ್ನದೇ ದುಡಿಯುತ್ತಾ ಜೀವವನ್ನು ತೇಯ್ದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದರಲ್ಲಾ! ಅಂದೂ ಕೂಡ ಚುನಾವಣೆ ಮುಗಿದೊಡನೆ ಸುಮ್ಮನಾಗದ ಮನುಷ್ಯ ಪಿ.ಎ.ಸಂಗ್ಮಾರಂತಹ ಹಿರಿಯ ಮುತ್ಸದ್ಧಿಗಳನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ ಮುಂದಿನ ಕಾರ್ಯ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚಚರ್ೆಗೆ ತೊಡಗಿದ್ದರು. ದೇವೇಗೌಡರಂತಹ ಹಿರಿಯರನ್ನೂ ಕೂಡ ಅವರು ಇದೇ ಆದರದಿಂದ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ರಾಷ್ಟ್ರ ಕಟ್ಟುವಲ್ಲಿ ಈ ಹಿರಿಯರ ಅನುಭವವನ್ನು ಕ್ರೋಢೀಕರಿಸಿ ಹೊಸ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಅದನ್ನು ಮುಟ್ಟಿಸುವ ನಡು ಪೀಳಿಗೆಯ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾಗಿ ಕಂಡು ಬರುತ್ತಾರೆ ಅವರು. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ 6 ದಿನಗಳಲ್ಲಿ 21 ರ್ಯಾಲಿ ತಮಾಷೆಯ ಮಾತಲ್ಲ. ದಿನಕ್ಕೆ ನಾಲ್ಕು-ನಾಲ್ಕು ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಷಣ ಮಾಡಿ, ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರನ್ನುದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಹೊಸದೊಂದು ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತಾ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷಗಳ ವ್ಯೂಹಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿವ್ಯೂಹವನ್ನು ಹೆಣೆಯುತ್ತಾ ಸಾವಿರಾರು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ಗಳ ಯಾತ್ರೆಯನ್ನೂ ಮಾಡಿ, ರಾತ್ರಿಯಾದೊಡನೆ ದೆಹಲಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಮರುದಿನ ಮರಳಿ ಮತ್ತೆ ಬರುವುದಿದೆಯಲ್ಲಾ ಸಾಮಾನ್ಯನಾದವನ ಕೈಲಿ ಸಾಧ್ಯವೇ ಆಗದ ಸಂಗತಿ. ಅವರ ಮೇಲಿನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೂ ಎಷ್ಟಿದೆಯೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿನ ಭಾಜಪದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಅಭ್ಯಥರ್ಿಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಬೂತ್ ಮಟ್ಟದ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರವರೆಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಮೋದಿ ಬರುತ್ತಾರೆ, ಬದಲಾವಣೆ ತರುತ್ತಾರೆ ಎಂದೇ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಂದ ಕಾದು ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಭಾರತೀಯ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ತಂಡ ವಿರಾಟ್ ಕೊಹ್ಲಿಯ ಬ್ಯಾಟಿಂಗನ್ನು ಮತ್ತು ಧೋನಿಯ ತಾಳ್ಮೆಯುತ ಆಟವನ್ನು ಕಾದುಕೊಂಡು ಕುಳಿತಿರುತ್ತಲ್ಲಾ ಹಾಗೆಯೇ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ. ಹಾಗಂತ ಬರಿ ಎಲೆಕ್ಷನ್ ಗೆಲ್ಲಿಸುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲವಲ್ಲ ಅವರ ಕೆಲಸ, ದೇಶದ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯೂ ಅವರ ಹೆಗಲ ಮೇಲೇ ಇದೆ. ಒಂದಿನಿತೂ ತಪ್ಪಾಗದಂತೆ ದೇಶವನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸುವುದು ಅವರ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೇ. ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ವಿಧಾನಸಭಾ ಚುನವಾಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಅವರು ಸ್ಟಾರ್ ಪ್ರಚಾರಕರಾಗಿದ್ದಾಗ್ಯೂ ದೇಶದ ರೈಲು ಒಂದಿನಿತೂ ಹಳಿ ತಪ್ಪದಂತೆ ಮುನ್ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರಲ್ಲಾ ಅವರ ಸಾಮಥ್ರ್ಯದ ಕುರಿತಂತೆ ಒಮ್ಮೆ ಆಲೋಚಿಸಿ ನೋಡಿ.

ಕನರ್ಾಟಕದ ಚುನಾವಣೆಗೂ ಮುನ್ನ ನೇಪಾಳದ ಪ್ರಧಾನಿಯನ್ನು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬರಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅವರಿಗೆ ಭಾರತದ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ನಿಧರ್ಾರಗಳನ್ನು ವಿಷದಪಡಿಸಿದ್ದರು ಮೋದಿ. ನೇಪಾಳ ನಮ್ಮ ತೆಕ್ಕೆಯಿಂದ ಜಾರಿ ಚೀನಾದ ಬಗಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬೀಳುವ ಎಲ್ಲ ಹೆದರಿಕೆಯೂ ಖಂಡಿತ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ನೇಪಾಳದ ಮಾಧೇಷಿಗಳ ಹೋರಾಟದ ಹಿಂದೆ ಭಾರತದ್ದೇ ಕೈವಾಡವಿದೆ ಎಂಬ ಅಪನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಪ್ರಧಾನಿ ಕೆ.ಪಿ ಓಲಿ ಚೀನಾದ ಪರ ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನೇ ಬಹುವಾಗಿ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಈಗ ನೇಪಾಳದ ಪ್ರಧಾನಿಯನ್ನು ಕರೆಸಿ ಚೀನಾ ನೇಪಾಳದಲ್ಲಿ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಕಿವಿಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿ ಅವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕಳಿಸಿಕೊಟ್ಟದ್ದಲ್ಲದೇ ತಾವೇ ನೇಪಾಳಕ್ಕೆ ಬರುವಂತ ಭರವಸೆಯನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟರು. ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನೇಪಾಳವನ್ನು ಇಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಿದ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಪ್ರಧಾನಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇದು ನೇಪಾಳಕ್ಕೂ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಸಂಗತಿ. ನೆನಪಿಡಿ. ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ನೇಪಾಳಕ್ಕೆ ನೀಡುತ್ತಿರುವ ಮೂರನೇ ಭೇಟಿ ಇದು. ಚೀನಾದ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಯನ್ನು ಕಂಡಿರುವ ನೇಪಾಳ ಭಾರತದ ಈ ಬಗೆಯ ಬೆಂಬಲದಿಂದಾಗಿ ಚೀನಾದೊಂದಿಗೆ ಚೌಕಶಿಗೆ ಕುಳಿತಾಗ ಅದು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚಿನದನ್ನು ಮತ್ತು ತಮಗೆ ಬೇಕಾದ್ದನ್ನು ಆಗ್ರಹಿಸಬಲ್ಲ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವನ್ನಂತು ಖಂಡಿತ ಹೊಂದಿರುತ್ತದೆ. ಭಾರತದ ಬೆಂಬಲವಿಲ್ಲದೇ ಅಮೇರಿಕಾದ ಸಹಕಾರವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿರುವ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಚೀನಾದ ತಾಳಕ್ಕೆ ಕುಣಿಯಲೇಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಲುಪಿಬಿಟ್ಟಿದೆಯಲ್ಲಾ ನೇಪಾಳಕ್ಕಂತೂ ಆ ಸ್ಥಿತಿ ಇರಲಾರದು. ಇದು ನೇಪಾಳಕ್ಕೆ ಖಂಡಿತ ಅರಿವಿದೆ.

2

ಅತ್ತ ಕನರ್ಾಟಕದ ಚುನಾವಣೆಗೆ ಮುನ್ನವೇ ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಹೋದ ಮೋದಿ ಅಲ್ಲಿಯೂ ಕೂಡ ತಲೆಯನ್ನು ತಗ್ಗಿ ಬಾಗಿಸದೇ ಭಾರತದ ಘನತೆ-ಗೌರವಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಯೇ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರಿಗೆ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವಿಚಾರಗಳ ಕುರಿತಂತ ಮಾಹಿತಿಯ ಕೊರತೆ ಇದೆ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಯ ಹುದ್ದೆಯ ಘನತೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದ್ದು ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೂ ಹಿಂದೆ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಿದ್ದ ಮನಮೋಹನ ಸಿಂಗರು. ಸಂಸತ್ತಿನ ಕಾರಿಡಾರುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸದೇ ಅವರ ಹಿಂದೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಸೋನಿಯಾಗೆ ಸಾಷ್ಟಾಂಗವೆರಗುತ್ತಿದ್ದರಲ್ಲಾ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರು ಅದು ಪ್ರಧಾನಿ ಹುದ್ದೆಯ ಘನತೆಗೆ ಮಾಡಿದ ಅವಮಾನ. ಮನಮೋಹನ ಸಿಂಗರು ಚೀನಾದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡುವಾಗ ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿ ಕೈ ಕುಲುಕುತ್ತಿದ್ದರಲ್ಲಾ ಅದು ಪ್ರಧಾನಿ ಹುದ್ದೆಯ ಘನತೆಗೆ ಅವಮಾನ. ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ನೀರಸವಾದ ಸತ್ವವಿಲ್ಲದ ಭಾಷಣಗಳನ್ನು ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದರಲ್ಲ ಆಗ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದುದು ಹುದ್ದೆಯ ಘನತೆಗೆ ಅವಮಾನ. ಪಕ್ಕದ ಪ್ರಧಾನಿ ನವಾಜ್ ಶರೀಫ್ ಭಾರತದ ಪ್ರಧಾನಿಯನ್ನು ಹಳ್ಳಿಯ ಹೆಂಗಸಿಗಿಂತ ಕಡೆ ಎಂದು ಮೂದಲಿಸಿದನಲ್ಲ; ಹಾಗೆಂದಾಗಲೂ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದರಲ್ಲಾ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರು ಅದು ಪ್ರಧಾನಿ ಹುದ್ದೆಗಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, 120 ಕೋಟಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಅವಮಾನ. ಅದನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ ನವಾಜ್ ಶರೀಫರಿಗೆ ಅಂದೂ ಝಾಡಿಸಿದ್ದೂ ಇನ್ನೂ ಪ್ರಧಾನಿಯೇ ಆಗಿರದಿದ್ದ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು ಮರೆಯದಿದ್ದರೆ ಸಾಕು.

ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರು ದೇಶ ಕಟ್ಟುವ ಕಾಯಕದಲ್ಲಿ ತೊಂದರೆ ಕೊಡುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರನ್ನೂ ಅವಮಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಯಾರು ರಾಷ್ಟ್ರೋನ್ನತಿಯ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೋ ಅವರನ್ನು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತು ಮೆರೆಸುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಅವರ ಭಾಷಣದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಹೆಸರು ಪ್ರಸ್ತಾಪವಾದೊಡನೆ, ಅವರು ಮಾಡುವ ಟ್ವೀಟುಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಕುರಿತಂತೆ ಬಂದೊಡನೆ ದೇಶದ ಜನ ಕುಣಿದಾಡಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ.

3

ಬಿಡಿ. ಚುನಾವಣೆ ಮುಗಿದೊಡನೆ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರಿಗೆ ತಮ್ಮದ್ದೇ ಆದ ರಾಜಕೀಯ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಗಳು ಬೇರೆ ಇರಬಹುದೇನೋ. ಆದರೆ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರಿಗೆ ಬೆಟ್ಟದಷ್ಟು ಕೆಲಸ ಇದೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಅವರು ಕನರ್ಾಟಕದ ಪ್ರಚಾರ ಭಾಷಣ ಮುಗಿಸಿ ಮರುದಿನವೇ ನೇಪಾಳಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದ್ದು. ನೇಪಾಳದ ಪ್ರಧಾನಿ ಓಲಿಯನ್ನು ಭಾರತದೆಡೆಗೆ ಒಲಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಅದು ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರ ದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆಯೇ. ಏಕೆಂದರೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಮೂಲಕ ದೇಶಕ್ಕೆ ನುಸುಳುತ್ತಿರುವ ಖೋಟಾ ನೋಟು, ಮಾದಕ ದ್ರವ್ಯ ಮೊದಲಾದವುಗಳಿಗೆ ನೇಪಾಳವೇ ಹೆಬ್ಬಾಗಿಲು. ಚೀನಾ ಬೆಂಬಲಿತ ಮಾವೋವಾದಿ ನಕ್ಸಲರಿಗೆ ನೇಪಾಳವೇ ಸೇತುವೆ. ಮುಂದಿನ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳೊಳಗೆ ಇಲ್ಲಿರುವಂಥ ನಕ್ಸಲರನ್ನು ಪೂರ್ಣ ಮುಗಿಸಬೇಕೆಂದರೆ ನೇಪಾಳ ಮಯನ್ಮಾರ್ಗಳ ಸಹಕಾರ ಬೇಕೇ ಬೇಕು. ಅದಾಗಲೇ ಮಯನ್ಮಾರನ್ನು ತಮ್ಮತ್ತ ಒಲಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಭಾರತಕ್ಕೆ ನೇಪಾಳವೇ ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲು. ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಚೀನಿಯನ್ನರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿ ಬಂದ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಈಗ ನೇಪಾಳಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆಂದರೆ ಅದರ ಹಿಂದೆ ಬಲುದೊಡ್ಡ ಕಾರ್ಯಯೋಜನೆ ಇದೆ.
ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೇ ಜಾತಿ-ಮತ, ಹೆಂಡ-ಹಣ ಇವುಗಳನ್ನೇ ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಗೇಕೆ ಮತ ಹಾಕಬೇಕು ಎನ್ನುವವರ ಕುರಿತಂತೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಅನುಕಂಪವಿದೆ. ಕೇಂದ್ರ ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯ ಸಕರ್ಾರಗಳು ಒಂದೇ ಇರುವುದು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ರಾಜಮಾರ್ಗ ನಿಮರ್ಾಣ ಮಾಡಿದಂತೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಮೋದಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದಿರುವ ಅನೇಕ ನಿರ್ಣಯಗಳಿಗೆ ರಾಜ್ಯ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಂಬಲ ಬೇಕೆಂದರೆ ಕನರ್ಾಟಕವೂ ಅವರಿಗೆ ಕೊಡುಗೆಯಾಗಿ ದಕ್ಕಲೇಬೇಕು. ನಮಗಾಗಿ ಬಿಡುವಿಲ್ಲದೇ 18 ಗಂಟೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮನಿಗಾಗಿ ನಾವು ಈ ಒಂದು ದಿನ ಕೈ ಜೋಡಿಸಬೇಕಿದೆ. ಇಂದು ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ಮತ ಹಾಕೋಣ. ಮತ್ತು ಇತರರಿಂದಲೂ ಮತ ಹಾಕಿಸೋಣ.

ಈ ಬಾರಿ ಮತ ಹಾಕಿ, ಭಾರತವನ್ನು ಗೆಲ್ಲಿಸೋಣ.

ಮತದಾನಕ್ಕೆ ಮುನ್ನ #ಜಸ್ಟ್ ಆಸ್ಕಿಂಗ್!

ಮತದಾನಕ್ಕೆ ಮುನ್ನ #ಜಸ್ಟ್ ಆಸ್ಕಿಂಗ್!

ತಾವು ದುಬಾರಿ ವಾಚು ಕಟ್ಟುವ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಸಾಲದ ಕೂಪಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿಬಿಟ್ಟರು. ಬಜೆಟ್ನ ವರದಿಯ ಪ್ರಕಾರವೇ ಇದುವರೆಗಿನ ಸಾಲ ಎರಡೂವರೆ ಲಕ್ಷಕೋಟಿಯಾಗಿದ್ದು ಈ ಬಜೆಟ್ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅನುಷ್ಠಾನಗೊಳ್ಳುವ ವೇಳೆಗೆ ಸಾಲದ ಮೊತ್ತ ಸುಮಾರು ಮೂರುಲಕ್ಷಕೋಟಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ. ಇಷ್ಟೂ ಸಾಲದ ಹೊರೆ 6 ಕೋಟಿ ಕನ್ನಡಿಗರ ಮೇಲೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆತರೂ ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಂಡರೂ ಸಾಲ ತೀರಿಸಬೇಕಾದವರು ಮಾತ್ರ ನಾವೇ.

ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ದೊಡ್ಡ ದೋಷ ಜನ ಸಾಮಾನ್ಯರ ಮರೆವು. ಮಾಡಿದ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸವನ್ನು ಜನ ಹೇಗೆ ಮರೆತು ಬಿಡುವರೋ ಹಾಗೆಯೇ ಸಕರ್ಾರವೊಂದು ಮಾಡಿದ ಕೆಟ್ಟ ಕೆಲಸವನ್ನು ಜನ ಮರೆತುಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಮತದಾನಕ್ಕೆ ಮುನ್ನ ಹಿಂದಿನದ್ದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಮ್ಮೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಮತಗಟ್ಟೆಗೆ ಹೋಗುವುದೊಳಿತು. ನಾವು ಮರೆತುಬಿಡುತ್ತೇವೆ ಎನ್ನುವ ಭರವಸೆಯ ಮೇಲೆಯೇ ಎಲ್ಲಾ ಸಕರ್ಾರಗಳೂ ಚುನಾವಣೆಗೆ 6 ತಿಂಗಳ ಮುನ್ನ ರಸ್ತೆಯ ಕೆಲಸ, ಚರಂಡಿ ಕಾಮಗಾರಿ, ಬಜೆಟ್ನಲ್ಲಿ ಜನಪ್ರಿಯವಾಗಬಲ್ಲಂಥ ಸ್ಕೀಮುಗಳ ಘೋಷಣೆ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅದರ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ಚುನಾವಣೆಗೆ ಹೋಗುವ ಧೈರ್ಯ ಅವರದ್ದು. ಆದರೆ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತ ಮತದಾರ ವೋಟು ಮಾಡುವುದು ಆರು ತಿಂಗಳ ಸಕರ್ಾರಕ್ಕಲ್ಲ, 5 ವರ್ಷಗಳ ಆಡಳಿತದ ವೈಖರಿಗೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಮರೆಯದಿರೋಣ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ 5 ವರ್ಷಗಳ ಅವಧಿಯ ಕನರ್ಾಟಕ ಸಕರ್ಾರದ ಆಡಳಿತವನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಮತ ಹಾಕುವ ಮುನ್ನ ಒಮ್ಮೆ ಗಮನಿಸಿಬಿಡಿ.

1. ಕಳೆದೈದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕರಾಗಿರುವುದೇ ಅಪರಾಧವೆಂಬಂತಾಗಿತ್ತು. ಅನುಪಮಾ ಶೆಣೈ ಹುದ್ದೆಗೆ ರಾಜಿನಾಮೆ ಕೊಟ್ಟು ಚುನಾವಣೆಗೆ ಸ್ಪಧರ್ಿಸಬೇಕಾಗಿ ಬಂತು. ಸಕರ್ಾರವೇ ಪ್ರಾಯೋಜನೆ ಮಾಡಿ ಮೈಸೂರಿನ ಐಎಎಸ್ ಅಧಿಕಾರಿ ರಶ್ಮಿಗೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಹಲ್ಲೆ ಮಾಡಿಸಿತು. ಡಿ.ಸಿ ಶಿಖಾ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳ ಆಪ್ತನಾಗಿದ್ದ ಮರಿಗೌಡನಿಂದ ಹಲ್ಲೆಗೊಳಗಾದರು. ಈ ಮರಿಗೌಡ ಪೊಲೀಸರಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಕಛೇರಿಯಲ್ಲೇ ಅಡಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಎಂದು ಅನೇಕ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ವರದಿ ಮಾಡಿದ್ದವು.

2. ಐಪಿಎಸ್ ಅಧಿಕಾರಿ ರೂಪಾ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಶಶಿಕಲಾಗೆ ವಿಶೇಷ ಸವಲತ್ತು ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಆರೋಪ ಮಾಡಿದರು. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಸಕರ್ಾರದ ಪ್ರಮುಖರೊಬ್ಬರು 2 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆಂಬ ಆರೋಪವೂ ಕೇಳಿಬಂತು. ಶಶಿಕಲಾರಿಗೆ ವಿಶೇಷ ಸವಲತ್ತು ಕೊಡುತ್ತಿರುವ ಸಿಸಿಟಿವಿ ವಿಡಿಯೋ ಸಿಕ್ಕ ನಂತರವೂ ಸಕರ್ಾರ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ಆರೋಪ ಮಾಡಿದ ರೂಪಾರನ್ನೇ ಎತ್ತಂಗಡಿ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿತು.

3. ಶ್ರವಣಬೆಳಗೊಳದಲ್ಲಿ ಮಹಾಮಸ್ತಕಾಭಿಷೇಕದ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಮಹಾ ಅವ್ಯವಹಾರಕ್ಕೆ  ಕೈತೊಳೆದುಕೊಂಡು ಸಿದ್ದವಾಗಿದ್ದ ಸಕರ್ಾರಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಗಾಲಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದ ರೋಹಿಣಿ ಸಿಂಧೂರಿಯನ್ನು ಸ್ವತಃ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಆಸ್ಥೆ ವಹಿಸಿ ಎತ್ತಂಗಡಿ ಮಾಡಿದ್ದು ಮರೆಯುವುದು ಹೇಗೆ? ಗಟ್ಟಿಗಿತ್ತಿ ರೋಹಿಣಿ ಸಿಂಧೂರಿ ಸಕರ್ಾರವನ್ನೇ ಎದುರು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಮರಳಿ ಅದೇ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದು ಸಕರ್ಾರಕ್ಕೆ ಬಲುದೊಡ್ಡ ತಪರಾಕಿಯೇ! ಸೋನಿಯಾ ನಾರಂಗ್ರನ್ನು ಎತ್ತಂಗಡಿ ಮಾಡಿದ್ದರ ಹಿಂದೆ ಇಂಥದ್ದೇ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಾರಣವಿದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಮೇ 12 ರವರೆಗಾದರೂ ಮರೆಯಬೇಡಿ.

4. ಕೆಲವರು ಈ ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿ ಬಲವಾಗಿ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟರು. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ತಾಳಲಾಗದೇ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯನ್ನೇ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಡಿವೈಎಸ್ಪಿ ಗಣಪತಿ ಸ್ವತಃ ಸಚಿವ ಜಾಜರ್್ರೇ ಕಿರಿ ಕಿರಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂದು ಕ್ಯಾಮೆರಾದ ಮುಂದೆ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ದಾಖಲಿಸಿಯೇ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ನಿಷ್ಪಕ್ಷಪಾತವಾದ ತನಿಖೆಯನ್ನು ಮಾಡಿಸುವುದಿರಲಿ ಸಚಿವರಿಗೆ ಕ್ಲೀನ್ಚಿಟ್ ಕೊಟ್ಟು ಮೃತರ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಅವಮಾನ ಮಾಡಿದರು.

5. ವೇತನದ ಕುರಿತಂತೆ ಮತ್ತು ಹಿರಿಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ರೀತಿಯ ಕುರಿತಂತೆ ನೊಂದು  ಈ 5 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ 100 ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನ ಪೊಲೀಸರು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಇದನ್ನು ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿ ಪೊಲೀಸರ ನೇತೃತ್ವ ವಹಿಸಿದ್ದ ಶಶಿಧರ್ ಪರಪ್ಪನ ಅಗ್ರಹಾರದಲ್ಲಿ ಕಡು ಕಷ್ಟದ ದಿನಗಳನ್ನು ಕಳೆಯಬೇಕಾಗಿ ಬಂತು. ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಂತೂ ಅವರನ್ನು ನಿಮ್ಹಾನ್ಸ್ಗೆ ದಾಖಲಿಸಿತ್ತು ಸಕರ್ಾರ!

1

6. ಜನಸ್ನೇಹಿ ಡಿಸಿಯಾಗಿದ್ದ ಡಿ.ಕೆ ರವಿಯವರದ್ದು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯೆಂದು ಸಾಬೀತು ಪಡಿಸಲು ಸಕರ್ಾರ ಹೆಣಗಾಡಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಅದು ಒತ್ತಟ್ಟಿಗಿರಲಿ. ಡಿ.ಕೆ ರವಿಯವರ ತಾಯಿ ಈ ಕುರಿತಂತೆ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಲು ಹೋದಾಗ ಭೇಟಿಗೂ ಅವಕಾಶ ಕೊಡದೇ ಅವಮಾನ ಮಾಡಿ ಕಳಿಸಿಬಿಟ್ಟರಲ್ಲ. ಮರೆತರೆ ದ್ರೋಹವಲ್ಲವೇನು?

7. ರಾಜ್ಯದ ಕಾನೂನು ಮತ್ತು ಸುವ್ಯವಸ್ಥೆ ಪೂರ್ಣ ಹದಗೆಟ್ಟುಹೋಗಿದ್ದು ಶಾಸಕರ ಮಗ ನಲಪಾಡ್ ವಿದ್ವತ್ ಎಂಬ ತರುಣನಿಗೆ ಮನಸೋ ಇಚ್ಛೆ ಬಾರಿಸಿ ರಾಜ್ಯ ಸಕರ್ಾರ ತಮ್ಮದೆಂಬ ದುರಹಂಕಾರ ಪ್ರದಶರ್ಿಸಿದ್ದು ಜನಮಾನಸದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಹಚ್ಚ ಹಸಿರಾಗಿದೆ.

8. ಕಳೆದ 5 ವರ್ಷದಲ್ಲಿ 871 ಅಪಹರಣ, 462 ಲೈಂಗಿಕ ಹಲ್ಲೆ ಅತ್ಯಾಚಾರಗಳ ಮೂಲಕ ಕನರ್ಾಟಕವನ್ನು ಎನ್ಸಿಆರ್ಬಿ ವರದಿಯಲ್ಲಿ ಅಗ್ರಣಿಯಾಗಿಸಿದ್ದು ಇದೇ ಸಕರ್ಾರ.

9. 2012 ರಲ್ಲಿ 3 ಲಕ್ಷದಷ್ಟಿದ್ದ ಕ್ರೈಂ ವರದಿ 2017 ರ ವೇಳೆಗೆ 11 ಲಕ್ಷಕ್ಕೇರಿತು. ಇದೇ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರು ದೇಶದ ಎರಡನೇ ದೊಡ್ಡ ಕ್ರೈಂ ಸಿಟಿಯಾಗಿ ಹೆಸರು ಪಡೆಯಿತು.

10. ಈ 5 ವರ್ಷಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲೇ ಕನರ್ಾಟಕ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳ ಸರಮಾಲೆಯನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದು. ಸಕರ್ಾರಿ ನೌಕರರು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪೆನ್ಷನ್ ಸ್ಕೀಮಿನ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಬೀದಿಗಿಳಿದರು, ವೈದ್ಯರು ಸಕರ್ಾರ ತಂದ ಕಾನೂನನ್ನು ತಮ್ಮ ವಿರುದ್ಧದ ಮರಣ ಶಾಸನವೆಂದೇ ಬಣ್ಣಿಸಿ ಬೀದಿಗಿಳಿದರು. ಅಂಗನವಾಡಿ ಕಾರ್ಯಕತರ್ೆಯರು ವಿಧಾನಸೌಧದೆದುರು ಬೀಡುಬಿಟ್ಟಿದ್ದನ್ನು ಮರೆಯುವಂತೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಆಗೆಲ್ಲಾ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಪದವಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು ತೋರಿದ ದರ್ಪ, ಮಾತನಾಡಿದ ಶೈಲಿ ಈಗಲೂ ಕಣ್ಣಿಗೆ ರಾಚುವಂತಿದೆ.

3

11. ಮಂತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದ ಡಿ.ಕೆ. ಶಿವಕುಮಾರ ಟಿವಿ9 ತನ್ನ ವಿರುದ್ಧ ವರದಿಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿತೆಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ತನ್ನ ಬೆಂಬಲಿಗರನ್ನು ಕಳಿಸಿ ಮಾಧ್ಯಮ ಕಛೇರಿಯನ್ನು ಧ್ವಂಸಗೊಳಿಸಿದ್ದು ಇದೇ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ. ಈಗಲೂ ಆತನ ವಿರುದ್ಧ ಯಾವ ವರದಿ ಬಂದರೂ ಅಂದಿನ ದಿನ ಕನಕಪುರದಲ್ಲಿ ಕರೆಂಟ್ ಇರುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಜನ ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

12. ಜಾಜರ್್ ಸೇರಿದಂತೆ ಈ ಅವಧಿಯ ಅನೇಕ ಮಂತ್ರಿಗಳು ಅಧಿಕಾರ ಮದದಿಂದಲೇ ಆಳ್ವಿಕೆ ನಡೆಸಿ ಜನ ಸಾಮಾನ್ಯರ ಬದುಕು ಅಸಹನೀಯಗೊಳಿಸಿದವರು. ಸ್ವತಃ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಾರು ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ಪ್ರಕರಣಗಳಿದ್ದು ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಗಂಭೀರವಾದ ಏಳೆಂಟು ಪ್ರಕರಣಗಳಿವೆ. ಅದರ ಅರಿವಿದ್ದೇ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಲೋಕಾಯುಕ್ತವನ್ನು ತೆಗೆದು ಎಸಿಬಿ ಶುರುಮಾಡಿದ್ದು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು.

13. ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳ ಕೈಲಿದ್ದ ವಾಚು ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಬಲುದೊಡ್ಡ ಸುದ್ದಿ ಮಾಡಿತ್ತು. ಬಡವರ ಬಂಧು ದಲಿತರ ಆಶಾಕಿರಣ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು ಕೈಗೆ ಕಟ್ಟುವ ವಾಚು 70 ಲಕ್ಷದ್ದೆಂಬುದೇ ಅನೇಕರಿಗೆ ಜೀರ್ಣವಾಗದ ಸಂಗತಿ. ವಿದೇಶದ ತನ್ನ ಮಿತ್ರ ಕೊಡುಗೆಯಾಗಿ ಕೊಟ್ಟದ್ದೆಂದು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಹೇಳಿದ್ದು ಅಪಹಾಸ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತು. ಇಂಥ ಮಿತ್ರರು ತಮಗೆಲ್ಲ ಇರಬಾರದಾ ಎಂದು ಪಾಪ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಕನ್ನಡಿಗ ಇಂದಿಗೂ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.

14. ತಾವು ದುಬಾರಿ ವಾಚು ಕಟ್ಟುವ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಸಾಲದ ಕೂಪಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿಬಿಟ್ಟರು. ಬಜೆಟ್ನ ವರದಿಯ ಪ್ರಕಾರವೇ ಇದುವರೆಗಿನ ಸಾಲ ಎರಡೂವರೆ ಲಕ್ಷಕೋಟಿಯಾಗಿದ್ದು ಈ ಬಜೆಟ್ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅನುಷ್ಠಾನಗೊಳ್ಳುವ ವೇಳೆಗೆ ಸಾಲದ ಮೊತ್ತ ಸುಮಾರು ಮೂರುಲಕ್ಷಕೋಟಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ. ಇಷ್ಟೂ ಸಾಲದ ಹೊರೆ 6 ಕೋಟಿ ಕನ್ನಡಿಗರ ಮೇಲೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆತರೂ ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಂಡರೂ ಸಾಲ ತೀರಿಸಬೇಕಾದವರು ಮಾತ್ರ ನಾವೇ.

15. ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳ ಮಗನೂ ಈ 5 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ಆರೋಪದಿಂದ ಹೊರಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಮ್ಯಾಟ್ರಿಕ್ಸ್ ಇಮೇಜಿಂಗ್ ಸಲ್ಯೂಷನ್ಸ್ ಮೂಲಕ ಎಂಆರ್ಐ ಮತ್ತು ಸಿಟಿ ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ಗಳ ಗುತ್ತಿಗೆ ಪಡೆಯುವಲ್ಲಿ ಬಲುದೊಡ್ಡ ಅವ್ಯವಹಾರ ನಡೆಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಸಿಡಿದ ಸುದ್ದಿ  ಅಷ್ಟೇ ಬೇಗನೇ ಆರಿಹೋಯ್ತು. ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳ ಚಾಕಚಕ್ಯತೆ ಮೆಚ್ಚಬೇಕಾದ್ದೆ.

16. ವಿಧಾನಸೌಧಕ್ಕೆ 60 ವರ್ಷವಾದಾಗ ಸಂಭ್ರಮಾಚರಣೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ ಈ ಸಕರ್ಾರ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಶಾಸಕರಿಗೆ ಚಿನ್ನದ ಉಡುಗೊರೆ, ಅಲ್ಲಿನ ಕಾಮರ್ಿಕರಿಗೆ ಬೆಳ್ಳಿಯ ಉಡುಗೊರೆ ಕೊಡಬೇಕೆಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ ಬೊಕ್ಕಸದ ಮೇಲೆ ಕೋಟ್ಯಂತರ ರೂಪಾಯಿ ಹೊರೆ ಹೇರಬೇಕೆಂದು ಉಪಾಯ ಮಾಡಿತ್ತು. ಒಂದಷ್ಟು ಬುದ್ಧಿವಂತರು ಉಗಿದ ನಂತರ ಸಮಾಜವಾದಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ತಣ್ಣಗಾದರು.

17. ದೇಶವೆಲ್ಲಾ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯುತ್ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾವಲಂಬಿಯಾದರೆ ಕರ್ನಟಕದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಪವರ್ ಕಟ್ ಇಂದಿಗೂ ನಿಂತಿಲ್ಲ. ವಿದ್ಯುತ್ ಖರೀದಿಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಮೊತ್ತದ ಕಿಕ್ಬ್ಯಾಕ್ ಸಂದಾಯವಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಆರೋಪಕ್ಕೆ ಸಕರ್ಾರ ಎಂದಿಗೂ ಉತ್ತರವೇ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ದೇಶದ ಐಟಿ ಸಿಟಿ ಬೆಂಗಳೂರು ಕೂಡ ಪವರ್ ಕಟ್ ಭಾಗ್ಯದಿಂದ ನರಳುತ್ತಲೇ ಇದೆ.

3

18. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ 15,000 ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಹೊಂಡಗಳಿವೆ ಎಂದು ಪಾಲಿಕೆಯೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿತಲ್ಲದೇ ಆ ನೆಪದಲ್ಲಿ ವೈಟ್ ಟಾಪಿಂಗ್ಸ್ ಮಾಡುವ ಯೋಜನೆ ಮುಂದಿಟ್ಟು ಹತ್ತಾರು ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಯನ್ನು ನುಂಗಿಹಾಕಲಾಯ್ತು.

19. ಬೆಂಗಳೂರು ನಾಗರೀಕರ ಪ್ರತಿಭಟನೆ ಇಲ್ಲದೇ ಹೋಗಿದ್ದರೆ ಅನಗತ್ಯವಾದ ಸ್ಟೀಲ್ ಬ್ರಿಡ್ಜ್ ನಿಮರ್ಾಣಗೊಂಡು ಕೋಟ್ಯಂತರ ರೂಪಾಯಿ ಕಿಕ್ಬ್ಯಾಕ್ ಮಂತ್ರಿಗಳ ಕಿಸೆ ಸೇರಿರುತ್ತಿತ್ತು.

20. ಎತ್ತಿನಹೊಳೆಯೊಂದು ಇದೇ ಬಗೆಯ ಭಾರಿ ದೊಡ್ಡ ಯೋಜನೆ. 13 ಸಾವಿರ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಯ ಯೋಜನೆಗೆ ತೋಡಿದ ಹಳ್ಳ, ಹಾಸಿದ ಪೈಪುಗಳು ಈ ಮಳೆಗಾಲದ ವೇಳೆಗೆ ಖಂಡಿತ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಲಿವೆ. ಈ ಯೋಜನೆ ಬಲುದೊಡ್ಡ ಕಿಕ್ಬ್ಯಾಕ್ನ ಒಂದು ಭಾಗ ಎಂಬುದನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಒಪ್ಪುತ್ತಾರೆ.

21. ಕಿಕ್ಬ್ಯಾಕ್ಗಳ ಭರಾಟೆ ಎಷ್ಟಿದೆಯೆಂದರೆ ಮಂತ್ರಿ ಜಾಜರ್್ರ ಆಸ್ತಿ 5 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ 158%, ಡಿಕೇಶಿಯವರ ಆಸ್ತಿ ಸುಮಾರು 300 ಪ್ರತಿಶತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದು ಸಮೃದ್ಧ ಸಕರ್ಾರದ ನಿಶಾನಿಯಾಗಿತ್ತು. ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರ ಆಪ್ತ ಚಿಕ್ಕರಾಯಪ್ಪನವರ ಬಳಿ ಸುಮಾರು 5 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಯಷ್ಟು 2000 ರೂ ನೋಟುಗಳ ಕಂತೆ ಇದ್ದದ್ದು ಎಲ್ಲರ ಹುಬ್ಬು ಮೇಲೇರುವಂತೆ ಮಾಡಿತ್ತು!

22. ಕೆಟ್ಟ ಆಥರ್ಿಕ ನೀತಿ ಮತ್ತು ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿಯೇ ಫ್ಲಿಪ್ಕಾಟರ್್ ಮತ್ತು ಹೀರೋ ಮೋಟಾರ್ಸ್ನಂತಹ ಕಂಪನಿಗಳು ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟುಬಿಟ್ಟವು.

23. ನೀರಿನ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಈ 5 ವರ್ಷ ಅತ್ಯಂತ ಕೆಟ್ಟ ಆಡಳಿತ. ಮಹಾದಾಯಿ ಗಲಾಟೆ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಿತೇ ಹೊರತು ಅದನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುವ ದಿಸೆಯಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಗೋವಾದೊಂದಿಗೆ ಒಂದಿನಿತೂ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಕಾವೇರಿಯ ಕುರಿತಂತೆ ಜನಮಾನಸದಲ್ಲಿ ಕಾವೇರಿಸಿದ್ದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಕಾವೇರಿಯ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಈ 5 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಸಕರ್ಾರ ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸ ಶೂನ್ಯವೇ. ಕೆರೆಗಳ ಹೂಳೆತ್ತುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರ ನಟ ಯಶ್ ಮಾಡಿದ್ದಷ್ಟನ್ನೂ ಸಕರ್ಾರ ಮಾಡಲಿಲ್ಲವೆಂಬುದು ಸಕರ್ಾರದ ಕಾರ್ಯವೈಖರಿಗೆ ಹಿಡಿದ ಕೈಗನ್ನಡಿ.

24. ಕೇಂದ್ರ ಸಕರ್ಾರ ಬರ ನಿರ್ವಹಣೆಗೆಂದು 1685 ಕೋಟಿ ಕೊಟ್ಟರೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಧದಷ್ಟನ್ನೂ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಸಾಧನೆ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರದ್ದು. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಕಳೆದ 5 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ 3515 ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ರೈತರು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಯಮನೂರಿನಲ್ಲಿ ರೈತರ ಮೇಲೆ ಪೊಲೀಸರಿಂದ ಲಾಠಿ ಚಾಜರ್್ ಮಾಡಿಸಿದ್ದನ್ನು ಮರೆತರೆ ಅಪರಾಧವಾದೀತು.

25. ಶಾಂತವಾಗಿದ್ದ ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲಿ ಅನವಶ್ಯಕವಾಗಿ ಟಿಪ್ಪು ಜಯಂತಿಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿ ಹಿಂದೂ-ಮುಸ್ಲೀಂ ಕಂದಕ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಇದೇ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ. ಜಾತಿ ಗಣತಿ ನಡೆಸಿ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಬದುಕಿದ್ದ ಜನರ ನಡುವೆ ಹುಳಿಹಿಂಡಿದ್ದು ಸಿದ್ದು ಯುಗವೇ!

4

26. ಹಿಂದೂಧರ್ಮವನ್ನು ಶತ್ರುವೆಂಬಂತೆ ಕಂಡು ಪದೇ ಪದೇ ಅನುಯಾಯಿಗಳನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿ ಅವರ ಆಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಅಗೌರವದಿಂದ ಕಂಡು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಚಿತ್ರಹಿಂಸೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರ 5 ವರ್ಷದ ಸಾಧನೆ. ಕಲ್ಲಡ್ಕದ ಶ್ರೀರಾಮ ಶಾಲೆಗೆ ಊಟ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದು, ಗೋಕಳ್ಳರನ್ನು ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಸನ್ಮಾನಿಸಿದ್ದು, ಗೋಹಂತಕರಿಗೆ ಬಹುಮಾನ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು, ಮಾಂಸ ಸೇವಿಸಿ ಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದು ಇವೆಲ್ಲವೂ ಇದೇ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ.

27. 30ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಹಿಂದೂ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರ ಕಗ್ಗೊಲೆ ನಡೆದಾಗಲೂ ಅದನ್ನು ನಡೆಸಿದ ಮುಸ್ಲಿಂ ಉಗ್ರ ಸಂಘಟನೆ ಪಿಎಫ್ಐ ಮೇಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ಕೇಸುಗಳನ್ನು ಹಿಂಪಡೆದಿದ್ದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೇ ಕೊಂದಿದ್ದು ಸ್ಕ್ರೂಡ್ರೈವರ್, ಕೈತಪ್ಪಿಯಾದ ಹತ್ಯೆ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಗೃಹ ಸಚಿವರ ಕೈಲೇ ಹೇಳಿಕೆ ಕೊಡಿಸಿದ್ದು ಚುನಾವಣೆ ಮುಗಿದ ನಂತರವೂ ನೆನಪಿನಲ್ಲುಳಿಯುವಂಥದ್ದು.
ಕೇಳಲು ನನಗೆ ಇನ್ನೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿವೆ. ಆದರೆ ಲೇಖನದ ಮಿತಿ ಇಷ್ಟೇ ಇರುವುದರಿಂದ ಇಷ್ಟಕ್ಕೇ ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಮತದಾನಕ್ಕೆ ಮುನ್ನ ಆ ಉಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ನೀವೇ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಿ, ಸರಿಯಾದ ಸಕರ್ಾರವನ್ನು ಆರಿಸಿ. ಹಳೆಯದ್ದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಡುವುದಷ್ಟೇ ನನ್ನ ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ಉಳಿದದ್ದು ನಿಮಗೆ ಬಿಟ್ಟದ್ದು!

ಬಿಜೆಪಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಅಲ್ಪ ಸಂಖ್ಯಾತರು ಬದುಕೋದು ಕಷ್ಟವಾ?

ಬಿಜೆಪಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಅಲ್ಪ ಸಂಖ್ಯಾತರು ಬದುಕೋದು ಕಷ್ಟವಾ?

ಬಿಜೆಪಿ ಬಂದರೆ ದಂಗೆಗಳೇ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ ಎಂದು ಹೆದರಿಸುತ್ತಾ ವೋಟು ಗಳಿಸುವುದೇ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಜಾಯಮಾನ. ಆದರೆ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರು ಬಂದಾಗಿನಿಂದ ದೇಶಾದ್ಯಂತ ಒಂದೇ ಒಂದು ಹಿಂದು-ಮುಸ್ಲೀಂ ದಂಗೆಗಳು ನಡೆದಿಲ್ಲವೆಂಬುದೇ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗೆ ನುಂಗಲಾರದ ಬಿಸಿ ತುಪ್ಪ. ಮಮತಾ ಬ್ಯಾನಜರ್ಿಯ ಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ ದಿನ ಬೆಳಗಾದರೆ ಹಿಂದೂ-ಮುಸ್ಲಿಂ ಗಲಾಟೆಗಳು. ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂ-ಮುಸ್ಲೀಂ ಕಗ್ಗೊಲೆಗಳೇ ನಡೆಯುತ್ತಿವೆ. ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲಿ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರ ಮೂಗಿನಡಿಯಲ್ಲಿ 30ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಹಿಂದೂ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರ ಕೊಲೆಯಾಗಿಹೋಯ್ತು.

ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರನ್ನು ಒಡೆದು ಆಳುವ ಮನಸ್ಥಿತಿಯವರು ಎಂದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಯಾವಾಗಲೂ ಆರೋಪಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಹಿಂದೂ-ಮುಸಲ್ಮಾನರ ನಡುವೆ ಭೇದದ ಬೀಜ ಬಿತ್ತಿ ಅದರ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಚುನಾವಣೆ ಗೆಲ್ಲುವವರು ಅನ್ನೋದು ಅವರ ಅಳಲಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಅದು ಒಡೆದು ಆಳುವಂತೆ ಕಂಡರೂ ಒಳತೋಟಿಯಲ್ಲಿ ಅದು ಜಾತಿ-ಮತ-ಪಂಥಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮರೆಸಿ ಹಿಂದುತ್ವದ ಛತ್ರಛಾಯೆಯಡಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಗ್ಗೂಡಿಸಿ ಮುಂದೊಯ್ಯುವ ಪ್ರಯತ್ನವಾಗಿತ್ತು. ಈಗಂತೂ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವುದು ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯೇ. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯನ್ನು ಬೆದರು ಬೊಂಬೆಯಾಗಿಸಿ ಮುಸಲ್ಮಾನ-ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರ ವೋಟು ಕಿತ್ತು ಗೆಲುವು ದಾಖಲಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು. ಇನ್ನೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಹಿಂದೂಗಳನ್ನು ದೆವ್ವವಾಗಿ ತೋರಿಸಿ ಮುಸಲ್ಮಾನರನ್ನು ಒಗ್ಗೂಡಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನದ್ದು. ಇತ್ತ ಹಿಂದೂಗಳನ್ನು ಚೂರು-ಚೂರಾಗಿಸಿ, ಜಾತಿ-ಜಾತಿಗಳ ನಡುವಿನ ಕಂದಕಗಳನ್ನು ವಿಸ್ತಾರಗೊಳಿಸಿ, ಹಿಂದುತ್ವವೆಂಬ ಅಭಿಮಾನದಿಂದ ಅವರು ದೂರವಿರುವಂತೆ ಮಾಡುವ ನಿರುತ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರಂತು ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾರೆ. ಥಡರ್್ ಪಾಟರ್ಿ ಕ್ಯಾಂಪೈನಿನ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಮಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುವಾಗ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರನ್ನು ಬಿಜೆಪಿಯ ವಿರುದ್ಧ ಎತ್ತಿಕಟ್ಟಲು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಹರಸಾಹಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿತ್ತು. ಬಿಜೆಪಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಚಚರ್ುಗಳು ಧರಾಶಾಯಿಯಾಗುತ್ತವೆ, ಮತಾಂತರಿತ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರನ್ನು ಮರಳಿ ಕರೆದೊಯ್ಯಲಾಗುತ್ತದೆ, ಬೈಬಲನ್ನು ಸುಡಲಾಗುತ್ತದೆ ಹೀಗೆ ನೂರೆಂಟು ಬಗೆಯ ಅಪಪ್ರಚಾರಗಳು. ಆದರೆ ಬಹುತೇಕರಿಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇಲ್ಲದ ಕೆಲವು ಸಂಗತಿಗಳಿವೆ.

India Iraq Nurses

ಇರಾಕಿನಲ್ಲಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕೇರಳದ 46 ನಸರ್ುಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿನ ಐಸಿಸ್ ಉಗ್ರಗಾಮಿಗಳು ಅಪಹರಿಸಿದ್ದರಲ್ಲಾ ಆಗ ಅವರನ್ನು ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುವಲ್ಲಿ ಸಾಹಸಪೂರ್ಣ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದು ಈಗಿನ ಎನ್ಡಿಎ ಸಕರ್ಾರವೇ. ವಿದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಉಗ್ರಗಾಮಿಗಳ ಕೈಲಿ ಹೀಗೆ ಬಂಧಿತರಾಗಿರುವುದು ಬಲು ಅಸಹ್ಯಕರ ಸಂಗತಿ. 46 ಜನ 23 ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಐಸಿಸ್ ಉಗ್ರಗಾಮಿಗಳ ಬಂಧಿಗಳಾಗಿ ಊಟಕ್ಕೂ ಪರದಾಡುತ್ತಾ ಭವಿಷ್ಯವೇನೆಂದರಿಯದೆ ಕಗ್ಗತ್ತಲ ಕೂಪದಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸುವುದನ್ನು ಊಹಿಸಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಭಾರತದ ವಿದೇಶಾಂಗ ಸಚಿವಾಲಯ ಇರಾಕಿನ ಸಕರ್ಾರದೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಐಸಿಸ್ ಅನ್ನು ಪ್ರಭಾವಿಸಬಲ್ಲ ಮುಸ್ಲೀಂ ರಾಷ್ಟ್ರದೊಂದಿಗೆ ನಿರಂತರ ಸಂಪರ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದು ಐಸಿಸ್ನ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡವನ್ನು ಹೇರಿ ನಸರ್ುಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದು ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರು ಮರೆತೇ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟರಾ? ಆಮೇಲೆ ಬಂದ ವರದಿಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಸ್ವತಃ ಐಸಿಸ್ನ ಜಾಲದೊಂದಿಗೆ ಪರೋಕ್ಷ ಸಂಪರ್ಕವನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸಲು ಭಾರತೀಯ ಸಚಿವಾಲಯ ಪ್ರಯತ್ನ ಪಟ್ಟು ಅದು ಕೈಕೊಟ್ಟರೆ ಅನ್ಯ ನೆಲದಲ್ಲಿಯೇ ಅವರ ಮೇಲೆ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡಬಹುದಾಗಿರುವಂತಹ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಕೊನೆಗೂ ಪ್ರಮುಖ ಭಾರತೀಯ ಉದ್ಯಮಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಈ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಜೋಡಿಸಿ 46 ಜನರನ್ನು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಕೇರಳಕ್ಕೆ ತಂದೊಪ್ಪಿಸಲಾಯಿತು.

ಬಂಗಾಳದ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳು ಜುದಿತ್ ಡಿಸೋಜಾ ಆಘಾಖಾನ್ ಫೌಂಡೇಶನ್ನ ಪರವಾಗಿ ಅಫ್ಘಾನಿಸ್ತಾನದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಒಂದು ದಿನ ಅಫ್ಘಾನಿಸ್ತಾನದ ಕಾಬುಲಿನಿಂದ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರು ಅವಳನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟರು. ಭಾರತೀಯ ಸಾರ್ವಭೌಮತೆಗೆ ಇದು ಅವಮಾನಕರ ಸಂಗತಿಯಾಗಿತ್ತು. ತನ್ನ ಪ್ರಜೆಯನ್ನು ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬರಲೇಬೇಕೆಂಬ ಹಠದಲ್ಲಿದ್ದ ಮೋದಿ ಸಕರ್ಾರ ಅಫ್ಘಾನಿಸ್ತಾನದ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಅಶ್ರಫ್ ಘನಿಯೊಂದಿಗೆ ನಿರಂತರ ಸಂಪರ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದು ಜುದಿತ್ಳನ್ನು ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುವಲ್ಲಿ ಬಲು ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಪ್ರಯತ್ನ ಹಾಕಿದರು. ಅಫ್ಘಾನಿಸ್ತಾನದ ಭಾರತದ ರಾಯಭಾರಿ ಮನ್ಪ್ರೀತ್ ವೋರಾ ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಪ್ರಯತ್ನ ಒಂದು ಸಿನಿಮಾಕ್ಕೆ ಆಗುವಷ್ಟೇ ಸರಕು. ಇತ್ತ ಜುದಿತ್ಳ ಮನೆಯವರೊಂದಿಗೆ ನಿರಂತರ ಸಂಪರ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದು ಆಕೆಯನ್ನು ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುವ ಭರವಸೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಸಕರ್ಾರ 6 ವಾರಗಳ ನಂತರ ಅವಳನ್ನು ಮನೆ ಸೇರಿಸಿದಾಗ ಇಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಸಂಭ್ರಮದ ಹಬ್ಬ. ಜುದಿತ್ಳ ಅಣ್ಣ ಜೆರಾಮ್ ಕೇಂದ್ರ ಸಕರ್ಾರದ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಶ್ಲಾಘಿಸಿ ಟ್ವೀಟ್ ಮಾಡಿದ್ದರು.

2

ಫಾದರ್ ಅಲೆಕ್ಸಿಸ್ ಪ್ರೇಮಕುಮಾರ್ ಅಫ್ಘಾನಿಸ್ತಾನದ ಹೇರತ್ನಿಂದ ಅಪಹರಣಗೊಂಡಾಗ ಅವರನ್ನು ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುವಲ್ಲಿ ಮೋದಿ ಮಾಡಿದ ಸಾಹಸ ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಯತ್ನ ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವಾದರೂ ಅಲೆಕ್ಸಿಸ್ಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಅಪಹರಣಕಾರರಿಂದ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಹಲ್ಲೆಗೊಳಗಾಗಿದ್ದ ಅಲೆಕ್ಸಿಸ್ ದೆಹಲಿ ಏರ್ಪೋಟರ್ಿಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟೊಡನೆ ‘ಭಗವಂತನಿಗೆ ಮೊದಲ ಧನ್ಯವಾದಗಳು, ಆನಂತರ ನನ್ನ ಕೃತಙ್ಞತೆ ಸಲ್ಲುವುದು ಈ ದೇಶದ ಪ್ರಧಾನಿ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರಿಗೇ’ ಎಂದಿದ್ದರು. ಅಪಹರಣದ 8 ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಸ್ವತಃ ಅನೇಕ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಪಹರಣಕಾರರ ಬೇಡಿಕೆಗಳನ್ನೂ ಪೂರೈಸಿ ಅಲೆಕ್ಸಿಸ್ರನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ತಂದಿದ್ದರು. ದೇಶದ ಯಾವುದೇ ಚಚರ್ಾದರೂ ಈ ವಿಚಾರವನ್ನು ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತದೇನು?

ಫಾದರ್ ಟಾಮ್ ಯಮನ್ನಿಂದ ಅಪಹರಣಕ್ಕೊಳಗಾದಾಗ ಅವರನ್ನು ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬರಲಿಕ್ಕೆ ಒಮನ್ನಿನ ರಾಜನ ಮೂಲಕ ಮಧ್ಯಸ್ಥಿಕೆ ಮಾಡಿಸಿ 18 ತಿಂಗಳ ಪ್ರಯಾಸದ ನಂತರ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದದ್ದು ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರೇ. ಅಂದು ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರ ಪ್ರಯಾಸವನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಗಮನಿಸಿದ್ದ ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕ್ ಬಿಷಪ್ ಕಾನ್ಫರೆನ್ಸ್ ಆಫ್ ಇಂಡಿಯಾದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರು, ಸೈರೋ ಮಲಂಕಾರಾ ಚಚರ್್ನ ಆಚರ್್ ಬಿಷಪ್ಗಳು, ಬಿಷಪ್ ಥಿಯೋಡರ್ ಮಸ್ಕರೆನಾಸ್ ಮುಂತಾದವರೆಲ್ಲಾ ಮುಕ್ತ ಕಂಠದಿಂದ ಹೊಗಳಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅದು ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿಯಷ್ಟೇ ಉಳಿಯಿತು. ಇದೇ ಚಚರ್ಿನ ಮುಂದಾಳುಗಳು ಗುಜರಾತಿನ ಚುನಾವಣೆಯ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿರೆಂಬ ಸೂಚನೆಯನ್ನೇ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರು. ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಚಚರ್ುಗಳು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುವಂತೆ ಕರೆ ನೀಡುತ್ತಿದೆ. ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರು ಇದನ್ನೆ ಒಪ್ಪುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿರುವುದು ದುದರ್ೈವ. ಮೋದಿಯನ್ನು ಬೆದರು ಬೊಂಬೆಯಾಗಿಸಿ ವೋಟುಗಳಿಸುವ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಈ ಹುನ್ನಾರ ಬೌದ್ಧಿಕ ದಿವಾಳಿತನದ ಸೂಚನೆಯೇ ಹೊರತು ಮತ್ತಿನ್ನೇನೂ ಅಲ್ಲ.

3

ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಕಥೆಯೂ ಇದಕ್ಕಿಂದ ಭಿನ್ನವಲ್ಲ. ಬಿಜೆಪಿ ಬಂದರೆ ದಂಗೆಗಳೇ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ ಎಂದು ಹೆದರಿಸುತ್ತಾ ವೋಟು ಗಳಿಸುವುದೇ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಜಾಯಮಾನ. ಆದರೆ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರು ಬಂದಾಗಿನಿಂದ ದೇಶಾದ್ಯಂತ ಒಂದೇ ಒಂದು ಹಿಂದು-ಮುಸ್ಲೀಂ ದಂಗೆಗಳು ನಡೆದಿಲ್ಲವೆಂಬುದೇ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗೆ ನುಂಗಲಾರದ ಬಿಸಿ ತುಪ್ಪ. ಮಮತಾ ಬ್ಯಾನಜರ್ಿಯ ಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ ದಿನ ಬೆಳಗಾದರೆ ಹಿಂದೂ-ಮುಸ್ಲಿಂ ಗಲಾಟೆಗಳು. ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂ-ಮುಸ್ಲೀಂ ಕಗ್ಗೊಲೆಗಳೇ ನಡೆಯುತ್ತಿವೆ. ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲಿ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರ ಮೂಗಿನಡಿಯಲ್ಲಿ 30ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಹಿಂದೂ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರ ಕೊಲೆಯಾಗಿಹೋಯ್ತು. ಯೋಗಿ ಬಂದಾಗಿನಿಂದ ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ದಂಗೆಯಿಲ್ಲ. ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ, ಹರಿಯಾಣ, ಮಧ್ಯಪ್ರದೇಶ, ಗುಜರಾತು, ರಾಜಸ್ಥಾನ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಎರಡೂ ಸಮಾಜ ಶಾಂತಿಯುತವಾಗಿ ಬದುಕಿದೆ. ಅದರರ್ಥ ಸ್ಪಷ್ಟ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ದಂಗೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಾಯೋಜಿಸಿಯೇ ಮುಸಲ್ಮಾನರಲ್ಲಿನ ಹೆದರಿಕೆಯನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿರಿಸುತ್ತದೆ. ಹಿಂದುಗಳ ಹೆದರಿಕೆಯನ್ನು ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗಿಟ್ಟೇ ವೋಟು ಗಳಿಸುವ ಅದರ ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆ ನೆಹರೂ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಿದೆ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಮುಸಲ್ಮಾನರಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸವಲತ್ತು ಕೊಟ್ಟಿರೋದೇ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ. ಆದರೆ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಸವಲತ್ತುಗಳು ಪ್ರಗತಿಶೀಲವಾದವೇ ಹೊರತು ಗುಲಾಮರಾಗಿಸುವಂಥದ್ದಲ್ಲ. ಹಜ್ ಯಾತ್ರೆಗೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ಸಬ್ಸಿಡಿಯನ್ನು ಪೂರ್ಣ ತಡೆದು ಮುಸಲ್ಮಾನರನ್ನು ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿಗಳಾಗಿಸಿದ್ದು ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯೇ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಹಜ್ ಯಾತ್ರೆ ಸ್ವಂತ ಹಣದಲ್ಲಿಯೇ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ನಿಯಮವೇ ಇದೆ. ಇದನ್ನರಿತ ಮೋದಿ ಹಜ್ ಯಾತ್ರೆಗೆ ಮೀಸಲಿಟ್ಟ ಹಣವನ್ನು ತೆಗೆದು ಮುಸಲ್ಮಾನ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆಂದು ಅದನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸುವ ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡಿದರು. ಮುಸ್ಲೀಂ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳನ್ನು ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾವಲಂಬಿಯಾಗಿಸುವ ಬಲು ಸುಂದರವಾದ ಪ್ರಯತ್ನವಿದು. ಈ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳನ್ನು ಟ್ರಿಪಲ್ ತಲಾಖಿನಿಂದ ರಕ್ಷಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದು ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರೇ. ಮದರಸಾಗಳಲ್ಲಿ ಬರಿಯ ಧಾಮರ್ಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ ಕೊಟ್ಟು ಮುಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ಪರಿಷ್ಕರಣೆಗೊಳಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಯೂ ಗಣಿತ-ವಿಜ್ಞಾನಗಳು ಬೋಧಿಸುವಂತಾಗಬೇಕೆಂಬ ಆಲೋಚನೆಗೆ ನೀರೆರೆದವರು ಮೋದಿಯೇ. ಅವರ ಉದ್ದೇಶ ಮುಸಲ್ಮಾನರನ್ನು ಮುಖ್ಯ ವಾಹಿನಿಗೆ ತಂದು ಅವರನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಪಾಲುದಾರರನ್ನಾಗಿಸುವುದು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನದ್ದು ಹಾಗಲ್ಲ. ಮುಸಲ್ಮಾನರನ್ನು ಸದಾ ಬೇಡುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರಿಸುವುದೇ ಅವರ ಮೂಲ ಗುರಿ. ಜಮೀರ್ ಅಹ್ಮದ್ ತನ್ನ ಜನರ ಮುಂದೆ ಮಾತನಾಡುವುದನ್ನು ನೀವು ಕೇಳಬೇಕು. ಅದು ಪ್ರಗತಿಪರ ಚಿಂತನೆಯಂತು ಅಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ. ಮುಸಲ್ಮಾನರನ್ನು ದಿಕ್ಸೂಚಿ ರಹಿತ ಗತಿ ವಿಹೀನ ಸಮಾಜವಾಗಿ ಮಾಡುವ ಹುನ್ನಾರ. ಕಳೆದ 70 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಮುಸ್ಲೀಮರು ಮತ್ತು ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರನ್ನು ಋಣಾತ್ಮಕ ಮತದಾನಕ್ಕೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸೇ. ಗೆಲ್ಲಬೇಕೆಂದು ವೋಟು ಹಾಕುವುದು ಧನಾತ್ಮಕವಾದರೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬರನ್ನು ಸೋಲಿಸಬೇಕೆಂದು ವೋಟು ಹಾಕುವುದು ಋಣಾತ್ಮಕ. ಈ ಬಗೆಯ ಮತದಾನ ಪ್ರಗತಿ ಪೂರಕವಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಮುಸಲ್ಮಾನ ಸಮಾಜ 70 ವರ್ಷ ಕಳೆದರೂ ಇದ್ದಲ್ಲಿಯೇ ಇದೆ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ದಲಿತರನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಬಳಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಅವರು ಸ್ವಲ್ಪ ಬುದ್ಧಿವಂತರಾಗುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಪ್ರಗತಿಯ ಮೆಟ್ಟಿಲನ್ನು ಏರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಬಾರಿ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯ ಲಿಂಗಾಯತರನ್ನು ಋಣಾತ್ಮಕ ಮತದಾನಕ್ಕೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇಂತ ವಿಭಜಕ ಶಕ್ತಿಗಳಿಂದ ದೂರವನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಬಲು ಕಷ್ಟ. ಮೇ 12 ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಮತದಾನ ಮಾಡಬೇಕಾದ ದಿನ. ಬನ್ನಿ ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ಗೆಲ್ಲಿಸೋಣ.