Category: ವಿಶ್ವಗುರು

ದಕ್ಷಿಣದ ಯಾತ್ರೆಗೆಂದು ಬಂದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಭಾರತದ ಒಟ್ಟಾರೆ ಸ್ಥಿತಿಗತಿಗಳನ್ನು ಕಂಡು ನೊಂದರು. ಬೆಂದು ಹೋದರು. ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಜಿಗಿದು ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೂ ಕುಳಿತರು. ತಾಯಿ ಭಾರತಿಯ ವೈಭವದ ಕನಸನ್ನು ಕಂಡು ಅದೆಷ್ಟು ಕಣ್ಣೀರಿಟ್ಟರೋ ದೇವರೇ ಬಲ್ಲ. ಆಗಲೇ ಸ್ವಾಮಿಜಿಗೆ ಪಶ್ಚಿಮ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲೊಂದು ಹೊಳಪು ಕಂಡಿತು. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ತಮ್ಮ ಅದಾಗಲೇ ಒಳಗಿಂದೊಳಗೇ ಕ್ಷೀಣಪ್ರಾಣವಾಗಿದ್ದ ದೇಹವನ್ನು ಅಮೇರಿಕಾಗೆ ಹೊತ್ತೊಯ್ಯಲು ಸಜ್ಜಾಗಿದ್ದು. ಅದೊಂದು ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿ ವೈಭವದ ದರ್ಶನವಷ್ಟೇ.

ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ದೇಹತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿ 115 ವರ್ಷಗಳೇ ಕಳೆದುಹೋದವು. ಅದೊಂದು ಅಪೂರ್ವವಾದ ಚೇತನವಾಗಿತ್ತು ಎಂದರೆ ಬಹುಶಃ ಕ್ಲೀಶೆಯಾದೀತು. ಅವರಿಲ್ಲದೇ ಹೋಗಿದ್ದರೆ ಇಂದಿನ ಭಾರತ ಹೇಗಿದ್ದಿರಬಹುದೆಂದು ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಕಷ್ಟ. ಅನೇಕ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಕೈಂಕರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ ಆತ. ಧರ್ಮದ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಮಿಷನರಿಗಳು ವಿವೇಕಾನಂದರ ಹೆಸರನ್ನೆತ್ತಿದ್ದರೆ ಇಂದಿಗೂ ಉರಿದು ಬೀಳುತ್ತಾರೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಆತ ಬರಿ ಭೌತಿಕವಾಗಿ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರನ್ನು ಝಾಡಿಸಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಕ್ರಿಸ್ತಾನುಯಾಯಿಗಳನ್ನು ಮಾನಸಿಕವಾದ ಪರಿವರ್ತನೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸಿದರು. ದೇಶದ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಬಂದರಂತೂ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಹೊಸದೊಂದು ಕ್ರಾಂತಿಯನ್ನೇ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರು. ಧರ್ಮ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತೇನೆಂದು ನಂಬಿ ಅರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ತಮಸ್ಸಿಗೆ ಜೋತು ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಭಾರತೀಯರನ್ನು ಇತರರ ಸೇವೆಯೇ ಧರ್ಮ ಮಾರ್ಗವೆಂದು ಒಪ್ಪಿಸಿದ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಹೊಸದೊಂದು ಶಕ್ತಿ ಚೈತನ್ಯವನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೇ ತುಂಬಿಬಿಟ್ಟರು. ಬಹುಶಃ ಅವರು ಬಿತ್ತಿದ ಬೀಜ ಇಂದು ಹೆಮ್ಮರವಾಗಿ ಫಲ ಕೊಡುತ್ತಿದೆ. ಬ್ರಿಟೀಷರ ವಿರುದ್ಧದ ಆಂದೋಲನಕ್ಕೂ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರ ಕೊಡುಗೆ ಅಪರಂಪಾರ. ಮೂವತ್ತೊಂಭತ್ತೂವರೆ ವರ್ಷ ಮಾತ್ರ ಬದುಕಿದ ಒಬ್ಬ ತ್ಯಾಗಿ ಏನೆಲ್ಲ ಸಾಧಿಸಬಹುದೆಂಬುದಕ್ಕೆ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಜೀವಂತ ಉದಾಹರಣೆ. ಇನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಅಕ್ಕ ನಿವೇದಿತಾ ಹೇಳುವಂತೆ ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಪರಮಹಂಸರು 5000 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಭಾರತದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾದರೆ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಭವಿಷ್ಯದ 1500 ವರ್ಷಗಳ ಭಾರತದ ಪ್ರತಿನಿಧಿ. ಆದರೂ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾತ್ರ ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿದುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಅಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದೇಹತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದ್ದಾದರೂ ಏಕೆ?!

2

ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತಾರಾ? ಅಂತ ಅನೇಕರು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಎಂದಿಗೂ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಮಾಡಿರುವ ತೀವ್ರತರವಾದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಐದು ಮುಕ್ಕಾಲು ಅಡಿಯಷ್ಟು ಎತ್ತರ ಇದ್ದ 170 ರಿಂದ 220 ಪೌಂಡ್ಗಳ ನಡುವೆ ತೂಗುತ್ತಿದ್ದ ಚೌಕಭುಜ, ಅಗಲವಾದ ಎದೆ, ಭೀಮಕಾಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ, ಎಲ್ಲ ಆಟಗಳಿಗೂ ಒಗ್ಗಬಹುದಾದ ಬಲವಾದ ಮಾಂಸಖಂಡಗಳುಳ್ಳ ಬಾಹುಗಳನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದ. ಬಲವಾದ ದವಡೆಯುಳ್ಳ ಗೋಧಿ ಬಣ್ಣದ ಇರಿಯುವ ಕಂಗಳು ಮತ್ತು ಕಮಲದ ಎಸಳುಗಳಂತ ಕಣ್ ರೆಪ್ಪೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದ ನರೇಂದ್ರನಾಗಿದ್ದಾಗ ಬಲು ಬಲಿಷ್ಠನೇ ಆಗಿದ್ದ. ಅವರ ತಾಯಿಯ ಮಾತನ್ನೇ ಒಪ್ಪಬೇಕೆನ್ನುವುದಾದರೆ ರೋಗಗಳಿಗೀಡಾಗಿ ಸತ್ತು ಶವಸಂಸ್ಕಾರವೂ ಮಾಡಲು ಗತಿಯಿಲ್ಲದ 40 ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಶವಗಳಿಗೆ ಮುಕ್ತಿಕಾಣಿಸಿದ್ದವ ಈ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ. ಮಲಗಿದೊಡನೆ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಬಲುಬೇಗ ಹಾಸಿಗೆ ಬಿಟ್ಟೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ಊಟಕ್ಕೆ ಕುಳಿತರೆ ಆತ ಜೀಣರ್ಿಸಿಕೊಳ್ಳದ ವಸ್ತುವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ರಾಮಕೃಷ್ಣರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ದಪ್ಪ ರೊಟ್ಟಿ ವಿಶೇಷ ಬಗೆಯ ಸಾರುಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ಅವರಿಗೆ ಬಡಿಸಬೇಕಿತ್ತಂತೆ. ಯೌವ್ವನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಮಲೇರಿಯಾದಿಂದ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡದ್ದು ಬಿಟ್ಟರೆ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಅನಾರೋಗ್ಯ ನರೇಂದ್ರನನ್ನು ಕಾಡಿದ್ದೇ ಇಲ್ಲ. ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ತಲೆನೋವು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡದ್ದು ತಂದೆ ವಿಶ್ವನಾಥ ದತ್ತ ಅಕಾಲ ಮೃತ್ಯುವಿಗೆ ಒಳಗಾದಾಗ. ಆಗ ಶುರುವಾಗಿದ್ದು ಮೈಗ್ರೇನ್. ಈ ಸಹಿಸಲಾಗದ ತಲೆನೋವು ಮುಂದೆ ನರೇಂದ್ರ ಜಗದ್ವಿಖ್ಯಾತನಾಗಿ ಮರಳಿ ಬಂದ ನಂತರವೂ ಕಾಡುತ್ತಲಿತ್ತು. ಇಡಿಯ ಮನೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತ ಈ ತರುಣ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಜರ್ಝರಿತನಾಗಿದ್ದ. ರಾಮಕೃಷ್ಣರ ದೇಹತ್ಯಾಗವಾದ ನಂತರವಂತೂ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಹೆಚ್ಚಿತು. ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದ ತರುಣರನ್ನು ಅಧ್ಯಾತ್ಮ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ವಿಮುಖವಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಸ್ವತಃ ರಾಮಕೃಷ್ಣರೇ ವಗರ್ಾಯಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅಷ್ಟೂ ಜನರನ್ನು ಸಲಹಬಲ್ಲಷ್ಟು ಭೌತಿಕ ಸಂಪತ್ತು ಯಾರ ಬಳಿಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದೆಡೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ. ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಸಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಕೊರತೆಯಾಗದಂತೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಸವಾಲು. ಇವು ಸ್ವಾಮಿಜಿಯೇ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಬಾರಾನಗರ್ನಲ್ಲಿ ಇರುವಾಗ ಊಟಕ್ಕೂ ಗತಿಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಕ್ಕಿ, ಜೊತೆಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಬೇವಿನ ಸೊಪ್ಪು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 4 ಗಂಟೆಗೆ ಧ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಕುಳಿತರೆಂದರೆ ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಸಂಜೆಯಾದುದ್ದೇ ತಿಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬೌದ್ಧಿಕ ಸ್ತರದಲ್ಲಿ ಸೋದರ ಸಂನ್ಯಾಸಿಗಳನ್ನು ಉನ್ನತ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿರಸಬೇಕಾದ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯೂ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯದ್ದೇ ಆಗಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ, ಅಧ್ಯಾಪನ ಇವುಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಅವರು ಸದಾ ಎಚ್ಚರದಿಂದಿರಬೇಕಿತ್ತು. ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಅವರಿಗೆ ಅಮರಿಕೊಂಡ ಕಾಯಿಲೆ ಜ್ವರ. ಊಟಕ್ಕೇ ಗತಿಯಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ಜ್ವರ ಬಂತೆಂದರೆ ಸ್ಥಿತಿ ಹೇಗಿದ್ದಿರಬಹುದು ಊಹಿಸಿ! ತೀವ್ರತರವಾಗಿ ಅನಾರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾದ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಸೋದರ ಸನ್ಯಾಸಿ ಪ್ರೇಮಾನಂದರು ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಅತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಆಗ ತರುಣ ಸಂನ್ಯಾಸಿ ಏನೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದ ಗೊತ್ತೇ ‘ಅಳಬೇಡ; ಈಗಲೇ ನಾನು ಸಾಯುವುದಿಲ್ಲ. ಬಹಳ ಕೆಲಸ ಬಾಕಿ ಇದೆ. ಮುಗಿಸಿಯೇ ಸಾಯೋದು’ ಅಂತ. ನಾವೆಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಮುವತ್ತೊಂಭತ್ತು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ತೀರಿಕೊಂಡಿದ್ದಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಇಚ್ಛಾಮರಣಿಯಾಗಿ ತಾವೇ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದರು. ಬಾರಾನಗರ್ನ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅಮರಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಜ್ವರ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರನ್ನು ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಕಾಡಿದೆ. ಅದರೊಟ್ಟಿಗೆ ಅದೇ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಆಮಶಂಕೆ ಶುರುವಾಯ್ತು. ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿದ ವೈದ್ಯರು ರೋಗಕ್ಕೆ ಗುರುತಿಸಿದ ಕಾರಣವೇನು ಗೊತ್ತೇ? ಮೀನು-ಮಾಂಸ ತಿನ್ನುವ ಅಭ್ಯಾಸವಿದ್ದ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಅವೆಲ್ಲವನ್ನು ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿ ಅತ್ಯಂತ ಕಠಿಣವಾದ ಆಹಾರ ಪದ್ಧತಿಗೆ ಸಾಧನೆಯ ನೆಪದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ದೇಹವನ್ನು ಒಗ್ಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಕೆಲವು ಅಯೋಗ್ಯರಿಗೆ ವಿವೇಕಾನಂದರಲ್ಲಿ ತಿಂಡಿಪೋತ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಸಾಧನೆಯ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಬುದ್ಧ ಮಧ್ಯಮ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಬೋಧಿಸಿದಾಗಲೂ ಅನೇಕರು ಬುದ್ಧನ ಕುರಿತಂತೆ ಹೀಗೇ ಹೇಳಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿರುವಾಗಲೇ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗೆ ಉರಿ ಮೂತ್ರ ಸಮಸ್ಯೆ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಟಾನ್ಸಿಲೈಟೀಸ್ ಮತ್ತು ಅಜೀರ್ಣ ರೋಗ ಹೊಸದಾಗಿ ಸೇರ್ಪಡೆಯಾಗಿತ್ತು. ಜೀವನದ್ದುದ್ದಕ್ಕೂ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿ ಕಾಡಿದ್ದ ಕಿಬ್ಬೊಟ್ಟೆ ನೋವೂ ಕೂಡ ಇದೇ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಆರಂಭಗೊಂಡಿದ್ದು. ನೆನಪಿಡಿ. ಇವಿಷ್ಟೂ ಕಾಯಿಲೆಗಳಿಂದ ಸ್ವಾಮಿಜಿ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವರಿನ್ನೂ ಚಿಕಾಗೋ ಸರ್ವಧರ್ಮ ಸಮ್ಮೇಳನಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ!

ಇಂಥ ಸವಾಲಿನ ದೇಹವನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಪರಿವ್ರಾಜಕರಾಗಿ ಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನೆದುರಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಅದು ಇತರರಿಗೆ ಬಾಧೆಯಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡರು. ಅವರು ತಿರುಗಾಟಕ್ಕೆ ಹೊರಟಾಗಿನ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ನೀವೇನಾದರೂ ಓದಿದರೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ದೇಹ ಅದಾಗಲೇ ಇಷ್ಟು ಜರ್ಝರಿತವಾಗಿತ್ತೆನ್ನುವುದನ್ನು ಒಪ್ಪಲಾರಿರಿ. ಈ ಯಾತ್ರಯೆ ಹೊತ್ತಲ್ಲೇ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗೆ ಬೆನ್ನಹುರಿಯ ಆಳದ ನೋವು ಶುರುವಾಗಿದ್ದು. ಹೃಷೀಕೇಶದಲ್ಲಿ ಮಲೇರಿಯಾದಿಂದ ಬಳಲಿದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಉಳಿಯುವುದೇ ಅನುಮಾನವೆಂದು ಜೊತೆಗಾರರು ಕಣ್ಣೀರಿಟ್ಟಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗೆ ಆರೋಗ್ಯ ತಪ್ಪಿದುದರ ಲಾಭವೇನು ಗೊತ್ತೇ? ಮುಂದೆ ವಿಶ್ವವಿಖ್ಯಾತ ವಿವೇಕಾನಂದ ತನ್ನ ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ಆದೇಶ ಕೊಟ್ಟು ಸಾಧುಗಳ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲೆಂದೇ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯೊಂದನ್ನು ತೆರೆಯಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದರು. ಇಂದಿಗೂ ಹರಿದ್ವಾರದ ಕನ್ಖಲ್ನಲ್ಲಿ ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಮಿಷನ್ ಕಟ್ಟಿರುವಂತಹ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಸಾಧುಗಳಿಗೆ ಉಚಿತ ಮತ್ತು ಪ್ರೇಮಪೂರ್ಣ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದೆ. ನಮಗೆ ರೋಗ ಬಂದರೆ ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಹಣವಾಗಬಹುದು. ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಆರೋಗ್ಯ ಹಾಳಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಜಗತ್ತಿಗೇ ಒಳಿತಾಯ್ತು.

3

ದಕ್ಷಿಣದ ಯಾತ್ರೆಗೆಂದು ಬಂದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಭಾರತದ ಒಟ್ಟಾರೆ ಸ್ಥಿತಿಗತಿಗಳನ್ನು ಕಂಡು ನೊಂದರು. ಬೆಂದು ಹೋದರು. ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಜಿಗಿದು ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೂ ಕುಳಿತರು. ತಾಯಿ ಭಾರತಿಯ ವೈಭವದ ಕನಸನ್ನು ಕಂಡು ಅದೆಷ್ಟು ಕಣ್ಣೀರಿಟ್ಟರೋ ದೇವರೇ ಬಲ್ಲ. ಆಗಲೇ ಸ್ವಾಮಿಜಿಗೆ ಪಶ್ಚಿಮ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲೊಂದು ಹೊಳಪು ಕಂಡಿತು. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ತಮ್ಮ ಅದಾಗಲೇ ಒಳಗಿಂದೊಳಗೇ ಕ್ಷೀಣಪ್ರಾಣವಾಗಿದ್ದ ದೇಹವನ್ನು ಅಮೇರಿಕಾಗೆ ಹೊತ್ತೊಯ್ಯಲು ಸಜ್ಜಾಗಿದ್ದು. ಅದೊಂದು ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿ ವೈಭವದ ದರ್ಶನವಷ್ಟೇ. ಅಮೇರಿಕಾದ ಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ವಿವೇಕಾನಂದರನ್ನು ಕಂಡವರ್ಯಾರಿಗೂ ಅವರೊಳಗೆ ಈ ಬಗೆಯ ಸದಾ ಕಾಡುವ ಅನಾರೋಗ್ಯದ ಲಕ್ಷಣಗಳಿವೆ ಎನಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ನಿರಂತರ ವೇದಾಂತ ಪ್ರಚಾರ, ಭಾರತದ ಕುರಿತಂತೆ ಇರುವ ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಓಡಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ, ಮಿಷನರಿಗಳ ಕುತಂತ್ರವನ್ನು ಎದುರಿಸುವಿಕೆ, ಭಾರತದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಹಣ ಸಂಗ್ರಹ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಪುರಸೊತ್ತಿಲ್ಲದಂತೆ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಮುಂದೊಮ್ಮೆ ಢಾಕಾದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತನೊಬ್ಬ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯನ್ನು ‘ಈ ವಯಸ್ಸಿಗೇ ನಿಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯ ಹದಗೆಡಲು ಕಾರಣವೇನು?’ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ, ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಹೇಳಿದ್ದೇನು ಗೊತ್ತೇ? ‘ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಾಗ ನನಗೊಂದು ದೇಹವಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನೂ ನಾನು ಮರೆತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಅದಕ್ಕೀಗ ಪ್ರತಿಫಲ ಉಣ್ಣುತ್ತಿದ್ದೇನೆ’ ಅಂತ. 1896 ರಲ್ಲಿ ವಿದೇಶದ ಮಿತ್ರರೊಬ್ಬರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗ ಮಾತನಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಮುಖ ಕಿವುಚಿಕೊಂಡರು. ಅವರ ಕೈ ಎದೆಯ ಮೇಲಿತ್ತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ವಿಪರೀತವಾದ ನೋವು ಕಾಡುತ್ತಿದೆ ಎಂಬಂತಿತ್ತು ಅವರ ಮುಖಭಾವ. ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಸಹಜ ಭಾವಕ್ಕೆ ಮರಳಿದಾಗ ಜೊತೆಗಿದ್ದವರು ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ‘ಏನಾಯ್ತು?’ ಎಂದರು. ತಕ್ಷಣ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ‘ಹೃದಯದ ನೋವು. ನಮ್ಮ ತಂದೆ ಕೂಡ ಹೀಗೇ ತೀರಿಕೊಂಡಿದ್ದು. ನಮ್ಮ ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಅದು ಹರಿಯುತ್ತಿದೆ’ ಎಂದರು. ಇದು ಅವರ ಮೊದಲ ಹೃದಯಾಘಾತ!

ಮರಳಿ ಬಂದರಲ್ಲಾ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಅಧಿಕೃತ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ನಂಬುವುದಾದರೆ ಅವರ ಮೊದಲ ಸಕ್ಕರೆ ಕಾಯಿಲೆಯ ರೋಗ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೇ ಆಗ. ಒಮ್ಮೆ ಈ ರೋಗ ಬಂತೆಂದರೆ ಅದರೊಟ್ಟಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದಷ್ಟು ರೋಗಗಳನ್ನು ಎಳೆದು ತರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ವಿವರಿಸಬೇಕಿಲ್ಲ. ಕೊಲೊಂಬೋದಿಂದ ಆಲ್ಮೋರಾಕ್ಕೆ ಕಠಿಣ ಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಬಂಗಾಳಕ್ಕೆ ಬಂದೊಡನೆ ಸೋದರ ಸಂನ್ಯಾಸಿಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೇನು ಗೊತ್ತಾ? ‘6 ತಿಂಗಳಾದರೂ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯಿದಿದ್ದರೆ ಈ ದೇಹ ಮುಗಿದೇ ಹೊಗುತ್ತದೆ’ ಅಂತ. ಹಾಗಂತ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ 6 ತಿಂಗಳು ಸುಮ್ಮನಿರಲಿಲ್ಲ. ಸೋದರ ಸಂನ್ಯಾಸಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರೇರಣೆ ಕೊಡುತ್ತಾ, ವಿದೇಶದಿಂದ ಬಂದ ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ಶಕ್ತಿ ತುಂಬತ್ತಾ, ಇತರರ ಸೇವೆಗೆ ಅವರನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸಿದರು. ಪ್ಲೇಗ್ ಮಾರಿ ಬಂಗಾಳವನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಗ ಅದರಿಂದ ಜನರನ್ನು ಪಾರು ಮಾಡಲೋಸುಗ ತಮ್ಮೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಹಾಕಿದ್ದರು. ಸೋದರ ಸಂನ್ಯಾಸಿಗಳು ಸೇವಾ ಕಾರ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಧ್ಯಾನ-ಜಪಗಳಲ್ಲೇ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಕೋಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ತಮ್ಮ ಶಿಷ್ಯರಿಗೇ ಈ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹಂಚಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಅಪೇಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ದೇಹಾರೋಗ್ಯ ಪೂತರ್ಿ ಹದಗೆಟ್ಟಾಗ ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ ಸರಿಯಾದೀತೇನೋ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಆರೋಗ್ಯ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಸುಧಾರಿಸಿದೊಡನೆ ‘ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಹೊಸ ಉತ್ಸಾಹ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಸಾಯಲೇಬೇಕಿದ್ದರೆ ಆಲಸ್ಯದಿಂದೇಕೆ ಸಾಯಬೇಕು? ತುಕ್ಕು ಹಿಡಿಯುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸವೆದು ಹೋಗುವುದೇ ಲೇಸು’ ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಧುಮುಕಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ‘ನಾನು ಸತ್ತರೂ ನನ್ನ ಎಲುಬುಗಳು ಮಹತ್ತರವಾದುದನ್ನೇ ಸಾಧಿಸುತ್ತವೆ’ ಎಂದು ಉದ್ಘೋಷಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಅವರಿಗೆ ಅಸ್ತಮಾ ತೀವ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಅಮರನಾಥದ ಕಠಿಣ ಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ಸಹಿಸಲಾಗದ ಚಳಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ ಮುಗಿಸಿದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಬರುವಾಗ ಕಣ್ಣಿನ ದೋಷವನ್ನು ಹೊತ್ತು ತಂದಿದ್ದರು. ಅವರ ಬಲಗಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ರಕ್ತ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿ ಕೆಂಪಾದ ಚುಕ್ಕೆಯಾಗಿತ್ತು. ಕಾಲ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಬಲಗಣ್ಣಿನ ದೃಷ್ಟಿಯೇ ಮಂದವಾಗುತ್ತಾ ಹೋಯ್ತು. ಆತ ಅದಕ್ಕೂ ಕಣ್ಣೀರಿಡಲಿಲ್ಲ. ‘ನಾನೀಗ ಒಕ್ಕಣ್ಣು ಶುಕ್ರಾಚಾರಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ’ ಎಂದು ತಮಾಷೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ತಾನು ಭುವಿಗೆ ಬಂದ ಕೆಲಸ ಮುಗಿದಿದೆ ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಅನಿಸಲಾರಂಭಿಸಿತ್ತು. ಅವರೀಗ ಬಹುಪಾಲು ಸಮಯವನ್ನು ಜನರೊಂದಿಗೆ ಭೇಟಿ ಮಾಡುತ್ತ, ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮಾಡುತ್ತ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ದೇಹವೇ ಅವರಿಗೀಗ ಹೊರೆ. ಅದನ್ನು ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಕಿತ್ತೆಸೆದರೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಬಗ್ಗೆ ಅವರಿಗೆ ವಿಶ್ವಾಸ ಬಲಿತಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಸೋದರ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳ ಬಳಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದರು ಕೂಡ.

1

ಇತ್ತ ತನ್ನ ತಾಯಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸಂಕಟಗಳು ಅವರ ಹೃದಯವನ್ನು ಚೂರಿಯಂತೆ ಇರಿಯುತ್ತಿದ್ದವು. ತೀರಿಕೊಳ್ಳುವ ಎರಡು ದಿನಕ್ಕೂ ಮುಂಚೆ ಕೋಟರ್ಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಕುಟುಂಬದ ಎಲ್ಲ ವ್ಯಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಿ ತನ್ನ ತಾಯಿಗೆ ಬದುಕಲು ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟು ಪಂಚಾಂಗದಲ್ಲಿ ಜುಲೈ ನಾಲ್ಕನ್ನೇ ಆರಿಸಿಕೊಂಡು ಬಯಸಿಯೇ ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದರು ಸ್ವಾಮೀಜಿ.

ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಬದುಕೇ ಭಾರ. ಆದರೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಕಾರ್ಯವ್ಯಾಪ್ತಿಗೆ ದೇಹ ಭಾರವೆನಿಸಿತು. ಅವರು ಅದನ್ನು ಹರಿದ ಬಟ್ಟೆ ಎಸೆಯುವಂತೆ ಎಸೆದು ಚೈತನ್ಯವಾಗಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಮಹತ್ವದ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಾವಾದರೋ ನಮ್ಮ ಏಳ್ಗೆಗೆ ತಮ್ಮ ದೇಹವನ್ನೂ ಲೆಕ್ಕಿಸದೇ ದುಡಿದು ಅದನ್ನು ಜರ್ಝರಿತವಾಗಿಸಿಕೊಂಡ ಮಹಾತ್ಮನ ಔದಾರ್ಯವನ್ನು ಮರೆತು ಕುಳಿತಿದ್ದೇವೆ.

 

 

ಪ್ರಧಾನಿ ಇಂದಿರಾಳನ್ನು ‘ಸ್ವೀಟ್ ಹಾರ್ಟ್’ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಆತ ಯಾರು ಗೊತ್ತೇ?

ಪ್ರಧಾನಿ ಇಂದಿರಾಳನ್ನು ‘ಸ್ವೀಟ್ ಹಾರ್ಟ್’ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಆತ ಯಾರು ಗೊತ್ತೇ?

ಬೆಚ್ಚಗೆ ಕಾಫಿ ಹೀರುತ್ತಾ ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ಓದುತ್ತಿರುವ ನಮಗೆ ಸ್ಯಾಮ್ರ ಗಡಸು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಮತ್ತು ತನ್ನವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮೃದು ಹೃದಯ ಎರಡನ್ನೂ ಜೀಣರ್ಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಬಲು ಕಷ್ಟ. ಸ್ಯಾಮ್ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ಅಪರೂಪವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಸೈನಿಕನಾಗಿಯೂ ಹುಡುಕಿದರೂ ಸಿಗದ ಮುತ್ತು. ಒಮ್ಮೆ ಅವರನ್ನು ವಿಭಜನೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ‘ನೀವು ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಸೇರಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಏನಾಗುತ್ತಿತ್ತು’ ಎಂದು ಯಾರೋ ಕೇಳಿದರಂತೆ. ಸ್ಯಾಮ್ ಉತ್ತರವೇನಿತ್ತು ಗೊತ್ತೇ? ‘

ಕೊಲ್ಕತ್ತಾದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಭೆ. ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬರು ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಎದುರಿಗೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ತರುಣನೊಬ್ಬ ಎದ್ದುನಿಂತು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿ ಪಡಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಘೋಷಣೆಗಳನ್ನು ಕೂಗಲಾರಂಭಿಸಿದ. ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಭಾಷಣಕಾರ ಕೆಳಗಿಳಿದು ಬಂದು ಗಲಾಟೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಹುಡುಗನೆದುರಿಗೆ ನಿಂತು ಹಿಂದಿ ಮಿಶ್ರಿತ ಇಂಗ್ಲೀಷನಲ್ಲಿ ಬೈಯ್ಯುತ್ತಾ ಛಟೀರ್ ಎಂದು ಕೆನ್ನೆಗೆ ಬಾರಿಸಿದರು. ಹುಡುಗ ಅವಾಕ್ಕಾಗಿ ‘ನನಗೆ ನಿಮ್ಮ ಆಟೋಗ್ರಾಫ್ ಬೇಕಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೋಸ್ಕರ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದೆ’ ಎಂದ. ಈ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ಸುಮ್ಮನಾಗದೇ ‘ನನ್ನ ಆಟೋಗ್ರಾಫ್ನಿಂದೇನು? ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯ ಬಳಿ ತೆಗೆದುಕೊ. ಒಂದು ಫೋಟೋನೂ ತೆಗೆಸಿಕೊ’ ಎಂದು ನಗುತ್ತಾ ಮತ್ತೆ ವೇದಿಕೆ ಏರಿಬಿಟ್ಟರು. ಅವನ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಈ ವಿಚಾರ ಗೊತ್ತಾದಾಗ ಸ್ಯಾಮ್ ಒಬ್ಬ ಹುಚ್ಚ ಎಂದು ನಕ್ಕು ಸುಮ್ಮನಾಗಿಬಿಟ್ಟರು. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ತನ್ನ ಮೇಲೆ ತಾನೇ ತಮಾಷೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಅತ್ಯಂತ ಕಠಿಣ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನಗುವಿನ ಮೂಲಕ ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯಾರು ಗೊತ್ತೇನು. ಫೀಲ್ಡ್ ಮಾರ್ಷಲ್ ಸ್ಯಾಮ್ ಮಾಣಿಕ್ ಷಾ! ದೇಶದ ಜನ ಮರೆತೇ ಹೋಗಿರುವ, ಸೈನಿಕರು ಸ್ಯಾಮ್ ಎಂದು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ, ಗೂಖರ್ಾಗಳು ಸ್ಯಾಮ್ ಬಹದ್ದೂರ್ ಎಂದು ಗೌರವಿಸುವ ಭಾರತ ಕಂಡ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸೇನಾನಿ ಆತ. ತನ್ನ ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದ ನಡೆಯಿಂದಲೇ ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಕಠಿಣ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ಯಾಮ್ ಭಾರತದ ಪಾಲಿಗೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ರತ್ನ. ತಾನು ಸೈನ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ದ್ವಿತೀಯ ಮಹಾಯುದ್ಧದಿಂದ ಹಿಡಿದು 1971 ರ ಬಾಂಗ್ಲಾ ವಿಮೋಚನೆ ವೇಳೆಗೆ ಐದು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ ಸ್ಯಾಮ್ ಭಾರತದ ಕೀತರ್ಿ ಪತಾಕೆಯನ್ನು ಯುದ್ಧ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಹಿಮಾಲಯದೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಹಾರಿಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿ.

3

ಬೆಚ್ಚಗೆ ಕಾಫಿ ಹೀರುತ್ತಾ ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ಓದುತ್ತಿರುವ ನಮಗೆ ಸ್ಯಾಮ್ರ ಗಡಸು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಮತ್ತು ತನ್ನವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮೃದು ಹೃದಯ ಎರಡನ್ನೂ ಜೀಣರ್ಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಬಲು ಕಷ್ಟ. ಸ್ಯಾಮ್ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ಅಪರೂಪವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಸೈನಿಕನಾಗಿಯೂ ಹುಡುಕಿದರೂ ಸಿಗದ ಮುತ್ತು. ಒಮ್ಮೆ ಅವರನ್ನು ವಿಭಜನೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ‘ನೀವು ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಸೇರಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಏನಾಗುತ್ತಿತ್ತು’ ಎಂದು ಯಾರೋ ಕೇಳಿದರಂತೆ. ಸ್ಯಾಮ್ ಉತ್ತರವೇನಿತ್ತು ಗೊತ್ತೇ? ‘ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಒಂದು ಯುದ್ಧವನ್ನೂ ಸೋಲುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ’ ಅಂತ. ಸ್ಯಾಮ್ ಸಾಮಥ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ಈ ಉತ್ತರವೇ ಕೈಗನ್ನಡಿ.

ಅಮೃತ್ಸರದ ಪಂಜಾಬ್ನಲ್ಲಿ ಪಾಸರ್ಿ ದಂಪತಿಗಳಾಗಿದ್ದ ಹೊಮರ್ೂಸ್ಜಿ ಮಾಣಿಕ್ ಷಾ ಮತ್ತು ಹಿಲ್ಲಾರಿಗೆ ಜನಿಸಿದ ಸ್ಯಾಮ್ ನೈನಿತಾಲ್ನಲ್ಲಿ ಕಾಲೇಜು ಅಧ್ಯಯನ ಮುಗಿಸಿ ಡಿಸ್ಟಿಂಕ್ಷನ್ ಸಟರ್ಿಫಿಕೇಟನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡರು. ಲಂಡನಿನಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ವಿಷಯದ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಮನಸ್ಸಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ ಸ್ಯಾಮ್ಗೆ ತಂದೆ ನಿರಾಸೆ ಮಾಡಿಸಿದರು. ಅಷ್ಟು ದೂರ ಒಬ್ಬನೇ ಅವನನ್ನು ಕಳಿಸಲು ಒಪ್ಪದ ತಂದೆಯ ನಿಧರ್ಾರದಿಂದಾಗಿ ಕುಪಿತನಾಗಿದ್ದ ಆತ ಪ್ರತೀಕಾರವೆಂದೇ ಇಂಡಿಯನ್ ಮಿಲಿಟರಿ ಅಕಾಡೆಮಿಯ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆದರು. ಬುದ್ಧಿವಂತನೂ ಆಗಿದ್ದರಿಂದ ಆಯ್ಕೆಯಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಅನುಮಾನವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮಗನ ಫಲಿತಾಂಶವನ್ನು ಕಂಡು ಖುಷಿಪಡುವ ಬದಲು ಮತ್ತೆ ಬೇಸರಿಸಿಕೊಂಡ ತಂದೆ ಸೈನ್ಯಕ್ಕೆ ಕಳಿಸುವುದಿಲ್ಲವೆಂದರು. ಹಠಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದ ಹುಡುಗ ಸೈನ್ಯವನ್ನೇ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ತನ್ನ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ದೃಢವಾಗಿಸಿಕೊಂಡ. ಅಂದಿನ ನಿಯಮಾವಳಿಗಳಂತೆ ಭಾರತೀಯ ತುಕಡಿಗೆ ಸೇರುವ ಮುನ್ನ ಅವರು ಬ್ರಿಟೀಷ್ ರೆಜಿಮೆಂಟುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು. ಮಾಣಿಕ್ ಷಾ ಲಾಹೋರಿನಲ್ಲಿರುವ ರಾಯಲ್ ಸ್ಕಾಟ್ಸ್ಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡರು. ಆನಂತರ ನಾಲ್ಕನೇ ಬಟಾಲಿಯನ್ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಮುಂದೆ ಲೆಫ್ಟಿನೆಂಟ್ ಆಗಿ ಬಡ್ತಿ ಪಡೆದ ಸ್ಯಾಮ್ 1942 ರ ದ್ವಿತೀಯ ಮಹಾಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್ ಆಗಿ ಕಾದಾಡಿದರು. ಪಗೋಡಾ ಹಿಲ್ನಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಕಾದಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಶತ್ರುಗಳ ಲೈಟ್ ಮೆಷಿನ್ ಗನ್ನಿನಿಂದ ಹೊರಟ ಗುಂಡಿನ ಗುಚ್ಛ ಅವರ ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ಸೀಳಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಮೇಜರ್ ಜನರಲ್ ಡೇವಿಡ್ ಕೋವಾನ್ ಪ್ರಾಣವುಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮಾಣಿಕ್ ಷಾರನ್ನು ನೋಡಿ ಇಂಥ ಕದನ ಕಲಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲೊಪ್ಪದೇ ಅವರ ಬಳಿ ಧಾವಿಸಿ ಬಂದರು. ಗಂಭೀರ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸ್ಯಾಮ್ರನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರ ಸಾವನ್ನು ಊಹಿಸಿದ ಡೇವಿಡ್ ಕೋವಾನ್ ತನ್ನ ಎದೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಮಿಲಿಟರಿ ಕ್ರಾಸ್ ರಿಬ್ಬನ್ನನ್ನು ಸ್ಯಾಮ್ ಎದೆಗೆ ಚುಚ್ಚಿ ‘ಸತ್ತ ನಂತರ ಈ ಗೌರವ ಕೊಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ನೊಂದುಕೊಂಡರು. ಮುಂದೆ ಸ್ಯಾಮ್ಗೆ ಈ ಗೌರವ ಖಾಯಂ ಆಯ್ತು. ರಣ ಭೂಮಿಯಿಂದ ಅವರನ್ನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಕರೆತಂದು ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯನ್ ಚಿಕಿತ್ಸಕನೊಬ್ಬನ ಬಳಿ ಬಿಡಲಾಯ್ತು. ಅವರ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮಾಡಲೊಪ್ಪದ ಆ ವೈದ್ಯರು ‘ಈತ ಸಾಯುವುದು ಖಾತ್ರಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮಾಡಿ ಉಪಯೋಗವಿಲ್ಲ’ ಎಂದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟುಬಿದ್ದು ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮಾಡಲೇಬೇಕಾಗಿ ಬಂದಾಗ ವೈದ್ಯರು ಸ್ಯಾಮ್ ಬಳಿ ಬಂದು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ‘ಏನಾಯ್ತು’ ಎಂದರಂತೆ. ಆ ನೋವಿನಲ್ಲೂ ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸುತ್ತಾ ಸ್ಯಾಮ್ ‘ಕತ್ತೆ ಒದ್ದುಬಿಟ್ಟಿತು’ ಎಂದರು. ಇಂತಹ ವಿಷಮ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೂ ಸ್ಯಾಮ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಹಾಸ್ಯ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಅಪಾರವಾಗಿ ಗೌರವಿಸಿದ ವೈದ್ಯರು ಆತನನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ಶ್ವಾಸಕೋಶ, ಲಿವರ್, ಕಿಡ್ನಿಗಳಿಗೆ ಬಡಿದಿದ್ದ ಏಳು ಬುಲೆಟ್ಗಳನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದರು. ಬಹುಪಾಲು ಸಣ್ಣಕರುಳು ನಾಶವಾಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ತೆಗೆದು ಸ್ಯಾಮ್ರನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಯ್ತು. ಏನು ಆಗಿಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ ಸ್ಯಾಮ್ ಮತ್ತೆ ಸೈನ್ಯದ ಚಟುವಟಿಕೆಗೆ ತೊಡಗಿಕೊಂಡರು. ಮುಂದೊಮ್ಮೆ 1971 ರ ಯುದ್ಧದ ವೇಳೆಗೆ ಗಾಯಾಳುವಾಗಿ ಮಲಗಿದ್ದ ಸೈನಿಕನೊಬ್ಬನನ್ನು ನೋಡಿ ‘ನಿನ್ನ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ನಾನು 9 ಗುಂಡು ತಿಂದಿದ್ದೆ. ನೀನು ಮೂರು ಗುಂಡು ಬಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೀಯ. ನಾನಿಂದು ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಯ ಸವರ್ೋಚ್ಚ ನಾಯಕ. ನೀನೇನಾಗಬಲ್ಲೆ ಎಂದು ಊಹಿಸು’ ಎಂದು ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಿದ್ದರು!

2
ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಾನಂತರ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದೊಂದಿಗಿನ ಮೊದಲನೇ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ಯಾಮ್ಗೆ ಮಹತ್ವದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಒದಗಿಸಿಕೊಡಲಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹಂತದಲ್ಲೂ ತನಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೇ ತನ್ನ ಸೇನೆಯ ಗೌರವವನ್ನು ಒಂದಿನಿತೂ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲು ಸ್ಯಾಮ್ ಒಪ್ಪುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದೊಮ್ಮೆ ರಕ್ಷಣಾ ಸಚಿವ ಕೃಷ್ಣ ಮೆನನ್ ಜನರಲ್ ಕೆ.ಎಸ್ ತಿಮ್ಮಯ್ಯನವರ ಕುರಿತಂತೆ ಸ್ಯಾಮ್ರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಕೇಳಿದಾಗ ಖಡಕ್ಕಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದ ಸ್ಯಾಮ್ ಏನೆಂದರು ಗೊತ್ತಾ? ‘ಮಂತ್ರಿಗಳೇ, ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ನಾನ್ಯಾಕೆ ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಆತ ನನ್ನ ನಾಯಕ. ನಾಳೆ ನೀವು ನನ್ನ ಕೆಳಗಿನ ಬ್ರಿಗೇಡಿಯಸರ್್ ಮತ್ತು ಕರ್ನಲ್ಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಕೇಳುತ್ತೀರಿ. ನೀವು ಸೇನೆಯೊಳಗಿನ ಶಿಸ್ತನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ. ಮುಂದೆಂದೂ ಹೀಗೆ ಮಾಡಬೇಡಿ’ ಎಂದಿದ್ದರು. ಮೆನನ್ ಮುಖ ಇಂಗು ತಿಂದ ಮಂಗನಂತಾಗಿತ್ತು. 1969 ರಲ್ಲಿ ಜನರಲ್ ಪಿ.ಪಿ ಕುಮಾರ ಮಂಗಲಂ ನಿವೃತ್ತರಾದ ನಂತರ ಚೀಫ್ ಆಫ್ ಆಮರ್ಿ ಸ್ಟಾಫ್ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಸ್ಯಾಮ್ ಸೂಕ್ತವಾದ ಆಯ್ಕೆಯಾದರು. ಆದರೆ ಅವರ ಗಡಸು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದಿಂದಾಗಿಯೇ ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ಹೋಗುವುದಕ್ಕೆ ಅವರಿಗೆ ಬಹಳ ಸಮಯ ಹಿಡಿಯಿತು. ಈ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಮಾಣಿಕಾ ಷಾ ಒಮ್ಮೆ ಗೂಖರ್ಾ ಯುನಿಟ್ಗೆ ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅವರು ಗೂಖರ್ಾ ರೆಜಿಮೆಂಟ್ನಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದವರಲ್ಲ ಆದರೂ ಗೂಖರ್ಾಗಳನ್ನು ಕಂಡರೆ ಅವರಿಗೆ ವಿಶೇಷವಾದ ಪ್ರೀತಿ. ‘ಸೈನಿಕನೊಬ್ಬ ತನಗೆ ಸಾವಿನ ಭಯ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂದಾದರೆ ಒಂದೋ ಆತ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುತ್ತಿರಬೇಕು ಅಥವಾ ಆತ ಗೂಖರ್ಾ ಆಗಿರಬೇಕು’ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು ಸ್ಯಾಮ್. ಗೂಖರ್ಾಗಳಿಗೂ ಅವರನ್ನು ಕಂಡರೆ ಅಪಾರವಾದ ಪ್ರೀತಿ. ಇಂದಿಗೂ ಅವರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಯಾಮ್ರ ಕುರಿತಂತಹ ದಂತಕಥೆಗಳು ಕೇಳಿ ಬರುತ್ತವೆ. ಅವರನ್ನು ಸ್ಯಾಮ್ ಬಹದ್ದೂರ್ ಎಂದು ಗೌರವದಿಂದ ಕರೆದು ತಮ್ಮವರಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಗೂಖರ್ಾಗಳೇ. ಅದರ ಹಿನ್ನೆಲೆಯೂ ಬಲು ಕೌತುಕವಾದ್ದು. ಅದೊಮ್ಮೆ ಮಾಣಿಕ್ ಷಾ ಗೂಖರ್ಾ ಸೈನಿಕನೊಬ್ಬನ ಬಳಿ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಎತ್ತರದ ದನಿಯಲ್ಲಿ ‘ನನ್ನ ಹೆಸರೇನು ಗೊತ್ತಾ?’ ಎಂದು ಕೇಳಿದರಂತೆ. ಸೈನಿಕನು ಗಲಿಬಿಲಿಗೊಳಗಾಗದೇ ‘ಸ್ಯಾಮ್ ಬಹದ್ದೂರ್ ಸಾಬ್’ ಎಂದನಂತೆ. ಇಂದಿಗೂ ಗೂಖರ್ಾಗಳು ಸ್ಯಾಮ್ ಬಹದ್ದೂರ್ ಎಂದೇ ಅವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕರೆಯೋದು.
ಮಾಣಿಕ್ ಷಾ ಅವರ ನಿಜವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಅನಾವರಣಗೊಂಡಿದ್ದು 1959 ರ ಆಸುಪಾಸಿನಲ್ಲಿ. ಆಗವರು ವೆಲ್ಲಿಂಗ್ ಟನ್ನ ಡಿಫೆನ್ಸ್ ಸವರ್ೀಸ್ ಸ್ಟಾಫ್ ಕಾಲೇಜಿನ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಾಗಿದ್ದರು. ಈ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಣಾ ಸಚಿವರಾದಿಯಾಗಿ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಗಳು ಸೇರಿದಂತೆ ಸೈನ್ಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಮೂಗು ತೂರಿಸುವುದು ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು. ಮೇಜರ್ ಜನರಲ್ ಬ್ರಿಜ್ ಮೋಹನ್ ಕೌಲ್, ಮಂತ್ರಿ ಮೆನನ್ರ ಪ್ರಭಾವದಿಂದಾಗಿಯೇ ಲೆಫ್ಟಿನೆಂಟ್ ಜನರಲ್ನಿಂದ ಕ್ವಾರ್ಟರ್ ಮಾಸ್ಟರ್ ಜನರಲ್ ಹುದ್ದೆಗೆ ಏರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರು. ಈತ ಪ್ರಧಾನಂತ್ರಿಗಳ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಣಾ ಸಚಿವರ ಬೆಂಬಲವಿದೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಚೀಫ್ ಆಫ್ ಆಮರ್ಿ ಸ್ಟಾಫ್ಗಿಂತಲೂ ಪ್ರಭಾವಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟದ್ದರು. ಈ ಕಿರಿಕಿರಿಯನ್ನು ತಾಳಲಾಗದೆಯೇ ಜನರಲ್ ತಿಮ್ಮಯ್ಯ ರಾಜಿನಾಮೆ ಎಸೆದರೂ ಕೂಡ. ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಮುಲಾಜಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳದ ಮಾಣಿಕ್ ಷಾ ಮಂತ್ರಿಗಳೇನು ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಗಳನ್ನು ಬಿಡದೇ ಬಲವಾಗಿಯೇ ಟೀಕಿಸಿದರು. ‘ರಕ್ಷಣಾ ಇಲಾಖೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಕೊಟ್ಟಿರುವಂತಹ ನಮ್ಮ ನಾಯಕರುಗಳಿಗೆ ಮೋಟರ್ಾರಿಗೂ ಮೋಟಾರಿಗೂ, ಗನ್ಗೂ ಹೋವಿಟ್ಜರ್ಗೂ, ಗೆರಿಲ್ಲಾಕ್ಕೂ ಗೊರಿಲ್ಲಾಕ್ಕೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಬಹುತೇಕರು ಗೊರಿಲ್ಲಾಗಳೆಂತೆಯೇ ಇರುತ್ತಾರೆ’ ಎಂದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. 1971 ರ ವೇಳೆಗೆ ಇವರ ಕಾರ್ಯಶೈಲಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ಗಾಬರಿಗೊಂಡಿದ್ದ ಇಂದಿರಾ ‘ಸೈನ್ಯ ಪ್ರಭುತ್ವದ ವಿರುದ್ಧ ದಂಗೆಯೇಳುತ್ತದೆ ಎಂಬ ವದಂತಿ ನಿಜವೇ?’ ಎಂದು ಸ್ಯಾಮ್ರನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದರು. ಆಗ ಇವರ ಉತ್ತರ ಏನಿತ್ತು ಗೊತ್ತೇ? ‘ನಿಮ್ಮ ಕೆಲಸ ನೀವು ಮಾಡಿ. ನನ್ನ ಕೆಲಸ ನನಗೆ ಮಾಡಲು ಬಿಡಿ. ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರಿಗೆ ನೀವು ಮುತ್ತುಕೊಡಿ. ನಾನು ನನ್ನವರಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ಸೇನೆಯೊಳಗೆ ಯಾರೂ ತಲೆಹಾಕದಿರುವವರೆಗೆ ನಾನು ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪ ಮಾಡಲಾರೆ’ ಎಂದಿದ್ದರು. ಸವರ್ಾಧಿಕಾರಿ ಇಂದಿರಾಳಿಗೆ ಆಕೆಯ ತಂದೆಯ ವಯಸ್ಸಿನವರೂ ಹೆದರಿಕೊಂಡು ಕೈ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ನಿಲ್ಲುವಂಥ ಸ್ಥಿತಿಯಿದ್ದಾಗ ಸ್ಯಾಮ್ ಮಾತ್ರ ಸೈನ್ಯದ ಘನತೆಯನ್ನು ಒಂದಿನಿತೂ ಮುಕ್ಕಾಗಲು ಬಿಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಂದಿರಾಳನ್ನಂತೂ ಅವರು ‘ಹಾಯ್ ಸ್ವೀಟಿ’ ಎಂದೇ ಸಂಬೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಓಹ್! ಮಾಣಿಕ್ ಷಾರನ್ನು ಅಥರ್ೈಸಿಕೊಳ್ಳೋದು ಬಲು ಕಷ್ಟ.

7
1971 ರಲ್ಲಿ ಸ್ಯಾಮ್ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಏನೆಂಬುದು ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೆ, ಶತ್ರು ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೆ, ರಣಹದ್ದುಗಳಂತೆ ತಿನ್ನಲು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ರಾಷ್ಟ್ರಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಆಳುವ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಅರಿವಾಯ್ತು. ಆ ವರ್ಷದ ಏಪ್ರಿಲ್ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಒಂದು ದಿನ ಇಂದಿರಾ ಸ್ಯಾಮ್ರನ್ನು ತಮ್ಮ ಕಛೇರಿಯ ಸಭೆಗೆ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದರು. ಪೂರ್ವ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದಿಂದ ಅಪಾರ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ನಿರಾಶ್ರಿತರು ಪಶ್ಚಿಮಬಂಗಾಳ, ಅಸ್ಸಾಂ ಮತ್ತು ತ್ರಿಪುರಾಕ್ಕೆ ಧಾವಿಸಿ ಬರುವುದರಿಂದ ಆಕೆ ಗಾಬರಿಗೊಳಗಾಗಿದ್ದರು. ಮಂತ್ರಿಗಳು, ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ಯಾಮ್ ಆ ಸಭೆಯಲ್ಲಿದ್ದರು. ಸೈನ್ಯದ ಮೇಲೆ ತಾವು ಅಧಿಕಾರ ಹೊಂದಿದ್ದೇವೆಂಬ ಧಿಮಾಕಿನಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದ ಇಂದಿರಾ ಸ್ಯಾಮ್ರತ್ತ ತಿರುಗಿ ‘ನಿರಾಶ್ರತರು ಒಳ ನುಗ್ಗುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ನೀವೇನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ?’ ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ಅಷ್ಟೇ ವೇಗವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದ ಸ್ಯಾಮ್ ‘ಬಿಎಸ್ಎಫ್, ಸಿಆರ್ಪಿ ಮತ್ತು ರಾ ಗಳ ಮೂಲಕ ಪೂರ್ವ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಿಯರಿಗೆ ದಂಗೆಯೇಳಲು ಪ್ರಚೋದಿಸುವಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದಿರೇನು’ ಎಂದ ಸ್ಯಾಮ್ ‘ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಮೈಮೇಲೆಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೀರಿ ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ’ ಎಂದರು. ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ಪೂರ್ವ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದೊಳಕ್ಕೆ ನುಗ್ಗಬೇಕು ಎಂದು ಯುದ್ಧದ ಆದೇಶವನ್ನು ಆಕೆ ಕೊಡುವಾಗ ಅಷ್ಟೇ ನಿರಮ್ಮಳವಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಮಾಣಿಕ್ ಷಾ ‘ನೀವು ಸಿದ್ಧವಾಗಿರಬಹುದು ನಾನಲ್ಲ’ ಎಂದರು. ‘ಏಪ್ರಿಲ್ ತಿಂಗಳ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಮಾಲಯದ ದಾರಿಗಳು ಮುಕ್ತವಾಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ಚೀನಾ ಕೂಡ ದಾಳಿ ಮಾಡಬಹುದು. ಪೂರ್ವ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದಲ್ಲೂ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಕದನ ಬಲು ಕಷ್ಟ. ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರ ಸಂಗ್ರಹಣೆಯೂ ಇಲ್ಲ’ ಎಂದು ಮುಖಕ್ಕೆ ಹೊಡೆದಂತೆ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟರು. ಮರು ಮಾತನಾಡದ ಇಂದಿರಾ ಸಭೆಯನ್ನು ಬಕರ್ಾಸ್ತುಗೊಳಿಸಿ ಸಂಜೆ ಸೇರೋಣ ಎಂದರು. ಎಲ್ಲರೂ ಕೋಣೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಯ್ತು. ಇಂದಿರಾ ಮಾಣಿಕ್ ಷಾರವರನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಉಳಿಯುವಂತೆ ಕೇಳಿಕೊಂಡರು. ತತ್ಕ್ಷಣ ಆಕೆಯ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ನೋಡಿದ ಸ್ಯಾಮ್ ‘ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಗಳೇ, ನೀವು ಇನ್ನೊಂದು ಮಾತನಾಡುವ ಮುನ್ನ ನಾನು ರಾಜಿನಾಮೆ ಪತ್ರವನ್ನು ಬರೆದುಕೊಡಲೇ. ನನ್ನ ದೈಹಿಕ ಅಥವಾ ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯ, ಯಾವುದು ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದು ಬರೆಯಬೇಕು ಹೇಳಿ’ ಎಂದು ಕೇಳಿಬಿಟ್ಟರು. ಇಂದಿರಾ ಸವರ್ಾಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಇದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಸೂಕ್ತ ಮದ್ದಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೆತ್ತಗಾದ ಆಕೆ ನೀವು ಹೇಳಿದಂತೆ ಯುದ್ಧ ನಡೆಯಲಿ ಎಂದು ಪೂರ್ಣ ಅನುಮತಿ ಕೊಟ್ಟರು. ಆನಂತರ ನಡೆದದ್ದು ಇತಿಹಾಸ. ಏಳು ತಿಂಗಳ ನಂತರ ಎಲ್ಲ ತಯಾರಿಯೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧ ಸನ್ನದ್ಧರಾಗಿ ಬಂದ ಸ್ಯಾಮ್ರನ್ನು ಇಂದಿರಾ ‘ಎಲ್ಲ ತಯಾರಾಗಿದೆಯೇ’ ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ‘ಐ ಆಮ್ ಆಲ್ವೇಸ್ ರೆಡಿ ಸ್ವೀಟಿ’ ಎಂದಿದ್ದರು ಸ್ಯಾಮ್. ಅಮೆರಿಕನ್ನರು ಈ ಯುದ್ಧ ಒಂದೂವರೆ ತಿಂಗಳಾದರೂ ನಡೆಯಬಹುದೆಂದು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗ ಮಾಣಿಕ್ ಷಾ ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆ ಇದನ್ನು 13 ದಿನಗಳಲ್ಲೇ ಮುಗಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು. 93,000 ಜನ ಯುದ್ಧ ಖೈದಿಗಳಾಗಿ ಸಿಕ್ಕು ಬಿದ್ದಿದ್ದರು. ಶರಣಾಗತರನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಾಗ ನಿರಾಕರಿಸಿದ ಮಾಣಿಕ್ ಷಾ ‘ಅದು ಆ ಡಿವಿಷನ್ ನ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ. ಅವರೇ ಈ ಗೌರವವನ್ನು ಪಡೆಯಲಿ’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ದೊಡ್ಡತನವನ್ನು ಮೆರೆದುಬಿಟ್ಟರು. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಸೇನಾನಿ ಯಾಹ್ಯಾ ಮಾಣಿಕ್ ಷಾರ ಬೈಕೊಂದನ್ನು ಕೊಂಡು ಕೊಂಡಿದ್ದ. ಒಂದು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿ ಹಣವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಮುಂದೆ ಇದೇ ಯಾಹ್ಯಾ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾದಾಗಲೇ 1971 ರ ಯುದ್ಧ ನಡೆದದ್ದು. ಮಾಣಿಕ್ ಷಾ ನಗುನಗುತ್ತಲೇ ‘ನನ್ನ ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿ ಸಾಲ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಯಾಹ್ಯಾ ಈಗ ಅವನ ಅರ್ಧ ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ’ ಎಂದಿದ್ದರು.
ಮಾಣಿಕ್ ಷಾ ತಮಿಳುನಾಡಿನ ವೆಲ್ಲಿಂಗ್ಟನ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನ್ಯುಮೋನಿಯಾದಿಂದ ತೀರಿಕೊಂಡಾಗ ದೇಶ ಅವರನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಮರೆತೇ ಹೋಗಿತ್ತು. 1971 ರ ಯುದ್ಧದ ನಿಜವಾದ ಹೀರೋ ಮಾಣಿಕ್ ಷಾ ಎಂಬುದನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಸಹಿಸಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಇಂತಹ ಅದ್ಭುತ ಸೇನಾನಿಯೊಬ್ಬ ತೀರಿಕೊಂಡಾಗ ಗಣ್ಯರಾರು ಅಂತಿಮ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅವರ ಸಾವನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಶೋಕವೆಂದು ಆಚರಿಸಲಿಲ್ಲ. ನೆಹರು-ಇಂದಿರಾ ಭಾರತ ರತ್ನವನ್ನು ತಮ್ಮ ಮುಡಿಗೇರಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟರು. ನಿಜವಾದ ಇಂತಹ ರತ್ನಗಳು ಅನಾಥವಾಗಿ ಉಳಿದುಬಿಟ್ಟವು. ಅಹಮದಾಬಾದ್ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಫ್ಲೈ ಓವರ್ಗೆ ಮಾಣಿಕ್ ಷಾ ಹೆಸರಿಡಲು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರೇ ಬೇಕಾಯ್ತು! ಹುತಾತ್ಮರನ್ನು, ಮಹಾತ್ಮರನ್ನು ಸ್ಮರಿಸದ ದೇಶಕ್ಕೆ ಭವಿಷ್ಯವಿಲ್ಲ ಅಂತಾರೆ. 70 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಪ್ರಗತಿ ಕಾಣದೇ ತೊಳಲಾಡಿದ್ದು ಬಹುಶಃ ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕಿರಬಹುದು!!

ಮಲ್ಯ, ಲಲಿತ್ ಹಿಡಿದು ತರುತ್ತಾರಾ ಮೋದಿ?

ಮಲ್ಯ, ಲಲಿತ್ ಹಿಡಿದು ತರುತ್ತಾರಾ ಮೋದಿ?

ಮೊದಲೆಲ್ಲ ಇತರೆ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ನಮ್ಮ ಧಾಟಿಯೇ ಬೇರೆ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಈಗ ನಾವು ಮಾತನಾಡುವ ಶೈಲಿ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿರಲಿ ಅಮೇರಿಕಾ ಇರಲಿ ಚೀನಾ-ರಷ್ಯಾಗಳೇ ಇರಲಿ ಭಾರತದ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ನಮ್ಮ ವಾದ ಚಚರ್ೆಗಳೆಲ್ಲವೂ. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿಗೆ ಹೋಗುವ ಮುನ್ನ ತೆರೆಸಾ ಮೇ ಭಾರತದೊಂದಿಗೆ ಮುಕ್ತ ವ್ಯಾಪಾರದ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡಿದ್ದರು. ಹೀಗಾಗಿ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರೊಂದಿಗಿನ ಅವರ ಮಾತುಕತೆಗೆ ಬಹುವಾದ ಬೆಲೆ ಇತ್ತು.

2019 ಕ್ಕೂ ಮುಂಚೆ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರ ಮುಂದೆ ಇರುವ ಕೆಲವು ಸವಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಮಲ್ಯ, ನೀರವ್, ಲಲಿತ್ ಮೂವರನ್ನೂ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಬರುವುದು ಒಂದು. ಮೋದಿ ಹರಸಾಹಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ದೇಶ ಬಿಟ್ಟು ಓಡಿ ಹೋಗಿರುವ ಈ ಮೂವರನ್ನು ಎಳೆದು ತಂದುಬಿಟ್ಟರೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗೆ ಮೋದಿಯ ವಿರುದ್ಧ ಆರೋಪ ಮಾಡಲು ಇರುವ ದೊಡ್ಡದೊಂದು ಅಸ್ತ್ರವೇ ಇಲ್ಲವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಈ ಮೂವರಿಗೂ ಹಣ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್. ಅದರ ಲಾಭ ಪಡೆದಿದ್ದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್. ಮೋದಿ ಸಕರ್ಾರದ ಕಠಿಣ ನಿಯಮಗಳು ಅವರಿಂದ ಹಣವನ್ನು ಕಕ್ಕಿಸುತ್ತವೆಂದು ಗೊತ್ತಾದೊಡನೆ ಅವರು ದೇಶವನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟು ಓಡಿ ಹೋಗಿದ್ದರು. ಈಗ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಅವರು ದೇಶಬಿಟ್ಟು ಓಡಿ ಹೋಗಲು ಮೋದಿ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟರೆಂದು ಕಣ್ಣೀರಿಡುತ್ತಿದೆ. ಅದರರ್ಥ ಈ ಐದು ವರ್ಷವೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸೇ ಇದ್ದಿದ್ದರೇ ಈ ಮೂವರೂ ಇಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಲೂಟಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹಾಯಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದರು ಅಂತಲಾ? 70 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪಕ್ಷವಾಗಿ ಬಾಳಿ ಬದುಕಿದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ದೈನೇಸಿ ಸ್ಥಿತಿ ಇದು. ಹಾಗಂತ ಮೋದಿ ಸುಮ್ಮನಿಲ್ಲ. ಅವರು ಈ ಮೂವರನ್ನೂ ಎಳೆದು ತಂದು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯವಾಗಿ ಭಾಜಪದ, ಜಾಗತಿಕವಾಗಿ ಭಾರತದ ಗೌರವವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಲು ಇನ್ನಿಲ್ಲದ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

1

ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರು ಯುರೋಪಿಯನ್ ಯುನಿಯನ್ ಪ್ರವಾಸ ಮಾಡಿದ್ದು ನಿಮಗೆ ನೆನಪಿರಬೇಕು. ಅಚಾನಕ್ಕಾದ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನ ಭೇಟಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅಚ್ಚರಿ ಹುಟ್ಟಿಸಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿನ ಪ್ರಧಾನಿ ತೆರೆಸಾ ಮೇ ಜೊತೆ ಅವರು ವ್ಯಾಪಾರ ವಹಿವಾಟುಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಚಚರ್ೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆಂದು ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಈ ಯಾತ್ರೆಯ ತುತರ್ು ಏನಿತ್ತೆಂಬುದು ಅಚ್ಚರಿಯೇ ಆಗಿತ್ತು. ಬ್ರಿಟನ್ ಯುರೋಪಿಯನ್ ಯುನಿಯನ್ನಿಂದ ಹೊರಬರಬೇಕೆಂದು ನಿಧರ್ಾರ ಮಾಡಿದಾಗಿನಿಂದಲೂ ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದೆ. 2020 ರವರೆಗೆ ಯುರೋಪಿಯನ್ ಯುನಿಯನ್ ಖಚರ್ು ವೆಚ್ಚಗಳನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಬೇಕೆಂಬ ಕರಾರಿಗೆ ಸಹಿಯಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಬ್ರಿಟನ್ 50 ಬಿಲಿಯನ್ ಪೌಂಡ್ಗಳಷ್ಟು ಹಣವನ್ನು ಕೊಡಬೇಕಾಗಿದೆ. ಯುನಿಯನ್ನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಅದರ 28 ಸದಸ್ಯ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದರೂ ಹೋಗಿ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಅವಕಾಶ ಪಡೆದಿದ್ದ ಬ್ರಿಟನ್ನಿನ ನಾಗರಿಕರು ಈಗ ಗೊಂದಲಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಬ್ರಿಟನ್ನಿನ ಅನೇಕ ನಾಗರಿಕರು ಯುರೋಪಿಯನ್ ಯುನಿಯನ್ನ ಪಾಸ್ಪೋಟರ್್ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೆಂದೇ ಐಲರ್ೆಂಡಿನ ಪಾಸ್ಪೋಟರ್್ ಪಡೆಯಲು ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ 44 ಪ್ರತಿಶತದಷ್ಟು ರಫ್ತು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದುದೇ ಯುನಿಯನ್ನ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಈಗ ಏಕಾಏಕಿ ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ಹೊಡೆತ ಬೀಳಲಿದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಗಡಿ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಅಗತ್ಯಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಉಲ್ಬಣವಾಗಲಿದೆ. ಒಟ್ಟಾರೆ ಬ್ರಿಟನ್ ಯಾವ ವೈಭವದಿಂದ ಮೆರೆದಿತ್ತೋ ಅದನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಪ್ರಪಾತಕ್ಕೆ ಬೀಳಲಿದೆ. ಇವು ಸಾಲದೆಂಬಂತೆ ಕಿತ್ತು ತಿನ್ನುವ ವಲಸೆಗಾರರ ಸಮಸ್ಯೆಯೂ ಕೂಡ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಹದಗೆಡಿಸಿದೆ. ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅವರ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬರಬಲ್ಲವರು ಭಾರತ-ಚೀನಾದಂತಹ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಮಾತ್ರ. ಮೋದಿಯವರ ಪಾಲಿಗೆ ಈಗ ಇದೇ ಟ್ರಂಪ್ ಕಾಡರ್್ ಕೂಡ. ಇದನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ಅವರು ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದರು.

ಮೊದಲೆಲ್ಲ ಇತರೆ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ನಮ್ಮ ಧಾಟಿಯೇ ಬೇರೆ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಈಗ ನಾವು ಮಾತನಾಡುವ ಶೈಲಿ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿರಲಿ ಅಮೇರಿಕಾ ಇರಲಿ ಚೀನಾ-ರಷ್ಯಾಗಳೇ ಇರಲಿ ಭಾರತದ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ನಮ್ಮ ವಾದ ಚಚರ್ೆಗಳೆಲ್ಲವೂ. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿಗೆ ಹೋಗುವ ಮುನ್ನ ತೆರೆಸಾ ಮೇ ಭಾರತದೊಂದಿಗೆ ಮುಕ್ತ ವ್ಯಾಪಾರದ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡಿದ್ದರು. ಹೀಗಾಗಿ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರೊಂದಿಗಿನ ಅವರ ಮಾತುಕತೆಗೆ ಬಹುವಾದ ಬೆಲೆ ಇತ್ತು. ಮಾತುಕತೆಯ ಮೇಜಿನ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತಾಗ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ವ್ಯಾಪಾರ ವಹಿವಾಟುಗಳಿಗೂ ಮುನ್ನ ಮಲ್ಯ, ಲಲಿತ್ ವಿಚಾರ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದ್ದರು. 1992 ರ ಭಾರತ-ಬ್ರಿಟನ್ ನಡುವಿನ ಎಕ್ಸ್ಟ್ರೆಡಿಶನ್ ಟ್ರೀಟಿ ನೆನಪಿಸಿದ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ರೆಡ್ ಕಾರ್ನರ್ ನೋಟೀಸ್ ಮತ್ತು ವಾರೆಂಟ್ಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಭಾರತದ ಅಪರಾಧಿಗಳನ್ನು ಹಸ್ತಾಂತರಿಸಬೇಕೆಂದು ವಿನಂತಿಸಿಕೊಂಡರು. ಸಹಜವಾದ ಬ್ರಿಟೀಷರ ಧಿಮಾಕಿನಿಂದ ತೆರೆಸಾ ಭಾರತದ ಜೈಲುಗಳು ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿಲ್ಲ. ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ನಿಲುಕುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡಿದೊಡನೆ ಮೋದಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಖಾರವಾಗಿಯೇ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾ, ‘ಭಾರತದ ಇದೇ ಜೈಲುಗಳಲ್ಲಿ ನೀವು ಮಹಾತ್ಮಾ ಮತ್ತು ನೆಹರೂರವರನ್ನು ಇಟ್ಟಿದ್ದನ್ನು ಮರೆತಿರೇನು?’ ಎಂದುಬಿಟ್ಟರು. ಬ್ರಿಟನ್ನಿನ ಪ್ರಧಾನಿಗೆ ಆಗಿರಬಹುದಾದ ಮುಖಭಂಗವನ್ನು ಊಹಿಸಿ ನೋಡಿ. ಆನಂತರದ ಮಾತುಕತೆಗಳು ಯಾವ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿರಬಹುದೆಂದು ನಾವು ಅಂದಾಜು ಮಾಡಬಹುದು. ಭಾರತ ಬ್ರಿಟನ್ನಿನೊಂದಿಗೆ ಯಾವ ಮಹತ್ವದ ವಿಚಾರ ಪ್ರಸ್ತಾಪಕ್ಕೂ ನಿರಾಕರಿಸಿಬಿಟ್ಟತು. 128 ಕೋಟಿ ಜನರ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಿ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಬ್ರಿಟನ್ನಿನೆದುರು ಈಗ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಅವರು ಗಾಂಧೀಜಿಯವರಂತೆ ಹೃದಯ ಮುಂದಿಟ್ಟು ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದವರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಸುಭಾಷ್ಬೋಸರು ಹಿಟ್ಲರ್ನೊಂದಿಗೆ ನಡೆಸಿದ ವಾತರ್ಾಲಾಪದಂತೆ ತೆರೆಸಾ ಮೇಯೊಂದಿಗೆ ನಡೆದುಕೊಂಡರು.

2

ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ 2 ಶತಮಾನಗಳ ಕಾಲ ಆಳಿದವರೆಂಬ ಧಿಮಾಕು ಬ್ರಿಟನ್ನಿನವರಿಗೆ ಇಂದಿಗೂ ಇದೆ. ಭಾರತ ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿಯಾಗಿ ಎದುರು ಕುಳಿತು ಮಾತನಾಡುವುದನ್ನು ಅದು ಇಂದಿಗೂ ಧಿಕ್ಕರಿಸುತ್ತದೆ. ಎಕ್ಸ್ಟ್ರೆಡಿಶನ್ ಟ್ರೀಟಿ 92 ರಲ್ಲೇ ಆಗಿದ್ದರೂ ಅದಾದ 23 ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಸಮೀರ್ಭಾಯ್ ವಿನೂಭಾಯ್ ಪಟೇಲ್ರನ್ನು 2016 ರಲ್ಲಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಕಳಿಸಿಕೊಡಲಾಗಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ಗುಲ್ಷನ್ ಕುಮಾರ್ ಹತ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಿದ್ದ ನದೀಂ, 93 ರ ಗುಜರಾತ್ ಬ್ಲಾಸ್ಟ್ ಕೇಸಿನ ಅಪರಾಧಿಯಾಗಿದ್ದ ಟೈಗರ್ ಹನೀಫ್, ನೌಕಾಸೇನೆಯ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಬಹಿರಂಗ ಪಡಿಸಿದ ರವಿಶಂಕರ್ ಇವರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಮರಳಿಸುವಂತೆ ಕೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಭಾರತದ ಯಾವ ಕೋರಿಕೆಯನ್ನು ಬ್ರಿಟನ್ ಮನ್ನಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಮೀರ್ಭಾಯ್ ಪಟೇಲ್ರನ್ನು ಅವರು ಮರಳಿಸಿದ್ದು ಬಹುಶಃ ಆತ 2002 ರ ಗುಜರಾತ್ ದಂಗೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕಿರಬಹುದು. ಬ್ರಿಟನ್ನಿನ ಮುಸ್ಲೀಂ ಓಲೈಕೆ ಭಾವನೆ ತನ್ನನ್ನೇ ನುಂಗುವಷ್ಟು ಬೆಳೆದುಬಿಟ್ಟಿದೆ ಎನ್ನುವುದು ಅದಕ್ಕೆ ಅರಿವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿನ ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳ ಕಾರ್ಯ ಶೈಲಿ ಥೇಟು ಭಾರತದ್ದೇ. ದಾವೂದ್ ಇಬ್ರಾಹಿಂ ನ ಬಂಟನಾಗಿದ್ದ ಟೈಗರ್ ಹನೀಫ್ನನ್ನು ಭಾರತಕ್ಕೊಪ್ಪಿಸಲು ಜಿಲ್ಲಾ ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳು ಒಪ್ಪಿಗೆ ಸೂಚಿಸಿದ್ದನ್ನು ಅಲ್ಲಿನ ಉಚ್ಚ ನ್ಯಾಯಾಲಯವು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿದಿತ್ತು. ಹನೀಫ್ ಅಷ್ಟಕ್ಕೇ ಸುಮ್ಮನಾಗದೇ ಅಂದು ಗೃಹ ಕಾರ್ಯದಶರ್ಿಯಾಗಿದ್ದ ತೆರೆಸಾ ಮೇ ಅವರಿಗೆ ಹಸ್ತಾಂತರಿಸದಿರುವಂತೆ ಮನವಿಮಾಡಿಕೊಂಡ. ಇಂದು ಆಕೆ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಆತನ ಕೋರಿಕೆ ಮಾತ್ರ ಕಡತಗಳಲ್ಲೇ ಕೊಳೆಯುತ್ತಿದೆ. ಈಗಿನ ಗೃಹ ಕಾರ್ಯದಶರ್ಿ ಈ ಕೋರಿಕೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರೂ ಆತ ಸವರ್ೋಚ್ಚ ನ್ಯಾಯಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿಯೂ ಅದು ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ವಿಚಾರಣೆಗೆ ಬರದೇ ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟರೊಳಗೆ ಒಂದೋ ಆತನೇ ಸತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ ಅಥವಾ ಭಾರತ ಅವನನ್ನು ಮರೆತಿರುತ್ತದೆ. ಮಲ್ಯನಿಗೂ ಇದು ಬಲು ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಗೊತ್ತಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಆತ ಕಣ್ಣಾಮುಚ್ಚಾಲೆ ಆಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾನೆ. ಮೋದಿ ಕೂಡ ಕಡಿಮೆಯವರಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿನ ಕಾನೂನುಗಳಲ್ಲಿ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟು ಅದೂ ಸಾಲದೆಂಬಂತೆ ಉನ್ನತ ಮಟ್ಟದ ಒತ್ತಡವನ್ನು ತರಲೆಂದು ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಯೊಂದಿಗೂ ಮಾತನಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಆಕೆ ಧಿಮಾಕಿನ ಬುದ್ಧಿ ತೋರಿದೊಡನೆ ಅದಕ್ಕೆ ಸೊಪ್ಪು ಹಾಕದೇ ಅಲ್ಲಿಂದ ಎದ್ದು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ.

ಮೋದಿ ಇಷ್ಟಕ್ಕೇ ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತಾರೆಂದುಕೊಂಡರೆ ಖಂಡಿತ ಸುಳ್ಳು. ಆನಂತರವೇ ಅವರು ಯುರೋಪಿಯನ್ ಯುನಿಯನ್ನ ಇತರೆ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಸಾಕಷ್ಟು ಬೆಂಬಲವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಜರ್ಮನಿಯ ಏಂಜಲಾ ಮಾಕರ್ೆಲ್ರನ್ನು ಯುರೋಪಿಯನ್ ಯುನಿಯನ್ ಪ್ರಭಾವಿ ನಾಯಕಿ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಬಣ್ಣಿಸಿ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಬ್ರಿಟನ್ನನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ಪರಿ. ಬ್ರೆಕ್ಸಿಟ್ನ ಕಿರಿಕಿರಿಯಿಂದ ಅದಾಗಲೇ ನೊಂದಿರುವ ಬ್ರಿಟನ್ ಗೆ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರ ಈ ನಡೆ ಅಚ್ಚರಿಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಕಿರಿಕಿರಿಯೂ ಆಗಿರಲು ಸಾಕು. ತಾವೇ ರೂಪಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಶಿಕ್ಷಣ, ತಾವೇ ಅಡಿಪಾಯ ಹಾಕಿಕೊಟ್ಟ ನ್ಯಾಯವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಪೊಲೀಸ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ರಾಜಕೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇವೆಲ್ಲವುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ರಾಷ್ಟ್ರವೊಂದು ತನ್ನನ್ನು ಹೀಗೆ ಎದುರಿಸುವುದನ್ನು ಬ್ರಿಟನ್ ಸಹಿಸಿತಾದರೂ ಹೇಗೆ? ಅದು ಪ್ರತಿಭಟನೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸದೇ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಭಾರತೀಯ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳಿಗಾಗಿ ಇರುವ ಟೈರ್-4 ವೀಸಾ ನೀತಿಯನ್ನು ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ಬಲು ಕಠಿಣಗೊಳಿಸಿ ಚೀನಾ-ಸೆಬರ್ಿಯಾದಂತಹ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೆ ಬೇಕೆಂತಲೇ ಮುಕ್ತ ಮಾಡಿತು. ಭಾರತದ ಎಡಪಂಥೀಯ ಪತ್ರಕರ್ತರು ಮೋದಿ ವಿರೋಧಿ ಪಾಳಯದಲ್ಲಿ ಬಲವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡ ವಿನೋದ್ ದುವಾರಂತಹ ‘ದಿ ವೈರ್’ನ ಫುಲ್ ಟೈಮ್ ಪತ್ರಕರ್ತರು ಈ ವಿಚಾರವನ್ನು ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರ ಸೋಲೆಂದು ಬಿಂಬಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಅಚ್ಚರಿಯೇನು ಗೊತ್ತೇ? ಇದರಿಂದ ಭಾರತಕ್ಕೆ ನಷ್ಟವಾಗುವ ಪ್ರಮೇಯವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಬ್ರಿಟನ್ ಈ ನಿರ್ಣಯ ಕೈಗೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೂ ಮುನ್ನವೇ ಕಳೆದ 5 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಆ ದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಭಾರತೀಯರ ಪ್ರಮಾಣ ಗಣನೀಯವಾಗಿ ಇಳಿಕೆಯಾಗಿತ್ತು. 2017 ಡಿಸೆಂಬರ್ ನ ಅಂಕಿ ಅಂಶದ ಪ್ರಕಾರ ಕಳೆದ 5 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆಂದು ಹೋಗುವ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳ ಪ್ರಮಾಣ ಪ್ರತಿಶತ 44 ರಷ್ಟು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ. 2010 ರಲ್ಲಿ 60,000 ದಷ್ಟು ಭಾರತೀಯರು ಅಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಆ ಸಂಖ್ಯೆ 14000 ದಷ್ಟಿತ್ತು. 2016 ರಲ್ಲಿ ಇದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಕಡಿಮೆ ಇದ್ದುದನ್ನು ಅಂಕಿಅಂಶಗಳು ಗುರುತಿಸುತ್ತವೆ. ಇದೇ ವರ್ಷ ಒಂದು ಲಕ್ಷ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳು ಕೆನೆಡಾಕ್ಕೆ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆಂದು ಹೋಗಿದ್ದರು. ಈ ವಿಚಾರವನ್ನು ಬ್ರಿಟನ್ನಿನ ಹೌಸ್ ಆಫ್ ಲಾಡ್ಸರ್್ನಲ್ಲಿ ಕರಣ್ ಬಿಲಿ ಮೋರಿಯಾ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟು ಭಾರತೀಯ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಪೂರಕ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ನಿಮರ್ಿಸಿಕೊಡದಿದ್ದರೆ ಭಾರತ-ಬ್ರಿಟನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮುಕ್ತ ವಹಿವಾಟು ಅಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಬ್ರಿಟನ್ನಿನ ಬಿಸಿನೆಸ್ ಸೆಕ್ರೆಟರಿ ವಿನ್ಸ್ ಕ್ಯಾಬಲ್ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವಿಚಾರ ಸಂಕೀರ್ಣವೊಂದರಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಬ್ರಿಟನ್ನಿಗೆ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಭಾರತೀಯ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳು ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸಂದೇಶವನ್ನು ನಾವು ಕಳಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಖಂಡಿತ ದೇಶಕ್ಕೆ ಒಳಿತಾಗಲಾರದು ಎಂಬ ಎಚ್ಚರಿಕೆಂನ್ನು ಅಲ್ಲಿನ ಪ್ರಧಾನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಭಾರತೀಯ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳ ಸಂಘಟನೆಯೂ ಕೂಡ ಬ್ರಿಟನ್ನಿನ ಈ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಕಟುವಾಗಿ ಟೀಕಿಸಿ ಇದು ಭಾರತೀಯರ ಮೇಲೆ ಬ್ರಿಟನ್ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಹಾರ ಎಂದಿದ್ದಾರೆ. ಇವ್ಯಾವುವೂ ತೆರೆಸಾ ಮೇಗೆ ಸಂತೋಷ ಕೊಡುವ ಸುದ್ದಿಗಳಲ್ಲ. ಆಕೆ ಬಡವನ ಕೋಪವನ್ನು ದವಡೆಯ ಮೇಲೆ ತೀರಿಸಿಕೊಂಡಂತೆ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರೊಂದಿಗೆ ಒಪ್ಪಂದದಲ್ಲಿ ಗೆಲ್ಲಲಾಗದ ಕೋಪವನ್ನು ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳ ಮೇಲೆ ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೊರಟಿದ್ದಾರೆ. ಭಾರತ ಬಗ್ಗುವ ಲಕ್ಷಣಗಳಂತೂ ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ.

3

ಚುನಾವಣೆ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕಾವು ಜೋರಾಗುತ್ತಿದೆ. ಮೋದಿ ಮಧ್ಯಪ್ರದೇಶ, ರಾಜಸ್ತಾನ ಚುನಾವಣೆಗಳನ್ನೂ ಕೂಡ ಸವಾಲಾಗಿಯೇ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕಿದೆ. ಈ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಕರ್ಾರ ಪುನರ್ರಚಿಸಲು ಸೋತರೆ ಅದನ್ನು 2019 ರ ಚುನಾವಣೆಯ ದಿಕ್ಸೂಚಿ ಎಂದೇ ಬುದ್ಧಿ ಜೀವಿಗಳು ಷರಾ ಬರೆದುಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಆ ಚುನಾವಣೆಗಳಿಗೂ ಮುನ್ನ ಬಹು ದೊಡ್ಡ ಸದ್ದು ಮಾಡಲೇಬೇಕಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವರೂ ಬಿಟ್ಟೂ ಬಿಡದ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗಂತ ಭಾರತದ ಘನತೆ-ಗೌರವಗಳನ್ನು ಬಲಿ ಕೊಟ್ಟು ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿ ನಿಂತು ಇಂತಹುದೊಂದು ಗೆಲುವು ಸಾಧಿಸುವ ಅಗತ್ಯ ಅವರಿಗಿಲ್ಲ. ಚೀನಾ ಜಗತ್ತನ್ನು ತನ್ನ ಧನಬಲ ಮತ್ತು ಮಾನವ ಸಂಪನ್ಮೂಲದ ಮೇಲಿರುವಂತಹ ಅಧಿಕಾರ ಬಲದಿಂದಲೇ ಗೆಲ್ಲುತ್ತಿದೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿನ್ನೂ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಮೇಲೆ ಸಜರ್ಿಕಲ್ ಸ್ಟ್ರೈಕ್ ನಡೆಸಿದಾಗಲೂ ಸಾಕ್ಷಿ ಕೇಳುವ ಕೇಜ್ರಿವಾಲ್ ಇದ್ದಾರೆ. ಭಾರತದ ಸೈನಿಕರಿಗಿಂತ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರು ವಾಸಿ ಎನ್ನುವ ಗುಲಾಂ ನಬಿ ಆಜಾದ್ರಂತಹ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನಾಯಕರಿದ್ದಾರೆ. ನಮ್ಮ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗವಾದ ಕಾಶ್ಮೀರವನ್ನು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿಸಬೇಕೆಂದು ಹೇಳುವ ಸೈಫುದ್ದೀನ್ ಸೋಜ್ರಂತಹ ನಾಯಕರಿದ್ದಾರೆ. ಮುಸಲ್ಮಾನರ ವೋಟು ಪಡೆಯಲೆಂದು ಹಿಂದೂ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ ಎಂಬ ಇಲ್ಲದ ಕಲ್ಪನೆಯೊಂದನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿ ದೇಶದ ಭದ್ರತೆಗೆ ಭಂಗ ತರುವ ಪಕ್ಷ ಇದೆ. ಇವೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ಭಾರತವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆತ್ಮಗೌರವವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಲುವಾಗಿ ಹೆಣಗಾಡಬೇಕಿದೆ. ಇದೊಂದು ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಟೈಟ್ ರೋಪ್ ವಾಕ್. 2019ರಲ್ಲೂ ಮೋದಿ ಬಹುಮತದೊಂದಿಗೆ ಗೆದ್ದರೆಂದರೆ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಬ್ರಿಟನ್ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಈ ಧಾಟಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಲಾರದು. ಹೀಗಾಗಿ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರ ಮೇಲಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಹೆಗಲ ಮೇಲೇ ಹೆಚ್ಚಿದೆ.

ವಿಧಾನಸಭೆಯಂತೆ ಲೋಕಸಭೆಯನ್ನು ಅಂತತ್ರ ಮಾಡಬಾರದಷ್ಟೇ!

ವಿಧಾನಸಭೆಯಂತೆ ಲೋಕಸಭೆಯನ್ನು ಅಂತತ್ರ ಮಾಡಬಾರದಷ್ಟೇ!

ಇವೆಲ್ಲದರ ಕಿತ್ತಾಟದಲ್ಲಿ ಕನರ್ಾಟಕವಾದರೂ ಗೆದ್ದಿತಾ ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ ಅದನ್ನೂ ಇಲ್ಲವೆಂದೇ ಹೇಳಬೇಕು. ಕಳೆದ 5 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರ ಆಡಳಿತ ಸ್ಥಿರವಾಗಿತ್ತು ಎನ್ನವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಅದು ಕನರ್ಾಟಕಕ್ಕೆ ಗಳಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಅತ್ಯಲ್ಪ. ಈಗಾಗಲೇ ಸಾಲದ ಹೊರೆ ಹೊತ್ತಿರುವ ರಾಜ್ಯ ರೈತರ ಸಾಲ ಮನ್ನಾ ಅಲ್ಲದೇ ಇನ್ನೊಂದಿಷ್ಟು ಜನಪ್ರಿಯ ಘೋಷಣೆಗಳ ಭಾರಕ್ಕೆ ನಲುಗಿ ಕುಸಿದೇ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಮುಂದಿನ 5 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಭದ್ರವಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲೇ ಹೆಣಗಾಡುವ ಮಂತ್ರಿ, ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಸಮರ್ಥವಾದ ರಾಜ್ಯ ರೂಪಿಸುವಲ್ಲಿ ಆಸ್ಥೆ ತೋರಬಲ್ಲರೆಂದು ನಂಬುವುದೇ ಅಸಾಧ್ಯದ ಸಂಗತಿ.

1
ಚುನಾವಣೆಯ ಫಲಿತಾಂಶ ಅತಂತ್ರವಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳು ಬಿಗಡಾಯಿಸುವುದು ಖಾತ್ರಿಯೇ. ನಿಮಗೆ ನೆನಪಿರಬೇಕು. ಅಟಲ್ ಬಿಹಾರಿ ವಾಜಪೇಯಿಯವರು ಮೊದಲನೇ ಬಾರಿ ಪ್ರಧಾನಿಯಾದಾಗ ಭಾಜಪಾಕ್ಕೆ ಪೂರ್ಣ ಬಹುಮತವಿರಲಿಲ್ಲ. 13 ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಸಮಾನ ಮನಸ್ಕರು ಜೊತೆಗೆ ಬರುವಿರಾ ಎಂದು ಕೇಳಿದ್ದಷ್ಟೇ ಬಂತು. ಕೊನೆಗೂ ಅಟಲ್ ಬಿಹಾರಿ ವಾಜಪೇಯಿ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಮಣಿದು ರಾಜಿನಾಮೆ ಕೊಡಬೇಕಾಯ್ತು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಯಾರೊಡನೆ ಬೇಕಿದ್ದರೂ ಮೈತ್ರಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಬಿಜೆಪಿಯೊಂದಿಗಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಹೆದರಿಕೆ ಇರುವುದು ಬಿಜೆಪಿಯದ್ದಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಅದನ್ನು ಹಿಂದಿನಿಂದ ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸ್ವಯಂ ಸೇವಕ ಸಂಘದ್ದು. ತುತರ್ು ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೇರುವುದಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ತಾನು ಜಯಭೇರಿ ಬಾರಿಸುವುದಾಗಿ ಆಂತರಿಕ ಸಮೀಕ್ಷೆಯ ವರದಿ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಇಂದಿರಾ ತುತರ್ು ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೇರಿದ ನಂತರ ಸಂಘದ ಸ್ವಯಂ ಸೇವಕರು ಈ ಕುರಿತಂತೆ ಮಾಡಿದ ವ್ಯಾಪಕ ಪ್ರಚಾರದಿಂದಾಗಿ 200 ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು ಕಷ್ಟವೆಂದು ವರದಿ ಬಂತು. ಗಾಬರಿಗೊಂಡ ಆಕೆ ಏಕನಾಥ ರಾನಡೇಯವರ ಮೂಲಕ ಮೋರೇಶ್ವರ್ ನೀಲಕಾಂತ್ ಪಿಂಗಳೆಯವರಿಗೆ ಮತ್ತು ಅವರ ಮೂಲಕ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಸಂಘ ಪ್ರಮುಖರಾದ ಬಾಳಾಸಾಹೇಬ್ ದೇವರಸರಿಗೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗೆ ಸಹಕಾರ ನೀಡುವಂತೆ ಕೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದರಂತೆ. ಆ ಕೋರಿಕೆಯನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನಿರಾಕರಿಸಿದ ಬಾಳಾಸಾಹೇಬ್ ಜೀ ದುಃಖದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಗೆಳೆಯರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಚ್ಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದರಂತೆ. ಚುನಾವಣೆಯ ನಂತರವೇ ಸಂಘ ಮಾತನಾಡುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಸ್ಪಷ್ಟ ಸಂದೇಶವನ್ನೂ ಇಂದಿರಾಗೆ ತಲುಪಿಸಿದ್ದರಂತೆ. ಸುಜರ್ಿತ್ ದಾಸ್ ಗುಪ್ತ ಸ್ವರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಬರೆದ ಲೇಖನವೊಂದರಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಬಲು ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅಂದಿನಿಂದಲೂ ಸಂಘ ಕಠೋರವೇ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗಿರುವ ಭಯವೂ ಅದೇ. ಒಬ್ಬರ ಜೇಬಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಕೈ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಹಾಯಾಗಿ ಕೂತು ತಿನ್ನಲು ಅಟಲ್ ಬಿಹಾರಿ ವಾಜಪೇಯಿಯವರ ಸಕರ್ಾರ ಅನುಕೂಲವಾಗದೆಂದರಿತ ಸೋನಿಯಾ ಭಾಜಪವನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ ದೇವೇಗೌಡರಿಗೆ ಬೆಂಬಲ ನೀಡಿದರು. ಅವರ ಕಾಲನ್ನೆಳೆದು ಇಂದ್ರಕುಮಾರ್ ಗುಜರಾಲ್ರನ್ನು ಕೂರಿಸಲಾಯ್ತು. ಆ ಸಕರ್ಾರವೂ ಬಹಳ ಕಾಲ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಅಧಿಕಾರ ತಾನು ಮಾಡಲಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ಇತರರ್ಯಾರಿಗೂ ಅದನ್ನು ಪೂಣರ್ಾವಧಿ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಪೂರ್ಣ ಅಧಿಕಾರ ನಡೆಸುವ ಯೋಗ್ಯತೆ ತನಗೆ ಮಾತ್ರ ಎಂದು ಬಿಂಬಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಯಾವಾಗಲು ಮಾಡಿದೆ. ಪೂಣರ್ಾವಧಿಗೆ ಬೆಂಬಲ ಕೊಟ್ಟು ಸಮ್ಮಿಶ್ರ ಸಕರ್ಾರವನ್ನು ನಡೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಿದ ಉದಾಹರಣೆ ನನಗೆ ತಿಳಿದಂತೆ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಾಗದೇ ಹೋದರೂ ಸರಿ ಪದೇ ಪದೇ ಸಕರ್ಾರ ಬೀಳುವ ಕಿರಿ ಕಿರಿ ಬೇಡವೆಂದೇ ಜನ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗೆ ವೋಟು ಹಾಕಲೆಂಬುದು ಅದರ ಅಭಿಮತ ಇರಬಹುದು. ಅಂತಹದ್ದೇ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಈಗ ಕನರ್ಾಟಕವಿದೆ. ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲಿ ಈ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಅತಂತ್ರ ನಿರ್ಣಯದಿಂದಾಗಿ ಬಿಜೆಪಿಯಂತೂ ಸೋತಿದೆ; ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸೂ ಸೋತಿದೆ, ಅತ್ತ ಜೆಡಿಎಸ್ ಇನ್ನೆಂದೂ ಗೆಲ್ಲಲಾಗದಂತಹ ಸ್ಥಿತಿ ತಲುಪಿದೆ. ಇವುಗಳಿಂದಾಗಿ ರಾಜ್ಯವೇ ವಿಕಟ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಮೂಲಕ ಹಾದುಹೋಗುತ್ತಿದೆ.

3

ಬಿಜೆಪಿಯ ಸೋಲು ಕಣ್ಣಿಗೆ ರಾಚುವಂತಿದೆ. ಚುನಾವಣೆಯ ಫಲಿತಾಂಶದ ದಿನ 119 ಸೀಟುಗಳಲ್ಲಿ ಮುನ್ನಡೆಯನ್ನು ಎಂಬ ಮಾಹಿತಿದೊರೆತಾಗ ಶೋಭಾ ಕರಂದ್ಲಾಜೆ ಅಗತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕುಣಿದಾಡಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲ ಚಾನೆಲ್ಲುಗಳಲ್ಲು ಗೆಲುವಿನ ನಗೆ ಬೀರಿ ಮೊದಲು ಮಾತನಾಡಿದ್ದೇ ಅವರು. ಫಲಿತಾಂಶ ವಿರುದ್ಧವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ನೇಪಥ್ಯಕ್ಕೆ ಸರಿದರು. ಸಕರ್ಾರ ರಚಿಸುವ ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕಿ ಅಟಲ್ ಬಿಹಾರಿ ವಾಜಪೇಯಿಯವರಂತೆ ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿ ಯಡ್ಯೂರಪ್ಪ ರಾಜಿನಾಮೆ ಕೊಟ್ಟ ನಂತರ ಒಂದಷ್ಟು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಸಕರ್ಾರ ನಡೆಸುವ ಕಸರತ್ತು ನಡೆದೇ ಇತ್ತು. ಹೈಕಮಾಂಡ್ನಿಂದ ಆದೇಶ ಬಂದೊಡನೆ ತಣ್ಣಗಾದವರೆಲ್ಲ ಮುಂದೇನೂ ದಾರಿ ಕಾಣದೇ ಶಾಂತರಾದರು. ಈ ನಡುವೆಯೇ ರಾಜರಾಜೇಶ್ವರಿ ನಗರದ ಅಬ್ಬರದ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಜಪಕ್ಕೆ ಹೀನಾಯ ಸೋಲಾಯ್ತು. ನಡು ರಾತ್ರಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಅಭ್ಯಥರ್ಿಯ ಕೋಟೆಯನ್ನು ಭೇದಿಸಿ ನಕಲಿ ಮತ ಪತ್ರ ತಯಾರಿಕೆಯ ರಹಸ್ಯ ಭೇದಿಸಿದ ಭಾಜಪ, ಕೇಂದ್ರ ನಾಯಕರೆಲ್ಲ ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿತ್ತು. ಜಿದ್ದಿನ ಹೋರಾಟ ನಡೆಯಬಹುದೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರೆ ಫಲಿತಾಂಶ ಬಂದಾಗ ಅಕ್ಷರಶಃ ಅಚ್ಚರಿಯೇ. ಭಾಜಪ ಅಷ್ಟು ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸೋಲಬಹುದೆಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಖಂಡಿತ ಯಾರಿಗೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಆಸಕ್ತಿಯೇ ಇತರ ನಾಯಕರಿಗೆ ಇದ್ದಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಭಾಜಪದ ಹೀನಾಯ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಇದು ಕೈಗನ್ನಡಿ. ನೆನಪಿಡಿ. ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆ ನಡೆದಾಗ ಇಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಬಿಜೆಪಿ ಗೆದ್ದೇ ಗೆಲ್ಲುತ್ತದೆ. ವಿಧಾನಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಸೀಟುಗಳನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುತ್ತದೆ. ಕನರ್ಾಟಕದ ಅನೇಕ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ನಾಯಕರುಗಳ ಬಲು ಸುಂದರವಾದ ಆಟವಿದು. ಜಯನಗರದ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಾದರೂ ಗೆಲ್ಲಬಹುದೆಂಬ ವಿಶ್ವಾಸವಿತ್ತು ರಾಜ್ಯದ ಜನತೆಗೆ. ವಿಜಯ್ಕುಮಾರರ ಅನುಕಂಪದ ಅಲೆಯನ್ನು ಮತವಾಗಿ ಪರಿವತರ್ಿಸಲೆಂದೇ ಅವರ ಸೋದರರನ್ನೇ ಕಣಕ್ಕಿಳಿಸಿತ್ತು ಭಾಜಪಾ. ಒಳಜಗಳಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕಲಾಗದೇ ನೋವುಂಡಿದ್ದ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಮುಸಲ್ಮಾನ ಸಮಾಜ ಏಕವಾಗಿ ನಿಂತು ವೋಟ್ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಮಣಿಸಿಯೇಬಿಟ್ಟಿತು. ಗೆಲುವಿನ ಅಂತರ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡದ್ದೇನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕ್ಷೇತ್ರ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಂತು ಸತ್ಯ. ಭಾಜಪ ತನ್ನ ಭದ್ರ ಕೋಟೆಯಲ್ಲೇ ಹೀಗೆ ಮಣಿದದ್ದು ಒಳ್ಳೆಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಂತೂ ಅಲ್ಲ.

ಹಾಂಗತ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸೇನು ಗೆದ್ದಿತೆಂದು ಭಾವಿಸಬೇಡಿ. ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರ ಗತ್ತು-ಗೈರತ್ತುಗಳೆಲ್ಲಾ ಈಗ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಪೇಟ ತೊಡಿಸಲು ಬಂದ ಕಾರ್ಯಕರ್ತನಿಗೆ ‘ರಾಜ್ಯದ ಜನತೆಯೇ ಟೋಪಿ ಹಾಕಿದರು’ ಎಂದು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಹೇಳಿದ್ದು ವೈರಲ್ ಆಗಿತ್ತಲ್ಲ; ಆಗ ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿನ ಭಾವನೆ ಎಂಥವನಿಗೂ ಅರ್ಥವಾಗುವಂತಿತ್ತು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಆಂತರಿಕ ಬೇಗುದಿಯ ಸೂತ್ರಧಾರ ಅವರೇ. ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಕುಮಾರಸ್ವಾಮಿಯವರಿಗೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುವಲ್ಲಿ ಚಾಣಾಕ್ಷತೆ ಮೆರೆದಿದ್ದ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯ ತಮ್ಮದೇ ಪಕ್ಷದ ಹಿರಿಯರ ಅವಕೃಪೆಗೆ ತುತ್ತಾಗಿದ್ದರು. ಮಂತ್ರಿ ಪದವಿಯನ್ನು ಹಂಚುವಾಗ, ಸಕರ್ಾರದ ಭವಿಷ್ಯದ ಕುರಿತಂತೆ ಚಿಂತಿಸುವಾಗ, ಅವರಿಗೆ ವಿಶೇಷ ಸ್ಥಾನವಂತೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಮಂತ್ರಿಗಿರಿಗಾಗಿ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರ ಆಪ್ತರೇ ಭಿನ್ನ ಭಿನ್ನ ಸ್ವರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ರಚ್ಚೆ ಹಿಡಿದಾಗ ಸಮಾಧಾನ ಪಡಿಸಲು ಹೈಕಮಾಂಡ್ ಅವರನ್ನೇ ವಿನಂತಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಚಾಣಾಕ್ಷ ನಡೆಯಿಟ್ಟ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯ ಧರ್ಮಸ್ಥಳದ ಉಜಿರೆಗೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತೇನೆಂದು ಬೇಗುದಿಯ ಬೆಂಕಿ ಶಮನವಾಗದಿರುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡರು. ಅವರೆದುರಿಗೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಹೈ ಕಮಾಂಡು ಸೋತು ಸುಣ್ಣವಾಗಿ ಹೋಗಿದೆ. ಅದೀಗ ಹಲ್ಲು ಕಿತ್ತ ಹಾವು. ಇಲ್ಲಿನ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನಲ್ಲೂ ಯಾರು ಯಾರನ್ನೂ ನಂಬುವಂತಿಲ್ಲದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಅವಕಾಶವನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿ ತಾವೇ ಅದನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳುವ ಧಾವಂತದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಎಂ ಬಿ ಪಾಟೀಲರಂತೂ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ನಂಬಲಾರೆ ಎಂದಿದ್ದು ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ. ಈ ಚುನಾವಣೆಯ ಫಲಿತಾಂಶ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸನ್ನು ಸೋಲಿಸಿರುವುದು ಹೀಗೆ.

4

ಜೆಡಿಎಸ್ನ ಕಥೆ ಭಿನ್ನವೇನಲ್ಲ. ಕುಮಾರಸ್ವಾಮಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗುವಾಗ ಇದ್ದ ಉತ್ಸಾಹ ಜೆಡಿಎಸ್ನ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರಿಗೆ ಬಿಡಿ ಶಾಸಕರಿಗೇ ಈಗ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಗೆದ್ದು ಬಂದ ಮುವತ್ತೆಂಟೂ ಜನ ಮಂತ್ರಿಯಾಗಿಬಿಡಬೇಕೆಂಬ ತವಕದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಕುಮಾರಸ್ವಾಮಿಯಂತೂ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟ ಮಾತನ್ನು ಈಡೇರಿಸಲಾಗದೇ ಚಡಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಬೇರೆಲ್ಲ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದಿರಲಿ ಬಜೆಟ್ ಮಂಡಿಸುವ ಮುನ್ನವೂ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರ ಅನುಮತಿ ಪಡೆಯಬೇಕಾದ ದೈನೇಸಿ ಸ್ಥಿತಿ ತಲುಪಿದ್ದಾರೆ. ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡೇ ತಾವೊಂದಷ್ಟು ಹೊಸ ಜನಪ್ರಿಯ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಘೋಷಿಸಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಈಗ ಅವರಿಗಿದೆ. ಮೊದಲೇ ಆಥರ್ಿಕ ಹೊರೆಯಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೊರೆಹಾಕುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ ಒಂದು ವರ್ಷದ ನಂತರ ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಇತರೆ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳನ್ನು ಬಿಡಿ ತನ್ನ ಪ್ರಾಬಲ್ಯವಿರುವ ಹಳೆ ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿಯೂ ಕೂಡ ಜೆಡಿಎಸ್ ತಿಣುಕಾಡಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿಮರ್ಾಣವಾಗುತ್ತದೆ. ದೊಡ್ಡಗೌಡರು ಸುಮ್ಮನಿರಲಾರರೆಂಬ ಭರವಸೆ ಜೆಡಿಎಸ್ನವರಿಗೆ ಇದ್ದರೂ ಅವರ ಪಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಅರಿತಿರುವ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಪ್ರತಿ ಪಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಜೆಡಿಎಸ್ಗೆ ಸಂಕಟ ಖಾತ್ರಿ. ಹೀಗಾಗಿ ಈ ಕದನದಲ್ಲಿ ಜೆಡಿಎಸ್ ಕೂಡಾ ಗೆದ್ದಿಲ್ಲ.

ಇವೆಲ್ಲದರ ಕಿತ್ತಾಟದಲ್ಲಿ ಕನರ್ಾಟಕವಾದರೂ ಗೆದ್ದಿತಾ ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ ಅದನ್ನೂ ಇಲ್ಲವೆಂದೇ ಹೇಳಬೇಕು. ಕಳೆದ 5 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರ ಆಡಳಿತ ಸ್ಥಿರವಾಗಿತ್ತು ಎನ್ನವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಅದು ಕನರ್ಾಟಕಕ್ಕೆ ಗಳಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಅತ್ಯಲ್ಪ. ಈಗಾಗಲೇ ಸಾಲದ ಹೊರೆ ಹೊತ್ತಿರುವ ರಾಜ್ಯ ರೈತರ ಸಾಲ ಮನ್ನಾ ಅಲ್ಲದೇ ಇನ್ನೊಂದಿಷ್ಟು ಜನಪ್ರಿಯ ಘೋಷಣೆಗಳ ಭಾರಕ್ಕೆ ನಲುಗಿ ಕುಸಿದೇ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಮುಂದಿನ 5 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಭದ್ರವಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲೇ ಹೆಣಗಾಡುವ ಮಂತ್ರಿ, ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಸಮರ್ಥವಾದ ರಾಜ್ಯ ರೂಪಿಸುವಲ್ಲಿ ಆಸ್ಥೆ ತೋರಬಲ್ಲರೆಂದು ನಂಬುವುದೇ ಅಸಾಧ್ಯದ ಸಂಗತಿ. ದೇಶಕ್ಕೆ ಮಾದರಿಯಾಗಬೇಕಾದ ಕನರ್ಾಟಕ ರಾಜ್ಯ, ಜನತೆ ಮಾಡಿದ ಸಣ್ಣ ತಪ್ಪಿನಿಂದಾಗಿ ಇಂದು ಘೋರ ಸಂಕಟದ ಎದುರಿಗೆ ಬಂದು ನಿಂತಿದೆ. ನನಗಿರುವ ಆತಂಕ ಒಂದೇ. ಸ್ವಲ್ಪ ಯಡವಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಂಡು 2019 ರಲ್ಲೂ ಹೀಗೇ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತೇವಾ ಅಂತ. ಭಾರತ ಅದಾಗಲೇ ಪ್ರಗತಿಯ ರಾಜ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡುತ್ತಿದೆ. 70 ವರ್ಷಗಳ ಸುದೀರ್ಘ ನಿದ್ದೆಯನ್ನು ಕೊಡವಿಕೊಂಡು ಮೇಲೆದ್ದಿರುವ ಭಾರತ ಈಗ ಅಸಲಿ ಬೆಳಕನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದೆ. ಜನಪ್ರಿಯ ಘೋಷಣೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ ಮೈಮರೆತಿದ್ದ ಈ ದೇಶಕ್ಕೆ ಕಠಿಣ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ರಾಷ್ಟ್ರ ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ಬದುಕುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯನ್ನು ನಿಮರ್ಿಸಿರುವ ನಾಯಕ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ಭಾರತವನ್ನು ಭಂಜಿಸುವ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತು ಅನೇಕ ದಶಕಗಳಿಂದಲೂ ಬಿಳಿಯರ ಏಜೆಂಟುಗಳಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿರುವ ದೇಶದ್ರೋಹಿಗಳಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಪಾಠ ಕಲಿಸುವ ನಾಯಕ ಆತ. ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ದೇಶದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕವಾಗಿದ್ದ ತರುಣರು ಈಗ ಹೊಸ ಹೊಸ ಆವಿಷ್ಕಾರಗಳ ಮೂಲಕ ತಾವೇ ಉತ್ತರ ನೀಡುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂದು ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ. ಸ್ಟಾಟರ್್ ಅಪ್ಗಳ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಇಂದು ಭಾರತ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡುತ್ತಿದೆ. ಹೊಸ ಹೊಸ ಉದ್ದಿಮೆಗಳ ಆರಂಭಕ್ಕೆ ತರುಣರು ಆಸಕ್ತಿ ತೋರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಬ್ಯಾಂಕುಗಳು ಸಾಲ ಕೊಡುತ್ತಿವೆ. ಜಾತಿ-ಮತ-ಪಂಥ, ಸ್ಪೃಶ್ಯಾಸ್ಪೃಶ್ಯತೆ, ಲಿಂಗ ಭೇದ ಇವುಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ಆರೋಪ ಮಾಡಿಯೇ ಕಾಲ ಕಳೆದಿದ್ದ ಭಾರತ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಾನ ಅವಕಾಶ ಕೊಡಿಸುವಲ್ಲಿ ಬಲವಾದ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನಿಟ್ಟಿದೆ. ಮತ ಬ್ಯಾಂಕುಗಳ ರಾಜಕಾರಣದಿಂದ ಆಚೆ ಬಂದು 70 ರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಭಾರತ ವಿಕಾಸದ ಪಥದ ಕುರಿತಂತೆ ಮಾತನಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದೆ. ರೈಲು ಸರಿಯಾದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಸಾಕು ಎಂದು ವಾಚು ಹಿಡಿದು ಕುಳಿತಿದ್ದ ಭಾರತೀಯ ಇಂದು ಹೈಪರ್ಲೂಪ್ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಕುರಿತಂತೆ ಆಲೋಚಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಯಾವ ಅಂಬಾನಿ-ಅಧಾನಿಗಳು ಲೂಟಿಯಷ್ಟೇ ಮಾಡುತ್ತಾರೆಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಆಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೋ ಅಂಥವರೀಗ ಕಾರ್ಬನ್ ಫೈಬರ್ಗಳನ್ನು ನಿಮರ್ಾಣ ಮಾಡುವ ಹೊಸ ಹೊಸ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳನ್ನು ತಂದು ಭಾರತವನ್ನು ಜಾಗತಿಕ ಪರಿಪ್ರೇಕ್ಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಮಸಮಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದೇ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸುರಕ್ಷತೆಗಾಗಿ ಕೈಚಾಚಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ತರುಣ ಸ್ವಂತ ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕೆ ಮುದ್ರಾ ಲೋನ್ ಎಷ್ಟು ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಕೇಳುವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಜನರೀಗ ದಡ್ಡರಲ್ಲ; ತಮಗೇನು ಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಕೇಳಬಲ್ಲ ಛಾತಿಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರಲ್ಲದೇ ಹೊಸ ದಿಕ್ಕಿನತ್ತ ನಡೆಯಬೇಕೆಂಬ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನೂ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ.

Exhibition at National Archives of India

ಭಾರತ ಗೆಲ್ಲುತ್ತಿದೆ. ಈ ಗೆಲುವಿನ ಓಟ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟರೆ ನಾವು ನೂರು ವರ್ಷವಾದರೂ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಲ್ಪಡುತ್ತೇವೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಮಾತ್ರ ಭಾರತ ಸೋತರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ನಾವು ಗೆದ್ದರೆ ಸಾಕೆಂಬ ಸ್ವಾರ್ಥದ ಚಿಂತನೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಅವರುಗಳೇ ವೋಟ್ ಬ್ಯಾಂಕುಗಳಾಗಿ ಲೂಟಿಕೋರರೊಂದಿಗೆ ನಿಲ್ಲುವುದು. ನಾವು ಸ್ವಲ್ಪದರಲ್ಲೇ ಎಡವಿದೆವು. ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದ್ದರೆ ಭಾರತ ಗೆದ್ದಂತೆ ಕನರ್ಾಟಕವನ್ನೂ ಗೆಲ್ಲಿಸಬಹುದಿತ್ತು. ಸಮರ್ಥವಾದ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದೇ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಬಹುಮತವನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಸಮರ್ಥವಾದ ಸಕರ್ಾರವನ್ನು ಆರಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುವ ನೈತಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಾದರೂ ಉಳಿದಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಈಗ ನೋಡಿ. ಯಾವ ಪಕ್ಷದ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆಯ ಕುರಿತಂತೆಯೂ ನಾವು ಮಾತನಾಡುವಂತಿಲ್ಲ. ಹಿಂದಿನ ಸಕರ್ಾರದ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರವನ್ನು ಬಯಲಿಗೆಳಿಯಿರೆಂದು ಹೊಸ ಸಕರ್ಾರವನ್ನು ಕೇಳುವಂತೆಯೂ ಇಲ್ಲ. ನಾವೀಗ ಅಕ್ಷರಶಃ ಬಂಧಿಗಳು. ಹೀಗೆ ಇನ್ನೆಷ್ಟು ದಿನ ಕಾಲ ಸವೆಸಬೇಕು ತಿಳಿಯದಷ್ಟೇ.

ಪ್ರಣಬ್ ಮುಖಜರ್ೀ ಸಂಘ ಭೇಟಿ; ಲಾಭ ಯಾರಿಗೆ?

ಪ್ರಣಬ್ ಮುಖಜರ್ೀ ಸಂಘ ಭೇಟಿ; ಲಾಭ ಯಾರಿಗೆ?

ತಮ್ಮ ವಿರೋಧಿಗಳನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸುವ ಪರಂಪರೆ ಸಂಘಕ್ಕೆ ಈಗ ಶುರುವಾದುದೇನಲ್ಲ. ಹಿಂದೂ ಮಹಾ ಸಭಾದ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸ್ವಯಂ ಸೇವಕ ಸಂಘದ ಹಿಂದುತ್ವದ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪದ ಮಹಾತ್ಮಾ ಗಾಂಧೀಜಿಯವರು 1934 ರಲ್ಲಿಯೇ ಸಂಘ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಇಂದಿರಾರವರು ತುತರ್ು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಜಾರಿಗೊಳಿಸಿದಾಗ ಅದರ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಸಂಘ ರೂಪಿಸಿದ ಜನಾಂದೋಲನಕ್ಕೆ ಮಾರು ಹೋದ ಇದೇ ಜಯ ಪ್ರಕಾಶ್ ನಾರಾಯಣ್ 1977ರಲ್ಲಿ ಸಂಘದ ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿ ಸ್ವಯಂ ಸೇವಕರ ದೇಶಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಮನಸಾರೆ ಕೊಂಡಾಡಿದರು.

ಮಾಜಿ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿ ಪ್ರಣಬ್ ಮುಖಜರ್ಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸ್ವಯಂ ಸೇವಕ ಸಂಘದ ಸಂಘ ಶಿಕ್ಷಾ ವರ್ಗದ ಸಮಾರೋಪಕ್ಕೆ ಬರುವೆನೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದು ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳ ಕಾಲವಾದರೂ ದೇಶದ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿತ್ತು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಕಟ್ಟಾಳುವಾಗಿ 5-6 ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಸೇವೆಗೈದವರು ಪ್ರಣಬ್ ಮುಖಜರ್ಿ. ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿದ್ದಷ್ಟೂ ಕಾಲ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸ್ವಯಂ ಸೇವಕ ಸಂಘದ ಕಟ್ಟಾ ವಿರೋಧಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಅಂಥವರು ಈಗ ಚುನಾವಣೆಯ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಸಂಘದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೊಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದೆಂದರೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಲು ಕಷ್ಟವಾಗುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಆಗಿತ್ತು. ಪ್ರಣಬ್ ಮುಖಜರ್ಿಯಂತಹ ಪ್ರಮುಖ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ಸಂಘವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟ ಮೇಲೆ ಇನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಸಣ್ಣ-ಪುಟ್ಟ ಜನರ ದನಿಗೆ ಯಾವ ಬೆಲೆ? ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ತಮಗೇ ಅರಿವಾಗದ ಬೇನೆಯಲ್ಲಿ ವಿಲವಿಲನೇ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರುವಂತಿತ್ತು. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಪ್ರಣಬ್ ಮುಖಜರ್ಿ ಒಂದು ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶ ವಂಚಿತರೇ. ಹಾಗಂತ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಪಡಸಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಸೀತಾರಾಂ ಕೇಸರಿಯಂತೆ ಅವಮಾನಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದವರಲ್ಲ. ತಮಗಾದ ನೋವನ್ನು ನುಂಗಿಕೊಂಡೇ ಪಕ್ಷ ನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ಮೆರೆಯುತ್ತಾ ಬಂದವರು. 1984 ರಲ್ಲಿ ಇಂದಿರಾ ತೀರಿಕೊಂಡಾಗ ಅಂದಿನ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಹಿರಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಬೇಕೆಂಬುದನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಅಪೇಕ್ಷಿಸಿದ್ದರು. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಅವಕಾಶವಿದ್ದುದು ಪ್ರಣಬ್ ಮುಖಜರ್ಿಯವರಿಗೇ. ಆದರೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಮನೆತನದ ರಾಜಕೀಯ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರಣಬ್ ಮೂಲೆಗೆ ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟರು. 2004 ರಲ್ಲಿ ವಾಜಪೇಯಿಯವರಿಂದ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡ ಮೇಲಾದರೂ ಪ್ರಣಬ್ರಿಗೆ ಪ್ರಧಾನಿ ಪಟ್ಟ ಒಲಿಯುವುದೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರೆ ಅದೂ ಸುಳ್ಳಾಯಿತು. ಸೋನಿಯಾ ತನ್ನ ಕೈಗೊಂಬೆಯಾಗಿರಬಲ್ಲ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನೇ ಪ್ರಧಾನಿ ಪಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ತಾನೇರಲಿಲ್ಲವೆಂದರೂ ತನ್ನದ್ದೇ ಅಧಿಕಾರ ನಡೆಯುವಂತಹ ಛದ್ಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಅದು. ಹಣಕಾಸು ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಕೈಕೆಳಗೆ ದುಡಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನನ್ನು ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ ಕಾಣುವುದು ಪ್ರಣಬ್ರಿಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಅವರು ಮಂತ್ರಿಯಾಗಲೂ ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಭಾವಿಸಿದ್ದರು. ಅವರನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಡುವುದು ಕೆಟ್ಟ ಸಂದೇಶ ರವಾನಿಸಿದಂತಾಗುತ್ತದೆಂದು ಮಹತ್ವದ ಹುದ್ದೆಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಅವರನ್ನು ಸಕರ್ಾರದೊಳಕ್ಕೆ ಕೂರಿಸಿದ್ದು ಸೋನಿಯಾರೇ. ಹಾಗಂತ 2009 ರಲ್ಲೂ ಸೋನಿಯಾ ಪ್ರಣಬ್ರನ್ನು ಪ್ರಧಾನಿ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರಣಬ್ ಮಂತ್ರಿಯಾಗಿಯೇ ಮುಂದುವರೆದರು. 2013 ರಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಭಾ ಪಾಟೀಲ್ರ ಜಾಗಕ್ಕೆ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿ ಹುದ್ದೆಯನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸುವ ಹೊಸ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಅರಸಲಾರಂಭಿಸಿದಾಗ ಪ್ರಣಬ್ ಆಸೆಗಳು ಚಿಗುರೊಡೆದಿದ್ದವು. ಮಮತಾ ಬ್ಯಾನಜರ್ಿ ಆ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಅಬ್ದುಲ್ ಕಲಾಂ ಅಥವಾ ಪ್ರಣಬ್ ಮುಖಜರ್ಿ ಆಗಬಹುದೆಂದು ಸೂಚಿಸಿದ್ದರು. ಇನ್ನೇನು ಪ್ರಣಬ್ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿ ಆಗಿಯೇ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವ ವೇಳೆಗೆ ಬದಲಾವಣೆಯ ಸುದ್ದಿ ತೇಲಿಬಂದು ಪ್ರಣಬ್ ಮುಖಜರ್ಿ ಅಕ್ಷರಶಃ ಮಾನಸಿಕ ಆಘಾತಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿದ್ದರು. ತಮ್ಮ ಇತ್ತೀಚಿನ ಪುಸ್ತಕ ದ ಕೋಯಿಲೇಶನ್ ಇಯರ್ಸನಲ್ಲಿ ಅವರು ತಮ್ಮೆಲ್ಲಾ ಮಾನಸಿಕ ತುಮುಲವನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ರಾಜಕೀಯ ದಾಳಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ಸೋನಿಯಾರಿಗೆ ಅಂದು ಅನೇಕರು ವಿವರಿಸಿರಲಿಕ್ಕೆ ಸಾಕು. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಚುನಾವಣೆ ಗೆದ್ದರೆ ರಾಹುಲ್ನನ್ನು ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಿಸಲು ಪ್ರಣಬ್ರವರೇ ಅಡ್ಡಗಾಲಾಗಬಹುದೆಂದು ಹೆದರಿದ ಸೋನಿಯಾ ಕೊನೆಗೂ ಅವರನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಯನ್ನಾಗಿಸಿ ಕೈತೊಳೆದುಕೊಂಡರು. ಅಲ್ಲಿಗೇ ಎಲ್ಲವೂ ಮುಗಿಯಿತು ಎಂದು ಅವರಂದುಕೊಂಡಿದ್ದರು ಆದರೆ ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಂದಾಚೆಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಶುರುವಾಯ್ತು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಪರವಾಗಿ ಬಲವಾದ ಪ್ರತಿಸ್ಪಧರ್ೆಯೇ ಇಲ್ಲವಾಗಿ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರು ಅನಾಯಾಸದ ಗೆಲುವನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದರು. ರಾಹುಲ್ನನ್ನು ದೇಶ ಪ್ರಧಾನಿಯೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿರಾಕರಿಸಿತು. ಇತ್ತ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರ ಆಡಳಿತವನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಗಮನಿಸಿದ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಗಳು ಅವರ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಹೊಗಳಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಅಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ತಯಾರು ಮಾಡಿದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸ್ವಯಂ ಸೇವಕ ಸಂಘದ ಕುರಿತಂತೆ ಅವರಿಗೆ ಗೌರವ ಮೂಡಿರಲು ಸಾಕು. ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಮೋಹನ್ ಭಾಗವತರೊಂದಿಗೆ ಅವರ ಸಂಬಂಧವೂ ವೃದ್ಧಿಸಿತು. ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿ ಭವನಕ್ಕೆ ಅವರನ್ನು ಊಟಕ್ಕೂ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೇ ಪ್ರಣಬ್ ಮುಖಜರ್ಿ ಫೌಂಡೇಶನ್ನ ಉದ್ಘಾಟನೆಯ ಹೊತ್ತಲ್ಲೂ ಕೂಡ ವಿಶೇಷ ಆಹ್ವಾನವಿತ್ತು. ಇಂಡಿಯನ್ ಎಕ್ಸ್ಪ್ರೆಸ್ನ ವರದಿಯ ಪ್ರಕಾರ ಕಳೆದ ವರ್ಷದ ಸಂಘ ಶಿಕ್ಷಾ ವರ್ಗದ ಸಮಾರೋಪಕ್ಕೆ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಗಳನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಲಾಗಿತ್ತಂತೆ. ಆದರೆ ಅಂದು ಅಸಹಾಯಕತೆ ತೋಡಿಕೊಂಡ ಪ್ರಣಬ್ ಮುಖಜರ್ಿ ಈ ಬಾರಿ ಆಹ್ವಾನವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಬಲು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದಲೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಸಮಾರೋಪಕ್ಕೆ ಧಾವಿಸಿದರು.

2
ಹಾಗಂತ ತಮ್ಮ ವಿರೋಧಿಗಳನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸುವ ಪರಂಪರೆ ಸಂಘಕ್ಕೆ ಈಗ ಶುರುವಾದುದೇನಲ್ಲ. ಹಿಂದೂ ಮಹಾ ಸಭಾದ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸ್ವಯಂ ಸೇವಕ ಸಂಘದ ಹಿಂದುತ್ವದ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪದ ಮಹಾತ್ಮಾ ಗಾಂಧೀಜಿಯವರು 1934 ರಲ್ಲಿಯೇ ಸಂಘ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿರುವ ತರುಣರನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮಾತನಾಡಿಸಿ ಆನಂದಿತರಾಗಿ ‘ಇಲ್ಲಿನ ಶಿಸ್ತು ಮತ್ತು ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆಯ ಆಚರಣೆಯಿಲ್ಲದಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ನನಗೆ ಬಲು ಸಂತೋಷವಾಗಿದೆ’ ಎಂದು ಉದ್ಗಾರವೆತ್ತಿದ್ದರು. ಮಹಾತ್ಮಾ ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಹತ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಘದ ಪಾತ್ರವಿದೆ ಎಂಬ ಆರೋಪದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಸಂಘವನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಭಾರತ-ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಯುದ್ಧದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಕಾಶ್ಮೀರವನ್ನು ಭಾರತದೊಂದಿಗೆ ವಿಲೀನಗೊಳಿಸುವಲ್ಲಿ ಸಂಘದ ಸರ ಸಂಘಚಾಲಕರಾಗಿದ್ದ ಗುರೂಜಿಯವರ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಅರಿತಿದ್ದ ಸದರ್ಾರ್ ಪಟೇಲ್ರು ಆನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಘದ ಕುರಿತಂತೆ ಸದ್ಭಾವನೆ ತಳೆದಿದ್ದರು. ಸದರ್ಾರ್ ಪಟೇಲರು ಸಂಘದೊಂದಿಗೆ ಮೃದು ಧೋರಣೆ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಆರೋಪ ಮಾಡಿದ್ದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕ್ರಾಂತಿಯ ಹರಿಕಾರ ಜಯ ಪ್ರಕಾಶ್ ನಾರಾಯಣ್ ಮಹಾತ್ಮಾ ಹತ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಿರುವ ಸಂಘದ ಮಂತ್ರಿಗಳು ಸಕರ್ಾರಕ್ಕೆ ರಾಜಿನಾಮೆ ಕೊಟ್ಟು ಹೊರನಡೆಯಬೇಕೆಂದು ಆಗ್ರಹಿಸಿದ್ದರೂ ಕೂಡ. ಆನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾದ ವಿಚಾರಣೆ ನಡೆದು ಸಂಘ ನಿದರ್ೋಶಿ ಎಂದು ಸಾಬೀತಾಯ್ತು. ಮುಂದೆ ಇಂದಿರಾರವರು ತುತರ್ು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಜಾರಿಗೊಳಿಸಿದಾಗ ಅದರ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಸಂಘ ರೂಪಿಸಿದ ಜನಾಂದೋಲನಕ್ಕೆ ಮಾರು ಹೋದ ಇದೇ ಜಯ ಪ್ರಕಾಶ್ ನಾರಾಯಣ್ 1977ರಲ್ಲಿ ಸಂಘದ ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿ ಸ್ವಯಂ ಸೇವಕರ ದೇಶಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಮನಸಾರೆ ಕೊಂಡಾಡಿದರು. ಸಂಘದ ಪ್ರಚಾರಕರಾಗಿದ್ದ ಮತ್ತು ಜಯಪ್ರಕಾಶರಿಗಿಂತಲೂ 40 ವರ್ಷ ಚಿಕ್ಕವರಾಗಿದ್ದ ಕೆ.ಎನ್. ಗೋಂವಿದಾಚಾರ್ಯರನ್ನು ಕೇಳದೇ ಜಯಪ್ರಕಾಶ್ ನಾರಾಯಣರು ಭಾಷಣವನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಆಗೆಲ್ಲಾ ಜನಜನಿತವಾದ ಮಾತು. ಸಂಘವೆಂದರೆ ಉರಿದು ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಜವಾಹರಲಾಲ್ ನೆಹರೂ 1962 ರ ಚೀನಿ ಯುದ್ಧದ ವೇಳೆಗೆ ಸಂಘ ತೋರಿದ ರಾಷ್ಟ್ರಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಂಡು 1963 ರ ಗಣರಾಜ್ಯೋತ್ಸವದ ಪಥ ಸಂಚಲನಕ್ಕೆ 3000 ಸ್ವಯಂ ಸೇವಕರನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದ್ದರು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರು ಪ್ರಶ್ನೆ ಎತ್ತಿದ್ದಾಗ ‘ದೇಶಭಕ್ತ ಭಾರತೀಯರನ್ನು ನಾನು ಕರೆದಿದ್ದೇನೆ’ ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದ್ದರು. 1965 ರ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಯುದ್ಧ ಆರಂಭವಾದಾಗ ಶಾಸ್ತ್ರೀಜಿ ಸರ್ವ ನಾಯಕರ ಸಭೆ ಕರೆದಿದ್ದರಲ್ಲಾ ಸಂಘದ ಸರಸಂಘಚಾಲಕರಾಗಿದ್ದ ಗುರೂಜಿಯವರಿಗೂ ಆಹ್ವಾನವಿತ್ತು. ಬಾಬಾ ಸಾಹೇಬ್ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ರಿಗೂ ಸಂಘದ ಕುರಿತಂತೆ ಗೌರವವಿದ್ದುದಲ್ಲದೇ ಪ್ರಚಾರಕರಾಗಿದ್ದ ದತ್ತೋಪಂಥ ಠೇಂಗಡಿಯವರಿಗೆ ‘ನಿಮ್ಮ ಶಾಖೆಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಬೇಕು ಅದು ಇನ್ನೂ ವಿಸ್ತಾರವಾಗಬೇಕು’ ಎಂದು ಯಾವಾಗಲೂ ತಾಕೀತು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ದೂರನಿಂತು ತನ್ನ ಕಂಡರೆ ಆಗದೆಂದು ನಿಂತವರನ್ನು ಹತ್ತಿರ ಸೆಳೆದು ಕಾರ್ಯಶೈಲಿಯನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಅವರಿಂದಲೂ ಶಹಬ್ಬಾಸ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಂಘಕ್ಕೆ ಹೊಸದೇನಲ್ಲ. 2007 ರಲ್ಲಿ ನಿವೃತ್ತ ಏರ್ಚೀಫ್ ಮಾರ್ಶಲ್ ಟಿಪ್ನಿಸ್ ಸಂಘ ಶಿಕ್ಷಾ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಬಂದು ಸಂಘದ ಕುರಿತಂತೆ ಗುರುತರವಾದ ಆರೋಪಗಳನ್ನೇ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಅಂದಿನ ಸರಸಂಘ ಚಾಲಕರಾದ ಸುದರ್ಶನ್ಜೀ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಗೂ ಸಮರ್ಥವಾದ ಉತ್ತರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಟಿಪ್ನಿಸ್ರಿಗೆ ತಿಳಿಹೇಳಿದರು. ಇದೇ ಸಂಘ ಶಿಕ್ಷಾ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಪರಮಪೂಜ್ಯ ನಿರ್ಮಲನಾಥಾನಂದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ, ಶ್ರೀ ರವಿಶಂಕರ್ಜೀ, ಶ್ರೀ ವೀರೇಂದ್ರ ಹೆಗ್ಡೆಯವರೆಲ್ಲ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಪ್ರಣಬ್ ಮುಖಜರ್ಿ ಹೋದಾಗ ಆದಷ್ಟು ರಾದ್ಧಾಂತ ಹಿಂದೆಂದೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಚುನಾವಣೆಯ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಹೆಣೆಯಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ಸುಳ್ಳುಗಳಿಗೂ ಮಾಜಿ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಗಳು ಒಂದೇ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟಂತಾಗಿತ್ತು.

3

ಅರುಂಧತಿ ರಾಯ್ ಬಿಬಿಸಿ ಗೆ ಸಂದರ್ಶನ ಕೊಟ್ಟು ಮೋದಿಯ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಅತ್ಯಂತ ಕೆಟ್ಟ ದಿನಗಳನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಆ ಮೂಲಕ ಸಂಘವನ್ನು ಕಟಕಟೆಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಮಾಜಿ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಗಳು ಸಂಘ ಶಿಕ್ಷಾ ವರ್ಗದಲ್ಲೇ ನಿಂತು ಸಂಘದ ಕಾರ್ಯಶೈಲಿಯನ್ನು ಹೊಗಳುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರಿಗೇ ಎಂತಹ ಮುಜುಗರ ಉಂಟು ಮಾಡಿರಬಹುದೆಂದು ಊಹಿಸಿದರೂ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಂದೇ ಜಾಫರ್ ಶರೀಫ್, ಜಯರಾಮ್ ರಮೇಶ್ ಪ್ರಣಬ್ ಮುಖಜರ್ಿಯವರಿಗೆ ಪತ್ರ ಬರೆದು ಹೋಗಬಾರದೆಂಬ ಸಲಹೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು. ಅಹ್ಮೆದ್ ಪಟೇಲ್, ಮೊಯ್ಲಿ ಅಲ್ಲದೇ ಸ್ವತಃ ಪ್ರಣಬ್ರ ಮಗಳು ಶಮರ್ಿಷ್ಠಾ ಅಪ್ಪನ ವಿರುದ್ಧ ಟ್ವಿಟರ್ನಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿಯುಂಡೆ ಹೊರಹಾಕಿದಳು. ವೀರಪ್ಪ ಮೋಯ್ಲಿಯಂತೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಆದರ್ಶಗಳು ಸಂಘದ ಆದರ್ಶಗಳಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಪ್ರಣಬ್ ಹೋಗಬಾರದು ಎಂಬ ಹೊಸ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟು ನಗೆ ಪಾಟಲಿಗೀಡಾಗಿದ್ದರು. ಏಕೆ ಗೊತ್ತೇ? ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸ್ವಯಂ ಸೇವಕ ಸಂಘಕ್ಕಾದರೂ ಸಿದ್ಧಾಂತ, ಆದರ್ಶ ಎಂಬುದೆಲ್ಲಾ ಇದೆ. ಕೊನೆ ಪಕ್ಷ ಹಿಂದುತ್ವ ತಮ್ಮ ಆಧಾರವೆಂದು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗೆ ಅಂಥ ಆಧಾರ ಯಾವುದು? ಅಧಿಕಾರ ದಾಹವಾ? ಅಲ್ಪ ಸಂಖ್ಯಾತರ ತುಷ್ಟೀಕರಣವಾ, ದೇಶದ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಲೂಟಿ ಮಾಡಿ ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ಕೂಡಿಡುವುದಾ, ಯಾವುದು? ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದು ಮೊದಲೈದು ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ಭಾರತವನ್ನು ವಿಕಾಸದ ಪಥದಿಂದ ಆಚೆಗೊಯ್ದದ್ದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ನೀತಿಯೇ ಇಲ್ಲದ ರಾಜಕಾರಣ. ನೆಹರೂ ತಮಗಿಚ್ಛೆಬಂದಂತೆ ಆಡಳಿತ ನಡೆಸಿದರು. ಇಂದಿರಾ ಸವರ್ಾಧಿಕಾರಿಯಾದರು. ರಾಜೀವ್ ಅರ್ಹತೆಯೇ ಇಲ್ಲದೆ ಗದ್ದುಗೆ ಏರಿದರು. ಸೋನಿಯಾ ತಾನು ಹೇಳಿದಂತೆ ಕೇಳುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮೂಲಕ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಸೂರೆಗೈದರು. ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಭಾರತ ಹಿಂದುಳಿಯಿತು. ಈ ನಡುವೆ ಸದಾ ಭಾರತವನ್ನು ಜಾಗತಿಕ ಪಥದಲ್ಲಿ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕೆಂದು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸಂಘ ಮಾತ್ರ ಒಂದು ಶತಮಾನಗಳ ಕಾಲ ಏಕೈಕ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಗುರುತರವಾಗಿ ಶ್ರಮಿಸಿತು.

ಜಯಪ್ರಕಾಶರ ಆಂದೋಲನ ನಡೆಯುವಾಗ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಬಾಳಾ ಸಾಹೇಬ್ ದೇವರಸರಿಗೆ ವೈಮನಸ್ಯ ತೊರೆದು ಅಧಿಕಾರ ಪಡೆಯಲು ಸಹಕರಿಸಿರೆಂದು ಇಂದಿರಾ ಕೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದರಂತೆ. ಅದನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿದ ಸಂಘ ಇಂದಿಗೂ ರಾಷ್ಟ್ರಮುಖಿಯಾಗಿ ಬದುಕಿದೆ. ಆದರೆ ಜಯಪ್ರಕಾಶ ನಾರಾಯಣರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿದ್ದೂ ಇಂದಿರಾ ವಿರೋಧಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆದು ಅಧಿಕಾರ ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡ ಅನೇಕರು ಇಂದು ಮಹಾಘಟಬಂಧನದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ. ಇಂದಿರಾ ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ದ್ವೇಷವನ್ನು ಸಂಘದ ವಿರುದ್ಧ ಸುಳ್ಳು ಸುದ್ದಿ ಹಬ್ಬಿಸುವ ಮೂಲಕ ತೀರಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟರು. ಆಳುವವರ ಈ ಬಗೆಯ ಧಾಷ್ಟ್ರ್ಯವನ್ನು ನುಂಗಿಕೊಂಡು ಸಂಘ ಮಾತ್ರ ಬಲವಾಗಿ ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿತು. 1925 ರಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಸಂಘ 1940 ರ ವೇಳೆಗೆ ಎಲ್ಲಾ ರಾಜ್ಯವನ್ನೂ ಮುಟ್ಟಿತು. 1980 ರ ವೇಳೆಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಜಿಲ್ಲೆಗಳನ್ನು ತಲುಪಿದ್ದಲ್ಲದೇ ಇಂದು 10 ಕೋಟಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಸಂಖ್ಯೆಯ ಮೂಲಕ ಜಗತ್ತಿನ ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಸಕರ್ಾರೇತರ ಸಂಸ್ಥೆಯಾಗಿ ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿದೆ. ಸಂಪ್ರದಾಯವಾದಿ ಎಂದು ಮೂದಲಿಸಿಕೆಗೆ ಒಳಗಾಗುವ ಆರ್ಎಸ್ಎಸ್ನ ಕೆಲವು ಸರಸಂಘಚಾಲಕರುಗಳು ಅಪಾರ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆಯವರು ಮತ್ತು ವಿಜ್ಞಾನವನ್ನೇ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದವರು. ಎರಡನೇ ಸರಸಂಘಚಾಲಕರಾದ ಗುರೂಜಿಯವರು ಎಂಎಸ್ಸಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದ್ದರೆ, ರಜ್ಜು ಭಯ್ಯಾ ಅಲಹಾಬಾದ್ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರ ವಿಭಾಗದ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಾಗಿದ್ದರಲ್ಲದೇ ಅಣುವಿಭಾಗದ ವಿಜ್ಞಾನಿಯೂ ಆಗಿದ್ದರು.

1

ಇದೇ ಸಂಘದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಮಾಜಿ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಗಳು ಭೇಟಿಕೊಟ್ಟು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆ, ಭಾರತೀಯ, ಸಭ್ಯತೆ ನಾಗರೀಕತೆಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ಮನ ಮುಟ್ಟುವಂತೆ ಮಾತನಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಮಾಜಿ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಗಳಿಗೂ ಮುನ್ನ ಮಾತನಾಡಿದ ಸರಸಂಘಚಾಲಕರು ಭಾರತದ ಯಾವ ವೈವಿಧ್ಯವನ್ನು ಕೊಂಡಾಡಿದ್ದರೋ ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿಯೇ ಪ್ರಣಬ್ ಮುಖಜರ್ಿಯವರು ಮಾತನಾಡಿದ್ದು ಎಲ್ಲರ ಹುಬ್ಬೇರಿಸುವಂತಾಗಿತ್ತು. ರಾಜಕೀಯ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಗಳು ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ವೇಗವಾಗಿ ಕೂಡುವ ಕಳೆಯುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಮಾಡಿತ್ತೆಂದರೆ ಶಿವಸೇನಾದ ಮುಖವಾಣಿ ಸಾಮ್ನಾ ಮೋದಿಗೆ ಬಹುಮತ ಕೊರತೆಯಾದರೆ ಸಂಘದ ಆಯ್ಕೆ ಪ್ರಣಬ್ ಮುಖಜರ್ಿ ಎಂದೂ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟತು. ಈ ಎಲ್ಲ ಕದನಗಳಲ್ಲಿ ಮನೆ-ಮನೆ ಮುಟ್ಟಿ ತನ್ನ ತಾನು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೆದುರಿಗೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸುವ ಅವಕಾಶ ಪಡೆದದ್ದು ಮಾತ್ರ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸ್ವಯಂ ಸೇವಕ ಸಂಘವೇ!

ಮೋದಿ ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವ ವಸ್ತು ಅದಾವುದು?

ಮೋದಿ ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವ ವಸ್ತು ಅದಾವುದು?

ನೇಪಾಳದ ಭೇಟಿಯ ಒಂದು ವಾರದ ಒಳಗೆ ಮೋದಿ ರಷ್ಯಾಕ್ಕೆ ಹೋದರು. ಈ ಬಾರಿ ಕೂಡ ರಾಜಧಾನಿಯಲ್ಲಿ ಔಪಚಾರಿಕ ಭೇಟಿಯಾಗದೇ ಎರಡೂ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ನಾಯಕರು ಸೋಚಿಯಲ್ಲಿ ಜೊತೆಯಾದರು, ಅಡ್ಡಾಡಿದರು, ಒಂದಷ್ಟು ಹರಟಿದರು ಎಂದು ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ವರದಿ ಮಾಡಿದವು. ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಆಲೋಚಿಸಿ ನೋಡಿ. ತಮ್ಮ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಪುರಸೊತ್ತಿಲ್ಲದೇ ದುಡಿಯುತ್ತಿರುವ ಮೋದಿ ಮತ್ತು ಪುತಿನ್ರು ಹೀಗೆ ಟೈಮ್ಪಾಸ್ ಮಾಡುತ್ತಾ ಅಡ್ಡಾಡುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇನು?

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಅಮೇರಿಕಾ ಪೆಸಿಫಿಕ್ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುವ ತನ್ನ ಕಮಾಂಡೊ ಪಡೆಯ ಹೆಸರನ್ನು ಇಂಡೊ-ಪೆಸಿಫಿಕ್ ಕಮಾಂಡೊ ಎಂದು ಬದಲಾಯಿಸಿ ನಿರ್ಣಯ ಕೊಟ್ಟಿತು. ಅನೇಕರಿಗೆ ಇದು ಮಹತ್ವದ ಸುದ್ದಿ ಎನಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ಇಡಿಯ ದಕ್ಷಿಣ ಚೀನಾ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಂತಹ ಈ ಪೆಸಿಫಿಕ್ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಭಾರತದ ಹೆಸರನ್ನು ಜೋಡಿಸಿರುವುದು ಯುದ್ಧ ನೀತಿಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಾಗಲೀ ಅಥವಾ ಸೇನಾ ಜಮಾವಣೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಾಗಲಿ ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಬದಲಾವಣೆಯೇನೂ ತರಲಾರದು ನಿಜ. ಆದರೆ ಅಮೇರಿಕಾ ಈ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ನೀಡುವ ಮಹತ್ವ ಏಷ್ಟೆಂಬುದು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಸಂದೇಶವಾದರೆ ಚೀನಾ ಮತ್ತು ಪಾಕಿಸ್ತಾನಗಳಿಗೆ ನಡುಕ ಹುಟ್ಟಿಸಲು ಸಾಕು. ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ತಾನು ಒಳಗೊಂಡಿರುವ ಸಮುದ್ರ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ತನಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವ ಹೆಸರನ್ನಿಡಬೇಕೆಂದು ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ಗೋಗರೆದರೂ ಕ್ಯಾರೆ ಎನ್ನದ ಅಮೇರಿಕಾ ಭಾರತ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳದೆಯೇ ಇಂತಹದ್ದೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟಿರುವುದು ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯರ ವಿದೇಶಾಂಗ ನೀತಿಗೆ ಗೆಲುವೇ ಸರಿ. ಜೊತೆಗೆ ಏಷ್ಯಾದಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಪ್ರಬಲವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ರಾಷ್ಟ್ರ ಎಂಬುದರ ಸಂಕೇತ. ಪ್ರತಿಪಕ್ಷ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗೆ ಮತ್ತು ಈ ದೇಶದ ಕೆಲವು ಸ್ವಯಂ ಘೋಷಿತ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳಿಗೆ ದೇಶದ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಸಾಹಸಮಯ ಕೆಲಸ ಒಂದೋ ಅರಿವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಛಾತಿ ಅವರಲ್ಲಿಲ್ಲ!

11

ಕನರ್ಾಟಕದ ಚುನಾವಣೆ, ಅದರ ಫಲಿತಾಂಶ ಇಂದು ಕಣ್ಣೆದುರಿಗೇ ಇದೆ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಪಕ್ಷವಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಚುನಾವಣಾ ಪೂರ್ವ ಸಮೀಕ್ಷೆಯಿಂದ ಶುರುಮಾಡಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಜೆಡಿಎಸ್ನ ಎದುರಿಗೆ ಕೈ ಚಾಚಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿಮರ್ಾಣವಾಗುವವರೆಗೂ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರ 21 ರ್ಯಾಲಿಯ ಪ್ರಭಾವ ಎಂತಹುದು ಎಂಬುದು ಇಂದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರುವಂಥದ್ದೇ. ಹಾಗಂತ ಆತ ಬರಿ ಚುನಾವಣಾ ಭಾಷಣಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಮಾಡುತ್ತ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಚುನಾವಣಾ ಭಾಷಣ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೂ ಮುಂಚೆ ಸ್ವಿಡನ್, ಯುಕೆ ಮತ್ತು ಜರ್ಮನಿಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂದಿದ್ದರು. ಡೆನ್ಮಾಕರ್್, ಫಿನ್ಲ್ಯಾಂಡ್, ಐಲ್ಯಾಂಡ್, ನಾವರ್ೆ ಮತ್ತು ಸ್ವಿಡನ್ (ಈ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳನ್ನು ನಾಡರ್ಿಕ್ ಗುಂಪು ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ) ಈ ಐದು ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಪ್ರಮುಖರನ್ನು ಸ್ವಿಡನ್ನಿನಲ್ಲಿ ಭಾರತ-ನಾಡರ್ಿಕ್ ಶೃಂಗಸಭೆಯ ಮೂಲಕ ಭೇಟಿಯಾದರು. ನೆನಪಿಡಿ. ಈ ಶೃಂಗಸಭೆಯನ್ನು ಸ್ವಿಡನ್ನಿನ ಸಹಯೋಗದೊಂದಿಗೆ ಆಯೋಜಿಸಿದ್ದೇ ಭಾರತ. ಈ ಎಲ್ಲಾ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೊಂದಿಗೂ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾದ ಸಂಬಂಧವಿದೆ. ಆದರೆ ಇವೆಲ್ಲವುಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಭೇಟಿ ಮಾಡುವಂಥ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಅಮೇರಿಕಾ ಬಿಟ್ಟರೆ ಮಾಡಿದ ಮತ್ತೊಂದು ರಾಷ್ಟ್ರ ಭಾರತವೇ. ಈ ಐದು ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಅಪಾರ ಸಿರಿವಂತಿಕೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಸುದೀರ್ಘವಾದ ಆಂತರಿಕ ಸಂಬಂಧವನ್ನೂ ಕೂಡ. ಜೊತೆಗೆ ಭಾರತದ ಕುರಿತಂತೆ ಈ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೆ ಸಹಜವಾದ ಪ್ರೀತಿ ಇದೆ. ಪೋಖ್ರಾನ್ 2 ರ ನಂತರ ಭಾರತವನ್ನು ನ್ಯೂಕ್ಲಿಯರ್ ಸಪ್ಲೆಯರ್ ಗ್ರೂಪಿನ ಸದಸ್ಯ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕೆಂದು ಆಗ್ರಹಿಸುವಲ್ಲಿ ನಾಡರ್ಿಕ್ನ ಪಾತ್ರವೂ ಇತ್ತು. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಈ ಬಾರಿ ಈ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ ಅನೇಕ ಬಗೆಯ ಒಪ್ಪಂದಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ನಾಡರ್ಿಕ್ ಮತ್ತು ಭಾರತದ ನಡುವೆ ಇರುವ ಸಮಾನ ಭೂಮಿಕೆಗಳನ್ನು ಚಚರ್ಿಸಿ ಅದರ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಈ ಒಪ್ಪಂದಗಳು ರೂಪುಗೊಂಡಿವೆ. ನಾಡರ್ಿಕ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಗಣಿಸದೇ ಸಮೂಹವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿ ಅವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಇಟ್ಟಿರುವ ಹೆಜ್ಜೆ ನಿಸ್ಸಂಶಯವಾಗಿ ಒಟ್ಟಾರೆ ಯುಕೆಯ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುವಂಥದ್ದೇ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಅದಾದೊಡನೆ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನ ಪ್ರಧಾನಿಯನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದರು. ಭಾರತಕ್ಕೆ ಮೋಸ ಮಾಡಿ ಓಡಿ ಬಂದು ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದಿರುವ ಮಲ್ಯ, ಲಲಿತ್ರನ್ನು ವಗರ್ಾಯಿಸಬೇಕೆಂದು ಮೋದಿ ಕೇಳಿಕೊಂಡರು. ಆದರೆ ಈ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನ ಸಕರ್ಾರ ತುಂಬಾ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಕೊಡುತ್ತಾ ಭಾರತದ ಜೈಲುಗಳಲ್ಲಿರುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ನಾವು ಮೊದಲು ಪರಿಶೀಲಿಸಿ, ಆನಂತರ ಈ ಕುರಿತಂತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತೇವೆಂದಾಗ, ಸ್ವಾಭಿಮಾನದ ಮುದ್ದೆಯಾದ ಮೋದಿ ಕೊಟ್ಟ ಉತ್ತರವೇನಿರಬಹುದು ಗೊತ್ತೇನು? ‘ಇದೇ ಜೈಲುಗಳಲ್ಲಿ ನೀವು ಗಾಂಧಿ-ನೆಹರುರಂತಹ ಮಹಾನಾಯಕರನ್ನು ಇಟ್ಟಿದ್ದಿರೆಂಬುದನ್ನು ಮರೆತುಬಿಡಬೇಡಿ’ ಅಂತ. ಬಹುಶಃ ಇದೇ ಆಕ್ರೋಶ ಅವರನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದಿರಬೇಕು. ಅವರು ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನೊಂದಿಗೆ ಕೈ ಚಾಚುವಂತ ಯಾವ ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೂ ಸಿದ್ಧವಿರಲಿಲ್ಲ. ಭಾರತ ಮತ್ತು ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನ ನಡುವೆ ಅಕ್ರಮ ವಲಸೆಗಾರರ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ನಿವಾರಿಸಬೇಕೆಂದು ಪ್ರಧಾನಿ ತೆರೆಸಾ ಕೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಅದಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧವೆಂದೂ ಆದರೆ ವೀಸಾ ನಿಯಮಗಳ ಸಡಲೀಕರಣ ಮಾಡಲೇಬೇಕಂದು ಹಠ ಹಿಡಿದು ಕುಳಿತರು. ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್ ನಿರಾಕರಿಸಿದಾಗ ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೇ ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೆ ಸಹಿ ಮಾಡದೇ ಎದ್ದು ಬಂದುಬಿಟ್ಟರು. ಮೋದಿಯವರಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತು. ಸುತ್ತ-ಮುತ್ತಲಿನ ಎಲ್ಲಾ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಭಾರತವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಲು ನಿಂತಿರುವಾಗ ಇಂಗ್ಲೆಂಡು ಭಾರತದ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಲೇಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗೆ ಸಿಲುಕಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಬರಲಿರುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನೊಡಲೊಳಗೆ ಅಡಗಿರುವ ಮಲ್ಯಾ, ಲಲಿತ್ ಮೋದಿಯವರನ್ನು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿಸಲೇಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಇಂಗ್ಲೆಂಡು ಸಿಲುಕುವುದು ಶತ-ಪ್ರತಿಶತ ಖಾತ್ರಿ.

2

ಅದರ ಹಿಂದು ಹಿಂದೆಯೇ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಎಲ್ಲರೂ ಗಾಬರಿಯಾಗುವಂತೆ ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟರು. ಇತರ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರನ್ನು ಅಸಡ್ಡೆಯಿಂದಲೇ ಬರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಶೀ ಜಿನ್ಪಿಂಗ್ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರನ್ನು ಮಾತ್ರ ರಾಜಧಾನಿಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದು ಎರಡನೇ ಬಾರಿಗೆ ಬರಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಮಾತುಕತೆಗಳು ಸಾಕಷ್ಟು ನಡೆದವು. ಭಾರತ ಮತ್ತು ಚೀನಾಗಳ ಬಾಂಧವ್ಯ ವೃದ್ಧಿಯಾದರೆ ಏಷ್ಯಾ ಜಾಗತಿಕವಾಗಿ ಪ್ರಬಲವಾಗುತ್ತದೆಂಬುದು ಎರಡೂ ನಾಯಕರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರದ ಸಂಗತಿಯೇನಲ್ಲ. ಪದೇ ಪದೇ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಕಿರಿಕಿರಿ ಉಂಟುಮಾಡಲೆತ್ನಿಸುವ ಚೀನಾ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಪ್ರಧಾನಿಯಾದಾಗಿನಿಂದಲೂ ಬಲು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಈ ಭೇಟಿಯ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪಿ ತಪ್ಪಿಯೂ ಭಾರತ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಿರುವ ಒನ್ ಬೆಲ್ಟ್ ಒನ್ ರೋಡಿನ ಕುರಿತಂತೆ ಚಕಾರವನ್ನೂ ಎತ್ತಲಿಲ್ಲ. ಏಷ್ಯಾದ ಮತ್ತು ಜಗತ್ತಿನ ಅನೇಕ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೆ ಮೋದಿಯವರ ಈ ಭೇಟಿ ಅಚ್ಚರಿಯೆನಿಸಿದ್ದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸಂಶಯವೂ ಇಲ್ಲ.

ಈ ಪ್ರವಾಸದ ನಂತರ ಕನರ್ಾಟಕದ ಚುನಾವಣೆಯ ರ್ಯಾಲಿಗಳಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ ಮೋದಿ ಚುನಾವಣೆಗಳು ಮುಗಿದೊಡನೆ ನೇಪಾಳಕ್ಕೆ ಧಾವಿಸಿದರು. ಇದೂ ಕೂಡ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ಪ್ರಯತ್ನವಲ್ಲ. ತಾವು ಪ್ರಧಾನಿಯಾದೊಡನೆ ನೇಪಾಳಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟು ಅಪಾರ ವಿಶ್ವಾಸ ಗಳಿಸಿದ್ದ ಮೋದಿ ಅದೇ ನೇಪಾಳದಲ್ಲಿ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಸಕರ್ಾರ ಬರದಿರುವಂತೆ ತಡೆಯುವಲ್ಲಿ ಮಾಧೇಶಿಗಳಿಗೆ ಬೆಂಬಲಕೊಟ್ಟು ಅಪಾರ ಟೀಕೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿದ್ದರು. ದುದರ್ೈವವೆಂಬಂತೆ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಓಲಿ ಪೂರ್ಣ ಬಹುಮತದೊಂದಿಗೆ ನೇಪಾಳದಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದುಬಿಟ್ಟರು. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಅಂದುಕೊಂಡಂತಾಗದೇ ಕಳೆದ ಒಂದು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನೇಪಾಳದೊಂದಿಗೆ ಕಹಿ ಬಾಂಧವ್ಯ ಮುಂದುವರೆದೇ ಇತ್ತು. ಚೀನಾ ನೇಪಾಳಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವಾಗುವುದನ್ನು ತಡೆದು ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನೇಪಾಳದೊಂದಿಗಿನ ತನ್ನ ಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುವ ಧಾವಂತದಲ್ಲಿದ್ದ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ನೇಪಾಳದ ಪ್ರಧಾನಿ ಓಲಿಯವರನ್ನು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಕರೆಸಿಕೊಂಡು ಅಪಾರವಾದ ಗೌರವ ಕೊಟ್ಟದ್ದಲ್ಲದೇ ಈಗ ತಾವೇ ನೇಪಾಳದೆಡೆಗೆ ಧಾವಿಸಿದರು. ಈ ಬಾರಿ ಅವರು ಕಾಠ್ಮಂಡುವಿಗಿಂತ ಜನಕಪುರವನ್ನೇ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಆಯ್ದುಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮಾಡಿದ್ದಲ್ಲದೇ ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮದ ಒಂದು ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಘೋಷಿಸಿದರು. ಜನಕ್ಪುರ-ಅಯೋಧ್ಯಾ ಬಸ್ ಸಂಚಾರವನ್ನು ಆರಂಭಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಜನಕಪುರದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ 100 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಯ ಸಹಾಯವನ್ನೂ ಘೋಷಿಸಿದರು. ಪ್ರಧಾನಿ ಓಲಿಯವರನ್ನು ಕಾಠ್ಮಂಡುವಿನಲ್ಲಿ ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ ಹಾಳಾಗಿದ್ದ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ತಿಳಿಗೊಳಿಸುವ ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಯಾಸವನ್ನು ಮಾಡಿದರು. ದೂರದಿಂದ ನೋಡುವವರಿಗೆ ನೇಪಾಳ ಮೋದಿಯವರ ಮತ್ತೊಂದು ವಿದೇಶ ಪ್ರವಾಸವಷ್ಟೇ. ಆದರೆ ಬಲ್ಲವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಇದು ಚೀನಾದ ತೆಕ್ಕೆಯಿಂದ ನೇಪಾಳವನ್ನು ಸೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಯಾಸವೆಂದು ಅರ್ಥವಾದೀತು.

3

ನೇಪಾಳದ ಭೇಟಿಯ ಒಂದು ವಾರದ ಒಳಗೆ ಮೋದಿ ರಷ್ಯಾಕ್ಕೆ ಹೋದರು. ಈ ಬಾರಿ ಕೂಡ ರಾಜಧಾನಿಯಲ್ಲಿ ಔಪಚಾರಿಕ ಭೇಟಿಯಾಗದೇ ಎರಡೂ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ನಾಯಕರು ಸೋಚಿಯಲ್ಲಿ ಜೊತೆಯಾದರು, ಅಡ್ಡಾಡಿದರು, ಒಂದಷ್ಟು ಹರಟಿದರು ಎಂದು ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ವರದಿ ಮಾಡಿದವು. ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಆಲೋಚಿಸಿ ನೋಡಿ. ತಮ್ಮ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಪುರಸೊತ್ತಿಲ್ಲದೇ ದುಡಿಯುತ್ತಿರುವ ಮೋದಿ ಮತ್ತು ಪುತಿನ್ರು ಹೀಗೆ ಟೈಮ್ಪಾಸ್ ಮಾಡುತ್ತಾ ಅಡ್ಡಾಡುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇನು? ಅದರಲ್ಲೂ ಈ ಬಾರಿಯ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಪುತಿನ್ರ ಗೆಲುವು ರಷ್ಯಾದ ಮೇಲೆ ಅವರಿಗೊಂದು ಬಲವಾದ ಹಿಡಿತವನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲೂ ಕೂಡ ರಷ್ಯಾ ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತಲೂ ತನ್ನ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಭಾರತ ಅಮೇರಿಕಾದತ್ತ ವಾಲುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಕೂಗು ಜೋರಾಗಿರುವಾಗಲೇ ಮೋದಿ ರಷ್ಯಾಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ನೀಡುವ ಮೂಲಕ ಮಾಸ್ಟರ್ ಸ್ಟ್ರೋಕ್ ಕೊಟ್ಟರು. ಹೊರ ನೋಟಕ್ಕೆ ರಷ್ಯಾದೊಂದಿಗೆ ರಕ್ಷಣಾ ಇಲಾಖೆಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಒಪ್ಪಂದಗಳಾಗಿವೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಕಂಡು ಬಂತು. ಒಳಗೆ ನಡೆದಿದ್ದೇನೆಂಬುದು ಅಥರ್ೈಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸುಲಭ ಸಾಧ್ಯವೇನಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ರಷ್ಯಾದ ಭೇಟಿಯಾಗಿ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಮರಳಿ ಬಂದೊಡನೆ ಅಮೇರಿಕಾ ಭಾರತದೊಂದಿಗೆ ತಗಾದೆ ತೆಗೆದು ಒಂದಷ್ಟು ಕಿರಿ ಕಿರಿ ಮಾಡಿತು. ಮುಂದೇನೆಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಕಾತರವಾಗಿರುವಾಗಲೇ ಮೋದಿ ಇಂಡೋನೇಷ್ಯಾ, ಮಲೇಷಿಯಾ, ಸಿಂಗಾಪೂರಗಳ ಪ್ರವಾಸವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡರು. ಇಂಡೋನೇಷ್ಯಾದಲ್ಲಿ ಮೋದಿಯವರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಅದ್ದೂರಿ ಸ್ವಾಗತ ಭಾರತದೊಳಗಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನಾಯಕನ ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗೆ ನೂರಾರು ಲೀಟರ್ ಪೆಟ್ರೋಲಿಗೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಿದಂತಾಗಿರಬಹುದು. ಅಲ್ಲಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷರು ತಮ್ಮ ಮೊಮ್ಮಗನಿಗೆ ಶ್ರೀನರೇಂದ್ರ ಎಂಬ ಹೆಸರನ್ನಿಟ್ಟುದದನ್ನು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಂಡರು. ಮೋದಿ ಚೀನಾದೊಂದಿಗೆ ಇಂಡೋನೇಷಿಯಾಕ್ಕಿದ್ದ ಆಂತರಿಕ ಸಂಘರ್ಷವನ್ನು ಮುಂದಿರಿಸಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿನ ಬಂದರೊಂದನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸುವ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ರಕ್ಷಣಾ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಒಪ್ಪಂದಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಮಲೇಷ್ಯಾದ ಪ್ರವಾಸವನ್ನು ಮುಗಿಸಿ ಅವರು ಸಿಂಗಾಪುರಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಡುವ ವೇಳೆಗಾಗಲೇ ಅಮೇರಿಕಾ ತನ್ನ ಪೆಸಿಫಿಕ್ ಕಮಾಂಡಿನ ಹೆಸರನ್ನು ಇಂಡೊ-ಪೆಸಿಫಿಕ್ ಕಮಾಂಡೊ ಎಂದು ಬದಲಿಸಿಯಾಗಿತ್ತು. ಇದು ಸಿಂಗಾಪುರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಮುನ್ನ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರ ಬತ್ತಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಅಮೇರಿಕಾ ಇಟ್ಟ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಬಾಣ. ಲೇಖನದ ಆರಂಭದಲ್ಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ ಹೆಸರಿನ ಬದಲಾವಣೆಯಿಂದ ರಕ್ಷಣಾ ರೂಪುರೇಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ಏನು ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ ಆದರೆ ಪೆಸಿಫಿಕ್ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖವಾದ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಭಾರತದ್ದೇ ಎಂದು ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಸಂದೇಶವನ್ನು ರವಾನಿಸಿಯಾಗಿತ್ತು. ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಟಕ್ಕರ್ ಕೊಡಬಲ್ಲಂತಹ ರಾಷ್ಟ್ರ ಭಾರತ ಮಾತ್ರ ಎಂಬುದನ್ನು ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸುವಲ್ಲಿ ಈ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಅದರ ಪ್ರಭಾವ ಸಿಂಗಾಪುರದ ಭೇಟಿಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಖಂಡಿತ ಕಂಡು ಬಂತು. ಈಗ ಮೋದಿ ಅಲ್ಲಿ ಮಾತುಕತೆಗೆ ನಿಲ್ಲುವಾಗ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ರಾಷ್ಟ್ರವೊಂದರ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಿ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಬದಲಿಗೆ ಏಷ್ಯಾದ ಪ್ರಭಾವಿ ರಾಷ್ಟ್ರವೊಂದರ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಸಿಂಗಾಪೂರದ ಪ್ರಧಾನಿ ತನ್ನ ದೇಶದ ಸಸ್ಯವೊಂದಕ್ಕೆ ಮೋದಿಯವರ ಹೆಸರನ್ನಿಟ್ಟರು. ಅಚ್ಚರಿಯೇನು ಗೊತ್ತೇ? ಇದೇ ತಿಂಗಳ 12 ನೇ ತಾರೀಕು ಉತ್ತರ ಕೊರಿಯಾದ ನಾಯಕ ಕಿಮ್ನೊಂದಿಗೆ ಅಮೇರಿಕಾದ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಡೊನಾಲ್ಡ್ ಟ್ರಂಪ್ ಮಾತುಕತೆ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವುದು ಸಿಂಗಾಪುರದಲ್ಲೇ.

ಎಲ್ಲಾ ಚುಕ್ಕಿಗಳನ್ನು ಹರಡಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ, ಅವುಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿದಾಗ ಚಿತ್ತಾರ ಏನಾಗುತ್ತದೆಂಬುದನ್ನು ನಾವೇ ಊಹಿಸಬೇಕು ಅಷ್ಟೇ. ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಬೀರುವ ಮುಂಚೆ ನಾಡರ್ಿಕ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳನ್ನು ಸೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು, ನೇಪಾಳಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಮುನ್ನ ಚೀನಾದೊಂದಿಗೆ ಮಾತುಕತೆಯಾಡಿ ಭೂಮಿಕೆ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುವುದು, ರಷ್ಯಾದೊಂದಿಗೆ ಮಹತ್ವದ ರಕ್ಷಣಾ ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ನಂತರವೂ ಅಮೇರಿಕಾದೊಂದಿಗಿನ ಅತೀ ಘನಿಷ್ಠ ಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನು ಆನಂದಿಸುವುದು, ಸಿಂಗಾಪುರದಲ್ಲಿ ಟ್ರಂಪ್ ಕಿಮ್ ಭೇಟಿಗೆ ಮುನ್ನ ಭೂಮಿಕೆ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುವುದು ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ಸಂಗತಿಯಲ್ಲ. ಬರಲಿರುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮಹತ್ವದ್ದೇನೋ ಘಟಿಸಲಿದೆ. ಮೋದಿ ಮನಮೋಹನ್ ಸಿಂಗರಂತೆ ಅಲ್ಲ. ಅವರು ಗುಡ್ಡ ತನ್ನ ಬಳಿ ಬರಲೆಂದು ಕಾಯುತ್ತ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಜಾಯಮಾನದವರೇ ಅಲ್ಲ; ತಾನೇ ಗುಡ್ಡಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ತನಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವ ರತ್ನವನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡೇ ತರುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ತರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವ ಆ ವಸ್ತು ಯಾವುದೆಂಬುದು ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರು ಬಾಯಿ ಬಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿ. ನಾವು ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ವಿಶ್ವಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಎದೆಯೆತ್ತಿ ನಿಲ್ಲುವಂತೆ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವ ಒಬ್ಬ ಅಪರೂಪದ ನಾಯಕನೊಂದಿಗೆ ದೃಢವಾಗಿ ನಿಲ್ಲೋಣ.

ಪೆಟ್ರೋಲು-ಡೀಸೆಲ್ಲು; ಬೆಲೆ ಇಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ ಏಕೆ?

ಪೆಟ್ರೋಲು-ಡೀಸೆಲ್ಲು; ಬೆಲೆ ಇಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ ಏಕೆ?

ಭಾರತ ನಾಲ್ಕುವರೆ ಮಿಲಿಯನ್ ಬ್ಯಾರೆಲ್ಗಳಷ್ಟು ತೈಲವನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಜಾಗತಿಕ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಿಂದ ಅಪೇಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಬ್ಯಾರೆಲ್ ಅಂದರೆ 159 ಲೀಟರ್. ಅಂದರೆ ಹೆಚ್ಚು-ಕಡಿಮೆ 72 ಕೋಟಿ ಲೀಟರ್ಗಳಷ್ಟು ಕಚ್ಚಾ ತೈಲವನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಭಾರತ ಬಸಿಯುತ್ತದೆ ಎಂದು. ಒಂದು ಲೀಟರ್ ಕಚ್ಚಾ ತೈಲಕ್ಕೆ ಒಂದು ರೂಪಾಯಿಯಷ್ಟು ಏರುಪೇರಾದರು ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ಭಾರತದ ಮೇಲಿನ ಹೊರೆ ಸುಮಾರು 72 ಕೋಟಿಯಷ್ಟು, ತಿಂಗಳಿಗೆ 2000 ಕೋಟಿ, ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು-ಕಡಿಮೆ 25,000 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ.

ತೈಲಬೆಲೆ ಏರುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಆದರೆ ಚುನಾವಣೆಯನ್ನು ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಆಲೋಚಿಸುವ ಎಲ್ಲಾ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳಿಗೂ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಜಪ್ಪಯ್ಯ ಎಂದರೂ ತೈಲ ಬೆಲೆಯನ್ನು ಇಳಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಮುಂದಾಗಲಿಲ್ಲ. ಜಾಗತಿಕ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಆಗುವ ಬದಲಾವಣೆಗಳಿಗೆ ನಾವು ನಮ್ಮದೇ ಆದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪರಿಹಾರ ಹುಡುಕಬೇಕೆಂಬುದು ಅವರ ಬಯಕೆಯಾಗಿರಬಹುದೇನೋ! ಉಚಿತ ಕೊಡುಗೆಗಳಲ್ಲೇ ಆನಂದವನ್ನು ಕಾಣುವ ಸಕರ್ಾರಕ್ಕೆ ತೆರಿಗೆ ಕಟ್ಟುವಾಗ ಅದರಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಇರಬರುವ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬಳಸುವ ನಮಗೆ ಈ ಚಿಂತನೆಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಲು ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಬೇಕಾಗಬಹುದು.

1

ಭಾರತವಿಂದು ತೈಲ ಆಮದು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಮೂರನೇ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದೆ. ಅಮೇರಿಕಾ ಸುಮಾರು 20 ಮಿಲಿಯನ್ ಬ್ಯಾರೆಲ್ಗಳಷ್ಟು ತೈಲವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿತ್ಯವೂ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿದರೆ ಭಾರತ ನಾಲ್ಕುವರೆ ಮಿಲಿಯನ್ ಬ್ಯಾರೆಲ್ಗಳಷ್ಟು ತೈಲವನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಜಾಗತಿಕ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಿಂದ ಅಪೇಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಬ್ಯಾರೆಲ್ ಅಂದರೆ 159 ಲೀಟರ್. ಅಂದರೆ ಹೆಚ್ಚು-ಕಡಿಮೆ 72 ಕೋಟಿ ಲೀಟರ್ಗಳಷ್ಟು ಕಚ್ಚಾ ತೈಲವನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಭಾರತ ಬಸಿಯುತ್ತದೆ ಎಂದು. ಒಂದು ಲೀಟರ್ ಕಚ್ಚಾ ತೈಲಕ್ಕೆ ಒಂದು ರೂಪಾಯಿಯಷ್ಟು ಏರುಪೇರಾದರು ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ಭಾರತದ ಮೇಲಿನ ಹೊರೆ ಸುಮಾರು 72 ಕೋಟಿಯಷ್ಟು, ತಿಂಗಳಿಗೆ 2000 ಕೋಟಿ, ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು-ಕಡಿಮೆ 25,000 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ. ಹಿಂದೆಲ್ಲಾ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ತೈಲ ಬೆಲೆ ಏರಿಕೆಯಾದಾಗಲೂ ಅದರ ಬಿಸಿ ನಮ್ಮವರಿಗೆ ತಟ್ಟದಂತೆ ಕೇಂದ್ರ ಸಕರ್ಾರವೇ ಬೆಲೆ ನಿಯಂತ್ರಣ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರರ್ಥವೇನು ಗೊತ್ತೇ? ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಿಂದ ಕಚ್ಚಾತೈಲವನ್ನು ಪಡೆದು ಅದನ್ನು ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ಮಾರುವಾಗ ಸಬ್ಸಿಡಿ ಘೋಷಿಸುವುದು ಅಂತ. ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ತೈಲದ ಬೆಲೆ ಕಡಿಮೆಯಂತೆ ಕಂಡರೂ ಅದರ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಹೊರೆಯನ್ನು ತೆರಿಗೆಯ ಹಣದಲ್ಲೇ ಪೂರೈಸಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಂದರೆ ತೆರಿಗೆ ಕಟ್ಟದೇ ಕಾರು-ಬೈಕುಗಳಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡುವ ಕೋಟ್ಯಂತರ ಮಂದಿಯ ಆನಂದಕ್ಕಾಗಿ ನಿಯತ್ತಾಗಿ ತೆರಿಗೆ ಕಟ್ಟುವವರು ಬಲಿಯಾಗಬೇಕಿತ್ತು. ಭಾರತವು ವರ್ಷದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ವಿತ್ತೀಯ ಕೊರತೆಯನ್ನು ನೀಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಮೀಸಲಿಟ್ಟ ಹಣದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಮೊತ್ತವನ್ನು ತೆಗೆಯಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಇದು ಲಕ್ಷಾಂತರ ಕೋಟಿಗಳಷ್ಟು ಆಗಿರುತ್ತಿತ್ತೆಂಬುದು ಬೆಳೆದು ನಿಲ್ಲಬೇಕಿದ್ದ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಆಘಾತಕಾರಿ ಸಂಗತಿಯೇ. ಹಾಗೆಂದೇ 2010 ರಲ್ಲಿ ಸಕರ್ಾರ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಬೆಲೆಯ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಕೈಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿತು. ಅದರರ್ಥ ಜಾಗತಿಕ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಬೆಲೆ ವ್ಯತ್ಯಯವಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ತೈಲ ಕಂಪೆನಿಗಳೇ ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತವೆ. 2014 ರಲ್ಲಿ ಡೀಸೆಲ್ಅನ್ನು ಇದರ ವ್ಯಾಪ್ತಿಗೆ ತರಲಾಯ್ತು. 2016 ರಲ್ಲಿ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರು ಪ್ರಧಾನಿಯಾದ ನಂತರ ಡೈನಮಿಕ್ ಪ್ರೈಸ್ ಚೇಂಜ್ ಮಾಡೆಲ್ ಅನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತಂದು ಜಾಗತಿಕ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಈ ಬೆಲೆಗಳು ಆಯಾ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವಂತೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ರೂಪಿಸಲಾಯ್ತು. ಕಳೆದ 4 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ತೈಲಬೆಲೆ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿಯೇ ಅತೀವ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರು ಹಬ್ಬವನ್ನೇ ಆಚರಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ತೈಲಬೆಲೆಯನ್ನು ಜಾಗತಿಕ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಪೂರ್ಣ ಕಡಿಮೆಗೈಯ್ಯದೇ ಬೆಲೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿರುವ ಲಾಭವನ್ನು ದೇಶದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಬಳಸುವ ಯೋಜನೆ ರೂಪಿಸಲಾಯ್ತು. ಅಬಕಾರಿ ಸುಂಕವನ್ನು ಸಾಕಷ್ಟು ಏರಿಸಲಾಯ್ತು. ರಾಜ್ಯ ಸಕರ್ಾರಗಳೇನು ಹಿಂದುಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಅವು ವ್ಯಾಟ್ ಅನ್ನು ಏರಿಸಿದವು. ಹೀಗಾಗಿ ಪ್ರತಿ ಬ್ಯಾರೆಲ್ಗೆ 112 ರೂಪಾಯಿಯಷ್ಟಿದ್ದ ಕಚ್ಚಾತೈಲದ ಬೆಲೆ 30 ಡಾಲರ್ಗೆ ಇಳಿದಾಗಲೂ ಭಾರತೀಯರಿಗೇನೂ ದರದಲ್ಲಿ ಭಾರಿ ದೊಡ್ಡ ಬದಲಾವಣೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕಳೆದ ಒಂದೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಅಬಕಾರಿ ಸುಂಕ 2013 ರಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹವಾಗುತ್ತಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಒಂದೂವರೆ ಪಟ್ಟಾದರು ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು. ರಾಜ್ಯ ಸಕರ್ಾರಗಳೂ ಕೂಡ ತಮ್ಮ ಆದಾಯದಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಳವನ್ನು ಕಂಡವು. ಅದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿಯೇ ದೇಶದಾದ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಟ್ಟದ ರಸ್ತೆಗಳು ನಿಮರ್ಾಣಗೊಂಡಿದ್ದವು. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದ 70 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಚೀನಾ ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ರಸ್ತೆಗಳನ್ನು ನಿಮರ್ಿಸಲಾಗದೇ ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವಲ್ಲಾ ಈ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಗಡಿ ಭಾಗದಲ್ಲಿ 3400 ಕಿ.ಮೀ ಉದ್ದದ ರಸ್ತೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ 61 ವಿಭಾಗಗಳನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿ, ಅದರಲ್ಲಿ 27 ಅನ್ನು ಮುಗಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೇ 21 ವಿಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಯುವ ಹಂತದಲ್ಲಿದೆ. ನಮ್ಮ ಸೈನಿಕರು ಈಗ ಚೀನಾದೊಂದಿಗೆ ಮುಖಾ-ಮುಖಿ ಆಗುವ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಗುಡ್ಡ-ಬೆಟ್ಟಗಳನ್ನು ಹಾದು ಹೆಣಗಾಡಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇಲ್ಲ. ಸೈನಿಕರಿಗೆ ಈ ಪರಿಯ ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯ ತುಂಬಲು ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದು ನಾವು ಗೊಣಗಾಡದೇ ಕೊಂಡುಕೊಂಡ ಒಂದು ಲೀಟರ್ ಪೆಟ್ರೋಲು.

ಈ ಹಿಂದೆ ಒಮ್ಮೆ ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ವಿತ್ತ ಸಚಿವ ಅರುಣ್ ಜೇಟ್ಲಿ ಜಾಗತಿಕ ತೈಲ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಕಚ್ಚಾತೈಲ ಬೆಲೆಯ ಇಳಿಕೆಯ ಲಾಭವನ್ನು ಭಾರತ ಹೇಗೆ ತನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಬಲು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದರು. ಮೊದಲ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಈ ಇಳಿಕೆಯಿಂದ ದೊರೆತ ಲಾಭವನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಗ್ರಾಹಕರಿಗೆ ಒದಗಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಯುಪಿಎ ಸಕರ್ಾರ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರ ಕೈಗೆ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟಾಗ 73 ರಷ್ಟಿದ್ದ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಬೆಲೆ ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ 65 ರುಪಾಯಿವರೆಗೂ ಬಂದು ನಿಂತಿತ್ತು. ಕೆಲವು ರಾಜ್ಯ ಸಕರ್ಾರಗಳಂತೂ ಹೀಗೆ ಬೆಲೆ ಕಡಿಮೆಯಾದೊಡನೆ ವ್ಯಾಟನ್ನು ಏರಿಸಿ ತಮ್ಮ ಆದಾಯವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಎರಡನೇ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರ ಸಕರ್ಾರ ತೆರಿಗೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿ ತೈಲಬೆಲೆಯ ಇಳಿಕೆಯಲ್ಲಾದ ಲಾಭವನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಬೊಕ್ಕಸಕ್ಕೇ ದೊರೆಯುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮೂರನೆಯದಾಗಿ ಈ ಹಣದಲ್ಲಿ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದ ರಸ್ತೆಗಳ ನಿಮರ್ಾಣ ಮಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಲಾಯ್ತು. ಅದು ಸಹಜವೂ ಹೌದು. ಪೆಟ್ರೋಲ್ ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡು ಗಾಡಿ ಓಡಿಸುವವ ರಸ್ತೆ ನಿಮರ್ಾಣಕ್ಕೆ ಹಣವನ್ನೂ ಕೊಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇನ್ನು ನಾಲ್ಕನೇ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಕಚ್ಚಾತೈಲ ಬೆಲೆಯಲ್ಲಾದ ಇಳಿಕೆಯ ಲಾಭವನ್ನು ತೈಲ ಕಂಪನಿಗಳಿಗೆ ಸಿಗುವಂತೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ತೈಲಬೆಲೆ ಏರಿದಾಗಲೂ ಅದನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಭರದಲ್ಲಿ ಈ ಕಂಪನಿಗಳು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವ ನಷ್ಟವನ್ನು ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹೊಂದಿಸಿಕೊಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬೊಕ್ಕಸದ ಮೇಲಾಗುವ ಹೊರೆಯನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

OPEC Countries
OPEC Countries

ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬರುವಾಗ ಭಗವಂತ ವರವಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಕಚ್ಚಾತೈಲ ಬೆಲೆಯ ಇಳಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದ. ಹಾಗಂತ ಇದು ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲವೆಂಬುದು ಮೋದಿಯವರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿತ್ತ್ತು. ಅಮೇರಿಕಾವನ್ನು ಹಣಿಯಲೆಂದೇ ಒಪೆಕ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ತೈಲಬೆಲೆಯನ್ನು ಇಳಿಸಿದ್ದವು. ಅದರ ಲಾಭವನ್ನುಂಡು ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಮೈಮರೆತು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಮಧ್ಯಪ್ರಾಚ್ಯ ದೇಶಗಳಿಗೆ ನಿರಂತರ ಪ್ರವಾಸ ಮಾಡಿ ಅವುಗಳೊಂದಿಗಿನ ಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸಿಕೊಂಡರು. ನಮಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚು ತೈಲವನ್ನು ರಫ್ತು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಇರಾನಿನೊಂದಿಗೆ ಭಿನ್ನ ಭಿನ್ನ ರೂಪದ ಒಪ್ಪಂದಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಉತ್ಸುಕತೆ ತೋರಿದರು. ಹಾಗಂತ ಅದು ಸಲೀಸಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದಾಗಲೇ ಈ ತೈಲ ಪೂರೈಕೆ ಮಾಡುವ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮ ಸಾಲ ಅದೆಷ್ಟಿತ್ತೆಂದರೆ ತೈಲ ಬೆಲೆ ಕುರಿತಂತೆ ಚೌಕಶಿ ಮಾಡುವ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವನ್ನು ನಾವು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೆವು. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ತೈಲ ಸಾಲವನ್ನು ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ತೀರಿಸಿ ಈ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವ ತಮ್ಮ ಕ್ಷಮತೆಯನ್ನು ಬದಲಿಸಿಕೊಂಡರು. ಇಂಧನ ಸಚಿವ ಧಮರ್ೇಂದ್ರ ಪ್ರಧಾನರಂತೂ ಸಮರ್ಪಕ ಬೆಲೆಯಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ತೈಲ ಪೂರೈಸದೇ ಹೋದರೆ ಜಗತ್ತಿನ ಬೇರೆ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳನ್ನು ನಾವು ಸಂಪಕರ್ಿಸಬೇಕಾಗಬಹುದು ಎಂಬ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟರು. ಮಧ್ಯಪ್ರಾಚ್ಯ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಚೀನಾಕ್ಕೆ ತೈಲ ಪೂರೈಸುವಾಗ ಏಷಿಯನ್ ಪ್ರೀಮಿಯಂ ಸರ್ಚಾಜರ್್ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ಈ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ನಾವು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಆಗ್ರಹದ ನಂತರ ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾ ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕುವಲು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕಾಯ್ತು.

ತೈಲಬೆಲೆ ಒಂದಲ್ಲೊಂದು ದಿನ ಏರಿಕೆಯಾಗುವುದು ಖಾತ್ರಿಯೆಂದರಿತ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಪಶ್ಚಿಮದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ತೈಲ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದರು. ಅಮೇರಿಕಾದೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮ ಆಮದು-ರಫ್ತುಗಳ ವಹಿವಾಟಿನಲ್ಲಿ ತೀವ್ರವಾದ ಕೊರತೆಯಿದ್ದು ಅದನ್ನು ನೀಗಿಸಬೇಕೆಂದು ಟ್ರಂಪ್ ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು. ಇದನ್ನು ಮನಗಂಡ ಪ್ರಧಾನಂತ್ರಿಗಳು ಅಮೇರಿಕಾದಿಂದ ತೈಲವನ್ನು ಆಮದುಮಾಡಿಕೊಂಡು ಈ ವ್ಯಾಪಾರ ಕೊರತೆ ನೀಗಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದರು. ಅದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿಯೇ 1975 ರ ನಂತರ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಅಮೇರಿಕಾದಿಂದ ಹೊರಟ ಹಡಗೊಂದು 1.6 ಮಿಲಿಯನ್ ಬ್ಯಾರೆಲ್ನಷ್ಟು ಶೇಲ್ ಆಯಿಲ್ ಅನ್ನು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಹೊತ್ತು ತಂದಿತು. ಇದೇ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಕಂಪನಿಗಳು ಅಮೇರಿಕಾದ ಶೇಲ್ ಗ್ಯಾಸ್ನಲ್ಲಿ 5 ಬಿಲಿಯನ್ ಡಾಲರ್ಗಳಷ್ಟು ಹಣ ಹೂಡಿಕೆ ಮಾಡಿತ್ತು. ಇಷ್ಟಕ್ಕೇ ಸುಮ್ಮನಾಗದ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ವೆನಿಜಿಯೋಲಾದೊಂದಿಗೂ ಮಾತುಕತೆ ನಡೆಸಿ ಅವರನ್ನು ಆಥರ್ಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಯಿಂದ ಪಾರು ಮಾಡಲು ಅವರಿಂದ ತೈಲಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಭರವಸೆ ಕೊಟ್ಟರು. ನೇರವಾಗಿ ದುಡ್ಡುಕೊಟ್ಟು ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದಾದರೆ ತೈಲಬೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಶೇಕಡಾ 30ರಷ್ಟು ಕಡಿತಗೊಳಿಸುವುದಾಗಿ ವೆನಿಜಿಯೊಲಾ ಭರವಸೆ ಕೊಟ್ಟಿತು. ಎಲ್ಲವೂ ಸುಸೂತ್ರವಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು. ಆ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿಯೇ ಅಮೇರಿಕಾ ಇರಾನಿನ ಮೇಲೆ ನಿರ್ಬಂಧ ಹೇರಿತು. ಅದರ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಇರಾನ್ ತಾನು ಹೊರತೆಗೆಯುತ್ತಿದ್ದ ತೈಲದ ಪ್ರಮಾಣ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಕಚ್ಚಾತೈಲದ ಬೆಲೆ ಏರುತ್ತಲೇ ಹೋಯ್ತು. ಈ ವೇಳೆಗೆ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ತುತರ್ಾಗಿ ರಷ್ಯಾಕ್ಕೆ ಭೇಟಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ತೈಲದ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾವಲಂಬಿಯಾಗಿರುವ ರಷ್ಯಾ ನಮಗೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ತೈಲ ಪೂರಿಕೆ ಮಾಡುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿಮರ್ಾಣವಾದರೆ ಅಮೇರಿಕಾದೊಂದಿಗೆ ಹಗ್ಗ-ಜಗ್ಗಾಟ ನಡೆಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂದು ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಗಳಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೇನು? ಏರಿಕೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದ ತೈಲಬೆಲೆ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಸಂಕಟ ತಂದಿತ್ತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗಂತೂ ತುಪ್ಪದನ್ನವುಂಡಂತಾಗಿತ್ತು. ಮಾಜಿ ವಿತ್ತ ಸಚಿವ ಪಿ.ಚಿದಂಬರಂ ಕೇಂದ್ರ ಸಕರ್ಾರದ ಮೇಲೆ ದಾಳಿಗೈದು ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದರೆ 25 ರೂಪಾಯಿಯಷ್ಟು ತೈಲ ಬೆಲೆ ಇಳಿಸಬಹುದು ಎಂದು ಗುಡುಗಿದರು. ಆದರೆ 2013 ರಲ್ಲಿ ತೈಲಬೆಲೆ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ಸಿಗದೇ ಏರುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ಇದೇ ಚಿದಂಬರಂ ‘ಲೀಟರ್ಗೆ 15 ರೂಪಾಯಿ ಕೊಟ್ಟು ಮಿನಿರಲ್ ವಾಟರ್ ಕುಡಿಯುವ, 20 ರೂಪಾಯಿ ಕೊಟ್ಟು ಐಸ್ಕ್ರೀಂ ತಿನ್ನುವ ಜನರಿಗೆ ಬೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಾದೊಡನೆ ಕೋಪ ಬಂದು ಬಿಡುತ್ತದೆ’ ಎಂದು ಆಕ್ರೋಶ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದರು. ಸಮಯ ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಓಡಿಹೋಗುವ ರಾಹುಲ್ ತೈಲಬೆಲೆ ಇಳಿಸುವ ಚಾಲೆಂಜನ್ನು ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಗೆ ಟ್ವಿಟರ್ನಲ್ಲಿ ನೀಡಿದರು. ತೈಲವನ್ನೂ ಕೂಡ ಜಿಎಸ್ಟಿಯ ವ್ಯಾಪ್ತಿಗೆ ತರಬೇಕೆಂದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಇಂದು ಗಲಾಟೆಯೇನೋ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಜಿಎಸ್ಟಿಯ ಕುರಿತಂತೆ ಚಚರ್ೆ ನಡೆಸುವಾಗ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ತೈಲಬೆಲೆಯನ್ನು ಸಂವಿಧಾನದ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲೂ ಇಡಬಾರದೆಂದು ಹಠ ಮಾಡಿತ್ತು. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರ ಅಧಿಕಾರಾವಧಿಯಲ್ಲೇ ತೈಲವನ್ನೂ ಕೂಡ ಜಿಎಸ್ಟಿಯ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂದೊಮ್ಮೆ ತರಬೇಕಾಗಬಹುದು ಮುಂದಾಲೋಚಿಸಿಯೇ ನಿರ್ಣಯ ಕೈಗೊಂಡಿದ್ದರು. ಈಗ ರಾಜ್ಯ ಸಕರ್ಾರಗಳೆಲ್ಲ ಒಮ್ಮತ ತಂದುಕೊಂಡರೆ ತೈಲವನ್ನು ಜಿಎಸ್ಟಿ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ತರಬಹುದೇನೋ ನಿಜ ಆದರೆ ಇದರಿಂದ ತಮಗಾಗಬಹುದಾಗಿರುವ ನಷ್ಟವನ್ನು ಊಹಿಸಿಕೊಂಡೇ ರಾಜ್ಯ ಸಕರ್ಾರಗಳು ಪತರಗುಡುತ್ತಿದ್ದವು.

3

ಸದ್ಯಕ್ಕಂತೂ ಹೆದರಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ತೈಲ ಬೆಲೆ ಏರಿಕೆಯಿಂದ ಯಾವ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದವರಿಗೆ ಹೊರೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಬಡಬಡಾಯಿಸುತ್ತಿದೆಯೋ ತೈಲ ಬೆಲೆಯನ್ನು ಇಳಿಸಲೆಂದು ಬೊಕ್ಕಸಕ್ಕೆ ಹೊರೆ ಮಾಡಿದರೆ ಆ ನಷ್ಟವನ್ನು ಸರಿದೂಗಿಸಲು ಇದೇ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದವರು ತೆರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಕಟ್ಟಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರು ಮರೆತೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ತೆರಿಗೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಯೂ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯೇ ಇಲ್ಲದ ಕಳಪೆ ರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಬದುಕಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿಮರ್ಾಣವಾಗುವುದನ್ನು ಸಹಿಸುವುದಾದರು ಹೇಗೆ? ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ 20 ಬಾರಿ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಬೆಲೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದ್ದರೆ, 16 ಬಾರಿ ಡೀಸೆಲ್ ಬೆಲೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ. ಇನ್ನೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಅಧಿಕಾರ ವಹಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಬೆಲೆ ಲೀಟರ್ ಗೆ 73 ರೂಪಾಯಿಯಿತ್ತು. ಈಗ ಅದು 80 ರೂಪಾಯಿಯಾಗಿದೆ. ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಾದ ಏರಿಕೆ ಏಳು ರೂಪಾಯಿಯಷ್ಟು ಮಾತ್ರ.

ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ 18 ಸಾವಿರ ಕೋಟಿ ಆಸ್ತಿ ಮಾಡಿದರಲ್ಲ ಚಿದಂಬರಂ; ಇಂಥವರಿಗೆ ತೈಲಬೆಲೆ ಒಂದು ರಾಜಕೀಯ ದಾಳವೇ ಹೊರತು ಮತ್ತೇನಲ್ಲ. ರಾಷ್ಟ್ರದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಬೇಕಿರುವುದು ನಮಗೆ ಮತ್ತು ನಮಗಾಗಿಯೇ ಇರುವ ಪ್ರಧಾನ ಸೇವಕರಿಗೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಕಾಯೋಣ.