Category: ವಿಶ್ವಗುರು

ಗುದ್ದಾಡಿ ಮಂತ್ರಿಯಾಗುವುದಕ್ಕಿಂತ ಕನಸು ಕಟ್ಟಿ ಹೃದಯ ಆಳುವುದು ಲೇಸು!

ಗುದ್ದಾಡಿ ಮಂತ್ರಿಯಾಗುವುದಕ್ಕಿಂತ ಕನಸು ಕಟ್ಟಿ ಹೃದಯ ಆಳುವುದು ಲೇಸು!


ರಾಜಕೀಯದ ಕಲಸುಮೇಲೋಗರದಲ್ಲಿ ನಾವೊಂದು ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸದೇ ಅವಗಣನೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿರುವ ಇಂಡಿಯನ್ ಇನ್ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಟ್ ಆಫ್ ಸೈನ್ಸ್ ಸಂಶೋಧಕರ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಜಗತ್ತಿನ ನಂಬರ್ ಒನ್ ಸಂಸ್ಥೆ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಖ್ಯಾತಿ, ಸಂಸ್ಥೆಯ ಆಧಾರಸ್ತಂಭಗಳು, ಅಧ್ಯಾಪಕರು-ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಯ ಅನುಪಾತ, ಅಂತರ್ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಅಧ್ಯಾಪಕ-ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳ ಅನುಪಾತ, ಪ್ರತಿ ಅಧ್ಯಾಪಕರ ಸಂಶೋಧನಾ ಲೇಖನಗಳ ಉದ್ಧರಣೆಯ ಅನುಪಾತ ಇವುಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಕ್ವಾಕರಲಿ ಸೈಮಂಡ್ಸ್ ಸಂಸ್ಥೆ ಈ ರ್ಯಾಂಕಿಂಗ್ ಅನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತದೆ. ಐಐಎಸ್ಸಿಯಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರು ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತುತ ಪಡಿಸಿರುವ ಪ್ರಬಂಧಗಳ ಉದ್ಧರಣೆ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಆಗಿರುವ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನೂರಕ್ಕೆ ನೂರು ಅಂಕಗಳನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಭಾರತೀಯನಿಗೂ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಸಂಗತಿಯೇ. ಈ ಸಂಸ್ಥೆಗೆ ಆಧಾರಭೂತವಾಗಿರುವ ಕನರ್ಾಟಕಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಹೆಮ್ಮೆ. ಕರೋನಾದ ನಡುವೆಯೂ ನಾವು ಬಲುವಾಗಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಸಂಗತಿಯಾಗಿತ್ತು ಇದು. ಆದರೆ ಸಿನಿಮಾ, ಕ್ರಿಕೆಟು, ರಾಜಕೀಯಗಳಿಗೆ ಕೊಡುವಷ್ಟು ಸ್ಥಳ ನಾವು ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಈ ವಿಚಾರ ಮೂಲೆಗುಂಪಾಯ್ತು ಅಷ್ಟೇ.


ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಐಐಎಸ್ಸಿಯ ಕಥೆ ಬಲುರೋಚಕವಾದ್ದು. 1893ರ ಮೇ 31. ಯೊಕೊಹಮಾದಿಂದ ವ್ಯಾಂಕೊವರ್ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಹಡಗೊಂದರಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಇಬ್ಬರು ದಿಗ್ಗಜರು ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಇಬ್ಬರದ್ದೂ ಭಿನ್ನ ಮಾರ್ಗವೇ. ಒಬ್ಬರು ಉದ್ದಿಮೆದಾರರಾಗಿ ಹೊರ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ನಡೆದಿದ್ದರೆ, ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಾಧಕರಾಗಿ ಅಂತರಂಗದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸುತ್ತಾ ನಡೆದಿದ್ದವರು. ಇಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಇದ್ದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಂಗತಿ ಉತ್ಕಟ ಭಾರತಪ್ರೇಮವೊಂದೇ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಇಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಸ್ನೇಹ ಹುಟ್ಟಿತು, ಸುದೀರ್ಘ ಮಾತುಕತೆಯೂ ನಡೆಯಿತು. ಹಾಗೆ ಭೇಟಿಯಾಗಿ ಐತಿಹಾಸಿಕ ದಾಖಲೆಗೆ ಕಾರಣವಾದ ಆ ಇಬ್ಬರು ಯಾರು ಗೊತ್ತೇ? ಒಬ್ಬರು ಜಮ್ಶೆಡ್ಜಿ ಟಾಟಾ, ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದ! ಈ ಇಬ್ಬರೂ ಈ ಹಿಂದೆಯೂ ಭೇಟಿಯಾಗಿದ್ದಿರಬಹುದಾದ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿದ್ದವಾದರೂ ಇಷ್ಟು ಸುದೀರ್ಘವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲು ಅವಕಾಶ ಹಿಂದೆಂದೂ ಸಿಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಜಮ್ಶೆಡ್ಜಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕಾಖರ್ಾನೆಯೊಂದನ್ನು ತೆರೆಯಲು ವಿದೇಶದಿಂದ ಯಂತ್ರಗಳನ್ನು ಆಮದು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಉತ್ಸುಕತೆಯಲ್ಲಿದ್ದರು. ವಿಶೇಷವಾಗಿ, ಜಪಾನಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಅವರನ್ನು ಆಕಷರ್ಿಸಿತ್ತು. ಭಾರತವನ್ನು ಔದ್ಯಮಿಕ ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನಾಗಿ ರೂಪಿಸಬೇಕೆಂಬ ಜಮ್ಶೆಡ್ಜಿಯವರ ಕನಸು ವಿವೇಕಾನಂದರಿಗೆ ಸಂತಸ ಕೊಟ್ಟಿತಾದರೂ ತೃಪ್ತಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ವಿದೇಶದಿಂದ ಯಂತ್ರಗಳನ್ನು ಆಮದು ಮಾಡುವ ಬದಲು ಅದನ್ನು ಭಾರತದಲ್ಲೇ ನಿಮರ್ಿಸುವ ಸಂಶೋಧನಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಬೇಕೆಂದು ಪ್ರೇರಣೆ ಕೊಟ್ಟರು.


ಮುಂದೆ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಜಗದ್ವಿಖ್ಯಾತರಾಗಿ ಸುಮಾರು ಐದು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಮರಳಿದರು. ಅವರು ಜಮ್ಶೆಡ್ಜಿಯವರ ಹೃದಯದೊಳಗೆ ಬಿತ್ತಿದ ಬೀಜ ಈಗ ಹೆಮ್ಮರವಾಗಿತ್ತು. ಭಾರತದಲ್ಲೇ ಸಂಶೋಧನಾ ಸಂಸ್ಥೆಯೊಂದನ್ನು ತೆರೆಯಬೇಕೆಂಬ ಅವರ ಉತ್ಕಟ ಇಚ್ಛೆಗೆ ರೂಪವೂ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಮುಂದೇನು ಗೊತ್ತೇ? 1898ರ ನವೆಂಬರ್ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ವಿವೇಕಾನಂದರಿಗೆ ಪತ್ರ ಬರೆದ ಜಮ್ಶೆಡ್ಜಿ ಈ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಯ ನೇತೃತ್ವವನ್ನು ಅವರೇ ವಹಿಸಬೇಕೆಂದು ಕೇಳಿಕೊಂಡೂಬಿಟ್ಟರು. ಆಧ್ಯಾತ್ಮದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳು ಕಠೋರವಾಗಿ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಾರೋ ಅದೇ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಿಂದ ವಿಜ್ಞಾನ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲೂ ಮುಂದುವರೆಯುವ ಸಮರ್ಥ ತರುಣರ ಪಡೆಯನ್ನು ಅವರೇ ಕಟ್ಟಬೇಕೆಂಬ ಬಯಕೆ ಆ ಪತ್ರದಲ್ಲಿತ್ತು. ಈ ಒಟ್ಟಾರೆ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಲು ಜನಜಾಗೃತಿ ಮೂಡಿಸಬಲ್ಲ ಒಂದು ಕರಪತ್ರವನ್ನು ರಚಿಸಿಕೊಡಬೇಕೆಂಬ ಬಯಕೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ ಜಮ್ಶೆಡ್ಜಿ ಅದನ್ನು ಮುದ್ರಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೊರುವ ಭರವಸೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಈ ಪತ್ರಕ್ಕೆ ವಿವೇಕಾನಂದರು ನೇರವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದಂತೆ ಕಂಡುಬರುವುದಿಲ್ಲವಾದರೂ ಈ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಅವರು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದಂತೂ ಖಾತ್ರಿ. ಆದರೆ ತಮ್ಮ ಮಾನಸಪುತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದ ನಿವೇದಿತಾಳನ್ನು ಈ ಕಾರ್ಯ ಸಫಲಗೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಸಹಕರಿಸುವಂತೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟರು. ಇತ್ತ ಜಮ್ಶೆಡ್ಜಿ ವೈಸ್ರಾಯ್ ಕರ್ಜನ್ನನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ ಈ ಸಂಸ್ಥೆಗೆ ಅನುಮತಿ ಕೇಳಿದರು. ಭಾರತೀಯರನ್ನು ಕಾಲಕಸದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಬಿಳಿಯರು ಈ ಬಗೆಯ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಮನೋಭಾವ ಭಾರತೀಯರಿಗಿರುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ನಂಬಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಇದನ್ನರಿತ ನಿವೇದಿತಾ ಅನೇಕ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಕುರಿತಂತೆ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಾ, ಜಮ್ಶೆಡ್ಜಿಯವರ ಸಾಹಸದ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಕೊಂಡಾಡಿದಳು. ಅದರ ಪ್ರಯತ್ನವಾಗಿಯೇ ಸಕರ್ಾರ ಸರ್ ವಿಲಿಯಮ್ ರಾಮ್ಸೆ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಸಮಿತಿಯೊಂದನ್ನು ರಚಿಸಿ ವರದಿ ಕೊಡುವಂತೆ ಕೇಳಿಕೊಂಡಿತು. ಆತ ಕೂಡ ಬಲು ಧನಾತ್ಮಕವಾಗಿಯೇನೂ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಲಿಲ್ಲ. ಪರಿಣಾಮ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ಸಕರ್ಾರ ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಮೀಸಲಿಟ್ಟಿದ್ದ ಹಣವನ್ನು ತನಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿ ಸುಮ್ಮನಾಗುವಂತೆ ಟಾಟಾ ಅವರಿಗೆ ತಾಕೀತು ಮಾಡಿತು. ಮರುವರ್ಷ ನಿವೇದಿತಾ ಈ ವಿಚಾರವನ್ನು ಲಂಡನ್ನಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿ ಅನೇಕ ಪ್ರಮುಖ ಶಿಕ್ಷಣತಜ್ಞರನ್ನೂ ಭೇಟಿ ಮಾಡಿದಳು. ಆದರೆ ಅಧಿಕಾರ ವರ್ಗದಲ್ಲಿದ್ದವರ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಆಕೆಯನ್ನು ಕೆರಳಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಜಾಗೃತಿ ಇದಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರವಾಗಬಲ್ಲದೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ತನಗೆ ಪರಿಚಯವಿದ್ದ ಖ್ಯಾತನಾಮ ತಜ್ಞರನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾತನಾಡಿಸಿ ಜನಾಭಿಪ್ರಾಯ ರೂಪಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನೂ ಮಾಡಿದಳು. ಈ ವೇಳೆಗೆ ವಿವೇಕಾನಂದರ ದೇಹತ್ಯಾಗವಾಯ್ತು. ಅದಾದ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲೇ ಜಮ್ಶೆಡ್ಜಿಯವರೂ ದೇಹಬಿಟ್ಟರು. ಅವರೀರ್ವರ ಕನಸುಗಳು ನಿವೇದಿತೆಯ ಒಳಗೆ ಹೆಮ್ಮರವಾಗಿ ಬೆಳೆದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದವಲ್ಲ, ಆಕೆಯ ಹಠ ಕೊನೆಗೂ ಗೆದ್ದಿತು. 1909ರಲ್ಲಿ ಕರ್ಜನ್ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಮಿಂಟೊ ಬಂದೊಡನೆ ಈ ಯೋಜನೆಗೆ ಮತ್ತೆ ಜೀವಬಂತು. ಟಾಟಾ ಅವರಿಗೆ ಈ ಸಂಸ್ಥೆ ಮುಂಬೈನಲ್ಲಿರಬೇಕೆಂಬ ಬಯಕೆ ಇತ್ತಾದರೂ ವಿಜ್ಞಾನದ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳನ್ನು ಆಸ್ಥೆಯಿಂದ ಗೌರವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮೈಸೂರಿನ ಮಹಾರಾಜರು 370 ಎಕರೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸಂಸ್ಥೆಗಾಗಿ ಕೊಡುತ್ತೇನೆಂದಾಗ ಇಲ್ಲವೆನ್ನಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಮೈಸೂರಿಗೂ ಮತ್ತು ವಿವೇಕಾನಂದರಿಗೂ ಅವಿನಾಭಾವ ನಂಟಿತ್ತಲ್ಲ ಅದನ್ನು ಈ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿಸಲಾಗಿತ್ತು ಅಷ್ಟೇ. ಅಲ್ಲಿಂದಾಚೆಗೆ ಹಂತ-ಹಂತವಾಗಿ ಈ ಸಂಸ್ಥೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಹೋಯ್ತು. ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನ ರಸಾಯನ ತಜ್ಞ ಮೊರಿಸ್ ಟ್ರಾವಸರ್್ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಇದರ ನೇತೃತ್ವವನ್ನು ವಹಿಸಿದರೆ, ನೊಬೆಲ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪುರಸ್ಕೃತ ಸರ್.ಸಿ.ವಿ ರಾಮನ್ ಇದರ ಮೊದಲ ಭಾರತೀಯ ನಿದರ್ೇಶಕರಾದರು. ಇಸ್ರೊದ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಾದ ಶಿವನ್, ಭಾರತ ಸಕರ್ಾರಕ್ಕೆ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಸಲಹೆಗಾರರಾಗಿದ್ದ ಚಿದಂಬರಂ, ಖ್ಯಾತ ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ರಾಮಚಂದ್ರನ್, ಇನ್ಫೋಸಿಸ್ ಫೌಂಡೇಶನ್ನ ಸುಧಾಮೂತರ್ಿ ಇಂಥವರೆಲ್ಲ ಈ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಹಳೆಯ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳು. ಈ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ನಿದರ್ೇಶಕರಾಗಿದ್ದ ಸಿ.ವಿ ರಾಮನ್ ಮತ್ತು ಸಿ.ಎನ್.ಆರ್. ರಾವ್ ಅವರು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಗೌರವ ಭಾರತರತ್ನದಿಂದ ಪುರಸ್ಕೃತರು. ಇಲ್ಲಿನ ಕೆಲವು ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರು ರಾಯಲ್ ಸೊಸೈಟಿಯ ಸದಸ್ಯರಾಗಿದ್ದರೆ ನೂರಾರು ಮಂದಿ ಶಾಂತಿಸ್ವರೂಪ್ ಭಟ್ನಾಕರ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪಡೆದವರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಭಾರತದ ಹೆಮ್ಮೆ ಇದು. ನಮ್ಮ ಪಾಲಿಗೆ ಕಿರೀಟದ ಗರಿ!


ಇಷ್ಟನ್ನೂ ವಿಷದವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದೇಕೆಂದರೆ ಕನರ್ಾಟಕಕ್ಕೆ ಅಂತರ್ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅನೇಕ ಕಾರಣಗಳಿವೆ. ಐಟಿ-ಬಿಟಿ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ನಾವು ಇಡಿಯ ರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಅಗ್ರಣಿಗಳು, ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲೂ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಅಪಾರವಾದ ಗೌರವ ಇದೆ, ಸಂಶೋಧನಾ ಕ್ಷೇತ್ರವಿರಲಿ ಅಥವಾ ಸಂಶೋಧನೆಯನ್ನು ಉತ್ಪಾದನೆಯನ್ನಾಗಿ ಪರಿವತರ್ಿಸುವ ವಿಚಾರವಿರಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರ ನಮ್ಮೆಡೆಗೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡಲೇಬೇಕು. ಚಂದ್ರಯಾನ ಮಾಡಿದರೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಪಾತ್ರವಿದೆ. ಉಪಗ್ರಹವೊಂದು ಕಕ್ಷೆಗೆ ಹಾರಿ ಬೆರಗುಗೊಳಿಸಿದರೂ ಅಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಶ್ರಮವಿದೆ. ಭಾರತದಲ್ಲೇ ನಿಮರ್ಿಸಿದ ಯುದ್ಧವಿಮಾನ ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಹಾರಾಡಿದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಕನರ್ಾಟಕದ ಸುಗಂಧವಿದೆ ಮತ್ತು ದೇಶದ ಯಾವ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಬಳಸುವ ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಆಧಾರಿತ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಲ್ಲೂ ನಮ್ಮ ಸ್ಪರ್ಶವಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಹೊಸ ಅನ್ವೇಷಣೆಗಳು ನಡೆದರೂ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಸತರ್ಕವಾಗಿರಬೇಕಾದದ್ದು ನಾವೇ. ಕಳೆದ ಕೆಲವಾರು ದಶಕಗಳಿಂದ ಆಡಳಿತದ ಮಗ್ಗುಲಿಂದ ನೋಡಿದರೆ ಈ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಸೋತುಹೋಗಿದ್ದೇವೆ! ಬಹುಶಃ ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಅವಜ್ಞೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿರುವ ಕ್ಷೇತ್ರವೇ ವಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ. ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೆ ಆಲೋಚಿಸಿ ನೋಡಿ. ಕರೋನಾ ಇಡಿಯ ದೇಶವನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಗ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಶಾಲೆಗಳು ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟವು. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಪಾಠ ಕಲಿಸಿಕೊಡಬಲ್ಲ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಆಧಾರಿತ ಹೊಸ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸಬೇಕಾದ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ನಮ್ಮದ್ದೇ ಆಗಿತ್ತು. ನಾವು ಸೋತುಹೋದೆವು. ಹೋಗಲಿ, ಸ್ವತಃ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಯವರೇ ಈ ಬಾರಿಯ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ರದ್ದುಗೊಳಿಸುವ ಅನಿವಾರ್ಯದ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದರಲ್ಲ, ಆಗಲಾದರೂ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ನಾಡು ಬೆಂಗಳೂರು ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವ ಹೊಸ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೆ ಪರಿಚಯಿಸಿತೇ? ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೊಬ್ಬರು ಸಚಿವರಿದ್ದಾರೆ, ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ, ವಿಜ್ಞಾನ-ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳಿಗೂ ಸಚಿವರಿದ್ದಾರೆ. ಕಳೆದ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಈ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಇವರುಗಳು ನಡೆಸಿರುವ ಪ್ರಯತ್ನವಾದರೂ ಏನು? ನಿಜ ಕರೋನಾ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನುಂಗಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಆದರೆ ಇದೇ ಕರೋನಾ ನಮಗೆ ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವಂತಹ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಒದಗಿಸಿಕೊಟ್ಟಿತ್ತಲ್ಲ, ಕೈಚೆಲ್ಲಿಬಿಟ್ಟೆವಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣ ಇಲಾಖೆಗಳು ಎಷ್ಟು ಹಿಂದುಳಿದಿವೆ ಎಂದರೆ ಖಾಸಗಿ ಶಿಕ್ಷಕರ ಪಟ್ಟಿಯಾಗಲೀ ಅವರ ಅಕೌಂಟು ವಿವರಗಳಾಗಲೀ ಸಕರ್ಾರದ ಬಳಿಯಿಲ್ಲ. ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಖಾಸಗಿ ಶಿಕ್ಷಕರುಗಳಿಗೆ 5000 ರೂಪಾಯಿ ಘೋಷಣೆ ಮಾಡಿದಾಗ ಆಟೋ ಚಾಲಕರು ಪರಿಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಅಜರ್ಿ ಸಲ್ಲಿಸುವಂತೆ ಶಿಕ್ಷಕರುಗಳೂ ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿಮರ್ಾಣಮಾಡಿಕೊಂಡಿದೆ. ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆದಿದ್ದೇವೆಂದು ಬಡಾಯಿ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವ ನಮಗಿದು ಅವಮಾನಕರವಲ್ಲವೇನು?


ಇಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಜಗತ್ತೆಲ್ಲಾ ಈಗ ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆ- ಆಟರ್ಿಫೀಶಿಯಲ್ ಇಂಟೆಲಿಜೆನ್ಸ್-ನ ಹಿಂದೆ ಓಡುತ್ತಿದೆ. ನಾವು ಇನ್ನೂ ತೆವಳುವುದಕ್ಕೂ ಆರಂಭಿಸಿಲ್ಲ. 2030ರ ವೇಳೆಗೆ ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಉತ್ಪಾದನೆಯಾಗುವ ಬಹುಪಾಲು ಸಂಪತ್ತಿನ ಮೇಲೆ ಚೀನಾದ್ದೇ ಒಡೆತನ ಇರಲಿದೆ. ಪ್ರೈಸ್ ವಾಟರ್ಹೌಸ್ ಕೂಪಸರ್್ನ ಅಧ್ಯಯನದ ಪ್ರಕಾರ ಆ ವೇಳೆಗೆ ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಚೀನಾದ ಜಿಡಿಪಿ ಏಳು ಟ್ರಿಲಿಯನ್ ಡಾಲರ್ಗಳಷ್ಟಾಗಲಿದೆ. ಆಫ್ರಿಕಾ, ದಕ್ಷಿಣ ಏಷ್ಯಾ, ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ ಮುಂತಾದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ನಾವು 1.2 ಟ್ರಿಲಿಯನ್ ಡಾಲರ್ಗಳಷ್ಟು ಜಿಡಿಪಿಯನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲಿದ್ದೇವೆ. ಎಐ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಚೀನಾ, ಅಮೇರಿಕಾ ಮತ್ತು ಜಪಾನ್ಗಳು ಶೇಕಡಾ 78% ರಷ್ಟು ಪೇಟೆಂಟ್ಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸಿವೆ. ಚೀನಾ ಈ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕಾಗಿ ಜಗತ್ತಿನ ಅರ್ಧದಷ್ಟನ್ನು ತಾನೇ ವ್ಯಯಿಸುತ್ತಿದೆ. ಕಳೆದ ಒಂದು ದಶಕದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣೆದುರಿಗೆ ಚೀನಾ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ವೇಗವಿದೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಅನೂಹ್ಯವಾದ್ದು. ನಾವಿನ್ನೂ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಪಟ್ಟ ತನಗೇಕೆ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕದನ-ಕಾದಾಟಗಳಲ್ಲೇ ಮುಳುಗಿಹೋಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ!


ಕರೋನಾ ಎರಡನೇ ಅಲೆ ಮುಗಿದುಹೋಗಿದೆ. ಇನ್ನೇನಿದ್ದರೂ ಮೂರನೇ ಅಲೆಯ ತಯಾರಿಯಷ್ಟೇ. ಅದು ಬರುವುದು ಖಾತ್ರಿ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ನಾವು ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅಳುತ್ತಾ ಕೂರುವುದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ದೌರ್ಬಲ್ಯದ ಕುರಿತಂತೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ ಕುಳಿತರೆ ನಾಡು ಕಟ್ಟಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಶಕ್ತಿ ಇರುವುದು ವಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ. ಹೊಸ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ವೇಗವಾಗಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ನಮ್ಮ ಚಾಣಾಕ್ಷತೆಯಲ್ಲಿ. ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಎಂಥದ್ದನ್ನೂ ಸಾಧಿಸಿಬಿಡಬಲ್ಲ ಸ್ವಾಭಿಮಾನೀ ಮನೋಭಾವ ಕನ್ನಡಿಗರ ಸಹಜ ಗುಣ. ಈ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಹೊಸ ನಾಡಿಗೆ ಭದ್ರ ಬುನಾದಿ ಹಾಕಬೇಕಿದೆ. ಕಾದಾಡಿ ಮುಂದಿನ ಎರಡು ವರ್ಷ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿಬಿಡಬಹುದೇನೋ, ಆದರೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನಾಡು ಕಟ್ಟಲು ದುಡಿದರೆ ಮುಂದಿನ ಐವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಜನ-ಮನದಲ್ಲಿ ರಾಜರಂತೆ ಮಿಂಚಬಹುದು. ಇಂಡಿಯನ್ ಇನ್ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಟ್ ಆಫ್ ಸೈನ್ಸ್ ರ್ಯಾಂಕಿಂಗ್ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಅಗ್ರಣಿಯಾಗಿರುವುದು ಯಾವ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಸಾಗಬೇಕೆಂಬುದಕ್ಕೆ ನಮಗೆ ಮಾರ್ಗಸೂಚಿ ಮಾತ್ರ. ನಾವಿನ್ನೂ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡಬೇಕಾಗಿದೆ ಅಷ್ಟೇ!

ಜನ ದಡ್ಡರಲ್ಲ; ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ!

ಜನ ದಡ್ಡರಲ್ಲ; ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ!


ಕೊವಿಡ್ ಜಗತ್ತನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಅಮೇರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಚುನಾವಣೆ ಬಲು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿತ್ತು. ಇದು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಹಬ್ಬುವ ರೋಗವಾದರೂ ಈ ಹಿಂದೆ ಬಂದಂತಹ ಅನೇಕ ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕಗಳಿಗಿಂತ ಭಯಾನಕವಾದುದೇನೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ಸತ್ಯ ಟ್ರಂಪ್ಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಆತ ಆರಂಭದಿಂದಲೂ ಕರೋನಾ ಕುರಿತಂತೆ ಅಸಡ್ಡೆಯಿಂದಲೇ ವತರ್ಿಸಿದ. ಅಲ್ಲಿನ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷವೂ ಅದನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತಿತ್ತು. ಮಾಧ್ಯಮಗಳೂ ಜೊತೆಗೂಡಿದವು. ಆಮೇಲೇನು? ಅಮೇರಿಕಾ ಕರೋನಾ ಎದುರಿಸುವಲ್ಲಿ ಸೋತೇಹೋಯ್ತು ಎಂಬಂತೆ ಬಿಂಬಿಸಲಾಯ್ತು. ಇಟಲಿಯಲ್ಲಾದ ಸಾವುಗಳನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಜನರನ್ನು ಹೆದರಿಸಲಾಯ್ತು. ಅಮೇರಿಕಾ ಹಿಂದೆಂದೂ ಕಾಣದಂತಹ ಆತಂಕಕ್ಕೆ ದೂಡಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ದಿನಸಿ ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಬಿಡಿ, ಪಾಯಿಖಾನೆಗೆ ಬೇಕಾದ ಟಾಯ್ಲೆಟ್ ಪೇಪರ್ಗಳನ್ನು ಜನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೂಡಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷವಾದರೂ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡಾಡುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇನೋ ಎಂಬಂತಿತ್ತು ಅವರ ನಡವಳಿಕೆ. ಟ್ರಂಪ್ನ ಹೃದಯದ ಬೇಗುದಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಲೇ ಹೋಯ್ತು. ಅದನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಲೆಂದು ಆತ ತನ್ನ ತಾನು ಗಟ್ಟಿಗನೆಂದೇ ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ನಡೆದ. ಮೊದಲೊಂದಷ್ಟು ದಿನ ಮಾಸ್ಕ್ ಹಾಕಲಿಲ್ಲ. ಆನಂತರ ಮಾಸ್ಕ್ ಹಾಕಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಚುನಾವಣಾ ರ್ಯಾಲಿಗಳಲ್ಲಿ ಜನರ ನಡುವೆ ತಿರುಗಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಇದು ಜನರಿಗೆ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬುವ ಕೆಲಸವಾಗಿದ್ದರೂ ನೆಲಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಆತಂಕಕ್ಕೊಳಗಾಗಿ ಸಾಯುತ್ತಿದ್ದವರ ವರದಿ ಜೋರಾಗಿಯೇ ಬರುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ಎಷ್ಟು ವಿರೋಧ ಆತನ ವಿರುದ್ಧ ಒಗ್ಗೂಡಬೇಕಿತ್ತೋ ಅಷ್ಟೂ ಒಂದಾಗಿತ್ತು. ಬ್ಲ್ಯಾಕ್ ಲೈವ್ಸ್ ಮ್ಯಾಟರ್ ಎಂಬ ಆಂದೋಲನ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಎಲ್ಲಿಂದ ಹೇಗೆ ರೂಪುಗೊಂಡಿತೆಂಬುದನ್ನು ಯಾರೂ ಅರಿಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯ ವಿರುದ್ಧವಿದ್ದ, ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ದೇಶವಿರೋಧಿ ಶಕ್ತಿಗಳೆಲ್ಲ ಒಂದಾಗಿ ಟ್ರಂಪ್ನ ವಿರುದ್ಧ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದವು. ಇದು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯವಾದಿಗಳನ್ನು ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಟ್ರಂಪ್ ಪರವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಆತ ಚುನಾವಣೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಹಿಂದೆಂದೂ ಊಹಿಸದಿದ್ದಷ್ಟು ಬೆಂಬಲ ಹರಿದುಬಂತು. ಎಲ್ಲೆಡೆ ಮುನ್ನಡೆ ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಟ್ರಂಪ್ ರಾತ್ರಿ ಬೆಳಗಾಗುವುದರೊಳಗೆ ಸೋತೇ ಹೋದ. ಅಷ್ಟಾದರೂ ಆತನ ಧಾಷ್ಟ್ರ್ಯ ಎಷ್ಟಿತ್ತೆಂದರೆ ತಾನು ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಬಿಡಲೊಲ್ಲೆ ಎಂದೇ ಆತ ಹೇಳಿದ್ದ. ತನ್ನ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಪುನರ್ ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಅವನಿಗೆ ಸಮಯವೂ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಆತನೇ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಎಡವಟ್ಟನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡ ವಿರೋಧಿ ಪಾಳಯ ಅಲ್ಲಿನ ಸಂಸತ್ ಭವನದ ಮೇಲೆ ದಾಳಿಯಾಗುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡಿತು. ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಮೇರಿಕಾದ ಮಾನ ಜಾಗತಿಕಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಹರಾಜಾಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವ ಭರದಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನೇ ವಿರೋಧಿಸುವುದೆಂದರೆ ಹೀಗೆಯೇ. ಟ್ರಂಪ್ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಅಧಿಕಾರ ಹಸ್ತಾಂತರಿಸಿ ಮರಳಬೇಕಾಯ್ತು. ಅವನ ವಿರುದ್ಧ ಮೊದಲು ಪತ್ರಿಕೆಯವರನ್ನು ಎತ್ತಿಕಟ್ಟಲಾಯ್ತು. ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳ ವಲಯವನ್ನು ಪ್ರಭಾವಿಸಲಾಯ್ತು, ಟ್ವಿಟರ್ನಂತಹ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳು ಟ್ರಂಪ್ನನ್ನು ಸುಳ್ಳುಗಾರ ಎಂದೇ ಬಿಂಬಿಸುತ್ತಾ ನಡೆದವು. ಆತನನ್ನು ಸೋಲಿಸುವ ಧಾವಂತದಲ್ಲಿ ಕರಿಯರು, ಬಿಳಿಯರ ನಡುವೆ ಕಂದಕವನ್ನು ದೊಡ್ಡದ್ದು ಮಾಡಲಾಯ್ತು. ಕೊನೆಗೆ ಆತನನ್ನು ಕೆಳಗಿಳಿಸಬೇಕೆನ್ನುವ ತವಕದಲ್ಲಿ ಅಮೇರಿಕಾದ ಮಾನವನ್ನೂ ಹರಾಜು ಹಾಕಲಾಯ್ತು.


ಇಸ್ರೇಲ್ನ ಪ್ರಧಾನಿ ನೆತನ್ಯಾಹುದೂ ಇದೇ ಕಥೆ. ಇಸ್ರೇಲಿನ ಸೈನ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಮ್ಯಾಂಡೊ ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್ ಆಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ ಆತ ಎಂಟೆಬೆಯಂತಹ ಅತ್ಯಪೂರ್ವ ಕಾಯರ್ಾಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದ ಜೊನಾಥನ್ ನೆತನ್ಯಾಹುನ ಸಹೋದರ. ಹಂತ-ಹಂತವಾಗಿಯೇ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಮೇಲೇರುತ್ತಾ 1996ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನಿ ಪದವಿಗೇರಿದವ. ಚುನಾವಣೆ ಸೋತನಂತರ ಮತ್ತೆ ಹೋರಾಡಿಯೇ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡವ. ಪ್ಯಾಲೆಸ್ತೇನಿನ ವಿರುದ್ಧ ಆತನ ಕಠಿಣ ನಿಲುವು ಅನೇಕ ಎಡಪಂಥೀಯರಿಗೆ ಸರಿ ಬರಲಿಲ್ಲ. ನೆತನ್ಯಾಹುವಿನ ರಾಷ್ಟ್ರವಾದಿತನ ಇವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಕಿರಿಕಿರಿ ಉಂಟು ಮಾಡಿತ್ತು. ಆತನನ್ನು ಅಧಿಕಾರದಿಂದ ಕಿತ್ತೊಗೆಯುವ ಹಾದಿ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದರು. ಚುನಾವಣೆಗಳ ಮೇಲೆ ಚುನಾವಣೆಗಳನ್ನೆದುರಿಸಿ ಅಗತ್ಯವಿದ್ದ ಸಂಖ್ಯೆಗಿಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ ನೆತನ್ಯಾಹುವನ್ನು ಹೇಗಾದರೂ ಸರಿಯೇ ಹೊರದಬ್ಬಬೇಕೆಂಬುದು ಅವರ ಬಯಕೆಯಾಗಿತ್ತು. ಮೊನ್ನೆ ಪ್ಯಾಲೆಸ್ತೇನಿನ ಮೇಲೆ ಇಸ್ರೇಲ್ ದಾಳಿಮಾಡಿದ ಮೇಲಂತೂ ವಿರೋಧಿಗಳೆಲ್ಲ ಒಟ್ಟಾಗಿಬಿಟ್ಟರು. ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಗೊತ್ತೇನು? ಅಲ್ಲಿನ ವಿರೋಧಪಕ್ಷದ ನಾಯಕ ಏರ್ ಲ್ಯಾಪಿಡ್ ಉಳಿದೆಲ್ಲ ಪಕ್ಷಗಳನ್ನು ಒಂದು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಈತನನ್ನು ಇಳಿಸಬೇಕೆಂದು ಪಣತೊಟ್ಟು ನಿಂತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ನೆತನ್ಯಾಹು ವಿರುದ್ಧ ಇವರು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿರುವ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಅರಬ್, ಇಸ್ಲಾಮಿಸ್ಟ್ ಪಕ್ಷವೂ ಸೇರಿರುವುದೇ ಇದಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ಉದಾಹರಣೆ. ಅದಾಗಲೇ ನೆತನ್ಯಾಹುವನ್ನು ಈ ರೀತಿ ಮೋಸದಿಂದ ಇಳಿಸಿದರೆ ಸ್ಥಳೀಯವಾಗಿ ದಂಗೆಗಳಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ ಎಂದು ನ್ಯೂಸ್ ಏಜೆನ್ಸಿಗಳು ಎಚ್ಚರಿಸಿವೆ. ಸೋಷಿಯಲ್ ಮಿಡಿಯಾಗಳು ಈ ಬಾರಿ ನೆತನ್ಯಾಹು ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ತೊಡತಟ್ಟಿ ನಿಂತಿರುವುದೂ ಕಂಡು ಬರುತ್ತಿದೆ. ಸ್ವತಃ ನೆತನ್ಯಾಹುವೇ ಈ ಗುಂಪು ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಇದೊಂದು ಭಯಾನಕವಾದ ಎಡಪಂಥೀಯ ಸಕರ್ಾರವಾಗಲಿದೆ ಎಂದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಏನೇ ಆದರೂ ಆತ ಇಳಿಯುವುದು ಖಾತ್ರಿಯೇ.


ಇಷ್ಟಕ್ಕೇ ಮುಗಿಯಲಿಲ್ಲ. ರಷ್ಯಾದ ಪುತಿನ್ನ ಮೇಲೂ ತೂಗುಕತ್ತಿ ಇದ್ದೇ ಇದೆ. ಟ್ರಂಪ್ ಮತ್ತು ಪುತಿನ್ ಘನಿಷ್ಠ ಬಾಂಧವ್ಯ ಹೊಂದಿದ್ದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರುವಂಥದ್ದೇ. ಟ್ರಂಪ್ ಗೆಲುವಿನಲ್ಲಿ ರಷ್ಯಾದ ಕೈವಾಡವಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇದು ಬೈಡನ್ ಮತ್ತು ಮಿತ್ರ ಪಾಳಯದ ಗುರುತರವಾದ ಆರೋಪ ಕೂಡ. ರಷ್ಯಾ ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕೂ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಇದನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿಕೊಂಡೇ ಬಂದಿದೆಯಾದರೂ ತಾನು ಮುಗುಮ್ಮಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯಿತು. ಈ ಬಾರಿ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಅಂತೂ ಇಂತು ಗೆಲುವು ಸಾಧಿಸಿದ ನಂತರ ಬೈಡನ್ ರಷ್ಯಾ ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆ ನೀಡಲು ಕಾತರದಿಂದಿದ್ದಾನೆನಿಸುತ್ತಿದೆ. ತೀರಾ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ರಷ್ಯಾದಲ್ಲಿ ಪುತಿನ್ ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳ ಉಲ್ಲಂಘನೆ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವುದರ ವಿರುದ್ಧ ಜಿನೇವಾದಲ್ಲಿ ದನಿ ಎತ್ತುವುದಾಗಿ ಆತ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಹೇಳಿಕೆ ಸಂಚಲನ ಉಂಟುಮಾಡಿದೆ. ಪುತಿನ್ ಇನ್ನೂ ಸಾಕಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ರಷ್ಯಾದ ಅಧ್ಯಕ್ಷನಾಗಿರುವ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಅನುಮೋದಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ ಇದು ಬದುಕಿರುವವರೆಗೂ ಅಧ್ಯಕ್ಷನೇ ಆಗಿರುವ ಶಿಜಿನ್ಪಿಂಗಿನ ಸವರ್ಾಧಿಕಾರಕ್ಕಿಂತಲೂ ವಾಸಿ. ಪುತಿನ್ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯವಾದಿಯಾಗಿದ್ದು ರಷ್ಯಾದ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಾಗಿ ಯಾವ ಹಂತಕ್ಕೆ ಹೋಗಲೂ ಸಿದ್ಧವಿರುವುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದಿರುವಂಥದ್ದೇ. ಟ್ರಂಪ್ ಮತ್ತು ನೆತನ್ಯಾಹು ಇವರಿಬ್ಬರ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಪುತಿನ್ನನ್ನು ತಳ್ಳಬೇಕೆಂಬುದು ಅಂತರ್ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಾಫಿಯಾಕೋರರ ಚಿಂತನೆ. ಹಾಗಂತ ಬೈಡನ್ನ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ರಷ್ಯಾ ಸುಮ್ಮನೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಬೇಡಿ. ‘ಈಗಾಗಲೇ ಸಾಕಷ್ಟು ಅನಪೇಕ್ಷಣೀಯ ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ರಷ್ಯಾದಿಂದ ಪಡೆದಿರುವ ಅಮೇರಿಕಾ ಇನ್ನು ಮುಂದೆಯೂ ಅಂಥದ್ದನ್ನು ಪಡೆಯಲಿದೆ. ನಮ್ಮ ತಂಟೆಗೆ ಬರುವಾಗ ಎಚ್ಚರದಿಂದಿರುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು’ ಎಂದು ಜೋರಾದ ದನಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಹೇಳಿದೆ.


ಈ ಮೂವರ ಉದಾಹರಣೆ ಈಗೇಕೆ ಎನಿಸುತ್ತಿದೆಯೇನು? ಈ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯವಾದಿಗಳ ಸಾಲಿನಲ್ಲೇ ಭಾರತದ ಪ್ರಧಾನಿ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯೂ ಇರೋದು. ಟ್ರಂಪ್, ನೆತನ್ಯಾಹು ಮತ್ತು ಪುತಿನ್ಗೆ ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ಇವರು ಮೋದಿಗೂ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಮಾಡುವವರಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಈ ಹಿಂದಿನ ಘಟನಾವಳಿಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿ. ಅಮೇರಿಕಾದ ಸಂಸತ್ತಿನ ಮೇಲಾದ ದಾಳಿಯಂತೆಯೇ ಭಾರತದಲ್ಲೂ ರೈತ ಹೋರಾಟವನ್ನು ಸಂಘಟಿಸಿ ಕೆಂಪುಕೋಟೆಯನ್ನು ವಶಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಲಾಯ್ತು. ಪೊಲೀಸರು ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಸಂಯಮ ಕಳೆದುಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದ್ದರೆ ನಾವು-ನೀವು ಊಹಿಸಲಿಕ್ಕೇ ಆಗದ ಚಿತ್ರವೊಂದು ಕಣ್ಮುಂದೆ ನಿಂತಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಶಾಹೀನ್ಬಾಗ್ನ ಪ್ರಕರಣ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬ್ಲ್ಯಾಕ್ ಲೈವ್ಸ್ ಮ್ಯಾಟರ್ನಂಥದ್ದೇ. ಸಿಎಎ ಜಾರಿಗೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿನ ಮುಸಲ್ಮಾನರಿಗೆ ಯಾವ ಸಮಸ್ಯೆ ಇಲ್ಲದೇ ಹೋದರೂ ಅವರನ್ನು ಎತ್ತಿಕಟ್ಟಿ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗೆ ಕೂರಿಸಲಾಯ್ತು. ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮುಸಲ್ಮಾನರ ವಿರುದ್ಧ ಶೋಷಣೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಅದು. ಅಮೇರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಕರಿಯರ ಮೇಲೆ ಬಿಳಿಯರ ಶೋಷಣೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಬಿಂಬಿಸಿದಂತೆಯೇ. ಮೋದಿಯವರ ಕಾದುನೋಡುವ ಮತ್ತು ಲೋಹ ಕಾದಾಗ ಬಡಿಯುವ ತಂತ್ರವೇ ಅವರನ್ನು ಎರಡೂ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಉಳಿಸಿದ್ದು. ಸಿಎಎ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಇಡಿಯ ಭಾರತೀಯರ ಆಕ್ರೋಶ ಮುಸಲ್ಮಾನರ ವಿರುದ್ಧ ತಿರುಗಿದ್ದಲ್ಲದೇ ಸುಶಿಕ್ಷಿತ ಮುಸಲ್ಮಾನರು ತಮ್ಮದ್ದೇ ಜನರನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ತಂದೊಡ್ಡಿತು. ರೈತರ ಹೋರಾಟ ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ದೇಶವನ್ನೇ ಉರಿಸಿಬಿಡಬಲ್ಲದು ಎಂಬ ವಾತಾವರಣ ರೂಪಿಸಿದರೆ ಕೆಂಪುಕೋಟೆಯ ಪ್ರಕರಣ ಪ್ರತಿಭಟನಾಕಾರರು ರೈತರೇ ಅಲ್ಲ; ಸಾಕ್ಷಾತ್ತು ಗೂಂಡಾಗಳು ಎಂಬುದನ್ನು ಸಾಬೀತು ಪಡಿಸಿತು. ಈಗಂತೂ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸಕರ್ಾರ ತಮ್ಮನ್ನು ಮಾತುಕತೆಗೆ ಕರೆದರೆ ಸಾಕು ಎಂದು ಈ ರೈತ ವೇಷದ ಗೂಂಡಾಗಳು ಕಾಯುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದಾರೆ. ಅತ್ತ ಈ ಕಾನೂನಿನ ಲಾಭ ಪಡೆದ ರೈತರು ಮೋದಿಯನ್ನು ಹೊಗಳಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಖಲಿಸ್ತಾನಿಗಳ ಬೆಂಬಲವೂ ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಗೆಲುವಿನ ನಗೆ ಮೋದಿಯದ್ದೇ. ಈ ನಡುವೆಯೇ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಮೋದಿಯನ್ನು ಅಧಿಕಾರದಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿಸಲು ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಮೋದಿಯ ಹೆಸರು ಕೆಡಿಸಲು ಐದು ಲಕ್ಷಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಕೀಬೋಡರ್್ ವಾರಿಯರ್ಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಅವರ ಕೆಲಸವೇನು ಗೊತ್ತೇ? ಮೋದಿ ಪರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವವರ ವಿರುದ್ಧ ಅವಾಚ್ಯ ಶಬ್ದಗಳಿಂದ ನಿಂದಿಸುವುದು. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಿಚಾರವನ್ನೂ ಎಷ್ಟು ಸಾಧ್ಯವೋ ಅಷ್ಟು ಕೆಟ್ಟದ್ದಾಗಿ ಜಗತ್ತಿನ ಮುಂದೆ ಪ್ರಸ್ತುತ ಪಡಿಸುವುದು. ಅವರ ಉದ್ದೇಶವಾದರೂ ಏನು? ಆಂತರಿಕವಾಗಿ ಮೋದಿಯ ಪರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವವರನ್ನೆಲ್ಲ ಹೆದರಿಸಿ ಕೂರಿಸುವುದು ಆ ಮೂಲಕ ಮೋದಿ ವಿರೋಧಿ ಅಲೆಯನ್ನು ಹಂತ-ಹಂತವಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದು. ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಮೋದಿಯ ಹವಾ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಅವರನ್ನು ಅಧಿಕಾರದಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿಸಿದಾಗ ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಸೊಲ್ಲೆತ್ತದಂತೆ ಮಾಡುವುದು. ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಅಮೇರಿಕಾ ಮತ್ತು ಇಸ್ರೇಲ್ ಮಾದರಿಯ ಅಧಿಕಾರ ಕಸಿಯುವ ಯತ್ನ ಅದು. ಕರೋನಾ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಇಲ್ಲಿ ವತರ್ಿಸಿದ ರೀತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಎಂಥವನಿಗೂ ಇದನ್ನು ಅಲ್ಲಗಳೆಯಲಾಗದು. ಕರೋನಾ ನಿರ್ವಹಣೆಯಲ್ಲಿ ಮೋದಿ ಸೋತರು ಎಂಬುದನ್ನು ಜನರಿಗೆ ಬಿಂಬಿಸಲು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಹೆಣಗಾಡಿದ ರೀತಿ ಹಾಗಿತ್ತು. ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಮೋದಿ ಮತ್ತು ಅವರ ಪರವಾಗಿರುವವರ ವಿರುದ್ಧ ಬೈಗುಳಗಳ ಸುರಿಮಳೆಯೇ ನಡೆದಿತ್ತು. ಅದರ ಹಿಂದು-ಹಿಂದೆಯೇ ಆಕ್ಸಿಜೆನ್, ವ್ಯಾಕ್ಸಿನ್ಗಳ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಮೋದಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸೋತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಬಿಂಬಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನೂ ಮಾಡಲಾಯ್ತು. ಆದರೆ ಒಂದಂತೂ ಸತ್ಯ. ಈ ದೇಶಕ್ಕೆ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರ ಮೇಲೆ ಅದೆಂತಹ ವಿಶ್ವಾಸವಿದೆಯೆಂದರೆ ಐದು ಲಕ್ಷ ಜನ ಬಾಡಿಗೆ ಬಂಟರು ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ದೂಷಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರು ಮೋದಿಯ ವಿರುದ್ಧ ಬೀದಿಗೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಉಲ್ಟಾ ಮೋದಿ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರುವುದರಿಂದಲೇ ತಾವು ಇಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗಾದರೂ ಉಳಿದುಕೊಂಡೆವು ಎಂದೇ ಮಾತನಾಡಿಕೊಂಡರು. ಕರೋನಾ ನಿರ್ವಹಣೆ ಇನ್ನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬಹುದಿತ್ತು ಎಂದವರು ಹೇಳುತ್ತಾರಾದರೂ ಅದು ಮುಂದೆ ನಡೆಯುವ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಮೋದಿಯ ವಿರುದ್ಧ ಮತ ಹಾಕಲಂತೂ ಸಾಕಾಗಲಾರದು.


ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ನಡೆಯುತ್ತಿರೋದು ಏಕೆ ಗೊತ್ತಾ? ಜಗತ್ತಿನ ಬಲುದೊಡ್ಡ ಸಿರಿವಂತರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನಾಗಿರುವ ಜಾಜರ್್ ಸೊರೋಸ್ ದಾವೋಸ್ನಲ್ಲಿ ಆಥರ್ಿಕ ಶೃಂಗ ನಡೆದಾಗಲೇ ಹೇಳಿದ್ದ, ‘ಮೋದಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯವಾದಿಯಾಗಿದ್ದು ಆತ ಜಗತ್ತಿನ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ವಿರೋಧಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ’ ಅಂತ. ಇಂತಹ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯವಾದಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹೇಗಾದರೂ ಇಳಿಸಬೇಕೆಂಬುದೇ ಆತನ ಮಾತಿನ ಮಥಿತಾರ್ಥವಾಗಿತ್ತು. ದೇಶವಿರೋಧಿಯಾಗಿರುವ ಅನೇಕ ಭಾರತೀಯ ಎನ್ಜಿಒಗಳಿಗೆ, ಮಾಧ್ಯಮಗಳಿಗೆ ಆತ ಹಣ ಸುರಿದಿದ್ದಾನೆ. ಸತ್ತಂತಿದ್ದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಚಿಗಿತು ನಿಲ್ಲಲು ಆತನೇ ಕಾರಣ. ಆದರೆ ದುರದೃಷ್ಟವೇನು ಗೊತ್ತೇ? ಮೋದಿಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವ ಭರದಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಆಕ್ಸಿಜೆನ್ ಜನರಿಗೆ ಸಿಗದಂತೆ ದಾಸ್ತಾನು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿತು. ವ್ಯಾಕ್ಸಿನ್ಗಳನ್ನು ಜನರಿಗೆ ನೀಡದೇ ಕಸದಬುಟ್ಟಿಗೆಸೆಯಿತು. ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಡ್ಗಳನ್ನು ಬ್ಲಾಕ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಜನ ಸಾಯುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡಿತು. ಕೊನೆಗೆ ಅಮಾಯಕರ ಸಾವನ್ನು ವೈಭವೀಕರಿಸಿ ಅಂತರ್ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಮಾನ ಹರಾಜು ಹಾಕಿತು. ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪಕ್ಷವೊಂದು ನಾಲ್ಕು ಕಾಸಿಗೆ ಈ ಹಂತಕ್ಕೆ ಇಳಿಯಬಹುದೆಂದು ಯಾರೂ ಊಹಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲವೂ ಈಗ ಸಮಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಮಾಡಿದ್ದೆಲ್ಲವೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಮುಖಕ್ಕೆ ಮರಳಿ ಬಡಿಯಲಾರಂಭಿಸಿದೆ. ಜನ ದಡ್ಡರಲ್ಲ; ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಕರೋನಾಗೊಂದು ಕಾಲ; ವಿಕಾಸಕ್ಕೊಂದು ಕಾಲ!

ಕರೋನಾಗೊಂದು ಕಾಲ; ವಿಕಾಸಕ್ಕೊಂದು ಕಾಲ!


ಎಷ್ಟು ವೇಗವಾಗಿ ಏರಿತ್ತೋ ಅಷ್ಟೇ ವೇಗವಾಗಿ ಕರೋನಾ ಇಳಿದಿದೆ. ಮೊದಲ ಅಲೆ ಗರಿಷ್ಠ ಗುರಿಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ ಇಳಿಯುವ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ವೇಗವಾಗಿಯೇ ಈ ಇಳಿಮುಖ ಕಂಡುಬಂದಿದೆ. ಮೂರೇ ವಾರಗಳಲ್ಲಿ ತುದಿಮುಟ್ಟಿದ ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ಕರೋನಾ ಇಳಿದಿರುವುದನ್ನು ದತ್ತಾಂಶ ಸಂಶೋಧಕರು ದಾಖಲಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಒಳ್ಳೆಯ ಸುದ್ದಿಯೇ. ಆದರೆ ಸಾವಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಶೇಕಡಾವಾರು ಇಳಿಕೆ ನಿಧಾನಗತಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಇನ್ನೂ ಆತಂಕದ ಅಂಶವೇ. ಈ ನಡುವೆ ಚೀನಾ ಹಬ್ಬಿಸಿದ ಈ ವೈರಸ್ಸಿಗೆ ಜಗತ್ತಿನ 220 ರಾಷ್ಟ್ರ ಅಥವಾ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ 17 ಕೋಟಿ ಜನ ತುತ್ತಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಸುಮಾರು 15 ಕೋಟಿಯಷ್ಟು ಮಂದಿ ಗುಣಮುಖರಾಗಿದ್ದರೆ, 35ಲಕ್ಷಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನ ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಓಟ ಇನ್ನೂ ನಿಂತಿಲ್ಲ. ಭಾರತ ಎರಡನೇ ಅಲೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕಂಡಿದೆ. ಅನೇಕ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಅದಾಗಲೇ ಮೂರು, ನಾಲ್ಕನ್ನು ದಾಟಿ, ಐದನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿವೆ. ಇದೇ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಮುಂದುವರೆದರೆ ನಾವು ಸಾಕಷ್ಟು ನೋಡುವುದು ಬಾಕಿ ಇದೆ. ಖುಷಿಯ ಸಂಗತಿ ಎಂದರೆ ಲಸಿಕೆ ಹಾಕಿಸುವ ಗತಿಯೂ ವೇಗವಾಗಿಯೇ ಸಾಗಿದೆ. ಕಳೆದ ಒಂದು ವಾರದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ದಿನ, ಪ್ರತಿದಿನ 20 ಲಕ್ಷದಷ್ಟು ಜನ ಲಸಿಕೆ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಎರಡು ದಿನವಂತೂ ಈ ಸಂಖ್ಯೆ 30 ಲಕ್ಷವನ್ನು ದಾಟಿತ್ತು. ಒಟ್ಟು ಲಸಿಕೆ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡವರ ಸಂಖ್ಯೆ 21 ಕೋಟಿ ದಾಟಿದ್ದು ಜಗತ್ತಿನ ಕಣ್ಣು ಕುಕ್ಕುವಂಥದ್ದು. ದೇಶದ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ನೂರು ಕೋಟಿಯಷ್ಟು ಮಂದಿ ಲಸಿಕೆ ಹಾಕಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂದು ಅಂದಾಜಿಸಿದರೂ ಅದಾಗಲೇ ಐವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಲಸಿಕೆ ಹಾಕಿಸಿದಂತಾಗಿದೆ. ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳನ್ನೇ ಒಪ್ಪುವುದಾದರೆ ಈ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಎಂಟು ಕೋಟಿಯಷ್ಟು ಲಸಿಕೆ ಜನರಿಗೆ ದೊರೆತಿದೆ. ಜೂನ್ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ 11 ಕೋಟಿಯಷ್ಟು ಲಸಿಕೆ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಿರಲಿದೆ. ಅಂದರೆ ದಿನಕ್ಕೆ 38 ಲಕ್ಷದಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ಲಸಿಕೆ ಕೊಡುವಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಪ್ರತಿಮವಾದ್ದೇ. ಪೊಲಿಯೊ ಲಸಿಕೆಯನ್ನು ದಶಕಗಳಗಟ್ಟಲೆ ಸಕರ್ಾರಗಳು ಕೊಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದವು. ಆದರೆ ಈ ಲಸಿಕೆಯನ್ನು ಕೆಲವೇ ತಿಂಗಳುಗಳಲ್ಲಿ ಜನರಿಗೆ ಕೊಡಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಅಚ್ಚರಿಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಕಷ್ಟಸಾಧ್ಯವೂ ಆಗಿತ್ತು. ಈಗಿನ ವೇಗ ನೋಡಿದರೆ ಗುರಿ ಸದ್ಯದಲ್ಲೇ ಇದೆ ಎನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಈ ನಡುವೆಯೇ ದೇಶದ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ನಡೆದಿರುವ ಕೆಲವು ಘಟನೆಗಳನ್ನು ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.


ಪಂಜಾಬ್ ನ್ಯಾಷನಲ್ ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ನಾಮವಿಟ್ಟು ಪರಾರಿಯಾಗಿದ್ದ ಮೆಹೂಲ್ ಚೋಕ್ಸಿ ಆಂಟಿಗ್ವಾದಲ್ಲಿ ತಲೆಮರೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಭಾರತೀಯ ತನಿಖಾದಳದ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದಾಗಿ ಆತನನ್ನು ಡೊಮಿನಿಕಾ ಪೊಲೀಸರು ಬಂಧಿಸಿ ಕೋಟರ್ಿಗೆ ಹಾಜರು ಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಸಕರ್ಾರ ಕಳಿಸಿದ ಖಾಸಗಿ ಹೆಲಿಕಾಪ್ಟರ್ ಆತನನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಬರಲು ಸಿದ್ಧವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಅಚ್ಚರಿ ಎಂದರೆ ಇಂತಹ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಯಾವ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಹ್ಯಾಂಡಲ್ಗಳೂ ಟ್ವೀಟ್ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಮಾಡಿದ ಕೆಲವರು ಟ್ವೀಟ್ಗಳನ್ನು ಅಳಿಸಿ ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ. ಪಂಜಾಬ್ ನ್ಯಾಷನಲ್ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಅಷ್ಟು ದೊಡ್ಡಮೊತ್ತದ ಹಣವನ್ನು ಚೋಕ್ಸಿಗೆ ಕೊಡುವಲ್ಲಿ ಯಾವ ಪಕ್ಷ, ಯಾವ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಪಾತ್ರವಹಿಸಿದ್ದಾರೆಂಬುದು ಬೇಗ ಗೊತ್ತಾದಷ್ಟೂ ಒಳಿತೇ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಅನೇಕ ಪಕ್ಷಗಳ ಪ್ಯಾಂಟು ಒದ್ದೆಯಾಗಿದೆ.


ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಕೊವಿಡ್ ಅನ್ನು ಚೀನಾ ವೈರಸ್ಸು ಎಂದು ಎಂದಿಗೂ ಕರೆದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಟೂಲ್ಕಿಟ್ನ ಪ್ರಕಾರ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬಿದ ಕೊವಿಡ್ ಎಳೆಯನ್ನು ಇಂಡಿಯನ್ ವೇರಿಯೆಂಟ್ ಎಂದು ಕರೆಯುವ ಧಾವಂತ ಅವರಿಗಿತ್ತು. ಆ ಮೂಲಕ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಅವಮಾನ ಮಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ತನ್ನ ಈ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಪತ್ರಿಕೆಯೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಜಗತ್ತಿನ ಕೆಲವು ಪ್ರಮುಖ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಭಾರತದ ಕರೋನಾ ಎಳೆ ಹಬ್ಬಿದೆ ಎಂದೇ ವರದಿ ಮಾಡಿವೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಕವರಿಂಗ್ ಫೈರ್ ಕೊಟ್ಟು ಭಾರತವನ್ನೇ ಬೆತ್ತಲು ಮಾಡಬೇಕೆನ್ನುವ ರಾಹುಲ್ನ ಆಸೆ ಈಡೇರಿದಂತಾಯ್ತು.
ಹಾಗಂತ ಭಾರತದ ವಿದೇಶಾಂಗ ಮಂತ್ರಿ ಜೈಶಂಕರ್ ಸುಮ್ಮನಿಲ್ಲ. ಅಮೇರಿಕಾದ ನ್ಯೂಯಾಕರ್್ ಟೈಮ್ಸ್ ಭಾರತದ ಕುರಿತಂತೆ ಸುಳ್ಳು ಸುದ್ದಿ ಹಬ್ಬಿಸುವ ವರದಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರವಾಗಿ ‘ಭಾರತ 80 ಕೋಟಿ ಜನಕ್ಕೆ ಉಚಿತ ಊಟ ಕೊಡುತ್ತಿದೆ. 40 ಕೋಟಿ ಜನರ ಖಾತೆಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಹಣ ಮುಟ್ಟುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಬೆರಳು ತೋರಿಸುತ್ತಿರುವ ಅಮೇರಿಕಾದ ಜನಸಂಖ್ಯೆ 35 ಕೋಟಿಯೂ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ’ ಎಂದು ಅಮೇರಿಕಾದಲ್ಲಿಯೇ ಚಾಟಿಯೇಟು ಬೀಸಿದ್ದಾರೆ.


ಈ ಮಧ್ಯೆಯೇ ಅಫ್ಘಾನಿಸ್ತಾನ, ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶ, ಪಾಕಿಸ್ತಾನಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರು ಭಾರತದ ನಾಗರೀಕತೆಗಾಗಿ ಅಜರ್ಿ ಸಲ್ಲಿಸಬಹುದು ಎಂದು ಭಾರತ ಸಕರ್ಾರ ಕರೆಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಈ ಹಿಂದೆಯೇ ಹೀಗೊಂದು ಕಾನೂನು ತಂದು ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಹಿಂಸೆಗೆ ನೊಂದಿರುವ ಹಿಂದೂ, ಸಿಖ್, ಬೌದ್ಧ, ಜೈನ, ಈಸಾಯಿ, ಪಾಸರ್ಿಗಳ ಜನರಿಗೆ ಭಾರತದ ನಾಗರೀಕತೆ ಕೊಡುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಸಕರ್ಾರ ಮಾಡಿತ್ತಲ್ಲ, ಇದು ಅದರ ಮುಂದುವರಿದ ಭಾಗವಾಗಿದೆ. ಅಂದರೆ ಕರೋನಾ ಸಂಕಟದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರವನ್ನು ಹೆದರಿಸಿ, ಬೆದರಿಸಿ ಈ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಎಲ್ಲ ಆಶಾಭಾವನೆಗೂ ತಣ್ಣೀರೆರಚಿದಂತಾಗಿದೆ. ಕರೋನಾ ಗೆದ್ದು ಭಾರತ ಮೊದಲಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸಶಕ್ತವಾಗುವ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ತೋರುತ್ತಿದೆ.


ರಾಮ್ದೇವ್ ಬಾಬಾ ಆಲೋಪತಿ ವೈದ್ಯರುಗಳನ್ನು ಟೀಕಿಸಿದ್ದು ಬಹಳ ದೊಡ್ಡ ಸುದ್ದಿಯಾಗಿತ್ತು. ಸ್ವತಃ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಆರೋಗ್ಯ ಸಚಿವರು ರಾಮ್ದೇವ್ ಬಾಬಾರವರಿಗೆ ಪತ್ರ ಬರೆದು ಕರೋನಾ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಈ ವೈದ್ಯರ ಪಾತ್ರವನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವಂತಿಲ್ಲ ಎಂದು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿದ್ದರು. ರಾಮ್ದೇವ್ ಬಾಬಾ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಆಲೋಪತಿ ವೈದ್ಯರುಗಳ ಕ್ಷಮೆ ಯಾಚಿಸಿದ್ದರಾದರೂ ಆನಂತರ ತಿರುಗಿ ಬಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಇಂಡಿಯನ್ ಮೆಡಿಕಲ್ ಅಸೋಸಿಯೇಷನ್ನ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಡಾ. ಜೈಲಾಲ್ ರಾಮ್ದೇವ್ ಬಾಬಾ ವಿರುದ್ಧ ತಿರುಗಿಬಿದ್ದು ದೊಡ್ಡ ಸದ್ದು ಮಾಡಿದರು. ಆಗಲೇ ಐಎಮ್ಎ ಸಕರ್ಾರೀ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲವೆಂದು, ಅದಕ್ಕೆ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಯಾವ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ಅಧಿಕಾರವಿಲ್ಲವೆಂದೂ ತಿಳಿದುಬಂತು. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಇರುವ ಸಂಸ್ಥೆ ಮೆಡಿಕಲ್ ಕೌನ್ಸಿಲ್ ಆಫ್ ಇಂಡಿಯಾ. ಐಎಮ್ಎ ಬ್ರಿಟೀಷರ ಕಾಲದ ಸಂಸ್ಥೆಯಾಗಿದ್ದು ಇದರ ಈಗಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಮಿಷನರಿಗಳೊಂದಿಗೆ ನಿಕಟವಾದ ಸಂಪರ್ಕ ಹೊಂದಿರುವುದಲ್ಲದೇ ಮಿಷನರಿಗಳ ಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದಕ್ಕೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯರಾಗಲು ಬಯಸುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರನ್ನೂ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರಾಗಿಸಬೇಕೆಂಬುದೇ ತನ್ನ ಮುಖ್ಯ ಉದ್ದೇಶ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಸಿಕ್ಕುಬಿದ್ದಿದ್ದಾರೆ. ದ್ವಾರಕಾ ಜಿಲ್ಲಾ ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಈ ಕುರಿತಂತೆ ವಿಚಾರಣೆಯನ್ನೂ ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ರಾಮ್ದೇವ್ ಬಾಬಾ ವಿರುದ್ಧ ದೊಡ್ಡ ಸದ್ದು ಮಾಡಲು ಯತ್ನಿಸಿ ಆಸ್ಟಿನ್ ಜೈಲಾಲ್ ತಾವೇ ಹಳ್ಳಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾರೆ. ರಾಮ್ದೇವ್ ಬಾಬಾ ಆಲೋಪತಿ ವೈದ್ಯರುಗಳಿಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಸವಾಲುಗಳನ್ನೆಸೆಯುವ ಮೂಲಕ ಅವರನ್ನು ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.


ಚೀನೀ ವೈರಸ್ಸಿನ ಈ ತಾಂಡವನೃತ್ಯದ ನಡುವೆಯೇ ಸಂತಸದ ಸುದ್ದಿ ಕಂಡುಬಂದಿದೆ. ಏಪ್ರಿಲ್ ತಿಂಗಳೊಂದರಲ್ಲೇ 12500ರಷ್ಟು ಕಂಪೆನಿಗಳು ನೊಂದಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 850 ಏಕವ್ಯಕ್ತಿ ಕಂಪೆನಿಗಳಾಗಿದ್ದು ಒಟ್ಟಾರೆ ಒಂದೂವರೆ ಸಾವಿರಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಯ ಬಂಡವಾಳ ಹೂಡಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ನೆನಪಿರಲಿ, ಏಪ್ರಿಲ್ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಕರೋನಾ ತೀವ್ರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಏರುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೇ ಲಡಾಕ್ನ ಹಳ್ಳಿ-ಹಳ್ಳಿಗರಿಗೆ ವಿದ್ಯುತ್ ತಂತಿಯನ್ನು ಎಳೆಯುವ 1300 ಕೋಟಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಮೊತ್ತದ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಕೇಂದ್ರಸಕರ್ಾರ ಅನುಮೋದಿಸಿದೆ. ಕರೋನಾದ ನಡುವೆಯೂ ಭಾರತ ಪ್ರಗತಿಯ ಓಟದಲ್ಲಿ ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೇ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿರುವುದೇ ಜಗತ್ತಿನ ಅಚ್ಚರಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿರುವುದಲ್ಲದೇ ಭಾರತದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ನಿಸ್ಸಂಶಯವಾಗಿ ಆಗಲಿದೆ ಎಂಬ ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಅವರು ಹೂಡಿಕೆಯನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು. ಫಾರಿನ್ ಡೈರೆಕ್ಟ್ ಇನ್ವೆಸ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ಮತ್ತು ಫಾರಿನ್ ಇನ್ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಷನಲ್ ಇನ್ವೆಸ್ಟ್ಮೆಂಟ್ಗಳು ತೀವ್ರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಏರಿರುವುದೇ ಇದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ.


ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಇದೇ ಕಿರಿಕಿರಿ. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಸಕರ್ಾರ ಆಂತರಿಕವಾಗಿ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ್ಯೂ ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಸೇನೆ ಒಂದಿನಿತೂ ಅಲುಗಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ತನ್ನೆಡೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಸೈನ್ಯ ಜಮಾವಣೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಗ್ಯಾಲ್ವಾನ್ನಲ್ಲಾದ ಅವಮಾನವನ್ನು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಚೀನಾ ಹವಣಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಭಾರತ ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಕಣ್ಣಾಗಿ ಕಾವಲು ಕಾಯುತ್ತಿದೆ. ಚೀನಿಯರನ್ನು ನಂಬಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಭಾರತದ ಅತ್ಯಂತ ಹಳೆಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಮುಖ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರರು ಬೆಳೆಸಿದ್ದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಾಟರ್ಿಯನ್ನೇ ತನ್ನ ತೆಕ್ಕೆಗೆ ಸೆಳೆದುಕೊಂಡ ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸಾಧನೆ ಮಾಡುವುದೂ ಕಷ್ಟವೇನಲ್ಲ. ಆದರೆ ಭಾರತೀಯ ಸೈನಿಕರ ಸಾಮಥ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಅವರಿಗೆ ಕೇಂದ್ರಸಕರ್ಾರದಿಂದ ಸಿಕ್ಕಿರುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಇವೆರಡೂ ಭೀತಿ ಹುಟ್ಟಿಸಿರುವುದಂತೂ ನಿಜ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಈ ಬಾರಿ ಹೊಡೆದು ಓಡಿಬಿಡುವ ತಯಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅವರಿದ್ದಾರೆ ಎಂದೇ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಭಾರತದ ಸೈನಿಕ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರು ಪದೇ ಪದೇ ಗಡಿಗೆ ಭೇಟಿ ಕೊಡುತ್ತಿರುವುದು ಚೀನಿಯರಲ್ಲಿ ಭೀತಿಯನ್ನಂತೂ ಹುಟ್ಟಿಸಿದೆ.


ಟ್ವಿಟರ್ ವಾರ್ ಕೂಡ ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೇ ಸಾಕಷ್ಟು ನಡೆದಿದೆ. ಒಂದಷ್ಟು ಫ್ಯಾಕ್ಟ್ ಚೆಕರ್ಗಳ ಮಾಹಿತಿಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಟ್ವಿಟರ್ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಪರವಾಗಿ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಅಜೆಂಡಾಗಳನ್ನು ಆಳುವ ಪಕ್ಷ ಬಯಲಿಗೆ ತಂದನಂತರ ಟ್ವಿಟರ್ ಪತರಗುಟ್ಟಿರುವುದಂತೂ ನಿಜ. ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಯಃಕಶ್ಚಿತ್ ಕಂಪೆನಿಯೊಂದು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವುಳ್ಳ ರಾಷ್ಟ್ರವೊಂದಕ್ಕೆ ನೀತಿ-ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಬೋಧಿಸುವುದನ್ನು ಸಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಸಕರ್ಾರ ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳ ಮೇಲೆ ಚೌಕಟ್ಟನ್ನು ಹಾಕಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿತು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಈ ಇಡಿಯ ಪ್ರಕರಣವನ್ನು ತನಗೆ ಬೇಕಾದಂತೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲು ದೆಹಲಿಯ ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ದೂರುಕೊಟ್ಟು ಸಿಕ್ಕುಹಾಕಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿತು. ಏಕೆಂದರೆ ದೆಹಲಿಯ ಪೊಲೀಸರು ಕೇಂದ್ರಸಕರ್ಾರದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಾರೆಂಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಕಲ್ಪನೆಯೂ ಅವರಿಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆನಂತರ ಛತ್ತೀಸ್ಘಡದಲ್ಲಿ ದೂರು ದಾಖಲಿಸಿ ಭಾಜಪದವರನ್ನು ವಿಚಾರಣೆ ನಡೆಸಬೇಕೆಂಬ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿತಾದರೂ ಅಷ್ಟರೊಳಗೆ ಈ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ದೆಹಲಿಯ ಪೊಲೀಸರು ಟ್ವಿಟರ್ ಕಾಯರ್ಾಲಯಕ್ಕೆ ನೊಟೀಸು ಜಾರಿ ಮಾಡಿದ್ದಲ್ಲದೇ ನ್ಯಾಯಾಲಯಕ್ಕೂ ಎಳೆತಂದರು. ಇನ್ನೊಂದು ಅಚ್ಚರಿಯೇನು ಗೊತ್ತೇ? ದೇಶಕ್ಕೆ ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡಿದ ದರೋಡೆಕೋರರಿರಲಿ, ಕ್ರಿಮಿನಲ್ ಮೊಕದ್ದಮೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವವರಿರಲಿ ಅಥವಾ ದೇಶವಿರೋಧಿಯಾದ ಇಂತಹ ಸಂಸ್ಥೆಯೇ ಇರಲಿ ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಸಮಥರ್ಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಧಾವಿಸಿ ಬರುವುದೇ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಕೆಲವು ವಕೀಲ ನಾಯಕರು. ಇವರ ಹಳೆಯ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನೊಮ್ಮೆ ದೆಹಲಿ ಪೊಲೀಸರೇ ಕೆದಕಿ ತೆಗೆಯುವುದೊಳಿತು. ಸಕರ್ಾರ ಟ್ವಿಟರ್ಗೆ ಬರೆದ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಪತ್ರ ಅನೇಕರಿಂದ ಪ್ರಶಂಸೆಗೊಳಗಾಯ್ತು. ಅವರೊಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಕಂಪೆನಿ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಟ್ಟಿತಲ್ಲದೇ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಕಟಕಟೆಯಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಎದುರಿಸುವ ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ಸಜ್ಜಾಯ್ತು. ಸರಿಸುಮಾರು ಇದೇ ವೇಳೆಗೆ ರಷ್ಯಾದಲ್ಲಿ ಟ್ವಿಟರ್ಗೆ ದೊಡ್ಡಮೊತ್ತದ ದಂಡವನ್ನು ಹಾಕಲಾಯ್ತು. ಪಶ್ಚಿಮದ ಕೆಲವು ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಟ್ವಿಟರ್ನ ಏಕಚಕ್ರಾಧಿಪತ್ಯದ ಬಯಕೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಸಟೆದು ನಿಂತಿತು.


ಅದು ಹಾಗೆಯೇ. ಹುವೈನ ವಿರುದ್ಧ ಭಾರತ ತಿರುಗಿ ಬಿದ್ದೊಡನೆ ಜಗತ್ತಿನ ಅನೇಕ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಅನುಸರಿಸಿದವು. ಚೀನಾದ ಕಂಪೆನಿಗಳನ್ನು ಭಾರತ ಬಹಿಷ್ಕರಿಸಿದ ನಂತರ ಅನೇಕ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೆ ಧೈರ್ಯ ಬಂತು. ಮತ್ತೀಗ ಟ್ವಿಟರ್ನ ಸರದಿ. ಅದರ ಸ್ಥಾನವನ್ನು, ಯೋಗ್ಯತೆಯನ್ನು ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿಕೊಡುವ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ನಮ್ಮದ್ದಿದೆ.


ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತಲೂ ಕೆಟ್ಟ ಸುದ್ದಿ ಎಂದರೆ ಪಿಎಮ್ ಕೇರ್ಸ್ನ ಕುರಿತಂತೆ ಗುರುತರ ಆರೋಪಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದ ರಾಣಾ ಅಯೂಬ್ ಕರೋನಾ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆಂಬ ಪೋಸುಕೊಟ್ಟು ಬೇರೆ-ಬೇರೆ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಂದ ಲಕ್ಷಾಂತರ ರೂಪಾಯಿ ನಿಧಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ಕಾನೂನು ತೊಡಕುಗಳಿವೆ ಎನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಆಕೆ ಆ ಹಣವನ್ನು ಮರಳಿಸಬೇಕಾಗಿ ಬಂತು. ಈ ಹಿಂದೆಯೂ ಈಕೆಯಂಥ ಅನೇಕರು ಬೇರೆ-ಬೇರೆ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ನಿಧಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ತಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಖಚರ್ುಗಳಿಗೆ ಬಳಸಿದ್ದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಕರೋನಾ ಹೊತ್ತಲ್ಲೂ ಇವರುಗಳ ಈ ವರ್ತನೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಸಹ್ಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವಂಥದ್ದು.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರು ಪಿಎಮ್ ಕೇರ್ಸ್ ನಿಧಿಗೆ ಬಂದ ಹಣವನ್ನು ಕರೋನಾದಲ್ಲಿ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯರನ್ನು ಕಳಕೊಂಡ ಮಕ್ಕಳ ಆರೈಕೆಗೆ, ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆ ಬಳಸಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಿ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಮನ ಗೆದ್ದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಒಂದೆಡೆ ಕರೋನಾ ಇಳಿಮುಖವಾಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ಕಟ್ಟುವ ಕಾಯಕ ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತಲೂ ಜೋರಾಗಿ ಆರಂಭವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ ಮುಂದಿನ ಹೋರಾಟ ಬಲುದೊಡ್ಡದ್ದು. ನಾವು ಬಲವಾಗಬೇಕಾಗಿದೆ, ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ಕಟ್ಟಬೇಕಿದೆ.

ವಿರೋಧಿಸುವುದು ಸರಿ; ಚರ್ಚೆಗೂ ಹೆದರಿದರೆ?

ವಿರೋಧಿಸುವುದು ಸರಿ; ಚರ್ಚೆಗೂ ಹೆದರಿದರೆ?

ಒಂದು ದೇಶಕ್ಕೆ ಒಂದು ಚುನಾವಣೆಯ ಬಗ್ಗೆ ದೇಶದಾದ್ಯಂತ ಚಚರ್ೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಅದು ಹೊಸತಲ್ಲವಾದರೂ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗಿನಿಂದಲೂ ಅದಕ್ಕೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಬಲವನ್ನು ತುಂಬಿದ್ದಾರೆ. ತಮ್ಮ ಅಧಿಕಾರಾವಧಿಯ ಮೊದಲ ಹಂತದಲ್ಲಿಯೇ ಈ ಕುರಿತು ಸಾಕಷ್ಟು ಮಾತನಾಡಿದ್ದ ಅವರು ಈಗ ಮತ್ತೆ ವೇಗ ತುಂಬುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸಂವಿಧಾನ ದಿವಸದಂದು ಮಾಡಿದ ಭಾಷಣದಲ್ಲೂ ಮೋದಿಯವರು ಈ ಕುರಿತ ಚಚರ್ೆಯನ್ನು ಮಾಡುವಂತೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಕೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಜೊತೆಗೆ ಎಲ್ಲಾ ರಾಜ್ಯಗಳ ಸಭಾಪತಿಗಳೂ ಸದನವನ್ನು ಒಂದು ದಿನಕ್ಕಾಗಿಯಾದರೂ ಇದಕ್ಕೆ ಮೀಸಲಿಟ್ಟು ಚಚರ್ೆ ನಡೆಸಿ ಎಲ್ಲರೂ ಈ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಸಮಭಾಗಿಗಳಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಇಟ್ಟಿದ್ದರು. ದುರಂತವೇನು ಗೊತ್ತೇ? ಕನರ್ಾಟದಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಲು ಹೊರಟಾಗ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷಗಳು ಚಚರ್ೆಗೇ ನಿರಾಕರಿಸಿ ಅಪರೂಪದ ಸಂದೇಶವನ್ನು ದೇಶಕ್ಕೆ ರವಾನಿಸಿದರು. ವಿರೋಧಿಸುವುದು ಬೇರೆ; ಚಚರ್ೆಯೇ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲವೆಂದರೇನರ್ಥ? ಬಲು ಆಸ್ಥೆಯಿಂದ ಈ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಮುಂದಾಗಿದ್ದ ಸಭಾಪತಿ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ ಹೆಗಡೆ ಕಾಗೇರಿ ಈ ವಿಚಾರವನ್ನು ಕೈಚೆಲ್ಲಬೇಕಾಗಿ ಬಂತು ಅಷ್ಟೇ. ಕಳೆದ 75 ವರ್ಷಗಳಿಂದಲೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ನದ್ದು ಇದೇ ಸಮಸ್ಯೆ. ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಮುಂದಿನ ಹತ್ತು ವರ್ಷಕ್ಕೆ. ಆದರೆ, ದೇಶದ ಲಾಭ-ನಷ್ಟ ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳಿಗೆ ವಿಸ್ತರಿಸಬಲ್ಲಂಥವು ಎಂಬ ಸಾಮಾನ್ಯಜ್ಞಾನವೂ ಅವರಿಗಿಲ್ಲ. ಅಂಬೇಡ್ಕರರೊಂದಿಗೆ ತಮಗಿದ್ದ ಕಿತ್ತಾಟವನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು, ಮಹಾತ್ಮಾಗಾಂಧೀಜಿ ಅವರನ್ನು ಸಂವಿಧಾನ ರಚನಾ ಸಮಿತಿಯ ಅಧ್ಯಕ್ಷರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ನೆಹರೂಗೆ ತಾಕೀತು ಮಾಡಿದ್ದರ ಫಲವನ್ನು ಇಂದು ನಾವು ಉಣ್ಣುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಈ ದೇಶ ಸ್ವಂತ ಕಾಲಮೇಲೆ ನಿಂತು ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಸಂವಿಧಾನ ರಚನೆ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದ್ದು ಆನಂತರವೇ. ನೆಹರೂ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಪಶ್ಚಿಮದ ಜೆನಿಂಗ್ನನ್ನೇ ಅಧ್ಯಕ್ಷನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಅದರ ಅವಮಾನವನ್ನು ಇಂದಿಗೂ ಉಣ್ಣುತ್ತಿರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ದೇಶ ನನಗಿಂತ, ನನ್ನ ಪರಿವಾರಕ್ಕಿಂತ, ನನ್ನ ಊರಿಗಿಂತ, ನನ್ನ ಜಾತಿ-ಮತಗಳಿಗಿಂತ, ನಮ್ಮ ಪಕ್ಷ-ಸಂಘಟನೆಗಳಿಗಿಂತ ಬಲುದೊಡ್ಡದ್ದು. ಅದರ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯ ವಿಚಾರ ಬಂದಾಗ ಎರಡನೆಯ ಮಾತೇ ಇರುವಂತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಸ್ವಾರ್ಥದಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ಈ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಈ ಪಾಠವನ್ನು ಹೇಳೋದು ಯಾರಿಗೆ?

ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗೆ ಇರಬಹುದಾದ ಎಲ್ಲ ಆಕ್ಷೇಪಗಳನ್ನು ಅದಾಗಲೇ ಪಾಲರ್ಿಮೆಂಟರಿ ಸ್ಟಾಂಡಿಂಗ್ ಕಮಿಟಿಯಲ್ಲಿ ಚಚರ್ಿಸಿ ನೀತಿ ಆಯೋಗ ಬಯಲಿಗಿಟ್ಟಿದೆ. ಅವರಿಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಈ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತರುವಲ್ಲಿ ಇರುವ ತೊಂದರೆಗಳೇ ಬಲುದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿರುವುದು. ತಪ್ಪೇನಿಲ್ಲ. ಸಹಜವೂ ಕೂಡ. ಒಂದೊಂದು ರಾಜ್ಯಗಳೂ ಒಂದೊಂದು ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರ ಹೊಂದಿವೆ. ಒಂದೇ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಚುನಾವಣೆಗೆ ಅಣಿಗೊಳಿಸಬೇಕೆಂದರೆ ಒಂದಷ್ಟು ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ಅವಧಿಗೆ ಪೂರ್ವ ವಿಸಜರ್ಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಮತ್ತಷ್ಟು ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಅವಧಿ ನೀಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಸಂವಿಧಾನದ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲೇ ಬರುವಷ್ಟು ಅವಧಿಯಾದರೆ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅವಧಿ ನೀಡಬೇಕಾದರೆ ಅದು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದಲ್ಲ. ಮಾಡುವುದು ಹೇಗೆ? ನೀತಿ ಆಯೋಗ ತಾನು ಪ್ರಕಟಿಸಿರುವ ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಪ್ರಬಂಧದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಕೂಲಂಕಷವಾಗಿ ಚಚರ್ಿಸಿ ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ರಾಜ್ಯಗಳ ಮತ್ತು ಎರಡೂವರೆ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಉಳಿದ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ರಾಜ್ಯಗಳ ಚುನಾವಣೆ ನಡೆಸುವುದು ಸೂಕ್ತವೆಂದು ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟಿದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಸದಭಿಪ್ರಾಯ-ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯ ಯಾವುದಿದ್ದರೂ ಸರಿ ಅದನ್ನು ಚಚರ್ಿಸಬೇಕಲ್ಲ. ಚಚರ್ೆಗೇ ಸಿದ್ಧರಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ತಮ್ಮ ವಾದದಲ್ಲಿ ಹುರುಳಿಲ್ಲವೆಂತಲೂ, ಚಚರ್ಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆಂತಲೂ ಗೊತ್ತಿದೆ ಎಂದಾಯ್ತು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗೆ ಇರೋದು ಇದೇ ಸಮಸ್ಯೆ. ತಮ್ಮ ಇಡಿಯ ಸೌಧವನ್ನು ಅವರು ಕಟ್ಟಿರುವುದು ಸುಳ್ಳುಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ. ಚುನಾವಣೆಯ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ರಫೇಲ್ನ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ಸುಳ್ಳುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು. ಅನೇಕ ಬಾರಿ ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಈ ಸುಳ್ಳುಗಳನ್ನು ಜನ ನಂಬಿಯೂಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಆ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಲಾಭವೇ. ಆದರೆ ಸುಪ್ರೀಂಕೋಟರ್ಿನ ಮುಂದೆ ರಫೇಲ್ನ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಅದೇ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಬೆತ್ತಲಾಗಿ ನಿಂತಾಗ ಅವರು ನಾಚಿ ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ಪತ್ರಿಕೆಗಳೂ ಅಷ್ಟೇ ಆರೋಪವನ್ನು ಬಲುಜೋರಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದವಲ್ಲ, ಅದು ಸುಳ್ಳೆಂದು ಸಾಬೀತಾದಾಗ ಅದು ಸಾಮಾನ್ಯ ವರದಿಯಾಗಿ ಜಾರಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಆರೋಪಗಳ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸನ್ನು ನಂಬಿದ ಅನೇಕರಿಗೆ ಅದು ಸುಳ್ಳೆಂದು ಗೊತ್ತಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ನೆನಪಿಡಿ, ಒಂದು ದೇಶ ಒಂದು ಚುನಾವಣೆ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಹೊಸತಲ್ಲ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಹೊಸ್ತಿಲಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರದ ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯಗಳ ಚುನಾವಣೆಗಳೆಲ್ಲ ಜೊತೆಗೇ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. 1951, 1957 ಮತ್ತು 1962ರಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಈ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಚುನಾವಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಜನ ಎರಡೂ ಸಕರ್ಾರಗಳನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿದರಲ್ಲ ಅವರಿಗೆ ಯಾವುದೂ ಸಮಸ್ಯೆ ಎನಿಸಿರಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಆಗ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗೆ ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ನಡೆಸುವಲ್ಲಿ ಯಾವ ತೊಂದರೆಯೂ ಕಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಅವರಿಗೆ ಸಮಸ್ಯೆ ಎನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಈ ರೀತಿ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಚುನಾವಣೆಗಳನ್ನು ಭಿನ್ನ-ಭಿನ್ನ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ಉಧ್ವಸ್ಥಗೊಳಿಸಿದ್ದು ಇವರೇ. ಆಟರ್ಿಕಲ್ 356ನ್ನು ಮನಸೋ ಇಚ್ಛೆ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಎಷ್ಟು ರಾಜ್ಯ ಸಕರ್ಾರಗಳನ್ನು ಇವರು ಉರುಳಿಸಿ ಬಿಸಾಡಿಲ್ಲ ಹೇಳಿ? ಬೊಮ್ಮಾಯಿ ರಾಜ್ಯ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ ಆ ಸಕರ್ಾರವನ್ನು ಉರುಳಿಸಲು ಹೋಗಿ ಸುಪ್ರೀಂಕೋಟರ್ಿನಲ್ಲಿ ಕೈಸುಟ್ಟುಕೊಂಡ ಘಟನೆ ಇಂದಿಗೂ ಚಚರ್ೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಇವರು ಮಾಡಿದ ಈ ತಪ್ಪುಗಳ ಪ್ರಭಾವದಿಂದಾಗಿಯೇ ಅನೇಕ ರಾಜ್ಯ ಸಕರ್ಾರಗಳು ಪ್ರಗತಿಯ ಧಾವಂತವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅಧಿಕಾರ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವತ್ತ ಗಮನ ಹರಿಸುವಂತಾಯ್ತು. ಅದರಿಂದಾಗಿಯೇ ದೇಶದ ಬೊಕ್ಕಸಕ್ಕೆ ಸಾವಿರಾರು ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ನಷ್ಟ. ಪ್ರತೀವರ್ಷ ದೇಶದಾದ್ಯಂತ ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯನ್ನು ನಡೆಸಲು ಸಾವಿರಾರು ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಖಚರ್ಾಗುತ್ತದೆ. 2014ರಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ಕೋಟಿಯನ್ನು ದಾಟಿದ್ದ ಈ ವೆಚ್ಚ, 2019ರಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರಕೋಟಿಗೆ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ನಿಂತಿತ್ತು. ರಾಜ್ಯಗಳ ಚುನಾವಣೆಯನ್ನೂ ಇದಕ್ಕೆ ಜೋಡಿಸಿದರೆ ಒಟ್ಟಾರೆ 10,000 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಯನ್ನು ಚುನಾವಣೆಗಳಿಗೆಂದೇ ಸಕರ್ಾರಗಳು ವ್ಯಯಿಸುತ್ತವೆ. ಕೇಂದ್ರಸಕರ್ಾರ ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯ ಖರ್ಚನ್ನು ಭರಿಸುವುದಾದರೂ ಕಾನೂನು ಸುವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ರಾಜ್ಯಸಕರ್ಾರಗಳದ್ದೇ. ಲೋಕಸಭೆ ಮತ್ತು ವಿಧಾನಸಭೆ ಚುನಾವಣೆಗಳು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ನಡೆದಷ್ಟೂ ರಾಜ್ಯ ಸಕರ್ಾರಗಳ ವೆಚ್ಚ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಲೇ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಚುನಾವಣಾ ಆಯೋಗ ಎಲ್ಲ ಚುನಾವಣೆಗಳನ್ನೂ ಒಟ್ಟಿಗೇ ನಡೆಸಿದರೆ ಈ ವೆಚ್ಚವನ್ನು ನಾಲ್ಕೂವರೆ ಸಾವಿರ ಕೋಟಿಗೆ ಇಳಿಸಬಹುದೆಂಬ ವರದಿ ನೀಡಿದೆ. ಅದರರ್ಥ ಈಗಿನ ವೆಚ್ಚಕ್ಕೆ ಅರ್ಧದರಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಾವು ಇಡಿಯ ಚುನಾವಣಾ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನೇ ಮುಗಿಸಿಬಿಡಬಹುದು. ಇಷ್ಟ ಆಗುವುದೋ ಬಿಡುವುದೋ ಚಚರ್ೆ ನಡೆಸಿದರೆ ಗಂಟೇನು ಹೋಗುತ್ತದೆ? ದೇಶದ ಬೊಕ್ಕಸಕ್ಕೆ ಹತ್ತಾರು ಸಾವಿರ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಉಳಿತಾಯವಲ್ಲವೇನು? ಅದೂ ಬಡವರ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಯೋಜನೆಗಳಿಗೆ ಬಳಕೆಯಾಗುವುದಾದರೆ ದೇಶದ ಒಳಿತಲ್ಲವೇನು?

ಆದರೆ, ಪ್ರತಿಪಕ್ಷಗಳಿಗೆ ಒಂದು ಭಯವಿದೆ. ಅದೇನೆಂದರೆ ಎರಡೂ ಚುನಾವಣೆಗಳೂ ಜೊತೆಗೇ ನಡೆದರೆ ಮತದಾನದ ರೀತಿ ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಜನರ ಒಲವು ಹೆಚ್ಚು ರಾಷ್ಟ್ರಸಂಬಂಧಿ ವಿಚಾರಗಳತ್ತ ವಾಲಿರುತ್ತದೆ ಅಂತ. ಸಹಜವೂ ಹೌದು. ಭಾರತೀಯ ಸೈನಿಕರು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರ ದಾಳಿಗೆ ಸಜರ್ಿಕಲ್ ಸ್ಟ್ರೈಕ್ ಮೂಲಕ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟಾಗ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಅದನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರೆ, ಅನುಮಾನ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರೆ ರೊಚ್ಚಿಗೇಳದಿರುತ್ತಾರೇನು? ರಾಜ್ಯದ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲೂ ಅದರ ಫಲವನ್ನು ಅವರು ಉಣ್ಣಲೇಬೇಕು. ಹಾಗೆಂದೇ ಅವರು ಈ ಆಲೋಚನೆಗೆ ಬೆಚ್ಚಿ ಅದರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ವಾಸ್ತವವೇನು ಗೊತ್ತೇ? ಮತದಾರರು ದಡ್ಡರಲ್ಲ ಅನ್ನೋದು. ಇದೇ ಕಳೆದ ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯ ವೇಳೆಗೆ ಒರಿಸ್ಸಾದಲ್ಲಿ ವಿಧಾನಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯೂ ನಡೆದಿತ್ತು. ಮೋದಿ ಅಲೆ ಇಡೀ ದೇಶವನ್ನೇ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದ ಕಾಲವದು. ಫಲಿತಾಂಶ ಬಂದಾಗ ಒರಿಸ್ಸಾದಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿಗೆ ಅತಿಹೆಚ್ಚು ಲೋಕಸಭಾ ಸ್ಥಾನಗಳು ಬಂದಿದ್ದರೆ, ಒರಿಸ್ಸಾ ವಿಧಾನಸಭೆ ಬಿಜು ಜನತಾದಳದ ಪಾಲಾಗಿತ್ತು. ಮೋದಿಯ ಅಲೆ ವಿಧಾನಸಭೆಯನ್ನು ಪೂತರ್ಿ ತಮ್ಮ ತೆಕ್ಕೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಸೋತಿತ್ತು. ದೆಹಲಿಯ ಕಥೆಯೂ ಹಾಗೇ ಅಲ್ಲವೇನು? ಏಳರಲ್ಲಿ ಏಳೂ ಲೋಕಸಭಾ ಸ್ಥಾನಗಳೂ ಮೋದಿಯ ತೆಕ್ಕೆ ಸೇರಿದರೆ, ವಿಧಾನಸಭೆಯ ಬಹುಪಾಲು ಸ್ಥಾನಗಳು ಅವರ ಕೈಯಿಂದ ಜಾರಿಹೋಯ್ತು. ಅಂದರೆ ಜನರನ್ನು ದಡ್ಡರೆಂದು ಭಾವಿಸುವುದೇ ತಪ್ಪು ಎಂದಾಯ್ತು. ಕಳೆದ ಏಳೂ ದಶಕಗಳಿಂದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಭಾರತೀಯರನ್ನು ದಡ್ಡರೆಂದೇ ಬಿಂಬಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದೆ. ಇವರು ಹಳ್ಳಿಗರು, ಅನಕ್ಷರಸ್ಥರು, ಅಜ್ಞಾನಿಗಳು, ಬರದಿದ್ದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಬರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಬಿಳಿಯ ಹಾಳೆಗಳು ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿದ್ದು ಅಪ್ಪಟ ಸುಳ್ಳೇ. ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ, ನೋಟು ಅಮಾನ್ಯೀಕರಣದ ವೇಳೆಗೆ ಭಾರತ ಡಿಜಿಟಲ್ ವಹಿವಾಟಿನ ಕುರಿತಂತೆ ಪ್ರಚಾರ ನಡೆಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗ ಬಹುತೇಕ ಹಳ್ಳಿಗರೇ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿರುವ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಇದು ನಡೆಯಲಾರದು. ಮೊಬೈಲ್ ಬಳಸುವ ಅರಿವಿಲ್ಲದ ಬಡ ಭಾರತೀಯರು ತೊಂದರೆಗೀಡಾಗುತ್ತಾರೆ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡಿತ್ತು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು. ಈಗ ಆಗುತ್ತಿರುವುದೇನು ಗೊತ್ತೇ? ಡಿಜಿಟಲ್ ವಹಿವಾಟು ಎಷ್ಟು ವೇಗವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದೆ ಎಂದರೆ ತರಕಾರಿ ಮಾರುವವ ಕೂಡ ಫೋನ್ಪೇ ಮಾಡಿ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಮೋದಿ ಬರದೇ ಹೋಗಿದ್ದರೆ ಭಾರತೀಯರ ದಡ್ಡತನದ ಕುರಿತಂತೆ ಬಹುಶಃ ನಾವು ನಂಬಿಕೊಂಡೇ ನಡೆದುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆವೇನೋ. ಅಷ್ಟು ಚಾಣಾಕ್ಷ ಈ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು! ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಜನ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯಮಟ್ಟದ ಪಾಟರ್ಿಗಳೆದುರಿಗೆ ಸ್ಥಳೀಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಬಲಿಕೊಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಅರ್ಥವೂ ಇಲ್ಲ. ಅಂದರೆ ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯಗಳ ಫೆಡರಲ್ ಸ್ಟ್ರಕ್ಚರ್ ಅಬಾಧಿತವಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯಲಿದೆ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಎಮಜರ್ೆನ್ಸಿಯನ್ನು ತಮ್ಮ ಮೂಗಿನ ನೇರಕ್ಕೆ ಹೇರಿದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಇಂದು ಈ ವಿಚಾರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದು ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದವೇ ಸರಿ. ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ನಡೆದುಕೊಂಡ ಹಿಟ್ಲರ್ನನ್ನು ಜರ್ಮನಿಯೇ ಬದಿಗೆ ಸರಿಸಿತು. ಆದರೆ ಎಮಜರ್ೆನ್ಸಿ ಹೇರಿದ ಇಂದಿರಾ ಇಂದಿಗೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರಿಗೆ ಆರಾಧ್ಯದೈವ! ಸುಮ್ಮನೆ ನೆನಪಿಗಿರಲಿ ಅಂತ ಹೇಳಿದೆ ಅಷ್ಟೇ. ಮರೆತಿದ್ದೆ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಹೊಸ್ತಿಲಲ್ಲಿ ಮೂರು ಚುನಾವಣೆಗಳು ಏಕಕಾಲಕ್ಕೇ ನಡೆದವಲ್ಲ, ಆಗ ರಾಜ್ಯಗಳ ಫೆಡರಲ್ ಸ್ಟ್ರಕ್ಚರ್ಗೆ ಧಕ್ಕೆ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಜನರ ಮನಸ್ಥಿತಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪಕ್ಷಗಳಿಗೆ ಮತ ಹಾಕುವಂತದ್ದಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ತೊಂದರೆ ಇವರಿಗಿರಲಿಲ್ಲ. ತಾವು ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಯಾವುದಾದರೂ ಸರಿ. ತಾವು ಅಧಿಕಾರ ವಂಚಿತರಾಗಿ ಕುಳಿತರೆ ಎಲ್ಲವೂ ತಪ್ಪೇ.


ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದವಾದ ಸಂಗತಿ ಏನು ಗೊತ್ತೇ? ಒಂದಷ್ಟು ಸಂಸದರು ಚುನಾವಣೆಯಿಂದಾಗಿ ಉದ್ಯೋಗ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಜನರನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಅಡಿಯಲ್ಲಿರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಧಾಷ್ಟ್ರ್ಯದ ಮಾತುಗಳಿವು. ಸಕರ್ಾರದ ಬೊಕ್ಕಸಗಳಿಗೆ ನೇರ ಹತ್ತುಸಾವಿರ ಕೋಟಿ, ಪರೋಕ್ಷ ಐವತ್ತು ಸಾವಿರ ಕೋಟಿಯಷ್ಟಾದರೂ ಕಪ್ಪುಹಣದ ಚಲಾವಣೆ ಮಾಡಿಸಿ ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಉದ್ಯೋಗ ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಮಥರ್ಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೋ ದೇವರೇ ಬಲ್ಲ!

ಆದರೆ ಒಂದಂತೂ ಸತ್ಯ. ಪ್ರಧಾನಿ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ‘ಸಣ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದ ಬದಲಾವಣೆಯತ್ತ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲ; ಕಣ್ಣಿಗೆ ರಾಚುವ ವಿಕಾಸದ ಕ್ರಾಂತಿಯಾಗಬೇಕಾಗಿದೆ’ ಎಂದೇ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಈ ವಿಕಾಸದ ಹಾದಿ ನಿಶ್ಚಿತ. ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಸಿದ್ಧರಾಗಬೇಕಿದೆ ಅಷ್ಟೇ!

26ರ ತಾಳ್ಮೆಗೆ ಭಾರತ ಕಟ್ಟುವ ಶಕ್ತಿ!

26ರ ತಾಳ್ಮೆಗೆ ಭಾರತ ಕಟ್ಟುವ ಶಕ್ತಿ!

ಮೊನ್ನೆಯ ಜನವರಿ 26 ಭಾರತದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಕರಾಳ ದಿವಸವೇ ಸರಿ. ಈ ಎಡಪಂಥೀಯರು, ಜಿಹಾದಿಗಳು ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ನಡೆಸುವ ಕುಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಮರೆತುಬಿಡುವ ವಿಶಾಲ ಹೃದಯ ನಮ್ಮದಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಅಷ್ಟೇ. ಅಂದಿನ ಪರೇಡ್ಗೆ ನುಗ್ಗುತ್ತೇವೆಂದು ಟ್ರಾಕ್ಟರ್ಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಂದ ಒಂದಷ್ಟು ಸಿಖ್ಖರ ವೇಷದಲ್ಲಿದ್ದ ಜಿಹಾದಿಗಳು ದೊಡ್ಡದ್ದನ್ನೇ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಕೊಟ್ಟ ಸಮಯಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ರ್ಯಾಲಿ ಶುರುಮಾಡಿದರು, ನಿಗದಿತ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ತಮ್ಮದ್ದೇ ಬೇರೊಂದು ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡರು, ಕೆಂಪುಕೋಟೆಯನ್ನು ಏರಿಹೋಗುವ ಅಮೇರಿಕಾ ಮಾದರಿಯ ಹೋರಾಟದ ರೂಪು-ರೇಷೆಯನ್ನು ತಮ್ಮದಾಗಿಸಿಕೊಂಡರು. ಎಲ್ಲವೂ ಅವರಂದುಕೊಂಡಂತೆ ನಡೆದಿತು. ಒಂದೇ ಒಂದು ಬದಲಾವಣೆ ಎಂದರೆ ದೆಹಲಿಯ ಪೊಲೀಸರು ತಲ್ವಾರ್ಗಳಿಗೆದುರಾಗಿ ಬಂದೂಕು ಬಳಸದೇ ಲಾಠಿಯನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿದರು. ತಾವು ಏಟು ತಿಂದರು, ಆದರೆ ಪ್ರತಿಭಟನಾಕಾರರಿಗೆ ತಮ್ಮಿಂದ ಒಂದು ಗೆರೆಯೂ ಬೀಳದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡರು. ಬಹುಶಃ ಉದ್ರಿಕ್ತ ಗುಂಪಿನ ಮುಂದೆ ಯಾವ ರಕ್ಷಣೆಯೂ ಇಲ್ಲದೇ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಹಸವಿದೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ್ದಲ್ಲ. ಎಡಪಂಥೀಯ ವಿಚಾರಗಳ ಮಂದಿಯ ಮೇಲೆ ಈ ತಾಳ್ಮೆ ಪ್ರಹಾರವಾಗಿ ಬಿತ್ತು. ಬಹುಶಃ ಅವರ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಬಲಪಂಥೀಯರಿದ್ದಿದ್ದರೆ, ಕೈಚೆಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರೇನೋ! ತಮ್ಮವರನ್ನೇ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಾ, ಮುಂದಿನ ನಾಲ್ಕೈದು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಈ ರೀತಿಯ ಘಟನೆಗಳೇ ನಡೆಯದಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರೇನೋ. ಅವರುಗಳು ಹಾಗಲ್ಲ. ತಮಗಾದ ಹಿನ್ನಡೆಯಿಂದ ಮೈಕೊಡವಿಕೊಂಡೆದ್ದು ತಮ್ಮ ಹಿಂದಿನ ಯೋಜನೆಗಳಂತೆ ಕೆಲಸ ಮುಂದುವರೆಸಿದರು. ಈ ಇಡಿಯ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಆದ ಅವಮಾನವನ್ನು ಸರಿದೂಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೆಂದು ಭಾರತದ ಬಹುತೇಕರಿಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇರದಿದ್ದ, ಅಮೇರಿಕಾದ ಸೆಲೆಬ್ರಿಟಿಯೊಬ್ಬಳಿಂದ ಟ್ವೀಟ್ ಮಾಡಿಸಿಬಿಟ್ಟರು. ನಿಜಕ್ಕೂ ಇದು ಉಲ್ಕಾಪಾತವೇ. ಈ ಟ್ವೀಟ್ ಮಾಡಿದ ರಿಹಾನಾ ಟ್ವಿಟರ್ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕೋಟಿ ಅನುಯಾಯಿಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾಳೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಜಗತ್ತಿನ ಮೂಲೆ-ಮೂಲೆಗೂ ಸಂದೇಶವನ್ನು ತಲುಪಿಸಬಲ್ಲ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದಾಳೆ. ಭಾರತದ ರೈತರ, ಇಲ್ಲಿನ ಬೆಳೆಗಳ, ಇಲ್ಲಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಅರಿವಿರದಿದ್ದ ಆಕೆ ರೈತ ಹೋರಾಟದ ಕುರಿತಂತೆ ನಾವ್ಯಾಕೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ? ಎಂದು ಕೇಳುವ ಮೂಲಕ ಹಳ್ಳ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಜೀವ ತುಂಬಿಬಿಟ್ಟಳು. ಅದರ ಹಿಂದು-ಹಿಂದೆಯೇ ಬಾಲ್ಯಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿಯೇ ತನ್ನ ಪರಿಸರ ಕಾಳಜಿಯ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಮೂಲಕ ಜಗತ್ತಿನ ಗಮನ ಸೆಳೆದ ಸ್ವಿಡನ್ನಿನ ಗ್ರೆಟಾ ಥನ್ಬಗರ್್ ಕೂಡ ಈ ಕುರಿತಂತೆ ಟ್ವೀಟ್ ಮಾಡಿ, ಜಗತ್ತು ಭಾರತದ ಈ ರೈತ ಹೋರಾಟದ ಕುರಿತಂತೆ ಮಾತನಾಡುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಬಿಟ್ಟಳು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಗಣರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ ದಿನದಂದು ರೈತರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಖಲಿಸ್ತಾನಿ-ಜಿಹಾದಿಗಳು-ನಕ್ಸಲರು ತಿರಂಗಾಕ್ಕೆ ಮಾಡಿದ ಅಪಮಾನವೆಲ್ಲ ತೊಳೆದುಹೋಗಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಇಲ್ಲಿಂದ ಇನ್ನು ಪಾರಾಗುವುದು ಕಷ್ಟವೆಂದೇ ಭಾವಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಇನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕೆಲವು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಪ್ರಮುಖರು ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ. ಜಾಗತಿಕ ಸೆಲೆಬ್ರಿಟಿಗಳು ಬಾಯ್ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅದನ್ನನುಸರಿಸಿ ಇಲ್ಲಿನ ಸಿನಿಮಾ ನಟರು, ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಸ್ಟಾರುಗಳು ರೈತ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಬೆಂಬಲವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ದೇಶದ ಮೂಲೆ-ಮೂಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಇವರುಗಳ ಅಭಿಮಾನಿಗಳು ಬೀದಿಗೆ ಬಂದು ರೈತ ಕಾಯ್ದೆ ಸರಿಯೋ-ತಪ್ಪೋ ಗೊಡವೆಗೆ ಹೋಗದೇ ಗಲಾಟೆ ಆರಂಭಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಎಂಬೆಲ್ಲಾ ಚಿತ್ರಗಳು ಒಮ್ಮೆ ಕಣ್ಮುಂದೆ ಹಾದುಹೋದವು. ದೇಶದ ಮೂಲೆ-ಮೂಲೆಗಳಲ್ಲೂ ಅಶಾಂತಿ ತಾಂಡವವಾಡುವುದನ್ನು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಎಲ್ಲರೂ ಊಹಿಸಿಕೊಂಡಿರಲು ಸಾಕು. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರ ಜೀವನದ ಕೆಟ್ಟ ಅಧ್ಯಾಯವಾಗಿ ಈ ಘಟನೆ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆಯಲ್ಲದೇ ಇದು ಅವರ ಪತನದ ಮುನ್ಸೂಚನೆಯೂ ಆಗಿರುತ್ತಿತ್ತು!

ಏನೇ ಹೇಳಿ, ಮೋದಿಯವರಿಗೆ ಭಗವತ್ಕೃಪೆ ಅಸಾಧಾರಣವಾಗಿಯೇ ಇದೆ. ಇನ್ನೇನು ಅವರು ತಮ್ಮ ನಿಂತ ನೆಲವನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲಿದ್ದಾರೆ ಎಂದೆನಿಸುವಾಗಲೇ ಭಗವಂತನೇ ಅವರ ಹೊತ್ತು ನಿಂತುಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಇಲ್ಲೂ ಹಾಗೇ ಆಯ್ತು. 18ರ ಗ್ರೆಟಾ ಥನ್ಬಗರ್್ ರೈತ ಹೋರಾಟದ ಪರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿ ಸುಮ್ಮನಾಗಿದ್ದರೆ ಸಾಕಿತ್ತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ ತೋರಿಸಲು ಹೋಗಿ ತಾವೆಲ್ಲರೂ ಹೇಗೆ ಸಹಕರಿಸಬಹುದು ಎನ್ನುವ ವಿಚಾರವಾಗಿ ತಾವೇ ತಯಾರಿಸಿಕೊಂಡ ಟೂಲ್ಕಿಟ್ (ಸಲಕರಣಾ ಜೋಳಿಗೆ)ಯನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಳು. ಇದು ಎಷ್ಟು ಭಯಾನಕವಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ ಜನವರಿ 26ರ ಆಕ್ರಮಣದ ಮುನ್ಸೂಚನೆಯನ್ನು ಜನವರಿ 3ಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ದಾಖಲಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಜನವರಿ 3ರಂದು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬುದರಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಈ ಟೂಲ್ಕಿಟ್ ಫೆಬ್ರವರಿ 6ರ ಚಕ್ಕಾ ಜಾಮ್ ಹೇಗೆ ನಡೆಯಬೇಕೆಂಬುದರ ಕುರಿತಂತೆಯೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿತ್ತು. ಇದರಲ್ಲಿನ ಒಂದಷ್ಟು ಅಂಶಗಳಂತೂ ಭಾರತವನ್ನು ಆಂತರಿಕವಾಗಿ ಒಡೆಯಲು ಬೇಕಾದ ಸಿದ್ಧತೆಗಳ ಕುರಿತಂತೆಯೇ ಇತ್ತು. ತಮ್ಮ ಉದ್ದೇಶಗಳು ಏನೆಂಬುದನ್ನು ಇದರಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ. ಮೊದಲನೆಯದ್ದು ಕೃಷಿಕಾಯ್ದೆಯನ್ನು ಹಿಂದೆಗೆಸುವುದು. ಎರಡನೆಯದು ಯಾವುದಾದರೂ ವಿಚಾರವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳದವರ ಮೇಲೆ ಫ್ಯಾಸಿಸ್ಟ್ ಶಕ್ತಿಗಳು ಹೇಗೆ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡುತ್ತವೆ ಎಂದು ತೋರಿಸುವುದು. ಮೂರನೆಯದ್ದು ಭಾರತದ ದೊಡ್ಡ ವ್ಯಾಪಾರೋದ್ಯಮಿಗಳ ಮತ್ತು ಮಾಧ್ಯಮದ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರವನ್ನು ಬಯಲಿಗೆಳೆಯುವುದು. ನಾಲ್ಕನೆಯದು ಭಾರತ ಗಳಿಸಿರುವ ಯೋಗ ಮತ್ತು ಚಾಯ್ ಗೌರವವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವುದು. ಐದನೆಯದ್ದು ಪಂಜಾಬಿನ ದಕ್ಷಿಣ ಏಷ್ಯಾದ ಜನಾಂಗಗಳಿಗೆ ಈ ವಿಚಾರದ ಕುರಿತಂತೆ ಹೆಚ್ಚು-ಹೆಚ್ಚು ಅರಿವು ಮೂಡಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಜನವರಿ 26ಕ್ಕೆ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆಯೂ ಭಾರತದ ವಿರುದ್ಧ ಆಂದೋಲನ ಮಾಡುವುದು.

ಉದ್ದೇಶದ ಒಂದೊಂದು ಅಂಶಗಳೂ ಬಲು ಭಯಾನಕವೇ. ಕೃಷಿಕಾಯ್ದೆಯನ್ನು ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡುವುದೇಕೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಈವರೆಗೂ ಯಾರಲ್ಲೂ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ. ಕೃಷಿಕಾಯ್ದೆಯಿಂದ ಒಳಿತಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದವರುಗಳೇ, ಈ ನಿಧರ್ಾರವನ್ನು ಕೇಂದ್ರಸಕರ್ಾರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಾಗ ವಿರೋಧಕ್ಕೆ ನಿಂತಿದ್ದು ಸಂಶಯವನ್ನೇ ಹುಟ್ಟಿಸುವಂಥದ್ದು. ಸಿಎಎ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗೆ, ಆಟರ್ಿಕಲ್ 370 ಕುರಿತ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳಿಗೆ, ಟ್ರಿಪಲ್ ತಲಾಕ್ ಕದನಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಜಗ್ಗದ ಕೇಂದ್ರಸಕರ್ಾರ ಕೃಷಿಕರ ವಿಚಾರ ಬಂದಾಗ ಸಾಕಷ್ಟು ಬಗ್ಗಿತ್ತು. ಒಂದೂವರೆ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಈ ಕಾಯ್ದೆಯನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಭರವಸೆಯನ್ನೂ ನೀಡಿತ್ತು. ಅಷ್ಟಕ್ಕೇ ತೃಪ್ತಿಯಾಗಿ ರೈತರು ಮರಳಿದ್ದರೆ ಹೆಚ್ಚು-ಕಡಿಮೆ ಗೆದ್ದಂತೆಯೇ ಆಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇವರಿಗೆ ಹಣ ಪೂರೈಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಂದಿಗೆ ಚಚರ್ೆಯಾಗಬೇಕಾಗಿದ್ದ ವಿಚಾರ, ಕೃಷಿಕಾಯ್ದೆ ಅಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ. ಇವರು ಭಾರತದ ನಾಶವನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುವವರಾಗಿದ್ದರಲ್ಲ; ಸಮಸ್ಯೆಯಿರೋದು ಅಲ್ಲಿ. ಆ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗೆ ಮೋದಿಯಂತಹ ಶಕ್ತಿಗಳು ಹೇಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ತೋರ್ಪಡಿಸಲೆಂದೇ 26ರ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಅವರು ಹಮ್ಮಿಕೊಂಡಿದ್ದೆಂದು ಎರಡನೇ ಉದ್ದೇಶ ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಮೋದಿಯ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಯಾರೇ ಇದ್ದಿದ್ದರೂ ಅಂದು ಪೊಲೀಸರ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಹಾಗಿರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದಿಬ್ಬರಿಗಾದರೂ ಗುಂಡು ಬಿದ್ದಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಅದ್ಯಾವ ಪರಿಯ ತಾಳ್ಮೆ ಸಕರ್ಾರವನ್ನು ಹೊಕ್ಕಿತ್ತೋ ದೇವರೇ ಬಲ್ಲ. ಈ ರೀತಿಯ ಕೆರಳಿಸಬಲ್ಲ ಆಂದೋಲನಕಾರಿಗಳನ್ನು ರೈತರೆಂಬ ಒಂದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಸಕರ್ಾರ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಮಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಗೊಲಿಬಾರ್ನ ಮೂಲಕ ಪುಂಡರಿಗೆ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರಲ್ಲ, ಅದೇ ರೀತಿ ಆಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಒಟ್ಟಾರೆ ಆಂದೋಲನವನ್ನು ರೂಪಿಸಿದವರು ಮೋದಿಯೊಂದಿಗೆ ಯೋಗಿಜೀಯ ಹೆಸರನ್ನೂ ಕೆಡಿಸಬೇಕೆಂದು ನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿದ್ದರೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಯೋಗ ಮತ್ತು ಚಾಯ್ ಕುರಿತ ಗೌರವವನ್ನು ಧ್ವಂಸ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಅವರು ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದರು. ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಯೋಗಕ್ಕೆ ಅಪಾರವಾದ ಮೌಲ್ಯ ಬಂದಿದೆ. ಮತ್ತದು ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರ ಮಹತ್ವದ ಸಾಧನೆಯೇ. ಹಾಗೆಂದು ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಅನಿಸಿದರೂ ಯೋಗ ಮತ್ತು ಚಾಯ್ಗಳ ಗೂಢಾರ್ಥ ಯೋಗಿ ಮತ್ತು ಮೋದಿ ಎಂದೇ ಆಗಿರಬೇಕು ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಮೋದಿ ಟೀ ಮಾರಾಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಬಾಲಕನಾಗಿ ಬೆಳೆದವರು. ಭಾರತೀಯ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯವೆಂದರೆ ಅಂತಹ ಸಾಮಾನ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಜಾಗತಿಕ ನಾಯಕನಾಗಿ ಬೆಳೆಯಬಲ್ಲ ವಾತಾವರಣವಿದೆ. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಒಳ್ಳೆಯ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವನ್ನು ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಈಗ ಇದೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯಿಂದಾಗಿ ಭಾರತದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಉಧ್ವಸ್ಥಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಬೇಕಿತ್ತು. ಜೊತೆಗೆ ಮೋದಿಯ ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಬೆಂಬಲವಾಗಿ ನಿಂತು ಚೀನಾದ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ಹಾಕಿಸುತ್ತಿರುವ ರಿಲಯನ್ಸ್ನ ಅಂಬಾನಿಗೂ, ಅದಾನಿಗೂ ಪಾಠ ಕಲಿಸಬೇಕೆಂದು ಈ ಮಂದಿ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅವರ ಉದ್ದೇಶಗಳ ಮೂರನೇ ಅಂಶ ಅದನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಇವರಿಗೆದುರಾಗಿ ನಿಂತಿರುವ ಅರ್ನಬ್ ಗೋಸ್ವಾಮಿ ಮೇಲೂ ಇವರ ಕಣ್ಣಿರಲು ಸಾಕು. ಆತನನ್ನು ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ ಸಕರ್ಾರ ಜೈಲಿಗೆ ಕಳಿಸಿದ್ದು ಇದೇ ಷಡ್ಯಂತ್ರದ ಭಾಗವಿರಬೇಕೆಂದು ಈಗ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕಿಂತಲೂ ಕೆಟ್ಟ ಸಂಗತಿ ಎಂದರೆ ಈ ಆಂದೋಲನಾಕಾರಿಗಳು ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಹೆಸರನ್ನು ಕೆಡಿಸಿ ಕರೋನಾ ನಂತರ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಗುಳೆ ಹೊರಡುತ್ತಿರುವ ಕಂಪೆನಿಗಳನ್ನು ಹೋಗದಂತೆ ತಡೆಯುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನೂ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಯಾವುದೂ ಅಂದುಕೊಂಡಂತಾಗಲಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೇ.

ನೀವು ನಂಬಲಾರಿರಿ. ಗ್ರೆಟಾ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿರುವ ಮಾಹಿತಿಗಳಲ್ಲಿ ರಿಹಾನಾ ಎಂದು, ಯಾವ ಟ್ವೀಟನ್ನು ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಉಲ್ಲೇಖವೂ ಇತ್ತು. ಆಕೆಯೂ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಇವರು ಹೇಳಿರುವುದನ್ನೇ ಟ್ವೀಟ್ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ತಾನು ಹಣ ಪಡೆದೇ ಈ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ. ಈ ಟ್ವೀಟಿಗಾಗಿ ಆಕೆ 18 ಕೋಟಿರೂಪಾಯಿ ಪಡೆದಿದ್ದಾಳೆ! ಈ ಇಡಿಯ ಷಡ್ಯಂತ್ರದ ಹಿಂದಿರುವ ಪೊಯೆಟಿಕ್ ಜಸ್ಟಿಸ್ ಎಂಬ ಸಂಸ್ಥೆ ಖಲಿಸ್ತಾನಿಗಳ ದನಿಯಾಗಿರುವಂಥದ್ದು. ಇಡಿಯ ಆಂದೋಲನಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಹಣ, ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ದೇಶದ ಹೊರಗೆ ನಿಂತು ಅವರೇ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಇವರಿಂದ ಸಂಚಾಲಿತವಾದ್ದರಿಂದಲೇ ಪಂಜಾಬ್, ಹರಿಯಾಣಗಳಿಂದ ಆಚೆ ಹಬ್ಬಲೇ ಇಲ್ಲ. ಇದು ಮೊನ್ನೆ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯ ಹೆದ್ದಾರಿಗಳನ್ನು ಅಡ್ಡಗಟ್ಟುವ ಆಂದೋಲನ, ಚಕ್ಕಾಜಾಮ್ ಅಪಯಶಸ್ಸು ಕಂಡಾಗಲೇ ಸಾಬೀತಾಗಿಹೋಯ್ತು. ಸ್ವತಃ ಪಂಜಾಬ್ನಲ್ಲೇ ಈ ಆಂದೋಲನಕ್ಕೆ ಬೆಂಬಲವಿಲ್ಲದಿದ್ದುದ್ದು ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಅನೇಕ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ, ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟರ ಎಂಟ್ಹತ್ತು ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ರಸ್ತೆಗೆ ಬಂದು ನಿಂತು ಒಂದೆರಡು ಘೋಷಣೆಗಳನ್ನು ಕೂಗಿ ಹೊರಟಿದ್ದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಮತ್ತೇನೂ ನಡೆಯಲೇ ಇಲ್ಲ. ಖಲಿಸ್ತಾನಿಗಳ ದೇಶವಿರೋಧಿ ಕೃತ್ಯಕ್ಕೆ ಸಮಾಧಿಯಾಗಿ ಹೋಯ್ತು. ದುರಂತವೇನು ಗೊತ್ತೇ? ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಇವರು ನಗ್ನವಾಗಿ ತೆರಕೊಂಡರೂ ಅವರ ಬೆಂಬಲಿಗರ ಅರಚಾಟ ಮಾತ್ರ ನಿಂತೇ ಇಲ್ಲ. ಪತ್ರಕರ್ತರು, ಲೇಖಕರು, ಒಂದಷ್ಟು ಸಿನಿಮಾ-ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಸ್ಟಾರುಗಳು ಇಂದಿಗೂ ಅರಚಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾರೆ. ಸೋತ ನಂತರವೇ ಇಷ್ಟು ಮೆರೆಯುವ ಈ ಮಂದಿ, ಇನ್ನು ಗ್ರೆಟಾ ಈ ಟೂಲ್ಕಿಟ್ ಅನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳದೇ ಹೋಗಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಏನು ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರೋ ದೇವರೇ ಬಲ್ಲ.

ವಿದೇಶಾಂಗ ಸಚಿವರಾದ ಜಯ್ಶಂಕರ್ರವರ ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿ ಮನೋವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಈ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಅಭಿನಂದಿಸಲೇಬೇಕು. ವಿದೇಶಿಗರು ಭಾರತದ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿ ಒಂದು ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಮುನ್ನವೇ ಭಾರತದಲ್ಲಿರುವ, ಜಗತ್ತನ್ನು ಪ್ರಭಾವಿಸಬಲ್ಲ, ಸೆಲೆಬ್ರಿಟಿಗಳ ಮೂಲಕ ಭಾರತ ಪರವಾದ ಟ್ವೀಟ್ಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸುವ ಮೂಲಕ, ಅವರ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ನುಚ್ಚುನೂರುಗೊಳಿಸಿದರು. ಅದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಸ್ವಿಡನ್ ಗ್ರೆಟಾ ಮಾತಿಗೂ ತನಗೂ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲವೆಂದಿತು. ಈ ಎಲ್ಲದರ ಹಿಂದೆ ಕಾಣದ ಕೈಯಂತೆ ಇದ್ದ ಅಮೇರಿಕಾದ ಹೊಸ ಅಧ್ಯಕ್ಷರ ಬಳಗವೂ ಬಾಯ್ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡೇ ಕೇಂದ್ರಸಕರ್ಾರದ ನೀತಿಗಳನ್ನು ಸಮಥರ್ಿಸಬೇಕಾಯ್ತು. ಕೆನಡಾ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಟ್ರುಡೋನ ಮಾತೇ ಹೊರಡಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವತಃ ಇಂಗ್ಲೆಂಡು ಭಾರತದ ಆಂತರಿಕ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಮೂಗು ತೂರಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದುಬಿಟ್ಟಿತು. ಭಾರತದ ವಿರುದ್ಧ ಒಟ್ಟಾಗಿದ್ದ ಎಲ್ಲರ ಕೆನ್ನೆಗಳು ಈಗ ಊದಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿವೆ. ಕಪಾಳಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದ ಈ ಏಟಿನಿಂದ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಇನ್ನೂ ಒಂದು ವರ್ಷವೇ ಬೇಕಾಗಬಹುದೇನೋ. ಆದರೆ ಹಣದ ಹರಿವಂತೂ ಜೋರಾಗಿಯೇ ಆಗುತ್ತಿದೆ. ಅತ್ತ ಮೋದಿ ಸಕರ್ಾರವೂ ಸುಮ್ಮನೇ ಕುಳಿತಿಲ್ಲ. ವಿದೇಶದಿಂದ ಯಾರ್ಯಾರ ಖಾತೆಗೆ ಹಣ ಬಂದು ಬೀಳುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸುತ್ತಾ ಅಂಥವರನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ರುಬ್ಬುತ್ತಿದೆ. 26ರಂದು ಮೆರೆದ ಅನೇಕರು ಈಗ ಜೈಲುಗಳಲ್ಲಿ ಕೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಶಶಿತರೂರ್, ರಾಜ್ದೀಪ್ ಸರ್ದೇಸಾಯಿಯ ಮೇಲೂ ಎಫ್ಐಆರ್ನ ತೂಗುಕತ್ತಿಯಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಅನೇಕರು ಬಾಲ ಮುದುರಿಕೊಂಡು ಬಿದ್ದಿದ್ದಾರೆ. ಇವೆಲಾ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದ್ದು ಏಕೆ ಗೊತ್ತೇ? ಗಣರಾಜ್ಯೋತ್ಸವದಂದು ದೆಹಲಿಯ ಪೊಲೀಸರು ಕೆಲವು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ತಾಳ್ಮೆ ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ! ಎಲ್ಲ ದೇಶದ್ರೋಹಿಗಳು ಈಗ ಒಂದೇ ಕಡೆ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನು ಆಟ ಸಲೀಸು.

ಬಿಜೆಪಿಗರು ಏಳುವುದು ಯಾವಾಗ?!

ಬಿಜೆಪಿಗರು ಏಳುವುದು ಯಾವಾಗ?!


ಏನೇ ಹೇಳಿ, ಮೋದಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಮೇಲೆ ರೈತರಿಗಂತೂ ಭಾಗ್ಯ ಖುಲಾಯಿಸಿದೆ. ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆಯವರೆಗೂ ರೈತರೆಂದರೆ ಬಡವರು, ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಎಂಬೆಲ್ಲಾ ಕಲ್ಪನೆ ಇತ್ತು. ಶಿವಮೊಗ್ಗದ ಕೃಷಿ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳೇ ರೈತರ ಕುರಿತ ಹಾಡೊಂದಕ್ಕೆ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಬಳಸುವಾಗ ಆಕಾಶದತ್ತ ಮುಖಮಾಡಿ, ಬಡಕಲು-ಬಡಕಲಾಗಿದ್ದ ರೈತನನ್ನೇ ಉಪಯೋಗಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ, ಸಿಂಘು ಗಡಿಯತ್ತ ಧಾವಿಸಿ ಬರುತ್ತಿರುವ ರೈತರು ಈಗ ಫಾಚರ್ುನರ್ಗಳನ್ನು, ಇನ್ನೊವಾಗಳನ್ನು, ಅತ್ಯಾಧುನಿಕವಾದ ಐಷಾರಾಮಿ ಕಾರುಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡಬೇಕಾದ ಸಂಗತಿಯೇ. ರೈತನೊಬ್ಬ ಇಷ್ಟು ಶ್ರೀಮಂತನಾಗುವುದನ್ನು ಕಣ್ಣಿಂದ ಕಾಣುವ ಭಾಗ್ಯ ದೊರಕಿತಲ್ಲ ಎಂದು ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ಭಗವಂತನಿಗೆ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಮಪರ್ಿಸಿದರೂ ಅದು ಕಡಿಮೆಯೇ. ರೈತ ಈಗ ಮೊದಲಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸ್ವಾವಲಂಬಿ. ಅವನು ಬೆಂಬಲ ಬೆಲೆ ಖಾತ್ರಿ ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೆಂದು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಯಾರ ಬೆಂಬಲವನ್ನೂ ಬಯಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ತಾನೇ ಬಂದ ರೈತರಿಗೆ ಪಿಜ್ಜಾಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ, ಬಂದವರಿಗೆ ಹಣ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ, ರಾತ್ರಿ ಮದ್ಯ ಸರಬರಾಜು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ, ಲಕ್ಷಾಂತರ ಟ್ರ್ಯಾಕ್ಟರ್ಗಳು ಬೀದಿಗೆ ಬರುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಆಗ್ರಹವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡಲು ತಲ್ವಾರ್ಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ಕಾದಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಜೊತೆಗೆ ಪಂಜಾಬಿನ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯೇ ಹೇಳಿರುವಂತೆ ಪಕ್ಕದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಂದ ಡ್ರೋನ್ಗಳಲ್ಲೇ ಶಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಆಮದು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಮುಂದುವರೆದಿದ್ದಾನೆ. ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ರೈತನೊಬ್ಬ ಇಷ್ಟು ಬುದ್ಧಿವಂತನಾಗಿರುವುದನ್ನು, ಸಮರ್ಥನಾಗಿರುವುದನ್ನು, ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿಯಾಗಿರುವುದನ್ನು ಮತ್ತು ಸಿರಿವಂತನಾಗಿರುವುದನ್ನು ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಂಥ ಅಚ್ಛೆ ದಿನಗಳು ಬಂದವು!


ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿದೊಡನೆ ಅನೇಕರು ಉರಿದು ಬೀಳುತ್ತಾರೆ. ರೈತರು ಗೂಂಡಾಗಳೇನು? ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮೋದಿ ಭಕ್ತರು ಮಾತ್ರ ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಮಾತನಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ಮೂದಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕೃಷಿಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಮೈ ಮುರಿಯುವಷ್ಟು ಕೆಲಸವಿದ್ದಾಗ, ಮನೆಯ ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಇಡಿಯ ಪರಿವಾರ ಸೇರಿ ದುಡಿದರೂ ಕೃಷಿ ಉತ್ಪನ್ನ ಸಾಲದೆನ್ನುವ ಸಂಕಟದಲ್ಲಿ ಆತನಿರುವಾಗ 65 ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಹೋರಾಟ ಮಾಡುವಷ್ಟು ತ್ರಾಣ ಬಂದಿದ್ದಾದರೂ ಎಲ್ಲಿಂದ? ಒಂದೋ ಬಂದವನು ಕೃಷಿಕನೇ ಅಲ್ಲದಿರಬೇಕು ಅಥವಾ ಆತನಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಆಗಮಿಸಲು ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾದ ಬೆಂಬಲ ದೊರೆತಿರಬೇಕು. ಹಾಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಕಣ್ಣಾಡಿಸಿ ನೋಡಿ. ಕರೋನಾ ಭಾರತವನ್ನು ನುಂಗಿ ಹಾಕಿಬಿಡುತ್ತದೆ ಎಂದೇ ಎಲ್ಲರೂ ಭಾವಿಸಿದ್ದರು. ಈ ಭಯಾನಕ ರೋಗದ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿರುವ ಚೀನಾದ ಒಂದಿಡೀ ನಗರವನ್ನೇ ಕರೋನಾ ನುಂಗಿ ತೇಗಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಆದರೆ ಭಾರತ ಮಾತ್ರ ಒಂದು ವರ್ಷದಿಂದ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಅದನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಾ, ಅದರಿಂದ ಒದಗಬಹುದಾದ ತೀವ್ರತರದ ಆಘಾತಗಳನ್ನು ನುಂಗಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಬಲಾಢ್ಯವಾಗಿ ನಿಂತಿತಲ್ಲದೇ ಆನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಸಶಕ್ತವಾಗಿರುವ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ತೋರಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಭಾರತದ ಜಿಡಿಪಿ ಎಷ್ಟು ಕುಸಿಯಬಹುದೆಂದು ಅಂದಾಜಿಸಲಾಗಿತ್ತೋ ಅಷ್ಟು ಪಾತಾಳಕ್ಕಂತೂ ಇಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಇತ್ತೀಚಿನ ಐಎಮ್ಎಫ್ ವರದಿಯ ಪ್ರಕಾರ ಭಾರತ ದಾಖಲೆಯ ವೃದ್ಧಿದರವನ್ನು ಮುಟ್ಟಲಿದೆ ಎಂದು ಅಂದಾಜಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ವಿಶ್ವಾಸದ ಮೇಲೆಯೇ ಈ ಬಾರಿಯ ಬಜೆಟ್ ಮಂಡಿಸಲು ಹೊರಟಿದ್ದಾರೆ ನಿರ್ಮಲಾ ಸೀತಾರಾಮನ್. ಇದು ಅನೇಕರಿಗೆ ಸಹಿಸಲಸಾಧ್ಯವಾದ ಉರಿ. ಮೋದಿಯ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಆಥರ್ಿಕ ಸ್ಥಿತಿ ಹಳ್ಳ ಹಿಡಿಯಿತು ಎಂದು ಹೇಳುವ ತವಕ ಹೊಂದಿದ್ದವರೆಲ್ಲ ಈಗ ಕಂಗಾಲಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಭಾರತದ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಕರೋನಾಕ್ಕೆ ಔಷಧಿಯನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿದು ಜಗತ್ತಿನ ಭೂಪಟದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಗುರುತಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯಂತೂ ವ್ಯಾಕ್ಸಿನ್ ರಾಜನೀತಿಯನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿಯೇ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಜಗತ್ತಿನ ಅನೇಕ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೆ ಔಷಧಿಯನ್ನು ಕಳಿಸುತ್ತಿರುವುದಲ್ಲದೇ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೆ ಮೊದಲ ಹಂತದ ಡೋಸ್ಗಳನ್ನು ಉಚಿತವಾಗಿಯೇ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ನಿಸ್ಸಂಶಯವಾಗಿ ಚೀನಾದ ಬಲವನ್ನು ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಕುಸಿಯುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ವಿಶ್ವ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆ ಭಾರತದ ವ್ಯಾಕ್ಸಿನ್ ಉತ್ಪಾದನಾ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವನ್ನು ಹೊಗಳಿ ಭಾರತ ಜಗತ್ತಿನ ಆಸ್ತಿ ಎಂದು ಹೇಳಿರುವುದಂತೂ ಅನೇಕ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಕೊಡುವಂತಿದೆ. ಇದರ ಜೊತೆ-ಜೊತೆಗೆ ಕರೋನಾ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಚೀನಾದ ಮೇಲಿನ ಆಕ್ರೋಶ ಅಲ್ಲಿರುವ ಕಂಪೆನಿಗಳನ್ನು ಒಕ್ಕಲೆಬ್ಬಿಸುವ ಮೂಲಕ ವ್ಯಕ್ತಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಅದಾಗಲೇ ಅನೇಕ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೆ ಕಂಪೆನಿಗಳು ವಲಸೆ ಹೋಗಿವೆಯಲ್ಲದೇ ಭಾರತ ಅವರೆಲ್ಲರ ಆಕರ್ಷಣೆಯ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿದೆ. 80ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಲಂಗು ಲಗಾಮಿಲ್ಲದೇ ರೆಡ್ ಟೇಪಿಸಂಗೆ ಆಹುತಿಯಾಗಿದ್ದ ಭಾರತ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರ ಆಗಮನದ ನಂತರ ಅನುಶಾಸನದ ಚೌಕಟ್ಟಿಗೆ ಒಳಪಟ್ಟಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಬರುತ್ತಿರುವ ಆಥರ್ಿಕ ಶಿಸ್ತು, ಹೊಸ ಆಲೋಚನೆಗಳಿಗೆ ಸಿಗುತ್ತಿರುವ ವೇದಿಕೆ, ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿರುವ ವ್ಯಾಪಾರೋದ್ದಿಮೆಗಳು ಜಗತ್ತಿನ ಕಣ್ಣು ಕುಕ್ಕುತ್ತಿವೆ. ಯಾವ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಿದರೂ ಅವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಭಾರತ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸ್ಥಾನವೇ. ಹೀಗಾಗಿ ಚೀನಾ ಆತಂಕಕ್ಕೊಳಗಾಗಿದೆ. ಹೇಗಾದರೂ ಸರಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ದಕ್ಕಿರುವ ಈ ಗೌರವವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿ ತನ್ನ ತಾನು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಧಾವಂತ ಅದಕ್ಕಿದೆ.


ಕಾರಣವೂ ಇಲ್ಲದಿಲ್ಲ. ಚೀನಾ ಇಷ್ಟು ದಿನ ಗಳಿಸಿದ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಈಗ ಪೂತರ್ಿ ಕಳಕೊಂಡಿದೆ. ಜಗತ್ತೆಲ್ಲಾ ಕರೋನಾ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಆಥರ್ಿಕ ದುಃಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ನರಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ಚೀನಾ 20 ಸಾವಿರಕೋಟಿ ಮಾಸ್ಕ್ಗಳನ್ನು, 200 ಕೋಟಿ ಪಿಪಿಇ ಕಿಟ್ಗಳನ್ನು, 100 ಕೋಟಿ ಟೆಸ್ಟ್ಕಿಟ್ಗಳನ್ನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ರಫ್ತು ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ಉತ್ಪಾದನಾ ದರವನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡೇ ಬಂತು. ಅದು ಅಲ್ಪಕಾಲದ ಮೆರವಣಿಗೆ ಅಷ್ಟೇ. ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಜಗತ್ತು ಚೀನಾದ ವಿರುದ್ಧ ಆಕ್ರೋಶಗೊಂಡಿರುವುದಂತೂ ಸತ್ಯ. ಜ್ಯಾಕ್ಮಾ ಕಾಣೆಯಾದದ್ದು ಮತ್ತು ಆನಂತರ ಜಗತ್ತಿನ ಮುಂದೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ ಚೀನಾದ ಮೇಲಾಗಬಹುದಾಗಿದ್ದ ಪ್ರಹಾರವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿತಾದರೂ ಜ್ಯಾಕ್ಮಾ ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲದಂತೆ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದರ ಕುರಿತಂತೆ ಯಾರಿಗೂ ನಂಬಿಕೆಯೇ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಆತನ ಖ್ಯಾತಿ ಜಿನ್ಪಿಂಗ್ನ ಎದೆ ನಡುಗಿಸುತ್ತಿದೆ. ಸ್ವತಃ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಪಾಟರ್ಿಯಲ್ಲಿ ಜ್ಯಾಕ್ಮಾಗಿರುವ ಬೆಂಬಲ ಜಿನ್ಪಿಂಗ್ನನ್ನು ಅವ್ಯಕ್ತವಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತಿರಬಹುದು. ಈತ ಅಧ್ಯಕ್ಷನಾಗುವ ಮುನ್ನವೂ ಹೀಗೆ ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಕಾಣೆಯಾಗಿದ್ದ ಎಂಬುದನ್ನು ತಾಳೆ ಹಾಕಿ ನೋಡಿದರೆ ನಿಸ್ಸಂಶಯವಾಗಿ ಚೀನಾದಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆಯ ಪರ್ವ ಆರಂಭವಾಗಬಹುದು. ಜಗತ್ತು ಇವ್ಯಾವುದನ್ನೂ ನಂಬಲು ಸಿದ್ಧವಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಭಾರತದ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಚೀನಾದ ಅಂತ್ಯವೇ ಸರಿ!


ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ನಡೆದಿದ್ದರೆ ಇಂದಿನ ಕಥೆ ಬೇರೆಯೇ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅಮೇರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಟ್ರಂಪ್ ಸೋಲುವುದರೊಂದಿಗೆ ಭಾರತದ ವೇಗದ ಓಟಕ್ಕೆ ಬ್ರೇಕ್ ಬಿದ್ದಿದ್ದಂತೂ ಸತ್ಯ. ಬೈಡನ್ನ ಹೊಸ ತಂಡ ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಕಾಶ್ಮೀರದ ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾವಾದಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಸಹಕಾರಿಗಳೇ. ಖಾಲಿಸ್ತಾನಿ ಉಗ್ರರಿಗೆ ಪರೋಕ್ಷ ಬೆಂಬಲ ನೀಡುವವರೇ. ಜೊತೆಗೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿರುವ ಎಡಪಂಥೀಯರ ಚಿಂತನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವರ ವಿಚಾರಗಳು ಸಮೀಕರಣಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಮೋದಿ ಸಕರ್ಾರ ಈ ಹಿಂದೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅಮೇರಿಕಾ ಪ್ರೇರಿತ ಜಾಗತಿಕ ಗೌರವವನ್ನು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಅನುಭವಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗಬಹುದು. ಜೊತೆಗೆ ಅದಾಗಲೇ ಜಾಜರ್್ ಸೊರೋಸ್ ದೊಡ್ಡಮೊತ್ತದ ಹಣವನ್ನು ಚೆಲ್ಲುವ ಮೂಲಕ ಭಾರತವನ್ನು ಅಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ವರದಿಗಳು ಬಂದಿರುವುದರಿಂದ ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳು ಬಲುಕಠಿಣವೇ. ಅತ್ತ ಬೊರಿಸ್ ಜಾನ್ಸನ್ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನ ಪ್ರಧಾನಿಯಾದ ಮೇಲೆ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದ್ದೆವಲ್ಲಾ ಆತನೂ ಅದಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿರುವ ಭಾರತೀಯರ ಸಹಕಾರವನ್ನು ಬಲುಪ್ರೀತಿಯಿಂದಲೇ ಆದರಿಸಿದ್ದ. ಆದರೀಗ ಎಲ್ಲಾ ತಿರುಗು-ಮುರುಗಾಗುವ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಕಾಣುತ್ತಿವೆ. ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನಲ್ಲೊಂದು ಚಾತಮ್ ಹೌಸ್ ಅಂತಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನ ಪಾಲಿಸಿಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಬಲ್ಲಂತಹ ತಜ್ಞರ ತಂಡವಿದೆ. ಅಲ್ಲಿದ್ದವರಲ್ಲೇ ಬಹುತೇಕರು ಈ ಹಿಂದೆ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಗಳೂ ಆಗಿದ್ದು ಈ ತಂಡದ ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಅಪಾರವಾದ ಬೆಲೆ ಇದೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಡೆದ ಇಲ್ಲಿನ ಚಚರ್ೆಯೊಂದನ್ನು ಭಾರತದ ಈ ಹಿಂದಿನ ವಿದೇಶಾಂಗ ಕಾರ್ಯದಶರ್ಿ ಅಕ್ಬರುದ್ದೀನ್ ಬಲುಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಪ್ರಕಾರ ಬ್ರೆಕ್ಸಿಟ್ನ ನಂತರ ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್ ಒಂದು ಮಹಾಶಕ್ತಿಯ ನೆರಳಾಗಿ ಬದುಕುವುದಕ್ಕಿಂತ ಜಾಗತಿಕ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ, ಜಾಗತಿಕ ಸಂಧಾನಕಾರನಾಗಿ ಬೆಳೆಯಬೇಕೆಂಬ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೇ, ಇಂಗ್ಲೆಂಡು ಆರು ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಾವೀಣ್ಯತೆ ಪಡೆಯಬೇಕೆಂಬ ನೀಲಿನಕಾಶೆ ತಯಾರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಉದಾರವಾದಿಗಳ ಶಕ್ತಿ ಹೆಚ್ಚಿಸುವ, ಅಂತರ್ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಣೆಯ ನೇತಾರನಾಗುವ, ಹವಾಮಾನ ಬದಲಾವಣೆಯ ನೇತೃತ್ವ ವಹಿಸುವ, ಜಗತ್ತಿನ ಆರೋಗ್ಯದ ಕೇಂದ್ರವಾಗುವ, ತೆರಿಗೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯ ಮತ್ತು ಆಥರ್ಿಕ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥನಾಗುವ, ಸೈಬರ್ ಸ್ಪೇಸ್ಗಳ ರಕ್ಷಕನಾಗುವ ಒಟ್ಟಾರೆ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅದು ಯೋಜಿಸಿದೆ. ಅಚ್ಚರಿಯೆಂದರೆ, ಮೋದಿ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಿ ಬಂದಮೇಲೆ ಭಾರತ ಇವೆಲ್ಲವುಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪ್ರಾಬಲ್ಯವನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿದೆ. ಇದೇ ಅವರಿಗಿರುವ ಉರಿ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಈ ತಂಡ ಭಾರತವನ್ನು ಮಿತ್ರನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ ಬದಲಿಗೆ, ರಷ್ಯಾ, ಟಕರ್ಿ, ಸೌದಿಗಳ ಜೊತೆ ಸೇರಿಸಿ ಶತ್ರುವಿನ ರೂಪದಲ್ಲೇ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಬೊರಿಸ್ ಜಾನ್ಸನ್ ಭಾರತವನ್ನು ಜಿ7 ಗುಂಪಿಗೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಹ್ವಾನ ಕೊಡುತ್ತೇನೆಂದಿದ್ದನ್ನು ಈ ಸಮಿತಿ ಕಟಕಿಯಾಡಿದೆಯಲ್ಲದೇ ಇದು ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ತಡೆಯಲಿದೆ ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿದೆ. ಅದರರ್ಥ ಪಶ್ಚಿಮದ ದಿಕ್ಕಿನಿಂದ ಇದುವರೆಗೂ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ವಲ್ಪಮಟ್ಟದ ಸವಲತ್ತುಗಳೂ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲವೆಂದಾಯ್ತು. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಕಾಶ್ಮೀರದ ವಿಷಯವಿರಲಿ, ರೈತರ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯಿರಲಿ, ಇವೆಲ್ಲವೂ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನ ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲೂ ಜೋರಾಗಿಯೇ ಚಚರ್ೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಕಳದೊಂದು ಐದಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಜಗತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯವಾದಿಗಳ ಕೈಲಿತ್ತಲ್ಲ, ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಅದನ್ನು ಕಸಿಯಬೇಕೆಂಬ ಜಿದ್ದಿಗೆ ಇವರೆಲ್ಲ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾರೆ. ರೈತರ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗೆ ಈಗ ಪೂರ್ಣಪ್ರಮಾಣದ ಸಹಕಾರ ಒದಗುತ್ತಿರುವುದು ಈ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದಲೇ!


ಇವೆಲ್ಲವೂ ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೆಂದೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಗುಪ್ತಚರ ಇಲಾಖೆ ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ಮಾಹಿತಿಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿರುತ್ತದೆ. ರೈತರ ಕುರಿತ ಕಾನೂನುಗಳು ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಶಾಂತವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ನಂತರ ಏಕಾಕಿ ಭುಗಿಲೆದ್ದಾಗಲೇ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಊಹಿಸಬೇಕಿತ್ತು. ಅಂಡು ಸುಟ್ಟ ಬೆಕ್ಕಿನಂತಾಗಿರುವ ಚೀನಾ, ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ, ಅಮೇರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಬದಲಾಗಿರುವ ರಾಜಕೀಯ ಸಮೀಕರಣ, ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಚಚರ್ೆಗಳು ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಜ್ಜಾಗಿರುವ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಮತ್ತು ಎಡಪಂಥೀಯರು ಇವುಗಳ ಲಾಭವನ್ನು ಪಡೆದೇ ತೀರುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದರ ಕಲ್ಪನೆ ಇರಲೇಬೇಕಿತ್ತು. ಸ್ವಲ್ಪಮಟ್ಟಿಗೆ ಎಡವಿದೆವು ಎನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಎಡವಿದ್ದೆಲ್ಲಿ ಗೊತ್ತೇ? ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೋದಿಯ ಜೋಳಿಗೆಗೆ ಹಾಕಿ ಕೈತೊಳೆದು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಎರಡು ಮತ್ತು ಮೂರನೇ ಹಂತದ ನಾಯಕರುಗಳ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ. ದೇಶದ ಯಾವ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಈ ಮಸೂದೆಯ ಪರವಾಗಿರುವ ರೈತರನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ನಡೆದೇ ಇಲ್ಲ. ಕೊಬ್ಬಿ ಬೆಳೆದಿರುವ ನಾಯಕರುಗಳಿಗೆ ಮೋದಿಯ ಹೆಸರು ಹೇಳಿ ಚುನಾವಣೆ ಗೆಲ್ಲುವ ಕಲೆ ಗೊತ್ತಿದೆ ಮತ್ತು ಗೆದ್ದ ನಂತರ ಏರಿದ ಏಣಿಯನ್ನು ಒದೆಯುವ ಕಲೆಯೂ ಸಿದ್ಧಿಯಾಗಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಆಂದೋಲನ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹಬ್ಬುತ್ತಿರೋದು. ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲೂ ಗ್ರಾಮವಾಸ್ತವ್ಯ, ರೈತ ಸಮಾವೇಶಗಳು ಎಂಬ ಘೋಷಣೆಯಾದವೇ ಹೊರತು ರೈತರನ್ನು ಮುಟ್ಟುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಾಗಲಿಲ್ಲ. ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲಿ ರೈತ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳಿಲ್ಲ ಎಂದು ಮೂಗು ಮುರಿಯಬೇಡಿ. ಜನವರಿ 26ರ ಕೆಟ್ಟ ಘಟನೆಯ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಬಲುದೊಡ್ಡ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಜನರನ್ನು ಸಂಘಟಿಸುವ ತಾಕತ್ತು ಅವರಿಗಿದೆ ಎಂದಾದರೆ ಈ ವಿಷವನ್ನು ದೇಶಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಹಬ್ಬಿಸುವ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವೂ ಇದೆ ಎಂದರ್ಥ. ಸಕರ್ಾರಗಳಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ, ಲಾಟುಗಟ್ಟಲೆ ದುಡ್ಡು ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಬಾರು-ಪಬ್ಬುಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಲಕಳೆದು ಮೈಮರೆತಿರುವವರಿಗೆ ದೆವ್ವ ಮನೆ ಎದುರು ಬಂದಾಗಲೇ ಎಚ್ಚರವಾಗೋದು. ಯಾರು ಬೇರೆಯ ಪಕ್ಷಗಳಿಂದ ಬಂದಿದ್ದಾರೋ ಅವರು ಮತ್ತೊಂದು ಕಾರಣವನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಈ ಪಕ್ಷವನ್ನೂ ಸಲೀಸಾಗಿ ಬಿಟ್ಟುಹೋಗಬಲ್ಲರು. ಆದರೆ ದಶಕಗಳಿಂದ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕಟ್ಟಿ ಬೆಳೆಸಿದರಲ್ಲ, ಅವರು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಇದು ಎಂತಹ ವಿಷಮ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಎಂದರೆ ಕೊಬ್ಬಿ ನುಗ್ಗುತ್ತಿರುವ ಈ ಗೂಳಿಯ ಕೊಂಬುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಈಗಲೇ ಪಳಗಿಸಲಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ಇದು ಕಳೆದ ಏಳು ವರ್ಷಗಳ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ನುಂಗಿ ನೀರು ಕುಡಿದುಬಿಡಲಿದೆ. ರೈತರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಚಳುವಳಿಗಳು ಅಧಿಕಾರಸ್ಥರನ್ನು ನುಂಗಿಯೇ ಅಂತಿಮ ಗುರಿ ತಲುಪಿರೋದು. ಈ ಚಳುವಳಿಯ ಒಂದೇ ಒಂದು ಸಮಾಧಾನಕರ ಅಂಶವೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ ರೈತರಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಉದ್ಯಮಿಗಳಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿದ್ದಾರೆ.


ಸವಾಲಿನ ದಿನಗಳು ಈಗ ಬಂದಿವೆ. ಜಗ್ನೇಷ್. ಹಾದರ್ಿಕ್, ರೋಹಿತ್, ಕೊರೆಗಾಂವ್ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನಡೆಸಿದ ಹೋರಾಟಗಳೆಲ್ಲ ಹಳ್ಳ ಹಿಡಿದವು. ಇದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭಕ್ಕೆ ಜಾರುವಂಥದ್ದಲ್ಲ. ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನುಳಿಸಲು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಭಾಗವಹಿಸಬೇಕಾದ ಹೊತ್ತು..

ಶ್ರೇಷ್ಠಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲೂ ‘ಛಾತಿ’ ಬೇಕು!

ಶ್ರೇಷ್ಠಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲೂ ‘ಛಾತಿ’ ಬೇಕು!

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಅನೇಕರು ಮತಾಂತರವಾಗುತ್ತಿರುವ ಸುದ್ದಿ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಲವ್ ಜಿಹಾದ್ನ ಭರಾಟೆಯೂ ಜೋರಾಗಿಯೇ ನಡೆದಿದೆ. ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಯೋಗಿ ಆದಿತ್ಯನಾಥರಂತೂ ಮತಾಂತರ ನಿಷೇಧಕ್ಕೆ ಕಾಯಿದೆ ರೂಪಿಸುವ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನೂ ಹೊರಹಾಕಿಯಾಗಿದೆ. ಹಿಂದೂ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಮುಸ್ಲೀಂ ತರುಣರ (ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಎರಡು ಮಕ್ಕಳ ತಂದೆಯಾಗಿರುವವರ) ಪ್ರೇಮಪಾಶಕ್ಕೆ ಬಲಿಬಿದ್ದು ಮತಾಂತರಗೊಂಡು ಮದುವೆಯಾಗುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ತೀವ್ರವಾಗುವಂತೆ; ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರು ಅನಾಮತ್ತು ಕೇರಿ-ಕೇರಿಗಳನ್ನೇ ಆಪೋಶನ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗೇಕೆ? ಹಿಂದೂಧರ್ಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅನ್ಯ ಮತಗಳಿಗೆ ಜನ ಪರಿವತರ್ಿತರಾಗುತ್ತಿರುವುದಾದರೂ ಏಕೆ?

ಒಂದೇ ಧರ್ಮದ ಸತ್ತ್ವ ಅರಿಯದೇ ಮತಾಂತರಗೊಳ್ಳುವವರಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ಆಮಿಷಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗುವವರೂ ಇರಬಹುದು. ಅಕ್ಕಿ-ಬೇಳೆಗೋ, ಕೂಲಿ ಕೆಲಸದ ಕಾರಣಕ್ಕೋ ಮತಾಂತರಗೊಂಡವರು ಬಲು ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಅಲ್ಲಿನ ವಿಚಾರವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆಂದೇನಿಲ್ಲ. ಕಾಲ ಪಕ್ವಗೊಂಡರೆ ಅವರು ಸರಕ್ಕನೆ ಸರಿದು ನಿಂತು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಧರ್ಮದ ಸತ್ತ್ವ ಅರಿಯದೆ ಅನ್ಯ ಮತದ ಥಳಕು-ಬಳುಕಿನ ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ ಮರುಳಾಗಿ ಅತ್ತ ಕಾಲಿಟ್ಟವರು ಮಾತ್ರ ಕಟ್ಟರ್ಪಂಥಿಯಾಗುತ್ತಾರಲ್ಲದೇ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಹೇಳುವಂತೆ ಹಿಂದೂಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಶತ್ರುವಾಗಿಯೂ ನಿಂತುಬಿಡುತ್ತಾರೆ!

ಧರ್ಮದ ಚಿಂತನೆಗೆ ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶವೇ ಇಲ್ಲ. ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಹೋದರೆ ಆರತಿ-ದಕ್ಷಿಣೆಗೆ ಇರುವಷ್ಟು ಮಹತ್ವ ಧಾಮರ್ಿಕ ಚಿಂತನೆಗಳಿಗೆ ಇಲ್ಲ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೆ ಪುರಸೊತ್ತೂ ಇತ್ತೀಚಿನ ಜನರಿಗೆ ಇಲ್ಲವೆನ್ನುವುದು ಬೇರೆ ಮಾತು ಬಿಡಿ. ಆದರೆ ನಾವು ಈ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಬದಲಾಗಬೇಕೆನ್ನುವುದಂತೂ ಖಂಡಿತ ಸತ್ಯ. ವಜ್ರದ ಗಣಿಯ ಒಡೆಯರಾಗಿ ಅದನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುವಲ್ಲಿ ಸೋಲುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎನ್ನುವುದೇ ದುಃಖಕರ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಜನರಿಗೆ ಕಠಿಣವಾದ, ಸವಾಲುಗಳುಳ್ಳ ದಾರಿ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಸೇರಬೇಕಾದ ಗುರಿಯಲ್ಲದೇ ಪ್ರಪಾತಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ; ಸುಖವಾದ ದಾರಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬೇಕು. ಧರ್ಮದ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಇದು ಅಕ್ಷರಶಃ ಸತ್ಯ. ಪಶ್ಚಿಮದ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರೆದುರು ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಧರ್ಮದ ಮೂರು ಮುಖ್ಯ ಅಡಿಪಾಯಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮೊದಲನೆಯದು ಧರ್ಮದ ತಿರುಳು. ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅದೇ ಸತ್ತ್ವ. ಅದರಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನೂ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ತಲುಪಬೇಕೆಲ್ಲಿ ಎಂಬುದರ ವಿವರಣೆಯಿರೋದು. ಇನ್ನು ಇದಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಂತೆ ಎರಡನೇ ಆವರಣವೇ ಪುರಾಣಗಳದ್ದು. ಅದು ತಿರುಳನ್ನು ಲಕ್ಷ್ಯದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬದುಕಿದವರ ಕಥೆಗಳು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಇದರಲ್ಲಿ ಅತಿರಂಜಕತೆಯೂ ಸೇರಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ. ಇನ್ನು ಧರ್ಮದ ಅತ್ಯಂತ ಹೊರ ಆವರಣವೇ ಆಚರಣೆ. ಟೋಪಿ ಹೇಗೆ ಧರಿಸಬೇಕೆಂಬುದರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಹೇಗೆ ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕೆಂಬುದರ ನಿಯಮದವರೆಗೂ ಎಲ್ಲವೂ ಇದರಲ್ಲಿಯೇ ಇರೋದು. ಅಂದರೆ ಆಚರಣೆಯ ಈ ಆವರಣ ಅದೆಷ್ಟು ಹೊರಗಿನದ್ದು ಎಂದರೆ ಸ್ವತಃ ಒಳಗಿನ ತಿರುಳು ಮರೆಯಾಗಿರುವಷ್ಟು. ದುರಂತವೆಂದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕರು ಈ ಆವರಣದೊಳಗೇ ಸಿಲುಕಿ ನಲುಗುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಬಡಿದಾಡುತ್ತ, ರಕ್ತ ಹರಿಸುತ್ತ ಕೊನೆಗೆ ತಿರುಳನ್ನೇ ಪಕ್ಕಕಿಟ್ಟು ಸಿಪ್ಪೆಗಾಗಿ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚುತ್ತೇವೆ. ಹೌದಲ್ಲವೇನು? ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಡಿ.ಜೆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆ ಹೊರ ಆವರಣವನ್ನು ಉಳಿಸಲು ನಡೆಸಿದ ಕದನ ಎನಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಮೂಲವಸ್ತುವನ್ನು ಮರೆತು ಕವಚಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಬೆಲೆ ಕೊಟ್ಟಾಗ ಹೀಗಾಗುತ್ತದೆ ಅಷ್ಟೇ. ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಹೇಳುವಂತೆ ಎಲ್ಲ ಮತಗಳ ತಿರುಳೂ ಒಂದೇ, ಆದರೆ ಅದರ ಕವಚಗಳು ಭಿನ್ನ ಭಿನ್ನ ಸ್ವರೂಪ ಪಡಕೊಂಡಿವೆ ಅಷ್ಟೇ.

ಒಂದು ಧರ್ಮದಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಮತಕ್ಕೆ ಜನರನ್ನು ಸೆಳೆಯುವ ಧಂಧೆ ಮಾಡುವವರೆಲ್ಲ ಈ ಹೊರ ಆವರಣದ ಕಿರಿಕಿರಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಲ ಕಳೆಯುವವರಷ್ಟೆ. ಮತಾಂತರವಾಗುವವರದ್ದೂ ಅದೇ ಕಥೆ. ಒಮ್ಮೆ ತಿರುಳನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದರೆ ಮತ್ತೆ ಆವರಣದ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಗೋಜಿಗೆ ಯಾರೂ ಹೋಗಲಾರರು. ಹಾಗಂತ ಆಚರಣೆ ಬೇಡವೆಂದಲ್ಲ. ಅದೂ ಮೆಟ್ಟಿಲಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನೇ ಭಗವಂತನಲ್ಲಿಗೆ ಒಯ್ಯಬಲ್ಲುದು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿಲ್ಲಬಾರದು ಅಷ್ಟೇ. ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಈ ಕುರಿತಂತೆ ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತ ‘ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಆರಾಮದಾಯಕ ಮತ-ಪಂಥವೇ ಬೇಕು’ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಎಲ್ಲ ವೈಭವಗಳನ್ನೂ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಲೇ ಅವರು ಭಗವಂತನಿಗೆ ಪ್ರಿಯರಾಗಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ. ವಿವೇಕಾನಂದರ ಬಳಿ ಬಂದ ಪಶ್ಚಿಮದ ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳೊಬ್ಬಳು ‘ಭಗವಂತನನ್ನು ಕಾಣಲು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು’ ಎಂದಳಂತೆ. ಸಾಕಷ್ಟು ಸಂಪತ್ತು, ಪ್ರತಿಭೆ, ಆಳು-ಕಾಳು, ಮಕ್ಕಳು-ಮರಿಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಆಕೆ ಹಿಂದೂ ಪಥದಲ್ಲಿ ಸುಲಭವಾದುದೇನಾದರೂ ದಕ್ಕಬಹುದೇನೋ ಎಂದರಸಿ ಬಂದಿದ್ದಳು. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೇ ನಿನ್ನ ಸಮಸ್ತ ವೈಭವ, ಸಂಸಾರವನ್ನೆಲ್ಲ ತ್ಯಜಿಸಿದರೆ ಭಗವಂತ ದೊರೆಯುತ್ತಾನೆಂದು ತ್ಯಾಗದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟರು. ಅದೂ ಸರಿಯೇ ಬಿಡಿ. ವಸ್ತುವೊಂದು ಬೇಕೆಂದು ಮಗುವೂ ಹಠ ಹಿಡಿಯದಿದ್ದರೆ ತಾಯಿಯಾದವಳೂ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಜಗಜ್ಜನನಿ ಕರಗುವಳೇನು? ವಿವೇಕಾನಂದರ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಆ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳು ಪ್ರಭಾವಿತಳಾಗುವುದಿರಲಿ ಅವರ ಬಳಿ ಬರುವುದನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟಳು. ಮುಂದೊಮ್ಮೆ ಸಿಕ್ಕಾಗ ‘ನನ್ನ ಸಂಪತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ, ಆಸ್ತಿಯಲ್ಲೇ ಭಗವಂತನನ್ನು ಕಾಣುವ ಉಪಾಯ ಇದ್ದರೆ ಬೇಕು’ ಎಂದಿದ್ದಳಂತೆ! ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಭೋಗಿಸಲು ಪೂರ್ಣ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ನೀಡುವ ಮಾರ್ಗ ಬೇಕು. ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಮದುವೆಯಾಗಬೇಕೆನ್ನುವ ಸಿನಿಮಾ ನಟರು ಮತಾಂತರವಾಗುವುದೇಕೆ ಗೊತ್ತಾಯಿತಲ್ಲ! ಮನಸೋ ಇಚ್ಛೆ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಲು, ಬೇಕಿದ್ದನ್ನು ತಿಂದು ಕುಪ್ಪಳಿಸಲು ಒಂದು ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲವೆಂದೇ ಮತ್ತೊಂದರೆಡೆಗೆ ಧಾವಿಸುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ನಾವು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಗೆಯ ಮುದ್ರೆಯೊತ್ತುವ ಮತಗಳಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಬೇಡಿಕೆ ಇದ್ದೇ ಇದೆ. ಕಳ್ಳನೊಬ್ಬನಿಗೆ ‘ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡುವುದು ಸರಿ’ ಎನ್ನುವ ಪಂಥ ಯಾವಾಗಲೂ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಡ್ರಗ್ಸ್ ಧಂಧೆಯಲ್ಲಿರುವವರಿಗೂ!

ಭೌತಿಕ ಸುಖವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಭಗವಂತನೆಡೆಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಒಯ್ಯಲು ಧರ್ಮ ಬೇಕು ಅಷ್ಟೇ. ತ್ಯಜಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವಾದರೂ ಆ ಸುಖವನ್ನು ಮೀರಿದ ಆನಂದವಿದೆ ಎಂದಾದರೂ ಹೇಳುವವರು ಬೇಕಲ್ಲ. ಇರುವ ಸಂಪತ್ತನ್ನೆಲ್ಲ ಕೂಡಿಟ್ಟು ಅರಚುವುದು, ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಗೆದ್ದು ಮೆರೆದಾಡಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು, ಕೊನೆಗೆ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಸುಸ್ತಾಗುವವರೆಗೆ ಬಳಸಿ, ಅವು ಶಕ್ತಿ ಹೀನವಾದಾಗ ಕಣ್ಣೀರಿಡುವುದು.. ಇವೆಲ್ಲ ಸಹಜ ಬದುಕು. ಊಟ, ನಿದ್ರೆ, ಮೈಥುನಗಳು ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗಿರುವಂತೆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೂ ಇದೆ. ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯ ಇದರಿಂದ ಮೇಲೇರಬೇಕು ಅಷ್ಟೇ ಅಂತ ಮನುಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲೂ ಹೇಳಲಾಗಿದೆಯಲ್ಲ; ಧರ್ಮ ಹೀಗೆ ಮೇಲೇರುವ ದಾರಿ ತೋರುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಅಷ್ಟೇ. ಓಶೋ ಸಂಭೋಗದಿಂದ ಸಮಾಧಿಗೆ ಎನ್ನುವಾಗ ಲೈಂಗಿಕ ಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲಿಯೇ ರಮಿಸುತ್ತಿರಿ ಎನ್ನುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಅದನ್ನು ಮೀರಿದ ಆನಂದದ ಕಡೆಗೆ ತುಡಿತ ಹೊಂದಿ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ದುರಂತವೆಂದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಅವರ ಮಾತಿನ ಮೊದಲರ್ಧದ ಕಡೆಗೆ ಆಕಷರ್ಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ದ್ವಿತೀಯಾರ್ಧವನ್ನು ಜಾಣತನದಿಂದಲೇ ಮರೆತು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅದರ ಆಚರಣೆ ಬಲು ಕಷ್ಟ ಅಂತ. ಯಾವ ಮತಗಳು ಮೊದಲಾರ್ಧವನ್ನೇ ಹೆಚ್ಚು ಚಚರ್ಿಸುತ್ತವೋ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರೆಲ್ಲ ಅತ್ತ ಬೇಗ ಆಕಷರ್ಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಇದನ್ನುಳಿದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಾರ್ಗವಿದೆ ಎನ್ನುವವರ ವಿರುದ್ಧ ಆಕ್ರೋಶಭರಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಕೊನೆಗೆ ಅವರನ್ನೂ ತಮ್ಮ ಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ಕರೆತರಲು ಯತ್ನಿಸಿ ಅವರು ಒಪ್ಪದೇ ಹೋದಾಗ ಕೊಲ್ಲುವ-ಕಡಿಯುವ ನಿರ್ಣಯ ಕೈಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಹಿಂದೂಧರ್ಮ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವುದೇ ಇಲ್ಲಿ. ಕೆಲವು ಮತ-ಪಂಥಗಳಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವೇ ಯುದ್ಧವೆನಿಸಿಕೊಂಡರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧವೂ ಧರ್ಮದ ಆಚರಣೆಯ ಭಾಗವಾಗಿರುವಂತೆ ಹೇಳಿಕೊಡಲಾಗುತ್ತದೆ! ಆದರೆ ಯಾರು ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ದಾಸರಾಗಿದ್ದು ಅದನ್ನೇ ಬದುಕೆಂದು ಭಾವಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೋ ಅವರನ್ನು ಅದರಿಂದ ಹೊರತಂದರೆ ನಿಶ್ಚಿತ ಸಾವು! ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾ, ‘ಅನುಕಂಪದಿಂದ ನೀವೇನಾದರೂ ಹಂದಿಯನ್ನು ಊರಿನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ಯೂಟಿಪಾರ್ಲರ್ಗೆ ಒಯ್ದರೆ ಅದು ಹಂದಿಯ ಪಾಲಿಗೆ ಸಾವೇ ಸರಿ’ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ! ಬಹುಶಃ ಅಲ್ಲಿಂದಲೂ ಮುಕ್ತಿಗೆ ಮಾರ್ಗ ಹುಡುಕಿ ತೋರುವ ಪ್ರಯತ್ನವಷ್ಟೇ ಆಗಬೇಕೇನೋ! ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಪರಮಹಂಸರು ಮೀನು ಮಾರುವ ಹೆಂಗಸಿನ ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಾ, ಪಕ್ಕದೂರಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ತಂಗುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಉಂಟಾದಾಗ ಆಕೆಗೆ ಮೆತ್ತನೆಯ ಹಾಸಿಗೆ ನೀಡಲಾಗಿದ್ದರೂ ನಿದ್ದೆ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲವಂತೆ. ಮೀನು ಮಾರುವ ಬುಟ್ಟಿಯನ್ನು ದಿಂಬಿನ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮಲಗಿದಾಗಲಷ್ಟೇ ಆಕೆ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿದ್ದಂತೆ, ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ನಾವೆಲ್ಲ ಹಾಗೆಯೇ ಮೀನು ಮಾರುವ ಆ ಹೆಂಗಸಿನಂತೆ. ಭಾರತೀಯ ಪರಂಪರೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಿಚಾರಗಳನ್ನೇ ಧಾರೆಯೆರೆದರೂ ನಾವು ಮಾತ್ರ ಆಕರ್ಷಣೀಯವೆನಿಸುವ ಮೀನಿನ ಬುಟ್ಟಿಯೊಂದಿಗೇ ಬದುಕು ಸವೆಸಲು ಹಾತೊರೆಯುತ್ತೇವೆ. ಇಂತಹ ಬದುಕಿಗೆ ಪೂರಕವಾದುದನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುತ್ತ, ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತ ನಡೆಯುತ್ತೇವೆ.

ಈ ಕಾರಣಕ್ಕೇ ಸ್ವರ್ಗ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನಿಗೂ ಆಕರ್ಷಣೀಯವಾಗಿ ಕಾಣೋದು. ಜಗತ್ತಿನ ಬಹುಪಾಲು ಜನರಿಗೆ ನಮ್ಮನ್ನೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿರಬಹುದಾದ ದೇವರ ಕುರಿತ ಚಿಂತೆಗಿಂತ ನಮ್ಮಂತೆ ಆತನ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಭಾಗವಾಗಿರುವ ಸ್ವರ್ಗ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುವುದರದ್ದೇ ಚಿಂತೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅನಂತ ವೈಭೋಗದ ನಿಧಿಯಲ್ಲವೇ ಅದು! ಮೀನಿನ ಬುಟ್ಟಿ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದರೂ ಬೇಕೇ ಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೆ ಹಲವು ಮತ-ಪಂಥಗಳು ತಮ್ಮ ಅನುಯಾಯಿಗಳಿಗೆ ಶಾಶ್ವತ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಶಾಶ್ವತ ನರಕವನ್ನು ತೋರಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ‘ನಾನು ಮತ್ತು ನಾನು ಬರೆದ ಪುಸ್ತಕ ಹೇಳಿದಂತೆ ಕೇಳಿದರೆ ಸ್ವರ್ಗಸುಖ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ನರಕದಲ್ಲಿ ಬೇಯಬೇಕು’ ಎಂಬ ಮಾತು ಅದೆಷ್ಟು ಗಾಬರಿ ಹುಟ್ಟಿಸುವುದೆಂದರೆ; ಇಲ್ಲಿ ಮೀನು ಮಾರಿ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಬದುಕು ನಡೆಸುವುದು ಬಿಟ್ಟು ಸತ್ತ ಮೇಲೂ ಮೀನಿನ ಬುಟ್ಟಿ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಯೇ ಇರುವಂತೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಇಂಥವರಿಂದಾಗಿಯೇ ಜಗತ್ತು ಸಂಕಟದಲ್ಲಿರೋದು. ಇಂದಿನ ಅಶಾಂತಿ-ದುಃಖ, ಸಾವು-ನೋವು, ಬೆಂಕಿ-ಕಾಡ್ಗಿಚ್ಚುಗಳೆಲ್ಲ ಇಂಥವರದ್ದೇ ಕೊಡುಗೆ. ಹಾಗಂತ ನಾನು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ನೋಡಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆಂದು ಹೇಳುವ ಒಬ್ಬನೂ ಇದುವರೆವಿಗೆ ಅವರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ನರಕದಲ್ಲಿ ಬೆಂದು ಬೆಂಡಾಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಹೇಳಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅದರ ಆಕಾಂಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಭಯಗಳು ಮಾತ್ರ ಇಂಗಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ಒಂದಿಡೀ ಜನಾಂಗವನ್ನು ಹೀಗೆ ಕಾಣದ ವಸ್ತುವಿನ ಆಮಿಷ ತೋರಿಸಿ ಮುನ್ನಡೆಸುವ ನಾಯಕ ಅಸಾಮಾನ್ಯನೇ ಸರಿ.

ಹಿಂದೂಧರ್ಮ ಭಿನ್ನವೆನಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲಿ. ಸ್ವರ್ಗ-ನರಕಗಳ ಕಲ್ಪನೆ ಇಲ್ಲಿಯೂ ಇದೆಯಾದರೂ ಅನ್ಯಮತಗಳಂತೆ ಅವು ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ತಾನು ಭುವಿಯ ಮೇಲಿರುವಾಗ ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮಕ್ಕನುಸಾರವಾಗಿ ಮರುಜನ್ಮ ಪಡೆದು ಭುವಿಗೇ ಮರಳುತ್ತಾನೆ. ಹಿಂದಿನ ಕರ್ಮಗಳ ಫಲ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಸನ್ಮತಿಗಳಿಂದ ಪ್ರೇರಣೆ ಪಡೆದು ಈ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗುವ ಮಾರ್ಗ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನವನ್ನು ತನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅವನನ್ನು ಹೊರಗಿನ ಪ್ರಪಂಚ ಬಾಧಿಸಲಾರದು, ಸಂಪತ್ತು ಸೆಳೆಯಲಾರದು; ಆಳು-ಕಾಳು, ಮಕ್ಕಳು-ಮರಿಗಳು ಅವನನ್ನು ಬಂಧಿಸಲಾರವು. ಅವನು ಯಾರಿಗೂ-ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಹೆದರದವನಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ ಏಕೆಂದರೆ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ತನ್ನನ್ನೇ ಕಾಣಲಾರಂಭಿಸುತ್ತಾನೆ!

ಹಾಗಂತ ಇವ್ಯಾವುವೂ ಕಾಣದೇ ಇದ್ದ ಭ್ರಾಮಕ ಕಲ್ಪನೆಗಳಲ್ಲ. ಈ ಗುರಿ ತಲುಪಲು ಬೇಕಾದ ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಮಾರ್ಗಸೂಚಿ ಇದೆ. ಅದನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಕಂಡುಕೊಂಡ ಮಹಾತ್ಮರು ಆಗಿ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ; ನಮ್ಮ ನಡುವೆಯೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಅವರನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ, ಅದೇ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಛಾತಿಯಷ್ಟೇ ನಮಗೆ ಬೇಕಾಗಿದೆ!

ಆಲೋಚನಗೆ ಅವಕಾಶವಿರುವುದು ಹಿಂದೂಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ!

ಆಲೋಚನಗೆ ಅವಕಾಶವಿರುವುದು ಹಿಂದೂಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ!

‘ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಪಶ್ಚಿಮದ ಮಾದರಿಯ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಸಾಕಷ್ಟು ಪಡೆದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಧರ್ಮದ ಎ ಬಿ ಸಿಯೂ ಗೊತ್ತಿರಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲ. ಅವನನ್ನು, ನಿನಗೆ ಆತ್ಮವನ್ನು ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಆತ್ಮವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಮುಂದುವರೆದಿರುವಿಯಾ? ಆತ್ಮವನ್ನು ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆಯೇ? ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಕೇಳಿ ನೋಡಿ. ಉತ್ತರ ಇಲ್ಲವೆಂದಾದಲ್ಲಿ ಆತನ ಪಾಲಿನ ಧರ್ಮ ಬರಿ ಮಾತು, ಪುಸ್ತಕ ಮತ್ತು ವೈಭವದ ಬದುಕು ಅಷ್ಟೇ’. ಹಾಗೆಂದು ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಪಶ್ಚಿಮದ ಜನರೆದುರು ಉದ್ಘೋಷಿಸಿದ್ದರು. ಹೀಗೆ ಹೇಳುವುದು ಅಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸುಲಭವಾಗಿತ್ತೆಂದು ಭಾವಿಸಬೇಡಿ. ತನ್ನ ಪ್ರಾಪಂಚಿಕ ಗೆಲುವುಗಳಿಂದ, ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಸಾಧನೆಗಳಿಂದ ಮೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಪಶ್ಚಿಮಕ್ಕೆ ತನ್ನನ್ನು ಮೀರಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತೊಂದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ದುರಹಂಕಾರ ತುಂಬಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಈ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಬಳಸಿಕೊಂಡ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಮತದ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿಯೇ ಈ ವೈಭವ ಎಂದು ನಂಬಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರಲ್ಲದೇ ಅದನ್ನೇ ಪದೇ-ಪದೇ ಹೇಳುತ್ತಾ ಇತರರನ್ನೂ ನಂಬಿಸುವ ಧಾವಂತದಲ್ಲಿದ್ದರು. ಹಾಗೆಂದೇ ನಡೆದದ್ದು ಸರ್ವಧರ್ಮ ಸಮ್ಮೇಳನ! ಪಶ್ಚಿಮದ ಭೌತಿಕ ಸಾಧನೆಗಳ ನಡುವೆ ಧರ್ಮವನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕಾಗಿಯೇ ವಿಶ್ವಧರ್ಮ ಸಮ್ಮೇಳನ ನಡೆದಿದ್ದು. ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ವಿಶ್ವಭ್ರಾತೃತ್ವದ ಚಿಂತನೆ ಇದ್ದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರೂ ನಿಸ್ಸಂಶಯವಾಗಿ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಮತದ ಸಾರ್ವಭೌಮತೆಯನ್ನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುವುದು ಸಮ್ಮೇಳನದ ಅಂತರಂಗದ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿತ್ತು. ಅನೇಕ ಚಚರ್ುಗಳು ಈ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಮತಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲದ ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಸಮಾನ ವೇದಿಕೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಕುರಿತಂತೆ ಆಕ್ಷೇಪ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿ ಸಮ್ಮೇಳನವನ್ನೇ ಧಿಕ್ಕರಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದವು. ಸಮ್ಮೇಳನದ ಆಯೋಜನೆಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಲ್ಲೊಬ್ಬರು ಆ ಎಲ್ಲ ಮತಗಳನ್ನೂ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ತಮ್ಮ ಮತದ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಲು ಇದಕ್ಕಿಂತ ಒಳ್ಳೆಯ ಅವಕಾಶ ದೊರೆಯದೆಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದರೂ ಕೂಡ. ತಾನೊಂದು ಬಗೆದರೆ, ದೈವವೊಂದು ಬಗೆಯಿತು ಎನ್ನುತ್ತಾರಲ್ಲಾ, ಕೊನೆಗೆ ಆದದ್ದು ಅದೇ. ಹಿಂದೂಧರ್ಮದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾಗಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವವೇಕಾನಂದರು ಹಿಂದೂಧರ್ಮವನ್ನಂತೂ ಪ್ರಭಾವಿಯಾಗಿಯೇ ಜಗತ್ತಿನ ಮುಂದೆ ಮಂಡಿಸಿದರು ನಿಜ. ಅದರೊಟ್ಟಿಗೆ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರ ಮುಖಕ್ಕೆ ಕನ್ನಡಿ ಹಿಡಿದು ಅವರ ಯೋಗ್ಯತೆಯನ್ನೂ ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಟ್ಟರು! ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರ ಮಾತುಗಳು ಮನನಯೋಗ್ಯ.

ಹಿಂದೂಗಳನ್ನು ಮೂತರ್ಿಪೂಜಕರೆಂದು ನಿಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರಿಗೆ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಹಿಂದೂಗಳ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟ ರೀತಿ ಅನನ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ‘ಬ್ಯಾಬಿಲೋನಿನ, ರೋಮನ್ನಿನ ಮೂತರ್ಿ ಪೂಜನೆಯಂತೆ ಹಿಂದೂಗಳದ್ದಲ್ಲ. ವಿಗ್ರಹದ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತಿರುವ ಹಿಂದೂ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ಹೀಗೆ ಆಲೋಚಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ, ನಾನೇ ಅವನು. ನನಗೆ ಸಾವೂ ಇಲ್ಲ, ಹುಟ್ಟೂ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಅನಂತ ಅಸ್ತಿತ್ವ, ಅನಂತ ಆನಂದ ಮತ್ತು ಅನಂತ ಜ್ಞಾನ. ನಾನು ಪುಸ್ತಕದ ಚೌಕಟ್ಟಿಗೆ ಒಳಪಟ್ಟಿಲ್ಲ. ತೀರ್ಥಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ಚೌಕಟ್ಟಿಗೂ ಒಳಪಟ್ಟಿಲ್ಲ. ನಾನೇ ಸಚ್ಚಿದಾನಂದ, ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆತ ಪದೇ ಪದೇ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಹೇ ಭಗವಂತ, ನಾನು ಹುಲುಮಾನವ. ನಿನ್ನನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವೂ ನನ್ನಲ್ಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆನಂತರ ತನ್ನ ಕಣ್ನನ್ನು ತೆರೆದು ಎದುರಿಗಿರುವ ಮೂತರ್ಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಎಲ್ಲ ಮುಗಿದಮೇಲೆ, ಹೇ ಭಗವನ್, ಈ ರೀತಿಯ ಅಪರಿಪೂರ್ಣ ಪೂಜೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿಬಿಡು ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.’ ಹೀಗೆಂದು ಹೇಳುವ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರ ದೂಷಣೆಯ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ಟೀಕಿಸುತ್ತಾರೆ. ಭಾರತೀಯರನ್ನು ಮನಸೋ ಇಚ್ಛೆ ದೂಷಿಸುವ ಈ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಮಿಷನರಿಗಳು, ಮೂತರ್ಿಪೂಜಕರು ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನಲೂ ಹೇಸುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಡುತ್ತಾರಲ್ಲದೇ, ಮುಸಲ್ಮಾನರೆದುರಿಗೆ ಇಂಥದ್ದನ್ನು ಹೇಳುವ ತಾಕತ್ತು ಅವರಿಗಿಲ್ಲ ಏಕೆಂದರೆ ಅವರ ಕತ್ತಿಗಳು ಆಗಿಂದಾಗ್ಯೆ ಝಳಪಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಅರಿವಿದೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ಲೇವಡಿಯನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆದಾಗ ‘ಹಿಂದುವಾದವನು, ಮೂರ್ಖರು ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ನಕ್ಕು ಮುನ್ನಡೆದುಬಿಡುತ್ತಾನೆ’ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಮಿಷನರಿಗಳೆದುರಿಗೆ ನಿಂತು ಸ್ವಾಮೀಜಿ, ‘ನೀವು ನಿಂದಿಸಲು ಮತ್ತು ಟೀಕಿಸಲೆಂದೇ ಜನರನ್ನು ತರಬೇತುಗೊಳಿಸುತ್ತೀರಿ. ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ನಾನೇನಾದರೂ ಒಳಿತಿನ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ನಿಂದಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ನೀವು ಕುದ್ದು ಹೋಗುತ್ತೀರಿ. ನಾವು ಅಮೇರಿಕನ್ನರು. ನಾವು ಜಗತ್ತಿನ ಯಾರನ್ನು ಬೇಕಿದ್ದರೂ ಟೀಕಿಸುತ್ತೇವೆ, ನಿಂದಿಸುತ್ತೇವೆ, ಶಾಪವನ್ನೂ ಹಾಕುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮುಟ್ಟಬೇಡಿ, ಎನ್ನುತ್ತೀರಿ’ ಎಂದು ಹಂಗಿಸುತ್ತಾರೆ!

ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಇಷ್ಟಕ್ಕೇ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ಮತ-ಪಂಥಗಳ ಜಾತಕವನ್ನೇ ಜಾಲಾಡಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ ‘ನಿಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರು ಹೇಗೆ ಮತಾಂತರಗೊಂಡರೆಂಬುದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆ. ಅವರು ಮತಪರಿವರ್ತನೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕಿತ್ತು, ಇಲ್ಲವೇ ಸಾಯಬೇಕಿತ್ತು ಅಷ್ಟೆ. ಮುಸಲ್ಮಾನರಿಗಿಂತ ನೀವು ಹೆಚ್ಚಿನದ್ದೇನು ಮಾಡಬಲ್ಲಿರಿ ಹೇಳಿ? ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ಎನ್ನುವಿರಿ ಏಕೆಂದರೆ, ನಾವು ಇತರರನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬಹುದು ಎನ್ನುವುದಷ್ಟೇ ನಿಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿ. ಅರಬ್ಬರೂ ಅದನ್ನೇ ಹೇಳಿದರು. ಅದನ್ನೇ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡರು. ಆದರೆ ಈಗವರು ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ? ಹೀಗೆ ಮೆರೆದ ರೋಮನ್ನರು ಈಗೆಲ್ಲಿ? ಯಾರು ಶಾಂತಿಗಾಗಿ ಬದುಕಿದರೋ ಅವರು ಭುವಿಯನ್ನು ಆನಂದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಉಳಿದವೆಲ್ಲಾ ಮರಳ ಮನೆಯಂತೆ. ದೀರ್ಘಕಾಲ ಉಳಿಯಲಾರದು’ ಹಾಗೆಂದು ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಮುಂದುವರೆದು ಸ್ವಾಮೀಜಿ ‘ಇಸ್ಲಾಂ ತನ್ನ ಅನುಯಾಯಿಗಳಿಗೆ ತನ್ನ ಮತವೊಪ್ಪದವರನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಅನುಮತಿಸುತ್ತದೆ. ಕುರಾನಿನಲ್ಲಿ, ಇಸ್ಲಾಮಿನಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಇರಿಸದವನನ್ನು ಮತ್ತು ಈ ಮತವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸದವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಿರಿ ಎಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿದೆ. ಅವರನ್ನು ಬೆಂಕಿಗೆಸೆಯಬೇಕು, ಕತ್ತಿಯಿಂದ ತುಂಡರಿಸಬೇಕು ಎಂದೂ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈಗ ನಾವೇನಾದರೂ ಮುಸಲ್ಮಾನನಿಗೆ ಇದು ತಪ್ಪೆಂದು ಹೇಳಿದರೆ ಆತ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ. ನನ್ನ ಪುಸ್ತಕ ಇದನ್ನು ಹೇಳಿದೆ ಎಂದೂ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರು ಮಧ್ಯೆ ಬಂದು, ನನ್ನ ಪುಸ್ತಕ ನಿನ್ನ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕಿಂತ ಹಳೆಯದು ಎಂದರೆ, ಬುದ್ಧನ ಅನುಯಾಯಿಗಳು ನಡುವೆ ನುಸುಳಿ, ನಮ್ಮ ಪುಸ್ತಕ ನಿಮ್ಮದ್ದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಪ್ರಾಚೀನ ಎಂದು ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಹಿಂದೂವೇನು ಕಡಿಮೆಯೇ? ಆತ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತಲೂ ಪ್ರಾಚೀನವಾದ್ದು ನನ್ನ ಪುಸ್ತಕ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು ಒಳಿತಲ್ಲ. ಕ್ರಿಸ್ತನ ಅನುಯಾಯಿಗಳು ಸರ್ಮನ್ ಆನ್ ದ ಮೌಂಟ್- ಇದನ್ನು ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದರೆ, ಮುಸಲ್ಮಾನರು ಕುರಾನಿನ ನೀತಿಗಳೇ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಇವರಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ನಿಣರ್ಾಯಕ ಪಾತ್ರ ಯಾರು ವಹಿಸಬೇಕು? ತೃತೀಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ಆಗಬೇಕಲ್ಲವೇ? ಮತ್ತು ಅದು ಇನ್ನೊಂದು ಇಂಥದ್ದೇ ಪುಸ್ತಕ ಆಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಅದು ವೈಶ್ವಿಕವಾಗಿರಬೇಕು. ಪ್ರಜ್ಞೆಗಿಂತಲೂ ವಿಶ್ವವ್ಯಾಪಿಯಾಗಿರುವುದು ಮತ್ಯಾವುದಿರಲು ಸಾಧ್ಯ? ಆದರೆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಈ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನೊಪ್ಪದ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರು, ಪಾದ್ರಿಗಳ ಒಕ್ಕೂಟವೇ ನಿರ್ಣಯಿಸಬಲ್ಲದು ಎಂದು ವಾದಿಸುತ್ತಾರೆ. ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನ ವಿಚಾರ ದುರ್ಬಲವೆನ್ನುವುದಾದರೆ ಗುಂಪುಗೂಡಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ವಿಚಾರ ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ದುರ್ಬಲವೆನ್ನುವುದನ್ನು ಮರೆಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಮನುಕುಲ ತನ್ನ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ನಾಸ್ತಿಕವಾದಿಯಾಗುವುದು, ಯಾವುದೋ ಗುಂಪಿನ ಆದೇಶವನ್ನು ಸುಖಾಸುಮ್ಮನೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಆಸ್ತಿಕನಾಗಿ ಲಕ್ಷಾಂತರ ದೇವರುಗಳನ್ನು ನಂಬುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮೇಲು’ ಹೀಗೆನ್ನುವ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾದ್ದು ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರೆದುರು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ಇನ್ನೊಂದು ಭಾಷಣದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವೊಂದರ ಮೂರು ಮುಖ್ಯ ಸಂಗತಿಗಳೆಡೆಗೆ ಎಲ್ಲರ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತಾರೆ. ಮೊದಲನೆಯದ್ದು ತತ್ವ, ಎರಡನೆಯದ್ದು ತತ್ವಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾದ ಪುರಾಣ ಮತ್ತು ಮೂರನೆಯದ್ದು ಆಚರಣೆ. ಯಾವ ಮತ-ಪಂಥಗಳೆಡೆಗೆ ಗಮನ ಹರಿಸಿದರೂ ಈ ಮೂರೂ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯದ ಪ್ರಕಾರ ಹೊರ ಆವರಣವಾದ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಬಹುತೇಕರು ಮಗ್ನರಾಗುವುದಲ್ಲದೇ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಕಚ್ಚಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಇತರರನ್ನು ಮತಾಂತರಗೊಳಿಸುವ ಧಾವಂತವಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ, ತಮ್ಮ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಹೇರಬಯಸುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರು ಮಾತ್ರ. ತಮ್ಮ ಪುರಾಣ ಕಥೆಗಳನ್ನೇ ಅನಾಮತ್ತು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆನ್ನುವ ಧಾಷ್ಟ್ರ್ಯ ಅವರಿಗಿದೆ. ಆಚರಣೆ ಮತ್ತು ಈ ದಂತಕಥೆಗಳ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಷ್ಟೂ ಧರ್ಮದ ತತ್ವ ಚಿಂತನೆಯಿಂದ ದೂರವಾಗಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಹೋದಷ್ಟೂ ಬಾಹ್ಯಾಚರಣೆಗಳೆಲ್ಲ ಕುಸಿದುಬೀಳುತ್ತವೆ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಹೇಳುವ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಪಶ್ಚಿಮದ ಜನರನ್ನು ಮೂಲಸತ್ವದತ್ತ ಸೆಳೆದು, ‘ಕ್ರಿಸ್ತನ ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ ಮರಳಿ, ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿಮ್ಮ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ ಅಡಗಿದೆ’ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಡಲು ಮರೆಯುವುದಿಲ್ಲ!

ಸರ್ವಧರ್ಮ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದಲೇ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರು ಬರಬರುತ್ತಾ ಎದುರು ನಿಲ್ಲಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಸಂಘಟಕರಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖನಾದ ಬೊರೊಸ್ ವಿವೇಕಾನಂದರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಅಭೂತಪೂರ್ವ ಗೌರವವನ್ನು ಬಲು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದಲೇ ಬಣ್ಣಿಸಿದ್ದು ನಿಜವಾದರೂ ಆನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮದ್ರಾಸಿಗೆ ಬಂದು ವಿವೇಕಾನಂದರ ಕುರಿತಂತೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಸುಳ್ಳುಗಳ ಪ್ರಚಾರವನ್ನು ಮಾಡಿದ. ಇದು ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಕ್ರಿಸ್ತಮತದ ಮೇಲೆ ಉಂಟುಮಾಡಿದ ಆಘಾತದ ಅಡ್ಡಪರಿಣಾಮವಾಗಿತ್ತು ಅಷ್ಟೆ! ಅಂದಿನ ಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದು ವಿವೇಕಾನಂದರ ಭಾಷಣದ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಬಣ್ಣಿಸುತ್ತಾ ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಲು ಜನ ಧಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪರಿಯನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ. ಅದರ ಮುಕ್ಕಾಲುಪಾಲು ಅಮೆರಿಕನ್ ಸ್ತ್ರೀಯರೇ ಇದ್ದುದನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ ಕೂಡ. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಭವಿಷ್ಯದ ಪೀಳಿಗೆಯನ್ನು ವೈಚಾರಿಕವಾಗಿಸಲು ಮಾಡಿದ ಪ್ರಯಾಸ ಎಂಥದ್ದೆಂಬುದು ಅರಿವಾಗುವುದು ಆಗಲೇ. ಹಾಗಂತ ಅವರು ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅಷ್ಟೇ ತಮ್ಮ ವಿಚಾರವನ್ನು ಮುಟ್ಟಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ವಿಜ್ಞಾನದ ಸಹಕಾರ ಪಡೆದು ಧಾಮರ್ಿಕ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಮನಮುಟ್ಟುವಂತೆ ವಿವರಿಸಿದರು. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಂದೇ ಮತಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿಬಿಡುವ, ಒಂದೇ ರೀತಿ ಕಾಣುವಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಡುವ, ಒಂದೇ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು, ಒಬ್ಬನೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ಏಕರೂಪತೆ ತರುವ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರ, ಮುಸಲ್ಮಾನರ ವಾದವನ್ನು ಅವರು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಖಂಡಿಸಿದರು. ಈ ರೀತಿಯ ಏಕರೂಪತೆ ಅಸಾಧ್ಯವೆಂದುದಲ್ಲದೇ ಭಿನ್ನತೆ ಇರುವುದರಿಂದಲೇ ಸೃಷ್ಟಿ ಇದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿದರು. ಕೋಣೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಶಾಖವಿದೆ ಎಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ. ಅದು ಶಾಖವಿಲ್ಲದೆಡೆಗೆ ಹರಿಯುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿಯೇ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಹಾಗೆ ಶಾಖ ಹರಿಯುವುದು ನಿಂತಿತೆಂದರೆ ಆ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನು ಶಾಖದ ಅನುಭೂತಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲವೆಂದೇ ಅರ್ಥ. ಹಾಗೆಯೇ ಭಿನ್ನತೆ ಇರುವುದರಿಂದಲೇ ನಮಗೆ ಎಲ್ಲ ಸಂಗತಿಗಳು ಅರಿವಿಗೆ ಬರುತ್ತವೆ. ಏಕರೂಪತೆ ತಾಳಿದೊಡನೆ ಅನುಭವ ಕಳೆದುಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ, ಎನ್ನುವ ಮೂಲಕ ಎಲ್ಲರೂ ಕ್ರಿಸ್ತನನ್ನು ಅನಸರಿಸಿಬಿಡಬೇಕೆಂಬ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರ ಧಾವಂತಕ್ಕೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕಿದ್ದರು. ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಂತೂ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಹೆಚ್ಚು-ಹೆಚ್ಚು ಮತ-ಪಂಥಗಳಾದಷ್ಟೂ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಒಳಿತೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೇ ಸಾರಿದ್ದರು. ಅವರ ಪ್ರಕಾರ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ತಾನೇ ಒಂದು ಮತವಾದರೆ ಅದು ನಾಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಏಕತೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಘಂಟಾಘೋಷವಾಗಿ ಸಾರಿದ್ದರು.

ಈ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನಾವು ಪೂಜಿಸುವ 33 ಕೋಟಿ ದೇವರುಗಳನ್ನು, ನಮ್ಮ ವಿಭಿನ್ನ ಆಲೋಚನೆಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿ. ಹಿಂದೂಧರ್ಮ ನಮಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಭಗವಂತನ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ನಮಗಿರುವ ದಿವ್ಯ ಮಾರ್ಗ ಎಂಥದ್ದೆಂಬುದರ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಬಲುಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿಯೇ ಹಿಂದೂಧರ್ಮ ಇತರೆಲ್ಲ ಮತಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಎಷ್ಟು ವೈಚಾರಿಕವಾದ್ದು ಮತ್ತು ಪರಿಪೂರ್ಣವಾದ್ದು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಪಶ್ಚಿಮದ ಸಮಾಜದ ಮುಂದಿಟ್ಟರಲ್ಲ, ಅದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಆಕರ್ಷಣೀಯವಾದ್ದು. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ, ಅಲ್ಲಿನವರೇ ಅದನ್ನು ಬಲುಬೇಗ ಅಥರ್ೈಸಿಕೊಂಡು ಜೀಣರ್ಿಸಿಕೊಂಡರು. ನಾವಿನ್ನೂ ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇವೆ!

ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್ ದೇವರನ್ನು ನಂಬುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇ?!

ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್ ದೇವರನ್ನು ನಂಬುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇ?!

1930. ಗದರ್ ಪಾಟರ್ಿಯ ಬಾಬಾ ರಣಧೀರ್ ಸಿಂಗ್ ಲಾಹೋರ್ ಮೊಕದ್ದಮೆಯ ಬಂಧಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಅವರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಯೇ ಮೊಕದ್ದಮೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ತರುಣ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಭಗತ್ಸಿಂಗ್. ಬಾಬಾ ಭಗತ್ನೊಂದಿಗೆ ಸದಾಕಾಲ ಚಚರ್ೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದೊಂದು ದಿನ, ‘ಇನ್ನಾದರೂ ದೇವರನ್ನು ನಂಬು. ಆತನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡಿಕೊ’ ಎಂದು ಬುದ್ಧಿವಾದ ಹೇಳಿದರು. ಭಗತ್ ನಕ್ಕುಬಿಟ್ಟ. ‘ಇಷ್ಟು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ದೇವರನ್ನು ನಂಬದೇ ಧೀರನಾಗಿದ್ದ ನಾನು ಈಗ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗೆ ನಿಂತರೆ ಹೆದರಿಕೊಂಡೆನೆಂದು ದೇವರೂ ನಕ್ಕಾನು’ ಎಂದ. ಬಾಬಾ ಕುಪಿತಗೊಂಡರು. ‘ನಿನಗೆ ಸಿಕ್ಕಿರುವ ಖ್ಯಾತಿಯಿಂದಾಗಿ ನಿನ್ನ ತಲೆ ತಿರುಗಿದೆ. ಧಿಮಾಕು ಬಂದಿದೆ. ಅಹಂಕಾರ ಕಪ್ಪು ಪರದೆಯಾಗಿ ನಿನ್ನ ಮತ್ತು ಭಗವಂತನ ನಡುವೆ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟಿದೆ’ ಎಂದು ಆಕ್ರೋಶದಿಂದಲೇ ಗದರಿದರು. ಭಗತ್ ಅವರನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ತನ್ನ ನಾಸ್ತಿಕತೆಯ ಕುರಿತಂತೆ ಪ್ರಬಂಧವೊಂದನ್ನೇ ಬರೆದು ಸಮಾಜದ ಮುಂದಿಟ್ಟ. ನಾನೇಕೆ ನಾಸ್ತಿಕ ಎಂಬ ಭಗತ್ಸಿಂಗನ ಈ ಪ್ರಬಂಧ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟರ ಪಾಲಿಗೆ ವಿಜಯೋತ್ಸವದ ಕರಪತ್ರ!

ಧ್ಯೇಯ ಸಾಧನೆಗೆ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಅಪರ್ಿಸಿಕೊಂಡ ಜನರಲ್ಲಿ ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ಎರಡು ಬಗೆಯ ಜನರಿರುತ್ತಾರೆ. ಮೊದಲು ಈ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವವರನ್ನು ಸಿದ್ಧಗೊಳಿಸೋಣ, ಆನಂತರ ಬರಬೇಕಾದ್ದು ಅಧಿಕಾರಯುತವಾಗಿಯೇ ಬರುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವವರು ಒಂದು ಬಗೆಯ ಜನರಾದರೆ, ಮೊದಲು ಅಧಿಕಾರವನ್ನೇ ಗಳಿಸಿಬಿಡೋಣ, ಆನಂತರ ಯಾರನ್ನು ಬೇಕಿದ್ದರೂ ತಯಾರು ಮಾಡುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಸುಲಭವಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವವರು ಮತ್ತೊಂದು ಬಗೆಯ ಜನ. ಬಹುಶಃ ಈ ಎರಡೂ ಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತವಾಗಬಲ್ಲ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟವರು ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರೇ ಇರಬೇಕೇನೋ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಎನ್ನುವುದು ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ಅದನ್ನು ಹೊರಬಲ್ಲ ಮಂದಿ ಸಿದ್ಧರಾದೊಡನೆ ಅದು ತಂತಾನೆ ಧಾವಿಸಿ ಬರುತ್ತದೆ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದವರೇ, ರಷ್ಯಾದ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಕ್ರೊಪೊಟ್ಕಿನ್ ಅನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿದಾಗ ಅಗತ್ಯಬಿದ್ದರೆ ಭಾರತೀಯ ತರುಣರಿಗೂ ಬಾಂಬಿನ ತಯಾರಿಕೆ ಹೇಳಿಕೊಡುವಿರಾ ಎಂದೂ ಕೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಗಾಂಧಿಯೇ ಮೊದಲಾದ ಅಹಿಂಸಾವಾದಿಗಳು ಭಾರತೀಯರನ್ನು ಸಜ್ಜುಗೊಳಿಸುವ ಸುದೀರ್ಘ ಪ್ರಯತ್ನ ನಡೆಸಿದ್ದರು. ಮುಂದಿನ ವರ್ಷವೇ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಹೇಳಿಕೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು 42ರ ಭಾರತ ಬಿಟ್ಟು ತೊಲಗಿ ಆಂದೋಲನದವರೆಗೂ ಅಹಿಂಸಾವಾದ ಹಲವು ಬಗೆಯ ಏಳು-ಬೀಳುಗಳನ್ನು ಕಂಡಿದೆ. ಈ ಮಾರ್ಗದ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯ ಮತ್ತು ಸಮಸ್ಯೆ ಎರಡೂ ನಿಧಾನಗತಿಯದ್ದೇ. ಆಧ್ಯಾತ್ಮದ ಚಿಂತನೆಗೆ ಬಲು ಹತ್ತಿರವೆನಿಸುವಂಥದ್ದು. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಈ ಮಾಗರ್ಿಗಳಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಬೂಟಾಟಿಕೆ ಇಣುಕಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಒಂದು, ಒಳಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಅವರಿಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯ. ಯರವಾಡ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ಸಾವರ್ಕರ್ರ ಜೊತೆಗಿದ್ದ ಕೆಲವು ಗಾಂಧಿವಾದಿಗಳು ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ಅರಿವಾಗದೇ ಸಾವರ್ಕರ್ರು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದ ಪೆನ್ಸಿಲ್ಲು, ಪೇಪರುಗಳಿಗೆ ಆಕ್ಷೇಪವೆತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಸತ್ಯವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನಡೆಯುವಂತಿಲ್ಲವಲ್ಲ; ಆದರೆ ಅವರುಗಳೇ ಜೈಲರ್ಗೆ ಗೊತ್ತಾಗದಂತೆ ಒಂದೊಂದು ರೊಟ್ಟಿ ಹೆಚ್ಚು ತಿನ್ನುವುದನ್ನು ತಪ್ಪೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವಂತೆ. ಬೂಟಾಟಿಕೆ ಹೀಗೆಯೇ. ನಾಯಕ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಆ ಬಂಧನಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಲಾಗದೇ ಅನುಯಾಯಿಗಳು ಮಾರ್ಗಭ್ರಷ್ಟರಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ!

ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಕ್ರಾಂತಿಯ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವವರು ವೇಗವಾಗಿ ಓಡುತ್ತಲಿರುತ್ತಾರೆ. ಕ್ರಾಂತಿಯ ಚಕ್ರ ಹಾಗೆಯೇ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಸದ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ಅನೂಹ್ಯವಾದ್ದೊಂದು ನಡೆಯಲಿದೆ ಎಂಬ ಭರವಸೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ. ಈ ಭಾವನೆಯಿಂದ ಓಡುತ್ತಿರುವವರಿಗೆ ವರುಷಗಳಿರಲಿ ದಿನ-ಕ್ಷಣಗಳನ್ನೂ ಕಳೆಯುವುದೂ ಬಲು ಕಷ್ಟವೇ. ಬಹಳ ಆಸ್ಥೆಯಿಂದ ರೂಪಿಸಿದ ಯೋಜನೆಯೊಂದು ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಫಲ ಕೊಡದೇ ಹೋದಾಗ ಉಂಟಾಗುವ ಭ್ರಮನಿರಸನ ಎಲ್ಲದರ ಮೇಲೂ ಭರವಸೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಭಗತ್ಸಿಂಗನಿಗೆ ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಿತ್ತು.

1927ರಲ್ಲಿ ಬಂಧನಕ್ಕೊಳಗಾದ ಭಗತ್ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಪೊಲೀಸರ ಚಟುವಟಿಕೆಯನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಗಮನಿಸಿದ್ದ. ಸುಮಾರು ಒಂದು ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ ಜೈಲಿನೊಳಗಿದ್ದ ಆತನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಗಲೇ ನಾಸ್ತಿಕತೆಯ ಬೀಜಗಳು ಮೊಳಕೆಯೊಡೆದಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಮೂಲತಃ ಆತನ ಮನೆ ಆಸ್ತಿಕರದ್ದೇ. ತಂದೆ ಕಡು ಆರ್ಯ ಸಮಾಜಿ. ತಾಯಿ ಧರ್ಮಭೀರು. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಭಗತ್ ಆ ಭಾವನೆಯಿಂದಲೇ ಬೆಳೆದ. ಯೌವ್ವನಕ್ಕೆ ಬರುವ ವೇಳೆಗೆ ತಂದೆ ಅವನಿಗೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಸಾಕಷ್ಟು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ನಿರಾಕಾರ ಭಗವಂತನನ್ನು ತನಗೆ ಬೇಕಾದಂತೆ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶ ಅವನಿಗೆ ಇದ್ದೇ ಇತ್ತು. ಕ್ರಾಂತಿಕಾರ್ಯಕ್ಕೆಂದು ತನ್ನನ್ನು ಸಮಪರ್ಿಸಿಕೊಂಡಾಗಲೂ ಭಗತ್ ಭಕ್ತನೇ. ಸಚೀಂದ್ರನಾಥ್ ಸನ್ಯಾಲ್ ಸದಾ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತವಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ಆತ ತನ್ನ ಪ್ರಬಂಧದಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಾನೆ. ರಾಮ್ಪ್ರಸಾದ್ ಬಿಸ್ಮಿಲ್ರಂಥವರು ನೇಣಿಗೇರುವ ಮುನ್ನ ಸುದೀರ್ಘ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಲಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನೂ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಅದೇ ವೇಳೆ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರ್ಯದ ಚುಕ್ಕಾಣಿ ತನ್ನ ಕೈಗೆ ಬಂದ ನಂತರ ನಾಸ್ತಿಕತೆಯ ಕಡೆಗೆ ಇಡಿಯ ಚಟುವಟಿಕೆಯನ್ನು ಕೊಂಡೊಯ್ದದ್ದರ ಕುರಿತಂತೆಯೂ ಆಲೋಚನೆ ನಡೆಸುತ್ತಾನೆ.

ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಲೇಖನವನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಧಾಮರ್ಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾದ ಭಗತ್ ನಾಸ್ತಿಕನಾಗಲು ಕಾರಣವೇನಿರಬಹುದೆಂಬುದನ್ನು ಅವಲೋಕಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡೋಣ. 1928ರಲ್ಲಿ ಕೀತರ್ಿ ಎಂಬ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಭಗತ್ ಬರೆದ ‘ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರ ರಾಜಕಾರಣ’ ಎಂಬ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಆತ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಇದರ ಉಲ್ಲೇಖ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಜಾತಿ-ಜಾತಿಗಳ ನಡುವಣ ಕದನ, ಭಿನ್ನ-ಭಿನ್ನ ಧರ್ಮಗಳಲ್ಲಿರುವಂತಹ ವೈರುಧ್ಯ ಅವನನ್ನು ಕಾಡಿರುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ. ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಂತರ ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವ ಈ ಮತ-ಪಂಥಗಳ ಗುಣದಿಂದಾಗಿಯೇ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟದಿಂದ ಜನ ದೂರ ಸರಿದಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಆತ ಗುರುತಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇದಾದ ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಅದೇ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಬರೆದ ಮತ್ತೊಂದು ಲೇಖನ ಮತೀಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಮತ್ತು ಪರಿಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ಆತ ಇದನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆ ವೇಳೆಗಾಗಲೇ ಆರ್ಯ ಸಮಾಜದ ಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದು ರಂಗೀಲಾ ರಸೂಲ್ ಎಂಬ ಲೇಖನವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿ ಹಿಂದೂ-ಮುಸಲ್ಮಾನರ ನಡುವೆ ಬಲುದೊಡ್ಡ ಕಂದಕ ಉಂಟಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ತಮ್ಮ ಮತ-ಪಂಥವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಧಾವಂತ ಭಗತ್ಸಿಂಗನನ್ನು ಸಾಕಷ್ಟು ಕಾಡಿತ್ತು. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಧರ್ಮದ ತಳಹದಿಯಿಂದ ದೂರ ತಂದುಬಿಟ್ಟರೆ, ದೇವರ ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಕ್ಕೊಂದು ಸಮಾನ ಭೂಮಿಕೆ ದಕ್ಕುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಆತನ ಸ್ಪಷ್ಟ ಕಲ್ಪನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಬಹುಶಃ ಈ ಸಮಕಾಲೀನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳ ಪ್ರಭಾವ ಆತನ ಮೇಲೆ ಮಾಡಿರಲಿಕ್ಕೆ ಸಾಕು. ಇಲ್ಲದೇ ಹೋದರೆ ತನ್ನ ಬಳಿ ಬಂದ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಸಾವರ್ಕರ್ರ ಹಿಂದುತ್ವ ಮತ್ತು ಹಿಂದೂ ಪದ್ ಪಾದ್ಶಾಹಿ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಓದಲು ಹೇಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಭಗತ್ ಮತ್ತು ಸುಖದೇವ್ರನ್ನು ತನ್ನ ಯೌವ್ವನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಭೇಟಿ ಮಾಡಿದ ದುಗರ್ಾದಾಸ್ ಎಂಬ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರ 1976ರಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟ ಸಂದರ್ಶನವೊಂದರಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಮಲ್ವಿಂದರ್ಜಿತ್ ಸಿಂಗ್ ಮತ್ತು ಹರೀಶ್ ಜೈನ್ ಎಂಬ ಇತಿಹಾಸಕಾರರು ಭಗತ್ ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂಪದ್ ಪಾದ್ಶಾಹಿಯನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದನೆಂದು ದಾಖಲಿಸಿದ್ದಾರಲ್ಲದೇ ಸುಖದೇವನ ಮನೆಯ ಝಡತಿಯಾದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಈ ಪುಸ್ತಕ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗಾಗಿ ನೇಣಿಗೇರುವ ಮುನ್ನ ಎರಡನೇ ಬಾರಿ ಆ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಆತ ಓದುತ್ತಿರಬೇಕೆಂದು ಊಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ಭಾರತದ ಎಲ್ಲ ಎಡಪಂಥೀಯ ಇತಿಹಾಸಕಾರರೂ ಇವಿಷ್ಟನ್ನೂ ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಟ್ಟು ಭಗತ್ ಮಾಕ್ಸರ್್ ಮತ್ತು ಲೆನಿನ್ರ ಅನುಯಾಯಿಯಾಗಿದ್ದ ಎಂದುಬಿಡುತ್ತಾರೆ! ಇವರಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಭಗತ್ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು ನಿಜವೇ ಆದರೆ ಅವನೆಂದಿಗೂ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ಪ್ರಚುರಪಡಿಸಲಿಲ್ಲವೇಕೆ? ಎಂದು ಕೇಳಿ, ಉತ್ತರಿಸದೇ ನುಣುಚಿಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತಾರೆ.

ಭಗತ್ನ ಮೇಲೆ ರಷ್ಯಾದ ನಿರೀಶ್ವರವಾದಿ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಮಿಖಾಯಿಲ್ ಬಕುನಿನ್ ಪ್ರಭಾವವಾಗಿದ್ದು ನಿಜವೇ. ಭಾರತೀಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳ ಪರಿಪ್ರೇಕ್ಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರಭಾವದಿಂದಾಗಿ ಆತ ವಾಸ್ತವವಾದಿಯೋ ನಾಸ್ತಿಕನೋ ಆಗಿರಲು ಸಾಕು. ಹಾಗಿದ್ದರೂ ತನ್ನ ಪ್ರಬಂಧದಲ್ಲಿ ತಾನು ಧಿಮಾಕಿನಿಂದ ನಾಸ್ತಿಕನಲ್ಲವೆಂದೂ ವೈಚಾರಿಕವಾಗಿ ದೇವರನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆಂದೂ ಬರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಕೊನೆಗೆ ತನಗೆ ದರ್ಶನಗಳ ಕುರಿತಂತ ಅಧ್ಯಯನ ಸಾಕಷ್ಟಿಲ್ಲ, ಹೀಗಾಗಿ ಇವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪರಿಪೂರ್ಣನಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲು ತಾನು ಯೋಗ್ಯನಲ್ಲ ಎಂದೂ ಕೇಳಿಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಪದೇ ಪದೇ ಮತ-ಪಂಥಗಳ ನಡುವಿನ ವೈರುಧ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನೆಂದು ಹುಡುಕಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಪ್ರಬಂಧದಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಆತ ಅಲ್ಲಿಗೇ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಆಸ್ತಿಕರೆಂದುಕೊಂಡವರಿಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಮುಂದಿಡುತ್ತಾನೆ. ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿದ್ದು ಭಗವಂತನೇ ಆದರೆ, ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿರುವ ಈ ದುಃಖ ಏತಕ್ಕೆ? ಎಂದೂ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಜಿಜ್ಞಾಸುವೂ ಕೇಳಬಹುದಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇದು. ರಾಮಕೃಷ್ಣರಂತಹ ಗುರುಗಳು ಸಿಕ್ಕ ನಂತರವೂ ವಿವೇಕಾನಂದರಿಗೆ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇರಲಿಲ್ಲವೆಂದೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಯಾವ ಮತ-ಪಂಥಗಳು ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರಿಸುವುದೋ ಇಲ್ಲವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಹಿಂದೂಧರ್ಮವಂತೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಉತ್ತರವನ್ನೇ ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಕೃಷ್ಣ ಗೀತೆಯಲ್ಲೇ ಹೇಳುತ್ತಾನಲ್ಲ, ಸೃಷ್ಟಿ ಎಂದರೆ ಅವ್ಯಕ್ತವಾಗಿರುವುದು ವ್ಯಕ್ತವಾಗುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಅಷ್ಟೇ. ಭಗತ್ಸಿಂಗ್ ಈ ವಿಚಾರಗಳ ಆಳಕ್ಕೆ ಇಳಿಯದಿದ್ದುದರಿಂದ ಒಂದಷ್ಟು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಆತ ನಾಸ್ತಿಕನಾಗಿಯೇ ಉಳಿದ. ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಸಾಯುವುದು ಏಕೆ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಆತ ಓದುಗರ ಮುಂದಿರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅದನ್ನು ಲೀಲೆ ಎಂದೋ ಭಗವಂತ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಜಗತ್ತಿನ ನಿಯಮಗಳೆಂದೋ ತಳ್ಳಿ ಹಾಕುವುದನ್ನು ಆತ ಧಿಕ್ಕರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಕೊನೆಗೆ ಭಗವಂತ ಶಕ್ತರಾದವರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ನಿರ್ಬಲರನ್ನು ತುಳಿಯುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಏಕೆ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತಾನೆ ಎಂದೂ ಓದುಗರನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ಕೊನೆಗೆ ಪಾಪಿಗಳ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಭಗವಂತ ಪಾಪವನ್ನು ತಡೆಯುವುದಿಲ್ಲವೇಕೆ? ಬ್ರಿಟೀಷರ ಮನ ಪರಿವತರ್ಿಸಿ ಅವರಾಗಿಯೇ ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುವಂತೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲವೇಕೆ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನೂ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವುವೂ ಉತ್ತರಿಸಲಾಗದ್ದಂಥದ್ದೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಆದರೆ 24ರ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗ ಮಾಡುತ್ತಾ ಉರುಳಿನೆದುರಿಗೆ ಬಂದು ನಿಂತ ಭಗತ್ಸಿಂಗ್ ತನ್ನ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡುಕೊಂಡ ಗೊಂದಲಗಳಿವು. ಈ ಗೊಂದಲ ಧರ್ಮವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿಬಿಡುವ, ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತರನ್ನು ತುಳಿದೇಬಿಡುವ ಇಂದಿನ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟರ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾದ ಗೊಂದಲದಂತಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಜಾತಿ-ಮತ-ಪಂಥಗಳನ್ನು ಮರೆತು ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಾಗಲು ಬೇಕಾದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಭೂಮಿಕೆಯ ನಿಮರ್ಾಣ ಅಷ್ಟೇ. ಅವನ ನಾಸ್ತಿಕತೆಯ ಹಿಂದೆಯೂ ಒಂದು ಶುದ್ಧ ರಾಷ್ಟ್ರಭಕ್ತನ ಆಸ್ತಿಕ ಮನೋಗತವೂ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಕಾಮ್ರೇಡುಗಳೆಂದು ಎದೆ ಬಡಿದುಕೊಳ್ಳುವವರು ಭಾರತವನ್ನು ತುಂಡುಗೈದು ರಷ್ಯಾಕ್ಕೋ ಚೀನಾಕ್ಕೋ ಮಾರಿಬಿಟ್ಟರೂ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾ ಸುಖಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ.

ಇದೇ ಭಗತ್ ಈ ಕೃತಿ ಬರೆದ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳೊಳಗೆ ನೇಣಿಗೇರಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂತು. ಆಗಲೇ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಗಾಂಧಿ ಇವರ್ಿನ್ ಒಪ್ಪಂದದ ಮೇಜಿನಲ್ಲಿತ್ತು. ಗಾಂಧೀಜಿ ಹಠ ಹಿಡಿದರೆ ಭಗತ್ ಉಳಿಯುತ್ತಾರೆಂದು ದೇಶವೆಲ್ಲಾ ನಂಬಿತ್ತು. ಆದರೆ ಗಾಂಧೀಜಿ ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೂ ಭಗತ್ಸಿಂಗ್ ನೇಣಿಗೇರುವುದಕ್ಕೂ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲವೆಂದುಬಿಟ್ಟರು. ಇಂದಿಗೂ ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಗಾಂಧೀಜಿಯನ್ನು ಅನೇಕರು ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಹೀಗೊಂದು ನಿರ್ಣಯ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದು ಗಾಂಧೀಜಿ ಒಬ್ಬರೇ ಅಲ್ಲ. ನೆಹರೂ ನೇತೃತ್ವದ ಇಡಿಯ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಇದರ ಹಿಂದಿತ್ತು! ಅದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಥೆ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹೇಳುವೆ..

ಶ್ರೇಷ್ಠಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲೂ ‘ಛಾತಿ’ ಬೇಕು!

ಶ್ರೇಷ್ಠಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲೂ ‘ಛಾತಿ’ ಬೇಕು!

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಅನೇಕರು ಮತಾಂತರವಾಗುತ್ತಿರುವ ಸುದ್ದಿ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಲವ್ ಜಿಹಾದ್ನ ಭರಾಟೆಯೂ ಜೋರಾಗಿಯೇ ನಡೆದಿದೆ. ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಯೋಗಿ ಆದಿತ್ಯನಾಥರಂತೂ ಮತಾಂತರ ನಿಷೇಧಕ್ಕೆ ಕಾಯಿದೆ ರೂಪಿಸುವ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನೂ ಹೊರಹಾಕಿಯಾಗಿದೆ. ಹಿಂದೂ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಮುಸ್ಲೀಂ ತರುಣರ (ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಎರಡು ಮಕ್ಕಳ ತಂದೆಯಾಗಿರುವವರ) ಪ್ರೇಮಪಾಶಕ್ಕೆ ಬಲಿಬಿದ್ದು ಮತಾಂತರಗೊಂಡು ಮದುವೆಯಾಗುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ತೀವ್ರವಾಗುವಂತೆ; ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರು ಅನಾಮತ್ತು ಕೇರಿ-ಕೇರಿಗಳನ್ನೇ ಆಪೋಶನ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗೇಕೆ? ಹಿಂದೂಧರ್ಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅನ್ಯ ಮತಗಳಿಗೆ ಜನ ಪರಿವತರ್ಿತರಾಗುತ್ತಿರುವುದಾದರೂ ಏಕೆ?

ಒಂದೇ ಧರ್ಮದ ಸತ್ತ್ವ ಅರಿಯದೇ ಮತಾಂತರಗೊಳ್ಳುವವರಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ಆಮಿಷಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗುವವರೂ ಇರಬಹುದು. ಅಕ್ಕಿ-ಬೇಳೆಗೋ, ಕೂಲಿ ಕೆಲಸದ ಕಾರಣಕ್ಕೋ ಮತಾಂತರಗೊಂಡವರು ಬಲು ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಅಲ್ಲಿನ ವಿಚಾರವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆಂದೇನಿಲ್ಲ. ಕಾಲ ಪಕ್ವಗೊಂಡರೆ ಅವರು ಸರಕ್ಕನೆ ಸರಿದು ನಿಂತು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಧರ್ಮದ ಸತ್ತ್ವ ಅರಿಯದೆ ಅನ್ಯ ಮತದ ಥಳಕು-ಬಳುಕಿನ ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ ಮರುಳಾಗಿ ಅತ್ತ ಕಾಲಿಟ್ಟವರು ಮಾತ್ರ ಕಟ್ಟರ್ಪಂಥಿಯಾಗುತ್ತಾರಲ್ಲದೇ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಹೇಳುವಂತೆ ಹಿಂದೂಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಶತ್ರುವಾಗಿಯೂ ನಿಂತುಬಿಡುತ್ತಾರೆ!

ಧರ್ಮದ ಚಿಂತನೆಗೆ ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶವೇ ಇಲ್ಲ. ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಹೋದರೆ ಆರತಿ-ದಕ್ಷಿಣೆಗೆ ಇರುವಷ್ಟು ಮಹತ್ವ ಧಾಮರ್ಿಕ ಚಿಂತನೆಗಳಿಗೆ ಇಲ್ಲ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೆ ಪುರಸೊತ್ತೂ ಇತ್ತೀಚಿನ ಜನರಿಗೆ ಇಲ್ಲವೆನ್ನುವುದು ಬೇರೆ ಮಾತು ಬಿಡಿ. ಆದರೆ ನಾವು ಈ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಬದಲಾಗಬೇಕೆನ್ನುವುದಂತೂ ಖಂಡಿತ ಸತ್ಯ. ವಜ್ರದ ಗಣಿಯ ಒಡೆಯರಾಗಿ ಅದನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುವಲ್ಲಿ ಸೋಲುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎನ್ನುವುದೇ ದುಃಖಕರ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಜನರಿಗೆ ಕಠಿಣವಾದ, ಸವಾಲುಗಳುಳ್ಳ ದಾರಿ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಸೇರಬೇಕಾದ ಗುರಿಯಲ್ಲದೇ ಪ್ರಪಾತಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ; ಸುಖವಾದ ದಾರಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬೇಕು. ಧರ್ಮದ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಇದು ಅಕ್ಷರಶಃ ಸತ್ಯ. ಪಶ್ಚಿಮದ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರೆದುರು ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಧರ್ಮದ ಮೂರು ಮುಖ್ಯ ಅಡಿಪಾಯಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮೊದಲನೆಯದು ಧರ್ಮದ ತಿರುಳು. ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅದೇ ಸತ್ತ್ವ. ಅದರಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನೂ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ತಲುಪಬೇಕೆಲ್ಲಿ ಎಂಬುದರ ವಿವರಣೆಯಿರೋದು. ಇನ್ನು ಇದಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಂತೆ ಎರಡನೇ ಆವರಣವೇ ಪುರಾಣಗಳದ್ದು. ಅದು ತಿರುಳನ್ನು ಲಕ್ಷ್ಯದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬದುಕಿದವರ ಕಥೆಗಳು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಇದರಲ್ಲಿ ಅತಿರಂಜಕತೆಯೂ ಸೇರಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ. ಇನ್ನು ಧರ್ಮದ ಅತ್ಯಂತ ಹೊರ ಆವರಣವೇ ಆಚರಣೆ. ಟೋಪಿ ಹೇಗೆ ಧರಿಸಬೇಕೆಂಬುದರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಹೇಗೆ ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕೆಂಬುದರ ನಿಯಮದವರೆಗೂ ಎಲ್ಲವೂ ಇದರಲ್ಲಿಯೇ ಇರೋದು. ಅಂದರೆ ಆಚರಣೆಯ ಈ ಆವರಣ ಅದೆಷ್ಟು ಹೊರಗಿನದ್ದು ಎಂದರೆ ಸ್ವತಃ ಒಳಗಿನ ತಿರುಳು ಮರೆಯಾಗಿರುವಷ್ಟು. ದುರಂತವೆಂದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕರು ಈ ಆವರಣದೊಳಗೇ ಸಿಲುಕಿ ನಲುಗುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಬಡಿದಾಡುತ್ತ, ರಕ್ತ ಹರಿಸುತ್ತ ಕೊನೆಗೆ ತಿರುಳನ್ನೇ ಪಕ್ಕಕಿಟ್ಟು ಸಿಪ್ಪೆಗಾಗಿ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚುತ್ತೇವೆ. ಹೌದಲ್ಲವೇನು? ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಡಿ.ಜೆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆ ಹೊರ ಆವರಣವನ್ನು ಉಳಿಸಲು ನಡೆಸಿದ ಕದನ ಎನಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಮೂಲವಸ್ತುವನ್ನು ಮರೆತು ಕವಚಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಬೆಲೆ ಕೊಟ್ಟಾಗ ಹೀಗಾಗುತ್ತದೆ ಅಷ್ಟೇ. ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಹೇಳುವಂತೆ ಎಲ್ಲ ಮತಗಳ ತಿರುಳೂ ಒಂದೇ, ಆದರೆ ಅದರ ಕವಚಗಳು ಭಿನ್ನ ಭಿನ್ನ ಸ್ವರೂಪ ಪಡಕೊಂಡಿವೆ ಅಷ್ಟೇ.

ಒಂದು ಧರ್ಮದಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಮತಕ್ಕೆ ಜನರನ್ನು ಸೆಳೆಯುವ ಧಂಧೆ ಮಾಡುವವರೆಲ್ಲ ಈ ಹೊರ ಆವರಣದ ಕಿರಿಕಿರಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಲ ಕಳೆಯುವವರಷ್ಟೆ. ಮತಾಂತರವಾಗುವವರದ್ದೂ ಅದೇ ಕಥೆ. ಒಮ್ಮೆ ತಿರುಳನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದರೆ ಮತ್ತೆ ಆವರಣದ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಗೋಜಿಗೆ ಯಾರೂ ಹೋಗಲಾರರು. ಹಾಗಂತ ಆಚರಣೆ ಬೇಡವೆಂದಲ್ಲ. ಅದೂ ಮೆಟ್ಟಿಲಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನೇ ಭಗವಂತನಲ್ಲಿಗೆ ಒಯ್ಯಬಲ್ಲುದು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿಲ್ಲಬಾರದು ಅಷ್ಟೇ. ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಈ ಕುರಿತಂತೆ ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತ ‘ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಆರಾಮದಾಯಕ ಮತ-ಪಂಥವೇ ಬೇಕು’ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಎಲ್ಲ ವೈಭವಗಳನ್ನೂ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಲೇ ಅವರು ಭಗವಂತನಿಗೆ ಪ್ರಿಯರಾಗಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ. ವಿವೇಕಾನಂದರ ಬಳಿ ಬಂದ ಪಶ್ಚಿಮದ ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳೊಬ್ಬಳು ‘ಭಗವಂತನನ್ನು ಕಾಣಲು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು’ ಎಂದಳಂತೆ. ಸಾಕಷ್ಟು ಸಂಪತ್ತು, ಪ್ರತಿಭೆ, ಆಳು-ಕಾಳು, ಮಕ್ಕಳು-ಮರಿಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಆಕೆ ಹಿಂದೂ ಪಥದಲ್ಲಿ ಸುಲಭವಾದುದೇನಾದರೂ ದಕ್ಕಬಹುದೇನೋ ಎಂದರಸಿ ಬಂದಿದ್ದಳು. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೇ ನಿನ್ನ ಸಮಸ್ತ ವೈಭವ, ಸಂಸಾರವನ್ನೆಲ್ಲ ತ್ಯಜಿಸಿದರೆ ಭಗವಂತ ದೊರೆಯುತ್ತಾನೆಂದು ತ್ಯಾಗದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟರು. ಅದೂ ಸರಿಯೇ ಬಿಡಿ. ವಸ್ತುವೊಂದು ಬೇಕೆಂದು ಮಗುವೂ ಹಠ ಹಿಡಿಯದಿದ್ದರೆ ತಾಯಿಯಾದವಳೂ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಜಗಜ್ಜನನಿ ಕರಗುವಳೇನು? ವಿವೇಕಾನಂದರ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಆ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳು ಪ್ರಭಾವಿತಳಾಗುವುದಿರಲಿ ಅವರ ಬಳಿ ಬರುವುದನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟಳು. ಮುಂದೊಮ್ಮೆ ಸಿಕ್ಕಾಗ ‘ನನ್ನ ಸಂಪತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ, ಆಸ್ತಿಯಲ್ಲೇ ಭಗವಂತನನ್ನು ಕಾಣುವ ಉಪಾಯ ಇದ್ದರೆ ಬೇಕು’ ಎಂದಿದ್ದಳಂತೆ! ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಭೋಗಿಸಲು ಪೂರ್ಣ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ನೀಡುವ ಮಾರ್ಗ ಬೇಕು. ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಮದುವೆಯಾಗಬೇಕೆನ್ನುವ ಸಿನಿಮಾ ನಟರು ಮತಾಂತರವಾಗುವುದೇಕೆ ಗೊತ್ತಾಯಿತಲ್ಲ! ಮನಸೋ ಇಚ್ಛೆ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಲು, ಬೇಕಿದ್ದನ್ನು ತಿಂದು ಕುಪ್ಪಳಿಸಲು ಒಂದು ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲವೆಂದೇ ಮತ್ತೊಂದರೆಡೆಗೆ ಧಾವಿಸುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ನಾವು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಗೆಯ ಮುದ್ರೆಯೊತ್ತುವ ಮತಗಳಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಬೇಡಿಕೆ ಇದ್ದೇ ಇದೆ. ಕಳ್ಳನೊಬ್ಬನಿಗೆ ‘ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡುವುದು ಸರಿ’ ಎನ್ನುವ ಪಂಥ ಯಾವಾಗಲೂ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಡ್ರಗ್ಸ್ ಧಂಧೆಯಲ್ಲಿರುವವರಿಗೂ!

ಭೌತಿಕ ಸುಖವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಭಗವಂತನೆಡೆಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಒಯ್ಯಲು ಧರ್ಮ ಬೇಕು ಅಷ್ಟೇ. ತ್ಯಜಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವಾದರೂ ಆ ಸುಖವನ್ನು ಮೀರಿದ ಆನಂದವಿದೆ ಎಂದಾದರೂ ಹೇಳುವವರು ಬೇಕಲ್ಲ. ಇರುವ ಸಂಪತ್ತನ್ನೆಲ್ಲ ಕೂಡಿಟ್ಟು ಅರಚುವುದು, ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಗೆದ್ದು ಮೆರೆದಾಡಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು, ಕೊನೆಗೆ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಸುಸ್ತಾಗುವವರೆಗೆ ಬಳಸಿ, ಅವು ಶಕ್ತಿ ಹೀನವಾದಾಗ ಕಣ್ಣೀರಿಡುವುದು.. ಇವೆಲ್ಲ ಸಹಜ ಬದುಕು. ಊಟ, ನಿದ್ರೆ, ಮೈಥುನಗಳು ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗಿರುವಂತೆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೂ ಇದೆ. ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯ ಇದರಿಂದ ಮೇಲೇರಬೇಕು ಅಷ್ಟೇ ಅಂತ ಮನುಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲೂ ಹೇಳಲಾಗಿದೆಯಲ್ಲ; ಧರ್ಮ ಹೀಗೆ ಮೇಲೇರುವ ದಾರಿ ತೋರುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಅಷ್ಟೇ. ಓಶೋ ಸಂಭೋಗದಿಂದ ಸಮಾಧಿಗೆ ಎನ್ನುವಾಗ ಲೈಂಗಿಕ ಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲಿಯೇ ರಮಿಸುತ್ತಿರಿ ಎನ್ನುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಅದನ್ನು ಮೀರಿದ ಆನಂದದ ಕಡೆಗೆ ತುಡಿತ ಹೊಂದಿ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ದುರಂತವೆಂದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಅವರ ಮಾತಿನ ಮೊದಲರ್ಧದ ಕಡೆಗೆ ಆಕಷರ್ಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ದ್ವಿತೀಯಾರ್ಧವನ್ನು ಜಾಣತನದಿಂದಲೇ ಮರೆತು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅದರ ಆಚರಣೆ ಬಲು ಕಷ್ಟ ಅಂತ. ಯಾವ ಮತಗಳು ಮೊದಲಾರ್ಧವನ್ನೇ ಹೆಚ್ಚು ಚಚರ್ಿಸುತ್ತವೋ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರೆಲ್ಲ ಅತ್ತ ಬೇಗ ಆಕಷರ್ಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಇದನ್ನುಳಿದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಾರ್ಗವಿದೆ ಎನ್ನುವವರ ವಿರುದ್ಧ ಆಕ್ರೋಶಭರಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಕೊನೆಗೆ ಅವರನ್ನೂ ತಮ್ಮ ಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ಕರೆತರಲು ಯತ್ನಿಸಿ ಅವರು ಒಪ್ಪದೇ ಹೋದಾಗ ಕೊಲ್ಲುವ-ಕಡಿಯುವ ನಿರ್ಣಯ ಕೈಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಹಿಂದೂಧರ್ಮ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವುದೇ ಇಲ್ಲಿ. ಕೆಲವು ಮತ-ಪಂಥಗಳಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವೇ ಯುದ್ಧವೆನಿಸಿಕೊಂಡರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧವೂ ಧರ್ಮದ ಆಚರಣೆಯ ಭಾಗವಾಗಿರುವಂತೆ ಹೇಳಿಕೊಡಲಾಗುತ್ತದೆ! ಆದರೆ ಯಾರು ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ದಾಸರಾಗಿದ್ದು ಅದನ್ನೇ ಬದುಕೆಂದು ಭಾವಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೋ ಅವರನ್ನು ಅದರಿಂದ ಹೊರತಂದರೆ ನಿಶ್ಚಿತ ಸಾವು! ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾ, ‘ಅನುಕಂಪದಿಂದ ನೀವೇನಾದರೂ ಹಂದಿಯನ್ನು ಊರಿನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ಯೂಟಿಪಾರ್ಲರ್ಗೆ ಒಯ್ದರೆ ಅದು ಹಂದಿಯ ಪಾಲಿಗೆ ಸಾವೇ ಸರಿ’ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ! ಬಹುಶಃ ಅಲ್ಲಿಂದಲೂ ಮುಕ್ತಿಗೆ ಮಾರ್ಗ ಹುಡುಕಿ ತೋರುವ ಪ್ರಯತ್ನವಷ್ಟೇ ಆಗಬೇಕೇನೋ! ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಪರಮಹಂಸರು ಮೀನು ಮಾರುವ ಹೆಂಗಸಿನ ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಾ, ಪಕ್ಕದೂರಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ತಂಗುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಉಂಟಾದಾಗ ಆಕೆಗೆ ಮೆತ್ತನೆಯ ಹಾಸಿಗೆ ನೀಡಲಾಗಿದ್ದರೂ ನಿದ್ದೆ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲವಂತೆ. ಮೀನು ಮಾರುವ ಬುಟ್ಟಿಯನ್ನು ದಿಂಬಿನ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮಲಗಿದಾಗಲಷ್ಟೇ ಆಕೆ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿದ್ದಂತೆ, ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ನಾವೆಲ್ಲ ಹಾಗೆಯೇ ಮೀನು ಮಾರುವ ಆ ಹೆಂಗಸಿನಂತೆ. ಭಾರತೀಯ ಪರಂಪರೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಿಚಾರಗಳನ್ನೇ ಧಾರೆಯೆರೆದರೂ ನಾವು ಮಾತ್ರ ಆಕರ್ಷಣೀಯವೆನಿಸುವ ಮೀನಿನ ಬುಟ್ಟಿಯೊಂದಿಗೇ ಬದುಕು ಸವೆಸಲು ಹಾತೊರೆಯುತ್ತೇವೆ. ಇಂತಹ ಬದುಕಿಗೆ ಪೂರಕವಾದುದನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುತ್ತ, ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತ ನಡೆಯುತ್ತೇವೆ.

ಈ ಕಾರಣಕ್ಕೇ ಸ್ವರ್ಗ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನಿಗೂ ಆಕರ್ಷಣೀಯವಾಗಿ ಕಾಣೋದು. ಜಗತ್ತಿನ ಬಹುಪಾಲು ಜನರಿಗೆ ನಮ್ಮನ್ನೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿರಬಹುದಾದ ದೇವರ ಕುರಿತ ಚಿಂತೆಗಿಂತ ನಮ್ಮಂತೆ ಆತನ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಭಾಗವಾಗಿರುವ ಸ್ವರ್ಗ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುವುದರದ್ದೇ ಚಿಂತೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅನಂತ ವೈಭೋಗದ ನಿಧಿಯಲ್ಲವೇ ಅದು! ಮೀನಿನ ಬುಟ್ಟಿ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದರೂ ಬೇಕೇ ಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೆ ಹಲವು ಮತ-ಪಂಥಗಳು ತಮ್ಮ ಅನುಯಾಯಿಗಳಿಗೆ ಶಾಶ್ವತ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಶಾಶ್ವತ ನರಕವನ್ನು ತೋರಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ‘ನಾನು ಮತ್ತು ನಾನು ಬರೆದ ಪುಸ್ತಕ ಹೇಳಿದಂತೆ ಕೇಳಿದರೆ ಸ್ವರ್ಗಸುಖ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ನರಕದಲ್ಲಿ ಬೇಯಬೇಕು’ ಎಂಬ ಮಾತು ಅದೆಷ್ಟು ಗಾಬರಿ ಹುಟ್ಟಿಸುವುದೆಂದರೆ; ಇಲ್ಲಿ ಮೀನು ಮಾರಿ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಬದುಕು ನಡೆಸುವುದು ಬಿಟ್ಟು ಸತ್ತ ಮೇಲೂ ಮೀನಿನ ಬುಟ್ಟಿ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಯೇ ಇರುವಂತೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಇಂಥವರಿಂದಾಗಿಯೇ ಜಗತ್ತು ಸಂಕಟದಲ್ಲಿರೋದು. ಇಂದಿನ ಅಶಾಂತಿ-ದುಃಖ, ಸಾವು-ನೋವು, ಬೆಂಕಿ-ಕಾಡ್ಗಿಚ್ಚುಗಳೆಲ್ಲ ಇಂಥವರದ್ದೇ ಕೊಡುಗೆ. ಹಾಗಂತ ನಾನು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ನೋಡಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆಂದು ಹೇಳುವ ಒಬ್ಬನೂ ಇದುವರೆವಿಗೆ ಅವರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ನರಕದಲ್ಲಿ ಬೆಂದು ಬೆಂಡಾಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಹೇಳಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅದರ ಆಕಾಂಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಭಯಗಳು ಮಾತ್ರ ಇಂಗಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ಒಂದಿಡೀ ಜನಾಂಗವನ್ನು ಹೀಗೆ ಕಾಣದ ವಸ್ತುವಿನ ಆಮಿಷ ತೋರಿಸಿ ಮುನ್ನಡೆಸುವ ನಾಯಕ ಅಸಾಮಾನ್ಯನೇ ಸರಿ.

ಹಿಂದೂಧರ್ಮ ಭಿನ್ನವೆನಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲಿ. ಸ್ವರ್ಗ-ನರಕಗಳ ಕಲ್ಪನೆ ಇಲ್ಲಿಯೂ ಇದೆಯಾದರೂ ಅನ್ಯಮತಗಳಂತೆ ಅವು ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ತಾನು ಭುವಿಯ ಮೇಲಿರುವಾಗ ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮಕ್ಕನುಸಾರವಾಗಿ ಮರುಜನ್ಮ ಪಡೆದು ಭುವಿಗೇ ಮರಳುತ್ತಾನೆ. ಹಿಂದಿನ ಕರ್ಮಗಳ ಫಲ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಸನ್ಮತಿಗಳಿಂದ ಪ್ರೇರಣೆ ಪಡೆದು ಈ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗುವ ಮಾರ್ಗ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನವನ್ನು ತನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅವನನ್ನು ಹೊರಗಿನ ಪ್ರಪಂಚ ಬಾಧಿಸಲಾರದು, ಸಂಪತ್ತು ಸೆಳೆಯಲಾರದು; ಆಳು-ಕಾಳು, ಮಕ್ಕಳು-ಮರಿಗಳು ಅವನನ್ನು ಬಂಧಿಸಲಾರವು. ಅವನು ಯಾರಿಗೂ-ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಹೆದರದವನಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ ಏಕೆಂದರೆ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ತನ್ನನ್ನೇ ಕಾಣಲಾರಂಭಿಸುತ್ತಾನೆ!

ಹಾಗಂತ ಇವ್ಯಾವುವೂ ಕಾಣದೇ ಇದ್ದ ಭ್ರಾಮಕ ಕಲ್ಪನೆಗಳಲ್ಲ. ಈ ಗುರಿ ತಲುಪಲು ಬೇಕಾದ ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಮಾರ್ಗಸೂಚಿ ಇದೆ. ಅದನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಕಂಡುಕೊಂಡ ಮಹಾತ್ಮರು ಆಗಿ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ; ನಮ್ಮ ನಡುವೆಯೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಅವರನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ, ಅದೇ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಛಾತಿಯಷ್ಟೇ ನಮಗೆ ಬೇಕಾಗಿದೆ!