Author: Chakravarty

ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಹಾಳುಗೆಡವಿದ್ದ ರಕ್ಷಣಾ ಇಲಾಖೆಯನ್ನು ಮೋದಿ ನಾಲ್ಕೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಮರಳಿ ಹೇಗೆ ನಿರ್ಮಿಸಿದರು ಗೊತ್ತಾ?

ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಹಾಳುಗೆಡವಿದ್ದ ರಕ್ಷಣಾ ಇಲಾಖೆಯನ್ನು ಮೋದಿ ನಾಲ್ಕೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಮರಳಿ ಹೇಗೆ ನಿರ್ಮಿಸಿದರು ಗೊತ್ತಾ?

ಮನಮೋಹನ್ ಸಿಂಗರು ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದೊಡನೆ ಮತ್ತೆ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಧಾಷ್ಟ್ರ್ಯ ಮೊದಲಿನಂತೆಯೇ ಶುರುವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಮುಂದೆ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಗಳಾದ ಪ್ರಣಬ್ ಮುಖಜರ್ಿ ರಕ್ಷಣಾ ಸಚಿವರಾಗಿದ್ದಾಗ ಅಧಿಕಾರಿ ಮತ್ತು ಸೈನ್ಯದ ನಡುವಿನ ತಿಕ್ಕಾಟ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬಯಲಿಗೆ ಬಂದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಎ.ಕೆ ಆ್ಯಂಟನಿ ರಕ್ಷಣಾ ಇಲಾಖೆಯ ನೇತೃತ್ವ ವಹಿಸಿದ ನಂತರ ಸೈನ್ಯ ಮತ್ತು ಸಕರ್ಾರದ ಸಂಬಂಧ ಪೂರ್ಣ ಕಳಚಿಹೋಯ್ತು.

5

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಹೊಸ್ತಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದೇವೆ. ಭತರ್ಿ 71 ವರ್ಷಗಳು ಮುಗಿದವು. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಗಳಿಸಬೇಕಾದಾಗ ಪಟ್ಟ ಪಾಡು ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ದೇಶದ ಮೂಲೆ-ಮೂಲೆಯಲ್ಲೂ ಜಾತಿ-ಮತ-ಪಂಥ-ಭೇದ ರಹಿತವಾಗಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಇಚ್ಛೆ ವ್ಯಕ್ತಗೊಂಡಿತ್ತು. ಗದರ್ನಂತಹ ಚಳುವಳಿಗಳು ವಿದೇಶದಲ್ಲೇ ಹುಟ್ಟಿ ಅಲ್ಲಿರುವ ಭಾರತೀಯರನ್ನು ಜೊತೆಗೂಡಿಸಿ ಬಲುದೊಡ್ಡ ವಿಕ್ರಮವನ್ನೇ ಮೆರೆದಿತ್ತು. ಸುಭಾಷರ ಐಎನ್ಎ ಹೋರಾಟ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಳಿಗೂ ಕಿರೀಟ ಪ್ರಾಯವಾಗಿತ್ತು. ಆನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಅಹಿಂಸೆಯಿಂದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಪಡೆದುಕೊಂಡೆವೆಂಬುದನ್ನು ಪದೇ ಪದೇ ಹೇಳಿಕೊಂಡದ್ದೇ ನಮ್ಮ ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಅಪರಾಧವಾಯ್ತು. ಅದೊಂದು ರೀತಿ ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಕುಡಿಸಿದ ಔಷಧಿಯಾಗಿ ಹೋಯ್ತು. ಭಾರತೀಯನಾದವನಿಗೆ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಹಿಂದುವಾದವನಿಗೆ ರಕ್ತಗತವಾಗಿ ಬಂದಿರುವಂಥದ್ದು ಶಾಂತಿ-ಅಹಿಂಸೆಗಳೆಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹೇಳುವ ಮೂಲಕ ಆತನೊಳಗಿದ್ದ ಕ್ಷಾತ್ರತೇಜವನ್ನೇ ನಾಶಮಾಡಿಬಿಡಲಾಯ್ತು. ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಹೀಗಿತ್ತಾ ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಅನುಮಾನ. ಆದರೆ ನೆಹರೂ ದೇಶದ ಅಖಂಡತೆ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಭೌಮತೆಗೆ ಬಲವಾದ ಪೆಟ್ಟುಕೊಟ್ಟಿದ್ದನ್ನಂತೂ ಅಲ್ಲಗಳೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಹೌದು. ನಾನು ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಯ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಲಾಲ್ ಬಹದ್ದೂರ್ ಶಾಸ್ತ್ರಿ ಬರುವವರೆಗೂ ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಗೆ ತನ್ನೊಳಗೊಂದು ಸತ್ವ ಅಡಗಿದೆ ಎಂಬುದು ಮರೆತೇ ಹೋಗಿತ್ತು. 1962 ರ ಅಪಮಾನಕರ ಸೋಲಿನ ನಂತರ ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆ ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯವನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತ್ತು. ರಕ್ಷಣಾ ಮಂತ್ರಿಗಳಾಗಿ ಬಂದವರೆಲ್ಲಾ ಸೈನಿಕರನ್ನು ದ್ವಿತೀಯ ದಜರ್ೆ ನಾಗರಿಕರಾಗಿಯೇ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ನಾಯಕನೆದೆಯಲ್ಲೂ ಸೇನೆ ತಮ್ಮ ವಿರುದ್ಧ ತಿರುಗಿ ಬೀಳಲಿದೆ ಎಂಬ ಹೆದರಿಕೆಯೇ ಮನೆ ಮಾಡಿತ್ತು. ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಸೇನೆಗೆ ಪೂರ್ಣ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ದೊರೆತಿದ್ದು ನೆಹರೂ ತೀರಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆಯೇ. ಒಂದೂವರೆ ದಶಕಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಆಳಿದ ನೆಹರೂ ಭಾರತವನ್ನು ಅಡ್ಡದಾರಿಗೆ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅದನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸುವ ಹೊಣೆ ಹೊತ್ತ ಶಾಸ್ತ್ರಿಜೀ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಯುದ್ಧವನ್ನೂ ಎದುರಿಸಬೇಕಾಯ್ತು. ಜೈ ಜವಾನ್ ಜೈ ಕಿಸಾನ್ ಎನ್ನುತ್ತ ಶಾಸ್ತ್ರಿಜಿ ಅಗತ್ಯ ಬಿದ್ದರೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದೊಳಕ್ಕೂ ನುಗ್ಗಿರಿ ಎಂಬ ಹೇಳಿಕೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಿತ್ತಲ್ಲ ಅದು ಸೈನಿಕರ ಆತ್ಮಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೂರ್ಮಡಿ ವೃದ್ಧಿಸಿತ್ತು. ಆನಂತರ ಇಂದಿರಾ ಫೀಲ್ಡ್ ಮಾರ್ಶಲ್ ಮಾಣಿಕ್ಷಾರೊಂದಿಗೆ ನಡೆದುಕೊಂಡ ರೀತಿ, ಸೈನಿಕರ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವಲ್ಲಿ ಸೋತ ಸಕರ್ಾರಗಳು, ಕೊನೆಗೆ ಸೈನ್ಯಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯಾಧಿಕಾರಿಯನ್ನು ನೇಮಿಸುವಾಗ ಇರುವ ಎಲ್ಲ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಗಾಳಿಗೆ ತೂರಿ ತಮಗೆ ಬೇಕಾದವರನ್ನೇ ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪರಂಪರೆ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಯನ್ನು ಹತಭಾಗ್ಯವಾಗಿಸಿದ್ದವು. ಅದಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಜೀವಕಳೆ ತುಂಬಿದವರೇ ಜಾಜರ್್ ಫನರ್ಾಂಡಿಸ್!

ಅಟಲ್ ಬಿಹಾರಿ ವಾಜಪೇಯಿಯವರ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಣಾ ಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ ಬಂದ ಜಾಜರ್್ ಸೈನಿಕರ ಮತ್ತು ಸಕರ್ಾರದ ನಡುವೆ ಇರುವ ಅಧಿಕಾರಿ ವರ್ಗದ ಧಾಷ್ಟ್ರ್ಯವನ್ನು ತೆಗೆದೊಗೆಯಲು ಅಪಾರ ಪ್ರಯತ್ನ ಪಟ್ಟರು. ನೇರವಾಗಿ ರಕ್ಷಣಾ ಸಚಿವರೇ ಸೈನಿಕರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ ಮಾತನಾಡಿಸುವ, ಅವರು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಅತ್ಯಂತ ಕಠಿಣ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ತಾವೂ ಹೋಗುವ ರೂಢಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಸೈನಿಕರೊಂದಿಗೆ ಹಿಮದ ಬೆಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವರು ಜಾಜರ್್. ಪದೇ ಪದೇ ಪತನಗೊಳ್ಳುವ ವಿಮಾನಗಳು, ಪೈಲಟ್ಗಳ ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯವನ್ನು ಕುಂದಿಸಿದಾಗ ಅಂಥದ್ದೇ ವಿಮಾನವೊಂದರಲ್ಲಿ ತಾನೂ ಕೂತು ಹಾರಾಟ ನಡೆಸಿ ಎಲ್ಲರೂ ಹುಬ್ಬೇರಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು.

4

ಬಹಳ ಜನರು ಮರೆತೇ ಹೋಗಿರುವ ಸಂಗತಿಯೊಂದಿದೆ. ಸಿಯಾಚಿನ್ ಹಿಮ ಬಂಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಸೈನಿಕರಿಗಾಗಿ ಮಂಜಿನ ಸ್ಕೂಟರ್ಗಳು ಬೇಕೆಂದು ಸೈನ್ಯ ಬೇಡಿಕೆ ಇಟ್ಟಿತ್ತು. ಆದರೆ ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ಎಸಿ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ಅಧಿಕಾರಿ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸಿಯಾಚಿನ್ನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಅರ್ಥವಾಗಬೇಕಲ್ಲ. ಒಂದೂವರೆ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಈ ಸ್ಕೂಟರ್ ಖರೀದಿಗೆ ನಾನಾ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಖರೀದಿಯನ್ನು ತಡೆಹಿಡಿದಿತ್ತು. ವಿಚಾರ ಜಾಜರ್್ ಕಿವಿಗೆ ಬಿದ್ದೊಡನೆ ಕುಪಿತರಾಗಿ ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣರಾದ ಮೂರು ಅಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು ಸಿಯಾಚಿನ್ನ ಮಂಜಿನ ಬೆಟ್ಟಗಳಿಗೆ ವಗರ್ಾಯಿಸುವ ನಿರ್ಣಯ ಕೈಗೊಂಡರು. ಅಧಿಕಾರ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಈ ವಿಚಾರ ಆಕ್ರೋಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತಾದರೂ ಸಿಯಾಚಿನ್ನ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಸೈನಿಕನ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ನೂರು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಮೈನಸ್ 60 ಡಿಗ್ರಿ ತಾಪಮಾನದ ಸಿಯಾಚಿನ್ ಮತ್ತು ಪ್ಲಸ್ 50 ತಾಪಮಾನದ ರಾಜಸ್ಥಾನದ ಮರುಭೂಮಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷ ಸೈನಿಕರ ಕುರಿತಂತೆ ನಿರ್ಣಯ ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ಅಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಬಿಡಬೇಕು. ಆಗ ಅವರಿಗೆ ಆದ್ಯತೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಯಾವ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬುದು ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ. 1948 ರಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಜೀಪ್ ಸ್ಕಾಂಡಲ್ ನಡೆದಾಗಿನಿಂದಲೂ ಸೈನ್ಯವನ್ನು ಅಧಿಕಾರಿಗಳೇ ತಮ್ಮ ತೆಕ್ಕೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡದೊಂದು ತಡೆ ಹಾಕಿದ್ದು ಅಟಲ್ ಬಿಹಾರಿ ವಾಜಪೇಯಿಯವರ ಸಕರ್ಾರವೇ!

ಆ ಸಕರ್ಾರ ಉರುಳಿ ಮನಮೋಹನ್ ಸಿಂಗರು ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದೊಡನೆ ಮತ್ತೆ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಧಾಷ್ಟ್ರ್ಯ ಮೊದಲಿನಂತೆಯೇ ಶುರುವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಮುಂದೆ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಗಳಾದ ಪ್ರಣಬ್ ಮುಖಜರ್ಿ ರಕ್ಷಣಾ ಸಚಿವರಾಗಿದ್ದಾಗ ಅಧಿಕಾರಿ ಮತ್ತು ಸೈನ್ಯದ ನಡುವಿನ ತಿಕ್ಕಾಟ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬಯಲಿಗೆ ಬಂದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಎ.ಕೆ ಆ್ಯಂಟನಿ ರಕ್ಷಣಾ ಇಲಾಖೆಯ ನೇತೃತ್ವ ವಹಿಸಿದ ನಂತರ ಸೈನ್ಯ ಮತ್ತು ಸಕರ್ಾರದ ಸಂಬಂಧ ಪೂರ್ಣ ಕಳಚಿಹೋಯ್ತು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಗೆ ತನಗಂಟಿದ ಬೋಫೋಸರ್್ ಕಳಂಕವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಇಚ್ಛೆ ಬಲು ತೀವ್ರವಾಗಿತ್ತು. ದೇಶದ ಸುರಕ್ಷತೆಯನ್ನು ಬಲಿಕೊಟ್ಟಾದರೂ ಬೋಫೋಸರ್್ನ ಕೊಳೆ ತೊಳೆಯಬಲ್ಲಂತ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಅದು ಅರಸುತ್ತಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಕೇರಳದ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಿಂದ ಮಿಸ್ಟರ್ ಕ್ಲೀನ್ ಎಂಬ ಬಿರುದು ಪಡೆದಿದ್ದ ಆ್ಯಂಟನಿಯನ್ನು ಆಕಾಶದಿಂದಿಳಿದ ನಕ್ಷತ್ರವೆಂಬಂತೆ ರಕ್ಷಣಾ ಇಲಾಖೆಗೆ ತಂದು ಕೂರಿಸಲಾಯ್ತು. ತಮ್ಮ ಇಡಿಯ ಅಧಿಕಾರಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ವಿಫಲವಾದ ಆ್ಯಂಟನಿ ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ನಿರ್ಣಯ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಜೆ ಕುಡಿಯಲು ಟೀ ಬೇಕೋ, ಕಾಫಿ ಬೇಕೋ ಎನ್ನುವಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವೆಂದು ದೆಹಲಿಯ ಪಡಸಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಜೋಕು ಹರಿದಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಏಳೂವರೆ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ರಕ್ಷಣಾ ಸಚಿವರಾಗಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ ಆ್ಯಂಟನಿ ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಯನ್ನು ನೆಹರೂ ಕಾಲಕ್ಕಿಂತಲೂ ಕೆಟ್ಟ ಸ್ಥಿತಿಗೊಯ್ದುಬಿಟ್ಟರು. ಸೈನ್ಯದ ಕುರಿತಂತೆ ಎಲ್ಲ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ಅಧಿಕಾರಿ ವರ್ಗವೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ತಮ್ಮ ಕ್ಲೀನ್ ಇಮೇಜ್ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಧಾವಂತದಲ್ಲಿ ಸೈನ್ಯಕ್ಕೆ ತುತರ್ಾಗಿ ಆಗಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಖರೀದಿಗಳು ನಿಂತೇ ಹೋಗಿದ್ದವು. ಭಾರತ ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಟ್ಯಾಂಕುಗಳು, ಫೈಟರ್ ಜೆಟ್ಗಳು, ಯುದ್ಧ ನೌಕೆಗಳು 1980ರ ಕಾಲಘಟ್ಟದ್ದಾಗಿದ್ದವು. ಹೋವಿಡ್ಜರ್ ಅನ್ನು ನಾವು ಖರೀದಿಸಿದ್ದು 1987 ರಲ್ಲೇ ಕೊನೆಯಾಗಿತ್ತು. 1999 ರಿಂದ ಯುದ್ಧ ವಿಮಾನಗಳಿಗಾಗಿ ಮಂಡಿಸಿದ ಬೇಡಿಕೆ ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿದಿತ್ತು. ಸುಮಾರು ನೂರು ಶತಕೋಟಿ ಡಾಲರ್ಗಳಷ್ಟು ಸೈನಿಕ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳ ಪಟ್ಟಿಯಿತ್ತು. ಎರಡೆರಡು ಅಧಿಕಾರಾವಧಿಯನ್ನು ಕಂಡ ಯುಪಿಎ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಇವುಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಮಾಡಲೇ ಇಲ್ಲ. 32 ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರ ಕಾಖರ್ಾನೆ, 3 ಶಿಪ್ಯಾಡರ್್, 8 ಸೈನ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧ ಪಟ್ಟಂತ ಪಬ್ಲಿಕ್ ಸೆಕ್ಟರ್ ಯುನಿಟ್ಗಳು, 52 ಡಿಆರ್ಡಿಒ ಪ್ರಯೋಗಾಲಯಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರೂ, ಭಾರತ ಸೈನ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಒಂದು ವಿಮಾನವನ್ನು ನಿಮರ್ಿಸಿ ಪೂರೈಸುವಲ್ಲಿ ಸೋತುಹೋಯ್ತು. ಇದಕ್ಕೆ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಖಂಡಿತ ಕಾರಣರಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಕೊಡಬಲ್ಲ ಸಮರ್ಥ ನಾಯಕನದ್ದೇ ಕೊರತೆ. ಆ್ಯಂಟನಿ ರಕ್ಷಣಾ ಸಚಿವರಾದಾಗ ಭಾರತ ಜಗತ್ತಿನ ಆರನೇ ದೊಡ್ಡ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರ ಆಮದು ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಚೀನಾ ನಂಬರ್ ಒನ್ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿತ್ತು. ಹತ್ತೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಜಗತ್ತಿನ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಶಸ್ತ್ರ ಆಮದು ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿ ಬೆಳೆದು ನಿಂತರೆ ಚೀನಾ ಜಗತ್ತಿನ ಐದನೇ ದೊಡ್ಡ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರ ರಫ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದೆ. ಇದು ಮನಮೋಹನ್ಸಿಂಗರ ಸಕರ್ಾರ ನಮಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಕೊಡುಗೆ!

ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲೇ ಅಗಸ್ಟಾ ವೆಸ್ಟ್ಲ್ಯಾಂಡ್ನೊಂದಿಗೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ವಿವಿಐಪಿ ಹೆಲಿಕಾಪ್ಟರ್ಗಳ ಡೀಲನ್ನು ಭಾರೀ ಹಗರಣ ಹೊರಬಂದಿದ್ದರಿಂದ ಭಾರತ ಮುರಿದುಕೊಂಡಿತು. ಟ್ರಾಟ್ರಾ ಟ್ರಕ್ ಖರೀದಿಯಲ್ಲಿ 14 ಕೋಟಿ ಲಂಚವನ್ನು ತನಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಕೇಳಿಕೊಡಿದ್ದರೆಂದು ಜನರಲ್ ವಿ.ಕೆ ಸಿಂಗ್ ರಕ್ಷಣಾ ಸಚಿವರಿಗೆ ಖುದ್ದು ತಿಳಿಸಿದರೂ ಪರಿಣಾಮ ಕಂಡುಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಸದನದಲ್ಲಿ ಈ ಅವ್ಯವಹಾರದ ಕುರಿತಂತೆ ಗಲಾಟೆಯಾದಾಗ ತನಗೆ ಲಿಖಿತ ದೂರು ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ತಾನು ನಿರ್ಣಯ ಕೈಗೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲವೆಂದಿದ್ದರು ಆ್ಯಂಟನಿ. ಅವರ ಅವಧಿಯಲ್ಲೇ ಐಎನ್ಎಸ್ ಸಿಂಧುರತ್ನಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗಿರುವ ಸ್ವದೇಶಿ ನಿಮರ್ಿತ ಬ್ಯಾಟರಿಗಳನ್ನೂ ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳಲಾಗದಷ್ಟು ಅಸಹಾಯಕತೆಗೆ ಸಿಲುಕಿದ ಅಡ್ಮಿರಲ್ ಜೋಷಿ ಬಲು ಖೇದದಿಂದ ರಾಜಿನಾಮೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಹಳೆಯ ಬ್ಯಾಟರಿಗಳನ್ನೇ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದ ಪರಿಣಾಮ ಹಡಗಿನಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು ಇಬ್ಬರು ನೌಕಾಧಿಕಾರಿಗಳು ಮೃತಪಟ್ಟಿದ್ದು ದೇಶದಲ್ಲಿ ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಚಚರ್ೆಗೆ ಗ್ರಾಸವಾಗಿತ್ತು. ಅಡ್ಮಿರಲ್ ಜೋಷಿ ರಾಜಿನಾಮೆ ಕೊಡುವಾಗ ‘ಇಸ್ತ್ರಿ ಮಾಡಿದ ಸಮವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಲು ನಾನು ಸೈನ್ಯದ ಮುಖ್ಯಸ್ಥನಾಗಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ನಂಬಿರುವ ಸೈನಿಕರಿಗಾಗಿ ನಿರ್ಣಯ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಾಗದಿದ್ದರೆ ನನಗೆ ಈ ಹುದ್ದೆಯೇ ಬೇಡ’ ಎಂದಿದ್ದರು. ಅವರನ್ನು ರಮಿಸಿ ರಾಜಿನಾಮೆಯನ್ನು ಮರಳಿಕೊಟ್ಟು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಸರಿಪಡಿಸಬೇಕಿದ್ದ ಆ್ಯಂಟನಿ ತಕ್ಷಣವೇ ರಾಜಿನಾಮೆಯನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿ ಮುಂದಿನ ಅನೇಕ ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಆ ಹುದ್ದೆಗೆ ಯಾರನ್ನೂ ಕರೆತರದೆ ಭಾರತೀಯ ನೌಕಾಪಡೆಯನ್ನು ಅಕ್ಷರಶಃ ನಾಯಕ ರಹಿತವಾಗಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅತ್ತ ಜನರಲ್ ವಿ.ಕೆ ಸಿಂಗ್ ರಕ್ಷಣಾ ಇಲಾಖೆಯನ್ನು ಕೋಟರ್ಿಗೆಳೆದು ತಂದಿದ್ದರು. ಅವರ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯ ಮೇಲೂ ಗೂಬೆ ಕೂರಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸಕರ್ಾರ ಮಾಡಿಯೇ ಇತ್ತು. ಬಹುಶಃ ದೇಶ ಕಂಡ ಅತ್ಯಂತ ಕೆಟ್ಟ ರಕ್ಷಣಾ ಸಚಿವರೆಂಬ ಅಭಿದಾನ ಆ್ಯಂಟನಿಯವರಿಗೇ ಸಿಗಬಹುದು. ಸಕರ್ಾರದೊಳಗೆ ಅಧಿಕಾರ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಒಂದು ವರ್ಷಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ಸೈನ್ಯ ದಂಗೆಯೇಳಬಹುದೆಂಬ ಭಯವೂ ನಿಮರ್ಾಣವಾಗಿತ್ತೆಂದು ಆಪ್ತ ವಲಯದವರನೇಕರು ಈಗಲೂ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

3

ಇಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಯನ್ನು ಮೇಲೆತ್ತುವ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರ ಹೆಗಲಿಗೇರಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಅವರು ಜನರಲ್ ವಿ.ಕೆ ಸಿಂಗ್ರನ್ನು ಮಂತ್ರಿ ಮಂಡಲಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು. ಇದು ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಸೈನ್ಯದ ಮೇಲೆ ಮೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಮೊದಲ ಸಂದೇಶವಾಗಿತ್ತು. ರಕ್ಷಣಾ ಸಚಿವರಾಗಿ ಅಧಿಕಾರ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಮನೋಹರ್ ಪರಿಕ್ಕರ್ರವರ ಸರಳತೆಯನ್ನು ಅನೇಕರು ಆಡಿಕೊಂಡರಾದರೂ ಅವರ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಯಾರಿಗೂ ಅನುಮಾನವಿರಲಿಲ್ಲ. ಗೋವಾದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದ ಈ ಐಐಟಿ ಪಧವೀಧರನನ್ನು ಮೋದಿ ಹುಡುಕಿಯೇ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದರು. ಹಿಂದಿನ ಸಕರ್ಾರದ ದಶಕದಷ್ಟು ಹಳೆಯ ಪಾಪವನ್ನು ತೊಳೆಯುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತ ಪರಿಕ್ಕರ್ ಸೈನ್ಯದೊಂದಿಗೆ ನೇರವಾದ ಸಂಪರ್ಕ ಬೆಸೆದುಕೊಂಡರು. ಕಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಚರಣೆಗೆ ನಿಂತಿರುವ ಸೈನಿಕರಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಬೆಂಬಲ ಘೋಷಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೇ ‘ಬಂದೂಕಿನೊಂದಿಗೆ ಭಾರತದೊಳಕ್ಕೆ ನುಸುಳುವ ಭಯೋತ್ಪಾದಕನನ್ನು ಪ್ರೇಮದಿಂದ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅಗತ್ಯ ಬಿದ್ದರೆ ಭಯೋತ್ಪಾದಕನನ್ನು ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯಿಂದಲೇ ಮುಗಿಸುತ್ತೇವೆ’ ಎಂದಿದ್ದರು. ಮಯನ್ಮಾರಿಗೆ ನುಗ್ಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ಉಗ್ರರನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬೇಕೆಂಬ ಸೈನ್ಯದ ಬೇಡಿಕೆಗೆ ಪೂರ್ಣ ಸಹಮತ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ ಪರಿಕ್ಕರ್ ಎಲ್ಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನೂ ನಿಮರ್ಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಪಿಒಕೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಸಜರ್ಿಕಲ್ ಸ್ಟ್ರೈಕಿಗೂ ಕೂಡ ಸೈನಿಕರಿಗೆ ಅವರು ನೀಡಿದ ಮುಕ್ತ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವೇ ಕಾರಣ. ಬಹುಶಃ ಜಾಜರ್್ ಫನರ್ಾಂಡಿಸ್ರ ನಂತರ ಸೈನಿಕರ ಪರವಾಗಿ ವಾದಿಸಿದ ಸಮರ್ಥ ರಕ್ಷಣಾ ಸಚಿವರು ಪರಿಕ್ಕರರೇ. ಈ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಯ ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯ ಅದೆಷ್ಟು ವೃದ್ಧಿಯಾಗಿದೆ ಎಂದರೆ ಮೇಜರ್ ಗೊಗೊಯ್ ಕಲ್ಲೆಸೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಕಶ್ಮೀರಿ ಪುಂಡನನ್ನು ತನ್ನ ಜೀಪಿಗೆ ಕಟ್ಟಿ ಊರೆಲ್ಲ ಮೆರವಣಿಗೆ ಮಾಡಿಸಿಬಿಟ್ಟರು. ದೇಶದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಈ ಕುರಿತಂತೆ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳು ಆಕ್ರೋಶ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದಾಗ ಸೇನೆ ಮುಲಾಜು ನೋಡದೇ ಗೊಗೊಯ್ ಮಾಡಿದ್ದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ತಪ್ಪಿಲ್ಲವೆಂದು ಘೋಷಿಸಿತು. ಈ ಆತ್ಮಶಕ್ತಿ ವೃದ್ಧಿಯಿಂದಾಗಿಯೇ ಕಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಆಪರೇಶನ್ ಆಲ್ ಔಟ್ ಇಂದು ಯಶಸ್ವಿ ಕಾಯರ್ಾಚರಣೆಯಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿರೋದು. ಮೋದಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ ನಂತರವೇ ಸೈನಿಕರ ಬಹುಕಾಲದ ಬೇಡಿಕೆಯಾಗಿದ್ದ ಒಆರ್ಒಪಿಗೆ ಹಸಿರು ನಿಶಾನೆ ದೊರೆತಿದ್ದು. ಅವರು ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಕಠಿಣ ಆಥರ್ಿಕ ನೀತಿಯಿಂದಾಗಿಯೇ ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಕಲ್ಲೆಸೆಯುತ್ತಿದ್ದ ತರುಣರಿಗೆ ಬಲುದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಆಥರ್ಿಕ ಸಹಾಯ ನಿಂತುಹೋಗಿದ್ದು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲೇ 50,000 ಬುಲೆಟ್ ಪ್ರೂಫ್ ಜಾಕೆಟ್ಗಳ ಖರೀದಿಗೂ ಅನುಮತಿ ದೊರೆತಿದ್ದು. ಮೂನರ್ಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಚೌಕಷಿಯಲ್ಲೇ ಕಳೆದಿದ್ದ ರಫೇಲ್ ಡೀಲ್ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡು ಪೂರೈಕೆಯಾಗುವಂತ ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂದು ನಿಂತದ್ದು ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲೇ. ಮೇಕ್ ಇನ್ ಇಂಡಿಯಾದ ಮೂಲಕ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳ ಶೇಕಡಾ 60 ರಷ್ಟು ಬಿಡಿಭಾಗವನ್ನು ಭಾರತದಲ್ಲೇ ನಿಮರ್ಿಸಿ ಅಷ್ಟು ಪ್ರಮಾಣದ ಆಮದನ್ನು ಕಡಿತಗೊಳಿಸಿದ್ದು ಈ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲೇ. ಆ್ಯಂಟನಿಯ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾದ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸದೇ ಯದ್ವಾ ತದ್ವಾ ಖರೀದಿಗೆ ಮಾಡಿದ್ದ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ಕೂಲಂಕುಷವಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ ನಡೆಸಿ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಗೊಳಿಸಿದ್ದರ ಪರಿಣಾಮ ಮಿಸೈಲ್ ಖರೀದಿಯೊಂದರಲ್ಲೇ ಭಾರತ 48 ಸಾವಿರ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಉಳಿಸಿತು. ಅಮೆರಿಕಾದ ಖಾತೆಯೊಳಗೆ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರ ಖರೀದಿಗೆಂದು 20,000 ಸಾವಿರ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಯನ್ನು ಹಾಕಿ ರಕ್ಷಣಾ ಇಲಾಖೆ ಮರೆತೇಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಹಳೆಯ ಕಡತಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ತೆಗಿಸಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವಾಗ ಈ ಹಣದ ವಿವರ ಪಡೆದ ಪರಿಕ್ಕರ್ ಆ ಹಣವನ್ನು ಮರಳಿ ತರಿಸಿಕೊಂಡು ರಕ್ಷಣಾ ಇಲಾಖೆಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದರು.

2

ಈಗ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಸಮರ್ಥ ನಾಯಕಿ ನಿರ್ಮಲಾ ಸೀತಾರಾಮನ್ ಆ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಬಂದು ಕುಳಿತಿದ್ದಾರೆ. ಅಧಿಕಾರ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಮೊದಲ ದಿನವೇ ಭಾರತವನ್ನು ಸದಾ ಯುದ್ಧ ಸನ್ನದ್ಧವಾಗಿಡಬೇಕೆಂಬುದೇ ತನ್ನ ಗುರಿ ಎಂಬ ಮಾತನ್ನು ಬಲು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳುವ ಮೂಲಕ ಆಕೆ ನೆಹರು ಕಾಲದ ಸೈನಿಕ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ಮೂಲೆಗುಂಪು ಮಾಡಿ ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ. ಮೋದಿಯ ಆಯ್ಕೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ್ದಲ್ಲ. ನಿರ್ಮಲಾ ಸೀತಾರಾಮನ್ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಆ್ಯಂಟನಿಯಷ್ಟೇ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರರು. ಆದರೆ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಆ್ಯಂಟನಿಗಿಂತ ಸಾವಿರ ಪಾಲು ಸಮರ್ಥರು. ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಗಳಿಸಿದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಉಳಿಸಿಕೊಡಬಲ್ಲರೆಂಬ ಭರವಸೆ ಈಗ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಭಾರತೀಯರಲ್ಲಿ ಮನೆ ಮಾಡಿದೆ.

ಅಂದಹಾಗೆ 72ನೇ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯೋತ್ಸವದ ಶುಭಾಶಯಗಳು.

ಆ ದರೋಡೆ ಇತಿಹಾಸವನ್ನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿತು!

ಆ ದರೋಡೆ ಇತಿಹಾಸವನ್ನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿತು!

ಆಗಸ್ಟ್ 8 ರಂದು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ದಿಕ್ಕಿನಿಂದ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳೆಲ್ಲಾ ರೈಲು ನಿಲ್ದಾಣ ತಲುಪುವ ವೇಳೆಗಾಗಲೇ ಏಯ್ಟ್ಡೌನ್ ರೈಲು ಹೊರಟಾಗಿತ್ತು. ಕೈ-ಕೈ ಹಿಸುಕಿಕೊಂಡ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳು ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಕೈ ಬಿಡಲು ಸಿದ್ಧರಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಡಿಯ ಕಲ್ಪನೆಗೆ ಹೊಸ ರೂಪ ಕೊಟ್ಟರು. ಈ ರೈಲನ್ನು ಲಕ್ನೊದಲ್ಲಿಯೇ ಹತ್ತಿ ಕಾಕೋರಿ ದಾಟುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಚೈನೆಳೆದು ರೈಲು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಹಣ ತುಂಬಿದ ಸಂದೂಕನ್ನು ಹೊತ್ತೊಯ್ಯುವುದೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಯ್ತು.

ಪ್ರಥಮ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಂಗ್ರಾಮ ಮುಗಿದು ಆರೇಳು ದಶಕಗಳು ಕಳೆದು ಹೋಗಿದ್ದವು. ಅತ್ಯಂತ ಕ್ರೂರ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದ ಬ್ರಿಟೀಷರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಬುಡದಲ್ಲೇ ಉತ್ಕಾಂತ್ರಿಯ ಜ್ವಾಲಾಮುಖಿಯೊಂದು ಸುಡುತ್ತಲಿದೆ ಎಂಬುದು ಅರಿವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ದೇಶದುದ್ದಗಲಕ್ಕೂ ಬ್ರಿಟೀಷರ ವಿರುದ್ಧದ ಆಕ್ರೋಶ ಹೊಗೆಯಾಡುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿ ಈ ಹೊಗೆಯನ್ನು ಧಗಧಗಿಸುವ ಜ್ವಾಲೆಯಾಗಿ ಪರಿವತರ್ಿಸುವ ಸಮರ್ಥ ನಾಯಕತ್ವ ಬೇಕಿತ್ತು ಅಷ್ಟೇ. ರಾಮ್ ಪ್ರಸಾದ್ ಬಿಸ್ಮಿಲ್ ಆಗ ಕಂಡು ಬಂದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನಾಯಕರಲ್ಲೊಬ್ಬ. ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಚಂದ್ರಶೇಖರ್ ಆಜಾದ್, ಅಶ್ಫಾಖುಲ್ಲಾಖಾನ್, ರೋಶನ್ ಸಿಂಗ್, ರಾಜೇಂದ್ರ ಲಾಹರಿ, ಕುಂದನ್ ಲಾಲ್, ಮುಕುಂದಿ ಲಾಲ್, ಮನ್ಮಥನಾಥ ಗುಪ್ತ ಮತ್ತು ಆನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಭಗತ್ಸಿಂಗ್ರಂತಹ ತರುಣರನ್ನೂ ಕೂಡ ತನ್ನ ಗುಂಪಿಗೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು ತನ್ನದೇ ಆದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟೀಷರ ವಿರುದ್ಧ ಕಾದಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಬಿಸ್ಮಿಲ್ ಬರೆದ ಕವಿತೆಗಳು ಹಸಿದ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲೂ ಬಂದೂಕು ಹಿಡಿದು ಬ್ರಿಟೀಷರ ವಿರುದ್ಧ ಕಾದಾಡುವ ಪ್ರೇರಣೆ ತುಂಬಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದವು!

9

 

1925 ರ ಆಸುಪಾಸು. ಬ್ರಿಟೀಷರ ವಿರುದ್ಧ ತೀವ್ರಗತಿಯ ಕದನ ನಡೆಸಬೇಕೆಂದು ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳೆಲ್ಲ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಶಸ್ತ್ರಧಾರಿಯಾಗಿದ್ದ ಆಂಗ್ಲ ಪೊಲೀಸರ ವಿರುದ್ಧ ಲಾಠಿಯಿಂದಂತೂ ಹೊಡೆದಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಸಮರ್ಥವಾಗಿರುವ ಆಯುಧಗಳೇ ಬೇಕಿದ್ದವು. ಜರ್ಮನಿಯಿಂದ ಈ ಬಗೆಯ ಒಂದು ಆಯುಧ ಸಂಗ್ರಹವು ಭಾರತದೆಡೆಗೆ ಹೊರಟಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ತರಿಸುತ್ತಿರುವ ಸಂಸ್ಥೆಯೊಂದಿಗೆ ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಬಿಸ್ಮಿಲ್ ಅವರಿಗೆ ದುಡ್ಡು ಕೊಡುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಜೊತೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮಿತ್ರರೆಲ್ಲಾ ಎಂದಿನಂತೆ ಸ್ಥಳೀಯ ಸಿರಿವಂತರನ್ನು ಲೂಟಿ ಮಾಡುವ ಉಪಾಯ ಕೊಟ್ಟರು. ಯಾಕೋ ಬಿಸ್ಮಿಲ್ಲನ ಮನಸ್ಸು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮವರನ್ನೇ ಸುಲಿದು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಟ ನಡೆಸುವುದರಲ್ಲಿ ಆತನಿಗೆ ಯಾವ ಪುರುಷಾರ್ಥವೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಂತ ಸುಮ್ಮನಿರುವಂತೆಯೂ ಇಲ್ಲ. ಈ ಬಾರಿ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಪಡೆದು ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಧುಮುಕದಿದ್ದರೆ ಮುಂದೆಂದೂ ಇಂತಹ ಹೋರಾಟ ಸಂಘಟಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವೆಂಬುದು ಆತನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಅದೇ ಗುಂಗಿನಲ್ಲಿ ಆತ ‘ಏಯ್ಟ್ಡೌನ್’ ಎಂಬ ರೈಲು ಹತ್ತಿದ್ದ. ಅದೇ ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟೀಷರು ತಾವು ವಸೂಲಿ ಮಾಡಿದ ಕಂದಾಯದ ಹಣವನ್ನು ಸಾಗಿಸುತ್ತಾರೆಂಬುದು ಆತನ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದಿತು. ಷಹಜಹಾನ್ ಪುರದಿಂದ ಲಕ್ನೊವರೆಗೆ ರೈಲು ಹೋಗುವವರೆಗೆ ಹೆಚ್ಚೂ ಕಡಿಮೆ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿವರೆಗೆ ಹಣ ಸಂಗ್ರಹವಾಗುವುದಾಗಿ ಬಿಸ್ಮಿಲ್ ಅಂದಾಜು ಮಾಡಿದರು. ಮತ್ತಿನ್ನೇನೂ, ಅವರ ತಲೆಯೊಳಗೆ ಯೋಜನೆ ರೂಪುಗೊಂಡಿತು. ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹಂಚಿಹೋಗಿದ್ದ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒಂದೆಡೆ ಕರೆದು ಸಭೆ ನಡೆಸಿದರು ಬಿಸ್ಮಿಲ್. ವಿಚಾರ ಕೇಳಿ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಕುಣಿದಾಡಿದರು.

ಇಷ್ಟು ದಿನ ನಮ್ಮವರನ್ನೇ ಸುಲಿದದ್ದಾಯ್ತು. ಈಗ ನಮ್ಮವರಿಂದ ಕಸಿದು ಬ್ರಿಟೀಷರು ಹೊತ್ತೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದ ಹಣವನ್ನು ನಾವು ಕಿತ್ತು ತರಬೇಕಾಗಿದೆ ಎಂಬ ವಿಚಾರವೇ ಅವರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ರೋಮಾಂಚಿತರನ್ನಾಗಿಸಿತ್ತು. ತಡ ಮಾಡುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆಗಸ್ಟ್ 8 ಕ್ಕೆ ಮುಹೂರ್ತ ನಿಶ್ಚಯವೂ ಆಯ್ತು. ಇಡಿಯ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಶಾಂತವಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಅಶ್ಫಾಖುಲ್ಲಾಖಾನ್ ನಡುವೆ ಬಾಯಿ ಹಾಕಿದ. ತಾವು ಮಾಡುವ ಈ ಲೂಟಿಯಿಂದ ಬ್ರಿಟೀಷ್ ಸಕರ್ಾರಕ್ಕೆ ಸವಾಲೊಡ್ಡಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಸಮರ್ಥ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳ ತಂಡವೊಂದು ಲಕ್ನೊನಲ್ಲಿ ಬೀಡು ಬಿಟ್ಟಿದೆ ಎಂಬುದು ಅವರ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆನಂತರ ಮುಗಿಬಿದ್ದು ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬಂಧಿಸಲು ಶುರುಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಮುಂದೆ ನಡೆಯಬೇಕಾಗಿರುವ ಮಹತ್ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ಹೊಡೆತವಾಗಲಿದೆ ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿದ. ಬಿಸ್ಮಿಲ್ಲನಿಗಿರಲಿ ಸಭೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಯಾರಿಗೂ ಅಶ್ಫಾಕನ ಈ ಮಾತುಗಳು ಹಿಡಿಸಲಿಲ್ಲ. ‘ಸವಾಲು ಸ್ವೀಕರಿಸಿಯೇ ಈ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡವರು ನಾವು. ಇನ್ನಷ್ಟು ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಹಿಂಜರಿಯುವುದಿಲ್ಲ’ ಎಂಬುದೇ ಎಲ್ಲರ ಒಕ್ಕೊರಲ ದನಿಯಾಗಿತ್ತು.

7

ಆಗಸ್ಟ್ 8 ರಂದು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ದಿಕ್ಕಿನಿಂದ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳೆಲ್ಲಾ ರೈಲು ನಿಲ್ದಾಣ ತಲುಪುವ ವೇಳೆಗಾಗಲೇ ಏಯ್ಟ್ಡೌನ್ ರೈಲು ಹೊರಟಾಗಿತ್ತು. ಕೈ-ಕೈ ಹಿಸುಕಿಕೊಂಡ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳು ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಕೈ ಬಿಡಲು ಸಿದ್ಧರಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಡಿಯ ಕಲ್ಪನೆಗೆ ಹೊಸ ರೂಪ ಕೊಟ್ಟರು. ಈ ರೈಲನ್ನು ಲಕ್ನೊದಲ್ಲಿಯೇ ಹತ್ತಿ ಕಾಕೋರಿ ದಾಟುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಚೈನೆಳೆದು ರೈಲು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಹಣ ತುಂಬಿದ ಸಂದೂಕನ್ನು ಹೊತ್ತೊಯ್ಯುವುದೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಯ್ತು. ಅಂದು ಆಗಸ್ಟ್ ಒಂಭತ್ತು. ಅಶ್ಫಾಕ್, ಲಾಹಿರಿ ಮತ್ತು ಶಚೀಂದ್ರ ಬಕ್ಷಿ ಎರಡನೆ ದಜರ್ೆಯ ಟಿಕೆಟು ಪಡೆದು ರೈಲು ಹತ್ತಿಕೊಂಡರು. ನಾಯಕ ಬಿಸ್ಮಿಲ್ಲನೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಉಳಿದವರೆಲ್ಲಾ ಜನರಲ್ ಬೋಗಿಯ ಪ್ರಯಾಣಿಕರಾದರು. ರೈಲು ಕಾಕೋರಿಯನ್ನು ದಾಟುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಶಚೀಂದ್ರ ಬಕ್ಷಿ ತನ್ನ ಒಡವೆಗಳ ಪಟ್ಟಿ ಇರುವ ಚೀಲ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದುಹೋಯ್ತು ಎಂದು ಬೊಬ್ಬಿಡಲಾರಂಭಿಸಿದ. ರಾಜೇಂದ್ರ ಲಾಹರಿಯೂ ಅದಕ್ಕೆ ದನಿಗೂಡಿಸಿದ. ರೈಲು ಕಾಕೋರಿಯಿಂದ ಬಹಳ ದೂರವೇನೂ ಹೋಗಿರಲಿಲ್ಲ. ತಕ್ಷಣವೇ ಶಚೀಂದ್ರ ಚೈನೆಳೆದು ರೈಲು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ. ಸುತ್ತಲೂ ಕಾರ್ಗತ್ತಲು. ಏನು ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದು ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗುವಂತೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸಾಮಾನ್ಯ ಬೋಗಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಕೆಳಗಿಳಿದು ಒಂದೆರಡು ಸುತ್ತು ಗುಂಡು ಹಾರಿಸಿ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಯಾಣಿಕರೂ ಶಾಂತವಾಗಿರುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡರು.

ಬಿಸ್ಮಿಲ್ಲರ ಸೂಚನೆ ದೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಶಚೀಂದ್ರ ರೈಲ್ವೇ ಗಾರ್ಡನ್ನು ಬಡಿದು ಕಂದಾಯದ ಹಣ ತುಂಬಿದ್ದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಸಂದೂಕನ್ನು ಹೊರಗೆಳೆದುಕೊಂಡರು. ಒಂದಿಬ್ಬರು ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳು ಸುತ್ತಿಗೆಯಿಂದ ಸಂದೂಕಿಗೆ ಬಲವಾದ ಏಟು ಕೊಡಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ರೈಲಿನ ಅಕ್ಕ-ಪಕ್ಕವೇ ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಉಳಿದ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ತಾವು ತೊಂದರೆ ಕೊಡಲು ಬಂದಿಲ್ಲವೆಂದು. ಕ್ರಾಂತಿಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಹಣ ಹೊಂದಿಸಲು ಸಂದೂಕನ್ನೊಯ್ಯಲು ಬಂದಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕೂಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾ ಜನರನ್ನು ಸಮಾಧಾನ ಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟರ ವೇಳೆಗೆ ಎದುರಿನಿಂದ ಸಿಳ್ಳು ಹಾಕುತ್ತ ಧಾವಿಸಿ ಬಂದ ಮತ್ತೊಂದು ರೈಲು ಇವರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಆತಂಕಕ್ಕೆ ದೂಡಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಆ ರೈಲು ನಿಂತರೆ ಅದರಲ್ಲಿರುವ ಪೊಲೀಸರೊಂದಿಗೆ ಗುಂಡಿನ ಚಕಮಕಿ, ಮತ್ತಿಷ್ಟು ಗಲಾಟೆ. ಹಣವೂ ಹೋಯ್ತು, ಜೀವಕ್ಕೆ ಅಪಾಯವೂ ಹೌದು. ಬಿಸ್ಮಿಲ್ಲನೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಪ್ರತಿಯಬ್ಬ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಯ ತಲೆಯಲ್ಲೂ ಇದೇ ಚಿಂತನೆಗಳು ಗಿರಕಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಬೆಟ್ಟವಾಗಿ ಬಂದ ಸಮಸ್ಯೆ ಮಂಜಾಗಿ ಕರಗಿಹೋಯ್ತು. ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಾ ಬಂದ ರೈಲು ಅಷ್ಟೇ ವೇಗವಾಗಿ ಹೊರಟು ಹೊಯ್ತು.

ಇತ್ತ ಸಂದೂಕು ತೆರದುಕೊಳ್ಳದೇ ಹೋದಾಗ ಅಶ್ಫಾಕ್ ಸುತ್ತಿಗೆಯನ್ನು ತನ್ನ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡ. ಬಲವಾಗಿಯೇ ಸಂದೂಕಿಗೆ ಬಡಿಯಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಸಂದೂಕಿಗೊಂದು ರಂಧ್ರವಾಯ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿದ್ದ ಹಣವನ್ನೆಲ್ಲಾ ತಮ್ಮ ಥೈಲಿಗೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಮಾಯವಾಗಿಬಿಟ್ಟರು. ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಎಲ್ಲ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲೂ ಕಾಕೋರಿ ದರೋಡೆಯದ್ದೇ ಸುದ್ದಿ. ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಬಲು ಸಾಹಸಿ ಪಡೆ ಎಂದು ಬೀಗುತ್ತಿದ್ದ, ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗೂಢಚಾರ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ತಮ್ಮದೆಂದು ಬೆನ್ನು ಚಪ್ಪರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಆಂಗ್ಲರಿಗೆ ಕಾಕೋರಿಯ ಈ ಪ್ರಕರಣ ನುಂಗಲಾರದ ತುತ್ತಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು! ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಅಚ್ಚರಿಯೇನು ಗೊತ್ತೇ? ಇದೇ ಬಂಡಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸಕರ್ಾರಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು, ಸಿಪಾಯಿಗಳು ತಾವು ಕುಳಿತಲ್ಲಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಮಿಸುಕಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ರೈಲಿನೊಳಗೆ ಇದ್ದ ಆಂಗ್ಲ ಮೇಜರ್ ಹೊರಗೂ ಬರದೇ ಅಡಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದದ್ದು ಬ್ರಿಟೀಷರೆದೆಯಲ್ಲಿ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ಇದ್ದ ಭಯವನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುವಂತಿತ್ತು. ಆಳರಸರು ಇದನ್ನು ಬಲುದೊಡ್ಡ ಸವಾಲಾಗಿಯೇ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು. ಭಾರತದಲ್ಲೊಂತು ಅವರ ಮಾನ ಹರಾಜಾಗಿತ್ತು. ದೂರದ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನಲ್ಲೂ ಅವರ ಕುರಿತಂತೆ ಆಡಿಕೊಳ್ಳುವಂತಾಗಿತ್ತು. ಸಕರ್ಾರಿ ಖಜಾನೆಗೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಕಿರುವ ಈ ತಂಡ ಬರಲಿರುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇಡಿಯ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಉತ್ಪಾತವುಂಟುಮಾಡಬಹುದೆಂದು ಅವರಿಗೆ ಅರಿವಿತ್ತು.

4

ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳ್ಯಾರೂ ಲಕ್ನೊ ಷಹಜಹಾನ್ಪುರ್ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಪೊಲೀಸರ ಅರಿವಿಗೆ ಬರಲು ಬಹಳ ಕಾಲ ಬೇಕಾಗಲಿಲ್ಲ. ಕದ್ದ ಹಣದ ಕೆಲವು ನೋಟುಗಳು ಷಹಜಹಾನ್ಪುರದಲ್ಲಿ ಚಲಾವಣೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದು ಅವರ ಅನುಮಾನವನ್ನು ದೃಢಪಡಿಸಿತ್ತು. ಗೂಢಚಾರರ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳು ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದರು. ಒಟ್ಟಾರೆ ಕಾಕೋರಿ ಕಾಂಡದ ನಂತರ 40 ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳು ಬ್ರಿಟೀಷರ ಕೈವಶವಾದರು. ಸ್ನೇಹಿತರು ನೀಡಿದ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನು ರಾಮ್ಪ್ರಸಾದ್ ಬಿಸ್ಮಿಲ್ ಅಂದುಕೊಂಡದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಸುಲಭವಾಗಿಯೇ ಬ್ರಿಟೀಷರ ಕೈಪಾಲಾಗಿಬಿಟ್ಟ. ತನ್ನ ಕುರಿತು ಬ್ರಿಟೀಷರಿಗೆ ಯಾವ ಸಾಕ್ಷಿಯೂ ಸಿಗಲಾರದೆಂಬ ಆತನ ಅತಿ ವಿಶ್ವಸಾವೇ ಮುಳುವಾಯ್ತು. ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದ ವೇಳೆಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಮಲಗಿದ್ದ ಬಿಸ್ಮಿಲ್ಲನನ್ನು ಪೊಲೀಸರು ಅನಾಯಾಸವಾಗಿ ಬಂಧಿಸಿ ಒಯ್ದರು. ಅಶ್ಫಾಕ್ ಲಾಹಿರಿಯಾದಿಯಾಗಿ ಹೆಚ್ಚು-ಕಡಿಮೆ ಎಲ್ಲರೂ ಕೈವಶವಾದರು. ಕಣ್ತಪ್ಪಿಸಿ ಉಳಿದವನು ಚಂದ್ರಶೇಖರ್ ಆಜಾದ್ ಮಾತ್ರ!

ಮುಂದೆ ಬಿಸ್ಮಿಲ್ ಅಶ್ಫಾಕಾದಿಯಾಗಿ ಅನೇಕರಿಗೆ ನೇಣು ಶಿಕ್ಷೆ ಘೋಷಿಸಿತು ಸಕರ್ಾರ. ಒಂದಿನಿತೂ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದ ಬಿಸ್ಮಿಲ್ ಕೊನೆಯ ಆಸೆ ಏನೆಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಹೊರಗಿನ ಹುಲ್ಲು ಹಾಸಿನ ಮೇಲೆ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಬಯಕೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ. ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳಷ್ಟೂ ಜನ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದೇ ಹುಲ್ಲುಹಾಸಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಬಿಸ್ಮಿಲ್ಲನೇ ಬರೆದ ಗೀತೆಯನ್ನು ಹಾಡಿಕೊಂಡರು, ‘ಸರ್ಫರೋಷಿ ಕಿ ತಮ್ಮನ್ನಾ ಅಬ್ ಹಮಾರೇ ದಿಲ್ ಮೇ ಹೇ. ದೇಖ್ ನಾ ಹೇ ಜೋರ್ ಕಿತನಾ ಬಾಜೂಏ ಕಾತಿಲ್ ಮೆ ಹೈ’ ಸಾಯುವ ಹುಚ್ಚು ಹೃದಯವನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ, ಕೊಲ್ಲುವವನ ರಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿನ ತಾಕತ್ತನ್ನು ನಾವೀಗ ಪರೀಕ್ಷಿಸಬೇಕಿದೆ ಎಂಬರ್ಥದ ಗೀತೆ ನೇಣಿಗೇರುವ ಮುನ್ನವೂ ಆ ಮಿತ್ರರಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯುತ್ ಸಂಚಾರವನ್ನೇ ಉಂಟು ಮಾಡಿತ್ತು. ಮುಂದೆ ಆಜಾದ್ ತಾನು ಭಗತ್, ರಾಜಗುರು, ಸುಖದೇವ್ ಭಟುಕೇಶ್ವರರೇ ಮೊದಲಾದ ತರುಣರ ತಂಡವನ್ನು ರೂಪಿಸಿ ಅದರ ನೇತೃತ್ವ ವಹಿಸಿದ. ಒಬ್ಬನ ಬಲಿದಾನ ಸಾವಿರಾರು ಜನರ ನಿಮರ್ಾಣಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುವುದು ಎಂದರೆ ಹೀಗೆಯೇ.

ಅಂದಹಾಗೆ, ಭಾರತೀಯ ಇತಿಹಾಸ ಮರೆಯಬಾರದ ಆ ಕಾಕೋರಿ ದರೋಡೆ ನಡೆದು 93 ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದೇ ಹೋಯ್ತು. ಆ ಪ್ರಕರಣದೊಂದಿಗೆ ಈ ದೇಶದ ಮಹಾನ್ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳ ಬದುಕು ತಳುಕು ಹಾಕಿಕೊಂಡಿರುವುದರಿಂದ ಒಮ್ಮೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಯ್ತು ಅಷ್ಟೇ.

ಅಕ್ರಮ ವಲಸಿಗರನ್ನು ಕಂಡರೆ ದೀದಿಗೇಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಪ್ರೇಮ?!

ಅಕ್ರಮ ವಲಸಿಗರನ್ನು ಕಂಡರೆ ದೀದಿಗೇಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಪ್ರೇಮ?!

ಒಳನುಸುಳಿಬರುತ್ತಿರುವವರ ಪರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವವರಿಗೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಕೇಳಬೇಕಾಗಿರೋದು ಒಂದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಮತ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ದೇಶವನ್ನು ವಿಭಜಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದವರಲ್ಲವೇ ಇವರು? ಆಸೆ ಪಟ್ಟು ಪಡೆದ ರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಇರಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ತಪ್ಪು ಯಾರದ್ದು? ಒಂದೋ ದೇಶ ವಿಭಜಿಸಿದ ತಪ್ಪಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಇರಬೇಕು ಅಥವಾ ಯಾವ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ವಿಭಜಿಸಿದರೋ ಅದರಿಂದಲಾದರೂ ಮುಕ್ತವಾಗಬೇಕು!

ಆ ನೆನಪುಗಳಿನ್ನು ಹಸಿಯಾಗಿವೆ. ಮಿಜೋರಾಮ್ಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಂಥ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದ ಗಡಿಗೆ ನಾವೊಂದು ತಂಡವಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದೆವು. ಅಲ್ಲಿನ ಜನಜೀವನ, ಬಾಂಗ್ಲಾ ಮತ್ತು ಭಾರತದವರ ನಡುವಿನ ಬೇರ್ಪಡಿಸಲಾಗದ ಸಂಬಂಧ ಕಣ್ಣೆದುರು ಕಟ್ಟಿದಂತಿದೆ. ಹೊಟ್ಟೆಯ ಪಾಡು ಉಳಿದೆಲ್ಲಕ್ಕಿಂತಲೂ ದೊಡ್ಡದ್ದೆಂಬ ತಥ್ಯದರ್ಶನ. ಎಲ್ಲವೂ ಅಲ್ಲೇ ಆಗಿದ್ದು. ಬಾಂಗ್ಲಾ ಮತ್ತು ಭಾರತವನ್ನು ಒಂದು ನದಿ ಬೇರ್ಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಎರಡೂ ಕಡೆ ಕಾವಲು ನಿಂತ ಗಸ್ತು ಪಡೆಗಳು. ಇವುಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಕಾಣದಂತೆ ನುಸುಳಿಕೊಂಡು ಗಡಿ ದಾಟಿ ಒಳಹೊಕ್ಕುವುದು ಅಪರೂಪದ ಸಂಗತಿಯೇನಲ್ಲ. ಎರಡೂ ಭಾಗದ ಜನರ ನಡುವೆ ಬಲವಾದ ವ್ಯಾಪಾರಿ ಸಂಬಂಧವಿದೆ. ಮದುವೆಯ ಸಂಬಂಧಗಳೂ ಇಲ್ಲವೆನ್ನುವಂತಿಲ್ಲ. ಭಾರತದ ಬಾವುಟ ಸಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡ ದೋಣಿ ಭಾರತದ್ದಾದರೆ ಬಾಂಗ್ಲಾ ಬಾವುಟ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡದ್ದು ಅತ್ತಲಿನದ್ದು. ನಡುದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಬಾವುಟಗಳನ್ನು ಅದಲು ಬದಲು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಕೂಡ ಹೊಸತೇನಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಗಡಿಯನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದ್ದು ಭಾರತೀಯ ಸೈನ್ಯವೇ. ಏಕೆಂದರೆ ಇತ್ತಲಿನಿಂದ ಅತ್ತ ನುಸುಳಿ ಹೋಗಿ ಬದುಕು ನಡೆಸುವ ಧೈರ್ಯ ಯಾರೂ ಮಾಡಲಾರರು. ಏಕೆಂದರೆ ಬಾಂಗ್ಲಾದ ಜನರಿಗೆ ತಮಗೇ ಬದುಕಲು ಸಾಲುವಷ್ಟು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೋದವರನ್ನು ಅದೇನು ಬದುಕಿಸಿಯಾರು?!

2

ಬಾಂಗ್ಲಾದೊಂದಿಗೆ 4156 ಕಿ.ಮೀ ಗಡಿಯನ್ನು ನಾವು ಹೊಂದಿದ್ದೇವೆ. ಇದರಲ್ಲಿ 262 ಕಿ.ಮೀನಷ್ಟು ಅಸ್ಸಾಂನೊಂದಿಗೆ, 856.ಕಿ.ಮೀ ನಷ್ಟು ತ್ರಿಪುರಾದೊಂದಿಗೆ, 180 ಕಿ.ಮೀ ನಷ್ಟು ಮಿಜೋರಾಮ್ನೊಂದಿಗೆ, 443 ಕಿ.ಮೀ ನಷ್ಟು ಮೇಘಾಲಯದೊಂದಿಗೆ, 2217 ಕಿ.ಮೀ ನಷ್ಟು ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳದೊಂದಿಗೆ ನಾವು ಗಡಿ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಬಾಂಗ್ಲಾದಿಂದ ನುಗ್ಗಿ ಬರುವಂಥ ಈ ಮುಸಲ್ಮಾನರು ಯಾವತ್ತಿದ್ದರೂ ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೆ ತಲೆನೋವೇ. ಇವರು ಬರಿ ಇಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆಂದು ಬಂದು ಸುಮ್ಮನಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಇಲ್ಲಿನ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರ ಸಂಪರ್ಕವನ್ನು ಗಟ್ಟಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅವರಿಗೇ ವೋಟು ನೀಡುವ ಭರವಸೆ ಕೊಟ್ಟು ಇಲ್ಲಿನ ಅಧಿಕೃತ ನಾಗರಿಕರಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಬರು-ಬರುತ್ತಾ ಜನಸಂಖ್ಯಾ ಅಂಕಿಯೇ ಏರುಪೇರಾಗಿ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶೀಯರು ತಮಗೆ ಬೇಕಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಭಾರತದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿಮರ್ಾಣವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಅಸ್ಸಾಂ ಮತ್ತು ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಅದಾಗಲೇ ವಿಕಟ ಸ್ವರೂಪ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದೆ. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ 2014 ರ ಚುನಾವಣೆಗೂ ಮುನ್ನವೇ ಈ ನುಸುಳುಕೋರರನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ತಡೆಯುವುದಾಗಿ ಮತ್ತು ಒಳ ಬಂದವರನ್ನು ಹೊರಗೆ ದಬ್ಬುವುದಾಗಿ ಭರವಸೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಅಸ್ಸಾಂನ ಚುನಾವಣೆಗೂ ಮುನ್ನ ಅಲ್ಲಿನ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಸಭರಾನಂದ್ ಸೋನೊವಾಲ್ ಅಸ್ಸಾಂ ಇಲ್ಲಿನ ಅಧಿಕೃತ ನಾಗರಿಕರಿಗಾಗಿ ಮೀಸಲು ಎಂಬ ಹೇಳಿಕೆಯಿಂದ ಸಾಕಷ್ಟು ಗೌರವವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯೂ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದವರೇನಲ್ಲ. ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಬಾಂಗ್ಲಾ ಮತ್ತು ಭಾರತದ ನಡುವಿನ ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಬೇಲಿ ಹಾಕುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಚುರುಕುಗೊಳಿಸಿದರು. 2015 ರ ಡಿಸೆಂಬರ್ 23 ರಂದು 3326 ಕಿ.ಮೀ ಉದ್ದದ ಗಡಿ ಬೇಲಿಗೆ ಅನುಮತಿಯೂ ದೊರೆಯಿತು. ಬಹುತೇಕ ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳುವಂಥ ಹಂತಕ್ಕೂ ಬಂದಿದೆ. ಇಂತಹ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಒಳ ನುಸುಳುವುದನ್ನು ಪೂರ್ಣ ತಡೆದಿರುವ ಭಾರತ ಈಗ ಭಾರತದ ಸ್ವತ್ತನ್ನು ಹೀರಿ ತಿನ್ನುತ್ತಿರುವ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶೀಯರನ್ನು ಹೊರದಬ್ಬುವುದಕ್ಕೆ ಸಮರ್ಥ ಸಮಯ ಬಂದಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಅವರು ಅಸ್ಸಾಮಿನ ನ್ಯಾಷನಲ್ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಆಫ್ ಸಿಟಿಜನ್ ಅನ್ನು ನವೀಕರಿಸಲು ನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿದ್ದು. ಈ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಅಸ್ಸಾಮಿನ ಭಾರತೀಯ ನಾಗರಿಕರ ಹೆಸರುಗಳ ಪಟ್ಟಿ. ಇದು 1951 ರಲ್ಲಿ ನಿಮರ್ಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. 2014 ರಿಂದ 16 ರ ನಡುವೆ ಇದನ್ನು ಮತ್ತೆ ನವೀಕರಿಸಿ ಪ್ರಕಟಿಸುವ ಸಾಹಸ ಮಾಡಲಾಯ್ತು. ಇದಕ್ಕೆ ಎರಡು ಪ್ರಮುಖ ಮಾನದಂಡಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಯ್ತು. 1951 ರ ಎನ್.ಆರ್.ಸಿ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿರಬೇಕು ಅಥವಾ 1971 ರವರೆಗಿನ ಚುನಾವಣೆಯ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲೋ ಅಥವಾ ಯಾವುದಾದರೂ ಅಧಿಕೃತವಾದ ದಾಖಲೆಗಳಲ್ಲೋ ಹೆಸರಿರಬೇಕು. ಆನಂತರ ಸೃಷ್ಟಿಯಾದ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ 40 ಲಕ್ಷ ಜನ ಈಗ ಅಧಿಕೃತವಾದ ಪಟ್ಟಿಯಿಂದ ಆಚೆಗಿದ್ದಾರೆ. ಬಹಳ ಹಿಂದೆ ಕೇಂದ್ರ ಮಂತ್ರಿ ಕಿರಣ್ ರಿಜಿಜು ಹೇಳಿದ ಪ್ರಕಾರ ಭಾರತದಲ್ಲಿ 2 ಕೋಟಿಯಷ್ಟು ಬಾಂಗ್ಲಾ ಮುಸಲ್ಮಾನರಿದ್ದಾರೆ. ಅಸ್ಸಾಮಿನ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಕಿರಣ್ ರಿಜಿಜು ಮಾಡಿರುವಂಥ ಅಂದಾಜು ಕೂಡ ಕಡಿಮೆಯೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಬಾಂಗ್ಲಾ ನುಸುಳುಕೋರರು ಈಗ ಅಸ್ಸಾಂ-ಬಂಗಾಳಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಹ್ಯಾರಿಸಿನ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲೂ ಕುಳಿತಿದ್ದಾರೆ. ಕೆಲವರನ್ನು ನೀವು ತಿಪ್ಪರಲಾಗ ಹೊಡೆದರೂ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಸೋಲಿಸಲಾಗದು ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಈ ರೀತಿಯ ಬಲುದೊಡ್ಡ ವೋಟ್ ಬ್ಯಾಂಕ್ಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಕೊಡಗಿನ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಎಸ್ಟೇಟ್ಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಬಾಂಗ್ಲಾ ಮುಸಲ್ಮಾನರಿದ್ದಾರೆ. ಮೋದಿ ಸಕರ್ಾರ ಇವರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಹುಡು-ಹುಡುಕಿ ತಮ್ಮ ದೇಶಕ್ಕೆ ವಾಪಸ್ ಕಳಿಸುವ, ಬರಲೇಬೇಕೆಂದಿದ್ದರೆ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಬರಲು ಆಹ್ವಾನ ನೀಡುವ ಸಂಕಲ್ಪಕ್ಕೆ ಬದ್ಧವಾಗಿದೆ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಬಹಳ ಹಿಂದೆಯೇ ತಯಾರಿ ಆರಂಭಿಸಿದ ಮೋದಿ ಡೊನಾಲ್ಡ್ ಟ್ರಂಪ್ರಂತೆ ಹುಚ್ಚು-ಹುಚ್ಚಾದ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದೊಂದಿಗೆ ತಮ್ಮ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಮೊದಲು ಬಲಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡರು. ಎರಡೂ ದೇಶಗಳ ನಡುವೆ ಇದ್ದ ಭೂಮಿಯ ಕುರಿತಂತ ಕದನಕ್ಕೆ ಮಂಗಳ ಹಾಡಿದರು. ಜೊತೆಗೆ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಪೂರ್ಣ ಸಹಕಾರ ನೀಡುವ ಭರವಸೆಯನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟರು. ಅದರೊಟ್ಟಿಗೆ ಈ ನುಸುಳುಕೋರರ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನೂ ಅಲ್ಲಿನ ಪ್ರಧಾನಿಯೊಂದಿಗೆ ಚಚರ್ಿಸಿ ಅದಕ್ಕೊಂದು ಇತಿ ಶ್ರೀ ಹಾಡುವ ಭರವಸೆಯನ್ನೂ ಪಡೆದುಕೊಂಡು ಈಗ ಅದರ ವಿರುದ್ಧ ಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಮುಂದಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಪಕ್ಕದ ರಾಷ್ಟ್ರದೊಂದಿಗೆ ಯಾವ ಗಲಾಟೆಯೂ ನಡೆಸದೇ ಆ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಅನಧಿಕೃತ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ಆ ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೆ ಮರಳಿಸುವ ಮೋದಿಯವರ ಯೋಜನೆ ತಲೆದೂಗಲೇಬೇಕಾದಂಥದ್ದು. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಈ ಅನಧಿಕೃತ ನಿವಾಸಿಗಳನ್ನು ಹೊರದಬ್ಬಬೇಕಾದರೂ ಏಕೆ? ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ ಹೊರದೇಶದಿಂದ ಬಂದ ಈ ಜನಕ್ಕೆ ಈ ದೇಶ ಅನ್ನ ಗಳಿಸಲು ಒಂದು ಮಾರ್ಗ ಮಾತ್ರ. ಇಲ್ಲಿನ ಆಗು-ಹೋಗುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಸಮಸ್ಯೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವರೆಂದಿಗೂ ಒಂದಾಗಲಾರರು. ಇಲ್ಲಿ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರೇ ಆರಿಸಿ ಬಂದು ಆಳಲು ನಿಂತರೂ ಕೂಡ ಅವರು ನೊಂದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ ಏಕೆಂದರೆ ಅವರಿಗೂ ಅದಕ್ಕೂ ಸಂಬಂಧವೇ ಇಲ್ಲ. ಬಿಜೆಪಿ ಈ ವಿಚಾರವನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಜನಜಾಗೃತಿ ಮೂಡಿಸಿ ಅಧಿಕಾರ ಪಡೆಯುವ ಮುನ್ನ ಅಸ್ಸಾಂನಲ್ಲಿ ಬಾಂಗ್ಲಾ ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಬೆಂಬಲ ಪಡೆದ ಅಭ್ಯಥರ್ಿಗಳು ಅನೇಕ ಕಡೆ ಆಯ್ಕೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳದಲ್ಲಂತೂ ಹಾಜಿ ನೂರುಲ್ ಇಸ್ಲಾಂ, ಅಹ್ಮದ್ ಹಸನ್ ಇಮ್ರಾನ್, ಗಿಯಾಸುದ್ದೀನ್ ಮುಲ್ಲಾ ಮೊದಲಾದವರೆಲ್ಲಾ ಬಾಂಗ್ಲಾ ಉಗ್ರರ ಸಹಕಾರ ಪಡೆದೇ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೇರಿದವರೆಂಬುದು ಇಂದು ಗುಪ್ತ ಸಂಗತಿಯಾಗೇನು ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಂತ ಇದೊಂದೇ ಸಮಸ್ಯೆ ಅಲ್ಲ. ನಿರುದ್ಯೋಗ ಸಮಸ್ಯೆಯಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಇವರು ಬಲುದೊಡ್ಡ ಹೊರೆಯಾಗಿ ಕಾಡಬಲ್ಲರು. ಹಾಗೆ ಅಂದಾಜಿಸಿ ನೋಡಿ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ 2 ಕೋಟಿಯಷ್ಟಿರುವ ಈ ಜನ ಇಲ್ಲಿನ ಹೊಲ-ಗದ್ದೆಗಳಲ್ಲಿ, ಕಟ್ಟಡ ನಿಮರ್ಾಣದಲ್ಲಿ, ರಸ್ತೆ ನಿಮರ್ಾಣ, ಕಾಫಿ-ಟೀ ತೋಟಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ನಿಂತರೆಂದರೆ ಅಷ್ಟು ಪ್ರಮಾಣದ ಉದ್ಯೋಗ ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ಸಿಗದೇ ನಷ್ಟವಾಯಿತು ಎಂದೇ ಅರ್ಥ. 2 ಕೋಟಿ ಜನ 365 ದಿನದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿದರೆ, 730 ಕೋಟಿ ಮ್ಯಾನ್ ಹವಸರ್್ ಕಳೆದುಹೋದಂತೆಯೇ. ರಾಹುಲ್ ಸದನದಲ್ಲಿ ನಿಂತುಕೊಂಡು ಉದ್ಯೋಗ ಎಲ್ಲಿ ಹೋಯ್ತೆಂದು ಕೇಳುತ್ತಾರಲ್ಲಾ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಒಳನುಗ್ಗಿ ಬಂದ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶೀಯರೇ ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ಸಿಗಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಉದ್ಯೋಗವನ್ನು ನುಂಗಿ ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿ ಹೇಳುವವರು ಬೇಕಾಗಿದ್ದಾರಲ್ಲ!

3

ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಅಕ್ರಮ ನುಸುಳುಕೋರರ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ತಯಾರಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಮಮತಾ ಬ್ಯಾನಜರ್ಿ ಅವರ ವಿರುದ್ಧ ಅರಚಾಡಿ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶಿಗರನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದರೆ ಮೋದಿಯನ್ನು ಜೈಲಿಗಟ್ಟುತ್ತೇನೆ ಎಂದಿದ್ದರು. ಈ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಕುಹಕವಾಡಿದ್ದ ಮೋದಿ ಜೈಲಿಗಟ್ಟಿದರೆ ಬಾಂಗ್ಲಾ ಕಲಿತುಬಿಡುತ್ತೇನೆ ಹುಷಾರು ಎಂದುತ್ತರಿಸಿದ್ದರು. ಈಗ ಒಟ್ಟಾರೆ ಪಟ್ಟಿ ರಚನೆಯಾಗಿ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶಿಗರನ್ನು ಹೊರದಬ್ಬಬೇಕಾದ ಸಮಯ ಬಂದಾಗ ದೀದಿ ಅರಚಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ದೀದಿಯನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಉಳಿಸಬಲ್ಲಂಥ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿರೋದು ಈ ಅಕ್ರಮ ನುಸುಳುಕೋರರಿಗೆ ಮಾತ್ರ. ಹೀಗಾಗಿ ತಲೆಕೆಟ್ಟಂತಾಡುತ್ತಿರುವ ಆಕೆ ಆಂತರಿಕ ದಂಗೆ ನಡೆದುಬಿಡುತ್ತದೆಂದು ದೇಶವನ್ನೇ ಹೆದರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಕೇಂದ್ರ ಸಕರ್ಾರ ಮುಲಾಜು ನೋಡುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಸ್ಸಾಮಿನ ಜನರನ್ನು ವಿಶ್ವಾಸದ ವ್ಯಾಪ್ತಿಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಅವರು ಮುಂದಿನ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಊರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅಚ್ಚರಿಯೆಂದರೆ ಕೇಂದ್ರ ಸಕರ್ಾರದ ಈ ನಿಲುವಿಗೆ ಅಸ್ಸಾಮಿನ ಮುಸಲ್ಮಾನರು ಬದ್ಧವಾಗಿದ್ದು ಅಕ್ರಮ ನುಸುಳುಕೋರರಿಂದ ತಮಗಾಗಿರುವ ತೊಂದರೆಯನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಮುಂದಿರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಒಮ್ಮೆ ಅಸ್ಸಾಮಿನಿಂದ ಇವರನ್ನು ಹೊರದಬ್ಬಲಾಯಿತೆಂದರೆ ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳ, ತ್ರಿಪುರಾ, ಮಿಜೋರಾಂ ಎಲ್ಲೆಡೆಯೂ ಬಲವಾದ ಕೂಗು ಹೊಮ್ಮಲಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಅಕ್ರಮ ವೋಟುಗಳ ಕನಸು ಕಂಡು ಗೆಲುವಿಗೆ ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಪಕ್ಷಗಳ ಭವಿಷ್ಯ ಕಮರಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಇವರ ಅರಚಾಟ ಜೋರಾಗುತ್ತಿರುವುದು.

4
ಒಳನುಸುಳಿಬರುತ್ತಿರುವವರ ಪರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವವರಿಗೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಕೇಳಬೇಕಾಗಿರೋದು ಒಂದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಮತ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ದೇಶವನ್ನು ವಿಭಜಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದವರಲ್ಲವೇ ಇವರು? ಆಸೆ ಪಟ್ಟು ಪಡೆದ ರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಇರಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ತಪ್ಪು ಯಾರದ್ದು? ಒಂದೋ ದೇಶ ವಿಭಜಿಸಿದ ತಪ್ಪಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಇರಬೇಕು ಅಥವಾ ಯಾವ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ವಿಭಜಿಸಿದರೋ ಅದರಿಂದಲಾದರೂ ಮುಕ್ತವಾಗಬೇಕು! ಬಹಳ ಹಿಂದೆ ಯೋಗಿ ಅರವಿಂದರು ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಿದ್ದರು ‘ಆಕ್ರಮಕ ಪಂಥಗಳ್ಯಾವುವೂ ಜನರನ್ನು ಸಂಪದ್ಭರಿತವಾಗಿಸಲಾರವು’ ಅಂತ. ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯಾನಿಟಿ ಮತ್ತು ಇಸ್ಲಾಂಗಳು ದಾಂಗುಡಿಯಿಟ್ಟು ಸ್ಥಳೀಯರನ್ನು ಮತಾಂತರಗೈದಿವೆಯೋ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ದಾರಿದ್ರ್ಯ ತಾಂಡವವಾಡುತ್ತಿದೆ. ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಮತ್ತು ಬಾಂಗ್ಲಾಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಸಮರ್ಥವಾದ ಉದಾಹರಣೆ ಇದಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಂದಿಲ್ಲ. ಸಿರಿವಂತಿಕೆಯ ಸುಪ್ಪತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಬಾಂಗ್ಲಾ ಇಂದು ದಾರಿದ್ರ್ಯದ ತೊಟ್ಟಿಲಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಮಾನವೀಯತೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಿದಾಗ ಸಂಕಟಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕು ಬಂದವರನ್ನು ಓಡಿಸುವುದು ಸರಿಯಾ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಹೀಗೆ ಬಂದವರು ಹಬ್ಬಿಸುವ ವಿಚಾರ ಸಂಪದ್ಭರಿತವಾಗಿರುವ ಭಾರತವನ್ನು ದಾರಿದ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿಬಿಡುವುದಾ ಎಂದೂ ಭಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ನಿರ್ಣಯಕ್ಕೆ ನಾವು ಬದ್ಧರಾಗಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯ. ಈ ನುಸುಳುಕೋರರನ್ನು ಹೊರಗೆ ದಬ್ಬುವಲ್ಲಿ ಮೋದಿಯವರ ಜೊತೆಗೆ ನಿಲ್ಲೋಣ. ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ಬಲಾಢ್ಯವಾಗಿಸೋಣ.

ಮೋದಿಯ ಮೋಜಿನ ವಿದೇಶ ಪ್ರವಾಸ!!

ಮೋದಿಯ ಮೋಜಿನ ವಿದೇಶ ಪ್ರವಾಸ!!

ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಮೋದಿ ಮತ್ತು ಮನಮೋಹನ್ರ ವಿದೇಶ ಪ್ರವಾಸದ ತುಲನೆ ಮಾಡಿ ನೋಡಿ. ಮನಮೋಹನರು 2008 ರಲ್ಲಿ 4 ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಚೀನಾ ಪ್ರವಾಸದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ 10 ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಮೋದಿ ತಮ್ಮ ಮೊದಲ ಮೂರು ದಿನಗಳ ಪ್ರವಾಸದಲ್ಲೇ 25 ಸಭೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿದ್ದರು. 2009 ರಲ್ಲಿ ಮನಮೋಹನರು ಅಮೇರಿಕಾಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಒಂದು ನಗರಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು ಮತ್ತು 15 ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದರು. ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಮೋದಿ ತಮ್ಮ ಮೊದಲ ಅಮೇರಿಕಾ ಭೇಟಿಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ನಗರಗಳನ್ನು ಸಂದಶರ್ಿಸಿ 33 ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದರು.

ಬಹುಶಃ ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕೂವರೆ ವರ್ಷಗಳ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರ ಆಡಳಿತಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಅವರ ವಿದೇಶ ಪ್ರವಾಸದ ಕುರಿತಂತೆ ಎದ್ದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಷ್ಟು ಮತ್ಯಾವುದನ್ನೂ ವಿರೋಧಿಗಳು ಕೇಳಿಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ಹೀಗೆ ಜನರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗಿರುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೇ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರು ಅನ್ಯ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಭಾರತವನ್ನು ಬೆಸೆಯುತ್ತಿರುವ ರೀತಿಯನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದ ದಾಖಲೆಯ ಪ್ರಕಾರ ಮನಮೋಹನ್ ಸಿಂಗರು ತಮ್ಮ ಎರಡನೇ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ 131 ದಿನ ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ಕಳೆದಿದ್ದರು. ಒಟ್ಟು 38 ಪ್ರವಾಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ 386.50 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಯನ್ನು ಖಚರ್ು ಮಾಡಿದರು. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಇದೇ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ 155 ದಿನಗಳನ್ನು ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ಕಳೆದಿದ್ದು 43 ಪ್ರವಾಸಗಳಿಗೆ 387 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಖಚರ್ು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಎರಡೂ ಪ್ರಧಾನಿಗಳ ಪ್ರವಾಸದ ಖಚರ್ಿನ ನಡುವೆ ಮತ್ತು ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡ ದಿನಗಳ ನಡುವೆ ಭಾರಿ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇನು ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳ ಬೆಲೆಯೂ ಏರಿಕೆಯಾಗಿರುವಾಗ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರ ಪ್ರವಾಸದ ವೆಚ್ಚ ಮಾತ್ರ ಮನಮೋಹನ್ ಸಿಂಗರಷ್ಟೇ ಇರಲು ಕಾರಣವೇನು? ಇದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ.

2

ಯಾವುದೇ ಪ್ರಧಾನಿ ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಾಗ ತಾವೊಬ್ಬರೇ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮೊಡನೆ ಅಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು, ಕೆಲವು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳನ್ನು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ದೊಡ್ಡ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಪತ್ರಕರ್ತರನ್ನು ಒಯ್ಯುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಗೆ ಆಯಾ ದೇಶಗಳು ಎಲ್ಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ ಸರಿ. ಆದರೆ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಹೋದ ಇತರೆ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯ ಖಚರ್ು ವೆಚ್ಚವನ್ನು ಭಾರತವೇ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಅವರ ಹೊಟೆಲ್ಲು, ಪ್ರವಾಸ ಇವೆಲ್ಲದರ ಖಚರ್ು ವೆಚ್ಚವು ಇದರೊಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಹಿಂದಿನ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಗಳು ತಮ್ಮೊಡನೆ ಹೆಚ್ಚ-ಹೆಚ್ಚು ಪತ್ರಕರ್ತರನ್ನು ಒಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಆ ಪರಿಪಾಠವನ್ನೇ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಮೊದಲ ವಿದೇಶ ಪ್ರವಾಸದಿಂದಲೇ ಅವರು ಆಕಾಶವಾಣಿ ಮತ್ತು ದೂರದರ್ಶನದ ವರದಿಗಾರರನ್ನಷ್ಟೇ ಒಯ್ಯುವುದೆಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು! ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಹೊರೆಯೊಂದನ್ನು ಅವರು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಮೇಲಿಂದ ಕಳಚಿ ಬಿಸಾಡಿದ್ದರು. ಈ ಹಿಂದಿನ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಗಳು ತಮ್ಮೊಡನೆ ಒಯ್ದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ತಿರುಗಾಡಲು, ವಿದೇಶದ ಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ಸಾಕಷ್ಟು ಸಮಯ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಹಾಗಲ್ಲ. ಅವರು ವಿದೇಶದಲ್ಲಿದ್ದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆಂದರೆ ಯಾರೊಬ್ಬರಿಗೂ ಪುರಸೊತ್ತಾಗಲೀ, ವಿಶ್ರಾಂತಿಯಾಗಲೀ ದೊರೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಮನಮೋಹನ ಸಿಂಗರ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಟೋಕಿಯೋದ ನೈಟ್ ಕ್ಲಬ್ಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಮಾನವನ್ನು ಹರಾಜು ಹಾಕಿದ್ದರು. ರಾಜೀವಗಾಂಧಿಯವರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರವಾಸದ ರೂಪುರೇಷೆಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಏರುಪೇರಾಗಿ ಗೊಂದಲವುಂಟಾಗಿತ್ತು. ಮೋದಿ ಅಫ್ಘಾನಿಸ್ತಾನ್, ಕತಾರ್, ಸ್ವಿಟ್ಝರ್ಲ್ಯಾಂಡ್, ಅಮೇರಿಕಾ ಮತ್ತು ಮೆಕ್ಸಿಕೋಗಳ ಪ್ರವಾಸವನ್ನು ಒಂದೇ ಉಸಿರಿನಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸಿದರಲ್ಲ ಒಂದಾದರೂ ಅಪವಾದ ಬಂದಿತ್ತಾ? ಇಡಿಯ ದಿನ ಒಂದರ ಹಿಂದೆ ಸಭೆ ನಡೆಸುತ್ತ, ರಾತ್ರಿಯಾದೊಡನೆ ಪ್ರವಾಸ ಆರಂಭಿಸುವ ಮೋದಿ ಒಮ್ಮೆಯೂ ಜೆಟ್ ಲ್ಯಾಗ್ನಿಂದ ಬಳಲಿಲ್ಲ; ಪ್ರವಾಸದಿಂದ ಮರಳಿ ಬಂದಾಗ ರಜೆ ಪಡೆದು ವಿಶ್ರಾಂತಿಗೆ ತೆರಳಲಿಲ್ಲ. ಈ ಮನುಷ್ಯನೊಳಗೆ ಅಕ್ಷರಶಃ ವಿಚಿತ್ರವಾದ, ಊಹೆಗೆ ನಿಲುಕದ ಶಕ್ತಿಯೊಂದು ಹರಿಯುತ್ತಿದೆ.

ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಮೋದಿ ಮತ್ತು ಮನಮೋಹನ್ರ ವಿದೇಶ ಪ್ರವಾಸದ ತುಲನೆ ಮಾಡಿ ನೋಡಿ. ಮನಮೋಹನರು 2008 ರಲ್ಲಿ 4 ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಚೀನಾ ಪ್ರವಾಸದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ 10 ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಮೋದಿ ತಮ್ಮ ಮೊದಲ ಮೂರು ದಿನಗಳ ಪ್ರವಾಸದಲ್ಲೇ 25 ಸಭೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿದ್ದರು. 2009 ರಲ್ಲಿ ಮನಮೋಹನರು ಅಮೇರಿಕಾಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಒಂದು ನಗರಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು ಮತ್ತು 15 ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದರು. ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಮೋದಿ ತಮ್ಮ ಮೊದಲ ಅಮೇರಿಕಾ ಭೇಟಿಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ನಗರಗಳನ್ನು ಸಂದಶರ್ಿಸಿ 33 ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದರು. ಮನಮೋಹನರು ಸಣ್ಣ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೆ ಬಿಡಿ ಅಮೇರಿಕಾದಂತ ಬೃಹತ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿಬಂದರೂ ಅಲ್ಲಿನ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲಿನ ಪತ್ರಿಗಕೆಗಳಲ್ಲೂ ಚಚರ್ೆಯಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮೋದಿ ಭೂತಾನ್ಗೆ ಹೋಗಲಿ, ದೂರದ ಫಿಜಿ ದ್ವೀಪಕ್ಕೆ ಹೋಗಲಿ ಭಾರತದ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಅವರ ಭಾಷಣಗಳನ್ನು, ವರದಿಗಳನ್ನು ನೇರ ಪ್ರಸಾರದಲ್ಲಿ ತೋರಿಸುತ್ತವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೇ ಆಯಾ ದೇಶದ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಮೋದಿಯವರ ಆಗಮನವನ್ನು ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತವೆ. ಭಾರತವನ್ನು ಜಗತ್ತಿನ ಜನ ಮೂಸಿಯೂ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಇದ್ದ ಕಾಲಕ್ಕೆ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ತಮ್ಮ ಚರಿಷ್ಮಾ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಭಾರತದ ಗೌರವವನ್ನು ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಏರಿಸಿಬಿಟ್ಟರು. ಎಲ್ಲ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿರುವ ಭಾರತೀಯರನ್ನು ಅವರು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸಂಘಟಿಸಿ ಆಯಾ ರಾಷ್ಟ್ರದ ನಿಮರ್ಾಣದಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯರ ಪಾತ್ರ ಏನೆಂಬುದನ್ನು ಅಲ್ಲಿನ ನಾಯಕರಿಗೆ ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿಸಿಕೊಟ್ಟ ರೀತಿಯಂತೂ ಪರಮಾದ್ಭುತ! ಅಮೇರಿಕಾ, ಇಂಗ್ಲೆಂಡು ಬಿಡಿ ಚೀನಾದಲ್ಲೂ ಭಾರತೀಯರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡುವ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ವರದಿ, ಚಿತ್ರಣಗಳು ಅಲ್ಲಿನ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ವೈರಲ್ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದವು. ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ, ಇಂಗ್ಲೆಂಡು, ಮಧ್ಯ ಏಷ್ಯಾದ ಮುಸಲ್ಮಾನ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಭಾರತೀಯರ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಿರುವುದರಿಂದ ತಮ್ಮ ಪ್ರಧಾನಿಯ ಆಗಮನವನ್ನು ಅವರೆಲ್ಲ ಹಬ್ಬವಾಗಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸುವುದಕ್ಕೆ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟರಲ್ಲದೇ ಇದರಿಂದ ಗಳಿಸಿದ ಖ್ಯಾತಿಯನ್ನು ಆಯಾ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೊಂದಿಗಿನ ಭಾರತದ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಗಟ್ಟಿ ಮಾಡಲೆಂದೇ ಬಳಸಿಕೊಂಡರು.

Chinese Prez in Ahmedabad

ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರು ವಿದೇಶಾಂಗ ನೀತಿಯ ನಿರ್ವಹಿಸುವ ರೀತಿಯೇ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ್ದು. ಅವರು ತಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕವಾದ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಆಯಾ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ನಾಯಕರೊಂದಿಗೆ ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಬೆಸೆಯುತ್ತಲೇ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವ ಅಡಿಪಾಯವನ್ನು ಬಲಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ. ಗುಜರಾತಿನಲ್ಲಿರುವಾಗಿನಿಂದಲೂ ಜಪಾನಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷರೊಂದಿಗೆ ಅವರಿಗೆ ಬಲವಾದ ಸ್ನೇಹ. ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದೊಡನೆ ಈ ಸ್ನೇಹದ ಲಾಭವನ್ನು ಅವರು ಪಡೆಯದೇ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಏಷ್ಯಾದಲ್ಲಿ ಚೀನಾಕ್ಕೆದುರಾಗಿ ಸದೃಢವಾಗಿ ಬೆಳೆಯಬೇಕೆಂದರೆ ಜಪಾನ್ನಂತಹ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಸುಮಧುರ ಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಬೇಕೆಂಬ ಅರಿವಿದ್ದ ಮೋದಿ ತಮ್ಮ ಹಳೆಯ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಮತ್ತೂ ಬಲಗೊಳಿಸಿದರು. ತಾವು ಜಪಾನಿಗೆ ಹೋಗಿಬಂದದ್ದಲ್ಲದೇ ಜಪಾನಿನ ಪ್ರಧಾನಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಅವರನ್ನು ಗಂಗಾರತಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದು ಮೋದಿಯವರು ಕೊಟ್ಟ ಆತಿಥ್ಯವನ್ನು ಬಹುಶಃ ಜಪಾನು ಸುದೀರ್ಘ ಕಾಲ ಮರೆಯಲಾರದು. ಚೀನಾದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರನ್ನು ಗುಜರಾತಿನ ಸಬರಮತಿ ನದೀ ತೀರಕ್ಕೊಯ್ದು ವಿಶೇಷವಾದ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿದ್ದು ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರೇ. ತಾವು ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗಲೂ ಅಷ್ಟೇ. ಅಲ್ಲಿನ ನಾಯಕರುಗಳೊಂದಿಗೆ ಅನೌಪಚಾರಿಕವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಅವರೆಂದಿಗೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲಾರರು. ಇಸ್ರೇಲಿನ ಪ್ರಧಾನಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಮುದ್ರ ತೀರದಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡಾಡುತ್ತ ಅವರು ನಡೆಸಿದ ವಾತರ್ಾಲಾಪವಿರಬಹುದು, ರಷ್ಯಾದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರೊಂದಿಗೆ ಸೋಚಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಸಿದ ಸಂಭಾಷಣೆಯಿರಬಹುದು, ಚೀನಾದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರೊಂದಿಗಿನ ವಸ್ತು ಸಂಗ್ರಹಾಲಯದ ತಿರುಗಾಟವೂ ಅಷ್ಟೇ. ಎಲ್ಲವೂ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ್ದೇ. ಮೋದಿ ಹೊರದೇಶಗಳ ನಾಯಕರನ್ನು ತಮ್ಮ ಮಿತ್ರನಾಗಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಡುವಷ್ಟು ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅದೇ ಸಲುಗೆಯಿಂದ ವ್ಯವಹರಿಸುತ್ತಲೇ ತಮ್ಮ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾದೊಂದಿಗೆ, ಇರಾನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಇಸ್ರೇಲ್, ಪ್ಯಾಲೆಸ್ತೇನ್ನೊಂದಿಗೆ ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸುಮಧುರ ಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದುವುದು ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ.

4

ಮುಸ್ಲೀಂ ವಿರೋಧಿಯೆಂದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನಿಂದ ಬಿಂಬಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿರುವ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರನ್ನು ಅರಬ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ನೋಡುತ್ತಿರುವ ರೀತಿ ಎಂಥದ್ದು ಗೊತ್ತೇನು? ಅವರು ಯುಎಇಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಅಬುದಾಬಿಯ ನಾಯಕ ಶೇಕ್ ಮೊಹಮ್ಮದ್ ಬಿನ್ ಜಾಯದ್ ಅಲ್ ನಹ್ಯಾನ್ ತನ್ನ ಐದು ಸಹೋದರರೊಂದಿಗೆ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೇ ಹೋಗಿ ಪ್ರಧಾನಿಯವರನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಿದರು. ಈ ರೀತಿಯ ಸ್ವಾಗತ ಬಹುಶಃ ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವ ನಾಯಕನಿಗೂ ಅಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ! ಈ ಶೇಕ್ ಸಹೋದರರು ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರೊಂದಿಗೆ ಸೆಲ್ಫಿಗೂ ಪೋಸು ಕೊಟ್ಟು ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಎಂಥವನಿಗೂ ಅಚ್ಚರಿಯಾದೀತು. ದುಬೈನಲ್ಲಿ ಮೋದಿಯವರ ಭಾಷಣ ನಡೆದ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಸ್ಟೇಡಿಯಂನ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವೇ ನಲವತ್ತು ಸಾವಿರ. ಹೀಗಿದ್ದಾಗ್ಯೂ ಆಡಳಿತವೇ ವಿಶೇಷ ಆಸ್ಥೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು 50,000 ಜನರಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಇಂದಿಗೂ ಅನೇಕರಿಗೆ ಅಚ್ಚರಿ. ಒಮನ್ನ ದೊರೆಗಂತೂ ಮೋದಿಯವರ ಮೇಲೆ ಅದೆಷ್ಟು ಅಭಿಮಾನವೆಂದರೆ ಅವರು ಭಾಷಣ ಮಾಡಲೆಂದು ತಾನೇ ಮಾತನಾಡುವ ಕ್ಯಾಬಿನ್ನನ್ನು ಕ್ರೀಡಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೋಸ್ಕರ ಬಿಟ್ಟುಕೊಟಿದ್ದನ್ನು ಇಂದಿಗೂ ಅಲ್ಲಿನ ಭಾರತೀಯರು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರ ಸೆಲ್ಫಿಯ ಹುಚ್ಚನ್ನು ನಮ್ಮಲ್ಲನೇಕರು ಆಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರಲ್ಲಾ ಆಯಾ ದೇಶದ ನಾಯಕರೊಂದಿಗೆ ಸೆಲ್ಫಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಹರಿಬಿಡುವ ಮೋದಿ ಆ ದೇಶದ ಜನರಲ್ಲೂ ಭಾರತದ ಕುರಿತಂತೆ ಸದ್ಭಾವನೆಯನ್ನು ತುಂಬುವುದರಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಮೋದಿ ಪ್ಯಾಲೆಸ್ತೇನಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆಂದರೆ ಜೋಡರ್ಾನಿನ ದೊರೆಯೇ ಖುದ್ದು ಹೆಲಿಕಾಪ್ಟರು ಕಳಿಸಿಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಪ್ಯಾಲೆಸ್ತೇನಿನ ಆ ಭೇಟಿಯೇ ಅತಿ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ್ದು. ಅಲ್ಲಿನ ರಾಮಲ್ಲಾಹ್ಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದ ಇದುವರೆಗಿನ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಗಳೂ ಇಸ್ರೇಲಿನ ಮೂಲಕವೇ ಹೋಗಿದ್ದವರು. ಆದರೆ ಮೋದಿ ಜೋಡರ್ಾನ್ ಸಕರ್ಾರದ ಹೆಲಿಕಾಪ್ಟರ್ ಅನ್ನು ಬಳಸಿ ಬೆಂಗಾವಲಾಗಿ ಪ್ಯಾಲಿಸ್ತೇನಿನ ಬದ್ಧ ವೈರಿ ಇಸ್ರೇಲಿನ ವಾಯುಸೇನೆಯ ವಿಮಾನಗಳ ಸಹಕಾರದೊಂದಿಗೆ ರಾಮಲ್ಲಾಹ್ದಲ್ಲಿ ನೇರವಾಗಿ ಇಳಿದಿದ್ದು ಜಾಗತಿಕ ಅದ್ಭುತಗಳಲ್ಲೊಂದು. ತನ್ನ ಪ್ರವಾಸದ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಶತ್ರು ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೆರಡನ್ನೂ ಬೆಸೆಯುವ ಅತಿ ವಿಶಿಷ್ಟ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಮೋದಿ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಇಂದು ಟ್ರಂಪ್, ಪುತಿನ್ ಮತ್ತು ಜಿನ್ಪಿಂಗ್ ಇವರೆಲ್ಲಾ ಮಿಲಿಟರಿ ಬಲದಿಂದ ಒತ್ತಾಯದ ಗೌರವ ಪಡೆದಿರಬಹುದು. ಮೋದಿ ಮಾತ್ರ ತಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಬಲದಿಂದಲೇ ಜಗತ್ತಿನ ಕಣ್ಮಣಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗಂತ ಇದನ್ನೇ ಸಾಧನೆಯೆಂದುಕೊಳ್ಳುವ ಅಗತ್ಯವೇನಿಲ್ಲ. ಮೋದಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಆಗಬೇಕಾಗಿರುವ ಎಲ್ಲ ಸಹಕಾರಗಳನ್ನು ಜಗತ್ತಿನ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಂದ ಪಡೆದುಕೊಂಡೇ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ.

5

ಅಮೇರಿಕಾದೊಂದಿಗೆ ಭಾರತದ ಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನು ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತಲೂ ಬಲಗೊಳಿಸಿರುವ ಮೋದಿ ರಕ್ಷಣಾ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಒಪ್ಪಂದಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ ಭಾರತವನ್ನು ಮಿಲಿಟರಿ ಸೂಪರ್ ಪವರ್ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗಿರುವ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನೂ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಮಿಸೈಲ್ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ವಗರ್ಾಯಿಸುವ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ನಿಯಂತ್ರಣ ಹೊಂದುವ ಎಮ್ಟಿಸಿಆರ್ ಸಂಘಟನೆಯ ಸದಸ್ಯ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಲು ನಮಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದ್ದು. ಭಾರತದ ವಿರುದ್ಧ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಅಮೇರಿಕಾ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸಹಕಾರ ಈಗ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿಂತೇ ಹೋಗಿದೆ. ಇನ್ನೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಇದುವರೆಗೂ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಕೊಟ್ಟ ಸಾಲವನ್ನು ಅಮೇರಿಕಾ ಈಗ ಮರಳಿ ಬಯಸುತ್ತಿದೆ. ಚೀನಾವನ್ನು ಜಾಗತಿಕ ಪರಿಪ್ರೇಕ್ಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಮೆತ್ತಗೆ ಮಾಡಲು ಅಮೇರಿಕಾಕ್ಕೆ ಭಾರತ ಅಗತ್ಯವಾಗಿ ಬೇಕೆಂಬುದನ್ನು ಅರಿತ ಮೋದಿ ಒಬಾಮಾನೊಂದಿಗೂ ಆನಂತರ ಟ್ರಂಪ್ನೊಂದಿಗೂ ಘನಿಷ್ಠ ಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನೇ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಭಾರತ ಆ ರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಮೂರನೇ ದೊಡ್ಡ ಹೂಡಿಕೆದಾರವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೇ ಗಂಗಾ ಸ್ವಚ್ಛತೆಯಲ್ಲಿ, ಕೌಶಲ್ಯ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ, ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಕೈಗಾರಿಕೆಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಒಪ್ಪಂದವನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ. ಅಮೇರಿಕಾದೊಂದಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೇವೆಂಬ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಭಾರತವೀಗ ರಷ್ಯಾದಿಂದ ದೂರವಿಲ್ಲ. ಪುತಿನ್ರೊಂದಿಗೆ ಅಗತ್ಯವೆನಿಸಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವಷ್ಟು ಸಲಿಗೆ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಮೋದಿ ರಷ್ಯಾಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ರಾಜಧಾನಿಯ ಹೊರಗೆ ಸೋಚಿಯಲ್ಲಿ ಅವರೊಡನೆ ನಡೆಸಿದ ಅನೌಪಚಾರಿಕ ಸಂಭಾಷಣೆ ಜಾಗತಿಕ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಚಚರ್ಿತ ವಿಷಯ. ಜರ್ಮನಿಗೆ ನಾಲ್ಕು ಬಾರಿ ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟ ಮೋದಿ ಯುರೋಪಿಯನ್ ಯೂನಿಯನ್ನೊಂದಿಗೆ ಭಾರತದ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಗಟ್ಟಿಕೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ದೃಷ್ಟಿ ಇಟ್ಟವರೇ. ಇನ್ನು ಭಾರತ-ಫ್ರಾನ್ಸಿನ ಸಂಬಂಧ ಮೋದಿಯವರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಬಲವಾಗಿದೆಯೆಂದರೆ ನನೆಗುದಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ 36 ರಫೆಲ್ ಯುದ್ಧ ವಿಮಾನಗಳ ಖರೀದಿಯ ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೆ ಮತ್ತೆ ಚಾಲನೆ ಕೊಟ್ಟು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಖರೀದಿ ಮಾಡುವಷ್ಟು ಚೌಕಶಿ ಮಾಡಿದರು.

ಲೇಖನದ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಮುಗಿಯಬಹುದು ಆದರೆ ಮೋದಿಯವರ ವಿದೇಶ ಯಾತ್ರೆಯ ಸಾಹಸ ಇಲ್ಲಿಗೇ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಂದೇ ಮುಂದಿನ ವಾರ ಮತ್ತೆ ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.

ಶಿವಾಜಿಯನ್ನು ಅಫ್ಜಲ್ ಖಾನ್ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಸ್ನೇಹಕ್ಕಲ್ಲ, ನಾಶಕ್ಕೆ!

ಶಿವಾಜಿಯನ್ನು ಅಫ್ಜಲ್ ಖಾನ್ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಸ್ನೇಹಕ್ಕಲ್ಲ, ನಾಶಕ್ಕೆ!

ಈ ಅವಿಶ್ವಾಸ ನಿರ್ಣಯದ ಆಲೋಚನೆ ಅದ್ಯಾರಿಗೆ ಮೊದಲು ಬಂತೋ ದೇವರೇ ಬಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ನಿನರ್ಾಮ ಮಾಡುವ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟವರನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೊರದಬ್ಬುವುದೇ ಒಳಿತು. ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಆಲೋಚಿಸಿ ಅವಿಶ್ವಾಸ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವಷ್ಟು ಲೋಕಸಭಾ ಸದಸ್ಯರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಾಂಗ್ರಸ್ಸಿನ ಬಳಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿಗೇ ನಿಲ್ಲಿಸದ ರಾಹುಲ್ ಬರೆದು ಕೊಟ್ಟ ಸ್ಕ್ರಿಪ್ಟ್ನಲ್ಲಿದ್ದಂತೆ ಭ್ರಾತೃತ್ವದ, ಪ್ರೇಮದ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡುತ್ತಾ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಯವರನ್ನು ತಬ್ಬಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೊರಟೇ ಬಿಟ್ಟರು.

ಸ್ವತಂತ್ರ ಭಾರತದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಈ ಬಗೆಯ ಅವಿಶ್ವಾಸ ಗೊತ್ತುವಳಿ ಬಹುಶಃ ನಡೆದೇ ಇರಲಿಲ್ಲವೇನೋ. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಜಯಭೇರಿ ಬಾರಿಸಿದರು ನಿಜ ಆದರೆ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಮೌಲ್ಯಗಳು ಸತ್ತುಹೋಗಿದ್ದವು. ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಹಳೆಯ ಒಂದಷ್ಟು ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಾದರೆ ಅಟಲ್ ಬಿಹಾರಿ ವಾಜಪೇಯಿಯವರು ಒಂದು ಮತದಿಂದ ತಮ್ಮ ಸಕರ್ಾರವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡುದ್ದು ಇಂದಿಗೂ ಹಸಿಯಾಗಿದೆ. ವಾಜಪೇಯಿಯವರ ಅಕೌಂಟಿನಲ್ಲಿರುವ ದಾಖಲೆಯೇನು ಗೊತ್ತೇ? ಅವರೊಬ್ಬರೇ ಎರಡು ಬಾರಿ ಸಕರ್ಾರದ ವಿರುದ್ಧ ಅವಿಶ್ವಾಸ ಗೊತ್ತುವಳಿಯನ್ನು ಮಂಡಿಸಿದ್ದು, ಒಂದು ಬಾರಿ ಅವಿಶ್ವಾಸ ಗೊತ್ತುವಳಿಯನ್ನು ಎದುರಿಸಿದ್ದು! ಮನಮೋಹನ್ ಸಿಂಗರಂತೂ ತಮ್ಮ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಎರಡು ಪೂರ್ಣ ಅಧಿಕಾರಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆಯೂ ಅವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ಪ್ರಮೇಯವೇ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಇಂದಿರಾಗಾಂಧಿಯಂತೂ 66-75 ರ ನಡುವೆ 12 ಬಾರಿ ಮತ್ತು 81-82 ರ ನಡುವಿನ 15 ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಮೂರು ಬಾರಿ ಅವಿಶ್ವಾಸ ಗೊತ್ತುವಳಿಯನ್ನೆದುರಿಸಿದರು. ಮೊರಾಜರ್ಿ ದೇಸಾಯಿ 1979 ರಲ್ಲಿ ಗೊತ್ತುವಳಿ ಮತಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಮುನ್ನವೇ ರಾಜಿನಾಮೆ ಕೊಟ್ಟರು. 1993 ರಲ್ಲಿ ನರಸಿಂಹರಾಯರು ಅವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಎದುರಿಸಿ ಗೆದ್ದದ್ದು 20-20 ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮ್ಯಾಚಿನಂತಿತ್ತು. ಗೊತ್ತುವಳಿಯ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ 265 ಮತಗಳು ಚಲಾಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರೆ, ಪರವಾಗಿ 251 ಮತಗಳು ಬಿದ್ದಿದ್ದವು. ಈ ಹೊತ್ತಲ್ಲೇ ಜಾರ್ಖಂಡ್ ಮುಕ್ತಿ ಮೋಛರ್ಾದ ಲಂಚದ ಹಗರಣ ಹೊರಬಂದು ಪಾಲರ್ಿಮೆಂಟಿನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲೋಲ-ಕಲ್ಲೋಲವೆದ್ದಿತು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಅಧಿಕಾರ ಪಡೆಯಲು ಯಾವ ಹಂತಕ್ಕೆ ಬೇಕಿದ್ದರೂ ಹೋಗಬಲ್ಲುದು. ಅಧಿಕಾರ ಕಳೆದುಕೊಂಡು 5 ವರ್ಷ ತೆಪ್ಪಗೆ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವುದು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದಾಗಿನಿಂದಲೂ ಅದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಜವಹರಲಾಲ್ ನೆಹರೂ ಪಟೇಲರನ್ನು ಹಿಂದೆಳೆದು ತಾವು ಮುಂದೆ ಓಡಿಹೋದರು. ಇಂದಿರಾಗಾಂಧಿ ಅಧಿಕಾರ ಕೈ ತಪ್ಪುವುದೆಂದಾಗ ತುತರ್ು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಹೇರಿ ದೇಶವನ್ನೇ ತನ್ನ ಹಿಡಿತಕ್ಕೆಳೆದುಕೊಂಡಳು. ರಾಜೀವ್ಗಾಂಧಿ ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ಹತ್ಯೆಯ ಅನುಕಂಪದ ಅಲೆಯನ್ನು ಅಧಿಕಾರ ಪಡೆಯಲು ಬಳಸಿಕೊಂಡರೆ ಸೋನಿಯಾ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಮುಖವಾಡವೊಂದನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ತಾನೇ ಅಧಿಕಾರ ನಡೆಸಿದಳು. ಇನ್ನೀಗ ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿಯ ಸರದಿ. ಬಹುಶಃ ಪ್ರಧಾನಿ ಕುಚರ್ಿಯಲ್ಲಿ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಅಲ್ಲದೇ ಮತ್ಯಾರು ಕುಳಿತಿದ್ದರೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಅವರನ್ನು ಪದವಿಯಿಂದ ಇಷ್ಟರ ವೇಳೆಗೆ ಹೊರದಬ್ಬಿಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು. 70 ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರ ಕಂಗಳಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ಎದುರಿಸಿ ಗೆಲ್ಲಬಲ್ಲ ಛಾತಿಯಿರುವ ಒಬ್ಬ ನಾಯಕ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದಾನೆ.

ಜಯಪ್ರಕಾಶ ನಾರಾಯಣರ ಆಂದೋಲನದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸಮರ್ಥ ನಾಯಕನೊಬ್ಬ ದೊರೆತಿದ್ದಾನೆ ಎಂದೇ ಎಲ್ಲರೂ ಭಾವಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಜಯಪ್ರಕಾಶರ ಹಿಂದೆ-ಮುಂದೆ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ ಅನೇಕ ನಾಯಕರು ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಬಾಲಂಗೋಚಿಗಳಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಜಯಪ್ರಕಾಶರಿಗೂ ತಡವಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಯ್ತು. ಅತ್ತ ಸಮಾಜವಾದವೂ ಇಲ್ಲ, ಇತ್ತ ಸಮಾಜದ ಕಾಳಜಿಯೂ ಇಲ್ಲ! ಮಜಾ ಮಾಡುವ ನಾಯಕರಿಂದಲೇ ದೇಶ ತುಂಬಿಹೋಯ್ತು. ಜನರನ್ನು ಮರಳು ಮಾಡಿ ವೋಟು ಗಳಿಸುವ ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆ ಇವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಬಲವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಿಸಿತ್ತು. ಯಾರೋ ತೀರಿಕೊಂಡ ಅನುಕಂಪವೋ, ರೈತರಂತೆ ವೇಷ ಹಾಕಿಯೋ, ಜಾತಿ-ಭಾಷೆ-ಪಂಗಡಗಳ ಹೆಸರನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅಧಿಕಾರ ಹಿಡಿಯುವುದನ್ನು ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಕರಗತ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಭಾರತವನ್ನು ಬ್ರಿಟೀಷರ ಆಶಯದಂತೆ ಅಯೋಗ್ಯರ ನಾಡಾಗಿಯೇ ಕಟ್ಟಿಬಿಟ್ಟರು.

6

ಆಗ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಬಿತ್ತಿ ಹೊಸ ಭಾರತ ನಿಮರ್ಾಣ ಮಾಡುವೆನೆಂಬ ಭರವಸೆ ಕೊಟ್ಟು ಪ್ರಧಾನಿ ಹುದ್ದೆಗೇರಿದ್ದು ಅಟಲ್ ಬಿಹಾರಿ ವಾಜಪೇಯಿ. ಅವರ ಮಾತು, ಆಡಳಿತ ಶೈಲಿ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ, ಶುದ್ಧತೆ, ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕಣ್ಣು ಕೋರೈಸುವಂತಿದ್ದವು. ಆದರೂ ಅಟಲ್ಜೀ ಮೋದಿಯಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಹೃದಯ ಎಲ್ಲರಿಗಾಗಿ ಮರುಗುತ್ತಿತ್ತು, ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರಿಗಾಗಿ ಕೂಡ. ಅದಕ್ಕೇ ಈಗಲೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರು ಹೇಳೋದು ಮೋದಿ ಅಟಲ್ಜೀಯಂತಲ್ಲ ಅಂತ. ಹೌದು ಮತ್ತೇ! ಅಟಲ್ಜೀ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿ ಅವರನ್ನು ಒಳಗೆ ತಳ್ಳುವ ಎಲ್ಲ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಕೈಚೆಲ್ಲಿ ಕೊನೆಗೆ ಅವರೇ ರಚಿಸಿದ್ದ ಖೆಡ್ಡಾಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ಚೇತರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಹಂತಕ್ಕೆ ತಲುಪಿಬಿಟ್ಟರು. ಮುಂದಿನ 10 ವರ್ಷ ಭಾರತದ ಪಾಲಿಗೆ ಕರಾಳ ರಾತ್ರಿಯ ನೀರವ ಮೌನ. ಮಾತೇ ಆಡದ ಮನಮೋಹನ ಸಿಂಗರು ಭಾರತದ ಕೀತರ್ಿ ಧ್ವಜವನ್ನು ಸುಂಟರಗಾಳಿಗೂ ಹಾರದಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರು. ಫಡಫಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಭಾರತೀಯ ತರುಣರಿಗೆ ಬೆಳ್ಳಿ ಕಿರಣವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸಿದ್ದು ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ! ಅವರು ಪ್ರಧಾನಿಯಾದರೆ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮಂತ್ರದಂಡ ಹಿಡಿದೇ ಬರುತ್ತಾರೆಂದು ಇಡಿಯ ದೇಶ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನಂಬಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಅವರ ಬಳಿ ಎಲ್ಲ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೂ ಎಲ್ಲರ ಕಷ್ಟಗಳಿಗೂ ಪರಿಹಾರವಿದೆಯೆಂದು ದೇಶದ ತಾರುಣ್ಯ ಅವರನ್ನು ಆರಿಸಿ ಪ್ರಧಾನಿ ಪಟ್ಟಕ್ಕೇರಿಸಿತು. 2014 ರಲ್ಲಿ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಅವರಿಗೆ ಮತ ಹಾಕುವಾಗ ಅವರು ಯಾವ ಪಕ್ಷವೆಂಬುದನ್ನೂ ಜನ ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಆತ ಕೂಡ ಜನರ ಆಶೋತ್ತರಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಡೆದುಕೊಂಡರು. ಕೊಟ್ಟ ಮಾತಿನಂತೆ ಒಂದೊಂದನ್ನೇ ಪೂರೈಸುತ್ತಾ ಜನರೆದುರು ಲೆಕ್ಕ ನೀಡುತ್ತಾ ಗೂಳಿಯಂತೆ ನುಗ್ಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ಇತ್ತ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷಗಳು ಚಡಪಡಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದವು. ನೈತಿಕವಾಗಿ ಗಟ್ಟಿ ಇದ್ದವನ ಮತ್ತು ಆಂತರ್ಯದಲ್ಲೂ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಇದ್ದವನ ಎದುರಿಸುವುದು ಸುಲಭವಲ್ಲವೆಂದು ನೆಹರೂ ಪ್ರಣೀತ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಕ್ಕೆ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಅವರೇ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಬೇಕಾಗಿತ್ತು!

12 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಗುಜರಾತಿನಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದುಕೊಂಡು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಎಲ್ಲ ಪಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಅರಿತಿದ್ದ ಈ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮನಿಗೆ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಯಾದಾಗ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಎಸೆದ ಯಾವ ಬಾಣಗಳೂ ತಾಕಲೇ ಇಲ್ಲ. ಪ್ರತೀ ಬಾಣಕ್ಕೂ ಆತ ಪ್ರತಿಬಾಣವನ್ನು ಸಿದ್ಧ ಮಾಡಿಕೊಂಡೇ ಇದ್ದ. ರಾಜ್ಯ-ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನೇ ಮೋದಿ ಭಾಜಪದ ತೆಕ್ಕೆಗೆ ಒಪ್ಪಿಸುತ್ತಾ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸನ್ನು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷದ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಇಳಿಸುತ್ತಾ ವೇಗವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವರನ್ನು ತಡೆಯಲು ಭಿನ್ನ-ಭಿನ್ನ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಸೋತ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಕೊನೆಗೆ ಬಂದು ಆತುಕೊಂಡಿದ್ದು ಅವಿಶ್ವಾಸ ಗೊತ್ತುವಳಿ ನಿರ್ಣಯಕ್ಕೆ!

7

ಈ ಅವಿಶ್ವಾಸ ನಿರ್ಣಯದ ಆಲೋಚನೆ ಅದ್ಯಾರಿಗೆ ಮೊದಲು ಬಂತೋ ದೇವರೇ ಬಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ನಿನರ್ಾಮ ಮಾಡುವ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟವರನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೊರದಬ್ಬುವುದೇ ಒಳಿತು. ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಆಲೋಚಿಸಿ ಅವಿಶ್ವಾಸ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವಷ್ಟು ಲೋಕಸಭಾ ಸದಸ್ಯರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಾಂಗ್ರಸ್ಸಿನ ಬಳಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ತೀರಾ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಕನರ್ಾಟಕದ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದೇ ಗೆಲ್ಲುವ ಭಾವನೆಯೊಂದಿಗೆ ಧುಮುಕಿದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಸೋತು ಸುಣ್ಣವಾಗಿದ್ದು ಅದಕ್ಕೆ ದೇಶಾದ್ಯಂತ ಜನ ಬೆಂಬಲವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಆಳುವ ಪಕ್ಷದ ವಿರುದ್ಧ ಗಂಭೀರವಾದ ಆರೋಪಗಳೂ ಅವರ ಬಳಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟಿದ್ದರೂ ಸೋನಿಯಾ ಅವಿಶ್ವಾಸ ಗೊತ್ತುವಳಿಯನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿ ‘ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಸಂಖ್ಯೆಯಿದೆ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದರಲ್ಲಿ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಷಡ್ಯಂತ್ರ ಅಡಗಿತ್ತು. ಕನರ್ಾಟಕದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಕುಮಾರಸ್ವಾಮಿಯ ಪ್ರಮಾಣವಚನಕ್ಕೆ ಆಗಮಿಸಿದ್ದ ಸೋನಿಯಾ ಮಹಾಘಟಬಂಧನಕ್ಕೆ ಮುನ್ನುಡಿಯೇನೋ ಬರೆದಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅದರ ನಾಯಕತ್ವ ವಹಿಸಬಲ್ಲ ಸಾಮಥ್ರ್ಯ ರಾಹುಲ್ಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಪ್ಪಿಸುವಲ್ಲಿ ಸೋತು ಹೋಗಿದ್ದರು. ಅದಕ್ಕೆ ಈ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ವಾರ್ ರೂಮಿನ ಪಂಡಿತರು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಈ ವಾರ್ ರೂಮಿನ ಸದಸ್ಯರು ಯಾರ್ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ಅನುಮಾನಿಸಲು ಬಹಳ ಸಾಹಸ ಮಾಡಬೇಕಿಲ್ಲ. ಅವಿಶ್ವಾಸ ನಿರ್ಣಯದ ವೇಳೆ ರಾಹುಲ್ನ ಅತ್ಯಂತ ಕೆಟ್ಟ 50 ನಿಮಿಷಗಳ ಭಾಷಣವನ್ನು ಮತ್ತು ಆತ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಯವರಿಗೆ ಅಪ್ಪುಗೆ ನೀಡಿದ್ದನ್ನು ಸಮಥರ್ಿಸಿಕೊಂಡವರನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಸಾಕು. ಪತ್ರಕರ್ತ ನಿಖಿಲ್ ವಾಗ್ಲೆ ‘ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿ ಭಾಷಣದಿಂದ ಬಿಜೆಪಿಯನ್ನು ಇಕ್ಕಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಲುಕಿಸಿದ ರಾಹುಲ್, ಮೋದಿಯ ಬಂಡವಾಳವನ್ನು ಮತ್ತು ರಫೆಲ್ ಡೀಲಿನಲ್ಲಿ ಅವರ ಕೈವಾಡವನ್ನು ಬಯಲಿಗೆಳೆದಿದ್ದಾರೆ. ಪತ್ರಿಕೆಗಳಿಗೆ ಶೀಷರ್ಿಕೆ ಸಿಕ್ಕಿರಬೇಕು’ ಎಂದು ಟ್ವೀಟ್ ಮಾಡಿದ್ದಲ್ಲದೇ ‘ಇದುವರೆಗಿನ ರಾಹುಲನ ಅತ್ಯಂತ ಅದ್ಭುತವಾದ ಭಾಷಣವಿದು. ಇದಕ್ಕೆ 10 ಕ್ಕೆ 8 ಅಂಕಗಳನ್ನು ಕೊಡಬಹುದು’ ಎಂದೂ ಹೇಳಿದ್ದರು. ವಾಗ್ಲೆಯ ಟ್ವೀಟ್ ನೊಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಭಾಷಣವನ್ನು ಅವರೇ ಬರೆದುಕೊಟ್ಟಿದ್ದರೆನಿಸುವಂತಿತ್ತು. ಮೋದಿ ವಿರೋಧಿ ಸಾಗರಿಕಾ ಘೋಷ್ ‘ರಾಹುಲ್ನ ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿ ಭಾಷಣವನ್ನು ತಡೆದುಕೊಳ್ಳಲಾಗದೇ ವ್ಯಂಗ್ಯಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಕೂಗಾಟಕ್ಕೆ ಬಿಜೆಪಿ ಮೊರೆಹೋಯ್ತು’ ಎಂದು ಟ್ವೀಟ್ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದಲೇ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಟ್ಟಿದ್ದ ರಾಜ್ದೀಪ್ ‘ರಾಹುಲನ ಭಾಷಣದಿಂದ ಭೂಕಂಪವೇನೂ ಬರಲಿಲ್ಲ ಆದರೆ ಸದನದಲ್ಲಿ ಅಲುಗಾಟವಂತೂ ಆಗಿದೆ’ ಎಂದಿದ್ದರು. ನಿಧಿ ರಾಜಧಾನ್, ಶ್ರೀನಿವಾಸ್ ಜೈನ್ರೂ ಕೂಡ ಹೀಗೆಯೇ ಟ್ವೀಟ್ ಮಾಡಿದರು. ರಾಹುಲ್ನ ಭಾಷಣ ಮುಗಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಇವರು ತುದಿಗಾಲಲ್ಲಿ ನಿಂತು ತಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಇವರುಗಳೇ ಸೇರಿ ಭಾಷಣವನ್ನು ಬರೆದುಕೊಟ್ಟು ಮುಂದೇನು ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಕಿವಿಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದಿರಬೇಕು. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಭಾಷಣದುದ್ದಕ್ಕೂ ಅನವಶ್ಯಕವಾಗಿ ದನಿಯನ್ನೇರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ರಾಹುಲ್ ಪ್ರಬುದ್ಧ ರಾಜಕಾರಣಿಯಂತೂ ಅನಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಕರ್ಾರದ ವಿರುದ್ಧ ತಾನು ಮಾಡಿದ ಒಂದೇ ಒಂದು ಆರೋಪಕ್ಕೂ ಆತ ಪುರಾವೆಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸಲಿಲ್ಲ. ರಫೆಲ್ ಡೀಲ್ನ ಕುರಿತಂತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಫ್ರಾನ್ಸಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷರನ್ನು ಚಚರ್ೆಯಲ್ಲಿ ಎಳೆದು ತಂದದ್ದು ರಾಹುಲ್ನನ್ನು ಪಪ್ಪು ಎಂದು ಕರೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಸಮರ್ಥನೆಯಂತಿತ್ತು! ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿಯೇ ರಕ್ಷಣಾ ಸಚಿವೆ ರಾಹುಲ್ಗೆ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಲ್ಲದೇ ತನ್ನ ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಪುರಾವೆಗಳನ್ನೂ ಒದಗಿಸಿ ಚಕಿತಗೊಳಿಸಿಬಿಟ್ಟರು. ಭಾರತ ಸಕರ್ಾರ ಅದೆಷ್ಟು ತೀವ್ರಗತಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ವಿದೇಶಾಂಗ ಇಲಾಖೆಯ ಜಾಲವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡಿತೆಂದರೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ವಿರಾಮ ಕಳೆಯುವುದರೊಳಗೆ ರಾಹುಲ್ನ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ಫ್ರಾನ್ಸ್ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ ಪ್ರಕಟಣೆಯನ್ನೇ ಹೊರಡಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಬಹುಶಃ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷಗಳಿಗೆ ಇದಕ್ಕಿಂತಲೂ ದೊಡ್ಡ ಮುಖಭಂಗ ಮತ್ತೊಂದಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ.

8

ಇಲ್ಲಿಗೇ ನಿಲ್ಲಿಸದ ರಾಹುಲ್ ಬರೆದು ಕೊಟ್ಟ ಸ್ಕ್ರಿಪ್ಟ್ನಲ್ಲಿದ್ದಂತೆ ಭ್ರಾತೃತ್ವದ, ಪ್ರೇಮದ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡುತ್ತಾ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಯವರನ್ನು ತಬ್ಬಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೊರಟೇ ಬಿಟ್ಟರು. ಕೂತ ಜಾಗದಿಂದ ಅವರನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ ರಾಹುಲ್ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ಕುಚರ್ಿಯಿಂದ ಏಳದೇ ಹೋದಾಗ ಬಹಳ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಮನೆಯೊಡೆಯನನ್ನು ಕಂಡು ಸಾಕು ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಮೈಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು ಮುತ್ತು ಕೊಡುವಂತೆ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಯ ಮೈಮೇಲೆ ಬಿದ್ದರು. ಈ ಒಟ್ಟಾರೆ ಘಟನೆಯಿಂದ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ವಿಚಲಿತರಾದಂತೆ ಕಂಡ ಮೋದಿ ಮರಳಿ ಹೊರಟಿದ್ದ ರಾಹುಲ್ನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕರೆದು ಒಂದಷ್ಟು ಕಿವಿಮಾತು ಹೇಳಿ ಬೆನ್ತಟ್ಟಿ ಕಳುಹಿಸಿದರು. ಬಹುಶಃ ಅಲ್ಲಿಗೇ ಮುಗಿದಿದ್ದರೆ ರಾಹುಲ್ನ ಈ ವರ್ತನೆ ಇದೇ ಆಸ್ಥಾನ ನರ್ತಕಿಯಂತಿರುವ ಪತ್ರಕರ್ತರ ಮೂಲಕ ಗೌರವದ ಗುಣಗಾನವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಿತ್ತು. ರಾಹುಲ್ ತಮ್ಮ ಸೀಟಿಗೆ ಮರಳಿ ತಮ್ಮ ಗುರು ವೇಣುಗೋಪಾಲರತ್ತ ತಿರುಗಿ ಕಣ್ಣು ಹೊಡೆದು ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬಂತೆ ನಟನೆ ಮಾಡಿದರು. ಈ ದೃಶ್ಯ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಹರಿದಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ರಾಹುಲನ ಬಂಡವಾಳ ಬಯಲಾಯ್ತು. ಸ್ವತಃ ಸ್ಪೀಕರ್ ತರಾಟೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು. ಈ ಹೊತ್ತಲ್ಲೂ ಆರ್ಜೆಡಿಯ ನಾಯಕ ತೇಜಸ್ವಿ ಯಾದವ್ ರಾಹುಲ್ನ ಬೆನ್ತಟ್ಟಿ ‘ಓ ಮಿತ್ರ, ಕಣ್ಣು ಹೊಡೆದದ್ದು ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು. ಬಿಜೆಪಿಗೆ ಎಲ್ಲಿ ಹೊಡೆತ ಬೀಳಬೇಕೋ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಬಿದ್ದಿದೆ’ ಎಂದು ಟ್ವೀಟ್ ಮಾಡಿದ. ಒಮರ್ ಅಬ್ದುಲ್ಲಾ, ಶಶಿ ತರೂರ್ರಂಥವರು ಅಪ್ಪುಗೆಗೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದವರಂತೆ ಆಗಿಂದಾಗ್ಯೆ ಟ್ವೀಟ್ ಮಾಡಿ ಒಟ್ಟಾರೆ ಮನದಿಂಗಿತವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿಬಿಟ್ಟರು. ನಡೆದುದ್ದೆಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಒಂದು ಪೂರ್ವ ನಿಯೋಜಿತ ಆಲೋಚನೆ ಇದ್ದೇ ಇತ್ತು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿನ ಎರಡು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇದೇ ಪಾಳಯ ಟ್ವಿಟರ್ನಲ್ಲಿ ‘ಟಾಕ್ ಟು ಅ ಮುಸ್ಲಿಂ’ ಎಂಬ ಟ್ರೆಂಡ್ ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ದ್ವೇಷವಲ್ಲ ಪ್ರೀತಿ ಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿತ್ತು. ಅವಿಶ್ವಾಸ ಗೊತ್ತುವಳಿಯಲ್ಲಿ ಸೋಲುತ್ತೇವೆಂದು ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನೊಂದು ಜಾಗತಿಕ ಸುದ್ದಿ ಮಾಡಿ ರಾಹುಲ್ನ ಅಪ್ಪುಗೆಯನ್ನು ದೇಶ ಮತ್ತು ಜಗತ್ತು ನೋಡುವಂತೆ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿದ್ದುದು ವಾರ್ ರೂಮಿನ ಪಂಡಿತರಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ತಯಾರಿ ಎಷ್ಟಿತ್ತೆಂದರೆ ರಾಹುಲ್ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡ ಕೆಲ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಬಿಬಿಸಿ ಈ ವರದಿಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿ ‘ರಾಹುಲನ ಅಪ್ಪ್ಪುಗೆಯಿಂದ ಮೋದಿಗೆ ನಡುಕ’ ಎಂಬ ಶೀಷರ್ಿಕೆಯನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿತು. ಆದರೆ ದೇವರೂ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರೊಂದಿಗಿದ್ದ. ಹೀಗಾಗಿ ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸಿ ರಾಹುಲ್ ಅವಿಶ್ವಾಸ ಗೊತ್ತುವಳಿಯಲ್ಲಿ ಸೋತ. ಮಹಾಘಟಬಂಧನದ ವಿಶ್ವಾಸ ಪಡೆಯುವಲ್ಲಿ ಸೋತ. ತಾನು ನಾಯಕನೆಂದು ಜನರಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಮೂಡಿಸುವಲ್ಲಿ ಸೋತ. ಕೊನೆಗೆ ತನ್ನ ನಂಬಿದವರ ಮುನ್ನಡೆಸುವ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವಿದೆ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿಯೂ ಕೂಡ ಸೋತು ಹೋದ.

ಎಂದಿನಂತೆ ರಾಹುಲ್ಗೆ ದಕ್ಕಿರುವುದು ನೈತಿಕ ವಿಜಯ ಮಾತ್ರ! ಈಗ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು 2019 ರ ಮತ್ತೊಂದು ನೈತಿಕ ವಿಜಯಕ್ಕಾಗಿ ತಯಾರಿ ನಡೆಸಬೇಕಿದೆ ಅಷ್ಟೇ.

ಹೀಮಾ ದಾಸ್ ಕ್ರೀಡಾ ಭಾರತದ ನಿರ್ಮಾಣಕ್ಕೆ ಪ್ರೇರಣೆಯಾಗಬಲ್ಲಳೇ?

ಹೀಮಾ ದಾಸ್ ಕ್ರೀಡಾ ಭಾರತದ ನಿರ್ಮಾಣಕ್ಕೆ ಪ್ರೇರಣೆಯಾಗಬಲ್ಲಳೇ?

ಮೊದಲರ್ಧ ನಿಧಾನವಾಗಿಯೇ ಓಡಿದ ಹೀಮಾ ಕೊನೆಯ 100 ಮೀಟರ್ ಓಡುವಾಗ ತನ್ನ ವೇಗವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡು ಮೂರು ಜನರನ್ನು ಹಿಂದಿಕ್ಕಿ ಚಿನ್ನದ ಪದಕವನ್ನು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಗಳಿಸಿಕೊಟ್ಟಳು. ವೀಕ್ಷಕ ವಿವರಣೆಗಾರ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಹೀರೋ ಆಗಿರುವ ಹೀಮಾ ಚಿನ್ನ ಗೆದ್ದಳು ಎಂದು ಖುಷಿಯಿಂದ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಈ ಓಟ ಮುಗಿಯುವವರೆಗೂ ಆಕೆಯ ಹೆಸರೂ ಕೂಡ ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಕಳೆದ ವಾರವಿಡೀ ಭಾರತೀಯರನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಹೀಮಾದಾಸರ ಸುದ್ದಿಯೇ. 20 ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಿನೊಳಗಿನ ಅಥ್ಲೆಟಿಕ್ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನವನ್ನು ಗಳಿಸಿ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದ ಗೌರವವನ್ನು ಭಾರತಕ್ಕೆ ತಂದುಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಹೀಮಾ. ಮೂಲತಃ ಅಸ್ಸಾಮಿನವಳಾದ ಹೀಮಾ ಈ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಮಾಡುವಾಗ 18 ವರ್ಷವನ್ನೂ ದಾಟಿಲ್ಲ. ಬಡ ರೈತ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಆಕೆ 4 ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯವಳು. ಫುಟ್ಬಾಲ್ನಿಂದ ಶುರುವಾಯ್ತು ಆಕೆಯ ಕ್ರೀಡಾ ಚಟುವಟಿಕೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಆಟೋಟಗಳ ಶಿಕ್ಷಕರ ಸಲಹೆಯಂತೆ ಅಥ್ಲೆಟಿಕ್ಸ್ ಅನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಳು. ಮುಂದೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಗುರುಗಳ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಂತೆ ಅಸ್ಸಾಂ ನ ರಾಜಧಾನಿ ಗೌಹಾಟಿಗೆ ಬಂದು ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಭ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ನಿರತಳಾದಳು. ತನ್ನ ಸಮರ್ಪಣಾ ಮನೋಭಾವ ಮತ್ತು ಬಿಟ್ಟೂ ಬಿಡದ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿಂದಾಗಿ ಬಲುಬೇಗ ಟ್ರಾಕ್ನಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸು ಸಾಧಿಸಿದ ಹೀಮಾ 2018 ರ ಕಾಮನ್ವೆಲ್ತ್ ಸ್ಪಧರ್ೆಗಳಿಗೆ ಭಾರತದ ಪರವಾಗಿ ಆಯ್ಕೆಯಾದಳು. 400 ಮೀಟರ್ ಮತ್ತು ರಿಲೇಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಸ್ಪಧರ್ಿಯಾಗಿದ್ದ ಹೀಮಾ ಬಲು ಮಹತ್ವದ್ದೇನೂ ಸಾಧಿಸಲಿಲ್ಲ ನಿಜ. ಆದರೆ ಭರವಸೆಯನ್ನಂತೂ ಹುಟ್ಟಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಇದರ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ಫಿನ್ಲ್ಯಾಂಡಿನಲ್ಲಿ 20 ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಿನೊಳಗಿನವರ ಜಾಗತಿಕ ಸ್ಪಧರ್ೆಗಳು ನಡೆದಾಗ ಆಕೆಯನ್ನು ಯಾರೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ 400 ಮೀಟರ್ ಓಟದಲ್ಲಿ ಆಕೆ 51.46 ಸೆಕೆಂಡುಗಳಲ್ಲಿ ಗುರಿಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ ಎಲ್ಲರನ್ನು ದಂಗು ಬಡಿಸಿಬಿಟ್ಟಳು. ಮೊದಲರ್ಧ ನಿಧಾನವಾಗಿಯೇ ಓಡಿದ ಹೀಮಾ ಕೊನೆಯ 100 ಮೀಟರ್ ಓಡುವಾಗ ತನ್ನ ವೇಗವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡು ಮೂರು ಜನರನ್ನು ಹಿಂದಿಕ್ಕಿ ಚಿನ್ನದ ಪದಕವನ್ನು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಗಳಿಸಿಕೊಟ್ಟಳು. ವೀಕ್ಷಕ ವಿವರಣೆಗಾರ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಹೀರೋ ಆಗಿರುವ ಹೀಮಾ ಚಿನ್ನ ಗೆದ್ದಳು ಎಂದು ಖುಷಿಯಿಂದ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಈ ಓಟ ಮುಗಿಯುವವರೆಗೂ ಆಕೆಯ ಹೆಸರೂ ಕೂಡ ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೀಮಾ 52 ಸೆಕೆಂಡುಗಳೊಳಗೆ ಭಾರತದ ಮನೆ-ಮನೆ ಮುಟ್ಟಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಅಥ್ಲೆಟಿಕ್ಸ್ನಲ್ಲಿ ಭಾರತಕ್ಕೊಂದು ವಲ್ಡರ್್ ಚಾಂಪಿಯನ್ ಹೀಮಾ ರೂಪದಲ್ಲಿ ದೊರೆತಿದ್ದರು. ಬಹುಶಃ ಚಿನ್ನವಷ್ಟನ್ನೇ ಗೆದ್ದಿದ್ದರೆ ಭಾರತೀಯರು ಅಷ್ಟು ಪ್ರಭಾವಕ್ಕೊಳಗಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಕೆಗೆ ಪದಕವನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಭಾರತದ ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆಯನ್ನು ಹಾಡಿಸುವಾಗ ಆಕೆಯ ಕಂಗಳಿಂದ ಹರಿದುಹೋದ ಆನಂದಭಾಷ್ಪ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಮೂಕ ವಿಸ್ಮಿತರನ್ನಾಗಿಸಿತ್ತು. ಹೀಮಾಳ ಹೃದಯದೊಳಗೆ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಅಡಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ದೇಶಪ್ರೇಮ ಕಂಗಳ ಮೂಲಕ ಹನಿ-ಹನಿಯಾಗಿ ಉದುರುತ್ತಿತ್ತು. ಇಷ್ಟೂ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಸಿನಿಮಾ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಮೆರೆದು, ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಾಗಲೆಲ್ಲ ಭಾರತವನ್ನು ದೂಷಿಸುವ ಶಾರುಖ್, ಅಮೀರ್ ಖಾನ್ನಂತವರೆಲ್ಲಾ ಹೀಮಾದಾಸಳೆದುರು ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕು. ದೇಶ ಭಕ್ತಿಯ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳದ ಇಂಥವರು ತಮ್ಮ ಕೀತರ್ಿಯೆಲ್ಲವನ್ನು ಹೀಮಾದಾಸಳ ಪದತಲಕ್ಕೆ ಹಾಕಿ ಸಾಷ್ಟಾಂಗವೆರಗುವುದೊಳಿತು.

9

ಅತ್ತ ಹೀಮಾ ಚಿನ್ನವನ್ನು ಗೆದ್ದರೆ ಇತ್ತ ನಾವು ಭಾರತೀಯರೆನಿಸಿಕೊಂಡವರು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು ಗೊತ್ತೇ? ಗೂಗಲ್ನಲ್ಲಿ ಹೀಮಾಳ ಜಾತಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಾಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದೆವು. ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಭಾವೋದ್ವೇಗಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದ, ಭಾರತದ ರಾಷ್ಟ್ರಧ್ವಜ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ಹಾರುವುದನ್ನು ಕಣ್ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ತಿಣುಕಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಹೀಮಾ ಎಂಬ ಆ ಹಿವಾಲಯದೆದುರು ಆಕೆಯ ಜಾತಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಿದ ನಾವು ಮಣ್ಣಿನ ಹೆಂಟೆಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಕಡೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟೆವು. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಅಮರಿಕೊಂಡಿರುವ ಕೆಟ್ಟ ರೋಗ ಇದು. ಪಿ ವಿ ಸಿಂಧು ಬ್ಯಾಡ್ಮಿಂಟನ್ನಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸು ಸಾಧಿಸಿದಾಗಲೂ ನಾವು ಹೀಗೆಯೇ ಮಾಡಿದೆವು. ಜಾತಿಯೆನ್ನುವುದು ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ನಮ್ಮನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಇದು ಹಿಂದಿನ ಶತಮಾನಗಳಿಂದ ಹರಿದು ಬಂದದ್ದಾಗಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಹಳೆಯ ಗುಂಗು ಯಾವುದಾದರೂ ಇದ್ದರೆ ಅದು ಇಳಿದು ಹೋಗಲೇಬೇಕು. ಇದು ನಮ್ಮ ಹೆಗಲನ್ನೇರಿರುವಂತಹ ಹೊಸ ಸಮಸ್ಯೆಯೇ. ಬಹುಶಃ ಭಾರತದ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಕೊಡುಗೆಯೂ ಇದಕ್ಕೆ ಸಾಕಷ್ಟಿದೆ. ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನ ತಪ್ಪನ್ನು ಆತ ಯಾವ ಜಾತಿಯವನೆಂಬ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಪ್ರಕಟಿಸುವುದೋ ಬೇಡವೋ ಎಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅತ್ಯಾಚಾರಕ್ಕೊಳಗಾದ ಅಸೀಫಾ ಮುಸಲ್ಮಾನ್ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಾಚಾರದ ಆರೋಪಕ್ಕೊಳಗಾದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಹಿಂದೂ. ಆ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ವ್ಯಾಪಕ ಪ್ರಚಾರ ಪಡೆದುಕೊಂಡ ಪ್ರಕರಣ, ಗೀತಾ ಎಂಬ ಬಾಲಕಿಯ ಮೇಲೆ ಮುಸಲ್ಮಾನ ತರುಣ ಅತ್ಯಾಚಾರ ನಡೆಸಿದಾಗ ಸುದ್ದಿಯಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಗುಜರಾತಿನಲ್ಲಿ ಏಟು ತಿಂದವ ದಲಿತನೆಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಚುರುಕಾದಷ್ಟು ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಕೊಲೆಗೊಳಗಾದವನು ಮೇಲ್ವರ್ಗದವನೆಂಬ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಚಕಾರವೆತ್ತುವುದಿಲ್ಲ. ಸತ್ಯ ಜಾತಿಯ ಡಬರಿಯೊಳಗೆ ಹೂತು ಹೋಗುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಒಪ್ಪಬಹುದಾದ ಸಂಗತಿಯಲ್ಲ.

ಹೀಮಾಳ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಜಾತಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದೇ ಅಸಹ್ಯವಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಅಥ್ಲೆಟಿಕ್ಸ್ ಫೆಡರೇಶನ್ ಆಫ್ ಇಂಡಿಯಾ ಆಕೆಗೆ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಬರುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಟ್ವೀಟ್ ಮಾಡಿ ಮತ್ತೊಂದಷ್ಟು ಗೊಂದಲವನ್ನು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿತು. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಪ್ರಧಾನಿಯಾದ ನಂತರವೂ ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಹ್ಯಾಂಗ್ ಓವರ್ನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದೇ ದುರದೃಷ್ಟಕರ ಸಂಗತಿ. ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಕಲಿತವರು ಮಾತ್ರ ಬುದ್ಧಿವಂತರು, ಆಳಲು ಯೋಗ್ಯರು, ಭಾರತವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ಸಾಮಥ್ರ್ಯ ಉಳ್ಳವರು ಎಂಬೆಲ್ಲಾ ಮೌಢ್ಯವನ್ನು ಅದ್ಯಾರು ತುಂಬಿಬಿಟ್ಟರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಥ್ಲೆಟಿಕ್ಸ್ ಫೆಡರೇಶನ್ ಹೀಮಾಳಿಗೆ ಸಲೀಸಾಗಿ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಮಾತನಾಡಲು ಬರಲಿಲ್ಲವೆಂದರೂ ಆಕೆ ಚಿನ್ನ ಗೆದ್ದಿರುವುದು ಹೆಮ್ಮೆ ತಂದಿದೆ ಎಂದು ಟ್ವೀಟ್ ಮಾಡಿರುವುದನ್ನು ಎಂತಹ ಸಭ್ಯನೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಾರ. ಟ್ರಾಕ್ನಲ್ಲಿ ಓಡುವುದಕ್ಕೆ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಅದೇಕೆ ಬೇಕು ಎಂಬುದು ಫೆಡರೇಶನ್ಗೆ ಗೊತ್ತಿರಬೇಕು. ಭಾರತವು ಆಟಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸಾಧನೆ ತೋರಿಸಬೇಕೆಂದರೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಹಣ ಬೇಕಿಲ್ಲ, ದೊಡ್ಡ ಹೆಸರಿನ ತರಬೇತುದಾರರು ಬೇಕಿಲ್ಲ, ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದ್ದಿರಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲ ಆದರೆ ಕ್ರೀಡಾ ಪ್ರಾಧಿಕಾರದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ತಲೆ ನೆಟ್ಟಗಿದ್ದರೆ ಸಾಕು ಅಷ್ಟೇ.

Narendra Modi, Rajyavardhan Singh Rathore

ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ಯೆಯಿರೋದು ಅಧಿಕಾರಿಗಳದ್ದೇ. ಅನೇಕ ಬಾರಿ ದೊಡ್ಡ-ದೊಡ್ಡ ಟೂರ್ನಮೆಂಟುಗಳಿಗೆ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುವಾಗ ತಮಗೆ ಬೇಕಾದವರನ್ನೇ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುವ ಇಂತಹ ಸ್ವಾಥರ್ಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಂದಾಗಿಯೇ ದೇಶದ ಕ್ರೀಡಾ ಮಟ್ಟ ಕುಸಿದಿರುವುದು. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ ನಂತರವೇ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಭಾರತದ ಕ್ರೀಡಾ ಯೋಜನೆಯ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತಯಾರು ಮಾಡಿ ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ರೂಪುಗೊಳಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಪಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕ್ರಿಕೆಟ್, ಹಾಕಿಯಂತಹ ಪ್ರಖ್ಯಾತ ಆಟಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಇತರೆ ಆಟಗಳನ್ನು ಆಡುವುದೂ ಬಿಡಿ ಅವುಗಳ ಪರಿಚಯವೂ ನಮಗಿಲ್ಲ. ಚೀನಾದಲ್ಲಿ ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್ಗಳು ನಡೆದಾಗ ಭಾರತ 35% ನಷ್ಟು ಆಟಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಿತ್ತು. ಮೋದಿ ರಾಜ್ಯವರ್ಧನ್ ರಾಥೋಡ್ರ ಮೂಲಕ ಪ್ರತಿ ಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲೂ ಆಸಕ್ತಿ ತೋರುವಂತಹ ಯೋಜನೆ ರೂಪಿಸಿಯೇ ಖೇಲೋ ಇಂಡಿಯಾ ಎನ್ನುವ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತಂದಿದ್ದರು. ಇದರ ಅಡಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಟಾಗರ್ೆಟ್ ಒಲಿಂಪಿಕ್ ಎನ್ನುವ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಜೋಡಿಸಿದ್ದು. ಬರಲಿರುವ ಒಲಿಂಪಿಕ್ಗಳಲ್ಲಿ ಪದಕ ಗೆಲ್ಲಬಹುದಾದ ಆಟಗಾರರನ್ನು ಈಗಲೇ ಗುರುತಿಸಿ ಅವರಿಗೆ ಸೂಕ್ತವಾದ ತರಬೇತಿ ನೀಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಆರಂಭಿಸಿಯಾಗಿದೆ. ಹೀಗೆ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಲು ಐಎಎಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು ನೇಮಿಸಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಪಿ.ಟಿ ಉಷಾ, ಪ್ರಕಾಶ್ ಪಡುಕೋಣೆಯಂತಹ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಕೀತರ್ಿ ಪತಾಕೆಯನ್ನು ಮುಗಿಲೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಏರಿಸಿದ್ದ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳನ್ನೇ ಸೇರಿಸಿ ಸಮಿತಿ ರಚಿಸಲಾಗಿದೆ. ದೊಡ್ಡ-ದೊಡ್ಡ ಜಾಗತಿಕ ಕ್ರೀಡಾ ಮೇಳಗಳನ್ನು ಆಯೋಜಿಸಲೆಂದೇ ದೇಶದ ನಾಲ್ಕಾರು ಕಡೆ ಬಲು ವಿಸ್ತಾರದ ಕ್ರೀಡಾಂಗಣವನ್ನು ನಿಮರ್ಿಸುವ ಬದಲು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಆಡಲು ಸಿಗುವಂತಹ ಚಿಕ್ಕ-ಚಿಕ್ಕ ಕ್ರಿಡಾಂಗಣಗಳನ್ನು ತಾಲೂಕು ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಿಮರ್ಿಸಬೇಕೆಂಬ ಕಲ್ಪನೆ ಅವರಿಗಿದೆ. ಆಟಗಾರರ ದೈಹಿಕ ಕ್ಷಮತೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡುವ ತರಬೇತಿಯನ್ನು ನೀಡುವುದಲ್ಲದೇ ಅವರಿಗೆ ಆಹಾರದ ವಿಚಾರದಲ್ಲೂ ಸೂಕ್ತ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮಾಡುತ್ತಾ ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಸಾಕಷ್ಟು ಹಣವನ್ನು ಮೀಸಲಿಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಗಿದೆ. ತರಬೇತುದಾರರಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕಾದ ವೇತನವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿ ಅವರು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಮಯವನ್ನು ತರಬೇತಿಗೇ ಮೀಸಲಿಡುವಂತೆ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆಯೆಂದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕ್ರೀಡೆಗಳಿಗೆ ಒಟ್ಟಾರೆ ಪ್ರಾಶಸ್ತ್ಯವಿಲ್ಲ. ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳು ಒಮ್ಮೆ ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿಗೆ ಬಂದುಬಿಟ್ಟರೆಂದರೆ ಪಾಠವೊಂದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಉಳಿದುದೆಲ್ಲದರಿಂದಲೂ ಗಮನವನ್ನು ತೆಗೆದುಬಿಡಬೇಕೆಂದು ತಾಕೀತು ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ದ್ವಿತೀಯ ಪಿಯುಸಿ, ಆನಂತರ ಪದವಿ ಅಧ್ಯಯನ. ಯಾವ ಹೊತ್ತಲ್ಲೂ ಕೂಡ ಆಟ ಮುಖ್ಯವಾಹಿನಿಯಲ್ಲಿರುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಸಕರ್ಾರಗಳು ವಿಶೇಷ ಮುತುವಜರ್ಿ ವಹಿಸಿ ಶಾಲಾ ಸಮಯದಲ್ಲಿಯೇ ಪಾಠದಷ್ಟೇ ಆಟಕ್ಕೂ ಗಮನ ಕೊಡುವಂತಹ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸುವುದೊಳಿತು. ಆಗ ಮಾತ್ರ ಬಲಾಢ್ಯವಾದ ದೇಹವನ್ನು ಮತ್ತು ಸದೃಢವಾದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹೊಂದಲು ಸಾಧ್ಯ. ಕ್ರೀಡಾ ಮಂತ್ರಿ ರಾಜ್ಯವರ್ಧನ್ ರಾಥೋಡ್ ಹಮ್ ಫಿಟ್ ತೊ ಇಂಡಿಯಾ ಫಿಟ್ ಎಂಬ ಸವಾಲನ್ನು ದೇಶದ ಜನತೆಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇ ಅದಕ್ಕೆ. ದೇಹವನ್ನು ಬಲಾಢ್ಯಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಭಾರತೀಯರು ಮಾಡಲಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದ ಕ್ರೀಡೆಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಪದಕಗಳನ್ನು ಗಳಿಸುವುದು ಸುಲಭವಿಲ್ಲ. ಜಪಾನ್, ಸಿಂಗಪುರ, ಚೀನಾ ಇಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೇಗನೇ ಎದ್ದು ಜಾಗಿಂಗ್, ಸೈಕ್ಲಿಂಗ್, ಕ್ಯಾನೋಯಿಂಗ್, ಮಾಡುವ ತರುಣ-ತರುಣಿಯರನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಎಂಥವರಿಗೂ ಅಚ್ಚರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಕಥೆ ಬೇರೆ. ರಾತ್ರಿ 2 ಗಂಟೆಯವರೆಗೆ ಫೇಸ್ಬುಕ್, ವಾಟ್ಸಪ್ಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಲ ಕಳೆದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 8.30 ರವರೆಗೆ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಉರುಳಾಡುತ್ತಾ ತಿಂದಿದ್ದನ್ನು ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೇ ಯಾವ ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ಸಮರ್ಥರಲ್ಲದ ಜೀವವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಕ್ರೀಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಪದಕ ಬರದೇ ಹೋದಾಗ ಯಾರೊಬ್ಬರನ್ನೂ ದೂಷಿಸುವುದು ಪರಿಹಾರವಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ದೇಹವನ್ನು ಬಲಾಢ್ಯಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ನಿರ್ಣಯವಷ್ಟೇ ಅದಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರವಾಗಬಲ್ಲದು.

ಹೀಮಾದಾಸ್ ನಮಗೊಂದು ಪ್ರೇರಣೆಯಾಗಲಿ. ಭಾರತ ಪದಕಗಳ ಒಡೆಯನಾಗಲಿ.

ದಕ್ಷಿಣದ ಯಾತ್ರೆಗೆಂದು ಬಂದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಭಾರತದ ಒಟ್ಟಾರೆ ಸ್ಥಿತಿಗತಿಗಳನ್ನು ಕಂಡು ನೊಂದರು. ಬೆಂದು ಹೋದರು. ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಜಿಗಿದು ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೂ ಕುಳಿತರು. ತಾಯಿ ಭಾರತಿಯ ವೈಭವದ ಕನಸನ್ನು ಕಂಡು ಅದೆಷ್ಟು ಕಣ್ಣೀರಿಟ್ಟರೋ ದೇವರೇ ಬಲ್ಲ. ಆಗಲೇ ಸ್ವಾಮಿಜಿಗೆ ಪಶ್ಚಿಮ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲೊಂದು ಹೊಳಪು ಕಂಡಿತು. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ತಮ್ಮ ಅದಾಗಲೇ ಒಳಗಿಂದೊಳಗೇ ಕ್ಷೀಣಪ್ರಾಣವಾಗಿದ್ದ ದೇಹವನ್ನು ಅಮೇರಿಕಾಗೆ ಹೊತ್ತೊಯ್ಯಲು ಸಜ್ಜಾಗಿದ್ದು. ಅದೊಂದು ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿ ವೈಭವದ ದರ್ಶನವಷ್ಟೇ.

ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ದೇಹತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿ 115 ವರ್ಷಗಳೇ ಕಳೆದುಹೋದವು. ಅದೊಂದು ಅಪೂರ್ವವಾದ ಚೇತನವಾಗಿತ್ತು ಎಂದರೆ ಬಹುಶಃ ಕ್ಲೀಶೆಯಾದೀತು. ಅವರಿಲ್ಲದೇ ಹೋಗಿದ್ದರೆ ಇಂದಿನ ಭಾರತ ಹೇಗಿದ್ದಿರಬಹುದೆಂದು ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಕಷ್ಟ. ಅನೇಕ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಕೈಂಕರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ ಆತ. ಧರ್ಮದ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಮಿಷನರಿಗಳು ವಿವೇಕಾನಂದರ ಹೆಸರನ್ನೆತ್ತಿದ್ದರೆ ಇಂದಿಗೂ ಉರಿದು ಬೀಳುತ್ತಾರೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಆತ ಬರಿ ಭೌತಿಕವಾಗಿ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರನ್ನು ಝಾಡಿಸಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಕ್ರಿಸ್ತಾನುಯಾಯಿಗಳನ್ನು ಮಾನಸಿಕವಾದ ಪರಿವರ್ತನೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸಿದರು. ದೇಶದ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಬಂದರಂತೂ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಹೊಸದೊಂದು ಕ್ರಾಂತಿಯನ್ನೇ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರು. ಧರ್ಮ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತೇನೆಂದು ನಂಬಿ ಅರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ತಮಸ್ಸಿಗೆ ಜೋತು ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಭಾರತೀಯರನ್ನು ಇತರರ ಸೇವೆಯೇ ಧರ್ಮ ಮಾರ್ಗವೆಂದು ಒಪ್ಪಿಸಿದ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಹೊಸದೊಂದು ಶಕ್ತಿ ಚೈತನ್ಯವನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೇ ತುಂಬಿಬಿಟ್ಟರು. ಬಹುಶಃ ಅವರು ಬಿತ್ತಿದ ಬೀಜ ಇಂದು ಹೆಮ್ಮರವಾಗಿ ಫಲ ಕೊಡುತ್ತಿದೆ. ಬ್ರಿಟೀಷರ ವಿರುದ್ಧದ ಆಂದೋಲನಕ್ಕೂ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರ ಕೊಡುಗೆ ಅಪರಂಪಾರ. ಮೂವತ್ತೊಂಭತ್ತೂವರೆ ವರ್ಷ ಮಾತ್ರ ಬದುಕಿದ ಒಬ್ಬ ತ್ಯಾಗಿ ಏನೆಲ್ಲ ಸಾಧಿಸಬಹುದೆಂಬುದಕ್ಕೆ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಜೀವಂತ ಉದಾಹರಣೆ. ಇನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಅಕ್ಕ ನಿವೇದಿತಾ ಹೇಳುವಂತೆ ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಪರಮಹಂಸರು 5000 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಭಾರತದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾದರೆ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಭವಿಷ್ಯದ 1500 ವರ್ಷಗಳ ಭಾರತದ ಪ್ರತಿನಿಧಿ. ಆದರೂ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾತ್ರ ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿದುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಅಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದೇಹತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದ್ದಾದರೂ ಏಕೆ?!

2

ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತಾರಾ? ಅಂತ ಅನೇಕರು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಎಂದಿಗೂ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಮಾಡಿರುವ ತೀವ್ರತರವಾದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಐದು ಮುಕ್ಕಾಲು ಅಡಿಯಷ್ಟು ಎತ್ತರ ಇದ್ದ 170 ರಿಂದ 220 ಪೌಂಡ್ಗಳ ನಡುವೆ ತೂಗುತ್ತಿದ್ದ ಚೌಕಭುಜ, ಅಗಲವಾದ ಎದೆ, ಭೀಮಕಾಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ, ಎಲ್ಲ ಆಟಗಳಿಗೂ ಒಗ್ಗಬಹುದಾದ ಬಲವಾದ ಮಾಂಸಖಂಡಗಳುಳ್ಳ ಬಾಹುಗಳನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದ. ಬಲವಾದ ದವಡೆಯುಳ್ಳ ಗೋಧಿ ಬಣ್ಣದ ಇರಿಯುವ ಕಂಗಳು ಮತ್ತು ಕಮಲದ ಎಸಳುಗಳಂತ ಕಣ್ ರೆಪ್ಪೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದ ನರೇಂದ್ರನಾಗಿದ್ದಾಗ ಬಲು ಬಲಿಷ್ಠನೇ ಆಗಿದ್ದ. ಅವರ ತಾಯಿಯ ಮಾತನ್ನೇ ಒಪ್ಪಬೇಕೆನ್ನುವುದಾದರೆ ರೋಗಗಳಿಗೀಡಾಗಿ ಸತ್ತು ಶವಸಂಸ್ಕಾರವೂ ಮಾಡಲು ಗತಿಯಿಲ್ಲದ 40 ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಶವಗಳಿಗೆ ಮುಕ್ತಿಕಾಣಿಸಿದ್ದವ ಈ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ. ಮಲಗಿದೊಡನೆ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಬಲುಬೇಗ ಹಾಸಿಗೆ ಬಿಟ್ಟೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ಊಟಕ್ಕೆ ಕುಳಿತರೆ ಆತ ಜೀಣರ್ಿಸಿಕೊಳ್ಳದ ವಸ್ತುವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ರಾಮಕೃಷ್ಣರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ದಪ್ಪ ರೊಟ್ಟಿ ವಿಶೇಷ ಬಗೆಯ ಸಾರುಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ಅವರಿಗೆ ಬಡಿಸಬೇಕಿತ್ತಂತೆ. ಯೌವ್ವನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಮಲೇರಿಯಾದಿಂದ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡದ್ದು ಬಿಟ್ಟರೆ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಅನಾರೋಗ್ಯ ನರೇಂದ್ರನನ್ನು ಕಾಡಿದ್ದೇ ಇಲ್ಲ. ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ತಲೆನೋವು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡದ್ದು ತಂದೆ ವಿಶ್ವನಾಥ ದತ್ತ ಅಕಾಲ ಮೃತ್ಯುವಿಗೆ ಒಳಗಾದಾಗ. ಆಗ ಶುರುವಾಗಿದ್ದು ಮೈಗ್ರೇನ್. ಈ ಸಹಿಸಲಾಗದ ತಲೆನೋವು ಮುಂದೆ ನರೇಂದ್ರ ಜಗದ್ವಿಖ್ಯಾತನಾಗಿ ಮರಳಿ ಬಂದ ನಂತರವೂ ಕಾಡುತ್ತಲಿತ್ತು. ಇಡಿಯ ಮನೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತ ಈ ತರುಣ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಜರ್ಝರಿತನಾಗಿದ್ದ. ರಾಮಕೃಷ್ಣರ ದೇಹತ್ಯಾಗವಾದ ನಂತರವಂತೂ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಹೆಚ್ಚಿತು. ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದ ತರುಣರನ್ನು ಅಧ್ಯಾತ್ಮ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ವಿಮುಖವಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಸ್ವತಃ ರಾಮಕೃಷ್ಣರೇ ವಗರ್ಾಯಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅಷ್ಟೂ ಜನರನ್ನು ಸಲಹಬಲ್ಲಷ್ಟು ಭೌತಿಕ ಸಂಪತ್ತು ಯಾರ ಬಳಿಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದೆಡೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ. ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಸಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಕೊರತೆಯಾಗದಂತೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಸವಾಲು. ಇವು ಸ್ವಾಮಿಜಿಯೇ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಬಾರಾನಗರ್ನಲ್ಲಿ ಇರುವಾಗ ಊಟಕ್ಕೂ ಗತಿಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಕ್ಕಿ, ಜೊತೆಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಬೇವಿನ ಸೊಪ್ಪು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 4 ಗಂಟೆಗೆ ಧ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಕುಳಿತರೆಂದರೆ ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಸಂಜೆಯಾದುದ್ದೇ ತಿಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬೌದ್ಧಿಕ ಸ್ತರದಲ್ಲಿ ಸೋದರ ಸಂನ್ಯಾಸಿಗಳನ್ನು ಉನ್ನತ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿರಸಬೇಕಾದ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯೂ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯದ್ದೇ ಆಗಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ, ಅಧ್ಯಾಪನ ಇವುಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಅವರು ಸದಾ ಎಚ್ಚರದಿಂದಿರಬೇಕಿತ್ತು. ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಅವರಿಗೆ ಅಮರಿಕೊಂಡ ಕಾಯಿಲೆ ಜ್ವರ. ಊಟಕ್ಕೇ ಗತಿಯಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ಜ್ವರ ಬಂತೆಂದರೆ ಸ್ಥಿತಿ ಹೇಗಿದ್ದಿರಬಹುದು ಊಹಿಸಿ! ತೀವ್ರತರವಾಗಿ ಅನಾರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾದ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಸೋದರ ಸನ್ಯಾಸಿ ಪ್ರೇಮಾನಂದರು ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಅತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಆಗ ತರುಣ ಸಂನ್ಯಾಸಿ ಏನೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದ ಗೊತ್ತೇ ‘ಅಳಬೇಡ; ಈಗಲೇ ನಾನು ಸಾಯುವುದಿಲ್ಲ. ಬಹಳ ಕೆಲಸ ಬಾಕಿ ಇದೆ. ಮುಗಿಸಿಯೇ ಸಾಯೋದು’ ಅಂತ. ನಾವೆಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಮುವತ್ತೊಂಭತ್ತು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ತೀರಿಕೊಂಡಿದ್ದಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಇಚ್ಛಾಮರಣಿಯಾಗಿ ತಾವೇ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದರು. ಬಾರಾನಗರ್ನ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅಮರಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಜ್ವರ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರನ್ನು ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಕಾಡಿದೆ. ಅದರೊಟ್ಟಿಗೆ ಅದೇ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಆಮಶಂಕೆ ಶುರುವಾಯ್ತು. ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿದ ವೈದ್ಯರು ರೋಗಕ್ಕೆ ಗುರುತಿಸಿದ ಕಾರಣವೇನು ಗೊತ್ತೇ? ಮೀನು-ಮಾಂಸ ತಿನ್ನುವ ಅಭ್ಯಾಸವಿದ್ದ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಅವೆಲ್ಲವನ್ನು ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿ ಅತ್ಯಂತ ಕಠಿಣವಾದ ಆಹಾರ ಪದ್ಧತಿಗೆ ಸಾಧನೆಯ ನೆಪದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ದೇಹವನ್ನು ಒಗ್ಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಕೆಲವು ಅಯೋಗ್ಯರಿಗೆ ವಿವೇಕಾನಂದರಲ್ಲಿ ತಿಂಡಿಪೋತ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಸಾಧನೆಯ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಬುದ್ಧ ಮಧ್ಯಮ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಬೋಧಿಸಿದಾಗಲೂ ಅನೇಕರು ಬುದ್ಧನ ಕುರಿತಂತೆ ಹೀಗೇ ಹೇಳಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿರುವಾಗಲೇ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗೆ ಉರಿ ಮೂತ್ರ ಸಮಸ್ಯೆ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಟಾನ್ಸಿಲೈಟೀಸ್ ಮತ್ತು ಅಜೀರ್ಣ ರೋಗ ಹೊಸದಾಗಿ ಸೇರ್ಪಡೆಯಾಗಿತ್ತು. ಜೀವನದ್ದುದ್ದಕ್ಕೂ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿ ಕಾಡಿದ್ದ ಕಿಬ್ಬೊಟ್ಟೆ ನೋವೂ ಕೂಡ ಇದೇ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಆರಂಭಗೊಂಡಿದ್ದು. ನೆನಪಿಡಿ. ಇವಿಷ್ಟೂ ಕಾಯಿಲೆಗಳಿಂದ ಸ್ವಾಮಿಜಿ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವರಿನ್ನೂ ಚಿಕಾಗೋ ಸರ್ವಧರ್ಮ ಸಮ್ಮೇಳನಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ!

ಇಂಥ ಸವಾಲಿನ ದೇಹವನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಪರಿವ್ರಾಜಕರಾಗಿ ಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನೆದುರಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಅದು ಇತರರಿಗೆ ಬಾಧೆಯಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡರು. ಅವರು ತಿರುಗಾಟಕ್ಕೆ ಹೊರಟಾಗಿನ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ನೀವೇನಾದರೂ ಓದಿದರೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ದೇಹ ಅದಾಗಲೇ ಇಷ್ಟು ಜರ್ಝರಿತವಾಗಿತ್ತೆನ್ನುವುದನ್ನು ಒಪ್ಪಲಾರಿರಿ. ಈ ಯಾತ್ರಯೆ ಹೊತ್ತಲ್ಲೇ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗೆ ಬೆನ್ನಹುರಿಯ ಆಳದ ನೋವು ಶುರುವಾಗಿದ್ದು. ಹೃಷೀಕೇಶದಲ್ಲಿ ಮಲೇರಿಯಾದಿಂದ ಬಳಲಿದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಉಳಿಯುವುದೇ ಅನುಮಾನವೆಂದು ಜೊತೆಗಾರರು ಕಣ್ಣೀರಿಟ್ಟಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗೆ ಆರೋಗ್ಯ ತಪ್ಪಿದುದರ ಲಾಭವೇನು ಗೊತ್ತೇ? ಮುಂದೆ ವಿಶ್ವವಿಖ್ಯಾತ ವಿವೇಕಾನಂದ ತನ್ನ ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ಆದೇಶ ಕೊಟ್ಟು ಸಾಧುಗಳ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲೆಂದೇ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯೊಂದನ್ನು ತೆರೆಯಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದರು. ಇಂದಿಗೂ ಹರಿದ್ವಾರದ ಕನ್ಖಲ್ನಲ್ಲಿ ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಮಿಷನ್ ಕಟ್ಟಿರುವಂತಹ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಸಾಧುಗಳಿಗೆ ಉಚಿತ ಮತ್ತು ಪ್ರೇಮಪೂರ್ಣ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದೆ. ನಮಗೆ ರೋಗ ಬಂದರೆ ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಹಣವಾಗಬಹುದು. ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಆರೋಗ್ಯ ಹಾಳಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಜಗತ್ತಿಗೇ ಒಳಿತಾಯ್ತು.

3

ದಕ್ಷಿಣದ ಯಾತ್ರೆಗೆಂದು ಬಂದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಭಾರತದ ಒಟ್ಟಾರೆ ಸ್ಥಿತಿಗತಿಗಳನ್ನು ಕಂಡು ನೊಂದರು. ಬೆಂದು ಹೋದರು. ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಜಿಗಿದು ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೂ ಕುಳಿತರು. ತಾಯಿ ಭಾರತಿಯ ವೈಭವದ ಕನಸನ್ನು ಕಂಡು ಅದೆಷ್ಟು ಕಣ್ಣೀರಿಟ್ಟರೋ ದೇವರೇ ಬಲ್ಲ. ಆಗಲೇ ಸ್ವಾಮಿಜಿಗೆ ಪಶ್ಚಿಮ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲೊಂದು ಹೊಳಪು ಕಂಡಿತು. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ತಮ್ಮ ಅದಾಗಲೇ ಒಳಗಿಂದೊಳಗೇ ಕ್ಷೀಣಪ್ರಾಣವಾಗಿದ್ದ ದೇಹವನ್ನು ಅಮೇರಿಕಾಗೆ ಹೊತ್ತೊಯ್ಯಲು ಸಜ್ಜಾಗಿದ್ದು. ಅದೊಂದು ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿ ವೈಭವದ ದರ್ಶನವಷ್ಟೇ. ಅಮೇರಿಕಾದ ಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ವಿವೇಕಾನಂದರನ್ನು ಕಂಡವರ್ಯಾರಿಗೂ ಅವರೊಳಗೆ ಈ ಬಗೆಯ ಸದಾ ಕಾಡುವ ಅನಾರೋಗ್ಯದ ಲಕ್ಷಣಗಳಿವೆ ಎನಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ನಿರಂತರ ವೇದಾಂತ ಪ್ರಚಾರ, ಭಾರತದ ಕುರಿತಂತೆ ಇರುವ ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಓಡಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ, ಮಿಷನರಿಗಳ ಕುತಂತ್ರವನ್ನು ಎದುರಿಸುವಿಕೆ, ಭಾರತದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಹಣ ಸಂಗ್ರಹ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಪುರಸೊತ್ತಿಲ್ಲದಂತೆ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಮುಂದೊಮ್ಮೆ ಢಾಕಾದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತನೊಬ್ಬ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯನ್ನು ‘ಈ ವಯಸ್ಸಿಗೇ ನಿಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯ ಹದಗೆಡಲು ಕಾರಣವೇನು?’ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ, ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಹೇಳಿದ್ದೇನು ಗೊತ್ತೇ? ‘ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಾಗ ನನಗೊಂದು ದೇಹವಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನೂ ನಾನು ಮರೆತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಅದಕ್ಕೀಗ ಪ್ರತಿಫಲ ಉಣ್ಣುತ್ತಿದ್ದೇನೆ’ ಅಂತ. 1896 ರಲ್ಲಿ ವಿದೇಶದ ಮಿತ್ರರೊಬ್ಬರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗ ಮಾತನಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಮುಖ ಕಿವುಚಿಕೊಂಡರು. ಅವರ ಕೈ ಎದೆಯ ಮೇಲಿತ್ತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ವಿಪರೀತವಾದ ನೋವು ಕಾಡುತ್ತಿದೆ ಎಂಬಂತಿತ್ತು ಅವರ ಮುಖಭಾವ. ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಸಹಜ ಭಾವಕ್ಕೆ ಮರಳಿದಾಗ ಜೊತೆಗಿದ್ದವರು ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ‘ಏನಾಯ್ತು?’ ಎಂದರು. ತಕ್ಷಣ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ‘ಹೃದಯದ ನೋವು. ನಮ್ಮ ತಂದೆ ಕೂಡ ಹೀಗೇ ತೀರಿಕೊಂಡಿದ್ದು. ನಮ್ಮ ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಅದು ಹರಿಯುತ್ತಿದೆ’ ಎಂದರು. ಇದು ಅವರ ಮೊದಲ ಹೃದಯಾಘಾತ!

ಮರಳಿ ಬಂದರಲ್ಲಾ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಅಧಿಕೃತ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ನಂಬುವುದಾದರೆ ಅವರ ಮೊದಲ ಸಕ್ಕರೆ ಕಾಯಿಲೆಯ ರೋಗ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೇ ಆಗ. ಒಮ್ಮೆ ಈ ರೋಗ ಬಂತೆಂದರೆ ಅದರೊಟ್ಟಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದಷ್ಟು ರೋಗಗಳನ್ನು ಎಳೆದು ತರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ವಿವರಿಸಬೇಕಿಲ್ಲ. ಕೊಲೊಂಬೋದಿಂದ ಆಲ್ಮೋರಾಕ್ಕೆ ಕಠಿಣ ಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಬಂಗಾಳಕ್ಕೆ ಬಂದೊಡನೆ ಸೋದರ ಸಂನ್ಯಾಸಿಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೇನು ಗೊತ್ತಾ? ‘6 ತಿಂಗಳಾದರೂ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯಿದಿದ್ದರೆ ಈ ದೇಹ ಮುಗಿದೇ ಹೊಗುತ್ತದೆ’ ಅಂತ. ಹಾಗಂತ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ 6 ತಿಂಗಳು ಸುಮ್ಮನಿರಲಿಲ್ಲ. ಸೋದರ ಸಂನ್ಯಾಸಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರೇರಣೆ ಕೊಡುತ್ತಾ, ವಿದೇಶದಿಂದ ಬಂದ ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ಶಕ್ತಿ ತುಂಬತ್ತಾ, ಇತರರ ಸೇವೆಗೆ ಅವರನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸಿದರು. ಪ್ಲೇಗ್ ಮಾರಿ ಬಂಗಾಳವನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಗ ಅದರಿಂದ ಜನರನ್ನು ಪಾರು ಮಾಡಲೋಸುಗ ತಮ್ಮೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಹಾಕಿದ್ದರು. ಸೋದರ ಸಂನ್ಯಾಸಿಗಳು ಸೇವಾ ಕಾರ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಧ್ಯಾನ-ಜಪಗಳಲ್ಲೇ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಕೋಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ತಮ್ಮ ಶಿಷ್ಯರಿಗೇ ಈ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹಂಚಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಅಪೇಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ದೇಹಾರೋಗ್ಯ ಪೂತರ್ಿ ಹದಗೆಟ್ಟಾಗ ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ ಸರಿಯಾದೀತೇನೋ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಆರೋಗ್ಯ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಸುಧಾರಿಸಿದೊಡನೆ ‘ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಹೊಸ ಉತ್ಸಾಹ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಸಾಯಲೇಬೇಕಿದ್ದರೆ ಆಲಸ್ಯದಿಂದೇಕೆ ಸಾಯಬೇಕು? ತುಕ್ಕು ಹಿಡಿಯುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸವೆದು ಹೋಗುವುದೇ ಲೇಸು’ ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಧುಮುಕಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ‘ನಾನು ಸತ್ತರೂ ನನ್ನ ಎಲುಬುಗಳು ಮಹತ್ತರವಾದುದನ್ನೇ ಸಾಧಿಸುತ್ತವೆ’ ಎಂದು ಉದ್ಘೋಷಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಅವರಿಗೆ ಅಸ್ತಮಾ ತೀವ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಅಮರನಾಥದ ಕಠಿಣ ಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ಸಹಿಸಲಾಗದ ಚಳಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ ಮುಗಿಸಿದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಬರುವಾಗ ಕಣ್ಣಿನ ದೋಷವನ್ನು ಹೊತ್ತು ತಂದಿದ್ದರು. ಅವರ ಬಲಗಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ರಕ್ತ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿ ಕೆಂಪಾದ ಚುಕ್ಕೆಯಾಗಿತ್ತು. ಕಾಲ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಬಲಗಣ್ಣಿನ ದೃಷ್ಟಿಯೇ ಮಂದವಾಗುತ್ತಾ ಹೋಯ್ತು. ಆತ ಅದಕ್ಕೂ ಕಣ್ಣೀರಿಡಲಿಲ್ಲ. ‘ನಾನೀಗ ಒಕ್ಕಣ್ಣು ಶುಕ್ರಾಚಾರಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ’ ಎಂದು ತಮಾಷೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ತಾನು ಭುವಿಗೆ ಬಂದ ಕೆಲಸ ಮುಗಿದಿದೆ ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಅನಿಸಲಾರಂಭಿಸಿತ್ತು. ಅವರೀಗ ಬಹುಪಾಲು ಸಮಯವನ್ನು ಜನರೊಂದಿಗೆ ಭೇಟಿ ಮಾಡುತ್ತ, ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮಾಡುತ್ತ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ದೇಹವೇ ಅವರಿಗೀಗ ಹೊರೆ. ಅದನ್ನು ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಕಿತ್ತೆಸೆದರೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಬಗ್ಗೆ ಅವರಿಗೆ ವಿಶ್ವಾಸ ಬಲಿತಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಸೋದರ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳ ಬಳಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದರು ಕೂಡ.

1

ಇತ್ತ ತನ್ನ ತಾಯಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸಂಕಟಗಳು ಅವರ ಹೃದಯವನ್ನು ಚೂರಿಯಂತೆ ಇರಿಯುತ್ತಿದ್ದವು. ತೀರಿಕೊಳ್ಳುವ ಎರಡು ದಿನಕ್ಕೂ ಮುಂಚೆ ಕೋಟರ್ಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಕುಟುಂಬದ ಎಲ್ಲ ವ್ಯಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಿ ತನ್ನ ತಾಯಿಗೆ ಬದುಕಲು ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟು ಪಂಚಾಂಗದಲ್ಲಿ ಜುಲೈ ನಾಲ್ಕನ್ನೇ ಆರಿಸಿಕೊಂಡು ಬಯಸಿಯೇ ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದರು ಸ್ವಾಮೀಜಿ.

ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಬದುಕೇ ಭಾರ. ಆದರೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಕಾರ್ಯವ್ಯಾಪ್ತಿಗೆ ದೇಹ ಭಾರವೆನಿಸಿತು. ಅವರು ಅದನ್ನು ಹರಿದ ಬಟ್ಟೆ ಎಸೆಯುವಂತೆ ಎಸೆದು ಚೈತನ್ಯವಾಗಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಮಹತ್ವದ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಾವಾದರೋ ನಮ್ಮ ಏಳ್ಗೆಗೆ ತಮ್ಮ ದೇಹವನ್ನೂ ಲೆಕ್ಕಿಸದೇ ದುಡಿದು ಅದನ್ನು ಜರ್ಝರಿತವಾಗಿಸಿಕೊಂಡ ಮಹಾತ್ಮನ ಔದಾರ್ಯವನ್ನು ಮರೆತು ಕುಳಿತಿದ್ದೇವೆ.