ವರ್ಗ: ವಿಶ್ವಗುರು

ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ವಿನಾಶದ ಸಹಿ ಸೋನಿಯಾರದ್ದೇ!

ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ವಿನಾಶದ ಸಹಿ ಸೋನಿಯಾರದ್ದೇ!

ಈ ಪರಿವಾರಕ್ಕೆ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವ ತಾಕತ್ತಿದೆ. ಎದುರು ಬಿದ್ದವರನ್ನು ಮಂಡಿಯೂರಿ ಕುಳಿತು ಗೋಗರೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಡುವ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವಿದೆ. ಕೊನೆಗೆ ದ್ವೇಷವಿಟ್ಟುಕೊಂಡರೆ ಸತ್ತಮೇಲೂ ಅದನ್ನು ಸಾಧಿಸುವ ಹಠವಿದೆ!

ನರಸಿಂಹರಾಯರು ಘಾಟಿ ಆಸಾಮಿ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಪರಿವಾರದ ಮುಷ್ಟಿಯಿಂದ ಹೊರತರಬೇಕೆಂದು ಅವರು ಯಾವಾಗಲೋ ಆಲೋಚಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅಜರ್ುನ್ಸಿಂಗ್ ತಮ್ಮ ಜೀವನಚರಿತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ, ‘ತಕ್ಷಣ ಕುಪಿತರಾದ ರಾವ್ ಮನಸ್ಸೊಳಗಿದ್ದುದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹೊರಹಾಕಿಬಿಟ್ಟರು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷವೆಂಬುದು ನೆಹರೂ-ಗಾಂಧಿ ಪರಿವಾರವೆಂಬ ಇಂಜಿನ್ನಿಗೆ ತೂಗುಹಾಕಿಕೊಂಡು ಓಡುವ ರೈಲಲ್ಲ’ ಎಂಬುದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ರಾಜೀವ್ ಸಾವಿನ ನಂತರ ಸೋನಿಯಾರನ್ನು ರಾಜಕಾರಣಕ್ಕೆ ಬರುವಂತೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಮನವೊಲಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಲಾಗಿತ್ತು. ಆಕೆ ಸುತರಾಂ ಒಪ್ಪಿರಲಿಲ್ಲ. ಮನಮೋಹನ್ಸಿಂಗರ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ವಿದೇಶಾಂಗ ಮಂತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ರಾಜಿನಾಮೆ ಕೊಡಬೇಕಾದ ಪ್ರಸಂಗಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದ ನಟವರ್ಸಿಂಗ್ ತಮ್ಮ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಬಗ್ಗೆ ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಸೋನಿಯಾರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಮೂರು ವಿಷಮ ಘಟ್ಟಗಳಂತೆ. ಮೊದಲನೆಯದು ಮದುವೆಯಾಗಿ ಬಂದು ದೇಶದ ಅತ್ಯಂತ ಹೆಸರುವಾಸಿ ಪರಿವಾರದ ಸೊಸೆಯಾಗಿ ಸಂಭಾಳಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದು. ಎರಡನೆಯದು ಅತ್ತೆಯ ಸಾವಿನ ನಂತರ ಗಂಡನನ್ನು ರಾಜಕೀಯಕ್ಕೆ ಪದಾರ್ಪಣೆ ಮಾಡದಂತೆ ತಡೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ ಸೋತು ಅನಿವಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರಧಾನಿಯ ಹೆಂಡತಿ ಎನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು. ಮತ್ತು ಮೂರನೆಯದು ಮುಂದಿನ ಏಳು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಗಂಡನ ಸಾವಿಗೂ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ರಾಜಕಾರಣದಿಂದ ದೂರವಿರುವ ಹಠವನ್ನು ಸಾಕಾರಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡು ಕೊನೆಗೆ 98ರಲ್ಲಿ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ತಾನೇ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಚುಕ್ಕಾಣಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದು! ಹಾಗೆಂದು ನಟವರ್ಸಿಂಗರೇ ಆಕೆಯ ಬದುಕನ್ನು ವಿಂಗಡಿಸುತ್ತಾರೆ.

2

ಸೋನಿಯಾರಿಗೆ ನರಸಿಂಹರಾಯರನ್ನು ಕಂಡರೆ ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೇ. ಆಕೆಯ ಶಾಂತ ವಿರೋಧದ ನಡುವೆಯೂ ಅವರು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಗದ್ದುಗೆ ಏರಿದ್ದಲ್ಲದೇ ಪ್ರಧಾನಿಯೂ ಆಗಿದ್ದರು. ತಮ್ಮ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಸಮರ್ಥವಾದ ಆಳ್ವಿಕೆಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಪರಿವಾರ ಭಜಕರು ಬೆಕ್ಕಸ ಬೆರಗಾಗುವಂತೆ ಆಡಳಿತ ನಡೆಸಿದರು. ಮುಂದೆ ಮರು ಅವಧಿಗೆ ಅವರು ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗುವ ಕಸರತ್ತು ಆರಂಭಿಸುವ ಮುನ್ನವೇ ಪರಿವಾರ ನಿಷ್ಠರು ಸಕರ್ಾರದಿಂದ ದೂರ ಉಳಿಯುವ ಇರಾದೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿ ನರಸಿಂಹರಾಯರ ಕಥೆಯನ್ನು ಮುಗಿಸಿದರು, ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನದ್ದೂ ಕೂಡ! ನರಸಿಂಹರಾಯರು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅಧಿಕಾರ ನಡೆಸಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗೊಂದು ಸಂವಿಧಾನಾತ್ಮಕವಾದ, ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಮಾದರಿಯ ತಳಹದಿ ಹಾಕಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಇಂದು ರಾಹುಲನ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸನ್ನಿಡಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ವಿಧಿನಿಯಮ ಬೇರೆಯೇ ಇದ್ದುದರಿಂದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ನರಸಿಂಹರಾಯರ ತೆಕ್ಕೆಯಿಂದ ಕಳಚಿ ಸೀತಾರಾಮ್ ಕೇಸರಿಯವರ ಮಡಿಲಿಗೆ ಬಿತ್ತು. ಕೇಸರಿಯವರು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರ ಪಾಲಿಗೆ ಚಾಚಾ ಆಗಿದ್ದರು. ನೆಹರೂ ಪಾರಿವಾರದ, ಗಾಂಧಿ ವಿಚಾರಧಾರೆಯ ಪರಮಭಕ್ತರಾಗಿದ್ದ ಅವರು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಎಲ್ಲರ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿ ಹೊಮ್ಮಿದುದರಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚರಿಯಿಲ್ಲ. ನರಸಿಂಹರಾಯರು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಮೂಲ ಚಿಂತನೆಗಳಿಗೆ ಕುಠಾರಾಘಾತ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಈ ಒಂದು ಬದಲಾವಣೆ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ, ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ನೆಹರೂ ಭಕ್ತರೆನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಕೇಸರಿಯವರು ಆಂತರ್ಯದಲ್ಲಿ ಡಾ. ಬಾಬಾಸಾಹೇಬ್ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ರ ಪರಮ ಆರಾಧಕರಾಗಿದ್ದರು. ನರಸಿಂಹರಾಯರನ್ನು ಅಮಾನುಶವಾಗಿ ಹೊರದಬ್ಬಿದ ಮೇಲೆ ಸೀತಾರಾಮ್ ಕೇಸರಿ ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣೊರೆಸಿ ಅಧಿಕಾರ ಹಿಡಿಯಬಲ್ಲ ಸಮರ್ಥರಾಗಿ ಕಂಡುಬಂದಿದ್ದರು.

3

ಆದರೆ ನರಸಿಂಹರಾಯರು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗೆ ತಂದುಕೊಟ್ಟಂತಹ ಸ್ವಾಭಿಮಾನದ ಹೂಂಕಾರದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಸೀತಾರಾಮ್ ಕೇಸರಿಯವರಿಗೆ 81ನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೂ ಹೊಸ ಶಕ್ತಿ ಆವಾಹನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಚುನಾವಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಸೋನಿಯಾಗಿಂತ ತಾನೇ ಪ್ರಭಾವಿ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರು ಆಪ್ತ ಮಾತುಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೇ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಭವಿಷ್ಯ ದುಗರ್ಾರೂಪಿಣಿಯಾದ ಮಮತಾ ಬ್ಯಾನಜರ್ಿಯವರ ಕೈಲಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾ ಸೋನಿಯಾರನ್ನು ಅವಗಣನೆ ಮಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಚಾಚಾ ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೇ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಶರತ್ ಪವಾರ್, ಜಿತೇಂದ್ರಪ್ರಸಾದ್, ನರಸಿಂಹರಾಯರಂಥವರಿಗೂ ಕರೆ ಮಾಡಿ ಸೋನಿಯಾ ವಿರುದ್ಧ ತೊಡೆತಟ್ಟುವಂತೆ ಆಹ್ವಾನ ಕೊಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದು ಸೋನಿಯಾ ಆಪ್ತವಲಯಕ್ಕೆ ಕಿರಿಕಿರಿ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಿದ್ದುದು ನಿಜ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೇ, ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿದ್ದ ದೇವೇಗೌಡರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಬೆಂಬಲವನ್ನು ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಕೇಸರಿ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ಅಭ್ಯಥರ್ಿಯಾಗಿ ತನ್ನನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಒಪ್ಪುತ್ತಾರೆಂದು ಭಾವಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಒಟ್ಟಾರೆ ಸಮ್ಮಿಶ್ರ ಸಕರ್ಾರದ ಪ್ರಮುಖರೆಲ್ಲಾ ಐ.ಕೆ ಗುಜರಾಲ್ರಿಗೆ ಪಟ್ಟಕಟ್ಟಿ ಸೀತಾರಾಮ್ ಕೇಸರಿ ಸಹಕಾರ ಕೊಡುವಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರು. ಇದು ಬಹಳ ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಗುಜರಾಲ್ರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಬೆಂಬಲವನ್ನು ಬಲುಬೇಗ ಹಿಂಪಡೆದುಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿತು. ಇದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಪಾಲಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಹೊಡೆತ ಕೊಡುವ ಲಕ್ಷಣ ಕಂಡುಬಂದಿತು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಜನರ ಕಂಗಳಲ್ಲಿ ಕೇಸರಿ ಖಳನಾಯಕರಾದರು. ಇನ್ನು ಪರಿವಾರದ ಅವಶ್ಯಕತೆಯನ್ನು ಜನ ಮರೆತೇಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಇತರೆಲ್ಲಾ ಪಕ್ಷಗಳಂತೆ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಕೆಲಸ ನಿರ್ವಹಿಸಲಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಧಾವಂತ ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸೋನಿಯಾರನ್ನು ಒಲಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮತ್ತೆ ಶುರುವಾಯ್ತು. ಬಲುವಾಗಿ ತಿರಸ್ಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆಕೆ ಕೊನೆಗೂ ಪೂರ್ಣಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಕ್ಷಗಾದಿಯನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಲು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರು. ಆದರೆ ಪಕ್ಷದ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಕೇಸರಿಯವರನ್ನು ಕೆಡವುವುದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಧಿವೇಶನಕ್ಕೆ ಹೋದ ಸೋನಿಯಾರನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಲೆಂದು ಆಕೆಯ ಆಪ್ತವಲಯ ಎಲ್ಲ ಕಸರತ್ತುಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ವಿರೋಧಿಸಬಹುದಾಗಿದ್ದ ಕೇಸರಿಯವರನ್ನು ಶೌಚಾಲಯದೊಳಕ್ಕೆ ಕೂಡಿಹಾಕಿ ಸೋನಿಯಾ ಅಧ್ಯಕ್ಷರೆಂದು ಘೋಷಿಸಿಬಿಟ್ಟರು. ಇದನ್ನು ಸಹಿಸಲಾಗದೇ ಹಿರಿಯ ನಾಯಕರಾದ ಪವಾರ್, ಸಂಗ್ಮಾ ಪಕ್ಷವನ್ನೇ ತ್ಯಜಿಸಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡರು. ಪಕ್ಷಕ್ಕಾಗಿ ದಶಕಗಳನ್ನೇ ಸವೆಸಿದ ವಯೋವೃದ್ಧ ಸೀತಾರಾಮ್ ಕೇಸರಿ ಅಂದು ಶೌಚಾಲಯದ ಕೋಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಕಣ್ಣೀರಿಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದರೋ ದೇವರೇ ಬಲ್ಲ. ಈ ಪರಿವಾರಕ್ಕೆ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವ ತಾಕತ್ತಿದೆ. ಎದುರು ಬಿದ್ದವರನ್ನು ಮಂಡಿಯೂರಿ ಕುಳಿತು ಗೋಗರೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಡುವ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವಿದೆ. ಕೊನೆಗೆ ದ್ವೇಷವಿಟ್ಟುಕೊಂಡರೆ ಸತ್ತಮೇಲೂ ಅದನ್ನು ಸಾಧಿಸುವ ಹಠವಿದೆ! ಪಿ.ವಿ ನರಸಿಂಹರಾಯರು ಮಾಡಿದ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಭಾಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಸೋನಿಯಾ ಉಲ್ಲೇಖಿಸದೇ ಕೈಬಿಟ್ಟಿದ್ದು ವ್ಯಾಪಕವಾದ ಚಚರ್ೆಗೆ ಒದಗಿತ್ತು. ಅವರ ಶವವೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಕೇಂದ್ರಕಛೇರಿಯ ಒಳಗೆ ಬರದಂತೆ ಪರಿವಾರ ಭಜಕರು ನೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಸೋನಿಯಾ ಆಪ್ತವಲಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಮಾರ್ಗರೇಟ್ ಆಳ್ವಾ ತಮ್ಮ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ, ‘ಎಷ್ಟಾದರೂ ಅವರೊಬ್ಬ ಮಾಜಿ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಈ ಹಿಂದಿನ ಎಲ್ಲ ನಿಯಮಗಳಂತೆ ಅವರ ಶವವನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಕೇಂದ ಕಛೇರಿಯೊಳಗೆ ಜನರ ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಇರಿಸಲೇಬೇಕಿತ್ತು’ ಎಂದು ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಸೀತಾರಾಮ್ ಕೇಸರಿಯವರದ್ದೂ ಅದೇ ಕಥೆ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷರ ಕುರಿತಂತೆ ವೆಬ್ಸೈಟ್ಗಳಲ್ಲಿ ವಿವರ ಪ್ರಕಟವಾದಾಗ ಅದರಲ್ಲಿ ಕೇಸರಿಯವರ ಹೆಸರನ್ನೇ ತೆಗೆದು ಬಿಸಾಡಲಾಗಿತ್ತು. ಇತಿಹಾಸವನ್ನೇ ತಿರುಚಿ ಅಭ್ಯಾಸವಿರುವ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರಿಗೆ ಕೇಸರಿಯವರ ಹೆಸರನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಇತಿಹಾಸದಿಂದ ಮಾಯ ಮಾಡುವುದು ಅದೆಂಥ ದೊಡ್ಡ ಕೆಲಸ ಹೇಳಿ?!

4

ಸೋನಿಯಾರ ಮೊದಲ ಭಾಷಣವನ್ನು ನಟವರ್ಸಿಂಗ್ ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರವಾಗಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಸ್ವತಃ ಆತ ಮತ್ತು ಮಾಜಿಮಂತ್ರಿ ಜಯರಾಮ್ ರಮೇಶ್ ಸೋನಿಯಾರಿಗೆ ಭಾಷಣ ತರಬೇತಿ ಮಾಡಲೆಂದು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಭಾಷಣವನ್ನು ಹಿಂದಿಗೆ ತಜರ್ುಮೆ ಮಾಡಿ ಅದನ್ನು ದಪ್ಪ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆದು ಸೋನಿಯಾ ಕೈಗಿಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತಂತೆ. ಆಕೆ ಅದನ್ನು ಓದುತ್ತಾ ಇವರೆದುರು ಒಪ್ಪಿಸಬೇಕಿತ್ತಂತೆ. ಅನೇಕ ಬಾರಿ ತನ್ನಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂದು ಕೈಚೆಲ್ಲಿಯೂ ಆಗಿತ್ತಂತೆ! ಆದರೆ ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಹಿಡಿತ ಪಡೆದುಕೊಂಡ ಆಕೆ ಸುದೀರ್ಘ ಭಾಷಣವನ್ನು ಮಾಡಲು ಹಿಂದೆ-ಮುಂದೆ ನೋಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದೇ ಭಾಷಣದ ಶೈಲಿಯನ್ನು ಬಳಸಿ ಅಮೇಥಿಯಿಂದ ಸಂಸದೆಯಾಗಿಯೂ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟರು. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸಕರ್ಾರದಿಂದ ವಿದೇಶಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕಾದವರ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಆಕೆಯ ಹೆಸರೂ ಸೇರ್ಪಡೆಗೊಂಡು ವ್ಯಾಪಕ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರರಾಗಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಇತ್ತ ಪತ್ರಕರ್ತರಿಗೆ ಆಕೆ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದುದು ಬಲು ಕಡಿಮೆ. ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಆಕೆಯ ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೇನು ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಜೊತೆಗಿದ್ದವರೂ ಅಥರ್ೈಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸೋಲುತ್ತಿದ್ದರು. ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಶಾಂತವಾಗಿ ಕಂಡರೂ ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಆಕೆ ಮುಗುಮ್ಮಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಳಗೆ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. 1997ರ ಆಗಸ್ಟ್ನಲ್ಲಿ ಇಂದಿರಾಗಾಂಧಿ ಮೆಮೊರಿಯಲ್ ಟ್ರಸ್ಟ್ನ ಮೂಲಕ ಆಕೆ ಒಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಆಯೋಜಿಸಿ ಜಾಂಬಿಯಾದ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಕೆನೆತ್ ಕಾಂಡಾ ಅವರನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದ್ದರು. ಹಿಂದಿನ ವರ್ಷ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನಡೆಸಿದಾಗ ಸೂರಿಯ ಲಲಿತ್ ಹೋಟೆಲ್ನಲ್ಲಿ ಅತಿಥಿಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿದ್ದರು. ಏನನ್ನಿಸಿತೋ ಏನೋ ಈ ಬಾರಿ ಅದನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿ ಎಲ್ಲಾ ಅತಿಥಿಗಳನ್ನು ಒಬೆರಾಯ್ ಹೊಟೆಲ್ನಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಆಕೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಜಾಂಬಿಯಾದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರು ತಡರಾತ್ರಿ ಬಂದು ಹಿಂದಿನ ವರ್ಷದಂತೆ ಲಲಿತ್ ಹೊಟೆಲ್ನಲ್ಲೇ ಹೋಗಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟರು. ಈ ವಿಚಾರ ತಿಳಿದೊಡನೆ ಆ ಅವೇಳೆಯಲ್ಲಿಯೂ ನಟವರ್ಸಿಂಗರನ್ನು ಹೊಟೆಲಿಗೆ ಕಳಿಸಿಕೊಟ್ಟು ಜಾಂಬಿಯಾದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರು ಒಬೆರಾಯ್ಗೇ ಹೋಗುವಂತೆ ಒಲಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಶುರುಮಾಡಿದರು. ನಟವರ್ಸಿಂಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲಿಂದಿಲ್ಲಿಗೆ ಇಲ್ಲಿಂದಲ್ಲಿಗೆ ಓಡಾಡುವುದೇ ಕೆಲಸ. ಕೊನೆಗೂ ಬಿಡದೇ ಕಾಂಡಾರನ್ನು ಲಲಿತ್ನಿಂದೆಬ್ಬಿಸಿ ಒಬೆರಾಯ್ಗೆ ಕಳಿಸಿದ ನಂತರವೇ ಆಕೆಗೆ ನೆಮ್ಮದಿಯ ನಿದ್ದೆ ಬಂದಿದ್ದು. 98ರಲ್ಲಿ ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯ ನಂತರ ಅಮೇಥಿಯಲ್ಲಿ ಜಯಭೇರಿ ಬಾರಿಸಿದ ಸೋನಿಯಾ ತಾವು ಸಕರ್ಾರ ರಚಿಸುವುದಾಗಿ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಗಳೆದುರಿಗೆ ನಿಂತರು. ಗಡುವು ಪಡೆದುಕೊಂಡು ಮರಳುವ ವೇಳೆಗೆ ಸಹಕಾರ ಕೊಡುವ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡಿದ ಮುಲಾಯಂಸಿಂಗ್ ಕೈಕೊಟ್ಟಾಗಿತ್ತು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗೆ ಇದು ತೀವ್ರಥರದ ಮುಖಭಂಗ. ಸೋನಿಯಾ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಮತ್ಯಾರೇ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿದ್ದರೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಅವರನ್ನು ಓಡಿಸಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬರನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಇಲ್ಲಿ ಹಾಗಾಗಲಿಲ್ಲ. ಸೋನಿಯಾ ಎಂದಿಗೂ ತಪ್ಪು ಮಾಡಲಾರರು ಎಂಬ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಆಪ್ತವಲಯದವರು ಅದಾಗಲೇ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬಿತ್ತಿದ್ದರು!

5

ಸೋನಿಯಾ ಸಾಮಾನ್ಯರಂತೂ ಅಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ. ಆಕೆಯನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ತಮ್ಮಿಚ್ಛೆಯ ರಾಜಕಾರಣ ನಡೆಸಬಹುದು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದವರಿಗೆ ಮುಂದಿನ 15 ವರ್ಷ ಆಕೆ ಕೊಟ್ಟ ಕೆಲಸ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದುದಲ್ಲ. ಇನ್ನೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ನೆಹರೂ ಕಾಲದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗಿಂತಲೂ ಬಲವಾದ ಹಿಡಿತವುಳ್ಳ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದದ್ದು. ಆಕೆಯ ತಾಳಕ್ಕೆ ಕೇಂದ್ರಸಕರ್ಾರ ಮತ್ತು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಪಕ್ಷ ಕುಣಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಸಂಸತ್ತಿನ ಪಡಸಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ಮನಮೋಹನ ಸಿಂಗರೊಂದಿಗೆ ಈಕೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದರೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಮನಮೋಹನ್ ಸಿಂಗರಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವಂತೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದದು ಸೋನಿಯಾಗೇ! ಆಕೆ ಈ ಗುಲಾಮಿ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ತಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ಗುಲಾಮರು ಹೆಚ್ಚು-ಹೆಚ್ಚು ಇದ್ದಷ್ಟು ಪರಿವಾರದ ಅಧಿಕಾರ ಅಬಾಧಿತ ಎಂಬದು ಆಕೆಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಹಿರಿ-ಕಿರಿಯ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಆಕೆ ಆಸಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದಿದ್ದ ರಾಜಕೀಯ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲೂ ಪ್ರಭಾವಿಯಾಗುವ ಲಕ್ಷಣ ತೋರಿಬಿಟ್ಟರು. ಇತರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಜೋರು-ಜೋರಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಂದ ಗಾಬರಿಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪತ್ರಕರ್ತರು ಸೋನಿಯಾ ಎದುರಿಗೆ ಬಂದರೆ ಪಿಜ್ಜಾ ಇಷ್ಟವೋ ಪರಾಠ ಇಷ್ಟವೋ ಎಂದು ಕೇಳಿ ಸುಮ್ಮನಾಗಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ದೆಹಲಿಯ ಪ್ರಭಾವಿವಲಯವನ್ನು ಆಕೆ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ ರೀತಿ ಅದು. ಆಕೆಯ ಕುರಿತಂತೆ, ಆಕೆಯ ಪರಿವಾರದ ಕುರಿತಂತೆ ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಉಸಿರೂ ಎತ್ತುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಇದು ಬಲವಾದ ಹಿಡಿತ ಎನ್ನಿಸಬಹುದೇನೋ. ಆದರೆ ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿಗಳೆನಿಸಿಕೊಂಡವರು ಒಂದೋ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನಿಂದ ದೂರವಾದರು ಅಥವಾ ಒಳಗೆ ಬರುವುದಕ್ಕೇ ಹಿಂದೇಟು ಹಾಕಿದರು. ಅವನತಿ ನಿಶ್ಚಿತಗೊಂಡಿದ್ದು ಹೀಗೆ!

ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದೇ ಉರಿಯುವ ಪ್ರತೀಕಾರದ ಬೆಂಕಿ!!

ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದೇ ಉರಿಯುವ ಪ್ರತೀಕಾರದ ಬೆಂಕಿ!!

2014ರಲ್ಲೇ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಂಡ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಪರಿವಾರದ ಕಪಿಮುಷ್ಠಿಯಿಂದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸನ್ನು ಹೊರತಂದು ರಾಹುಲ್ ಬದಲು ಪ್ರಣಬ್ರನ್ನು ಪ್ರಧಾನಿ ಅಭ್ಯಥರ್ಿಯಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಇಂದು ಕಥೆಯೇ ಬೇರೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮೋದಿಯವರಿಗೆ ಖಂಡಿತ ಅಂದುಕೊಂಡಷ್ಟು ಸೀಟುಗಳು ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಜೊತೆಗೆ ಅವರೆಣಿಸಿದ ವಿಕಾಸದ ಹಾದಿ ಕ್ರಮಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಬಹಳ ಜನರಿಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇಲ್ಲ. ಇಂದಿರಾಗಾಂಧಿ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಿರುವಾಗಲೂ ಆಕೆಯ ಮಗ ಸಂಜಯ್ನ ಆರ್ಭಟ ಜೋರಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದುದೇ ಆತ. ಆತನಿಗಿದ್ದ ಏಕೈಕ ಅರ್ಹತೆ ಇಂದಿರೆಯ ಮಗ ಎನ್ನುವುದು ಮಾತ್ರ. 1975ರಲ್ಲಿ ಸ್ವತಃ ಇಂದಿರಾ ಆತನನ್ನು ಮಹತ್ವದ ನಿರ್ಣಯ ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಆನಂತರ ಎಮಜರ್ೆನ್ಸಿಯ ರಾದ್ಧಾಂತ ಈ ಪರಿವಾರದ ಕಥೆಯನ್ನೇ ಮುಗಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿಮರ್ಾಣವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಆ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೂ ಇವರನ್ನು ಬಿಡದೇ ಬಲವಾಗಿ ಆತುಕೊಂಡ ಅಂತರಂಗದ ಸದಸ್ಯರು 1980ರ ವೇಳೆಗೆ ಇಂದಿರಾ ಮರುಅಧಿಕಾರ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದಾಗ ಆಳುವ ಸಹಜ ಸಾಮಥ್ರ್ಯ ಈ ಪರಿವಾರಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಎಂಬುದನ್ನು ಜನರಿಗೆ ನಂಬಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅದರರ್ಥ ಸಂಜಯ ಮುಂದಿನ ಪ್ರಧಾನಿ ಅಂತ. ಅನೇಕ ಹಿರಿತಲೆಗಳಿಗೆ ಇದು ಇರುಸುಮುರಿಸೆನ್ನಿಸಿತಾದರೂ ಮಾತನಾಡುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಮಾತನಾಡಿದವರು ಮೂಲೆಗುಂಪಾದರು. ದೇಶಕ್ಕೇ ಎಮಜರ್ೆನ್ಸಿ ಹೇರಿ ಜೀಣರ್ಿಸಿಕೊಂಡವರಿಗೆ ಪಕ್ಷದೊಳಗಿನವರನ್ನು ತುಳಿದು ಕುಪ್ಪಳಿಸುವುದು ಯಾವ ಲೆಕ್ಕ! ಪಿ.ವಿ ನರಸಿಂಹರಾಯರ ಕುರಿತಂತೆ ವಿಶೇಷ ಕೃತಿ ಬರೆದಿರುವ ಸಂಜಯ್ ಬಾರು ಪ್ರಕಾರ ಈ ವೇಳೆಗೆ ಹೊಸ ನಾಯಕರ ತಂಡ ಚಿಮ್ಮಿ ಬಂದಿದ್ದು. ಅವರಲ್ಲಿ ಜಗದೀಶ್ ಟ್ರೆಟ್ಲರ್, ರುಕ್ಸಾನಾ ಸುಲ್ತಾನಾ, ಕಮಲ್ನಾಥ್, ಅಂಬಿಕಾಸೋನಿ, ಗುಂಡುರಾವ್ ಇವರೆಲ್ಲ ಪ್ರಮುಖರು. ಅಂದರೆ ‘ಪರಿವಾರಕ್ಕೆ ನಿಷ್ಠರಾಗಿರುವವರು ನಾಯಕರಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾರೆ; ವಿರೋಧಿಸಿದವರು ಮಣ್ಣು ಮುಕ್ಕುತ್ತಾರೆ’ ಎಂಬ ಸಂದೇಶ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ರವಾನೆಯಾಯ್ತು.

Cong supporters celebrate
ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಕೊನೆಯ ಹಂತದ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರಲ್ಲೂ ಪರಿವಾರದ ಜೀತಮಾಡಿದರೆ ಬೆಳೆದು ನಿಲ್ಲುತ್ತೇವೆಂಬ ಭಾವನೆ ಬಲವಾಗಿದ್ದು ಆಗಲೇ. ಅದು ಅಸಹಜವೇನಲ್ಲ. ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳಿಗೆ ಆಳುವಷ್ಟು ಒಗ್ಗಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಇಂದಿರೆಗೆ ಅಧಿಕಾರವನ್ನೇ ಮಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಕಲೆಗೊತ್ತು. ಆಕೆಯೊಂದಿಗೆ ನಿಂತರೆ ಅಧಿಕಾರದ ಏಣಿ ಏರುವುದು ಬಲು ಸುಲಭ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಯಾರು ತಾನೆ ಆ ಪಾಳಯ ಬಿಟ್ಟು ಬರಲಿಚ್ಛಿಸುತ್ತಾರೆ ಹೇಳಿ. ರಾಜಕಾರಣದ ಪಡಸಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರ ಮಾತು ಚಲಾವಣೆಯಲ್ಲಿರುವುದೋ ಅವರಿಗೇ ಬೆಲೆ. ಗ್ರಾಮಪಂಚಾಯತಿ ಸೀಟೂ ಕೊಡಿಸಲಾಗದವನನ್ನು ಯಾರು ಯಾಕಾದರೂ ಗೌರವಿಸುತ್ತಾರೆ ಹೇಳಿ! ಹಾಗಂತ ಇದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಎಲ್ಲ ಪಕ್ಷಗಳಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸುವಂಥದ್ದು. ಜನತಾದಳದಲ್ಲಿ ಅಣ್ಣನ ಮಾತು ನಡೆದರೆ ಅವರ ಸುತ್ತ ಕೈಕಟ್ಟಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮನ ಮಾತು ನಡೆದರೆ ಅವರ ಸುತ್ತ, ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಎಲ್ಲ ಬಗೆಯ ಕದನಗಳೂ ನಡೆಯೋದು.
80ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಹಳ್ಳ ಹಿಡಿಯುವ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ತೋರಿದ್ದು ಆಗಲೇ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಮೋತಿಲಾಲರು ತಮ್ಮ ಕಂದನಿಗೆ ಅಧಿಕಾರ ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟಾಗಲೇ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ನಿರ್ಲಜ್ಜತೆಯ ಎಲ್ಲ ಎಲ್ಲೆ ಮೀರಿತ್ತು. ಇಂದಿರಾ ಅದನ್ನು ಪರಾಕಾಷ್ಠೆಗೇರಿಸಿದರು ಅಷ್ಟೇ. ಏಕೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಯಾವ ಪಕ್ಷಗಳೂ ತಮ್ಮ ನಂತರದ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ವಹಿಸಿಕೊಡುವ ಕುರಿತು ಯೋಚಿಸಿರಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಆ ದಿಕ್ಕಿನತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆಯೂ ಇಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಆನಂತರ ಇಂದಿರೆಯ ಈ ಸಾರ್ವಭೌಮತೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡಿದವರೂ ತಾವು ಕಟ್ಟಿದ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನೇ ತಂದು ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಕ್ರೋಢೀಕರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪರಂಪರೆ ಜಾರಿಗೆ ತಂದರು. ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ನಾಶದ ಮೊದಲ ಹಂತ ಇದು. ಇಂದು ಎಲ್ಲ ಪಕ್ಷಗಳೂ ಪಕ್ಷಭೇದ ಮರೆತು ‘ಅಪ್ಪ-ಮಕ್ಕಳ’ ಈ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಎಗ್ಗಿಲ್ಲದೇ ಮುಂದುವರೆಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿವೆ. ಎಲ್ಲಾ ಕೊಡುಗೆ ಇಂದಿರಮ್ಮನದೇ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಂತರಿಕ ಚುನಾವಣೆಗಳು ಮಹತ್ವ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲಾರಂಭಿಸಿದ ಹೊತ್ತು ಅದು!

4
ಸಂಜಯ್ ವಿಮಾನಾಪಘಾತದಲ್ಲಿ ತೀರಿಕೊಂಡಾಗ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಧಿಗ್ಭ್ರಮೆಗೊಳಗಾಗಿತ್ತು. ಮುಂದೇನೆಂದು ತೋಚದೇ ರಾಜೀವ್ರನ್ನು ಎಳತಂದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷಗಾದಿಗೇರಿಸಿತ್ತು. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಮುಂದಿನ ಪ್ರಧಾನಿ ಕೂಡ! ಹೌದು. ಅಂದಿನ ಹಿರಿಯ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನಾಯಕ ಪೋತೇದಾರ್ ವಂಶಪರಂಪರೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಿಂದ ಅವರಿಗೇ ಎಲ್ಲ ಅವಕಾಶಗಳು ಮೀಸಲು ಎಂದೂ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಆಳುವ ಅನುಭವವಿಲ್ಲದ ಕೊನೆಗೆ ಆಸ್ಥೆಯೂ ಇಲ್ಲದ ರಾಜೀವ್ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಪ್ರಧಾನಿ ಗಾದಿಯತ್ತ ದಬ್ಬಲ್ಪಟ್ಟರು. 2014ರಲ್ಲಿ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯಲ್ಲದೇ ಮತ್ತ್ಯಾರು ಪ್ರಧಾನಿ ಅಭ್ಯಥರ್ಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಪರಿವಾರದ ಭಜಕರು ರಾಹುಲ್ನನ್ನು ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಿಸಿಯೇ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೇಳಿದೆನಲ್ಲ, ಪರಿವಾರದ ಜಾಲ ಹೇಗಿದೆಯೆಂದರೆ ಅನೇಕ ಪತ್ರಕರ್ತರು ರಾಹುಲ್ನನ್ನೂ ಬುದ್ಧಿವಂತನೆಂದು ಬಿಂಬಿಸಲು ತಿಪ್ಪರಲಾಗ ಹೊಡೆದರು. ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳು ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಅವರ ಯಾವ ಚಟುವಟಿಕೆಯೂ ಯಶ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಈ ವೇಳೆಗಾಗಲೇ ಇಂದಿರಾ, ರಾಜೀವ್ ಸಾಲಿಗೆ ರಾಹುಲ್ನನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ ಪರಿವಾರದ ಆಳುವ ಹಕ್ಕನ್ನು ಮರು ಸ್ಥಾಪನೆಗೊಳಿಸಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಈ ಪರಿವಾರ ತಮಗಿಂತ ಸಮರ್ಥರನ್ನು ಮುಂದೆ ಬರಲು ಬಿಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ಈ ರೀತಿ ಸತತವಾಗಿ ಮೂಲೆಗುಂಪಾಗುತ್ತಾ ಬದುಕನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡವರಲ್ಲಿ ಪ್ರಣಬ್ ಮುಖಜರ್ಿಯೂ ಒಬ್ಬರು. ಇಂದಿರೆಯ ತಂಡದಲ್ಲಿ ಸಮರ್ಥರೆಂದು ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡ ವ್ಯಕ್ತಿ ಪ್ರಣಬ್ದಾ. ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಲಾಗದಿದ್ದರೆ ಅದರ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಪ್ರಣಬ್ರ ಮೇಲೆಯೇ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಇಂದಿರೆಯ ನಂತರದ ಪ್ರಭಾವೀ ನಾಯಕ ತಾನೇ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆ ಅವರನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಇದು ಆಕೆಗೆ ಅರಿವಾದರೆ ಪ್ರಣಬ್ರ ರಾಜಕೀಯ ಭವಿಷ್ಯವೇ ಮುಗಿದಂತೆ ಎಂದು ಅನೇಕರು ಅವಡುಗಚ್ಚಿಯೇ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಇಂಥದ್ದನ್ನು ಅರಿಯುವ ಕಲೆ ಆಕೆಗೆ ಇದ್ದುದರಿಂದ ಕೊನೆಗೂ ಪ್ರಣಬ್ ಮೂಲೆಗುಂಪಾದರು. ಸ್ವಸಾಮಥ್ರ್ಯದ ಕಾರಣದಿಂದ ಅವರು ಒಂದಷ್ಟು ಪ್ರಮುಖ ಹುದ್ದೆಗಳಲ್ಲಿ ಉಳಿದದ್ದು ನಿಜವಾದರೂ ದಕ್ಕಬೇಕಾದ್ದು ಮಾತ್ರ ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಸಿಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಮನಮೋಹನಸಿಂಗರು ಅದೊಮ್ಮೆ ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಪ್ರಣಬ್ರನ್ನು ಅಭಿನಂದಿಸುತ್ತಾ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗುವ ಎಲ್ಲ ಅರ್ಹತೆಯೂ ಅವರಿಗಿದ್ದರು ನಾನು ‘ಆಕ್ಸಿಡೆಂಟಲಿ’ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ ಎಂದಿದ್ದರು! ಅದರರ್ಥ ಈ ಪರಿವಾರದ ಪ್ರಣಬ್ ದ್ವೇಷ ಎರಡೆರಡು ಪೀಳಿಗೆವರೆಗೂ ಹರಿದು ಬಂತು. ರಾಹುಲ್ ಪ್ರಧಾನಿ ಗದ್ದುಗೆಗೆ ಪ್ರಣಬ್ ಅಡ್ಡಗಾಲಾಗಬಹುದೆಂದೇ ಅವರನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಯೆಂಬ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೇರಿಸಿ ಕೂರಿಸಿಬಿಡಲಾಯ್ತು. ಕೊನೆಗೂ ಅವರ ಅರ್ಹತೆಗೆ, ಸಾಮಥ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಹುದ್ದೆ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ವ್ಯಾಪಕವಾದ ಜನಮನ್ನಣೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೇ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಪ್ರಧಾನಿಯಾದ ನಂತರ. ಪ್ರಣಬ್ದಾ ಕೂಡ ಮೋದಿಯವರನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಗಳಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ವಿರುದ್ಧದ ತನ್ನೆಲ್ಲ ಆಕ್ರೋಶವನ್ನು ತೀರಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟರು. ಅವರು ಸಂಘದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋಗಿಬಂದದ್ದಂತೂ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ನುಂಗಲಾರದ ತುತ್ತಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತಲ್ಲ, ಇವೆಲ್ಲದರ ಬೀಜ ಇಂದಿರಾಳ ದ್ವೇಷದಲ್ಲಡಗಿದೆ ಅಥವಾ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ವಿರೋಧಿ ಚಿಂತನೆಗಳಲ್ಲಿ!

5
2014ರಲ್ಲೇ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಂಡ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಪರಿವಾರದ ಕಪಿಮುಷ್ಠಿಯಿಂದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸನ್ನು ಹೊರತಂದು ರಾಹುಲ್ ಬದಲು ಪ್ರಣಬ್ರನ್ನು ಪ್ರಧಾನಿ ಅಭ್ಯಥರ್ಿಯಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಇಂದು ಕಥೆಯೇ ಬೇರೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮೋದಿಯವರಿಗೆ ಖಂಡಿತ ಅಂದುಕೊಂಡಷ್ಟು ಸೀಟುಗಳು ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಜೊತೆಗೆ ಅವರೆಣಿಸಿದ ವಿಕಾಸದ ಹಾದಿ ಕ್ರಮಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನೆನಪಿರಲಿ. ರಾಜೀವ್ ತಾಯಿಯ ಕೊಲೆಯ ನಂತರ ಪ್ರಧಾನಿಗಾದಿ ಏರಿದರಲ್ಲ ಅವರು ತಮ್ಮ ಕ್ಯಾಬಿನೆಟ್ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಣಬ್ರಿಗೆ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ‘ಪರಿವಾರ ಬಲವಾಯ್ತು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಸಾವಿಗೆ ಸಿದ್ಧವಾಯ್ತು’.

1991ರಲ್ಲಿ ರಾಜೀವ್ ಹತ್ಯೆಯ ನಂತರ ಪಿ.ವಿ ನರಸಿಂಹರಾಯರು ಮತ್ತೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸನ್ನು ಹಳಿಗೆ ತರುವ ಯತ್ನ ಮಾಡಿದರು. ಸಮರ್ಥ ನಾಯಕರನ್ನು ಕಾರ್ಯಕರ್ತರೇ ಆರಿಸುವ ಪರಿಪಾಠ ಮತ್ತೆ ಬರಲೆಂದು ಆಶಯಪಟ್ಟರು. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ನರಸಿಂಹರಾಯರ ಜನಮನ್ನಣೆ ತೀವ್ರವಾಗಿಲ್ಲವಾದುದರಿಂದ ಅವರು ಬಲುಬೇಗ ಸಕರ್ಾರ ಸಂಭಾಳಿಸಲಾಗದೇ ಕೈಚೆಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಜನ ಆಸೆ ಕಂಗಳಿಂದ ಪರಿವಾರದತ್ತ ಹೊರಳುತ್ತಾರೆಂದು ಭಜಕರೆಲ್ಲ ಭಾವಿಸಿಬಿಟ್ಟರು.

6
ನರಸಿಂಹರಾಯರು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗೆ ಚುನಾವಣೆಗಳನ್ನು ಘೋಷಿಸುವ ಮೂಲಕ ಒಳವಲಯದಲ್ಲಿ ತಲ್ಲಣವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಚುನಾವಣೆಗಳ ನಂತರ ಹಿಂದೂ ಪತ್ರಿಕೆ ‘ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಡೆದ ಸಂಘಟನಾತ್ಮಕ ಚುನಾವಣೆಗಳು ನರಸಿಂಹರಾಯರ ಮೇಲಿನ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಬಲಗೊಳಿಸಿದೆಯಲ್ಲದೇ ಆತ ಪ್ರಬಲ ಮುತ್ಸದ್ದಿ ಎಂದು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿದೆ’ ಎಂದು ಬರೆದಿತ್ತು. ಇದು ಪರಿವಾರಕ್ಕೆ ತಲ್ಲಣಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಲು ಸಾಕಿತ್ತು. ಈ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ 400ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸದಸ್ಯರು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ನ ಕಾರ್ಯಕಾರಿ ಸಮಿತಿಯ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಸ್ಪಧರ್ಿಸುವ ಇರಾದೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರು. ಚುನಾವಣೆಗಳ ನಂತರ ಅಜರ್ುನ್ಸಿಂಗ್, ಎಕೆ ಆ್ಯಂಟನಿ, ಜಿತೇಂದ್ರಪ್ರಸಾದ್, ಶರತ್ಪವಾರ್, ಧವನ್, ಗುಲಾಂನಬಿಆಜಾದ್, ಬಲರಾಮ್ಜಾಖಡ್, ರಾಜೇಶ್ ಪೈಲಟ್, ಅಹ್ಮದ್ ಪಟೇಲ್, ವಿಜಯ ಭಾಸ್ಕರ್ರೆಡ್ಡಿ ಇಷ್ಟೂ ಜನ ಭಿನ್ನ-ಭಿನ್ನ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದು ಬಂದರು. ಆದರೆ, ಚುನಾವಣೆಗಳು ನರಸಿಂಹರಾಯರು ಅಂದುಕೊಂಡಂತಹ ಫಲಿತಾಂಶವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಹುತೇಕರು ಅವರ ವಿರೋಧಿಗಳಾಗಿದ್ದು ಪರಿವಾರದ ಸಮರ್ಥಕರಾಗಿದ್ದವರೇ ಗೆದ್ದು ಬಂದಿದ್ದರು. ನರಸಿಂಹರಾಯರ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲ ಕಾಲಗಳಲ್ಲೂ ಸಮಥರ್ಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದ ಕರುಣಾಕರನ್ ಮತ್ತು ಪ್ರಣಬ್ ಮುಖಜರ್ಿಯವರೇ ಸೋಲುಂಡಿದ್ದರು. ಆದರೆ, ನರಸಿಂಹರಾಯರು ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ಅಲ್ಲ. ಈ ಇಡಿ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಬಲಿಷ್ಠರು ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿ ಗೆದ್ದು ಬಂದುದನ್ನು ಅರಿತಿದ್ದ ಅವರು ಅದಕ್ಕೊಂದು ಪ್ರತಿದಾಳ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿಯೇ ಇದ್ದರು. ಇಡಿಯ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ದಲಿತ ನಾಯಕನಾಗಲೀ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳಾಗಲೀ ಗೆಲ್ಲದಿರುವುದನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ವಿರೋಧಿಸಿ ತಮ್ಮ ಅಸಂತೋಷವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಹಳೆಯ ದಾಳವನ್ನು ಅದನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಲು ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟವರ ಮೇಲೆಯೇ ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದರು. ಮೇಲ್ವರ್ಗದವರೆಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ಚುನಾವಣಾ ಅಕ್ರಮ ನಡೆಸಿ ದಲಿತರನ್ನು ಶೋಷಿಸಿದ್ದೀರಾ ಎಂದು ಆರೋಪಿಸಿ ಚುನಾಯಿತ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳೆಲ್ಲರಿಗೂ ರಾಜಿನಾಮೆ ಕೊಡುವಂತೆ ಹೇಳಿದರು. ದಲಿತ ಮತ್ತು ಸ್ತ್ರೀ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳನ್ನು ಒಳತರಲು ಈ ಕ್ರಮ ಅಗತ್ಯ ಎಂದು ನರಸಿಂಹರಾಯರು ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೇ ತಮ್ಮ ಮಿತ್ರ ಕರುಣಾಕರನ್, ಸುಶೀಲ್ಕುಮಾರ್ ಶಿಂಧೆ ಮತ್ತು ಒಮನ್ದೇವ್ರಿ ಎಂಬ ಈಶಾನ್ಯ ರಾಜ್ಯದ ಮಹಿಳೆಯೊಬ್ಬರನ್ನು ಒಳತಂದರು. ಹಾಗೆಯೇ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದಿದ್ದ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ತಾವೇ ನಾಮನಿದರ್ೇಶನ ಮಾಡಿ ಅವರೆಲ್ಲರ ಸಂವಿಧಾನಾತ್ಮಕ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಮೊಟಕುಗೊಳಿಸಿ ತನ್ನ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡರು. ಇದು ಪರಿವಾರದ ನಿಷ್ಠರಿಗೆ ಇರುಸುಮುರಿಸು ಉಂಟುಮಾಡಿತ್ತಾದರೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಸಮರ್ಥ ದಾರಿಯನ್ನು ಹಿಡಿಯುವ ಹೊತ್ತು ಬಂದಿತ್ತು. ಪಿ.ವಿ ನರಸಿಂಹರಾಯರು ತಮ್ಮ ಸಕರ್ಾರದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಆಥರ್ಿಕ ಸುಧಾರಣೆಯನ್ನು ತಂದು ಜನಮನ್ನಣೆಯನ್ನು ಗಳಿಸಿದರು. ಹಳ್ಳ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದ ಭಾರತದ ಆಥರ್ಿಕ ಸ್ಥಿತಿಗತಿಗಳನ್ನು ಸುಧಾರಿಸಿ ಅದಕ್ಕೊಂದು ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಕೊಟ್ಟರು. ಇದು ಪರಿವಾರದ ಹೊರತಾಗಿಯೂ ಅಧಿಕಾರ ನಡೆಸುವ ಸಾಮಥ್ರ್ಯ ಬೇರೆಯವರಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಜನರೊಳಗೆ ತುಂಬಲು ಸಾಕಷ್ಟಾಗಿತ್ತು. ಆಗಲೇ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಈ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದರೆ ಇಂದು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷಗಳೆದುರಿಗೆ ಕೈಚಾಚಿಕೊಂಡು ನಿಲ್ಲುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೇನು, ಮರುಚುನಾವಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರ ನಡೆಸುವಷ್ಟು ಪೂರ್ಣ ಬಹುಮತ ನರಸಿಂಹರಾಯರಿಗೆ ಬರದೇ ಹೋದಾಗ ಅವರು ಉಳಿದೆಲ್ಲ ಪಕ್ಷಗಳನ್ನು ಒಲಿಸಿ ಸಮ್ಮಿಶ್ರ ಸಕರ್ಾರ ನಡೆಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಆರಂಭಿಸಿದ್ದಾಗಲೇ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಪರಿವಾರಭಜಕರು ಪತ್ರಿಕಾಗೋಷ್ಠಿಯನ್ನು ಕರೆದು ತಮಗೆ ಅಧಿಕಾರ ನಡೆಸುವ ಇರಾದೆ ಇಲ್ಲವೆಂದು, ಯಾರಾದರೂ ಇಚ್ಛೆಪಟ್ಟರೆ ಅವರಿಗೆ ಬೆಂಬಲ ಕೊಡುವೆವೆಂದು ಹೇಳಿಕೆಕೊಟ್ಟು ನರಸಿಂಹರಾಯರನ್ನು ಹೊರದಬ್ಬುವ ತಮ್ಮ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಸಾಕಾರಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡರು! ಅದು ಅಕ್ಷರಶಃ ಅವರ ರಾಜಕೀಯ ಅಂತ್ಯವೇ ಆಗಿತ್ತು. ಹಾಂಗತ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಇಲ್ಲಿಗೇ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ನರಸಿಂಹರಾಯರು ತೀರಿಕೊಂಡಾಗ ಅವರ ಶವಕ್ಕೆ ಕೊಡಬೇಕಾದ ಯಾವ ಗೌರವವನ್ನೂ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪಕ್ಷದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿದ್ದ ಅವರ ಪಾಥರ್ಿವ ಶರೀರಕ್ಕೆ ಪಕ್ಷದ ಕಛೇರಿಗೂ ಪ್ರವೇಶ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಅವರ ಶವಸಂಸ್ಕಾರಕ್ಕೆ ದೆಹಲಿಯಲ್ಲೇ ಅವಕಾಶ ಕೊಡಬಾರದೆಂಬ ಹಠ ಕೂಡ ಮಾಡಲಾಯ್ತು. ತಮ್ಮ ಅಧ್ಯಕ್ಷನಿಗೆ ಕಷ್ಟಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪಕ್ಷದ ನಾಯಕನಾಗಿ, ದೇಶವನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸಿದ ಒಬ್ಬ ಪ್ರಧಾನಿಗೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಕೊಟ್ಟ ಗೌರವ ಇದು.
ಬಿಡಿ. ಇದು ಬೇರೊಂದು ಚಚರ್ೆ. ಆದರೆ ಕೊನೆಯ ಪಕ್ಷ ನರಸಿಂಹರಾಯರು ಹಾಕಿಕೊಟ್ಟ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಛಾತಿಯನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರು ತೋರಿದ್ದರೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಮುಕ್ತ ಭಾರತದ ನಿಮರ್ಾಣದ ಕನಸು ಕಾಣುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ದೇಶಕ್ಕಿರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಂತ ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶಗಳು ಮತ್ತೂ ಇತ್ತು..

ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಅವನತಿಯ ಮೂಲ ಎಲ್ಲಿದೆ?!

ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಅವನತಿಯ ಮೂಲ ಎಲ್ಲಿದೆ?!

ಆದರೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಈ ಪರಿವಾರವಲಯ ಎಷ್ಟು ಬಲವಾಗಿದೆ ಎಂದರೆ ಅದರೊಳಗೆ ಅಧಿಕಾರ ನಡೆಸುವುದು ಹೇಗೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಡುವ ಚತುರಮತಿಗಳಿದ್ದಾರೆ, ಸಕರ್ಾರದ ಒಳಗುಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುವ ಅಧಿಕಾರಿವಲಯದವರಿದ್ದಾರೆ, ಈ ಪರಿವಾರವನ್ನು ಶತಾಯ-ಗತಾಯ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಬಿಂಬಿಸುವ ಪತ್ರಕರ್ತರಿದ್ದಾರೆ, ಕೊನೆಗೆ ಇವರು ಏನು ಮಾತನಾಡಿದರೂ ಸತ್ಯವೆಂದು ನಂಬಿಸಿಬಿಡಬಲ್ಲ ಪ್ರೊಫೆಸರುಗಳು, ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳು ಗಲ್ಲಿಗೊಬ್ಬರಂತೆ ಕಾಯುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ.

ರಾಹುಲ್ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಒಂದು ಹೇಳಿಕೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಮತ್ತವರ ತಂಡವನ್ನೆದುರಿಸಲು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿರುವ 52 ಸಂಸದರು ಬೆಟ್ಟದಷ್ಟಾಯ್ತು ಅಂತ. 44 ರಿಂದ 52ಕ್ಕೇರಿದ್ದೇ ರಾಹುಲ್ ಪಾಲಿಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದಾಗಿನಿಂದ ಮತ್ತೆ-ಮತ್ತೆ ಈ ಪರಿಯ ಹೊಡೆತವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿರುವ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗೆ ಈ ಬಾರಿಯ ಈ ಸೋಲನ್ನು ಜೀಣರ್ಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸುಲಭವಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳೆಲ್ಲ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಹೋರಾಡಿದ ನಂತರವೂ ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಮಣಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲವೆಂದಮೇಲೆ ಮುಂದಿನ ಐದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ-ಮತ್ತೆ ಕಿತ್ತಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ವಿಚ್ಛಿದ್ರ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷಗಳು ಪ್ರಬಲ ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಮಣಿಸಿ ಮನೆಗಟ್ಟುವ ಕಲ್ಪನೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಪಹಾಸ್ಯವೇ ಸರಿ. ಹಾಗಂತ ಭಾಜಪವೂ ಬೀಗುವಂತಿಲ್ಲ. ಅದರ ಎಲ್ಲ ಸಾಧನೆಯೂ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರ ನಾಮಬಲದ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿರುವುದೇ ಹೊರತು ಸ್ವಂತ ಬಲ ನಿಜಕ್ಕೂ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲಿ 25 ಸಂಸತ್ ಸದಸ್ಯರನ್ನು ದೆಹಲಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದ ಬಿಜೆಪಿ ಅದೇ ಗುಂಗಿನಲ್ಲಿ ಚುನಾವಣೆಗೆ ಹೋದ ನಂತರವೂ ಸ್ಥಳೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಗೆಲ್ಲಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದ್ದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಮಾತ್ರ! ಅಂದರೆ ಜನ ದೇಶಕ್ಕೆ ಮೋದಿಯವರ ನಾಯಕತ್ವವನ್ನು ಬಯಸಿದರೂ ಸ್ಥಳೀಯ ಚುನಾವಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಎರಡೂ ಪಾಳಯದವರಿಗೂ ಆತ್ಮಾವಲೋಕನಕ್ಕೆ ಸಕಾಲ.

5

ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಸೋಲಿನ ಹಿಂದೆ ಗುಲಾಮಿ ಮಾನಸಿಕತೆಯೇ ದೊಡ್ಡ ಪಾತ್ರವನ್ನು ವಹಿಸಿದೆ. ಈ ಹೊಸ ಪೀಳಿಗೆ ಎಮಜರ್ೆನ್ಸಿಯ ನಂತರದ ಪೀಳಿಗೆ. ಅಂದಿನ ಆಕ್ರೋಶದ, ಹತಾಶೆಯ, ನೋವಿನ, ಗುಲಾಮಿತನದ ವಿರುದ್ಧದ ಮನೋಭಾವನೆಯ ಒಟ್ಟು ಮೊತ್ತವಾಗಿ ನಿಂತಿರುವ ಹೊಸಕುಡಿಗಳು ಇವರೆಲ್ಲ. ಪರಿವಾರವಾದ, ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ಮೆಟ್ಟಿನಿಂತು ವಿಕಾಸವಾದದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಹೊಸ ರಾಷ್ಟ್ರ ಬೇಕೆನ್ನುವ ಪೀಳಿಗೆ ಇದು. ಎರಡು ಪೀಳಿಗೆಯ ಹಿಂದಿನ ಜನ ಹೀಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ತಂದುಕೊಟ್ಟದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ನೆಹರೂ ಮತ್ತವರ ಪರಿವಾರದವರ ಮೇಲೆ ಅಪಾರವಾದ ಗೌರವ ಇತ್ತಲ್ಲದೇ ಕೃತಜ್ಞತಾ ಭಾವವೂ ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಇಂದಿಗೂ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ವೃದ್ಧರು ಕಣ್ಣೆದುರಿಗಿರುವ ನೂರು ಚಿಹ್ನೆಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಹಸ್ತವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಬಲ್ಲರು. ಅವರಿಗೆ ಹಸ್ತಕ್ಕೆ ಮತ ಹಾಕುವುದೆಂದರೆ ತಮ್ಮ ಜೀವಿತಾವಧಿಯ ಉದ್ದೇಶ ಪೂರೈಸಿದಂತೆ. ಈ ಮಾನಸಿಕತೆಯನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸನ್ನು ಹಂತ-ಹಂತವಾಗಿ ಆ ಪರಿವಾರದ ತೆಕ್ಕೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಇಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಲಾಯ್ತು. ನೆಹರೂ ನಂತರ ಲಾಲ್ಬಹದ್ದೂರ್ ಶಾಸ್ತ್ರಿ ಭರವಸೆ ಮೂಡಿಸಿದ್ದರಾದರೂ ಪೂರ್ಣಕಾಲಿಕವಾಗಿ ಅವರೇ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಪರಿವಾರದ ತೆಕ್ಕೆಯಿಂದ ಆಚೆ ಬಂದು ಹೊಸಗಾಳಿಯನ್ನು ಉಸಿರಾಡಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಒಳಗಿರುವ ಲಾಬಿ ಅದಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ, ಬಡ ವ್ಯಕ್ತಿ ದೇಶವನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಆಳುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲವೆಂದು ಬಿಂಬಿಸಲು ನೆಹರೂ ಆಪ್ತಪಡೆ ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಶಾಸ್ತ್ರಿಜೀ ಅದಕ್ಕೆದುರಾಗಿ ಸಮರ್ಥವಾದ ಆಡಳಿತವನ್ನು ನೀಡಿ ದೇಶದ ಜನರ ವಿಶ್ವಾಸ ಗಳಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಹೊಸ ದಿಕ್ಕಿನತ್ತ ಸಾಗುವ ಭರವಸೆ ಮೂಡಿಸಿತ್ತು. ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಲಾಲ್ಬಹದ್ದೂರ್ ಶಾಸ್ತ್ರಿಯವರು ತೀರಿಕೊಂಡರು. ಕೊಲೆಯಾಯ್ತು ಎಂಬುದಕ್ಕೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಾಕ್ಷಿಗಳು ಇಂದು ಲಭ್ಯವಿವೆ. ನೆಹರೂ ಆಪ್ತವಲಯಕ್ಕೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಹಿಡಿತ ಪರಿವಾರದ ಕೈಲೇ ಇಡಬೇಕೆಂಬ ತುಡಿತವಿತ್ತು. ಇಂದಿರಾ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಚುಕ್ಕಾಣಿ ಹಿಡಿದರು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಪ್ರತಿರೋಧದ ಕೂಗು ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಎದ್ದಾಗಲೂ ಮೂಲ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟು ಇಂದಿರಾ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿಕೊಂಡು ಅದನ್ನೇ ಮೂಲಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಾಗಿ ಪರಿವತರ್ಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮಥ್ರ್ಯ ಆಕೆಗಿತ್ತು. ತೀರಾ ಎಮಜರ್ೆನ್ಸಿಯಂತಹ ಭಯಾನಕ ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ಹೇರಿದಾಗಲೂ ಭಾರತೀಯರು ಆಕೆಯನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸಲಿಲ್ಲ. ನೆಹರೂ ಪರಿವಾರ ಈ ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡಿದ ತ್ಯಾಗ ಅಪಾರವೆನ್ನುವ ಭಾವನೆ ಭಾರತೀಯರೊಳಗೆ ತುಂಬಿಹೋಗಿತ್ತು. ಪ್ರತಿಪಕ್ಷಗಳು ಹಾಗೆಯೇ ಇದ್ದವು ಬಿಡಿ. ಎಮಜರ್ೆನ್ಸಿಯ ಬಳಿಕ ಜನತೆ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಾಗಲೂ ಗೌರವಯುತವಾದ ಸ್ವಚ್ಛ ಆಡಳಿತ ನೀಡಲಾಗದೇ ಬಡಿದಾಡಿಕೊಂಡು ಇಂದಿರಾರ ಎದುರಿಗೆ ಕೈಚಾಚಿಕೊಂಡು ನಿಲ್ಲುವಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದೊದಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಆಳುವ ಕಲೆ, ಸಾಮಥ್ರ್ಯ, ಧಾಡಸಿತನ ಇವೆಲ್ಲವೂ ನೆಹರೂ ಪರಿವಾರದ ಆಸ್ತಿ ಎಂದು ಜನ ನಂಬಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಷ್ಟು ಸಾಕಾಗಿತ್ತು. ಮುಂದೆ ಇಂದಿರಾ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಹಸ್ತಾಂತರಿಸುವ ಮುನ್ನವೇ ತೀರಿಕೊಂಡಾಗ ಹೊಸ ಹಾದಿಯನ್ನು ತುಳಿಯುವ ಎಲ್ಲ ಮಾರ್ಗವೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನೆದುರಿಗೆ ನಿಚ್ಚಳವಾಗಿತ್ತು. ಅನೇಕ ನಾಯಕರು ಕಾಂಗ್ರೆಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗುವ ಅರ್ಹತೆಯುಳ್ಳವರೂ ಇದ್ದರು. ಆದರೆ ಪರಿವಾರದ ಆಪ್ತವಲಯ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಇಂದಿರಾ ಸಾವಿನ ನಂತರದ ಅನುಕಂಪದ ಅಲೆಯನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಹೊಸ ಸಮರ್ಥನಾಯಕನನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿಬಿಡಬಹುದಿತ್ತು. ಹಾಗೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಅಪಾರವಾದ ಆಸಕ್ತಿ ಹೊಂದಿದ್ದ ಇಂದಿರೆಯ ಮಗ ಸಂಜಯ ತೀರಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಹೀಗಾಗಿ ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿಯೇ ಇರದಿದ್ದ ಪೈಲೆಟ್ ಆಗುವ ಕನಸನ್ನು ಸಾಕಾರಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ರಾಜೀವ್ ಅನ್ನು ಪರಿವಾರವಲಯ ಚುನಾವಣಾ ಕಣಕ್ಕೆ ಎಳೆದು ತಂದಿತ್ತು. ಸೋನಿಯಾ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರು ಏನೇ ಹೇಳಲಿ, ಆದರೆ ಆ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯದ ಇಚ್ಛೆ ಆಕೆಗೆ ಲವಲೇಶವೂ ಇರಲಿಲ್ಲವೆನ್ನುವುದು ಹಗಲಿನಷ್ಟೇ ಸತ್ಯ. ರಾಜೀವ್ನನ್ನು ಭಾರತ ಬಿಡಿಸಿ ಈ ರಾಜಕೀಯದ ಜಂಜಡಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಿ ವಿದೇಶಕ್ಕೊಯ್ದುಬಿಡಬೇಕೆನ್ನುವ ತವಕ ಆಕೆಗೆ ಖಂಡಿತ ಇತ್ತು. ತಾಯಿಯ ಸಾವಿನ ನಂತರ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಹೆಗಲೇರಿದ ಈ ಕದನಕ್ಕೆ ರಾಜೀವ್ ಸೈನಿಕನಾಗಲೇಬೇಕಾಗಿ ಬಂತು. ಇಂದಿರೆಯ ಸಾವಿನ ಅನುಕಂಪ ರಾಜೀವ್ರನ್ನು ಪ್ರಧಾನಿಗಾದಿಯಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿಯೇಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಹಾದಿಗೆ ಮರಳುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತ್ತು!

ರಾಜೀವ್ ರಾಜಕೀಯದ ಪಡಸಾಲೆಗೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಹೊಸಬರಾಗಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಈ ಪರಿವಾರವಲಯ ಎಷ್ಟು ಬಲವಾಗಿದೆ ಎಂದರೆ ಅದರೊಳಗೆ ಅಧಿಕಾರ ನಡೆಸುವುದು ಹೇಗೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಡುವ ಚತುರಮತಿಗಳಿದ್ದಾರೆ, ಸಕರ್ಾರದ ಒಳಗುಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುವ ಅಧಿಕಾರಿವಲಯದವರಿದ್ದಾರೆ, ಈ ಪರಿವಾರವನ್ನು ಶತಾಯ-ಗತಾಯ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಬಿಂಬಿಸುವ ಪತ್ರಕರ್ತರಿದ್ದಾರೆ, ಕೊನೆಗೆ ಇವರು ಏನು ಮಾತನಾಡಿದರೂ ಸತ್ಯವೆಂದು ನಂಬಿಸಿಬಿಡಬಲ್ಲ ಪ್ರೊಫೆಸರುಗಳು, ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳು ಗಲ್ಲಿಗೊಬ್ಬರಂತೆ ಕಾಯುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ರಾಜೀವ್ ಆಡಳಿತ ಕಷ್ಟವೆನಿಸಲಿಲ್ಲ. ರಾಜೀವ್ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಅಥರ್ೈಸಿಕೊಂಡು ಅದನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವ ವೇಳೆಗೆ ಅವರೇ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ.

6

ಎಲ್ಟಿಟಿಇ ದಾಳಿಗೆ ರಾಜೀವ್ ಛಿದ್ರ-ಛಿದ್ರವಾಗಿ ಹೋದಾಗಲೂ ಸೋನಿಯಾಗೆ ಭಾರತವನ್ನು ಆಳಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲವಿದ್ದದ್ದು ಅನುಮಾನವೇ. ರಾಜೀವ್ ಮೇಲಿನ ಆಕೆಯ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಅನುಮಾನಿಸುವುದು ಖಂಡಿತ ಅಸಾಧ್ಯ. ಖುದ್ದು ಕೆ.ಎನ್ ಗೋವಿಂದಾಚಾರ್ಯರು ಆಪ್ತವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಒಮ್ಮೆ ಹೇಳಿದರು, ‘ರಾಜೀವ್ರ ಕುರಿತಂತಹ ಚಚರ್ೆ ಸೋನಿಯಾ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಮಾಡಿದಾಗ ಆಕೆಯ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ಜಿನುಗುತ್ತಿತ್ತು’ ಅಂತ. ಪಕ್ಷ ಪರಿವಾರದಿಂದ ಇತರರ ತೆಕ್ಕೆಗೆ ಹೋಗುವ ಸಮಯವದು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಭಾಗ್ಯ ಬದಲಾಗುವ ಹೊತ್ತೂ ಆಗಿತ್ತು. ರಾಜೀವ್ ಸಾವಿನ ಅನುಕಂಪದ ಅಲೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸನ್ನು ಚುನಾವಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಲವಾಗಿಯೇ ಮೇಲೆತ್ತಿತ್ತು. ರಾಜಕೀಯ ಪಂಡಿತರ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಂತೆ ರಾಜೀವ್ ಸಾಯದೇ ಹೋಗಿದ್ದಿದ್ದರೆ 91ರ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು 89ರಲ್ಲಿ ಗಳಿಸಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಗಳಿಸಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಬಿಜೆಪಿ ಮೇಲ್ಮುಖವಾದ ಪಯಣಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧತೆ ನಡೆಸಿತ್ತು. 85ರಿಂದ ತನ್ನ ಸಂಸದರ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಬಿಜೆಪಿ 120ಕ್ಕೆ ಏರಿಸಿಕೊಂಡರೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಗೆಲುವನ್ನು ಮಾತ್ರ ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಈ ವೇಳೆಗೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಪ್ರಬಲ ನಾಯಕರಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದ್ದು ಪಿ.ವಿ ನರಸಿಂಹರಾಯರು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆಯನ್ನು ಅವರು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ನಂತರ ಮುಂದಿನ ಪ್ರಧಾನಿ ಅವರೇ ಆಗುತ್ತಾರೆಂಬ ಅಭಿಮಾನ ಆಂಧ್ರದ ಜನತೆಗೆ ಅದೆಷ್ಟಿತ್ತೆಂದರೆ ಅವರು ನರಸಿಂಹರಾಯರನ್ನು ಗೆಲ್ಲಿಸಲೇಬೇಕೆಂದು ಪಣತೊಟ್ಟಂತಿತ್ತು. ಪ್ರಬಲವಾದ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷ ಅಲ್ಲಿದ್ದದ್ದು ತೆಲಗು ದೇಶಂ ಪಾಟರ್ಿ ಮಾತ್ರ. ಮೊದಲ ಹಂತದ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ 17 ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ತೆಲಗು ದೇಶಂ 13 ಕ್ಷೇತ್ರಗಳನ್ನು ತನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಂಡರೆ ರಾಜೀವ್ ಹತ್ಯೆಯ ನಂತರದ ಚುನಾವಣೆಯ 24 ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅವರು ಗಳಿಸಿದ್ದು 4 ಮಾತ್ರ. ಪಕ್ಷದ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಾಗಿದ್ದ ಎನ್.ಟಿ ರಾಮ್ರಾವ್ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗುವ ಅವಕಾಶ ಹೊಂದಿದ್ದ ಪಿ.ವಿ ನರಸಿಂಹರಾಯರ ವಿರುದ್ಧ ಯಾವ ಅಭ್ಯಥರ್ಿಯನ್ನೂ ನಿಲ್ಲಿಸದೇ ಅವರ ದಾರಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚು-ಕಡಿಮೆ ಸುಗಮಗೊಳಿಸಿಬಿಟ್ಟರು. ನಂದ್ಯಾಲದಲ್ಲಿ ಆ ವರ್ಷ ಹಿಂದೆಂದೂ ಕಾಣದಷ್ಟು ಜನ ಮತಗಟ್ಟೆಗೆ ಬಂದು ನರಸಿಂಹರಾಯರಿಗಾಗಿ ವೋಟು ಹಾಕಿದರು. ಹೆಚ್ಚು-ಕಡಿಮೆ 90 ಪ್ರತಿಶತ ಜನ ವೋಟು ಮಾಡಲು ಬಂದಿದ್ದರು. ಈ ಗೆಲುವು ಎಂತಹ ಅಭೂತಪೂರ್ವ ವಿಜಯವಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ ಅದು ಗಿನ್ನಿಸ್ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾಯ್ತು. ಈ ಗೆಲುವಿಗೆ ಕೆಲವೇ ತಿಂಗಳ ಮುನ್ನ ರಾಜೀವ್ ಅವರಿಗೆ ಟಿಕೆಟ್ ಅನ್ನೇ ನಿರಾಕರಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೀಗ ಅದೇ ನರಸಿಂಹರಾಯರು ಇಂಥದ್ದೊಂದು ವಿಜಯವನ್ನು ದಾಖಲಿಸಿ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಬಲಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡರು. ತಮ್ಮ ಚಾಕಚಕ್ಯತೆಯಿಂದಾಗಿಯೇ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷದ ನೆರವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡು ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಗಳಿಸಿ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲುಳಿದ ಅವರು ಪರಿವಾರದ ಕಪಿಮುಷ್ಟಿಯಿಂದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸನ್ನು ಹೊರತರುವ ನಿಶ್ಚಯ ಬಲವಾಗಿಯೇ ಮಾಡಿದ್ದರು. 1992ರಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಅಧಿವೇಶನವನ್ನು ನಡೆಸುವ ಇರಾದೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿ ಅದಕ್ಕೂ ಮುಂಚೆಯೇ ಸಂಘಟನಾತ್ಮಕವಾದ ಚುನಾವಣೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವಂತೆ ನಿರ್ಣಯ ಕೈಗೊಂಡರು. ಆ ವೇಳೆಗಾಗಲೇ ಈ ರೀತಿಯ ಚುನಾವಣೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿ ದಶಕಗಳೇ ಉರುಳಿ ಹೋಗಿದ್ದವು. 1973ರಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಚುನಾವಣೆಯ ನಂತರ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಸಂಜಯ್ ಮತ್ತು ರಾಜೀವ್ ಪರಿವಾರದ ಆಸ್ತಿಯೆಂಬಂತೆ ನಡೆಸಿದ್ದರೆ ಹೊರತು ಎಂದಿಗೂ ಚುನಾವಣೆಗಳ ಮೂಲಕ ಮೇಲೆ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ರಾಹುಲ್ನನ್ನೂ ಹೀಗೆಯೇ ಅಧ್ಯಕ್ಷಗಿರಿಗೆ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿದ್ದು ನಿಮಗೆ ನೆನಪಿರಬೇಕು.

7

ತಿರುಪತಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯಬೇಕಿದ್ದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಈ ಅಧಿವೇಶನ ಐತಿಹಾಸಿಕವೇ ಆಗಿತ್ತು ಏಕೆಂದರೆ 1966ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ ಲಾಲ್ಬಹದ್ದೂರ್ ಶಾಸ್ತ್ರಿ ಮತ್ತು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿ ಕೆ.ಕಾಮರಾಜ್ ಇದ್ದರು. ಹೀಗೆ ಪರಿವಾರದವರಲ್ಲದ ಪ್ರಧಾನಿ ಮತ್ತು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷರು ಅಧಿವೇಶನ ನಡೆಸಿದ್ದು ಅದೇ ಕೊನೆ. ಅಂಥದ್ದೊಂದು ಇತಿಹಾಸ ನಿಮರ್ಾಣಕ್ಕೆ ನರಸಿಂಹರಾಯರು ಪ್ರತಿಬದ್ಧರಾಗಿದ್ದರು. ಇಂದಿರಾ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಎಂಬ ಹಣೆಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ತೆಗೆದು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಇದನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಮಾಡುವ ವಿಶ್ವಾಸ ಅವರಲ್ಲಿ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಇತ್ತು. ಆ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಪರಿವಾರದ ವಲಯದಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಇತರರೂ ಕೂಡ ಸಂಘಟನೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಮುಂದೆ ಬರಲೆಂದು ನರಸಿಂಹರಾಯರು ವಿಶೇಷ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಹಾಕಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗೆ ಚುನಾವಣೆಗಳನ್ನು ಘೋಷಿಸಿದ್ದರು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎರಡು ಪದವಿಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರಬಾರದು ಎಂಬ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದು ಆ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೇ. ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಇಂದಿರಾ ಮತ್ತು ರಾಜೀವ್ ಇಬ್ಬರೂ ತಾವು ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಿದ್ದಾಗಲೇ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷರೂ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಸೋನಿಯಾ ಆಪ್ತರಾಗಿದ್ದ ಅಜರ್ುನ್ಸಿಂಗ್ನಂಥವರು ನರಸಿಂಹರಾಯರನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷಗಾದಿಯಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿಸಿಬೇಕೆಂದು ಹಠ ಹಿಡಿದಾಗ ಇವರೂ ಕೂಡ ಅಷ್ಟೇ ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೇ ಪ್ರಧಾನಿಯನ್ನು ಸದಸ್ಯರು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುವಂತೆ ಅಧ್ಯಕ್ಷರನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿಯೇ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುವ ಪರಂಪರೆ ಆರಂಭವಾಗಲಿ ಎಂದು ಬಲವಾಗಿಯೇ ನಿಂತುಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟರು.

ಆ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಅಂದೇ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಇಂದು ಈ ಸ್ಥಿತಿ ಖಂಡಿತ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗೇಕಾಯ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ಮುಂದಿನವಾರ ತಿಳಿಸುತ್ತೇನೆ.

ನಮ್ಮ ಕಂಗಳಲ್ಲಿ ಮೋದಿ ಎಂಬ ವಿಶ್ವಾಸದ ಅಲೆ!

ನಮ್ಮ ಕಂಗಳಲ್ಲಿ ಮೋದಿ ಎಂಬ ವಿಶ್ವಾಸದ ಅಲೆ!

ಈ ಬಾರಿಯ ಈ ಗೆಲುವು ವಿಶಿಷ್ಟವಾದುದು ಏಕೆಂದರೆ ಭಾಜಪದ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತಲೂ ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿದೆ. ಗುಜರಾತ್, ಮಧ್ಯಪ್ರದೇಶ, ರಾಜಸ್ಥಾನ, ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ, ಹರಿಯಾಣಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿದ್ದ ಪಕ್ಷ ಈಗ ಈಶಾನ್ಯ ರಾಜ್ಯ, ಪಶ್ಚಿಮಬಂಗಾಳ, ಒಡಿಸ್ಸಾಗಳಿಗೂ ತನ್ನನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಕಮಲದ ಚಿಹ್ನೆ ಈಗ ದೇಶದ ಯಾವ ಭಾಗಕ್ಕೂ ಹೊಸತಲ್ಲ, ಅಪಥ್ಯವೂ ಅಲ್ಲ.

ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ 2.0! ಇಡಿಯ ದೇಶದ ಆಸೆ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳ ಪ್ರತಿರೂಪವಾಗಿ ಮೋದಿ ಮತ್ತೆ ಅಧಿಕಾರದ ಗದ್ದುಗೆ ಏರಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಬಾರಿ ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತಲೂ ಶಕ್ತವಾಗಿ. ಜಗತ್ತಿನ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಭಾವಿ ನಾಯಕರಲ್ಲೊಬ್ಬರಾಗಿ ಅವರು ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗೆ ಹೇಳಲು ಕಾರಣವೂ ಇದೆ. ಜಗತ್ತಿನ ಅತೀ ಹೆಚ್ಚು ಜನಸಂಖ್ಯೆಯುಳ್ಳ ಎರಡನೇ ರಾಷ್ಟ್ರ ನಮ್ಮದ್ದು. ಹಾಗೆಯೇ ಜಗತ್ತಿನ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ರಾಷ್ಟ್ರ ಕೂಡ. ಹೀಗೆ ನೂರು ಕೋಟಿ ಜನರಿಂದ ಬಹುಮತ ಪಡೆದು ಆಯ್ಕೆಯಾಗಲ್ಪಟ್ಟು ಅಧಿಕಾರ ನಡೆಸುವ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದಿರೋದು ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯೊಬ್ಬರೇ! ನಮಗಿಂತ ದೊಡ್ಡ ರಾಷ್ಟ್ರವಾದರೂ ಚೀನಾದಲ್ಲಿ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವಿಲ್ಲ. ಷಿ ಜಿನ್ಪಿಂಗ್ನ ಪಾದದಡಿಯಲ್ಲಿ ಇಡಿಯ ಚೀನಾದ ಅಧಿಕಾರ ಇಡಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಅಮೇರಿಕಾ, ಬ್ರಿಟನ್ಗಳು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಾದರೂ ಅಲ್ಲಿನ ಹೋರಾಟ ಭಾರತದಷ್ಟು ಕಠೋರವೂ, ವೈವಿಧ್ಯಮಯವೂ ಆಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯಗಳ ಸಂರಚನೆಗಳು ಬೇರೆ. ಪ್ರತೀ ರಾಜ್ಯದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಭಾಷೆಗಳು ಬೇರೆ. ಪ್ರತಿ ನೂರು ಕಿ.ಮೀಗೊಮ್ಮೆ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಬದಲಾಗುವುದನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮನ್ನು ತಮ್ಮೊಳಗೆ ಒಡೆಯಲು ಬೇಕಾಗಿರುವ ಅನೇಕ ಸಂಗತಿಗಳು ಇರುವಾಗ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಏಕಸೂತ್ರದಡಿ ಬಂಧಿಸಿ ರಾಷ್ಟ್ರ ಪುನರ್ನಿಮರ್ಾಣ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಸೇರ್ಪಡೆಗೊಳಿಸುವುದು ಸುಲಭದ ಕೆಲಸವಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ 2014ರಲ್ಲಿ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಬಹುಮತ ಪಡೆದು ಪ್ರಧಾನಿಯಾದರೆ ತಾನು ದೇಶವನ್ನೇ ಬಿಡುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದು ದೇವೇಗೌಡರು. ಆನಂತರ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಗೆದ್ದ ಮೇಲೆ ಆ ಮಾತನ್ನು ಅವರು ಮರೆತೂಬಿಟ್ಟರು. ಆ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಮಾತು ಕೊಟ್ಟು ಮರೆಯುವುದು ಹೊಸ ಸಂಗತಿಯೇನಲ್ಲ ಬಿಡಿ. 2014ರಲ್ಲಿ ಮೋದಿ-ಶಾ ಜೋಡಿ ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡಿದ್ದು ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಭಾಜಪ ಸ್ಥಾಪನೆಯಾದಾಗಿನಿಂದಲೂ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಗೆದ್ದಿರುವಂತಹ ಸೀಟುಗಳನ್ನು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಹೆಚ್ಚು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ತಯಾರಿ ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಅದರ ಪರಿಣಾಮ ಕಳೆದುಹೋಗಿದ್ದ ಭಾಜಪದ ವೈಭವ ಮರುಕಳಿಸಿತು. ಐದು ವರ್ಷ ಮೋದಿ ಸಮರ್ಥವಾದ ಆಳ್ವಿಕೆ ನೀಡಿ ತಮಗೆ ವೋಟು ಹಾಕಿದ್ದನ್ನು ಸಮಥರ್ಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಬದುಕಿದರು. ಇದು ಎದುರಾಳಿಗಳಲ್ಲಿ ನಡುಕ ಹುಟ್ಟಿಸಲು ಸಾಕಾಗಿತ್ತು. ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಂತೂ ಒಮರ್ ಅಬ್ದುಲ್ಲಾ 2019ರಲ್ಲಿ ಮೋದಿಯನ್ನು ಎದುರಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಿ 2024ರ ತಯಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ ಎಂದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಈ ಸುನಾಮಿಯನ್ನು ತಡೆಯಲು ಮಹಾಘಟಬಂಧನ್ ರಚನೆಯಾಗಿದ್ದು. ಆರಂಭದಿಂದಲೂ ಮಹಾಘಟಬಂಧನ್ ಉತ್ತರಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟರೆ ಮತ್ತೆಲ್ಲೂ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಮತ್ತು ಉತ್ತರಪ್ರದೇಶವನ್ನು ತಡೆಯುವುದೇ ಅವರ ಪಾಲಿನ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಬಿಹಾರದಲ್ಲಿ ಲಾಲೂ-ನಿತೀಶ್ ಜೋಡಿಯ ಪರಿಣಾಮ ಮೋದಿಯ ಸೋಲೆಂಬುದು ಅವರಿಗೀಗ ಆದರ್ಶವೆನಿಸಿತ್ತು. ಹಗಲೂ-ರಾತ್ರಿ ಕುಳಿತು ಬಗೆ-ಬಗೆಯ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿ, ಸಾಹಸಗೈದು ಎಲ್ಲ ಕಪ್ಪೆಗಳನ್ನು ಒಂದು ತಕ್ಕಡಿಗೆ ಹಾಕಿ ಮಹಾಘಟಬಂಧನ್ ರಚಿಸಲಾಯ್ತು. ಅವರ ದುರದೃಷ್ಟಕ್ಕೆ ಈ ಬಂಧನ್ ರಚನೆಯಾದದ್ದೇ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರನ್ನು ಜನ ಇನ್ನೂ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಾರಣವಾಯ್ತು!

6

ಅದೊಂದು ಮಾನಸಿಕ ಅವಸ್ಥೆ. ನಿಮ್ಮನ್ನು ಜನ ತುಂಬಾ ಹೊಗಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ಸದಾ ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆಗಿರುವವರೇ ನಿಮ್ಮನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಲಾರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಹೊರಗಿನವರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ದೂಷಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದರೆ ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆಗಾರರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಆತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿಯೂ ಹೀಗೇ ಆಗಿದ್ದು. ಮಹಾಘಟಬಂಧನ್ ಒಂದಾದ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮೋದಿಯ ಪರವಾಗಿರುವವರಲ್ಲಿ ಆಕ್ರೋಶ ಹೆಚ್ಚಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಬಲವಾಗಿ ಅವರು ಮೋದಿಯೊಂದಿಗೆ ನಿಂತರು. ಮೂರು ರಾಜ್ಯಗಳ ಸೋಲಿನ ನಂತರವಂತೂ ಜನ ಈ ಬಾರಿ ಎಡವುವಂತಿಲ್ಲ ಎಂಬ ದೃಢನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿದರು. ಅದೇ 2019ರ ಚುನಾವಣೆಯನ್ನು ಜನಾಂದೋಲನವಾಗಿ ರೂಪಿಸಿದ್ದು. ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಈ ಬಾರಿ ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರನ್ನು ಸೋಲಿಸುವ ದೃಢನಿಶ್ಚಯದೊಂದಿಗೆ 28 ಪಾಟರ್ಿಗಳ ಘಟಬಂಧನ್ ಬೀದಿಗಿಳಿದಾಗ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಿಂದ ಬಲುದೊಡ್ಡ ವಿರೋಧ ಎದುರಾಗಿದ್ದು. ರೇವಣ್ಣ ‘ಮೋದಿ ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ನಾನು ರಾಜಕೀಯ ನಿವೃತ್ತಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ’ ಎಂದಿದ್ದು. 2014ರ ಮೋದಿಯ ಗೆಲುವು ಆಕಸ್ಮಿಕ ಎಂಬುದು ಎಲ್ಲ ರಾಜಕೀಯ ಪಂಡಿತರ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಮೋದಿ ಮತ್ತು ಶಾ ಜೋಡಿ ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಈ ಒಟ್ಟಾರೆ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡೇ ಚುನಾವಣೆಯನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವ ರಣತಂತ್ರ ರೂಪಿಸಿಯಾಗಿತ್ತು. ಈ ಬಾರಿ ಮೋದಿ ಉತ್ತರಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಸೋಲಬಹುದಾಗಿದ್ದಷ್ಟು ಕ್ಷೇತ್ರಗಳನ್ನು ಬೇರೆಡೆ ಗೆಲ್ಲುವ ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಪಶ್ಚಿಮಬಂಗಾಳ ಬಿಜೆಪಿಯ ಬಾವುಟ ಹಾರಿಸುವ ಹೊಸ ಜಾಗವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿತು. ಒಡಿಸ್ಸಾ ಕೂಡ ಪೂರಕವಾಗಿ ಪ್ರತಿಸ್ಪಂದಿಸಿತು. ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದಲ್ಲೂ ಮೋದಿಯವರ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಗಳು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಕೊನೆಗೂ ಫಲಿತಾಂಶ ಬಂದಾಗ 2014ರ ಗೆಲುವಿಗಿಂತಲೂ ಜೋರಾದ ಸಮರ್ಥವಾದ ಗೆಲುವನ್ನು ಮೋದಿ ತಮ್ಮದಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು!

7

ಈ ಬಾರಿಯ ಈ ಗೆಲುವು ವಿಶಿಷ್ಟವಾದುದು ಏಕೆಂದರೆ ಭಾಜಪದ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತಲೂ ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿದೆ. ಗುಜರಾತ್, ಮಧ್ಯಪ್ರದೇಶ, ರಾಜಸ್ಥಾನ, ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ, ಹರಿಯಾಣಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿದ್ದ ಪಕ್ಷ ಈಗ ಈಶಾನ್ಯ ರಾಜ್ಯ, ಪಶ್ಚಿಮಬಂಗಾಳ, ಒಡಿಸ್ಸಾಗಳಿಗೂ ತನ್ನನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಕಮಲದ ಚಿಹ್ನೆ ಈಗ ದೇಶದ ಯಾವ ಭಾಗಕ್ಕೂ ಹೊಸತಲ್ಲ, ಅಪಥ್ಯವೂ ಅಲ್ಲ. ಬಿಜೆಪಿ ಈಗ ರಾಷ್ಟ್ರವ್ಯಾಪಿ ಹಬ್ಬಿಕೊಂಡ ಪಕ್ಷವಾಗಿ ಹೊಮ್ಮಿದೆ. ದಕ್ಷಿಣಕ್ಕೆ ಇಣುಕಿದರೆ ಕನರ್ಾಟಕ ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಬಲವಾಗಿ ಬಿಜೆಪಿಯನ್ನು ಆತುಕೊಂಡಿದೆ. ತೆಲಂಗಾಣ ಕೂಡ ಬಿಜೆಪಿಗೆ ದಾರಿಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಆಂಧ್ರ ಭರವಸೆ ಮೂಡಿಸಿದೆ. ತಮಿಳುನಾಡು, ಕೇರಳಗಳು ಬರಲಿರುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿಯ ತೆಕ್ಕೆಗೆ ಬಂದರೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಪಡಬೇಕಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಸ್ಥಿತಿ ನೋಡಿ. ಅನೇಕ ಪ್ರಮುಖ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸೋತು ಸುಣ್ಣವಾಗಿದೆ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ ಇಲ್ಲದ ರಾಜ್ಯಗಳು ಈಗ ತುಂಬಿಹೋಗಿವೆ. ಮಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಶುರುಮಾಡಿ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ, ಮಧ್ಯಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹಾದುಹೋದರೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಮೊದಲ ಎಮ್ಪಿ ಸಿಗುವುದು 3900 ಕಿ.ಮೀಗಳನ್ನು ಕ್ರಮಿಸಿದ ನಂತರವೇ ಎಂದು ಯಾರೋ ತಮಾಷೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮುಂಬೈನಲ್ಲಿ ರೈಲು ಹತ್ತಿದರೆ ಮೊದಲ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಎಮ್ಪಿ ಪಂಜಾಬ್ನಲ್ಲೇ ಸಿಗೋದು ಎಂತಲೂ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರ ಗೆಲುವು ಹೇಗೆ ಆಕಸ್ಮಿಕವಲ್ಲವೋ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಈ ಪರಿಯ ನಾಶವೂ ಆಕಸ್ಮಿಕವಲ್ಲ. ರಾಹುಲ್ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಚುಕ್ಕಾಣಿ ಹಿಡಿದ ದಿನದಿಂದಲೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ನಾಶಕ್ಕೆ ಮುನ್ನುಡಿ ಬರೆದುಕೊಂಡೇ ಕೂರಲಾಗಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರಿಯಾಂಕ ವಾದ್ರಾ ಆಗಮನ ಇನ್ನೊಂದಷ್ಟು ವೇಗ ತಂದುಕೊಟ್ಟಿತಲ್ಲದೇ ಮತ್ತೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಅಕ್ಷರಶಃ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಈಗ ಛಿದ್ರಗೊಂಡು ಹತ್ತಾರು ಪಕ್ಷಗಳಾಗಿ ವಿಭಜನೆಯಾಗುವ ಹೊಸ್ತಿಲಲ್ಲಿ ಬಂದು ನಿಂತಿದೆ. ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಸೋತನಂತರವಾದರೂ ಬುದ್ಧಿ ಕಲಿಯುವ ಯಾವ ಧಾವಂತವನ್ನೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ತೋರಲಿಲ್ಲ. ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಅಥರ್ೈಸಿಕೊಂಡು ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಬರಲಿರುವ ಚುನಾವಣೆಗಳಲ್ಲಾದರೂ ಅದು ಗೆಲುವು ಸಾಧಿಸುತ್ತಿತ್ತೇನೋ. ಎಲ್ಲಾ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಮತಯಂತ್ರದ ಮೇಲೆ ಹೊರಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಆ ಅವಕಾಶವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತು. ಮತಯಂತ್ರ ಮತ್ತು ವಿವಿಪ್ಯಾಟ್ಗಳ ತಾಳೆ ಹಾಕುವಿಕೆ ಮುಗಿದ ಮೇಲಂತೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗೆ ಮುಖ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೂ ಮಾರ್ಗವಿಲ್ಲದಂತಾಗಿದೆ!

8

ಹಾಗಂತ ಸೋತು ಸುಣ್ಣವಾಗಿದ್ದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಎಲ್ಲ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಈ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಕಂಡಿವೆ. ಜಾತಿಯ ರಾಜಕಾರಣ ಸತ್ತುಹೋಯ್ತು. ಗೌಡರು ಜೆಡಿಎಸ್ಗೆ ಮಾತ್ರ ಮತ ಹಾಕುತ್ತಾರೆಂಬ, ಕುರುಬರು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಮತ ಹಾಕುತ್ತಾರೆಂಬ ಮತ್ತು ದಲಿತರು ಎಂದೆಂದಿಗೂ ಬಿಜೆಪಿಗೆ ಮತ ಹಾಕುವುದಿಲ್ಲವೆಂಬ ಎಲ್ಲ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳು ಕುಸಿದುಬಿದ್ದಿವೆ. ಜನ ಈ ಬಾರಿ ಜಾತಿಯನ್ನು ನೋಡಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ರಾಷ್ಟ್ರದ ವಿಕಾಸಕ್ಕೆ ಮತ ಚಲಾಯಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಉತ್ತರಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ 60ರಷ್ಟು ಸೀಟು ಗೆಲ್ಲುವುದು ಅಸಾಧ್ಯವೇ ಆಗಿತ್ತು. ಈ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಹಣದ ಆರ್ಭಟವೂ ನಡೆದಿಲ್ಲ. ಸೋಲುವುದು ಖಾತ್ರಿ ಎಂದೆನಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಹಣ ಖಚರ್ು ಮಾಡಿಲ್ಲ, ಮೋದಿಯವರ ಮೇಲಿನ ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದಾಗಿ ಬಿಜೆಪಿಯೂ ವೆಚ್ಚ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಈ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ದೇಶ ವಿಭಜನೆಯ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡುತ್ತಿದ್ದವರೆಲ್ಲಾ ಮನೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಬಿಹಾರದಲ್ಲಿ ಕನ್ಹಯ್ಯಾ ಕುಮಾರ್ ನಾಲ್ಕುವರೆ ಲಕ್ಷ ಮತಗಳ ಅಂತರದಿಂದ ಭರ್ಜರಿಯಾಗಿ ಸೋತಿದ್ದಾನೆ. ಭಾರತವನ್ನು ವಿಭಜಿಸುವ ಈ ಕಲ್ಪನೆಗಳಿಗೆ ತಮ್ಮ ಬೆಂಬಲವಿಲ್ಲವೆಂದು ಮತದಾರ ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಪ್ರತಿಸ್ಪಧರ್ಿಸಿದ್ದ ಪ್ರಕಾಶ್ರಾಜ್ಗೂ ಇದೇ ಗತಿಯಾಗಿದೆ. ಠೇವಣಿ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೂ ಆತನಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ತುಚ್ಛವಾಗಿ ಕಂಡು ಅದನ್ನು ಆಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಇಂಥವರ ಮುಖಕ್ಕೆ ಇದು ಬಿಗಿಯಾದ ಕಪಾಳಮೋಕ್ಷ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಸೈನ್ಯದ ಸಜರ್ಿಕಲ್ ಸ್ಟ್ರೈಕ್ಗೆ ಪುರಾವೆ ಕೇಳಿದ್ದ ಅರವಿಂದ್ ಕೇಜ್ರಿವಾಲ್ನನ್ನು, ಆತನ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಬೋಡರ್ಿಗೂ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಮಾಡಿ ಮನೆಗಟ್ಟಲಾಗಿದೆ. ಭಾರತ ಈಗ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯ ಓತಪ್ರೋತ ಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ಮೀಯುತ್ತಿದೆ. ಚುನಾವಣೆಯ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಸೈನಿಕನನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿ ಎರಡು ಹೊತ್ತಿನ ಊಟಕ್ಕಾಗಿ ಆತ ಸೈನ್ಯಕ್ಕೆ ಸೇರುತ್ತಾನೆ ಎಂದಿದ್ದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಕುಮಾರಸ್ವಾಮಿಗೂ ತಕ್ಕ ಶಾಸ್ತಿಯೇ ಆಗಿದೆ.

9

ಒಟ್ಟಾರೆ ಮೋದಿ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗುವುದೆಂದರೆ ಜನರ ಮನಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಕುರಿತ ಕನಸುಗಳು ಕಟ್ಟಲ್ಪಡುವುದು ಎಂದರ್ಥ. ಮೋದಿ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗುವುದೆಂದರೆ ಭಾರತದ ಜನ ತಾವೇ ತಾವಾಗಿ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ದುಡಿಯುವುದು ಎಂದರ್ಥ. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರಿಗೆ ಮುನ್ನೂರು ಸೀಟುಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಭಾರತೀಯ ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಬಲವಾಗಿ ಉಳಿಸುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಹಾಗಂತ ಸವಾಲುಗಳೇನು ಕಡಿಮೆಯಿಲ್ಲ. ಪಾಕಿಸ್ತಾನ, ಚೀನಾಗಳು ದಿನ ಬೆಳಗಾದರೆ ಹೊಸ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿವೆ. ಆಂತರಿಕವಾಗಿ ನೋಡುವುದಾದರೆ ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ಸ್ಟೇಟ್ಸ್ ಉಗ್ರರು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಭಾರತದ ಮುಸ್ಲೀಂ ತರುಣರನ್ನು ಆಕಷರ್ಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹೆಚ್ಚು-ಹೆಚ್ಚು ತರುಣರು ಮತ ನೀಡಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆನ್ನುವುದು ನಿಜವೇ ಆದರೂ ಅವರು ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಅಷ್ಟೇ ಬಡಿದಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದೂ ಸತ್ಯ. ಬಗೆ-ಬಗೆಯ ಉದ್ದಿಮೆಗಳ ಮೂಲಕ ಅವರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಸದೃಢಗೊಳಿಸುವುದೂ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಸವಾಲೇ. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಈಗ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಸಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಹಿಂದಿನ ಅವಧಿಯ ವಿಕಾಸಪರ ಕೆಲಸಗಳು ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತವಾದರೂ ಕಠೋರವಾದ ಒಂದಷ್ಟು ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಮೋದಿ ಕೈಗೊಳ್ಳಲಿದ್ದಾರೆ. ಆ ವಿಶ್ವಾಸ ಇರುವುದರಿಂದಲೇ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗೆ ನಡುಕ ಶುರುವಾಗಿರೋದು. ಇನ್ನು 60 ತಿಂಗಳು ನಾವು ನಿಶ್ಚಿಂತೆಯಾಗಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಬಹುದು ಎನ್ನುವುದಂತೂ ಹೌದು. ಆ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಮೋದಿ ಭಾರತೀಯರ ಕಂಗಳಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ!

ಹೆರಿಗೆ ಕೋಣೆಯ ವೇದನೆಯ ಅನುಭವ!

ಹೆರಿಗೆ ಕೋಣೆಯ ವೇದನೆಯ ಅನುಭವ!

ಮೋದಿ-ಶಾ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಗೆಲ್ಲುವ ಕಲೆ ಗೊತ್ತಿದೆ. ಹಾಗಂತ ಅದು ಶ್ರಮಪಡದೇ ಗೆಲ್ಲುವ ಊಳಿಗಮಾನ್ಯ ಪದ್ಧತಿಯಂಥದ್ದಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ಪರಿಪೂರ್ಣ ಕರ್ಮಯೋಗದ್ದು. ಅದಕ್ಕೆ ತಂತ್ರ ಪ್ರತಿತಂತ್ರಗಳ ಜ್ಞಾನಯೋಗವೂ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದೆ. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರ ಭಾಷಣಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ನಡೆಸಿದ್ದ ಸಂಸ್ಥೆಯೊಂದು ಅವರ ಪ್ರತೀ ಭಾಷಣಗಳಲ್ಲೂ ಸ್ಥಳೀಯ ಮಹಾಪುರುಷರ ಉಲ್ಲೇಖ ಮಾಡುವುದನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿದೆ.

ಬಿಪಿ ಇದ್ದವರು ಟಿವಿಯಿಂದ ದೂರ ಇದ್ದರೆ ಒಳಿತು. ಹೃದಯ ಬೇನೆಯ ಸಮಸ್ಯೆ ಇದ್ದವರು ಆದಷ್ಟು ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗಿರುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು. ಜೀವದ ಹೆದರಿಕೆ, ಸಾಯುವ ಭಯ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಇದ್ದರಂತೂ ಮೊಬೈಲ್ ಬಳಸದಿರುವುದು ಸಾವಿರ ಪಾಲು ಉತ್ತಮ. ಯಾವುದೋ ಹೆಲ್ತ್ ಟಿಪ್ಸ್ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಬೇಡಿ. ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯ ಫಲಿತಾಂಶದ ದಿನ ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಿರುವ ವಿಚಾರವಿದು! ಇಡಿಯ ದೇಶ ಹಿಂದೆಂದೂ ಈ ಪರಿ ತುದಿಗಾಲಿನಲ್ಲಿ ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣಾ ಫಲಿತಾಂಶಕ್ಕೆ ಕಾದಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ಬಾರಿ ಕಾತರ ಭಾರತಕ್ಕಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಜಗತ್ತಿಗೂ ಇದೆ. ರಷ್ಯಾದಲ್ಲಿ ಪುತಿನ್, ಇಸ್ರೇಲಿನಲ್ಲಿ ನೆತನ್ಯಾಹು ಆಯ್ಕೆಯಾದಾಗಲೇ ಭಾರತದಲ್ಲಿಯೂ ಮೋದಿ ಆಯ್ಕೆಯಾಗುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ದೃಢವಾಗಿ ಜಗತ್ತು ನಂಬಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಭಾರತದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಪೂರ್ಣ ಭಿನ್ನವೇ ಆಗಿತ್ತು. ಇಲ್ಲಿ ಮಹಾಘಟಬಂಧನ್ ನಂತರ ಆಡಳಿತ ನಡೆಸಲು ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಬಹುಮತವನ್ನು ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಪಡೆಯುವರೇ ಎಂದು ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಚುನಾವಣಾ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳೂ ಕೂಡ ಅದೆಷ್ಟು ಸುದೀರ್ಘವಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ ಕನರ್ಾಟಕವೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಅನೇಕ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಚುನಾವಣೆ ಮುಗಿದೇ ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಕಳೆದುಹೋಗಿದೆ. ಫಲಿತಾಂಶಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುವುದು ಕೂಸಿಗಾಗಿ ಹೆರಿಗೆ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಕಾದ ತಾಯಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲ. ಈ ಬಾರಿ ಸ್ಪಧರ್ಾಳುಗಳಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೇ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಭಾರತೀಯನೂ ಆ ಮಾತೃತ್ವದ ಬೇನೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಮನಸೋ ಇಚ್ಛೆ ಸಂಖ್ಯೆಗಳನ್ನು ತೋರಿಸುವ ಟೀವಿ ಚಾನೆಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಅನೇಕರು ನೋಡುವುದೇ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಫಲಿತಾಂಶಕ್ಕೂ ಅನೇಕ ದಿನಗಳ ಮುಂಚಿನಿಂದಲೇ ದೇವರ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಮಯವನ್ನು ಕಳೆಯುತ್ತಿರುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಅದೆಷ್ಟಿದೆಯೋ ದೇವರೇ ಬಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಯಾರನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಸರಿಯಾದ ಸಂಖ್ಯೆ ಗೊತ್ತಾಗಬಹುದು ಎಂಬುದೇ ಕುತೂಹಲ. ಇವೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ಕರ್ತವ್ಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಿ ನಿರಾಳವಾಗಿ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಮೋದಿ ಮತ್ತು ಅಮಿತ್ಶಾ ಮಾತ್ರ! ಈ ಬಾರಿ ತಮ್ಮ ಗೆಲುವನ್ನು ಮೋದಿ ‘ತಮ್ಮದ್ದೇ ಗೆಲುವು’ ಆಗಿ ಮಾರ್ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕಳೆದ ಬಾರಿಯಾದರೂ ಅವರ ಗೆಲುವನ್ನು ಸಾಮೂಹಿಕ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಗುರುತಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಬಾರಿ ಅವರು ಗೆಲ್ಲುವ ಪ್ರತಿ ಸಂಸದನಿಗೂ ಮೋದಿಯವರಿಂದಾಗಿಯೇ ಗೆಲುವು ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಅರಿವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಗೆಲುವಿನ ನಂತರ ಮೋದಿ ಕಳೆದೈದು ವರ್ಷಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಭಾವಿಯಾಗಿ, ಹೆಚ್ಚು ಕಠೋರವಾಗಿ ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚು ಅಧಿಕಾರಯುತವಾಗಿ ಕಂಡುಬಂದರೆ ಯಾರೂ ಅಚ್ಚರಿ ಪಡಬೇಕಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೂ ಇದೆ.

2

ಚುನಾವಣೆ ಘೋಷಣೆಯಾದಾಗಿನಿಂದಲೂ ಸುಮಾರು ಒಂದೂವರೆ ಲಕ್ಷ ಕಿಲೋಮೀಟರ್ನಷ್ಟು ಸಂಚರಿಸಿ 140 ರ್ಯಾಲಿಗಳ ಮುಖಾಂತರ ಒಂದೂವರೆ ಕೋಟಿ ಜನರನ್ನು ಅವರು ನೇರವಾಗಿ ಭೇಟಿ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಉತ್ತರಪ್ರದೇಶ ಮತ್ತು ಪಶ್ಚಿಮಬಂಗಾಳಗಳಲ್ಲಿ ಅವರು ಹೆಚ್ಚಿನ ಶ್ರಮ ಹಾಕಿರುವುದು ಕಣ್ಣಿಗೆ ರಾಚುತ್ತಿದೆ. ಇಂಡಿಯಾ ಟುಡೇಯ ತಂತ್ರಜ್ಞರ ಸಮೂಹವೊಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ ಮಾಹಿತಿಯೊಂದಷ್ಟನ್ನು ಹೊರಹಾಕಿದೆ. ಮಾಚರ್್ 11ರಿಂದ ಮೇ 17ರ ನಡುವಿನ ಪ್ರಚಾರದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಮೋದಿ ಉತ್ತರಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ 14 ಭಾಷಣಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದರೆ, ಪಶ್ಚಿಮಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ 11 ರ್ಯಾಲಿಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನುಳಿದಂತೆ ಪ್ರಮುಖ ರಾಜ್ಯಗಳು ಸಮಪಾಲನ್ನು ಪಡೆದಿದೆ. ಆದರೆ ಶಾ ಮತ್ತು ಮೋದಿ ಜೋಡಿ ಈ ಎರಡು ರಾಜ್ಯಗಳ ಮೇಲೆ ವಿಶೇಷ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟಿರುವುದು ಅವರ ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆಯ ಮಾರ್ಗಸೂಚಿ. ಕಳೆದ ಬಾರಿ ಉತ್ತರಪ್ರದೇಶದಿಂದ ಅಂಥದ್ದೊಂದು ಗೆಲುವನ್ನು ಯಾರೂ ಊಹಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ಜೋಡಿ ಗುಜರಾತಿನೊಂದಿಗೆ ಕಾಶಿಯನ್ನೂ ಮೋದಿಯವರ ಚುನಾವಣಾ ಕಣವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡಿಸಿದ್ದರ ಫಲದಿಂದ ಉತ್ತರಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಲೋಕಸಭಾ ಸೀಟುಗಳು ಸುನಾಮಿಯಂತೆ ಹರಿದುಬಂದವು. ದೆಹಲಿಯ ಗದ್ದುಗೆ ಉತ್ತರಪ್ರದೇಶದ ಮೂಲಕವೇ ಹರಿದುಬರುವುದೆಂಬುದು ಹೊಸ ಸಂಗತಿಯಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಇತರೆ ಪಕ್ಷಗಳು ಈ ಕುರಿತು ಆಲೋಚಿಸುವ ಮುನ್ನವೇ ಮೋದಿ-ಶಾ ಯಾರ ಅರಿವಿಗೂ ಬಾರದಂತೆ ಉತ್ತರಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಪ್ರವಾಹವೊಂದನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿಯಾಗಿತ್ತು. ಇದರ ಪ್ರಭಾವ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷಗಳಿಗೆ ಅರಿವಾಗಿದ್ದು ವಿಧಾನಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯ ವೇಳೆಗೇ. ಅಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಾಗ ಚಡಪಡಿಸಿದ ಮಾಯಾವತಿ-ಅಖಿಲೇಶರು ಬಿಜೆಪಿಯನ್ನು ಸೋಲಿಸಲು ಒಂದಾಗುವ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡಿದರು. ಮಹಾಘಟಬಂಧನ್ನ ಬಯಕೆ ಟಿಸಿಲೊಡೆದಿದ್ದೇ ಈ ಜೋಡಿಯ ನಾಗಾಲೋಟವನ್ನು ತಡೆಯಲು. ಆದರೆ, ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣರಾದ ಮೋದಿ-ಶಾ ಜೋಡಿ ಉತ್ತರಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಬೇರೆಲ್ಲಾದರೂ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನಿಂದಲೇ ಶುರುಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತವಾದ ಭೂಮಿಯಾಗಿ ಕಂಡದ್ದು ಒರಿಸ್ಸಾ ಮತ್ತು ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳ. ಉಳಿದೆಲ್ಲಾ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲೂ ಬಿಜೆಪಿ ಪಡೆಯಬಹುದಾದ ಸ್ಥಾನಗಳ ತುದಿಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಹೊಸ ಅವಕಾಶಗಳಿದ್ದುದು ಈ ಎರಡು ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲೇ. ನಿರಂತರ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ಮೂಲಕ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರಲ್ಲಿ ಉತ್ಸಾಹ ತುಂಬುತ್ತಾ ನಡೆದ ಅಮಿತ್ಶಾ ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಗೂ ಮುನ್ನವೇ ಪಶ್ಚಿಮಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ ಬಲವಾಗಿ ನೆಲೆಯೂರಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಗೂಢಚಾರ ಇಲಾಖೆಯ ಮೂಲಕ ಭಾಜಪ ಬೇರುಬಿಡುತ್ತಿರುವ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ತಿಳಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ವ್ಯಗ್ರಳಾದ ದೀದಿ ಒಂದಾದಮೇಲೊಂದು ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಹೊರಟಳು. ತನ್ನ ಪಕ್ಷದ ಗೂಂಡಾಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ಭಾಜಪದ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರ ಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಸಿದ್ದು, ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಓಲೈಕೆಗೆ ನಿಂತು ಹಿಂದೂಗಳನ್ನು ಅವಗಣನೆ ಮಾಡಿದ್ದು, ಇವೆಲ್ಲವೂ ಬಿಜೆಪಿಗೆ ಅಸ್ತ್ರವಾಗುತ್ತಲೇ ಹೋಯ್ತು. ಚುನಾವಣೆಯ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಇದು ಎಷ್ಟು ಭಯಾನಕವಾಗಿ ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿತೆಂದರೆ ಉತ್ತರಪ್ರದೇಶದ ನಷ್ಟವನ್ನು ಬಂಗಾಳ ತುಂಬಿಕೊಡುವ ವಿಶ್ವಾಸ ಇವರಿಬ್ಬರಿಗೂ ಬಂದೇಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಈ ಜೋಡಿಯಲ್ಲದೇ ಭಾಜಪದ ಮತ್ತ್ಯಾವ ನಾಯಕರೂ ಮುಂದಿನ 50 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ 5 ಸೀಟುಗಳನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವ ಕನಸೂ ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೋದಿಯವರಂತೂ ಪಶ್ಚಿಮಬಂಗಾಳಕ್ಕೆ ಸಮಯ ಕೊಟ್ಟ ರೀತಿ ಎಂಥವರ ಹುಬ್ಬೂ ಮೇಲೇರಿಸುವಂತಿತ್ತು!

3

ಪಶ್ಚಿಮಬಂಗಾಳದ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಬಿಜೆಪಿಗೆ ಇಬ್ಬಗೆಯ ಲಾಭಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಯ್ತು. ಮೊದಲನೆಯದು ದೀದಿ ಪದೇ-ಪದೇ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ ಗೂಂಡಾರಾಜ್ನ ಮುಖ್ಯಸ್ಥೆಯಂತೆ ವತರ್ಿಸುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ‘ಮೋದಿ ಸಂವಿಧಾನ ವಿರೋಧಿ; ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ವಿರೋಧಿ’ ಎಂಬ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷದ ಮಾತಿಗೆ ನಯಾಪೈಸೆ ಕಿಮ್ಮತ್ತಿಲ್ಲದಂತಾಯ್ತು. ಮೋದಿಯ ಮೇಲೆ ಆರೋಪ ಮಾಡುತ್ತಾ ಸಕರ್ಾರಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸ್ವಂತಕ್ಕೆ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ದೂರಲು ಪ್ರತಿಪಕ್ಷಗಳು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ತಯಾರಿಯೆಲ್ಲಾ ದೀದಿಯ ಹಿಟ್ಲರ್ಶಾಹಿಯ ಮುಂದೆ ಮಕಾಡೆ ಮಲಗಿತ್ತು. ಪಶ್ಚಿಮಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ ಸೀಟು ಎಷ್ಟು ಬರುವುದೋ ಆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬೇರೆ. ಆದರೆ ಬೌದ್ಧಿಕ ವಲಯವನ್ನು ಪ್ರಭಾವಿಸಬಲ್ಲಂತಹ ಅವಾಡರ್್ವಾಪ್ಸಿ ಬಗೆಯ ಗ್ಯಾಂಗುಗಳು ಮೋದಿಯ ವಿರುದ್ಧ ಏನೂ ಮಾತನಾಡಲಾಗದೇ ಬಾಯ್ಮುಚ್ಚಿ ಕೂರಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗೆ ಸಿಲುಕಿದ್ದು ದೀದಿಯ ವಿಕೃತ ಸಾಹಸಗಳಿಂದಾಗಿಯೇ. ಆಕೆಯನ್ನು ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಲೋ ಎಂಬಂತೆ ಮೋದಿ ಪದೇ-ಪದೇ ಬಂಗಾಳಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟರು, ಕೃಷ್ಣನೆದುರು ಶಿಶುಪಾಲ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದಂತೆ ದೀದಿ ತಪ್ಪುಗಳ ಸರಮಾಲೆಯನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಾ ನಡೆದಳು. ಪ್ರತಿಪಕ್ಷಗಳಿಗೆ ಆಕೆ ನುಂಗಲಾಗದ, ಉಗಳಲೂ ಆಗದ ಬಿಸಿ ತುಪ್ಪವಾಗಿಬಿಟ್ಟಳು. ಮತ್ತು ಹದವಾಗಿದ್ದ ತುಪ್ಪವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಾಯಿಸಿದ್ದು ಮೋದಿ-ಶಾ ಎಂದು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕಿಲ್ಲ.

4

ಮೋದಿ-ಶಾ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಗೆಲ್ಲುವ ಕಲೆ ಗೊತ್ತಿದೆ. ಹಾಗಂತ ಅದು ಶ್ರಮಪಡದೇ ಗೆಲ್ಲುವ ಊಳಿಗಮಾನ್ಯ ಪದ್ಧತಿಯಂಥದ್ದಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ಪರಿಪೂರ್ಣ ಕರ್ಮಯೋಗದ್ದು. ಅದಕ್ಕೆ ತಂತ್ರ ಪ್ರತಿತಂತ್ರಗಳ ಜ್ಞಾನಯೋಗವೂ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದೆ. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರ ಭಾಷಣಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ನಡೆಸಿದ್ದ ಸಂಸ್ಥೆಯೊಂದು ಅವರ ಪ್ರತೀ ಭಾಷಣಗಳಲ್ಲೂ ಸ್ಥಳೀಯ ಮಹಾಪುರುಷರ ಉಲ್ಲೇಖ ಮಾಡುವುದನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಬಿಹಾರ ಮತ್ತು ಉತ್ತರಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಬಾಬಾ ಸಾಹೇಬ್ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ರ ವಿಚಾರಧಾರೆಯನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಬಳಸಿದ ಮೋದಿ ಇಲ್ಲಿನ ರ್ಯಾಲಿಗಳಲ್ಲಿ ಐವತ್ತಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಬಾರಿ ಅಂಬೇಡ್ಕರರ ಹೆಸರನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ್ದು ಗಮನಿಸಿದೆ. ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ರ್ಯಾಲಿಗಳಲ್ಲಿ ಮೋದಿ ಛತ್ರಪತಿ ಶಿವಾಜಿ ಮಹಾರಾಜರ ಹೆಸರನ್ನು 15ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಬಾರಿ ಬಳಸಿದ್ದಾರೆ. ಪಶ್ಚಿಮಬಂಗಾಳದಲ್ಲಾದರೋ ರವೀಂದ್ರನಾಥ್ ಠಾಗೋರ್ ಹೆಚ್ಚು-ಕಡಿಮೆ ಪ್ರತೀ ಭಾಷಣದಲ್ಲೂ ನುಸುಳಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನು ಮೋದಿಯವರ ಭಾಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟೂ-ಬಿಡದೇ ಬಂದಿರುವ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಮತ್ತು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಬಲುಮುಖ್ಯವಾದುದು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನೊಡನೆ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ಪದವೂ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಬಳಕೆಯಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಅವರು ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚು ಬಳಸಿರುವುದು ಬಡತನ ಎಂಬ ಪದವನ್ನೇ. ಬಡವರಿಗೆ ಗ್ಯಾಸು, ಕರೆಂಟು, ಶೌಚಾಲಯ, ಮನೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿರುವುದರ ಕುರಿತಂತೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರಾದರೂ ಗ್ಯಾಸು ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮೋದಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಉಲ್ಲೇಖ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಒಟ್ಟಾರೆ ಭಾಷಣದ ಈ ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಮೋದಿ ಪ್ರತೀ ಭಾಷಣವನ್ನು ಚಾಲಾಕುತನದಿಂದ ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಅಂತಾಯ್ತು. ಸ್ಥಳೀಯರೊಂದಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕ ಸಾಧಿಸಲು ಅಲ್ಲಿನ ಮಹಾಪುರುಷರ ಉಲ್ಲೇಖ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ, ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಮತದಾರ ಗುಂಪನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಬಡವರೊಂದಿಗೆ ಹೃದಯದ ಸಂಪರ್ಕ ಸಾಧಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಮತ್ತು ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಮೇಲೆ ಸಾಧಿಸಿರುವ ವಿಕ್ರಮವನ್ನೂ, ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರವನ್ನು ಮಟ್ಟಹಾಕಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರನ್ನು ತುಳಿದಿಟ್ಟಿರುವ ಸಮರ್ಥ ನಾಯಕ ತಾನೇ ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವಾದಕ್ಕೆಡೆಯಿಲ್ಲದಂತೆ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಯಾವ ಊರಿಗೆ ಹೋದರೂ ಸಮರ್ಥ ನಾಯಕ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬಂದಾಗ ಮೋದಿಯಲ್ಲದೇ ಬೇರೆ ಹೆಸರೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಮೋದಿಯ ರ್ಯಾಲಿಗಳಿಗೆ ಅಯಾಚಿತವಾಗಿ ಜನ ಬರುತ್ತಿದ್ದುದಲ್ಲದೇ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲೂ ರಾಹುಲ್ ರ್ಯಾಲಿಗಿಂತ ಮೂರು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಮೋದಿಗೆ ದಕ್ಕಿದ್ದು!

ಮೋದಿಗೆದುರಾಗಿ ರಾಹುಲ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡದಿರುವುದೇ ಒಳಿತು. ಪ್ರತೀ ಭಾಷಣದಲ್ಲೂ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನೇ ಮತ್ತೆ-ಮತ್ತೆ ಹೇಳುತ್ತಾ ಯಾವ ಹಂತದಲ್ಲೂ ಸಮರ್ಥ ನಾಯಕತ್ವದ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ತೋರದ ರಾಹುಲ್ ಹಾಸ್ಯೋತ್ಸವದ ಕೇಂದ್ರವಾದನಲ್ಲದೇ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳುಳ್ಳವನು ಎಂದು ಯಾರಿಗೂ ಅನಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ.

5

ಫಲಿತಾಂಶಕ್ಕೆ ಇನ್ನು ಮೂರು ದಿನ ಬಾಕಿ ಇದೆ. ಅನೇಕರು ಅತಂತ್ರ ಲೋಕಸಭೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಭವಿಷ್ಯ ನುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ, ಮೋದಿ-ಶಾ ಮುಖದಲ್ಲಿರುವ ಗೆಲುವಿನ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರ ಕಂಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿರುವ ಸೋಲಿನ ಭಯವನ್ನು ಎಂಥವರೂ ಊಹಿಸಬಹುದು. ಉತ್ತರಪ್ರದೇಶವೇನಾದರೂ ಮಹಾಘಟಬಂಧನ್ಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಮತಚಲಾಯಿಸಿದರೆ ಭಾಜಪ ಸದ್ಯದ ಇತಿಹಾಸದ ಎಲ್ಲ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಮುರಿದು ಹಾಕಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬರಲಿದೆ. ಜ್ಯೋತಿರಾದಿತ್ಯ ಸಿಂಧ್ಯ ಅದಾಗಲೇ ಚುನಾವಣೆಯ ನಡುವೆಯೇ ವಿಶ್ರಾಂತಿಗೆಂದು ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಗಿರುವುದು ಭವಿಷ್ಯದ ಸ್ಪಷ್ಟ ಮುನ್ಸೂಚನೆ. ಈ ಐದು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಈ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಖಂಡಿತ ಇರಲಾರದು. ಮುಂದಿನ ಐದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಮೋದಿ ಏನಾದರೂ ಗಾಂಧೀಜಿಯವರನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಪಾಳಯದಿಂದ ಕಸಿದುಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟರೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಸಾಯುತ್ತದೆ. ಸಾಧ್ವಿ ಪ್ರಜ್ಞಾಸಿಂಗರಿಗೆ ಮೋದಿ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಖಡಕ್ಕು ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಇಂಥದ್ದೇ ನಡೆಯನ್ನು ಊಹಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದೆ. ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ 150ನೇ ಜಯಂತಿಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಮೋದಿ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳಲಿರುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಹೊಸರೂಪದಲ್ಲಿ ಗಾಂಧಿಯನ್ನು ನಮ್ಮ ಮುಂದಿಡುವುದಲ್ಲದೇ ನಕಲಿ ಗಾಂಧಿಗಳ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಮುಚ್ಚಲಿದೆ.

ಯಾವುದಕ್ಕೂ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಕಾಯೋಣ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ದೇಶ ಗೆಲ್ಲಲಿ ಅಷ್ಟೇ!

ಮತದಾನಕ್ಕೆ ಮುನ್ನ ಒಮ್ಮೆ ಹಳೆಯದನ್ನು ಮೆಲುಕು ಹಾಕಿ!!

ಮತದಾನಕ್ಕೆ ಮುನ್ನ ಒಮ್ಮೆ ಹಳೆಯದನ್ನು ಮೆಲುಕು ಹಾಕಿ!!

ರಾಮಮಂದಿರದ ಕುರಿತಂತೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಎಂದಿಗೂ ಹಿಂದೂಗಳ ಪರವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಲೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈಗ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅವರು ನಾಟಕಕ್ಕಾಗಿಯಾದರೂ ಜನಿವಾರ ಧರಿಸುವ, ರಾಮಭಕ್ತರೆನ್ನುವ, ಶಿವಭಕ್ತರೆನ್ನುವ, ನಡೆಯಲು ಬಾರದಿದ್ದರೂ ಕಚ್ಚೆಪಂಚೆ ಉಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಇಂತಹ ಅವಕಾಶವಾದಿಗಳ ಮೇಲೆ ಅಸಹ್ಯ ಹುಟ್ಟುವಂತಿದೆ.

ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪುಗಳು ನೆನಪಾಗೋದು ಒಬ್ಬರೇ ಕುಳಿತಾಗ. ಅಧಿಕಾರ, ಐಶ್ವರ್ಯ ಬಳಿ ಇರುವಾಗ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶವೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾವಾಗ ಅವುಗಳಿಂದ ದೂರವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತೇವೆಯೋ ಆಗಲೇ ಹಳೆಯದ್ದೆಲ್ಲಾ ನೆನಪಾಗಿ ಕಣ್ಣೀರಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗೋದು. ಈಗ ರಾಹುಲ್ ಮತ್ತು ಸೋನಿಯಾ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಅಥವಾ ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೀಗೆಯೇ ಇದೆ. ಅವರ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಅವರು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯವೋ ಮತದಾನಕ್ಕೆ ಮುನ್ನ ನಾವು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಅಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ. ಮತದಾನ ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪಿಗೆ ನಮಗೂ ಒಂದು ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ಆಗುವುದು ಬೇಡವೇ!

2

ಹಿಂದೂಗಳ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಆರಂಭದಿಂದಲೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನದ್ದು ಮಲತಾಯಿ ಧೋರಣೆಯೇ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಹೊಸ್ತಿಲಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಸರ್ವಪಂಥ ಪ್ರತಿನಿಧಿ ಎಂದು ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನೆಹರೂ ಮಾಡಿದ ಪ್ರಯಾಸ ಅಂತಿಂಥದ್ದಲ್ಲ. ಸರದಾರ್ ಪಟೇಲರನ್ನು ಬೇಕಂತಲೇ ಹಿಂದೂ ಮೂಲಭೂತವಾದಿ ಎಂದು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಜನನಾಯಕರಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು ನೆಹರೂರವರೇ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದವರನ್ನು ನಾಯಕರಾಗಿಸುವ ಬೇಡದವರನ್ನು ತುಳಿಯುವ ವಾತಾವರಣ ಸೃಷ್ಟಿಮಾಡುವ ತಾಕತ್ತು ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಇದೆ! ಗಾಂಧೀಜಿಯ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಓಲೈಕೆಗೆ ಪ್ರಯಾಸಪಟ್ಟ ನಾಯಕರುಗಳಿಂದಾಗಿ ಹಿಂದೂಗಳು ಸದಾ ಹಿಂದೆಯೇ ಉಳಿದುಬಿಟ್ಟರು. ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿ ಸಾಮಥ್ರ್ಯಗಳ ಅರಿವು ಅವರಿಗಾಗಲಿಲ್ಲ. ಪದೇ ಪದೇ ಮುಸಲ್ಮಾನರನ್ನು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕೂರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ನೀತಿಯಿಂದಾಗಿ ಬೂಟಾಟಿಕೆಯ ಹಿಂದೂಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಮುಸಲ್ಮಾನರು ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂಗಳನ್ನು ಕೊಂದಾಗಲೂ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಬಾರದು, ಬದಲಿಗೆ ಹಿಂದೂಗಳು ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಕೃತ್ಯವನ್ನು ಖಂಡಿಸಿದರೂ ಅಂಥವರನ್ನು ಸಮಾಜಕಂಟಕರೆಂದು ಬಿಂಬಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಆಫೀಸುಗಳಿಂದಲೇ ಹುಟ್ಟಿದ್ದು. ಇದನ್ನು ಸಮಾಜದ ಮೂಲೆ-ಮೂಲೆಗೆ ತಲುಪಿಸುವ ಪತ್ರಕರ್ತರು, ಅಧಿಕಾರಿಗಳು, ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಉಪನ್ಯಾಸಕರು ಇವರುಗಳನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಸೃಷ್ಟಿಮಾಡಿಕೊಂಡಿತು. ಕಳೆದ ಏಳು ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತವೆಂಬ ಗಂಗಾ ಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ಈ ಬಗೆಯ ಜಾತ್ಯತೀತವಾದದ ವಿಷಪ್ರಾಶನ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಆಯ್ತು. ಕಾಶ್ಮೀರದಿಂದ ಪಂಡಿತರನ್ನು ಓಡಿಸಿದ್ದು ನೆನಪಿದೆಯಲ್ಲವೇ? ಏಕಾಏಕಿ ಮುಸಲ್ಮಾನರು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಸಹಕಾರ ಪಡೆದು ಪಂಡಿತರ ಹತ್ಯೆ ಮಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದಾಗ ರಾಜ್ಯ ಬಿಟ್ಟು ಓಡದೇ ಅವರಿಗೆ ಮತ್ತೇನು ದಾರಿ ಇತ್ತು ಹೇಳಿ? ಆದರೆ ಇಂದಿಗೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಬಂಧನಕ್ಕೊಳಗಾದ ತರುಣರ ಕುರಿತಂತೆ ಅನುಕಂಪ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು ಕಾಶ್ಮೀರದ ಪಂಡಿತರ ಕುರಿತಂತೆ ಒಂದು ಹನಿ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸಿಲ್ಲ. ಸಿಖ್ಖರ ನರಮೇಧವಾದಾಗಲೂ ಹೀಗೆಯೇ. ಇಂದಿರಾರೊಬ್ಬರ ಹತ್ಯೆಯನ್ನು ಕೆಲವೇ ಸಿಖ್ಖರು ಮಾಡಿದ್ದರೆಂಬ ಒಂದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಸಿಖ್ಖರ ನರಮೇಧವನ್ನೇ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರು ಮಾಡಿದ್ದರಲ್ಲ, ಇಂದಾದರೂ ಆ ನೋವು ಅವರಿಗಿದೆಯೇ? ಸ್ವತಃ ರಾಜೀವ್ ದೊಡ್ಡದೊಂದು ಮರ ಬಿದ್ದಾಗ ಈ ರೀತಿಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಾಗುವುದು ಸಹಜ ಎಂದು ನರಮೇಧವನ್ನೇ ಸಮಥರ್ಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರಲ್ಲ. ಇವರನ್ನೆಲ್ಲಾ ನರಹಂತಕರು ಎಂದು ಕರೆದರೆ ತಪ್ಪಾಗುವುದೇ? ಮುಸಲ್ಮಾನರನ್ನು ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯ ಕಳಂಕದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲು ಅವರನ್ನು ಮುಖ್ಯವಾಹಿನಿಗೆ ತರುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹಿಂದೂ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ ಎಂಬ ಪದಪ್ರಯೋಗ ಮಾಡುತ್ತಾ ಹಿಂದೂಗಳನ್ನು ಕಟಕಟೆಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸುವ ಯತ್ನ ಮಾಡಿತಲ್ಲ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು, ಇಂದು ಮತಗಳಿಕೆಗಾಗಿ ಹಿಂದುತ್ವದ ಸೋಗು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲ! ಹಿಂದಿನದ್ದೆಲ್ಲಾ ಮರೆತು ವೋಟು ಹಾಕುವಂತೆ ಕೇಳಲು ಅವರಿಗೆ ಮನಸ್ಸಾದರೂ ಹೇಗೆ ಬರುತ್ತದೆ? ಮಧ್ಯಪ್ರದೇಶದ ಭೋಪಾಲ್ನಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ ಪದಪ್ರಯೋಗಕ್ಕೆ ಕಾರಣನಾದ ದಿಗ್ವಿಜಯ್ಸಿಂಗರೆದುರಿಗೆ ಸಾಧ್ವಿ ಪ್ರಜ್ಞಾಸಿಂಗರನ್ನು ಕಣಕ್ಕಿಳಿಸಿ ಬಿಜೆಪಿ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಜನತೆಗೆ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದೆ. ಅಲ್ಲವೇ ಮತ್ತೇ? ಸುಮಾರು 9 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅನವಶ್ಯಕವಾಗಿ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬಗೆ-ಬಗೆಯ ಯಾತನೆಗಳಿಗೆ ಆಕೆಯನ್ನು ಗುರಿಪಡಿಸಿ, ಮೂರು ಬಾರಿ ಮಂಪರು ಪರೀಕ್ಷೆ, ನಾಲ್ಕು ಬಾರಿ ಸುಳ್ಳು ಪತ್ತೆ ಯಂತ್ರದ ಮೂಲಕ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿ ಕೊನೆಗೂ ಒಂದು ಚಾಜರ್್ಶೀಟನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸದೇ ಆಕೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಒಂದು ಸಾಕ್ಷಿಯನ್ನೂ ಹುಡುಕಲಾಗದೇ ಕೊನೆಗೆ ಕೈ ಚೆಲ್ಲಿದ ತನಿಖಾ ದಳದ ಸಾಹಸದ ಕುರಿತಂತೆ ಮಾತನಾಡಬೇಕೋ ಅಥವಾ ಸೂರತ್ನಲ್ಲಿ ಮೋದಿಯ ಕುರಿತು ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡಿದ ಈಕೆಯನ್ನು ಸುಳ್ಳು ಆರೋಪದ ಮೇಲಾದರೂ ಬಂಧಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಆಜ್ಞೆ ಹೊರಡಿಸಿದ ದಿಗ್ವಿಜಯ್ಸಿಂಗ್ರಂಥವರನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಬೇಕೋ ನೀವೇ ಯೋಚಿಸಿ! ಮತ ಚಲಾಯಿಸುವ ಮುನ್ನ ಒಮ್ಮೆ ಸಾಧ್ವಿ ಪ್ರಜ್ಞಾಸಿಂಗರಿಗೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಸಕರ್ಾರ ಕೊಟ್ಟ ಕಿರುಕುಳವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಡಿ.

3

ಹಾಗಂತ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಹಿಂದೂವಿರೋಧ ಇಲ್ಲಿಗೇ ಮುಗಿಯಲಿಲ್ಲ. ರಾಮಸೇತುವನ್ನು ಒಡೆಯಬೇಕೆಂದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ರಾಮಮಂದಿರದ ಕುರಿತಂತೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಎಂದಿಗೂ ಹಿಂದೂಗಳ ಪರವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಲೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈಗ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅವರು ನಾಟಕಕ್ಕಾಗಿಯಾದರೂ ಜನಿವಾರ ಧರಿಸುವ, ರಾಮಭಕ್ತರೆನ್ನುವ, ಶಿವಭಕ್ತರೆನ್ನುವ, ನಡೆಯಲು ಬಾರದಿದ್ದರೂ ಕಚ್ಚೆಪಂಚೆ ಉಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಇಂತಹ ಅವಕಾಶವಾದಿಗಳ ಮೇಲೆ ಅಸಹ್ಯ ಹುಟ್ಟುವಂತಿದೆ.

4

ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ವಿಷಯದಲ್ಲೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನದು ಮಹಾ ಸಾಧನೆಯೇ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಹೊಸ್ತಿಲಲ್ಲಿ ಸೈನ್ಯಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಜೀಪುಗಳನ್ನು ಕೊಳ್ಳುವ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಶುರುವಾದ ಹಗರಣಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ವಿಐಪಿಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತೊಯ್ಯುವ ಅಗಸ್ಟಾವೆಸ್ಟ್ಲ್ಯಾಂಡ್ ಹೆಲಿಕಾಪ್ಟರ್ನವರೆಗೂ ಬೊಕ್ಕಸಕ್ಕೆ ಸಲ್ಲಬೇಕಾದ ಕೋಟ್ಯಂತರ ರೂಪಾಯಿ ಲೂಟಿಯಾಗಿ ಹೋಯ್ತು. ಸೈನ್ಯದ ಆಧುನೀಕರಣಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಬೋಫೋಸರ್್ ಹಗರಣಗಳ ಕಾರಣದಿಂದ ಮೈಲಿಗೆಯಾಯ್ತು. ಇನ್ನು 2ಜಿ, 3ಜಿ ಹಗರಣಗಳು, ಸೋನಿಯಾ ಅಳಿಯ ರಾಬಟರ್್ ವಾದ್ರಾನ ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲದಷ್ಟು ಭೂ ಹಗರಣಗಳು, ಕಲ್ಲಿದ್ದಲಿನ ಹರಾಜಿನಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳ ಲೂಟಿ, ಇವೆಲ್ಲವೂ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಬಲುದೊಡ್ಡ ಕೊಡುಗೆ. ಭೋಪಾಲ್ನ ಅನಿಲ ದುರಂತಕ್ಕೆ ಕಾರಣನಾದ ಆ್ಯಂಡರ್ಸನ್ನ ವಿಚಾರಣೆಯೂ ನಡೆಸದೇ ಬಿಟ್ಟುಕಳಿಸಿದ್ದು, ಬೋಫೋಸರ್್ನ ಕ್ವಟ್ರೋಚಿಯನ್ನು ಗೌರವಯುತವಾಗಿ ಬಿಳ್ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಇವರೇ ಅಲ್ಲವೇನು? ಅಗಸ್ಟಾವೆಸ್ಟ್ಲ್ಯಾಂಡಿನಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗೆ ಲಂಚವನ್ನು ಕೊಟ್ಟ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಮಿಶೆಲ್ ವ್ಯಾಪ್ತಿಗೇ ಸಿಗದೇ ದುಬೈನಲ್ಲಿ ಹಾಯಾಗಿ ತಿರುಗಾಡಿಕೊಂಡಿರುವಂತಾಗಿದ್ದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಅವಧಿಯಲ್ಲೇ. ಮತ ಹಾಕುವಾಗ ನಾವು ಕಟ್ಟಿದ ತೆರಿಗೆ ಹಣಕ್ಕೆ ಕನ್ನ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ ಇವರನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಮಿಶೆಲ್ನನ್ನು ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಬಂದ, ರಾಜೀವ್ ಸಕ್ಸೇನಾ, ರಾಜೇಶ್ ತಲವಾರ್ನಂತಹ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರ ದಲ್ಲಾಳಿಗಳನ್ನು ಹೆಡೆಮುರಿಕಟ್ಟಿ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಬಂದ, ಛೋಟಾ ರಾಜನ್ರಂತಹ ಮಾಫಿಯಾ ಮಹಿಮರನ್ನು ಸದ್ದಿಲ್ಲದಂತೆ ಶರಣಾಗಿಸಿದ ಈ ಐದು ವರ್ಷಗಳ ಸಕರ್ಾರವನ್ನೂ ಮರೆಯಬೇಡಿ!

ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಆಥರ್ಿಕ ಸ್ಥಿತಿ ಹೇಗಿತ್ತು ಗೊತ್ತಿದೆ ತಾನೇ? ಸಿರಿವಂತರಿಗೆ ಏಕಾಕಿ ಸಾಲವನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಅದು ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ಮರಳದೇ ಎನ್ಪಿಎ ಆಗಿ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದುದು ಅವರದ್ದೇ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ. ರೂಪಾಯಿ ತಳಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ತಲುಪಿ ಭಾರತದ ಆಥರ್ಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ದಿನೇ ದಿನೇ ಕುಸಿಯುತ್ತಿದ್ದುದು ಆಥರ್ಿಕ ತಜ್ಞ ಮನಮೋಹನ್ ಸಿಂಗರು ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಿದ್ದಾಗಲೇ. ರೂಪಾಯಿಯನ್ನು ಫ್ರಜೈಲ್-5ನಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು ಮರೆತಿಲ್ಲ ತಾನೇ? ಹಣದುಬ್ಬರ ಮುಗಿಲೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದು ಶೇಕಡಾ ಹತ್ತನ್ನು ದಾಟಿದ್ದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ತಾಯಂದಿರಿಗೂ ನೆನಪಿರಲೇಬೇಕಾದ ಸಂಗತಿ. ಧಾನ್ಯಗಳ ಬೆಲೆಗಳು ಯಾವಾಗ ದುಪ್ಪಟ್ಟಾಗುತ್ತಿತ್ತೋ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಯಾರೂ ಊಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾವಾಗ ಈರುಳ್ಳಿಯಂತಹ ದಿನಬಳಕೆಯ ಪದಾರ್ಥ ಬಡವರಿಗೆ ಕೊಳ್ಳಲು ಅಸಾಧ್ಯವೆನಿಸುವಷ್ಟು ಏರಿ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಿತ್ತೋ ದೇವರೇ ಬಲ್ಲ. ಕಳೆದ ಐದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬದಲಾಗಿ ಹೋಯ್ತು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಾಲ ಪಡೆದವರು ಮೋದಿಯ ಕಠಿಣ ಆಡಳಿತ ತಾಳಲಾಗದೇ ದೇಶಬಿಟ್ಟು ಓಡಿಹೋದರು. ಫ್ರಜೈಲ್5ನಲ್ಲಿದ್ದ ಭಾರತದ ಆಥರ್ಿಕ ಸ್ಥಿತಿ ಜಗತ್ತಿನ ಆರನೇ ದೊಡ್ಡ ಆಥರ್ಿಕ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿದ್ದು ಈ ಐದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲೇ. ಹಣದುಬ್ಬರ ಈಗ ಅದೆಷ್ಟು ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿದೆ ಎಂದರೆ ಕಳೆದ ಐದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಲೆ ಏಕಾಕಿ ಏರಿದ್ದನ್ನು ಯಾರು ನೋಡಿಯೇ ಇಲ್ಲ. 23ಕ್ಕೆ ಮತಚಲಾಯಿಸುವಾಗ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದಿರುವ ಅಡುಗೆಮನೆಯನ್ನು, ಸದೃಢವಾಗಿರುವ ಬೊಕ್ಕಸವನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ!

5

ಸೇನೆಯ ಕಥೆ ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕಿಂತಲೂ ಕಠಿಣವಾದ್ದು. ಸೈನಿಕನಾಗುವುದು ಎರಡು ತುತ್ತಿನ ಊಟಕ್ಕಾಗಿ ಎಂಬ ಮಾತು ಕನರ್ಾಟಕದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳ ಬಾಯಿಂದ ಕೇಳಿದ್ದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅನೇಕ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನಾಯಕರ ಮನೋಗತವೂ ಆಗಿತ್ತು. ಸೇನೆಯ ಅಗತ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದವರು ನೆಹರೂ. ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಫಲವನ್ನು 62ರ ಚೀನೀ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಆನಂತರವೂ ನಾವೇನು ಸುಧಾರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಸೈನ್ಯಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪಮಟ್ಟಿಗೆ ಗೌರವ ಸಂದಿದ್ದು ಅಟಲ್ಜಿಯವರು ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಿದ್ದಾಗಲೇ. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ತೀರಿಕೊಂಡ ಸೈನಿಕರ ಶವಗಳು ಮನೆಗೂ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಸೈನ್ಯದ ಆಧುನೀಕರಣಕ್ಕೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಎಂದಿಗೂ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ಬೋಫೋಸರ್್ ಬಂದನಂತರ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಟ್ಯಾಂಕುಗಳ ಸೇರ್ಪಡೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ವೇಗವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಚೀನೀ ನೌಕಾಶಕ್ತಿಯ ಮುಂದೆ ಭಾರತದ ನೌಕಾಪಡೆ ಪೇಲವವಾಗಿತ್ತು. ವಾಯುಸೇನೆಯಲ್ಲಿ ವಿಮಾನಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದ್ದಲ್ಲದೇ ಹೊಸ ವಿಮಾನಗಳ ಸೇರ್ಪಡೆಯೂ ನಿಂತುಹೋಗಿದ್ದರಿಂದ ಚೀನಾ ಬಿಡಿ ನಾವು ಪಾಕಿಸ್ತಾನವನ್ನೆದುರಿಸುವುದೂ ಕಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಸೈನಿಕರಂತೂ ಇತರೆ ಸಕರ್ಾರಿ ನೌಕರರಂತೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ನಿವೃತ್ತಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಡುವುದನ್ನೇ ಬದುಕೆಂದು ಭಾವಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಈ ಐದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಸೈನಿಕನ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಎಂದಾದರೂ ಊಹಿಸಿಕೊಂಡು ನೋಡಿ. ಒನ್ ರ್ಯಾಂಕ್ ಒನ್ ಪೆನ್ಷನ್ ಘೋಷಣೆ ಮಾಡಿ ನಿವೃತ್ತಿಯ ನಂತರವೂ ಆತನಿಗೆ ಸಿಗುವ ಗೌರವದ ಕುರಿತಂತೆ ಮೋದಿ ಖಾತ್ರಿ ಪಡಿಸಿದರಲ್ಲದೇ ಭೂಸೇನೆಗೆ ನಾಲ್ಕಾರು ಬಗೆಯ ಹೊಸ ಟ್ಯಾಂಕುಗಳನ್ನು ಸೇರ್ಪಡೆಗೊಳಿಸುವ ಮೂಲಕ ವಿಶೇಷ ಶಕ್ತಿ ತುಂಬಿದರು. ಅಪಾಚಿ ಚಿನೂಕ್ ಹೆಲಿಕಾಪ್ಟರುಗಳು ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೇ ಬಂದವು. ಬುಲೆಟ್ಪ್ರೂಫ್ ಜಾಕೆಟುಗಳು, ಹೆಲ್ಮೆಟ್ಟುಗಳು ಜೊತೆಗೆ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಚೀರಿ ಬಿಸಾಡುವ ಅಮೇರಿಕಾದ ಸ್ನೈಪರ್ ರೈಫಲ್ಲುಗಳೂ ಕೂಡ ಈ ಹೊತ್ತಲ್ಲೇ ಬಂದದ್ದು. ಭಾರತದಲ್ಲೇ ಈಗ ರಷ್ಯಾದ ಸಹಯೋಗದೊಂದಿಗೆ ಸಬ್ಮರಿನ್ಗಳು ನಿಮರ್ಾಣಗೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ. ಮಧ್ಯವತರ್ಿಗಳೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಫ್ರಾನ್ಸಿನಿಂದ ರಫೇಲನ್ನು ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಒಪ್ಪಂದ ನಿಜಕ್ಕೂ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಯೇ ಸರಿ. ವೃದ್ಧಿಸಿದ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿಯೇ ಸೈನಿಕ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಮೇಲೆ ಸಜರ್ಿಕಲ್ ಸ್ಟ್ರೈಕ್ ಮಾಡಿ ಉಗ್ರರನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದ್ದು. ಪಾಕಿಸ್ತಾನದೊಳಕ್ಕೆ ನುಗ್ಗಿ ವಾಯುಸೇನೆ ಏರ್ಸ್ಟ್ರೈಕ್ ಮಾಡಿ ಬರಲೂ ಕೂಡ ಈ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವೇ ಕಾರಣವಾಯ್ತು. ಮುಂಬೈ ದಾಳಿಯಲ್ಲಿ 180 ಭಾರತೀಯರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಾಗಲೂ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನೀಡದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಮತ್ತು ಒಬ್ಬ ವಿಂಗ್ ಕಮ್ಯಾಂಡರ್ ಅಭಿನಂದನ್ಗಾಗಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧಕ್ಕೇ ಸಜ್ಜಾದ ಮೋದಿ ಇವೆರಡರಲ್ಲೂ ಅಂತರ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲವೇ. ಮತ ಹಾಕುವ ಮುನ್ನ ನೀವೊಬ್ಬರೇ ಕುಳಿತು ಆಲೋಚಿಸಿ!

ಒಮ್ಮೆ ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮರುಕಳಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಅರ್ಥವೂ ಇಲ್ಲ. ಮತದಾನವೆನ್ನುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತ ಮತ್ತು ಪ್ರಬುದ್ಧ ಕಾರ್ಯ. ಯಾರಿಗೆ ಮತ ಚಲಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಆಲೋಚಿಸಿ, ಅವಲೋಕಿಸಿಯೇ ಮತದಾನ ಮಾಡಿ. ಮೊದಲ ಹಂತದ ಮತದಾನಕ್ಕಿಂತಲೂ ಈ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮತದಾನವಾಗುವಂತೆ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಪ್ರಯತ್ನಿಸೋಣ. ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಈ ವೈಭವ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಮುಟ್ಟುವಲ್ಲಿ ನಾವೂ ಪಾತ್ರಧಾರಿಗಳಾಗೋಣ!

ಭಾರತದ ನಿರ್ಮಾಣ ಕೈ ಬೆರಳ ತುದಿಯಲ್ಲಿದೆ!

ಭಾರತದ ನಿರ್ಮಾಣ ಕೈ ಬೆರಳ ತುದಿಯಲ್ಲಿದೆ!

ಪುಲ್ವಾಮಾ ದಾಳಿಯವರೆಗೂ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವನ್ನು ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ರಾಷ್ಟ್ರವೆಂದಷ್ಟೇ ಬಿಂಬಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಭಾರತ ಆನಂತರ ತನ್ನ ದಿಕ್ಕನ್ನು ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿಸಿದೆ. ಈಗ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವನ್ನು ಪೂತರ್ಿ ನಷ್ಟಗೊಳಿಸುವುದೇ ಭಾರತದ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಭಾರತದ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಇಷ್ಟೂ ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಉಂಡ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಈಗ ಭಾರತದ ದ್ವೇಷದ ಬೇಗೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದೆ.

ಮೋದಿ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಬಹುವಾದ ಆತಂಕಕ್ಕೊಳಗಾಗಿರೋದು ಇಬ್ಬರೇ. ಒಂದು ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಮತ್ತೊಂದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು. ಮೊದಲು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಕಥೆಯನ್ನೇ ಹೇಳುವುದೊಳಿತೇನೊ. ಚೀನಾದೊಂದಿಗೆ ಒನ್ ಬೆಲ್ಟ್ ಒನ್ ರೋಡ್ ಯೋಜನೆಗೆ ಸಹಿ ಹಾಕಿದಾಗಿನಿಂದ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ದೆಸೆಯೇ ಹಾಳಾಗಿ ಹೋಗಿದೆ. ಚೀನಾ ಜಗತ್ತಿನ ಅನೇಕ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೆ ಸಾಲಕೊಟ್ಟು ಅದನ್ನು ತೀರಿಸಲಾಗದ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಳ್ಳಿ ಆ ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನೇ ಆಪೋಶನ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಬಂದಿರುವುದು ಈಗ ಹೊಸತಾಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಶ್ರೀಲಂಕಾ ಹಂಬನ್ತೋಟ ಬಂದರು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಚೀನಾದಿಂದ ಸಾಲಪಡೆದು ತೀರಿಸಲಾಗದೇ ಆ ಬಂದರನ್ನೇ ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ತಲುಪಿದ್ದು ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತೇ ಇದೆ. ಚೀನಾದ ಈ ನಡೆಯನ್ನು ಅರಿತೇ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶ ಬಲು ಹಿಂದೆಯೇ ಚಿತ್ತಗಾಂಗ್ ಬಂದರನ್ನು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟಿದ್ದು. ಮಾಲ್ಡೀವ್ಸ್ನ ಹೊಸ ಅಧ್ಯಕ್ಷರು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದು ಚೀನಾದ ಸಾಲ ತೀರಿಸಲು ಭಾರತದ ಸಹಕಾರ ಬೇಕು ಎಂದು ಕೇಳಿದ್ದೂ ಈ ಕಾರಣಕ್ಕೆ! ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೀಗಿಲ್ಲ. ಹುಟ್ಟಿದಾರಭ್ಯ ಭಾರತ ವಿರೋಧಿ ಚಿಂತನೆಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ಅಧಿಕಾರ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲಿನ ಸಹಕಾರ ಪಡೆದು ಬದುಕುವ ಛಾತಿಯಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಅದೇ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿರುವ ಐಎಸ್ಐ ಹೀಗಾಗಲು ಬಿಡುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಭಾರತ ವಿರೋಧಿಯಾಗಿರುವ ಚೀನಾ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಸರ್ವಋತು ಮಿತ್ರ ಎನಿಸಿರೋದು. ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಚೀನಾ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುವಂತೆ ಕಂಡರೂ ಅದು ತನ್ನ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಯ ಯೋಜನೆಗಳಿಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿಯೇ ಇದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಈಗೀಗ ಅರಿವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಜೈಶ್-ಎ-ಮೊಹಮ್ಮದ್ ಮತ್ತು ಮೌಲಾನಾ ಮಸೂದ್ ಅಜರ್ನ ಬೆಂಬಲಕ್ಕೆ ಚೀನಾ ನಿಂತಿರುವುದು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೇಮದಿಂದಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ತಾನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡಿರುವ ಒನ್ ಬೆಲ್ಟ್ ಒನ್ ರೋಡ್ ಯೋಜನೆಗೆ ಈ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರಿಂದ ತೊಂದರೆಯಾಗಬಾರದೆಂಬ ದೂರದೃಷ್ಟಿ ಅದರದ್ದು. ಚೀನಾ ಈ ಯೋಜನೆಯ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಹಣವನ್ನು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದಲ್ಲಿ ಸಾಲದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹೂಡಿಕೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಅದನ್ನು ತೀರಿಸಲಾಗದೇ ಈಗ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ವಿಲವಿಲನೇ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದೆ.

6

ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬರುವ ಮುನ್ನ ಚೀನಾದ ವಿರುದ್ಧ ಗುಟುರು ಹಾಕುವ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವಿರದಿದ್ದ ಭಾರತವನ್ನು ಜಗತ್ತು ಮೂಸಿಯೂ ನೋಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಗೆಲ್ಲಾ ಭಾರತದ ಪರವಾಗಿ ದನಿ ಎತ್ತುತ್ತಿದ್ದುದು ರಷ್ಯಾ ಮಾತ್ರ. ಜಗತ್ತೆಲ್ಲ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿಯೋ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿಯೋ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಪರವಾಗಿ ನಿಂತು ಏಷ್ಯಾ ಖಂಡದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮದೊಂದು ನೆಲೆ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಕೆಲವೊಂದು ಬಾರಿ ರಷ್ಯಾ ಕೂಡ ಭಾರತವನ್ನು ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಸಂಭಾಳಿಸಬಹುದು ಎಂಬ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಜೊತೆಗೇ ನಿಂತಿದ್ದನ್ನು ನಾವು ನೋಡಿದ್ದೇವೆ. ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ 1965ರ ಯುದ್ಧದ ನಂತರ ತಾಷ್ಕೆಂಟ್ ಒಪ್ಪಂದವಾಗಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಹಿನ್ನಡೆಯಾದುದ್ದಲ್ಲದೇ ರತ್ನದಂತಹ ಪ್ರಧಾನಿಯನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಪ್ರಧಾನಿಯಾದ ಮೇಲೆ ಚಿತ್ರಣವೇ ಬದಲಾಯ್ತು. ಆರಂಭದಲ್ಲಿಯೇ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದೊಂದಿಗೆ ಸುಮಧುರ ಬಾಂಧವ್ಯ ಹೊಂದುವ ತಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ತೆರೆದಿಟ್ಟ ಮೋದಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ವಿರೋಧದ ನಡುವೆಯೂ ನವಾಜ್ ಶರೀಫ್ರೊಂದಿಗಿನ ತಮ್ಮ ಗೆಳೆತನವನ್ನು ಬಲಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡರು, ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೂ ಹೋಗಿ ಬಂದರು. ಆದರೆ ಭಾರತದ್ವೇಷದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ಹುಟ್ಟಿರುವ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ವಿಕಾಸದ ಕಲ್ಪನೆ ಎಳ್ಳಷ್ಟೂ ಇಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಅದು ಮತ್ತೆ ಚೀನಾದ ಸೆರಗಿನಡಿ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ಆಟವಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿತು. ಹೊಸ ಭಾರತದ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಸ್ಪಂದಿಸಿದ ಬಾಂಗ್ಲಾ, ಮಯನ್ಮಾರ್, ಶ್ರೀಲಂಕಾಗಳು ಬದಲಾವಣೆಯ ಹೊಸದಿಕ್ಕಿನತ್ತ ದಾಪುಗಾಲಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟವು. ಶ್ರೀಲಂಕಾದ ಹೊಸ ಪ್ರಧಾನಿಯಂತೂ ಹಂಬನ್ತೊಟವನ್ನು ಚೀನಾದ ತೆಕ್ಕೆಯಿಂದ ಭಾರತದ ಕೈಲಿಟ್ಟು ನಿರಾಳವಾಗಿಬಿಟ್ಟರು. ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಜಗತ್ತು ಭಾರತದ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ತಾನೂ ಜೋಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಆನಂತರವೇ ಚೀನಾವನ್ನೆದುರಿಸಲು ಭಾರತ ಸಕ್ಷಮವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಭಾರತದೊಂದಿಗೆ ನಿಂತರೆ ಜಾಗತಿಕವಾಗಿ ಹಬ್ಬುತ್ತಿರುವ ಚೀನಾದ ಪ್ರಭೆಯನ್ನು ಮೆಟ್ಟಿ ನಿಲ್ಲಬಹುದು ಎಂಬ ನಿರ್ಣಯಕ್ಕೆ ಅನೇಕ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಬಂದಿದ್ದು. ಅಮೇರಿಕಾ ಅಂತೂ ಭಾರತವನ್ನು ಮುಕ್ತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ತಬ್ಬಿಕೊಳ್ಳಲು ಇದೇ ಬಲುದೊಡ್ಡ ಕಾರಣವಾಯ್ತು. ಭಾರತ ಹಂತ-ಹಂತವಾಗಿ ಚೀನಾವನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿ ಏಷ್ಯಾದ ಗೂಳಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆದುನಿಲ್ಲುವ ಎಲ್ಲಾ ಸಂಭಾವ್ಯತೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಿತು. ಡೋಕ್ಲಾಂನಲ್ಲಿ ಚೀನಾವನ್ನು ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿಸಿದ ನಂತರ, ದಕ್ಷಿಣ ಚೀನಾ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸ್ವಾಮ್ಯವನ್ನು ಪ್ರದಶರ್ಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಭಾರತ ಬಲವಾಗಿಯೇ ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ದೂರದ ಆಫ್ರಿಕಾದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲೂ ತನ್ನ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿಕೊಂಡು ಇಂಡಿಯನ್ ಓಶನ್ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ತಾನೇ ಸಾರ್ವಭೌಮ ಎಂದು ಭಾರತ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿದ ನಂತರವಂತೂ ಜಗತ್ತಿಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸದೇ ಬೇರೆ ದಾರಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಪರಿಣಾವೇನು ಗೊತ್ತೇ? ಈಗ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಜೊತೆಗೆ ಚೀನಾ ಮಾತ್ರ ಬಲವಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ, ಭಾರತದೊಂದಿಗೆ ಇಡೀ ಜಗತ್ತು ಆತುಕೊಳ್ಳಲು ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಿದೆ.

IED BLAST IN SRINAGAR

ಪುಲ್ವಾಮಾ ದಾಳಿಯವರೆಗೂ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವನ್ನು ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ರಾಷ್ಟ್ರವೆಂದಷ್ಟೇ ಬಿಂಬಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಭಾರತ ಆನಂತರ ತನ್ನ ದಿಕ್ಕನ್ನು ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿಸಿದೆ. ಈಗ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವನ್ನು ಪೂತರ್ಿ ನಷ್ಟಗೊಳಿಸುವುದೇ ಭಾರತದ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಭಾರತದ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಇಷ್ಟೂ ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಉಂಡ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಈಗ ಭಾರತದ ದ್ವೇಷದ ಬೇಗೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದೆ. ಪುಲ್ವಾಮಾ ದಾಳಿಯ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತುಹೋಗಿದ್ದ ವ್ಯಾಪಾರ ಸಂಬಂಧವೇನೋ ಮತ್ತೆ ಕುದುರಿಕೊಂಡಿದೆ ನಿಜ, ಆದರೆ ಜಗತ್ತು ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಒಂದಿನಿತೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡದಂತೆ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಭಾರತ ವಿಕ್ರಮವನ್ನೇ ಸಾಧಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಆಥರ್ಿಕವಾಗಿ ಪೂರ್ಣ ಬಸವಳಿದು ಬೆಂಡಾಗಿರುವ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಐಎಮ್ಎಫ್ನ ಬಳಿ ಪುನಶ್ಚೇತನಕ್ಕಾಗಿ ಸಾಲ ಪಡೆಯಲು ಕೈಚಾಚಿತ್ತು. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಭಾರತದೊಂದಿಗೆ ಮಾತುಕತೆ ಪುನರಾರಂಭಗೊಂಡರೆ ಮಾತ್ರ ಸಾಲದ ವಿಚಾರ ಮಾತನಾಡಬಹುದು ಎಂದು ಷರತ್ತು ವಿಧಿಸಿದ್ದ ಐಎಮ್ಎಫ್ ಆನಂತರ ತಜ್ಞ ಸಮಿತಿಯೊಂದನ್ನು ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಕಳಿಸಿ ಒಂದಷ್ಟು ನಿಯಮಾವಳಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಾಲವನ್ನು ಕೊಡಲು ಬಯಕೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದೆ. ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಆಥರ್ಿಕ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಕುಸಿಯುತ್ತಲೇ ಸಾಗಿದ್ದು ಅದರ ಜಿಡಿಪಿ ಐದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಕೆಳಗಿಳಿದಿದೆ. ಐಎಮ್ಎಫ್ನ ತಜ್ಞರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪುವುದಾದರೆ ಜಿಡಿಪಿ ದರ ಇನ್ನೈದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಈಗಿನ ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ಕುಸಿಯುತ್ತದೆ. ಅದರ ಜೊತೆ-ಜೊತೆಗೆ ಹಣದುಬ್ಬರ ಪ್ರಮಾಣ ಹಿಮಾಲಯದೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಏರುತ್ತಿದೆ. ಆಥರ್ಿಕ ವೃದ್ಧಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಾ ಹಣದುಬ್ಬರ ಏರುತ್ತಾ ಸಾಗುವ ಇಂತಹ ಸ್ಥಿತಿ ಎಂತಹ ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನೂ ದಾರಿದ್ರ್ಯದ ಪಟ್ಟಿಗೆ ತಳ್ಳಬಲ್ಲದು. ಈ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಭಾರತದೊಂದಿಗೆ ತಗಾದೆ ತೆಗೆಯದೇ ಸೂಕ್ತ ಸಂಬಂಧಕ್ಕಾಗಿ ಕೈಚಾಚಿದ್ದರೆ ಒಂದಷ್ಟು ಲಾಭವಾದರೂ ಆಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗೆ ಲಾಭ ಮಾಡಿಕೊಡುವ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅವರು ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಎಡವಟ್ಟುಗಳಿಂದಾಗಿ ಈಗ ಸಂಕಟದ ಸರಮಾಲೆಯನ್ನೇ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಭಾರತದಿಂದ ವಾಯುದಾಳಿಗೊಳಗಾದ ನಂತರ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದ ಗೌರವ ಸೊನ್ನೆಗಿಂತಲೂ ಬಲು ಕೆಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದೆ. ಈ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಭಾರತ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವನ್ನು ಕಪ್ಪುಪಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಯಾರೂ ಸಾಲವೇ ಕೊಡದಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಡುವ ಧಾವಂತದಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟೂಬಿಡದೇ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಐಎಮ್ಎಫ್ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡ ತರಬಲ್ಲಂತಹ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೆ ಭಾರತ ತಾನು ಒತ್ತಡ ತಂದು ಅಲ್ಲಿಂದ ಸಾಲವೇ ಸಿಗದಂತೆ ಮಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿಲ್ಲ. ಅದರ ಪ್ರತಿಫಲವಾಗಿಯೇ ಅಮೇರಿಕಾದ ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮೂರು ಎಮ್ಪಿಗಳು ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಐಎಮ್ಎಫ್ ಸಾಲಕೊಡುವುದನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿ ತಮ್ಮ ಸಕರ್ಾರಕ್ಕೆ ಪತ್ರ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಇದರ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಐಎಮ್ಎಫ್ನ ಸಾಲವನ್ನು ತಡೆಯಬಲ್ಲ ವಿಟೊ ಅಧಿಕಾರ ಅಮೇರಿಕಾಕ್ಕಿಲ್ಲವಾದರೂ ತನ್ನ ಮಿತ್ರ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ಶೇಕಡಾ 20ರಷ್ಟು ವೋಟುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಅಮೇರಿಕಾ ಐಎಮ್ಎಫ್ ಅನ್ನು ತಡೆಹಿಡಿಯಬಲ್ಲ ಶಕ್ತಿಯನ್ನಂತೂ ಹೊಂದಿದೆ. ಮತ್ತು ಉಳಿದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೂ ಕೂಡ ಭಾರತದ ವಿರುದ್ಧ ನಿಂತು ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಂತೂ ಖಂಡಿತ ಇರಲಾರದು. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡದಿರುವಂತೆ ಅಮೇರಿಕಾ ಎಮ್ಪಿಗಳು ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಕಾರಣವಾದರೂ ಏನು ಗೊತ್ತೇ? ಮತ್ತೆ ಚೀನಾದ ಸಾಲವೇ. ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಈಗ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಿಂದ ಸಾಲ ಪಡೆದುಕೊಂಡರೂ ಅದನ್ನು ಚೀನಾದ ಸಾಲ ತೀರಿಸಲು ಬಳಸಿಬಿಡುವುದರಿಂದ ಈ ಹಣ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಉದ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಳಕೆಯಾಗಲಾರದು ಎಂಬುದೇ ಎಲ್ಲರ ಆತಂಕ. ಅದರರ್ಥ ಚೀನಾದ ಸಾಲದ ಸುಳಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಕತ್ತು ಹಿಸುಕುತ್ತಿದೆ ಅಂತ. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಇಮ್ರಾನ್ಖಾನ್ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮೋದಿ ಪ್ರಧಾನಿಯಾದರೆ ಶಾಂತಿ, ಸೌಹಾರ್ದತೆ ವೃದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು, ಮಾತುಕತೆಗೆ ಅನುಕೂಲವಾಗಲಿದೆ ಎಂದು ಬಡಬಡಿಸುತ್ತಿರೊದು! ಪಾಕಿಸ್ತಾನದಲ್ಲಿರುವ ಹಿಂದೂ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳ ಪುನರುಜ್ಜೀವನಕ್ಕೆ ಆತ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರೋದು. ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಈ ಪರಿಯ ದೈನೇಸಿ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಬಹುದೆಂದು ಯಾರೂ ಅಂದುಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೈದು ವರ್ಷ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಕೈಗೆ ಅಧಿಕಾರ ದಕ್ಕಿಬಿಟ್ಟರೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ನಾಲ್ಕು ಚೂರುಗಳಾಗಿ ಒಡೆದುಹೋಗಿ ಭಾರತದ ಭಯೋತ್ಪಾದನಾ ಸಮಸ್ಯೆ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಪರಿಹಾರವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ.

8

ಈಗ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಬರೋಣ. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅಧಿಕಾರದ ಚುಕ್ಕಾಣಿ ಹಿಡಿಯುವುದು ಖಾತ್ರಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರ ಉತ್ಸಾಹ ಉಡುಗಿಹೋಗಿದೆ. ರಾಹುಲ್ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಡುವ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಸಂಬಂಧವೇ ಇಲ್ಲದಂತಾಗಿದೆ. ಮೋದಿಯ ಮೇಕ್ ಇನ್ ಇಂಡಿಯಾ ಫೇಲಾಗಿದೆ ಎನ್ನುವ ರಾಹುಲ್ ಎರಡು ಮೊಬೈಲ್ ಫ್ಯಾಕ್ಟರಿಗಳಿಂದ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಇನ್ನೂರಕ್ಕೇರಿಸಿದ್ದನ್ನು ಮರೆತೇಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಭಾರತದ ಯುದ್ಧವಿಮಾನ ತೇಜಸ್ಗೆ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದ ಬೇಡಿಕೆ ತರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಈಗ ನಿಚ್ಚಳವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಡಿಆರ್ಡಿಒ ನಿಮರ್ಿಸಿರುವ ಮಿಸೈಲುಗಳಿಗೆ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದ ಬೇಡಿಕೆ ಬಂದಿದೆ. ಮುಂದಿನ ಐದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳ ರಫ್ತು ಮಾಡುವ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿದೆ. ನಾವು ತಯಾರು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಸಬ್ಮರಿನ್ಗಳಿಗೂ ಇತರೆ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಂದ ಬೇಡಿಕೆ ಬಂದಿರುವುದರಿಂದ ಮೇಕ್ ಇನ್ ಇಂಡಿಯಾ ಮೊದಲಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದು ಎಂಥವನ ಗಮನಕ್ಕೂ ಬರುತ್ತದೆ. ರಾಹುಲ್ ಮೋದಿಯವರ ಸ್ಟಾಟರ್್ಅಪ್ ಇಂಡಿಯಾವನ್ನು ಆಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಕಳೆದ ವರ್ಷಕ್ಕೂ ಈ ವರ್ಷಕ್ಕೂ ಸಕರ್ಾರದಿಂದ ಬೆಂಬಲಿತ ಸ್ಟಾಟರ್್ಅಪ್ ಕಂಪೆನಿಗಳು 97 ಪ್ರತಿಶತ ವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಕಂಡಿವೆ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಮೀಸಲಿಟ್ಟ ಹಣ 146 ಪ್ರತಿಶತ ವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಕಂಡಿದೆ. ಈ ಬಾರಿ ಚುನಾವಣಾ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆಯಲ್ಲೂ ಮೋದಿ ಸ್ಟಾಟರ್್ಅಪ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಒತ್ತು ಕೊಟ್ಟು ತರುಣರನ್ನು ಆಕಷರ್ಿಸಿತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಒಂದೆಡೆ ಭಾರತವನ್ನು ನಾಗಾಲೋಟದಲ್ಲಿ ಓಡುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತಿರುವ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯಾದರೆ ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಬಡವರಿಗೆ ಹಣಕೊಡುತ್ತೇನೆಂದು ಬರಿಯ ಕನಸು ಕಾಣಿಸುವ ರಾಹುಲ್!

9

ಮೋದಿ ಮತ್ತೆ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಭಾರತ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಬಲಾಢ್ಯ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗುತ್ತದೆ. ರಾಹುಲ್ ಬಂದರೆ ತನ್ನ ಭಾರವನ್ನು ತಾನೇ ತಾಳಲಾಗದೇ ಭಾರತ ಆಂತರಿಕವಾಗಿ ಕುಸಿದು ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಆಯ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಬೆರಳ ತುದಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಮತದಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಮುನ್ನ ಒಮ್ಮೆ ಭಾರತದ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ತಂದುಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಮರೆಯಬೇಡಿ.