Category: ವಿಶ್ವಗುರು

ನಿರುದ್ಯೋಗವೇ ಐಸಿಸ್ಗೆ ಪ್ರೇರಣೆಯಾದರೆ ರಾಹುಲ್ ಕಮಾಂಡರ್ ಆಗಿರಬೇಕಿತ್ತು!

ನಿರುದ್ಯೋಗವೇ ಐಸಿಸ್ಗೆ ಪ್ರೇರಣೆಯಾದರೆ ರಾಹುಲ್ ಕಮಾಂಡರ್ ಆಗಿರಬೇಕಿತ್ತು!

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ರಾಹುಲ್ ಉದ್ಯೋಗ ಸಿಗದಿರುವುದೇ ತರುಣರು ಐಸಿಸ್ಗೆ ಸೇರಲು ಕಾರಣ ಎಂಬ ಹೇಳಿಕೆ ಕೊಟ್ಟು ಐಸಿಸ್ ಸೇರ್ಪಡೆಯಾದ ಮಕ್ಕಳ ಕುಟುಂಬದವರು ಗಾಬರಿಯಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಟಿದ್ದಾರೆ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸೋತಿದ್ದೇನೆ ಎನಿಸಿಕೊಂಡವರೊಂದಷ್ಟು ಜನರನ್ನು ಈ ಲೇಖನದುದ್ದಕ್ಕೂ ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಕೆಲಸ ಸಿಗಲಿಲ್ಲವೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಐಸಿಸ್ಗೆ ಸೇರುವುದೇ ಪರಿಹಾರವಲ್ಲ. ಭಾರತ ಕೆಲಸವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಇತರರಿಗೆ ಕೆಲಸವನ್ನು ಕೊಡುವ ಮಹತ್ವದ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆಯಬೇಕಿದೆ.

ರಾಷ್ಟ್ರದ ಮುಂದಿನ ಪ್ರಧಾನಿ ಎಂದು ಬಿಂಬಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ರಾಹುಲ್ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ದೇಶದ ಹೊರಗೆ ನಿಂತು ಭಾರತದ ಕುರಿತಂತೆ ಅಗೌರವಕಾರಿಯಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಒಂದೆಡೆ ದೇಶದ ಹೊರಗಿರುವ ಅನಿವಾಸಿ ಭಾರತೀಯರು ಭಾರತದ ಗೌರವವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಲು ತಮ್ಮೆಲ್ಲ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ಕ್ರೋಢೀಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಪ್ರಧಾನಿ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಭಾರತವನ್ನು ಪುನರ್ರೂಪಿಸಲು ಎಪ್ಪತ್ತೂ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡದ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಮಾಡಲುಪಕ್ರಮಿಸಿದ್ದರೆ ರಾಹುಲ್ ಮಾತ್ರ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಕೆಟ್ಟ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಭಾರತವನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತ ಪಡಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಒಪಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಮಾತೇ ಅಲ್ಲ. ಕೇರಳ-ಕೊಡಗುಗಳು ಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ಮಿಂದೆದ್ದು ಕಣ್ಣೀರಿಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿರುವಾಗ ಕೇರಳದ್ದೇ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾಗಿರುವ ಶಶಿ ತರೂರ್ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಎಲ್ಲರ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾಗಲು ಹವಣಿಸುತ್ತಿರುವ ರಾಹುಲ್ ವಿದೇಶ ಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿರುವುದು ಬಲು ಅವಮಾನಕರ. ಬರಿಯ ವಿದೇಶ ಯಾತ್ರೆ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ; ಕಾಲಿಟ್ಟೆಡೆಯೆಲ್ಲ ಭಾರತವನ್ನು ದೂಷಿಸುತ್ತಾ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ರಾಹುಲ್ ಡೋಕ್ಲಾಂ ನಿರ್ವಹಣೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಸೋತಿದೆ ಎಂದು ಅಸಂಬದ್ಧ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ಮಂಡಿಸುವಾಗ ಭಾರತದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಅದನ್ನು ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಕೊಂಡಾಡಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದೇ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಡೋಕ್ಲಾಂ ನಿರ್ವಹಣೆಗೆ ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಯಾವ ಉಪಾಯವಿತ್ತು ಎಂದು ಸಭಿಕರೊಬ್ಬರು ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ‘ನನಗೆ ಡೋಕ್ಲಾಂನ ಸ್ಥಿತಿಗತಿ ಅರಿವಿಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ ನಾನು ಈಗೇನೂ ಹೇಳಲಾರೆ’ ಎಂದುತ್ತರಿಸಿದ ರಾಹುಲ್ನಲ್ಲಿ ಅದ್ಯಾವ ಮುತ್ಸದ್ದಿಯನ್ನು ಹಿರಿಯ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನಾಯಕರು ಕಂಡರೊ ದೇವರೇ ಬಲ್ಲ. ಈ ಪರಿಯ ರಾಹುಲ್ ಅಪದ್ಧಗಳು ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಏನಲ್ಲ. ಈ ಹಿಂದೆಯೂ ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ಮತ್ತು ಭಾರತದಲ್ಲಿಯೇ ಬುದ್ಧಿವಂತ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಹೀಗೆ ಆಭಾಸಕಾರಿ ಪ್ರಸಂಗಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿದ್ದಿದೆ. ಮೊದಲೆಲ್ಲ ಭಾರತೀಯರಷ್ಟೇ ಆಡಿಕೊಂಡು ನಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಈಗ ಜಗತ್ತೆಲ್ಲ 125 ವರ್ಷಗಳಿಗೂ ಹಳೆಯ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಇಂದಿನ ದುಃಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ಈತ ಪ್ರಧಾನಿಯಾದರೆ ಭವಿಷ್ಯದ ಭಾರತವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಪಕ್ಕೆಲುಬುಗಳು ಮುರಿದು ಹೋಗುವಂತೆ ನಗಲು ಸಾಕು.

3

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ರಾಹುಲ್ ಉದ್ಯೋಗ ಸಿಗದಿರುವುದೇ ತರುಣರು ಐಸಿಸ್ಗೆ ಸೇರಲು ಕಾರಣ ಎಂಬ ಹೇಳಿಕೆ ಕೊಟ್ಟು ಐಸಿಸ್ ಸೇರ್ಪಡೆಯಾದ ಮಕ್ಕಳ ಕುಟುಂಬದವರು ಗಾಬರಿಯಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಟಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಹೇಳಿಕೆ ಐಸಿಸ್ನ ಸಮರ್ಥನೆಯೋ ಅದಕ್ಕೆ ಸೇರುವುದರ ಕುರಿತಂತೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ನೀತಿಯ ಚಿಂತನೆಯೋ ಅಥವಾ ಭಾರತದ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಮುಸಲ್ಮಾನರನ್ನು ಓಲೈಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪರಿಯೋ ದೇವರೇ ಬಲ್ಲ. ಚುನಾವಣೆಗಾಗಿ ಜನಿವಾರ ಧರಿಸಿ ವಿದೇಶದ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಐಸಿಸ್ ಅನ್ನು ಸಮಥರ್ಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ರಾಹುಲ್ನ ನಾಟಕ ಕಂಪೆನಿ ಶತ ದಿನೋತ್ಸವ ಆಚರಿಸಿದಷ್ಟು ಮೋದಿ ನಿಶ್ಚಿಂತೆಯಿಂದ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರುತ್ತಾರೆ. ಬಹಶಃ ರೈಲ್ವೇ ಕೇಂದ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಟೀ ಮಾರಿಕೊಂಡು ಬದುಕಿದ್ದ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಬದುಕನ್ನು ನೋಡುವ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಕ್ಕೂ ಬೆಳ್ಳಿಯ ಚಮಚವನ್ನು ಬಾಯಲ್ಲೇ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹುಟ್ಟಿದ ಇಂಥವರ ಬದುಕಿನ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಕ್ಕೂ ಅಜಗಜಾಂತರ. ದೇಶದ ಜನಸಂಖ್ಯೆ 130 ಕೋಟಿ ದಾಟಿದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಶೇಕಡಾ 10 ರಷ್ಟು ತರುಣರಿಗೆ ಉದ್ಯೋಗವಿಲ್ಲವೆಂದರೂ 13 ಕೋಟಿಯಾಯ್ತು. ರಾಹುಲ್ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ಅಷ್ಟೂ ಜನ ಐಸಿಸ್ಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡರೆ ದೇಶವನ್ನೇನು ಇಡಿ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ನುಚ್ಚು ನೂರು ಮಾಡಿಬಿಡಬಲ್ಲರು. ಭವಿಷ್ಯದ ಪ್ರಧಾನಿಯೆಂದು ತನ್ನ ತಾನು ಬಿಂಬಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಅಭ್ಯಥರ್ಿಯೊಬ್ಬರಿಗೆ ದೇಶದ ಇಂತಹ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಅರಿವಿರುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತೀರಾ! ಅತ್ತ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಈ ದೇಶದ ತರುಣರ ಕೈಗೆ ಉದ್ಯೋಗ ಕೊಡಿಸಬೇಕೆಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಮೇಕ್ ಇನ್ ಇಂಡಿಯಾದ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಸಾಕಾರಗೊಳಿಸಿ ವರ್ಷಕ್ಕೆ 2 ಕೋಟಿ ಉದ್ಯೋಗವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಮಾಡುವ ತನ್ನ ಭರವಸೆಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡು ನಿಂತು ಪೂರಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಗ್ನರಾಗಿರುವಾಗ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷದ ನಾಯಕರೊಬ್ಬರು ಇಷ್ಟು ಉಡಾಫೆಯ ಮಾತನ್ನಾಡುವುದೇ! ಸಕರ್ಾರಿ ನೌಕರಿಯ ಹಿಂದೆಯೇ ಓಡುತ್ತಿರುವ ತರುಣರ ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಲೆಂದು ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರು ಪಕೋಡ ಮಾರಿಯಾದರು ಬದುಕು ನಡೆಸುವ ಸ್ವಾವಲಂಬಿತನದ ಕಲ್ಪನೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದನ್ನು ಅವತ್ತು ಆಡಿಕೊಂಡಿತ್ತು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು. ಇಂದು ರಾಹುಲ್ ‘ಕೆಲಸ ಸಿಗದಿದ್ದರೆ ಐಸಿಸ್ಗೆ ಸೇರಿ’ ಎಂಬ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಕೆಲಸ ಕೊಡಿಸುವ ಕಂಪನಿಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಂತೆ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರಲ್ಲಾ! ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೇ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸೋತಿದ್ದೇನೆ ಎನಿಸಿಕೊಂಡವರೊಂದಷ್ಟು ಜನರನ್ನು ಈ ಲೇಖನದುದ್ದಕ್ಕೂ ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಕೆಲಸ ಸಿಗಲಿಲ್ಲವೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಐಸಿಸ್ಗೆ ಸೇರುವುದೇ ಪರಿಹಾರವಲ್ಲ. ಭಾರತ ಕೆಲಸವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಇತರರಿಗೆ ಕೆಲಸವನ್ನು ಕೊಡುವ ಮಹತ್ವದ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆಯಬೇಕಿದೆ.

ಗೂಗಲ್ನಲ್ಲಿ ಸಂದೀಪ್ ಮಹೇಶ್ವರಿ ಅಂತ ಟೈಪ್ ಮಾಡಿ ನೋಡಿ. ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರಿಂದ ನೋಡಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ವೃದ್ಧಿಯ ಅನೇಕ ವಿಡಿಯೊಗಳು ಕಂಡುಬರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಇದೇ ಸಂದೀಪ್ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಕಾರಣಗಳಿಗೋಸ್ಕರ ಓದು ಪೂರೈಸಲಾಗದೇ ಕಾಲೇಜು ಬಿಟ್ಟವ. ಮುಂದೆ ತಾನೊಬ್ಬ ಫ್ರೀಲ್ಯಾನ್ಸ್ ಫೋಟೋಗ್ರಾಫರ್ ಆಗಿ ಜನರಿಗೆ ಬೇಕಾಗುವ ಭಿನ್ನ ಭಿನ್ನ ಫೋಟೋಗಳ ಸ್ಟಾಕ್ ಇಮೇಜ್ಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಅಂತಜರ್ಾಲ ಲೋಕದಲ್ಲೇ ಇಮೇಜ್ ಬಜಾರ್ನ ಮುಖ್ಯಸ್ಥನಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡವ ಆತ. ಸೋಲಿನ ಭೀತಿಯನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದವನಿಗೆ ವಿಶ್ವಾಸ, ಚೈತನ್ಯ ತುಂಬಿ ಮತ್ತೆ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಅಣಿಮಾಡಿಸಬಲ್ಲ ಸಾಮಥ್ರ್ಯ ಸಂದೀಪ್ಗಿದೆ. ವಿಶ್ವ ಕಲ್ಯಾಣ್ರದ್ದೂ ಇದೇ ಬಗೆಯ ಕಥೆ. ಅಧ್ಯಯನದ ನಂತರ ಕೆಲಸ ಪಡೆಯಲು ಹೆಣಗಾಡಿದ ಆತ ಸಿಕ್ಕ ಕೆಲಸದಿಂದಲೂ ಮೂರೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಹೊರದಬ್ಬಲ್ಪಟ್ಟ. ಮುಂದಿನ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಮಾನಸಿಕ ಖಿನ್ನತೆಗೆ ಒಳಗಾದ ವಿಶ್ವಕಲ್ಯಾಣ್ ಆ ಹಂತದಿಂದ ಮೇಲೆದ್ದು ನಿಂತ. ತೆಳ್ಳಗಾಗಿ ಸೊರಗಿ ಹೋಗಿದ್ದ ಆತನ ಆಕಾರ, ಆತನ ದನಿ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಹಾಸ್ಯ ಕಲಾವಿದನಾಗಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳಲು ಆತನಿಗೊಂದು ಶಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದವು. ಬರು-ಬರುತ್ತಾ ಆತ ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚು ಜನರಿಂದ ನೋಡಲ್ಪಡುವ ಹಾಸ್ಯ ಕಲಾವಿದನೂ ಆಗಿಬಿಟ್ಟ. ರಾಹುಲ್ ಹೇಳಿದಂತೆ ಐಸಿಸ್ಗೆ ಸೇರಲಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೇ.

4

ಇವೆಲ್ಲ ಬಲು ದೂರದ ಕಥೆ ಎನಿಸುವುದಾದರೆ ನಮ್ಮದ್ದೇ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯ ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಕುಂಟುವಳ್ಳಿ ಇಂತಹುದ್ದೇ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತ ಬದುಕನ್ನು ಕಂಡವರು. ಡಿಪ್ಲೊಮಾ ಓದುತ್ತಿರುವಾಗ ತರಗತಿಗೆ ಬಂದ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಸ್ವಲ್ಪ ಬೈದರೆಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಕಾಲೇಜಿಗೇ ಬರುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಹೊರ ಬಂದವರು ಅವರು. ವಿಶ್ವನಾಥರ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ಪಾದನೆಯ ಕುರಿತ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯವೇ ಇತ್ತು. ತಮ್ಮ ತೋಟಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಟ್ರಾಕ್ಟರ್ಗಳನ್ನು, ಮೋಟಾರು ಗಾಡಿಗಳನ್ನು ಅನುಕೂಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಚಾಕಚಕ್ಯತೆ ತೋರಿದ ಅವರು ವಿ.ಕೆ ಟೆಕ್ ಎನ್ನುವ ಸಂಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಅಡಿಕೆ ಸುಲಿಯುವ ಯಂತ್ರದ ಆವಿಷ್ಕಾರ ಮಾಡಿದರು. ಡಿಪ್ಲೊಮಾ ಕಾಲೇಜನ್ನು ಬಿಟ್ಟ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅವರೆದುರಿಗೆ ಅಂಧಕಾರ ಕವಿದಿತ್ತೆಂದೇನಿಲ್ಲ. ಅವರು ತಮಗಿದ್ದ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿದುದರ ಪರಿಣಾಮ ಪುಟ್ಟ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯಿಂದ 5 ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೆ ಈ ಯಂತ್ರಗಳನ್ನು ಅವರಿಂದು ರಫ್ತು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬ್ಯಾಟರಿ ಚಾಲಿತ ದೇಸೀ ಬೈಕುಗಳ ನಿಮರ್ಾಣದಲ್ಲಿ ತೀವ್ರವಾದ ಆಸಕ್ತಿ ತೋರುತ್ತಿರುವ ಅವರು ತುಮಕೂರಿನಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಘಟಕವೊಂದನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿಯೂಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

12 ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಮದುವೆಯಾದ ಕಲ್ಪನಾ ಸರೋಜ್ ಗಂಡನ ಮತ್ತು ಅತ್ತೆ ಮಾವನ ಕಿರುಕುಳ ತಾಳಲಾಗದೇ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಯತ್ನಿಸಿದ್ದವಳು. ದಲಿತರಿಗಾಗಿ ಸಕರ್ಾರ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ಸಹಾಯವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡು ಹೊಲಿಗೆ ಉದ್ಯಮ ಶುರುಮಾಡಿದ್ದ ಸರೋಜ್ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಪೀಠೋಪಕರಣಗಳ ಉದ್ಯಮಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕಿದರು. ಆಕೆಯ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಅದೆಷ್ಟು ಗರಿಗೆದರಿತ್ತೆಂದರೆ ನಷ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಕಂಪನಿಯೊಂದನ್ನು ಆಕೆ ಖರೀದಿ ಮಾಡಿ ಸಂಬಳವೇ ಇಲ್ಲದೇ ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಲಸಗಾರರಿಗೆ ಕೈ ತುಂಬ ಕೆಲಸ ಕೊಟ್ಟು ತನ್ನದೇ ಆದ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಇಡಿ ಉದ್ಯಮವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಲಾಭದಾಯಕವಾಗಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಬಹುಶಃ ಆಕೆ ರಾಹುಲ್ನ ಈ ಭಾಷಣ ಕೇಳಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಇಂದು ಐಸಿಸ್ನಲ್ಲಿ ದಾಸಿಯಾಗಿರಬೇಕಿತ್ತೇನೋ. ಬ್ಯಾಂಕಾಕ್ಗೆ ಮಾಷರ್ಿಯಲ್ ಆಟರ್್ ಕಲಿತು ಅಲ್ಲಿ ಅಡಿಗೆ ಭಟ್ಟನಾಗಬೇಕೆಂದು ಹೊರಟಿದ್ದ ಅಕ್ಷಯ್ಕುಮಾರ್ ಗುರುನಾನಕ್ ಖಾಲ್ಸಾ ಕಾಲೇಜಿನಿಂದ ಹೊರದಬ್ಬಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವ. ಕೆಲಸ ಸಿಗಲಿಲ್ಲವೆಂದು ಆತ ಕೊರಗುತ್ತಾ ಕೂರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ನಟನೆಯ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಪರಿಣತಿ ತೋರಿ ಇಂದು ಸಿನಿಮಾ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಅಪರೂಪದ ನಾಯಕನಾಗಿ ಹೆಸರುಗಳಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಮುಂಬೈನ ಸೇಂಟ್ ಕ್ಸೇವಿಯರ್ ಕಾಲೇಜಿನಿಂದ ಓದು ಪೂರೈಸಲಾಗದೇ ಹೊರಬಂದು ಇಂದು ಸೆಲೆಬ್ರಿಟಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿರುವ ಸಲ್ಮಾನ್ ಖಾನ್ ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಐಸಿಸ್ನ ಕಮಾಂಡರ್ ಆಗಿರಬೇಕಿತ್ತು.

5

ಎಂಬಿಎ ಕಾಲೇಜನ್ನು ಅರ್ಧದಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟುಬಂದು ಜಗತ್ತಿನ ಹತ್ತಾರು ಸಿರಿವಂತರ ಪೈಕಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯಾರು ಗೊತ್ತೇ? ಮುಖೇಶ್ ಅಂಬಾನಿ. ಕಾಲೇಜು ಓದು ಪೂರೈಸಲಾಗದೇ ಹೊರಬಂದು ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಬೆವರು ಸುರಿಸಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕ್ರಿಕೆಟರ್ ಆದವ ಕಪಿಲ್ ದೇವ್. ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಫೇಲಾಗಿ ಮುಂದೆ ಓದಲಾಗದೇ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ದೇವರೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ತೆಂಡೂಲ್ಕರ್ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ. ರಾಹುಲ್ನ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸೇ ತೆಂಡೂಲ್ಕರ್ನನ್ನು ರಾಜ್ಯಸಭೆಗೆ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿತೇ ಹೊರತು ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಸಂಘಟನೆಗಲ್ಲ. ವಿಪ್ರೊ ಕಂಪನಿ ಕಟ್ಟಿದ ಅಜೀಂ ಪ್ರೇಮ್ಜಿ ಕಾಲೇಜು ಬಿಟ್ಟು 21 ನೇ ವಯಸ್ಸಿನ ವೇಳೆಗಾಗಲೇ ಕಂಪನಿ ಕಟ್ಟಿ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಕೀತರ್ಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರು.

ಕೆಲಸ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಕೆಲಸ ಸಿಗದೇ ಇರುವುದು ಇವೆಲ್ಲಾ ಬದುಕಿನ ಏರುಪೇರುಗಳ ಒಂದು ಭಾಗವಷ್ಟೇ ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ರಸ್ತೆಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ದಿನಾಲು ನೂರಾರು ಜನರಿಗೆ ಪಾನಿಪುರಿ ಬೇಲ್ಪುರಿ ಮಾಡಿಕೊಡುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ನೋಡಿ. ಅವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ನಿಸ್ಸಂಶಯವಾಗಿ ಪದವಿ ಪಡೆದವರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ದೊಡ್ಡ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯಮ ಹೋಟೆಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ತಿಂಡಿ ತಂದುಕೊಡುವ ಏನು ಬೇಕೆಂದು ಬರೆದುಕೊಳ್ಳುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಿ ಅವರಲ್ಲಿ ಬಹುಪಾಲು ಜನ ಪದವಿ ಪಡೆದವರೇ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲಸ ಓದಿಗೆ ತಕ್ಕಂತದ್ದೇ ಆಗಿರಬೇಕೆಂದಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಓದುವುದಕ್ಕೂ ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ಸಂಬಂಧವೇ ಇಲ್ಲ. ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಮುಗಿಸಿ ಸಂತರಾದ ಅನೇಕರು ರಾಮಕೃಷ್ಣಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತಾರೆ. ಎಂಬಿಬಿಎಸ್ ಪದವಿ ಪಡೆದು ಉದ್ಯೋಗ ಬೇಡವೆಂದು ಪ್ರಚಾರಕರಾದವರೂ ಸಂಘದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ನಾವು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಅದರಿಂದ ಸಿಗುವ ಆನಂದ ಇವು ನಮ್ಮ ಕೆಲಸವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವಂತಾಗಬೇಕು. 23 ನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಸೋತು, 26 ನೇ ವಯಸ್ಸಿನ ವೇಳೆಗೆ ತಾನು ಪ್ರೀತಿಸಿದವಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು, 29 ರ ವೇಳೆಗೆ ಸದನದಲ್ಲಿ ಸ್ಪೀಕರ್ ಆಗುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಕೈತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು, 39 ರ ವೇಳೆಗೆ ಕಮೀಷನರ್ ಆಗುವ ಅವಕಾಶ ಕೈ ತಪ್ಪಿ ಹೋಗಿ, 49 ರಲ್ಲಿ ಸೆನೆಟರ್ ಆಗುವ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಸೋತು, ಬದುಕೇ ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲೂ ಲಿಂಕನ್ ದೇಶ ವಿರೋಧಿ ಕೃತ್ಯಕ್ಕೋ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ವೃತ್ತಿಗೋ ಕೈ ಚಾಚಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ತನ್ನ 52 ನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆತ ಅಮೇರಿಕಾದ ಅಧ್ಯಕ್ಷನೇ ಆಗಿಬಿಟ್ಟ. ಬಹುಶಃ ರಾಹುಲ್ಗೂ ಅದೇ ಕನಸಿದ್ದಿರಬಹುದೇನೋ!!

National Convention of OBC Department of AICC

ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಇವೆಲ್ಲ ಉದಾಹರಣೆಗಳ ಬದಲು ರಾಹುಲ್ನನ್ನೇ ಉದಾಹರಣೆ ಕೊಡಬಹುದಿತ್ತು. ಆತನ ಬಳಿ ಸ್ವಂತದ್ದೆನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ತಂದೆಯ ಹೆಸರೊಂದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಮತ್ತೇನಿದೆ ಹೇಳಿ. ಅಧ್ಯಯನದ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಪದವಿ ಪಡೆದಿರುವುದು ನಿಜವಾ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಪುರಾವೆ ಇಲ್ಲ. ಬೌದ್ಧಿಕ ಸಾಮಥ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಯಾರೂ ಸಮಥರ್ಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆತ ಆಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ತುಲನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಆತನಿಗಿಂತ ಸಮರ್ಥರು ಅನೇಕರಿದ್ದಾರೆ. ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕಿನಿಂದಲೂ ನಪಾಸಾದ ನಂತರವೂ ಐಸಿಸ್ಗೆ ಸೇರದೇ ರಾಹುಲ್ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿದ್ದಾರೆಂದರೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರೇರಣಾದಾಯಿ ಘಟನೆ ಮತ್ತೊಂದು ಇರಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ! ಅಥವಾ ಮೋದಿ-ಶಾಹ್ ಜೋಡಿ ರಾಹುಲ್ನಿಂದ ಗೆಲುವಿನ ಎಲ್ಲ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡಿರುವುದರಿಂದ ಆತ ನಿರುದ್ಯೋಗಿಯಾಗಿ ಐಸಿಸ್ ಸೇರಿಬಿಡುವನೆಂಬ ಹೆದರಿಕೆಯಿಂದಲೇ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಮಾಡಲಾಯಿತಾ? ಈಗ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕಾಡಬೇಕು.

ರಾಹುಲ್ನ ಎಲ್ಲ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಭಾರತದ ಮತದಾರ ಕ್ಷಮಿಸಿಬಿಡಬಹುದೇನೋ. ಆದರೆ ಆತ ಭಾರತವನ್ನು ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ತುಚ್ಛವಾಗಿ ತೋರಿಸುವುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಯಾರೂ ಸಹಿಸಲಾರರು. ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಫಲವನ್ನು ಆತ ಉಣ್ಣಲೇಬೇಕು. ಹೀಮಾದಾಸ್ ಅಥ್ಲೆಟಿಕ್ಸ್ನಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನ ಗಳಿಸಿ ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆಯನ್ನು ಕೇಳುವಾಗ ಕಣ್ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡು ಅತ್ತಳಲ್ಲ ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದಂಶದ ರಾಷ್ಟ್ರಭಕ್ತಿಯಾದರೂ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಇಂತಹ ಮಾತುಗಳನ್ನು ರಾಹುಲ್ ಖಂಡಿತ ಆಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಮೋದಿ-ಅಟಲ್ ತುಲನೆ ಸರಿಯಾ?

ಮೋದಿ-ಅಟಲ್ ತುಲನೆ ಸರಿಯಾ?

ಇಬ್ಬರೂ ಮಾತಿನ ಮಲ್ಲರೇ. ಎದುರಾಳಿಗಳು ತಲೆದೂಗಿಸಬಲ್ಲಂತಹ ವಕ್ತೃತ್ವವನ್ನು ಇಬ್ಬರೂ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಅಟಲ್ಜಿ ತಮ್ಮ ಕವನಗಳ ಮೂಲಕ ಎಲ್ಲರ ಮನಸೂರೆಗೊಂಡವರು. ಮೋದಿಯವರಿಗೆ ಆ ಭಾಗ್ಯವಿಲ್ಲ. ವಾಜಪೇಯಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅಳುವಂತೆ ಮಾಡಬಲ್ಲರು. ಆದರೆ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಆಲೋಚನೆಗೆ ಹಚ್ಚಬಲ್ಲರು.

ವಾಜಪೇಯಿಯವರು ಬದುಕಿದ್ದಾಗ ಅವರನ್ನು ಕಂಠಮಟ್ಟ ವಿರೋಧಿಸಿದ್ದ ಕೆಲವು ಪತ್ರಕರ್ತರಿಗೆ ತೀರಿಕೊಂಡಾಕ್ಷಣ ಅವರು ಹೀರೊ ಎನಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದು ಕಾಲದ ಮಹಿಮೆ ಎಂದೇ ಹೇಳಬೇಕೇನೊ! ಅಟಲ್ಜಿಯನ್ನು ಗದ್ದಾರ್ (ದೇಶದ್ರೋಹಿ) ಎಂದು ಕರೆದಿದ್ದ ಸೋನಿಯಾ ಅವರು ತೀರಿಕೊಂಡಾಗ ಬೇರೆ ಬಗೆಯ ಮಾತುಗಳನ್ನೇ ಆಡಿದ್ದು ರಾಜಕೀಯದ ಬೇರೆಯದ್ದೇ ರೀತಿನೀತಿ ಇರಬೇಕು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ವಾಜಪೇಯಿ ಮಹಾನಾಯಕ ಎಂದು ಸಂಘ ವಿರೋಧಿಗಳಿಗೂ ಎನಿಸಿದ್ದರ ಹಿಂದೆ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ ಏನಿರಬಹುದು ಗೊತ್ತೇ? ನಿಸ್ಸಂಶಯವಾಗಿ ಅದು ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯೇ. ಅಟಲ್ಜಿಯವರ ಸಾವಿನ ನಂತರ ಅನೇಕ ಸಂಘ ವಿರೋಧಿ ಲೇಖಕರು ಮೋದಿಗಿಂತ ವಾಜಪೇಯಿಯವರೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನಾಯಕ ಎಂಬುದನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸಲು ಹೆಣಗಾಡಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಮೋದಿ ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿರುವ ಪರಿ ಕಂಡು ಎಂಥವನಿಗೂ ಅಸೂಯೆಯಾಗುವುದು ಖಚಿತ. ಅದು ಯಾವಾಗಲೂ ಹಾಗೆಯೇ. ಅಡ್ವಾಣಿ ರಾಮಮಂದಿರದ ಯಾತ್ರೆ ಶುರು ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಈ ಲೇಖಕರುಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಅವರಿಗಿಂತ ಅಟಲ್ಜಿ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಎನಿಸಿತ್ತು. ಗುಜರಾತ್ನಲ್ಲಿ ಮೋದಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾದ ನಂತರ ಮೋದಿ ಅತ್ಯಂತ ಕಠೋರ ಎನಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೇ ಅವರೊಂದಿಗೆ ತುಲನೆ ಮಾಡಿ ಅಟಲ್ಜಿಯನ್ನು ದೇವರೆಂದು ಭಾವಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದರು ಇವರು. ಮೋದಿ ಪ್ರಧಾನಿಯಾದ ಮೇಲಂತೂ ಈ ಎಡಪಂಥೀಯ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳ ಗುಂಪಿಗೆ ಅವರನ್ನು ರಾಕ್ಷಸರೆಂದು ಬಿಂಬಿಸಿದ ಮೇಲೂ ಸಮಾಧಾನವಿಲ್ಲ. ಈ ಚಿಂತಕರೆನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರಿಗೆ ಮೋದಿ ಒಳ್ಳೆವಯವರಾಗಿ ಕಂಡಿದ್ದು ಯಾವಾಗ ಗೊತ್ತೇ? ಯೋಗಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾದ ಮೇಲೇ! ಈಗಲೂ ಹಾಗೆಯೇ ಅಟಲ್ಜಿ ಮೋದಿಗಿಂತ ಸಾವಿರ ಪಾಲು ಒಳಿತಾಗಿದ್ದರು ಎಂದು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುವಲ್ಲಿ ಇವರೆಲ್ಲ ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿರುವ ಪರಿ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ.

5

ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಮೋದಿ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಲು ಅಟಲ್ಜಿಯವರೇ ಕಾರಣ. ಗುಜರಾತಿನಲ್ಲಿ ಪಕ್ಷದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೊತ್ತಿದ್ದ ಮೋದಿಜಿ ಕೇಶುಬಾಯಿ ಪಟೇಲರ ಆತ್ಮೀಯರಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡವರು. ಇದೇ ಕೇಶುಭಾಯಿ ಮುಂದೆ ಮೋದಿ ತನ್ನ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಅಡ್ಡಗಾಲಾಗುವರೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಅವರನ್ನು ಗುಜರಾತಿನಿಂದ ಆಚೆಗಟ್ಟಿ ದೆಹಲಿಗೆ ತಳ್ಳಿದ್ದರು. ಇದೇ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ರಾಜಕಾರಣದಿಂದ ಅಜ್ಞಾತವಾಸಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದ ಮೋದಿ ಅಮೇರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಕಾಲ ಅಧ್ಯಯನಶೀಲರಾಗಿದ್ದರಂತೆ. ಆಗ ವಿದೇಶ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದ್ದ ಅಟಲ್ಜಿ ಪಕ್ಷದ ನೊಗ ಹೊರಬೇಕು ಎಂಬ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಅವರನ್ನು ಮರಳಿ ಕರೆತಂದರು. ಮುಂದೆ ಗುಜರಾತಿನಲ್ಲಿ ಭೂಕಂಪವಾಗಿ ಪರಿಹಾರ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಭಾಜಪಕ್ಕೆ ಕೆಟ್ಟ ಹೆಸರು ಬಂದಾಗ ಇದೇ ಅಟಲ್ಜಿ ಮೋದಿಯವರನ್ನು ಸಂಪಕರ್ಿಸಿ ತಮ್ಮ ಕಛೇರಿಗೆ ಕರೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರಂತೆ. ಆಗ ಮಿತ್ರನೊಬ್ಬನ ಸಾವಿನ ದುಃಖದಲ್ಲಿದ್ದ ಮೋದಿಯವರಿಗೆ ಗುಜರಾತಿನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೆಗಲಿಗೇರಿಸಿದ ಅಟಲ್ಜಿ ಆಶಿವರ್ಾದ ಮಾಡಿಯೂ ಕಳಿಸಿದ್ದರು. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಮೋದಿ ಅಡ್ವಾಣಿಯವರ ಪಾಳಯದವರು. ಅಡ್ವಾಣಿ ಮತ್ತು ಅಟಲ್ಜಿ ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಗೆಳೆತನ ಹೊಂದಿದ್ದರೂ ಆಂತರಿಕವಾಗಿ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಇದ್ದೇ ಇದ್ದವು. ಹೀಗಾಗಿ ಮೋದಿಯನ್ನು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿಸುವ ಮೂಲಕ ಅಟಲ್ಜಿ ಅಡ್ವಾಣಿಯವರನ್ನೂ ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಲೆತ್ನಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಗೋಧ್ರಾ ಹತ್ಯಾಕಾಂಡದ ನಂತರ ಮುನಿಸಿಕೊಂಡ ಅಟಲ್ಜಿ ಮೋದಿಯವರನ್ನು ಕೆಳಗಿಳಿಸಲು ಬಯಸಿದ್ದರೆಂದು ಅರುಣ್ ಶೌರಿಯವರ ಕೃತಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ. 2002 ರ ಏಪ್ರಿಲ್ನಲ್ಲಿ ಗೋವಾದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಕಾರ್ಯಕಾರಿಣಿ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಲೆಂದು ಹೊರಟ ಅಟಲ್, ಅಡ್ವಾಣಿ, ಜಸ್ವಂತ್ ಸಿಂಗ್ರೊಂದಿಗೆ ಅಟಲ್ರ ಅಳಿಯ ರಂಜನ್ರ ಅಪೇಕ್ಷೆಯ ಮೇರೆಗೆ ಶೌರಿಯೂ ಹೋಗಿದ್ದರು. ತಮ್ಮ ಶಿಷ್ಯನನ್ನು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಪದವಿಯಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿಸಲು ಒಪ್ಪದಿರುವ ಅಡ್ವಾಣಿಯವರೊಂದಿಗೆ ಅಟಲ್ಜಿಯವರ ಮಾತುಕತೆಯೇ ನಿಂತುಹೋಗಿತ್ತು. ಇಬ್ಬರೂ ತಂತಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ಪತ್ರಿಕೆ ಹಿಡಿದು ಓದುತ್ತಾ ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟರಂತೆ. ಶೌರಿ ಇವರಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಮಾತಿಗೆಳೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಿದಾಗ ಅಟಲ್ಜಿ ತಮ್ಮ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟಿದ್ದರಂತೆ. ಆದರೆ ಕಾರ್ಯಕಾರಿಣಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದದ್ದೇ ಬೇರೆ. ಇವರಿಬ್ಬರೂ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಮುನ್ನವೇ ಮೋದಿ ತಾನೇ ಅಧಿಕಾರ ಬಿಡುವ ಬಯಕೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರು. ತಕ್ಷಣವೇ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಹಾಕಾರವೆದ್ದು ಮೋದಿ ಅಧಿಕಾರ ತ್ಯಾಗ ಮಾಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂದು ಕೂಗಿದರು ಜನ. ಅದು ಮೋದಿಯವರ ಬದುಕಿನ ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಟನರ್ಿಂಗ್ ಪಾಯಿಂಟ್. ಅಟಲ್ಜಿ ಮೆತ್ತಗಾಗಲೇಬೇಕಾಗಿ ಬಂತು. ಮುಂದೆ ಅಟಲ್ಜಿ ಗುಜರಾತಿನಲ್ಲಿ ಪತ್ರಿಕಾಗೋಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಾಗ ಗೋಧ್ರಾಕಾಂಡದ ಚಚರ್ೆ ಬಂದಾಗ ರಾಜಧರ್ಮವನ್ನು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ನಾಯಕನೂ ಪಾಲಿಸಬೇಕು ಎಂದಿದ್ದರು. ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಮೋದಿಯವರ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕೈ ಹಾಕಿ ಈತ ಅದನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಸಮಥರ್ಿಸಿಯೂಕೊಂಡರು. ಆಂತರಿಕ ಘರ್ಷಣೆಗಳೇನೇ ಇರಲಿ ಹೊರಗಿನವರ ಮುಂದೆ ತನ್ನ ಮಾತೃ ಸಂಘಟನೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡದಿರುವ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗುಣ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಇದೆ. ಸಂಘಟನೆಯನ್ನು ಬಲಗೊಳಿಸುವ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕವಾದ ಅಡಿಪಾಯವನ್ನು ಹಾಕಿ ಭವ್ಯ ಸೌಧವನ್ನು ನಿಮರ್ಿಸುವಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಬಲವಾದ ನಂಬಿಕೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಬೇಕೆಂದು ತಾಕೀತು ಮಾಡಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ಆ ಪದವಿಯಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿಯಬೇಕೆಂದು ಒತ್ತಾಯಿಸಿದಾಗ ಮೋದಿ ಗಲಿಬಿಲಿಗೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ತನ್ನ ನಿರ್ಣಯಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಪಕ್ಷದೊಳಗೆ ಕೂಗು ಕೇಳಿಬಂದಿತು ಎಂಬುದರ ಅರಿವಿದ್ದಾಗಲೂ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣನಾದವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಲು ಅಟಲ್ಜಿ ಸಿದ್ಧರಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಇದ್ದ ಸಾಮ್ಯತೆ ಇಲ್ಲಿಗೇ ಕೊನೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಇನ್ನೇನಿದ್ದರೂ ಇವರಿಬ್ಬರ ನಡುವಿನ ವೈರುಧ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಗುರುತಿಸಬಹುದು.

ಇಬ್ಬರೂ ಮಾತಿನ ಮಲ್ಲರೇ. ಎದುರಾಳಿಗಳು ತಲೆದೂಗಿಸಬಲ್ಲಂತಹ ವಕ್ತೃತ್ವವನ್ನು ಇಬ್ಬರೂ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಅಟಲ್ಜಿ ತಮ್ಮ ಕವನಗಳ ಮೂಲಕ ಎಲ್ಲರ ಮನಸೂರೆಗೊಂಡವರು. ಮೋದಿಯವರಿಗೆ ಆ ಭಾಗ್ಯವಿಲ್ಲ. ವಾಜಪೇಯಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅಳುವಂತೆ ಮಾಡಬಲ್ಲರು. ಆದರೆ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಆಲೋಚನೆಗೆ ಹಚ್ಚಬಲ್ಲರು. ಅನೇಕರು ವಾಜಪೇಯಿಯವರಿಗೆ ಪೂರ್ಣಬಹುಮತದ ಸಕರ್ಾರ ನಡೆಸುವ ಅವಕಾಶ ದಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲವೆಂದು ಕೊರಗುತ್ತಾರೆ. ಮೋದಿ ಆ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಭಾಗ್ಯವಂತರು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರದ ಸಂಗತಿ ಎಂದರೆ ಮೋದಿ 2014 ರ ಚುನಾವಣೆಗೂ ಮುನ್ನ 8 ತಿಂಗಳ ಕಾಲ 3 ಲಕ್ಷ ಕಿಲೋಮೀಟರ್ಗೂ ಹೆಚ್ಚು ದೂರ ಕ್ರಮಿಸಿ, 450 ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಚುನಾವಣಾ ರ್ಯಾಲಿಯನ್ನುದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದ್ದರು. ಅದರೊಟ್ಟಿಗೆ ಚಾಯ್ ಪೇ ಚಚರ್ಾಗಳು, 3ಡಿ ರ್ಯಾಲಿಗಳು ಬೇರೆ. ತನಗೆ ಬೇಕಾದ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಮೋದಿ ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೇ ಶ್ರಮ ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ. ಈಗಲೂ ಅಷ್ಟೇ. ಲೋಕಸಭೆ ಚುನಾವಣೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಗ್ರಾಮ ಪಂಚಾಯತ್ ಚುನಾವಣೆಯವರೆಗೂ ಮೋದಿಯೇ ಸ್ಟಾರ್ ಭಾಷಣಕಾರರು. ಬೇಕಿದ್ದರೆ ಅವರೊಬ್ಬರೇ ಭಾಷಣಕಾರರು ಎಂದು ಕರೆದರೂ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ. ಅಟಲ್ಜಿ ಉತ್ತಮ ವಾಗ್ಮಿಗಳಾಗಿದ್ದರೂ ಚುನಾವಣಾ ರ್ಯಾಲಿಗಳಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ನಾಯಕರೊಂದಿಗೆ ಅವರೂ ಒಬ್ಬರಾಗಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಮೋದಿ ಹಾಗಲ್ಲ. ನೂರೆಂಟು ನಾಯಕರಿದ್ದರೂ ಮೋದಿಯೇ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬೇಕು. ಹೀಗಾಗಿ ಲೋಕಸಭೆಯನ್ನಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೇ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ, ಗುಜರಾತು, ಹರಿಯಾಣ ಇಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಅಧಿಕಾರ ಪಡೆದಿರುವುದರಲ್ಲಿ ನಿಸ್ಸಂಶಯವಾಗಿ ಅವರದ್ದೇ ಸಾಮಥ್ರ್ಯ ಇದೆ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿಯೇ ಭಾಜಪದಲ್ಲಿ ಅವರೊಬ್ಬ ಎದುರಾಳಿಯಿಲ್ಲದ ನಾಯಕರಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಯಾವ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದ್ದರೂ ತಾವೇ ನಿಶ್ಚಯಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ಕಛೇರಿ ಮೋದಿಯವರ ಒಬ್ಬ ಪರಿವಾರದ ಸದಸ್ಯನೂ ಇಲ್ಲದೇ ಸಮರ್ಥ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ತಾಣವಾಗಿದ್ದು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಂತ್ರಿಯ ನಿರ್ಣಯವೂ ಕೂಡ ಈ ಕಛೇರಿಯ ಮೂಲಕವೇ ಹಾದುಹೋಗಬೇಕಾಗಿದೆ. ರಕ್ಷಣಾ ಸಚಿವರೇ ಇರಲಿ ವಿದೆಶಾಂಗ ಸಚಿವರೇ ಇರಲಿ ಪ್ರಮುಖ ಪಾಲಿಸಿ ನಿರ್ಣಯಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ಕಛೇರಿಯನ್ನೇ ದಾಟಿ ಹೋಗಬೇಕು. ಅಟಲ್ಜಿ ಹಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನಿರ್ಣಯ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಮೊದಲು ಕ್ಯಾಬಿನೆಟ್ಟಿನ ಪ್ರಮುಖರನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಿಯೇ ನಿಶ್ಚಯಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಟಲ್ಜಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ನಂಬುವ ಗುಣ ಹೊಂದಿದ್ದವರು. ಅವರ ರಕ್ಷಣಾ ಕಾರ್ಯದಶರ್ಿ ಬ್ರಿಜೇಶ್ ಮಿಶ್ರಾ ಬಹುತೇಕ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ತಾವೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಮೋದಿ ಹಾಗಲ್ಲ. ಅವರ ಕೈಕೆಳಗಿನ ಅನೇಕ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ತಮ್ಮ ಡ್ರೈವರ್ಗಳ ಫೋನಿನಿಂದ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ. ಮೋದಿಯ ಹದ್ದುಗಣ್ಣಿನಿಂದ ಬಚಾವಾಗಲೂ ಮಂತ್ರಿ ಮಹೋದಯರೂ ಕಸರತ್ತು ನಡೆಸುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. 12 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಗುಜರಾತಿನಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಕಾರ್ಯವೈಖರಿಯನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಗಮನಿಸಿದ ಮೋದಿ ಪ್ರಧಾನಿಯಾದೊಡನೆ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಹಿಂಡಬೇಕೊ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿಯೇ ಸರಿಯಾಗಿ ಹಿಂಡಿದ್ದಾರೆ.

4

ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲೂ ಮೋದಿ ಹಿಂದಿನ ಎಲ್ಲ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಮುರಿದು ಮುನ್ನುಗ್ಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅಟಲ್ಜಿಯ ತೆಕ್ಕೆಗೆ ಸುವರ್ಣ ಚತುಷ್ಪಥ, ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ಗ್ರಾಮ ಸಡಕ್, ಅಣುಪರೀಕ್ಷೆಯಂತಹ ಒಂದಷ್ಟು ಹೆಮ್ಮೆಯ ಸಾಧನೆಗಳು ಬಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಮೋದಿ ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿದ್ಯುತ್ ಉತ್ಪಾದನೆ, ಕಲ್ಲಿದ್ದಲು ಉತ್ಪಾದನೆಗಳ ಮೂಲಕ ವಿಕ್ರಮ ಮೆರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚು ರಸ್ತೆಗಳ ನಿಮರ್ಾಣದ ಕಿರೀಟ ಅವರ ತಲೆ ಮೇಲೆಯೇ ಇದೆ. ಜನ್ಧನ್ ಅಕೌಂಟಿನ ಮೂಲಕ ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚು ಖಾತೆ ಹೊಂದಿರುವವರನ್ನು ನಿಮರ್ಿಸಿದ ಸಾಧನೆಯೂ ಅವರದ್ದೇ. ಫಸಲ್ ಬಿಮಾ, ಕೃಷಿ ಸಿಂಚಾಯಿ ಈ ಯೋಜನೆಗಳ ಮೂಲಕ ರೈತರ ಮನ ಮುಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಕೌಶಲ್ಯವರ್ಧನೆ, ಡಿಜಿಟಲ್ ಇಂಡಿಯಾದ ಕಲ್ಪನೆಯ ಮೂಲಕ ಹಳ್ಳಿಗರ ಜೀವನವನ್ನು ಸುಧಾರಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಕಳೆದ 70 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ವಿಕಾಸದ ಓಟಕ್ಕೆ ಈ ಪರಿಯ ವೇಗವನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ನಾಯಕನಿರಲಿಲ್ಲ!

ಅಟಲ್ಜಿ ಮೃದು ಹೃದಯದ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಪ್ರತಿಪಕ್ಷದವರೂ ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪನ್ನೂ ಕ್ಷಮಿಸಿಬಿಡಬಲ್ಲ ವಿಶಾಲ ಹೃದಯ ಅವರದ್ದು. ಮೋದಿ ಹಾಗಲ್ಲ. ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೆ, ತನ್ನ ಸಂಘಟನೆಗೆ ಸೂಕ್ತವೆನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಎಷ್ಟೇ ಚೌಕಶಿಯಾದರೂ ಸರಿ ಪಡೆದೇ ತೀರುತ್ತಾರೆ. ಬಿಹಾರದಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿಗೆ 65 ಸ್ಥಾನಗಳು ಬಂದಿದ್ದು ಜನತಾ ದಳಕ್ಕೆ 35 ಸ್ಥಾನ ಬಂದಾಗಲೂ ನಿತೀಶರಿಗೆ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ವಾಜಪೇಯಿಯವರು ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಆ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಮೋದಿ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಅದು ಖಂಡಿತ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಎರಡನೇ ದೊಡ್ಡ ಪಕ್ಷವಾಗಿ ಪಿಡಿಪಿಯೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಜಮ್ಮು-ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಸಕರ್ಾರ ರಚಿಸಿದಾಗ ಮೋದಿ ಉಪಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಹುದ್ದೆಯನ್ನು ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಪಡೆದುಕೊಂಡರು. ಅದೇ ವೇಳೆ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಶಿವಸೇನೆಗೇನೂ ಉಪಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಹುದ್ದೆಯನ್ನು ಕೊಡಲಿಲ್ಲ.
ಅಟಲ್ಜಿಯನ್ನು ಕಂಡರೆ ಪತ್ರಕರ್ತರಿಗೆ ಬಲುವಾದ ಪ್ರೀತಿ. ಅಟಲ್ಜಿಯೂ ಅವರೊಂದಿಗೆ ನಯವಾಗಿಯೇ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೇರಿದ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅಧಿಕೃತ ನಿವಾಸದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಹಿರಿಯ ಪತ್ರಕರ್ತರಿಗೆ ಅಟಲ್ಜಿ ಔತಣ ಕೂಟ ಆಯೋಜಿಸಿದ್ದರು. ಪತ್ರಕರ್ತರು ಕೇಳಿದ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೂ ತಮ್ಮ ಕವಿ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಸಹಜವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದ್ದರು. ಮೋದಿ ತಾವು ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೇರಿದಾಕ್ಷಣ ಬಿಜೆಪಿ ಮುಖ್ಯ ಕಛೇರಿಯಲ್ಲೇ ಪತ್ರಕರ್ತರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದರು. ಅವರಿಗೆಲ್ಲಾ ಸೆಲ್ಫೀ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಅವಕಾಶವಿತ್ತು. ಯಾರೂ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುವ ಗೋಜಿಗೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಮೋದಿಯನ್ನು ಕಂಡರೆ ಬಹುತೇಕ ಪತ್ರಕರ್ತರಿಗೆ ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೇ. ಏಕೆಂದರೆ ಮೋದಿ ಇವರನ್ನು ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ವಿದೇಶ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೊಯ್ಯುವುದಿಲ್ಲ, ಅನವಶ್ಯಕ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ, ಸಕರ್ಾರಿ ಹುದ್ದೆಗಳನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸುವ ಅವಕಾಶವನ್ನೂ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟಾದರೂ ತನ್ನ ಎಲ್ಲ ಭಾಷಣಗಳು ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಾರವಾಗುವಂತೆ ಮೋದಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಸದ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವರ ಭಾಷಣಕ್ಕೆ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಬೇಡಿಕೆ ಇರುವುದರಿಂದ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಅವರ ಹಿಂದೆ ಬೀಳುತ್ತವೆ. ಮೋದಿ ಪತ್ರಕರ್ತರ ಹಿಂದೆ ಓಡುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಪತ್ರಕರ್ತರೇ ತನ್ನ ಹಿಂದೆ ಧಾವಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ.

ಎದುರಾಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಮೋದಿ ಎಂತಹ ಅಸಹನೆಯನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಬಲ್ಲರೆಂಬುದಕ್ಕು ಪತ್ರಕರ್ತ ರಾಜ್ದೀಪ್ ಸರ್ದೇಸಾಯಿಯೇ ಸಾಕ್ಷಿ. ಆತ ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಲೇಖನವೊಂದನ್ನು ಬರೆದು ಅಟಲ್-ಅಡ್ವಾಣಿಯವರ ಜೋಡಿಯ ಮುಂದೆ ಮೋದಿ-ಷಾ ಜೋಡಿ ಯಾವ ಲೆಕ್ಕಕ್ಕೂ ಇಲ್ಲ ಎಂದಿದ್ದಾರೆ. ಹಳಬರಿಬ್ಬರೂ ರಾಜಧರ್ಮವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಈಗಿನವರು ಚಾಣಕ್ಯನೀತಿಯ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಹೊಟ್ಟೆ ಉರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಬಗೆಯ ಆಕ್ರೋಶದ ನಡುವೆಯೂ ಮೋದಿ ಭಾಜಪವನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಪಕ್ಷವೆಂಬ ಹಣೆಪಟ್ಟಿಯಿಂದ ದೂರಗೊಳಿಸಿ ಅದನ್ನು ಸರ್ವಸ್ಪಶರ್ಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆಂದು ಹೇಳುವುದನ್ನು ಮರೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅದೇ ವೇಳೆ ಹವಾಲಾ ಹಗರಣದ ಕಾರಣ ಕ್ಯಾಬಿನೆಟ್ಟಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಅಡ್ವಾಣಿಯವರಿಗೂ ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲಿ ಅನೈತಿಕವಾಗಿ ಸಕರ್ಾರ ರಚಿಸ ಹೊರಟಿದ್ದ ಮೋದಿ-ಷಾ ಅವರಿಗೂ ಅಜಗಜಾಂತರವಿದೆಯೆಂದು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ತೀಪರ್ು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.
ಬಹುಶಃ ದೇಶದ 128 ಕೋಟಿ ಜನರು ಮೋದಿಯವರ ಕುರಿತಂತೆಯೇ ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಥರ್ಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಒಳಿತಾಗಲಿ ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಂಡರೆ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಕೆಡುಕಾಗಲಿ ಅಂತ. ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದೇ ಹೋದಾಗಲೂ ಹೀಗೆ ನಾಯಕನೊಬ್ಬನ ಕುರಿತಂತೆ ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡಲೇಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಮೋದಿ ನಿಮರ್ಾಣ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

ಅಟಲ್ಜೀಯೊಂದಿಗೆ ತುಲನೆ ಮಾಡಿ ಮೋದಿಯವರನ್ನು ಕಡಿಮೆಯೆಂದು ಬಿಂಬಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವೇನೂ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಇಬ್ಬರೂ ಒಂದೇ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಬೇರನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ, ರಾಷ್ಟ್ರ ಧ್ವಜವನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಿಲ್ಲಲೆಂದೇ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದಿರುವ ಮಹಾವೃಕ್ಷಗಳು!

ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಹಾಳುಗೆಡವಿದ್ದ ರಕ್ಷಣಾ ಇಲಾಖೆಯನ್ನು ಮೋದಿ ನಾಲ್ಕೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಮರಳಿ ಹೇಗೆ ನಿರ್ಮಿಸಿದರು ಗೊತ್ತಾ?

ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಹಾಳುಗೆಡವಿದ್ದ ರಕ್ಷಣಾ ಇಲಾಖೆಯನ್ನು ಮೋದಿ ನಾಲ್ಕೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಮರಳಿ ಹೇಗೆ ನಿರ್ಮಿಸಿದರು ಗೊತ್ತಾ?

ಮನಮೋಹನ್ ಸಿಂಗರು ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದೊಡನೆ ಮತ್ತೆ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಧಾಷ್ಟ್ರ್ಯ ಮೊದಲಿನಂತೆಯೇ ಶುರುವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಮುಂದೆ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಗಳಾದ ಪ್ರಣಬ್ ಮುಖಜರ್ಿ ರಕ್ಷಣಾ ಸಚಿವರಾಗಿದ್ದಾಗ ಅಧಿಕಾರಿ ಮತ್ತು ಸೈನ್ಯದ ನಡುವಿನ ತಿಕ್ಕಾಟ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬಯಲಿಗೆ ಬಂದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಎ.ಕೆ ಆ್ಯಂಟನಿ ರಕ್ಷಣಾ ಇಲಾಖೆಯ ನೇತೃತ್ವ ವಹಿಸಿದ ನಂತರ ಸೈನ್ಯ ಮತ್ತು ಸಕರ್ಾರದ ಸಂಬಂಧ ಪೂರ್ಣ ಕಳಚಿಹೋಯ್ತು.

5

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಹೊಸ್ತಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದೇವೆ. ಭತರ್ಿ 71 ವರ್ಷಗಳು ಮುಗಿದವು. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಗಳಿಸಬೇಕಾದಾಗ ಪಟ್ಟ ಪಾಡು ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ದೇಶದ ಮೂಲೆ-ಮೂಲೆಯಲ್ಲೂ ಜಾತಿ-ಮತ-ಪಂಥ-ಭೇದ ರಹಿತವಾಗಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಇಚ್ಛೆ ವ್ಯಕ್ತಗೊಂಡಿತ್ತು. ಗದರ್ನಂತಹ ಚಳುವಳಿಗಳು ವಿದೇಶದಲ್ಲೇ ಹುಟ್ಟಿ ಅಲ್ಲಿರುವ ಭಾರತೀಯರನ್ನು ಜೊತೆಗೂಡಿಸಿ ಬಲುದೊಡ್ಡ ವಿಕ್ರಮವನ್ನೇ ಮೆರೆದಿತ್ತು. ಸುಭಾಷರ ಐಎನ್ಎ ಹೋರಾಟ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಳಿಗೂ ಕಿರೀಟ ಪ್ರಾಯವಾಗಿತ್ತು. ಆನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಅಹಿಂಸೆಯಿಂದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಪಡೆದುಕೊಂಡೆವೆಂಬುದನ್ನು ಪದೇ ಪದೇ ಹೇಳಿಕೊಂಡದ್ದೇ ನಮ್ಮ ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಅಪರಾಧವಾಯ್ತು. ಅದೊಂದು ರೀತಿ ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಕುಡಿಸಿದ ಔಷಧಿಯಾಗಿ ಹೋಯ್ತು. ಭಾರತೀಯನಾದವನಿಗೆ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಹಿಂದುವಾದವನಿಗೆ ರಕ್ತಗತವಾಗಿ ಬಂದಿರುವಂಥದ್ದು ಶಾಂತಿ-ಅಹಿಂಸೆಗಳೆಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹೇಳುವ ಮೂಲಕ ಆತನೊಳಗಿದ್ದ ಕ್ಷಾತ್ರತೇಜವನ್ನೇ ನಾಶಮಾಡಿಬಿಡಲಾಯ್ತು. ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಹೀಗಿತ್ತಾ ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಅನುಮಾನ. ಆದರೆ ನೆಹರೂ ದೇಶದ ಅಖಂಡತೆ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಭೌಮತೆಗೆ ಬಲವಾದ ಪೆಟ್ಟುಕೊಟ್ಟಿದ್ದನ್ನಂತೂ ಅಲ್ಲಗಳೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಹೌದು. ನಾನು ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಯ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಲಾಲ್ ಬಹದ್ದೂರ್ ಶಾಸ್ತ್ರಿ ಬರುವವರೆಗೂ ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಗೆ ತನ್ನೊಳಗೊಂದು ಸತ್ವ ಅಡಗಿದೆ ಎಂಬುದು ಮರೆತೇ ಹೋಗಿತ್ತು. 1962 ರ ಅಪಮಾನಕರ ಸೋಲಿನ ನಂತರ ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆ ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯವನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತ್ತು. ರಕ್ಷಣಾ ಮಂತ್ರಿಗಳಾಗಿ ಬಂದವರೆಲ್ಲಾ ಸೈನಿಕರನ್ನು ದ್ವಿತೀಯ ದಜರ್ೆ ನಾಗರಿಕರಾಗಿಯೇ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ನಾಯಕನೆದೆಯಲ್ಲೂ ಸೇನೆ ತಮ್ಮ ವಿರುದ್ಧ ತಿರುಗಿ ಬೀಳಲಿದೆ ಎಂಬ ಹೆದರಿಕೆಯೇ ಮನೆ ಮಾಡಿತ್ತು. ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಸೇನೆಗೆ ಪೂರ್ಣ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ದೊರೆತಿದ್ದು ನೆಹರೂ ತೀರಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆಯೇ. ಒಂದೂವರೆ ದಶಕಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಆಳಿದ ನೆಹರೂ ಭಾರತವನ್ನು ಅಡ್ಡದಾರಿಗೆ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅದನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸುವ ಹೊಣೆ ಹೊತ್ತ ಶಾಸ್ತ್ರಿಜೀ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಯುದ್ಧವನ್ನೂ ಎದುರಿಸಬೇಕಾಯ್ತು. ಜೈ ಜವಾನ್ ಜೈ ಕಿಸಾನ್ ಎನ್ನುತ್ತ ಶಾಸ್ತ್ರಿಜಿ ಅಗತ್ಯ ಬಿದ್ದರೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದೊಳಕ್ಕೂ ನುಗ್ಗಿರಿ ಎಂಬ ಹೇಳಿಕೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಿತ್ತಲ್ಲ ಅದು ಸೈನಿಕರ ಆತ್ಮಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೂರ್ಮಡಿ ವೃದ್ಧಿಸಿತ್ತು. ಆನಂತರ ಇಂದಿರಾ ಫೀಲ್ಡ್ ಮಾರ್ಶಲ್ ಮಾಣಿಕ್ಷಾರೊಂದಿಗೆ ನಡೆದುಕೊಂಡ ರೀತಿ, ಸೈನಿಕರ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವಲ್ಲಿ ಸೋತ ಸಕರ್ಾರಗಳು, ಕೊನೆಗೆ ಸೈನ್ಯಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯಾಧಿಕಾರಿಯನ್ನು ನೇಮಿಸುವಾಗ ಇರುವ ಎಲ್ಲ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಗಾಳಿಗೆ ತೂರಿ ತಮಗೆ ಬೇಕಾದವರನ್ನೇ ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪರಂಪರೆ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಯನ್ನು ಹತಭಾಗ್ಯವಾಗಿಸಿದ್ದವು. ಅದಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಜೀವಕಳೆ ತುಂಬಿದವರೇ ಜಾಜರ್್ ಫನರ್ಾಂಡಿಸ್!

ಅಟಲ್ ಬಿಹಾರಿ ವಾಜಪೇಯಿಯವರ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಣಾ ಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ ಬಂದ ಜಾಜರ್್ ಸೈನಿಕರ ಮತ್ತು ಸಕರ್ಾರದ ನಡುವೆ ಇರುವ ಅಧಿಕಾರಿ ವರ್ಗದ ಧಾಷ್ಟ್ರ್ಯವನ್ನು ತೆಗೆದೊಗೆಯಲು ಅಪಾರ ಪ್ರಯತ್ನ ಪಟ್ಟರು. ನೇರವಾಗಿ ರಕ್ಷಣಾ ಸಚಿವರೇ ಸೈನಿಕರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ ಮಾತನಾಡಿಸುವ, ಅವರು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಅತ್ಯಂತ ಕಠಿಣ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ತಾವೂ ಹೋಗುವ ರೂಢಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಸೈನಿಕರೊಂದಿಗೆ ಹಿಮದ ಬೆಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವರು ಜಾಜರ್್. ಪದೇ ಪದೇ ಪತನಗೊಳ್ಳುವ ವಿಮಾನಗಳು, ಪೈಲಟ್ಗಳ ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯವನ್ನು ಕುಂದಿಸಿದಾಗ ಅಂಥದ್ದೇ ವಿಮಾನವೊಂದರಲ್ಲಿ ತಾನೂ ಕೂತು ಹಾರಾಟ ನಡೆಸಿ ಎಲ್ಲರೂ ಹುಬ್ಬೇರಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು.

4

ಬಹಳ ಜನರು ಮರೆತೇ ಹೋಗಿರುವ ಸಂಗತಿಯೊಂದಿದೆ. ಸಿಯಾಚಿನ್ ಹಿಮ ಬಂಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಸೈನಿಕರಿಗಾಗಿ ಮಂಜಿನ ಸ್ಕೂಟರ್ಗಳು ಬೇಕೆಂದು ಸೈನ್ಯ ಬೇಡಿಕೆ ಇಟ್ಟಿತ್ತು. ಆದರೆ ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ಎಸಿ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ಅಧಿಕಾರಿ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸಿಯಾಚಿನ್ನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಅರ್ಥವಾಗಬೇಕಲ್ಲ. ಒಂದೂವರೆ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಈ ಸ್ಕೂಟರ್ ಖರೀದಿಗೆ ನಾನಾ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಖರೀದಿಯನ್ನು ತಡೆಹಿಡಿದಿತ್ತು. ವಿಚಾರ ಜಾಜರ್್ ಕಿವಿಗೆ ಬಿದ್ದೊಡನೆ ಕುಪಿತರಾಗಿ ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣರಾದ ಮೂರು ಅಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು ಸಿಯಾಚಿನ್ನ ಮಂಜಿನ ಬೆಟ್ಟಗಳಿಗೆ ವಗರ್ಾಯಿಸುವ ನಿರ್ಣಯ ಕೈಗೊಂಡರು. ಅಧಿಕಾರ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಈ ವಿಚಾರ ಆಕ್ರೋಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತಾದರೂ ಸಿಯಾಚಿನ್ನ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಸೈನಿಕನ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ನೂರು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಮೈನಸ್ 60 ಡಿಗ್ರಿ ತಾಪಮಾನದ ಸಿಯಾಚಿನ್ ಮತ್ತು ಪ್ಲಸ್ 50 ತಾಪಮಾನದ ರಾಜಸ್ಥಾನದ ಮರುಭೂಮಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷ ಸೈನಿಕರ ಕುರಿತಂತೆ ನಿರ್ಣಯ ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ಅಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಬಿಡಬೇಕು. ಆಗ ಅವರಿಗೆ ಆದ್ಯತೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಯಾವ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬುದು ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ. 1948 ರಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಜೀಪ್ ಸ್ಕಾಂಡಲ್ ನಡೆದಾಗಿನಿಂದಲೂ ಸೈನ್ಯವನ್ನು ಅಧಿಕಾರಿಗಳೇ ತಮ್ಮ ತೆಕ್ಕೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡದೊಂದು ತಡೆ ಹಾಕಿದ್ದು ಅಟಲ್ ಬಿಹಾರಿ ವಾಜಪೇಯಿಯವರ ಸಕರ್ಾರವೇ!

ಆ ಸಕರ್ಾರ ಉರುಳಿ ಮನಮೋಹನ್ ಸಿಂಗರು ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದೊಡನೆ ಮತ್ತೆ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಧಾಷ್ಟ್ರ್ಯ ಮೊದಲಿನಂತೆಯೇ ಶುರುವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಮುಂದೆ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಗಳಾದ ಪ್ರಣಬ್ ಮುಖಜರ್ಿ ರಕ್ಷಣಾ ಸಚಿವರಾಗಿದ್ದಾಗ ಅಧಿಕಾರಿ ಮತ್ತು ಸೈನ್ಯದ ನಡುವಿನ ತಿಕ್ಕಾಟ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬಯಲಿಗೆ ಬಂದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಎ.ಕೆ ಆ್ಯಂಟನಿ ರಕ್ಷಣಾ ಇಲಾಖೆಯ ನೇತೃತ್ವ ವಹಿಸಿದ ನಂತರ ಸೈನ್ಯ ಮತ್ತು ಸಕರ್ಾರದ ಸಂಬಂಧ ಪೂರ್ಣ ಕಳಚಿಹೋಯ್ತು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಗೆ ತನಗಂಟಿದ ಬೋಫೋಸರ್್ ಕಳಂಕವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಇಚ್ಛೆ ಬಲು ತೀವ್ರವಾಗಿತ್ತು. ದೇಶದ ಸುರಕ್ಷತೆಯನ್ನು ಬಲಿಕೊಟ್ಟಾದರೂ ಬೋಫೋಸರ್್ನ ಕೊಳೆ ತೊಳೆಯಬಲ್ಲಂತ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಅದು ಅರಸುತ್ತಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಕೇರಳದ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಿಂದ ಮಿಸ್ಟರ್ ಕ್ಲೀನ್ ಎಂಬ ಬಿರುದು ಪಡೆದಿದ್ದ ಆ್ಯಂಟನಿಯನ್ನು ಆಕಾಶದಿಂದಿಳಿದ ನಕ್ಷತ್ರವೆಂಬಂತೆ ರಕ್ಷಣಾ ಇಲಾಖೆಗೆ ತಂದು ಕೂರಿಸಲಾಯ್ತು. ತಮ್ಮ ಇಡಿಯ ಅಧಿಕಾರಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ವಿಫಲವಾದ ಆ್ಯಂಟನಿ ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ನಿರ್ಣಯ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಜೆ ಕುಡಿಯಲು ಟೀ ಬೇಕೋ, ಕಾಫಿ ಬೇಕೋ ಎನ್ನುವಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವೆಂದು ದೆಹಲಿಯ ಪಡಸಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಜೋಕು ಹರಿದಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಏಳೂವರೆ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ರಕ್ಷಣಾ ಸಚಿವರಾಗಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ ಆ್ಯಂಟನಿ ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಯನ್ನು ನೆಹರೂ ಕಾಲಕ್ಕಿಂತಲೂ ಕೆಟ್ಟ ಸ್ಥಿತಿಗೊಯ್ದುಬಿಟ್ಟರು. ಸೈನ್ಯದ ಕುರಿತಂತೆ ಎಲ್ಲ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ಅಧಿಕಾರಿ ವರ್ಗವೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ತಮ್ಮ ಕ್ಲೀನ್ ಇಮೇಜ್ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಧಾವಂತದಲ್ಲಿ ಸೈನ್ಯಕ್ಕೆ ತುತರ್ಾಗಿ ಆಗಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಖರೀದಿಗಳು ನಿಂತೇ ಹೋಗಿದ್ದವು. ಭಾರತ ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಟ್ಯಾಂಕುಗಳು, ಫೈಟರ್ ಜೆಟ್ಗಳು, ಯುದ್ಧ ನೌಕೆಗಳು 1980ರ ಕಾಲಘಟ್ಟದ್ದಾಗಿದ್ದವು. ಹೋವಿಡ್ಜರ್ ಅನ್ನು ನಾವು ಖರೀದಿಸಿದ್ದು 1987 ರಲ್ಲೇ ಕೊನೆಯಾಗಿತ್ತು. 1999 ರಿಂದ ಯುದ್ಧ ವಿಮಾನಗಳಿಗಾಗಿ ಮಂಡಿಸಿದ ಬೇಡಿಕೆ ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿದಿತ್ತು. ಸುಮಾರು ನೂರು ಶತಕೋಟಿ ಡಾಲರ್ಗಳಷ್ಟು ಸೈನಿಕ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳ ಪಟ್ಟಿಯಿತ್ತು. ಎರಡೆರಡು ಅಧಿಕಾರಾವಧಿಯನ್ನು ಕಂಡ ಯುಪಿಎ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಇವುಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಮಾಡಲೇ ಇಲ್ಲ. 32 ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರ ಕಾಖರ್ಾನೆ, 3 ಶಿಪ್ಯಾಡರ್್, 8 ಸೈನ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧ ಪಟ್ಟಂತ ಪಬ್ಲಿಕ್ ಸೆಕ್ಟರ್ ಯುನಿಟ್ಗಳು, 52 ಡಿಆರ್ಡಿಒ ಪ್ರಯೋಗಾಲಯಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರೂ, ಭಾರತ ಸೈನ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಒಂದು ವಿಮಾನವನ್ನು ನಿಮರ್ಿಸಿ ಪೂರೈಸುವಲ್ಲಿ ಸೋತುಹೋಯ್ತು. ಇದಕ್ಕೆ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಖಂಡಿತ ಕಾರಣರಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಕೊಡಬಲ್ಲ ಸಮರ್ಥ ನಾಯಕನದ್ದೇ ಕೊರತೆ. ಆ್ಯಂಟನಿ ರಕ್ಷಣಾ ಸಚಿವರಾದಾಗ ಭಾರತ ಜಗತ್ತಿನ ಆರನೇ ದೊಡ್ಡ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರ ಆಮದು ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಚೀನಾ ನಂಬರ್ ಒನ್ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿತ್ತು. ಹತ್ತೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಜಗತ್ತಿನ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಶಸ್ತ್ರ ಆಮದು ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿ ಬೆಳೆದು ನಿಂತರೆ ಚೀನಾ ಜಗತ್ತಿನ ಐದನೇ ದೊಡ್ಡ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರ ರಫ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದೆ. ಇದು ಮನಮೋಹನ್ಸಿಂಗರ ಸಕರ್ಾರ ನಮಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಕೊಡುಗೆ!

ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲೇ ಅಗಸ್ಟಾ ವೆಸ್ಟ್ಲ್ಯಾಂಡ್ನೊಂದಿಗೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ವಿವಿಐಪಿ ಹೆಲಿಕಾಪ್ಟರ್ಗಳ ಡೀಲನ್ನು ಭಾರೀ ಹಗರಣ ಹೊರಬಂದಿದ್ದರಿಂದ ಭಾರತ ಮುರಿದುಕೊಂಡಿತು. ಟ್ರಾಟ್ರಾ ಟ್ರಕ್ ಖರೀದಿಯಲ್ಲಿ 14 ಕೋಟಿ ಲಂಚವನ್ನು ತನಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಕೇಳಿಕೊಡಿದ್ದರೆಂದು ಜನರಲ್ ವಿ.ಕೆ ಸಿಂಗ್ ರಕ್ಷಣಾ ಸಚಿವರಿಗೆ ಖುದ್ದು ತಿಳಿಸಿದರೂ ಪರಿಣಾಮ ಕಂಡುಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಸದನದಲ್ಲಿ ಈ ಅವ್ಯವಹಾರದ ಕುರಿತಂತೆ ಗಲಾಟೆಯಾದಾಗ ತನಗೆ ಲಿಖಿತ ದೂರು ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ತಾನು ನಿರ್ಣಯ ಕೈಗೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲವೆಂದಿದ್ದರು ಆ್ಯಂಟನಿ. ಅವರ ಅವಧಿಯಲ್ಲೇ ಐಎನ್ಎಸ್ ಸಿಂಧುರತ್ನಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗಿರುವ ಸ್ವದೇಶಿ ನಿಮರ್ಿತ ಬ್ಯಾಟರಿಗಳನ್ನೂ ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳಲಾಗದಷ್ಟು ಅಸಹಾಯಕತೆಗೆ ಸಿಲುಕಿದ ಅಡ್ಮಿರಲ್ ಜೋಷಿ ಬಲು ಖೇದದಿಂದ ರಾಜಿನಾಮೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಹಳೆಯ ಬ್ಯಾಟರಿಗಳನ್ನೇ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದ ಪರಿಣಾಮ ಹಡಗಿನಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು ಇಬ್ಬರು ನೌಕಾಧಿಕಾರಿಗಳು ಮೃತಪಟ್ಟಿದ್ದು ದೇಶದಲ್ಲಿ ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಚಚರ್ೆಗೆ ಗ್ರಾಸವಾಗಿತ್ತು. ಅಡ್ಮಿರಲ್ ಜೋಷಿ ರಾಜಿನಾಮೆ ಕೊಡುವಾಗ ‘ಇಸ್ತ್ರಿ ಮಾಡಿದ ಸಮವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಲು ನಾನು ಸೈನ್ಯದ ಮುಖ್ಯಸ್ಥನಾಗಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ನಂಬಿರುವ ಸೈನಿಕರಿಗಾಗಿ ನಿರ್ಣಯ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಾಗದಿದ್ದರೆ ನನಗೆ ಈ ಹುದ್ದೆಯೇ ಬೇಡ’ ಎಂದಿದ್ದರು. ಅವರನ್ನು ರಮಿಸಿ ರಾಜಿನಾಮೆಯನ್ನು ಮರಳಿಕೊಟ್ಟು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಸರಿಪಡಿಸಬೇಕಿದ್ದ ಆ್ಯಂಟನಿ ತಕ್ಷಣವೇ ರಾಜಿನಾಮೆಯನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿ ಮುಂದಿನ ಅನೇಕ ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಆ ಹುದ್ದೆಗೆ ಯಾರನ್ನೂ ಕರೆತರದೆ ಭಾರತೀಯ ನೌಕಾಪಡೆಯನ್ನು ಅಕ್ಷರಶಃ ನಾಯಕ ರಹಿತವಾಗಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅತ್ತ ಜನರಲ್ ವಿ.ಕೆ ಸಿಂಗ್ ರಕ್ಷಣಾ ಇಲಾಖೆಯನ್ನು ಕೋಟರ್ಿಗೆಳೆದು ತಂದಿದ್ದರು. ಅವರ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯ ಮೇಲೂ ಗೂಬೆ ಕೂರಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸಕರ್ಾರ ಮಾಡಿಯೇ ಇತ್ತು. ಬಹುಶಃ ದೇಶ ಕಂಡ ಅತ್ಯಂತ ಕೆಟ್ಟ ರಕ್ಷಣಾ ಸಚಿವರೆಂಬ ಅಭಿದಾನ ಆ್ಯಂಟನಿಯವರಿಗೇ ಸಿಗಬಹುದು. ಸಕರ್ಾರದೊಳಗೆ ಅಧಿಕಾರ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಒಂದು ವರ್ಷಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ಸೈನ್ಯ ದಂಗೆಯೇಳಬಹುದೆಂಬ ಭಯವೂ ನಿಮರ್ಾಣವಾಗಿತ್ತೆಂದು ಆಪ್ತ ವಲಯದವರನೇಕರು ಈಗಲೂ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

3

ಇಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಯನ್ನು ಮೇಲೆತ್ತುವ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರ ಹೆಗಲಿಗೇರಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಅವರು ಜನರಲ್ ವಿ.ಕೆ ಸಿಂಗ್ರನ್ನು ಮಂತ್ರಿ ಮಂಡಲಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು. ಇದು ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಸೈನ್ಯದ ಮೇಲೆ ಮೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಮೊದಲ ಸಂದೇಶವಾಗಿತ್ತು. ರಕ್ಷಣಾ ಸಚಿವರಾಗಿ ಅಧಿಕಾರ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಮನೋಹರ್ ಪರಿಕ್ಕರ್ರವರ ಸರಳತೆಯನ್ನು ಅನೇಕರು ಆಡಿಕೊಂಡರಾದರೂ ಅವರ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಯಾರಿಗೂ ಅನುಮಾನವಿರಲಿಲ್ಲ. ಗೋವಾದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದ ಈ ಐಐಟಿ ಪಧವೀಧರನನ್ನು ಮೋದಿ ಹುಡುಕಿಯೇ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದರು. ಹಿಂದಿನ ಸಕರ್ಾರದ ದಶಕದಷ್ಟು ಹಳೆಯ ಪಾಪವನ್ನು ತೊಳೆಯುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತ ಪರಿಕ್ಕರ್ ಸೈನ್ಯದೊಂದಿಗೆ ನೇರವಾದ ಸಂಪರ್ಕ ಬೆಸೆದುಕೊಂಡರು. ಕಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಚರಣೆಗೆ ನಿಂತಿರುವ ಸೈನಿಕರಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಬೆಂಬಲ ಘೋಷಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೇ ‘ಬಂದೂಕಿನೊಂದಿಗೆ ಭಾರತದೊಳಕ್ಕೆ ನುಸುಳುವ ಭಯೋತ್ಪಾದಕನನ್ನು ಪ್ರೇಮದಿಂದ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅಗತ್ಯ ಬಿದ್ದರೆ ಭಯೋತ್ಪಾದಕನನ್ನು ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯಿಂದಲೇ ಮುಗಿಸುತ್ತೇವೆ’ ಎಂದಿದ್ದರು. ಮಯನ್ಮಾರಿಗೆ ನುಗ್ಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ಉಗ್ರರನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬೇಕೆಂಬ ಸೈನ್ಯದ ಬೇಡಿಕೆಗೆ ಪೂರ್ಣ ಸಹಮತ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ ಪರಿಕ್ಕರ್ ಎಲ್ಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನೂ ನಿಮರ್ಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಪಿಒಕೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಸಜರ್ಿಕಲ್ ಸ್ಟ್ರೈಕಿಗೂ ಕೂಡ ಸೈನಿಕರಿಗೆ ಅವರು ನೀಡಿದ ಮುಕ್ತ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವೇ ಕಾರಣ. ಬಹುಶಃ ಜಾಜರ್್ ಫನರ್ಾಂಡಿಸ್ರ ನಂತರ ಸೈನಿಕರ ಪರವಾಗಿ ವಾದಿಸಿದ ಸಮರ್ಥ ರಕ್ಷಣಾ ಸಚಿವರು ಪರಿಕ್ಕರರೇ. ಈ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಯ ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯ ಅದೆಷ್ಟು ವೃದ್ಧಿಯಾಗಿದೆ ಎಂದರೆ ಮೇಜರ್ ಗೊಗೊಯ್ ಕಲ್ಲೆಸೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಕಶ್ಮೀರಿ ಪುಂಡನನ್ನು ತನ್ನ ಜೀಪಿಗೆ ಕಟ್ಟಿ ಊರೆಲ್ಲ ಮೆರವಣಿಗೆ ಮಾಡಿಸಿಬಿಟ್ಟರು. ದೇಶದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಈ ಕುರಿತಂತೆ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳು ಆಕ್ರೋಶ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದಾಗ ಸೇನೆ ಮುಲಾಜು ನೋಡದೇ ಗೊಗೊಯ್ ಮಾಡಿದ್ದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ತಪ್ಪಿಲ್ಲವೆಂದು ಘೋಷಿಸಿತು. ಈ ಆತ್ಮಶಕ್ತಿ ವೃದ್ಧಿಯಿಂದಾಗಿಯೇ ಕಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಆಪರೇಶನ್ ಆಲ್ ಔಟ್ ಇಂದು ಯಶಸ್ವಿ ಕಾಯರ್ಾಚರಣೆಯಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿರೋದು. ಮೋದಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ ನಂತರವೇ ಸೈನಿಕರ ಬಹುಕಾಲದ ಬೇಡಿಕೆಯಾಗಿದ್ದ ಒಆರ್ಒಪಿಗೆ ಹಸಿರು ನಿಶಾನೆ ದೊರೆತಿದ್ದು. ಅವರು ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಕಠಿಣ ಆಥರ್ಿಕ ನೀತಿಯಿಂದಾಗಿಯೇ ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಕಲ್ಲೆಸೆಯುತ್ತಿದ್ದ ತರುಣರಿಗೆ ಬಲುದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಆಥರ್ಿಕ ಸಹಾಯ ನಿಂತುಹೋಗಿದ್ದು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲೇ 50,000 ಬುಲೆಟ್ ಪ್ರೂಫ್ ಜಾಕೆಟ್ಗಳ ಖರೀದಿಗೂ ಅನುಮತಿ ದೊರೆತಿದ್ದು. ಮೂನರ್ಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಚೌಕಷಿಯಲ್ಲೇ ಕಳೆದಿದ್ದ ರಫೇಲ್ ಡೀಲ್ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡು ಪೂರೈಕೆಯಾಗುವಂತ ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂದು ನಿಂತದ್ದು ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲೇ. ಮೇಕ್ ಇನ್ ಇಂಡಿಯಾದ ಮೂಲಕ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳ ಶೇಕಡಾ 60 ರಷ್ಟು ಬಿಡಿಭಾಗವನ್ನು ಭಾರತದಲ್ಲೇ ನಿಮರ್ಿಸಿ ಅಷ್ಟು ಪ್ರಮಾಣದ ಆಮದನ್ನು ಕಡಿತಗೊಳಿಸಿದ್ದು ಈ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲೇ. ಆ್ಯಂಟನಿಯ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾದ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸದೇ ಯದ್ವಾ ತದ್ವಾ ಖರೀದಿಗೆ ಮಾಡಿದ್ದ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ಕೂಲಂಕುಷವಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ ನಡೆಸಿ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಗೊಳಿಸಿದ್ದರ ಪರಿಣಾಮ ಮಿಸೈಲ್ ಖರೀದಿಯೊಂದರಲ್ಲೇ ಭಾರತ 48 ಸಾವಿರ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಉಳಿಸಿತು. ಅಮೆರಿಕಾದ ಖಾತೆಯೊಳಗೆ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರ ಖರೀದಿಗೆಂದು 20,000 ಸಾವಿರ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಯನ್ನು ಹಾಕಿ ರಕ್ಷಣಾ ಇಲಾಖೆ ಮರೆತೇಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಹಳೆಯ ಕಡತಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ತೆಗಿಸಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವಾಗ ಈ ಹಣದ ವಿವರ ಪಡೆದ ಪರಿಕ್ಕರ್ ಆ ಹಣವನ್ನು ಮರಳಿ ತರಿಸಿಕೊಂಡು ರಕ್ಷಣಾ ಇಲಾಖೆಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದರು.

2

ಈಗ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಸಮರ್ಥ ನಾಯಕಿ ನಿರ್ಮಲಾ ಸೀತಾರಾಮನ್ ಆ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಬಂದು ಕುಳಿತಿದ್ದಾರೆ. ಅಧಿಕಾರ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಮೊದಲ ದಿನವೇ ಭಾರತವನ್ನು ಸದಾ ಯುದ್ಧ ಸನ್ನದ್ಧವಾಗಿಡಬೇಕೆಂಬುದೇ ತನ್ನ ಗುರಿ ಎಂಬ ಮಾತನ್ನು ಬಲು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳುವ ಮೂಲಕ ಆಕೆ ನೆಹರು ಕಾಲದ ಸೈನಿಕ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ಮೂಲೆಗುಂಪು ಮಾಡಿ ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ. ಮೋದಿಯ ಆಯ್ಕೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ್ದಲ್ಲ. ನಿರ್ಮಲಾ ಸೀತಾರಾಮನ್ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಆ್ಯಂಟನಿಯಷ್ಟೇ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರರು. ಆದರೆ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಆ್ಯಂಟನಿಗಿಂತ ಸಾವಿರ ಪಾಲು ಸಮರ್ಥರು. ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಗಳಿಸಿದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಉಳಿಸಿಕೊಡಬಲ್ಲರೆಂಬ ಭರವಸೆ ಈಗ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಭಾರತೀಯರಲ್ಲಿ ಮನೆ ಮಾಡಿದೆ.

ಅಂದಹಾಗೆ 72ನೇ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯೋತ್ಸವದ ಶುಭಾಶಯಗಳು.

ಮೋದಿಯ ಮೋಜಿನ ವಿದೇಶ ಪ್ರವಾಸ!!

ಮೋದಿಯ ಮೋಜಿನ ವಿದೇಶ ಪ್ರವಾಸ!!

ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಮೋದಿ ಮತ್ತು ಮನಮೋಹನ್ರ ವಿದೇಶ ಪ್ರವಾಸದ ತುಲನೆ ಮಾಡಿ ನೋಡಿ. ಮನಮೋಹನರು 2008 ರಲ್ಲಿ 4 ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಚೀನಾ ಪ್ರವಾಸದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ 10 ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಮೋದಿ ತಮ್ಮ ಮೊದಲ ಮೂರು ದಿನಗಳ ಪ್ರವಾಸದಲ್ಲೇ 25 ಸಭೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿದ್ದರು. 2009 ರಲ್ಲಿ ಮನಮೋಹನರು ಅಮೇರಿಕಾಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಒಂದು ನಗರಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು ಮತ್ತು 15 ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದರು. ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಮೋದಿ ತಮ್ಮ ಮೊದಲ ಅಮೇರಿಕಾ ಭೇಟಿಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ನಗರಗಳನ್ನು ಸಂದಶರ್ಿಸಿ 33 ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದರು.

ಬಹುಶಃ ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕೂವರೆ ವರ್ಷಗಳ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರ ಆಡಳಿತಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಅವರ ವಿದೇಶ ಪ್ರವಾಸದ ಕುರಿತಂತೆ ಎದ್ದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಷ್ಟು ಮತ್ಯಾವುದನ್ನೂ ವಿರೋಧಿಗಳು ಕೇಳಿಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ಹೀಗೆ ಜನರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗಿರುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೇ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರು ಅನ್ಯ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಭಾರತವನ್ನು ಬೆಸೆಯುತ್ತಿರುವ ರೀತಿಯನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದ ದಾಖಲೆಯ ಪ್ರಕಾರ ಮನಮೋಹನ್ ಸಿಂಗರು ತಮ್ಮ ಎರಡನೇ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ 131 ದಿನ ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ಕಳೆದಿದ್ದರು. ಒಟ್ಟು 38 ಪ್ರವಾಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ 386.50 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಯನ್ನು ಖಚರ್ು ಮಾಡಿದರು. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಇದೇ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ 155 ದಿನಗಳನ್ನು ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ಕಳೆದಿದ್ದು 43 ಪ್ರವಾಸಗಳಿಗೆ 387 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಖಚರ್ು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಎರಡೂ ಪ್ರಧಾನಿಗಳ ಪ್ರವಾಸದ ಖಚರ್ಿನ ನಡುವೆ ಮತ್ತು ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡ ದಿನಗಳ ನಡುವೆ ಭಾರಿ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇನು ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳ ಬೆಲೆಯೂ ಏರಿಕೆಯಾಗಿರುವಾಗ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರ ಪ್ರವಾಸದ ವೆಚ್ಚ ಮಾತ್ರ ಮನಮೋಹನ್ ಸಿಂಗರಷ್ಟೇ ಇರಲು ಕಾರಣವೇನು? ಇದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ.

2

ಯಾವುದೇ ಪ್ರಧಾನಿ ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಾಗ ತಾವೊಬ್ಬರೇ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮೊಡನೆ ಅಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು, ಕೆಲವು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳನ್ನು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ದೊಡ್ಡ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಪತ್ರಕರ್ತರನ್ನು ಒಯ್ಯುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಗೆ ಆಯಾ ದೇಶಗಳು ಎಲ್ಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ ಸರಿ. ಆದರೆ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಹೋದ ಇತರೆ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯ ಖಚರ್ು ವೆಚ್ಚವನ್ನು ಭಾರತವೇ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಅವರ ಹೊಟೆಲ್ಲು, ಪ್ರವಾಸ ಇವೆಲ್ಲದರ ಖಚರ್ು ವೆಚ್ಚವು ಇದರೊಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಹಿಂದಿನ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಗಳು ತಮ್ಮೊಡನೆ ಹೆಚ್ಚ-ಹೆಚ್ಚು ಪತ್ರಕರ್ತರನ್ನು ಒಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಆ ಪರಿಪಾಠವನ್ನೇ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಮೊದಲ ವಿದೇಶ ಪ್ರವಾಸದಿಂದಲೇ ಅವರು ಆಕಾಶವಾಣಿ ಮತ್ತು ದೂರದರ್ಶನದ ವರದಿಗಾರರನ್ನಷ್ಟೇ ಒಯ್ಯುವುದೆಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು! ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಹೊರೆಯೊಂದನ್ನು ಅವರು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಮೇಲಿಂದ ಕಳಚಿ ಬಿಸಾಡಿದ್ದರು. ಈ ಹಿಂದಿನ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಗಳು ತಮ್ಮೊಡನೆ ಒಯ್ದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ತಿರುಗಾಡಲು, ವಿದೇಶದ ಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ಸಾಕಷ್ಟು ಸಮಯ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಹಾಗಲ್ಲ. ಅವರು ವಿದೇಶದಲ್ಲಿದ್ದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆಂದರೆ ಯಾರೊಬ್ಬರಿಗೂ ಪುರಸೊತ್ತಾಗಲೀ, ವಿಶ್ರಾಂತಿಯಾಗಲೀ ದೊರೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಮನಮೋಹನ ಸಿಂಗರ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಟೋಕಿಯೋದ ನೈಟ್ ಕ್ಲಬ್ಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಮಾನವನ್ನು ಹರಾಜು ಹಾಕಿದ್ದರು. ರಾಜೀವಗಾಂಧಿಯವರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರವಾಸದ ರೂಪುರೇಷೆಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಏರುಪೇರಾಗಿ ಗೊಂದಲವುಂಟಾಗಿತ್ತು. ಮೋದಿ ಅಫ್ಘಾನಿಸ್ತಾನ್, ಕತಾರ್, ಸ್ವಿಟ್ಝರ್ಲ್ಯಾಂಡ್, ಅಮೇರಿಕಾ ಮತ್ತು ಮೆಕ್ಸಿಕೋಗಳ ಪ್ರವಾಸವನ್ನು ಒಂದೇ ಉಸಿರಿನಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸಿದರಲ್ಲ ಒಂದಾದರೂ ಅಪವಾದ ಬಂದಿತ್ತಾ? ಇಡಿಯ ದಿನ ಒಂದರ ಹಿಂದೆ ಸಭೆ ನಡೆಸುತ್ತ, ರಾತ್ರಿಯಾದೊಡನೆ ಪ್ರವಾಸ ಆರಂಭಿಸುವ ಮೋದಿ ಒಮ್ಮೆಯೂ ಜೆಟ್ ಲ್ಯಾಗ್ನಿಂದ ಬಳಲಿಲ್ಲ; ಪ್ರವಾಸದಿಂದ ಮರಳಿ ಬಂದಾಗ ರಜೆ ಪಡೆದು ವಿಶ್ರಾಂತಿಗೆ ತೆರಳಲಿಲ್ಲ. ಈ ಮನುಷ್ಯನೊಳಗೆ ಅಕ್ಷರಶಃ ವಿಚಿತ್ರವಾದ, ಊಹೆಗೆ ನಿಲುಕದ ಶಕ್ತಿಯೊಂದು ಹರಿಯುತ್ತಿದೆ.

ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಮೋದಿ ಮತ್ತು ಮನಮೋಹನ್ರ ವಿದೇಶ ಪ್ರವಾಸದ ತುಲನೆ ಮಾಡಿ ನೋಡಿ. ಮನಮೋಹನರು 2008 ರಲ್ಲಿ 4 ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಚೀನಾ ಪ್ರವಾಸದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ 10 ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಮೋದಿ ತಮ್ಮ ಮೊದಲ ಮೂರು ದಿನಗಳ ಪ್ರವಾಸದಲ್ಲೇ 25 ಸಭೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿದ್ದರು. 2009 ರಲ್ಲಿ ಮನಮೋಹನರು ಅಮೇರಿಕಾಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಒಂದು ನಗರಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು ಮತ್ತು 15 ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದರು. ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಮೋದಿ ತಮ್ಮ ಮೊದಲ ಅಮೇರಿಕಾ ಭೇಟಿಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ನಗರಗಳನ್ನು ಸಂದಶರ್ಿಸಿ 33 ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದರು. ಮನಮೋಹನರು ಸಣ್ಣ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೆ ಬಿಡಿ ಅಮೇರಿಕಾದಂತ ಬೃಹತ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿಬಂದರೂ ಅಲ್ಲಿನ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲಿನ ಪತ್ರಿಗಕೆಗಳಲ್ಲೂ ಚಚರ್ೆಯಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮೋದಿ ಭೂತಾನ್ಗೆ ಹೋಗಲಿ, ದೂರದ ಫಿಜಿ ದ್ವೀಪಕ್ಕೆ ಹೋಗಲಿ ಭಾರತದ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಅವರ ಭಾಷಣಗಳನ್ನು, ವರದಿಗಳನ್ನು ನೇರ ಪ್ರಸಾರದಲ್ಲಿ ತೋರಿಸುತ್ತವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೇ ಆಯಾ ದೇಶದ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಮೋದಿಯವರ ಆಗಮನವನ್ನು ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತವೆ. ಭಾರತವನ್ನು ಜಗತ್ತಿನ ಜನ ಮೂಸಿಯೂ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಇದ್ದ ಕಾಲಕ್ಕೆ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ತಮ್ಮ ಚರಿಷ್ಮಾ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಭಾರತದ ಗೌರವವನ್ನು ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಏರಿಸಿಬಿಟ್ಟರು. ಎಲ್ಲ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿರುವ ಭಾರತೀಯರನ್ನು ಅವರು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸಂಘಟಿಸಿ ಆಯಾ ರಾಷ್ಟ್ರದ ನಿಮರ್ಾಣದಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯರ ಪಾತ್ರ ಏನೆಂಬುದನ್ನು ಅಲ್ಲಿನ ನಾಯಕರಿಗೆ ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿಸಿಕೊಟ್ಟ ರೀತಿಯಂತೂ ಪರಮಾದ್ಭುತ! ಅಮೇರಿಕಾ, ಇಂಗ್ಲೆಂಡು ಬಿಡಿ ಚೀನಾದಲ್ಲೂ ಭಾರತೀಯರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡುವ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ವರದಿ, ಚಿತ್ರಣಗಳು ಅಲ್ಲಿನ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ವೈರಲ್ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದವು. ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ, ಇಂಗ್ಲೆಂಡು, ಮಧ್ಯ ಏಷ್ಯಾದ ಮುಸಲ್ಮಾನ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಭಾರತೀಯರ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಿರುವುದರಿಂದ ತಮ್ಮ ಪ್ರಧಾನಿಯ ಆಗಮನವನ್ನು ಅವರೆಲ್ಲ ಹಬ್ಬವಾಗಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸುವುದಕ್ಕೆ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟರಲ್ಲದೇ ಇದರಿಂದ ಗಳಿಸಿದ ಖ್ಯಾತಿಯನ್ನು ಆಯಾ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೊಂದಿಗಿನ ಭಾರತದ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಗಟ್ಟಿ ಮಾಡಲೆಂದೇ ಬಳಸಿಕೊಂಡರು.

Chinese Prez in Ahmedabad

ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರು ವಿದೇಶಾಂಗ ನೀತಿಯ ನಿರ್ವಹಿಸುವ ರೀತಿಯೇ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ್ದು. ಅವರು ತಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕವಾದ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಆಯಾ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ನಾಯಕರೊಂದಿಗೆ ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಬೆಸೆಯುತ್ತಲೇ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವ ಅಡಿಪಾಯವನ್ನು ಬಲಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ. ಗುಜರಾತಿನಲ್ಲಿರುವಾಗಿನಿಂದಲೂ ಜಪಾನಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷರೊಂದಿಗೆ ಅವರಿಗೆ ಬಲವಾದ ಸ್ನೇಹ. ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದೊಡನೆ ಈ ಸ್ನೇಹದ ಲಾಭವನ್ನು ಅವರು ಪಡೆಯದೇ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಏಷ್ಯಾದಲ್ಲಿ ಚೀನಾಕ್ಕೆದುರಾಗಿ ಸದೃಢವಾಗಿ ಬೆಳೆಯಬೇಕೆಂದರೆ ಜಪಾನ್ನಂತಹ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಸುಮಧುರ ಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಬೇಕೆಂಬ ಅರಿವಿದ್ದ ಮೋದಿ ತಮ್ಮ ಹಳೆಯ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಮತ್ತೂ ಬಲಗೊಳಿಸಿದರು. ತಾವು ಜಪಾನಿಗೆ ಹೋಗಿಬಂದದ್ದಲ್ಲದೇ ಜಪಾನಿನ ಪ್ರಧಾನಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಅವರನ್ನು ಗಂಗಾರತಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದು ಮೋದಿಯವರು ಕೊಟ್ಟ ಆತಿಥ್ಯವನ್ನು ಬಹುಶಃ ಜಪಾನು ಸುದೀರ್ಘ ಕಾಲ ಮರೆಯಲಾರದು. ಚೀನಾದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರನ್ನು ಗುಜರಾತಿನ ಸಬರಮತಿ ನದೀ ತೀರಕ್ಕೊಯ್ದು ವಿಶೇಷವಾದ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿದ್ದು ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರೇ. ತಾವು ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗಲೂ ಅಷ್ಟೇ. ಅಲ್ಲಿನ ನಾಯಕರುಗಳೊಂದಿಗೆ ಅನೌಪಚಾರಿಕವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಅವರೆಂದಿಗೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲಾರರು. ಇಸ್ರೇಲಿನ ಪ್ರಧಾನಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಮುದ್ರ ತೀರದಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡಾಡುತ್ತ ಅವರು ನಡೆಸಿದ ವಾತರ್ಾಲಾಪವಿರಬಹುದು, ರಷ್ಯಾದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರೊಂದಿಗೆ ಸೋಚಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಸಿದ ಸಂಭಾಷಣೆಯಿರಬಹುದು, ಚೀನಾದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರೊಂದಿಗಿನ ವಸ್ತು ಸಂಗ್ರಹಾಲಯದ ತಿರುಗಾಟವೂ ಅಷ್ಟೇ. ಎಲ್ಲವೂ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ್ದೇ. ಮೋದಿ ಹೊರದೇಶಗಳ ನಾಯಕರನ್ನು ತಮ್ಮ ಮಿತ್ರನಾಗಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಡುವಷ್ಟು ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅದೇ ಸಲುಗೆಯಿಂದ ವ್ಯವಹರಿಸುತ್ತಲೇ ತಮ್ಮ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾದೊಂದಿಗೆ, ಇರಾನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಇಸ್ರೇಲ್, ಪ್ಯಾಲೆಸ್ತೇನ್ನೊಂದಿಗೆ ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸುಮಧುರ ಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದುವುದು ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ.

4

ಮುಸ್ಲೀಂ ವಿರೋಧಿಯೆಂದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನಿಂದ ಬಿಂಬಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿರುವ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರನ್ನು ಅರಬ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ನೋಡುತ್ತಿರುವ ರೀತಿ ಎಂಥದ್ದು ಗೊತ್ತೇನು? ಅವರು ಯುಎಇಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಅಬುದಾಬಿಯ ನಾಯಕ ಶೇಕ್ ಮೊಹಮ್ಮದ್ ಬಿನ್ ಜಾಯದ್ ಅಲ್ ನಹ್ಯಾನ್ ತನ್ನ ಐದು ಸಹೋದರರೊಂದಿಗೆ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೇ ಹೋಗಿ ಪ್ರಧಾನಿಯವರನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಿದರು. ಈ ರೀತಿಯ ಸ್ವಾಗತ ಬಹುಶಃ ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವ ನಾಯಕನಿಗೂ ಅಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ! ಈ ಶೇಕ್ ಸಹೋದರರು ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರೊಂದಿಗೆ ಸೆಲ್ಫಿಗೂ ಪೋಸು ಕೊಟ್ಟು ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಎಂಥವನಿಗೂ ಅಚ್ಚರಿಯಾದೀತು. ದುಬೈನಲ್ಲಿ ಮೋದಿಯವರ ಭಾಷಣ ನಡೆದ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಸ್ಟೇಡಿಯಂನ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವೇ ನಲವತ್ತು ಸಾವಿರ. ಹೀಗಿದ್ದಾಗ್ಯೂ ಆಡಳಿತವೇ ವಿಶೇಷ ಆಸ್ಥೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು 50,000 ಜನರಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಇಂದಿಗೂ ಅನೇಕರಿಗೆ ಅಚ್ಚರಿ. ಒಮನ್ನ ದೊರೆಗಂತೂ ಮೋದಿಯವರ ಮೇಲೆ ಅದೆಷ್ಟು ಅಭಿಮಾನವೆಂದರೆ ಅವರು ಭಾಷಣ ಮಾಡಲೆಂದು ತಾನೇ ಮಾತನಾಡುವ ಕ್ಯಾಬಿನ್ನನ್ನು ಕ್ರೀಡಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೋಸ್ಕರ ಬಿಟ್ಟುಕೊಟಿದ್ದನ್ನು ಇಂದಿಗೂ ಅಲ್ಲಿನ ಭಾರತೀಯರು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರ ಸೆಲ್ಫಿಯ ಹುಚ್ಚನ್ನು ನಮ್ಮಲ್ಲನೇಕರು ಆಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರಲ್ಲಾ ಆಯಾ ದೇಶದ ನಾಯಕರೊಂದಿಗೆ ಸೆಲ್ಫಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಹರಿಬಿಡುವ ಮೋದಿ ಆ ದೇಶದ ಜನರಲ್ಲೂ ಭಾರತದ ಕುರಿತಂತೆ ಸದ್ಭಾವನೆಯನ್ನು ತುಂಬುವುದರಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಮೋದಿ ಪ್ಯಾಲೆಸ್ತೇನಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆಂದರೆ ಜೋಡರ್ಾನಿನ ದೊರೆಯೇ ಖುದ್ದು ಹೆಲಿಕಾಪ್ಟರು ಕಳಿಸಿಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಪ್ಯಾಲೆಸ್ತೇನಿನ ಆ ಭೇಟಿಯೇ ಅತಿ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ್ದು. ಅಲ್ಲಿನ ರಾಮಲ್ಲಾಹ್ಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದ ಇದುವರೆಗಿನ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಗಳೂ ಇಸ್ರೇಲಿನ ಮೂಲಕವೇ ಹೋಗಿದ್ದವರು. ಆದರೆ ಮೋದಿ ಜೋಡರ್ಾನ್ ಸಕರ್ಾರದ ಹೆಲಿಕಾಪ್ಟರ್ ಅನ್ನು ಬಳಸಿ ಬೆಂಗಾವಲಾಗಿ ಪ್ಯಾಲಿಸ್ತೇನಿನ ಬದ್ಧ ವೈರಿ ಇಸ್ರೇಲಿನ ವಾಯುಸೇನೆಯ ವಿಮಾನಗಳ ಸಹಕಾರದೊಂದಿಗೆ ರಾಮಲ್ಲಾಹ್ದಲ್ಲಿ ನೇರವಾಗಿ ಇಳಿದಿದ್ದು ಜಾಗತಿಕ ಅದ್ಭುತಗಳಲ್ಲೊಂದು. ತನ್ನ ಪ್ರವಾಸದ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಶತ್ರು ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೆರಡನ್ನೂ ಬೆಸೆಯುವ ಅತಿ ವಿಶಿಷ್ಟ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಮೋದಿ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಇಂದು ಟ್ರಂಪ್, ಪುತಿನ್ ಮತ್ತು ಜಿನ್ಪಿಂಗ್ ಇವರೆಲ್ಲಾ ಮಿಲಿಟರಿ ಬಲದಿಂದ ಒತ್ತಾಯದ ಗೌರವ ಪಡೆದಿರಬಹುದು. ಮೋದಿ ಮಾತ್ರ ತಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಬಲದಿಂದಲೇ ಜಗತ್ತಿನ ಕಣ್ಮಣಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗಂತ ಇದನ್ನೇ ಸಾಧನೆಯೆಂದುಕೊಳ್ಳುವ ಅಗತ್ಯವೇನಿಲ್ಲ. ಮೋದಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಆಗಬೇಕಾಗಿರುವ ಎಲ್ಲ ಸಹಕಾರಗಳನ್ನು ಜಗತ್ತಿನ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಂದ ಪಡೆದುಕೊಂಡೇ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ.

5

ಅಮೇರಿಕಾದೊಂದಿಗೆ ಭಾರತದ ಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನು ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತಲೂ ಬಲಗೊಳಿಸಿರುವ ಮೋದಿ ರಕ್ಷಣಾ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಒಪ್ಪಂದಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ ಭಾರತವನ್ನು ಮಿಲಿಟರಿ ಸೂಪರ್ ಪವರ್ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗಿರುವ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನೂ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಮಿಸೈಲ್ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ವಗರ್ಾಯಿಸುವ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ನಿಯಂತ್ರಣ ಹೊಂದುವ ಎಮ್ಟಿಸಿಆರ್ ಸಂಘಟನೆಯ ಸದಸ್ಯ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಲು ನಮಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದ್ದು. ಭಾರತದ ವಿರುದ್ಧ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಅಮೇರಿಕಾ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸಹಕಾರ ಈಗ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿಂತೇ ಹೋಗಿದೆ. ಇನ್ನೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಇದುವರೆಗೂ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಕೊಟ್ಟ ಸಾಲವನ್ನು ಅಮೇರಿಕಾ ಈಗ ಮರಳಿ ಬಯಸುತ್ತಿದೆ. ಚೀನಾವನ್ನು ಜಾಗತಿಕ ಪರಿಪ್ರೇಕ್ಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಮೆತ್ತಗೆ ಮಾಡಲು ಅಮೇರಿಕಾಕ್ಕೆ ಭಾರತ ಅಗತ್ಯವಾಗಿ ಬೇಕೆಂಬುದನ್ನು ಅರಿತ ಮೋದಿ ಒಬಾಮಾನೊಂದಿಗೂ ಆನಂತರ ಟ್ರಂಪ್ನೊಂದಿಗೂ ಘನಿಷ್ಠ ಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನೇ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಭಾರತ ಆ ರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಮೂರನೇ ದೊಡ್ಡ ಹೂಡಿಕೆದಾರವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೇ ಗಂಗಾ ಸ್ವಚ್ಛತೆಯಲ್ಲಿ, ಕೌಶಲ್ಯ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ, ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಕೈಗಾರಿಕೆಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಒಪ್ಪಂದವನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ. ಅಮೇರಿಕಾದೊಂದಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೇವೆಂಬ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಭಾರತವೀಗ ರಷ್ಯಾದಿಂದ ದೂರವಿಲ್ಲ. ಪುತಿನ್ರೊಂದಿಗೆ ಅಗತ್ಯವೆನಿಸಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವಷ್ಟು ಸಲಿಗೆ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಮೋದಿ ರಷ್ಯಾಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ರಾಜಧಾನಿಯ ಹೊರಗೆ ಸೋಚಿಯಲ್ಲಿ ಅವರೊಡನೆ ನಡೆಸಿದ ಅನೌಪಚಾರಿಕ ಸಂಭಾಷಣೆ ಜಾಗತಿಕ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಚಚರ್ಿತ ವಿಷಯ. ಜರ್ಮನಿಗೆ ನಾಲ್ಕು ಬಾರಿ ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟ ಮೋದಿ ಯುರೋಪಿಯನ್ ಯೂನಿಯನ್ನೊಂದಿಗೆ ಭಾರತದ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಗಟ್ಟಿಕೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ದೃಷ್ಟಿ ಇಟ್ಟವರೇ. ಇನ್ನು ಭಾರತ-ಫ್ರಾನ್ಸಿನ ಸಂಬಂಧ ಮೋದಿಯವರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಬಲವಾಗಿದೆಯೆಂದರೆ ನನೆಗುದಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ 36 ರಫೆಲ್ ಯುದ್ಧ ವಿಮಾನಗಳ ಖರೀದಿಯ ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೆ ಮತ್ತೆ ಚಾಲನೆ ಕೊಟ್ಟು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಖರೀದಿ ಮಾಡುವಷ್ಟು ಚೌಕಶಿ ಮಾಡಿದರು.

ಲೇಖನದ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಮುಗಿಯಬಹುದು ಆದರೆ ಮೋದಿಯವರ ವಿದೇಶ ಯಾತ್ರೆಯ ಸಾಹಸ ಇಲ್ಲಿಗೇ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಂದೇ ಮುಂದಿನ ವಾರ ಮತ್ತೆ ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.

ಶಿವಾಜಿಯನ್ನು ಅಫ್ಜಲ್ ಖಾನ್ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಸ್ನೇಹಕ್ಕಲ್ಲ, ನಾಶಕ್ಕೆ!

ಶಿವಾಜಿಯನ್ನು ಅಫ್ಜಲ್ ಖಾನ್ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಸ್ನೇಹಕ್ಕಲ್ಲ, ನಾಶಕ್ಕೆ!

ಈ ಅವಿಶ್ವಾಸ ನಿರ್ಣಯದ ಆಲೋಚನೆ ಅದ್ಯಾರಿಗೆ ಮೊದಲು ಬಂತೋ ದೇವರೇ ಬಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ನಿನರ್ಾಮ ಮಾಡುವ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟವರನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೊರದಬ್ಬುವುದೇ ಒಳಿತು. ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಆಲೋಚಿಸಿ ಅವಿಶ್ವಾಸ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವಷ್ಟು ಲೋಕಸಭಾ ಸದಸ್ಯರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಾಂಗ್ರಸ್ಸಿನ ಬಳಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿಗೇ ನಿಲ್ಲಿಸದ ರಾಹುಲ್ ಬರೆದು ಕೊಟ್ಟ ಸ್ಕ್ರಿಪ್ಟ್ನಲ್ಲಿದ್ದಂತೆ ಭ್ರಾತೃತ್ವದ, ಪ್ರೇಮದ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡುತ್ತಾ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಯವರನ್ನು ತಬ್ಬಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೊರಟೇ ಬಿಟ್ಟರು.

ಸ್ವತಂತ್ರ ಭಾರತದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಈ ಬಗೆಯ ಅವಿಶ್ವಾಸ ಗೊತ್ತುವಳಿ ಬಹುಶಃ ನಡೆದೇ ಇರಲಿಲ್ಲವೇನೋ. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಜಯಭೇರಿ ಬಾರಿಸಿದರು ನಿಜ ಆದರೆ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಮೌಲ್ಯಗಳು ಸತ್ತುಹೋಗಿದ್ದವು. ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಹಳೆಯ ಒಂದಷ್ಟು ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಾದರೆ ಅಟಲ್ ಬಿಹಾರಿ ವಾಜಪೇಯಿಯವರು ಒಂದು ಮತದಿಂದ ತಮ್ಮ ಸಕರ್ಾರವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡುದ್ದು ಇಂದಿಗೂ ಹಸಿಯಾಗಿದೆ. ವಾಜಪೇಯಿಯವರ ಅಕೌಂಟಿನಲ್ಲಿರುವ ದಾಖಲೆಯೇನು ಗೊತ್ತೇ? ಅವರೊಬ್ಬರೇ ಎರಡು ಬಾರಿ ಸಕರ್ಾರದ ವಿರುದ್ಧ ಅವಿಶ್ವಾಸ ಗೊತ್ತುವಳಿಯನ್ನು ಮಂಡಿಸಿದ್ದು, ಒಂದು ಬಾರಿ ಅವಿಶ್ವಾಸ ಗೊತ್ತುವಳಿಯನ್ನು ಎದುರಿಸಿದ್ದು! ಮನಮೋಹನ್ ಸಿಂಗರಂತೂ ತಮ್ಮ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಎರಡು ಪೂರ್ಣ ಅಧಿಕಾರಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆಯೂ ಅವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ಪ್ರಮೇಯವೇ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಇಂದಿರಾಗಾಂಧಿಯಂತೂ 66-75 ರ ನಡುವೆ 12 ಬಾರಿ ಮತ್ತು 81-82 ರ ನಡುವಿನ 15 ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಮೂರು ಬಾರಿ ಅವಿಶ್ವಾಸ ಗೊತ್ತುವಳಿಯನ್ನೆದುರಿಸಿದರು. ಮೊರಾಜರ್ಿ ದೇಸಾಯಿ 1979 ರಲ್ಲಿ ಗೊತ್ತುವಳಿ ಮತಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಮುನ್ನವೇ ರಾಜಿನಾಮೆ ಕೊಟ್ಟರು. 1993 ರಲ್ಲಿ ನರಸಿಂಹರಾಯರು ಅವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಎದುರಿಸಿ ಗೆದ್ದದ್ದು 20-20 ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮ್ಯಾಚಿನಂತಿತ್ತು. ಗೊತ್ತುವಳಿಯ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ 265 ಮತಗಳು ಚಲಾಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರೆ, ಪರವಾಗಿ 251 ಮತಗಳು ಬಿದ್ದಿದ್ದವು. ಈ ಹೊತ್ತಲ್ಲೇ ಜಾರ್ಖಂಡ್ ಮುಕ್ತಿ ಮೋಛರ್ಾದ ಲಂಚದ ಹಗರಣ ಹೊರಬಂದು ಪಾಲರ್ಿಮೆಂಟಿನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲೋಲ-ಕಲ್ಲೋಲವೆದ್ದಿತು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಅಧಿಕಾರ ಪಡೆಯಲು ಯಾವ ಹಂತಕ್ಕೆ ಬೇಕಿದ್ದರೂ ಹೋಗಬಲ್ಲುದು. ಅಧಿಕಾರ ಕಳೆದುಕೊಂಡು 5 ವರ್ಷ ತೆಪ್ಪಗೆ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವುದು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದಾಗಿನಿಂದಲೂ ಅದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಜವಹರಲಾಲ್ ನೆಹರೂ ಪಟೇಲರನ್ನು ಹಿಂದೆಳೆದು ತಾವು ಮುಂದೆ ಓಡಿಹೋದರು. ಇಂದಿರಾಗಾಂಧಿ ಅಧಿಕಾರ ಕೈ ತಪ್ಪುವುದೆಂದಾಗ ತುತರ್ು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಹೇರಿ ದೇಶವನ್ನೇ ತನ್ನ ಹಿಡಿತಕ್ಕೆಳೆದುಕೊಂಡಳು. ರಾಜೀವ್ಗಾಂಧಿ ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ಹತ್ಯೆಯ ಅನುಕಂಪದ ಅಲೆಯನ್ನು ಅಧಿಕಾರ ಪಡೆಯಲು ಬಳಸಿಕೊಂಡರೆ ಸೋನಿಯಾ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಮುಖವಾಡವೊಂದನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ತಾನೇ ಅಧಿಕಾರ ನಡೆಸಿದಳು. ಇನ್ನೀಗ ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿಯ ಸರದಿ. ಬಹುಶಃ ಪ್ರಧಾನಿ ಕುಚರ್ಿಯಲ್ಲಿ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಅಲ್ಲದೇ ಮತ್ಯಾರು ಕುಳಿತಿದ್ದರೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಅವರನ್ನು ಪದವಿಯಿಂದ ಇಷ್ಟರ ವೇಳೆಗೆ ಹೊರದಬ್ಬಿಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು. 70 ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರ ಕಂಗಳಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ಎದುರಿಸಿ ಗೆಲ್ಲಬಲ್ಲ ಛಾತಿಯಿರುವ ಒಬ್ಬ ನಾಯಕ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದಾನೆ.

ಜಯಪ್ರಕಾಶ ನಾರಾಯಣರ ಆಂದೋಲನದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸಮರ್ಥ ನಾಯಕನೊಬ್ಬ ದೊರೆತಿದ್ದಾನೆ ಎಂದೇ ಎಲ್ಲರೂ ಭಾವಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಜಯಪ್ರಕಾಶರ ಹಿಂದೆ-ಮುಂದೆ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ ಅನೇಕ ನಾಯಕರು ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಬಾಲಂಗೋಚಿಗಳಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಜಯಪ್ರಕಾಶರಿಗೂ ತಡವಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಯ್ತು. ಅತ್ತ ಸಮಾಜವಾದವೂ ಇಲ್ಲ, ಇತ್ತ ಸಮಾಜದ ಕಾಳಜಿಯೂ ಇಲ್ಲ! ಮಜಾ ಮಾಡುವ ನಾಯಕರಿಂದಲೇ ದೇಶ ತುಂಬಿಹೋಯ್ತು. ಜನರನ್ನು ಮರಳು ಮಾಡಿ ವೋಟು ಗಳಿಸುವ ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆ ಇವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಬಲವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಿಸಿತ್ತು. ಯಾರೋ ತೀರಿಕೊಂಡ ಅನುಕಂಪವೋ, ರೈತರಂತೆ ವೇಷ ಹಾಕಿಯೋ, ಜಾತಿ-ಭಾಷೆ-ಪಂಗಡಗಳ ಹೆಸರನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅಧಿಕಾರ ಹಿಡಿಯುವುದನ್ನು ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಕರಗತ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಭಾರತವನ್ನು ಬ್ರಿಟೀಷರ ಆಶಯದಂತೆ ಅಯೋಗ್ಯರ ನಾಡಾಗಿಯೇ ಕಟ್ಟಿಬಿಟ್ಟರು.

6

ಆಗ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಬಿತ್ತಿ ಹೊಸ ಭಾರತ ನಿಮರ್ಾಣ ಮಾಡುವೆನೆಂಬ ಭರವಸೆ ಕೊಟ್ಟು ಪ್ರಧಾನಿ ಹುದ್ದೆಗೇರಿದ್ದು ಅಟಲ್ ಬಿಹಾರಿ ವಾಜಪೇಯಿ. ಅವರ ಮಾತು, ಆಡಳಿತ ಶೈಲಿ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ, ಶುದ್ಧತೆ, ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕಣ್ಣು ಕೋರೈಸುವಂತಿದ್ದವು. ಆದರೂ ಅಟಲ್ಜೀ ಮೋದಿಯಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಹೃದಯ ಎಲ್ಲರಿಗಾಗಿ ಮರುಗುತ್ತಿತ್ತು, ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರಿಗಾಗಿ ಕೂಡ. ಅದಕ್ಕೇ ಈಗಲೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರು ಹೇಳೋದು ಮೋದಿ ಅಟಲ್ಜೀಯಂತಲ್ಲ ಅಂತ. ಹೌದು ಮತ್ತೇ! ಅಟಲ್ಜೀ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿ ಅವರನ್ನು ಒಳಗೆ ತಳ್ಳುವ ಎಲ್ಲ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಕೈಚೆಲ್ಲಿ ಕೊನೆಗೆ ಅವರೇ ರಚಿಸಿದ್ದ ಖೆಡ್ಡಾಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ಚೇತರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಹಂತಕ್ಕೆ ತಲುಪಿಬಿಟ್ಟರು. ಮುಂದಿನ 10 ವರ್ಷ ಭಾರತದ ಪಾಲಿಗೆ ಕರಾಳ ರಾತ್ರಿಯ ನೀರವ ಮೌನ. ಮಾತೇ ಆಡದ ಮನಮೋಹನ ಸಿಂಗರು ಭಾರತದ ಕೀತರ್ಿ ಧ್ವಜವನ್ನು ಸುಂಟರಗಾಳಿಗೂ ಹಾರದಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರು. ಫಡಫಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಭಾರತೀಯ ತರುಣರಿಗೆ ಬೆಳ್ಳಿ ಕಿರಣವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸಿದ್ದು ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ! ಅವರು ಪ್ರಧಾನಿಯಾದರೆ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮಂತ್ರದಂಡ ಹಿಡಿದೇ ಬರುತ್ತಾರೆಂದು ಇಡಿಯ ದೇಶ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನಂಬಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಅವರ ಬಳಿ ಎಲ್ಲ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೂ ಎಲ್ಲರ ಕಷ್ಟಗಳಿಗೂ ಪರಿಹಾರವಿದೆಯೆಂದು ದೇಶದ ತಾರುಣ್ಯ ಅವರನ್ನು ಆರಿಸಿ ಪ್ರಧಾನಿ ಪಟ್ಟಕ್ಕೇರಿಸಿತು. 2014 ರಲ್ಲಿ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಅವರಿಗೆ ಮತ ಹಾಕುವಾಗ ಅವರು ಯಾವ ಪಕ್ಷವೆಂಬುದನ್ನೂ ಜನ ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಆತ ಕೂಡ ಜನರ ಆಶೋತ್ತರಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಡೆದುಕೊಂಡರು. ಕೊಟ್ಟ ಮಾತಿನಂತೆ ಒಂದೊಂದನ್ನೇ ಪೂರೈಸುತ್ತಾ ಜನರೆದುರು ಲೆಕ್ಕ ನೀಡುತ್ತಾ ಗೂಳಿಯಂತೆ ನುಗ್ಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ಇತ್ತ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷಗಳು ಚಡಪಡಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದವು. ನೈತಿಕವಾಗಿ ಗಟ್ಟಿ ಇದ್ದವನ ಮತ್ತು ಆಂತರ್ಯದಲ್ಲೂ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಇದ್ದವನ ಎದುರಿಸುವುದು ಸುಲಭವಲ್ಲವೆಂದು ನೆಹರೂ ಪ್ರಣೀತ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಕ್ಕೆ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಅವರೇ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಬೇಕಾಗಿತ್ತು!

12 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಗುಜರಾತಿನಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದುಕೊಂಡು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಎಲ್ಲ ಪಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಅರಿತಿದ್ದ ಈ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮನಿಗೆ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಯಾದಾಗ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಎಸೆದ ಯಾವ ಬಾಣಗಳೂ ತಾಕಲೇ ಇಲ್ಲ. ಪ್ರತೀ ಬಾಣಕ್ಕೂ ಆತ ಪ್ರತಿಬಾಣವನ್ನು ಸಿದ್ಧ ಮಾಡಿಕೊಂಡೇ ಇದ್ದ. ರಾಜ್ಯ-ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನೇ ಮೋದಿ ಭಾಜಪದ ತೆಕ್ಕೆಗೆ ಒಪ್ಪಿಸುತ್ತಾ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸನ್ನು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷದ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಇಳಿಸುತ್ತಾ ವೇಗವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವರನ್ನು ತಡೆಯಲು ಭಿನ್ನ-ಭಿನ್ನ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಸೋತ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಕೊನೆಗೆ ಬಂದು ಆತುಕೊಂಡಿದ್ದು ಅವಿಶ್ವಾಸ ಗೊತ್ತುವಳಿ ನಿರ್ಣಯಕ್ಕೆ!

7

ಈ ಅವಿಶ್ವಾಸ ನಿರ್ಣಯದ ಆಲೋಚನೆ ಅದ್ಯಾರಿಗೆ ಮೊದಲು ಬಂತೋ ದೇವರೇ ಬಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ನಿನರ್ಾಮ ಮಾಡುವ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟವರನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೊರದಬ್ಬುವುದೇ ಒಳಿತು. ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಆಲೋಚಿಸಿ ಅವಿಶ್ವಾಸ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವಷ್ಟು ಲೋಕಸಭಾ ಸದಸ್ಯರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಾಂಗ್ರಸ್ಸಿನ ಬಳಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ತೀರಾ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಕನರ್ಾಟಕದ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದೇ ಗೆಲ್ಲುವ ಭಾವನೆಯೊಂದಿಗೆ ಧುಮುಕಿದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಸೋತು ಸುಣ್ಣವಾಗಿದ್ದು ಅದಕ್ಕೆ ದೇಶಾದ್ಯಂತ ಜನ ಬೆಂಬಲವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಆಳುವ ಪಕ್ಷದ ವಿರುದ್ಧ ಗಂಭೀರವಾದ ಆರೋಪಗಳೂ ಅವರ ಬಳಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟಿದ್ದರೂ ಸೋನಿಯಾ ಅವಿಶ್ವಾಸ ಗೊತ್ತುವಳಿಯನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿ ‘ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಸಂಖ್ಯೆಯಿದೆ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದರಲ್ಲಿ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಷಡ್ಯಂತ್ರ ಅಡಗಿತ್ತು. ಕನರ್ಾಟಕದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಕುಮಾರಸ್ವಾಮಿಯ ಪ್ರಮಾಣವಚನಕ್ಕೆ ಆಗಮಿಸಿದ್ದ ಸೋನಿಯಾ ಮಹಾಘಟಬಂಧನಕ್ಕೆ ಮುನ್ನುಡಿಯೇನೋ ಬರೆದಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅದರ ನಾಯಕತ್ವ ವಹಿಸಬಲ್ಲ ಸಾಮಥ್ರ್ಯ ರಾಹುಲ್ಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಪ್ಪಿಸುವಲ್ಲಿ ಸೋತು ಹೋಗಿದ್ದರು. ಅದಕ್ಕೆ ಈ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ವಾರ್ ರೂಮಿನ ಪಂಡಿತರು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಈ ವಾರ್ ರೂಮಿನ ಸದಸ್ಯರು ಯಾರ್ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ಅನುಮಾನಿಸಲು ಬಹಳ ಸಾಹಸ ಮಾಡಬೇಕಿಲ್ಲ. ಅವಿಶ್ವಾಸ ನಿರ್ಣಯದ ವೇಳೆ ರಾಹುಲ್ನ ಅತ್ಯಂತ ಕೆಟ್ಟ 50 ನಿಮಿಷಗಳ ಭಾಷಣವನ್ನು ಮತ್ತು ಆತ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಯವರಿಗೆ ಅಪ್ಪುಗೆ ನೀಡಿದ್ದನ್ನು ಸಮಥರ್ಿಸಿಕೊಂಡವರನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಸಾಕು. ಪತ್ರಕರ್ತ ನಿಖಿಲ್ ವಾಗ್ಲೆ ‘ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿ ಭಾಷಣದಿಂದ ಬಿಜೆಪಿಯನ್ನು ಇಕ್ಕಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಲುಕಿಸಿದ ರಾಹುಲ್, ಮೋದಿಯ ಬಂಡವಾಳವನ್ನು ಮತ್ತು ರಫೆಲ್ ಡೀಲಿನಲ್ಲಿ ಅವರ ಕೈವಾಡವನ್ನು ಬಯಲಿಗೆಳೆದಿದ್ದಾರೆ. ಪತ್ರಿಕೆಗಳಿಗೆ ಶೀಷರ್ಿಕೆ ಸಿಕ್ಕಿರಬೇಕು’ ಎಂದು ಟ್ವೀಟ್ ಮಾಡಿದ್ದಲ್ಲದೇ ‘ಇದುವರೆಗಿನ ರಾಹುಲನ ಅತ್ಯಂತ ಅದ್ಭುತವಾದ ಭಾಷಣವಿದು. ಇದಕ್ಕೆ 10 ಕ್ಕೆ 8 ಅಂಕಗಳನ್ನು ಕೊಡಬಹುದು’ ಎಂದೂ ಹೇಳಿದ್ದರು. ವಾಗ್ಲೆಯ ಟ್ವೀಟ್ ನೊಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಭಾಷಣವನ್ನು ಅವರೇ ಬರೆದುಕೊಟ್ಟಿದ್ದರೆನಿಸುವಂತಿತ್ತು. ಮೋದಿ ವಿರೋಧಿ ಸಾಗರಿಕಾ ಘೋಷ್ ‘ರಾಹುಲ್ನ ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿ ಭಾಷಣವನ್ನು ತಡೆದುಕೊಳ್ಳಲಾಗದೇ ವ್ಯಂಗ್ಯಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಕೂಗಾಟಕ್ಕೆ ಬಿಜೆಪಿ ಮೊರೆಹೋಯ್ತು’ ಎಂದು ಟ್ವೀಟ್ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದಲೇ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಟ್ಟಿದ್ದ ರಾಜ್ದೀಪ್ ‘ರಾಹುಲನ ಭಾಷಣದಿಂದ ಭೂಕಂಪವೇನೂ ಬರಲಿಲ್ಲ ಆದರೆ ಸದನದಲ್ಲಿ ಅಲುಗಾಟವಂತೂ ಆಗಿದೆ’ ಎಂದಿದ್ದರು. ನಿಧಿ ರಾಜಧಾನ್, ಶ್ರೀನಿವಾಸ್ ಜೈನ್ರೂ ಕೂಡ ಹೀಗೆಯೇ ಟ್ವೀಟ್ ಮಾಡಿದರು. ರಾಹುಲ್ನ ಭಾಷಣ ಮುಗಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಇವರು ತುದಿಗಾಲಲ್ಲಿ ನಿಂತು ತಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಇವರುಗಳೇ ಸೇರಿ ಭಾಷಣವನ್ನು ಬರೆದುಕೊಟ್ಟು ಮುಂದೇನು ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಕಿವಿಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದಿರಬೇಕು. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಭಾಷಣದುದ್ದಕ್ಕೂ ಅನವಶ್ಯಕವಾಗಿ ದನಿಯನ್ನೇರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ರಾಹುಲ್ ಪ್ರಬುದ್ಧ ರಾಜಕಾರಣಿಯಂತೂ ಅನಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಕರ್ಾರದ ವಿರುದ್ಧ ತಾನು ಮಾಡಿದ ಒಂದೇ ಒಂದು ಆರೋಪಕ್ಕೂ ಆತ ಪುರಾವೆಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸಲಿಲ್ಲ. ರಫೆಲ್ ಡೀಲ್ನ ಕುರಿತಂತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಫ್ರಾನ್ಸಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷರನ್ನು ಚಚರ್ೆಯಲ್ಲಿ ಎಳೆದು ತಂದದ್ದು ರಾಹುಲ್ನನ್ನು ಪಪ್ಪು ಎಂದು ಕರೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಸಮರ್ಥನೆಯಂತಿತ್ತು! ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿಯೇ ರಕ್ಷಣಾ ಸಚಿವೆ ರಾಹುಲ್ಗೆ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಲ್ಲದೇ ತನ್ನ ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಪುರಾವೆಗಳನ್ನೂ ಒದಗಿಸಿ ಚಕಿತಗೊಳಿಸಿಬಿಟ್ಟರು. ಭಾರತ ಸಕರ್ಾರ ಅದೆಷ್ಟು ತೀವ್ರಗತಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ವಿದೇಶಾಂಗ ಇಲಾಖೆಯ ಜಾಲವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡಿತೆಂದರೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ವಿರಾಮ ಕಳೆಯುವುದರೊಳಗೆ ರಾಹುಲ್ನ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ಫ್ರಾನ್ಸ್ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ ಪ್ರಕಟಣೆಯನ್ನೇ ಹೊರಡಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಬಹುಶಃ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷಗಳಿಗೆ ಇದಕ್ಕಿಂತಲೂ ದೊಡ್ಡ ಮುಖಭಂಗ ಮತ್ತೊಂದಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ.

8

ಇಲ್ಲಿಗೇ ನಿಲ್ಲಿಸದ ರಾಹುಲ್ ಬರೆದು ಕೊಟ್ಟ ಸ್ಕ್ರಿಪ್ಟ್ನಲ್ಲಿದ್ದಂತೆ ಭ್ರಾತೃತ್ವದ, ಪ್ರೇಮದ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡುತ್ತಾ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಯವರನ್ನು ತಬ್ಬಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೊರಟೇ ಬಿಟ್ಟರು. ಕೂತ ಜಾಗದಿಂದ ಅವರನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ ರಾಹುಲ್ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ಕುಚರ್ಿಯಿಂದ ಏಳದೇ ಹೋದಾಗ ಬಹಳ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಮನೆಯೊಡೆಯನನ್ನು ಕಂಡು ಸಾಕು ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಮೈಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು ಮುತ್ತು ಕೊಡುವಂತೆ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಯ ಮೈಮೇಲೆ ಬಿದ್ದರು. ಈ ಒಟ್ಟಾರೆ ಘಟನೆಯಿಂದ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ವಿಚಲಿತರಾದಂತೆ ಕಂಡ ಮೋದಿ ಮರಳಿ ಹೊರಟಿದ್ದ ರಾಹುಲ್ನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕರೆದು ಒಂದಷ್ಟು ಕಿವಿಮಾತು ಹೇಳಿ ಬೆನ್ತಟ್ಟಿ ಕಳುಹಿಸಿದರು. ಬಹುಶಃ ಅಲ್ಲಿಗೇ ಮುಗಿದಿದ್ದರೆ ರಾಹುಲ್ನ ಈ ವರ್ತನೆ ಇದೇ ಆಸ್ಥಾನ ನರ್ತಕಿಯಂತಿರುವ ಪತ್ರಕರ್ತರ ಮೂಲಕ ಗೌರವದ ಗುಣಗಾನವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಿತ್ತು. ರಾಹುಲ್ ತಮ್ಮ ಸೀಟಿಗೆ ಮರಳಿ ತಮ್ಮ ಗುರು ವೇಣುಗೋಪಾಲರತ್ತ ತಿರುಗಿ ಕಣ್ಣು ಹೊಡೆದು ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬಂತೆ ನಟನೆ ಮಾಡಿದರು. ಈ ದೃಶ್ಯ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಹರಿದಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ರಾಹುಲನ ಬಂಡವಾಳ ಬಯಲಾಯ್ತು. ಸ್ವತಃ ಸ್ಪೀಕರ್ ತರಾಟೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು. ಈ ಹೊತ್ತಲ್ಲೂ ಆರ್ಜೆಡಿಯ ನಾಯಕ ತೇಜಸ್ವಿ ಯಾದವ್ ರಾಹುಲ್ನ ಬೆನ್ತಟ್ಟಿ ‘ಓ ಮಿತ್ರ, ಕಣ್ಣು ಹೊಡೆದದ್ದು ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು. ಬಿಜೆಪಿಗೆ ಎಲ್ಲಿ ಹೊಡೆತ ಬೀಳಬೇಕೋ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಬಿದ್ದಿದೆ’ ಎಂದು ಟ್ವೀಟ್ ಮಾಡಿದ. ಒಮರ್ ಅಬ್ದುಲ್ಲಾ, ಶಶಿ ತರೂರ್ರಂಥವರು ಅಪ್ಪುಗೆಗೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದವರಂತೆ ಆಗಿಂದಾಗ್ಯೆ ಟ್ವೀಟ್ ಮಾಡಿ ಒಟ್ಟಾರೆ ಮನದಿಂಗಿತವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿಬಿಟ್ಟರು. ನಡೆದುದ್ದೆಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಒಂದು ಪೂರ್ವ ನಿಯೋಜಿತ ಆಲೋಚನೆ ಇದ್ದೇ ಇತ್ತು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿನ ಎರಡು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇದೇ ಪಾಳಯ ಟ್ವಿಟರ್ನಲ್ಲಿ ‘ಟಾಕ್ ಟು ಅ ಮುಸ್ಲಿಂ’ ಎಂಬ ಟ್ರೆಂಡ್ ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ದ್ವೇಷವಲ್ಲ ಪ್ರೀತಿ ಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿತ್ತು. ಅವಿಶ್ವಾಸ ಗೊತ್ತುವಳಿಯಲ್ಲಿ ಸೋಲುತ್ತೇವೆಂದು ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನೊಂದು ಜಾಗತಿಕ ಸುದ್ದಿ ಮಾಡಿ ರಾಹುಲ್ನ ಅಪ್ಪುಗೆಯನ್ನು ದೇಶ ಮತ್ತು ಜಗತ್ತು ನೋಡುವಂತೆ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿದ್ದುದು ವಾರ್ ರೂಮಿನ ಪಂಡಿತರಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ತಯಾರಿ ಎಷ್ಟಿತ್ತೆಂದರೆ ರಾಹುಲ್ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡ ಕೆಲ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಬಿಬಿಸಿ ಈ ವರದಿಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿ ‘ರಾಹುಲನ ಅಪ್ಪ್ಪುಗೆಯಿಂದ ಮೋದಿಗೆ ನಡುಕ’ ಎಂಬ ಶೀಷರ್ಿಕೆಯನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿತು. ಆದರೆ ದೇವರೂ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರೊಂದಿಗಿದ್ದ. ಹೀಗಾಗಿ ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸಿ ರಾಹುಲ್ ಅವಿಶ್ವಾಸ ಗೊತ್ತುವಳಿಯಲ್ಲಿ ಸೋತ. ಮಹಾಘಟಬಂಧನದ ವಿಶ್ವಾಸ ಪಡೆಯುವಲ್ಲಿ ಸೋತ. ತಾನು ನಾಯಕನೆಂದು ಜನರಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಮೂಡಿಸುವಲ್ಲಿ ಸೋತ. ಕೊನೆಗೆ ತನ್ನ ನಂಬಿದವರ ಮುನ್ನಡೆಸುವ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವಿದೆ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿಯೂ ಕೂಡ ಸೋತು ಹೋದ.

ಎಂದಿನಂತೆ ರಾಹುಲ್ಗೆ ದಕ್ಕಿರುವುದು ನೈತಿಕ ವಿಜಯ ಮಾತ್ರ! ಈಗ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು 2019 ರ ಮತ್ತೊಂದು ನೈತಿಕ ವಿಜಯಕ್ಕಾಗಿ ತಯಾರಿ ನಡೆಸಬೇಕಿದೆ ಅಷ್ಟೇ.

ದಕ್ಷಿಣದ ಯಾತ್ರೆಗೆಂದು ಬಂದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಭಾರತದ ಒಟ್ಟಾರೆ ಸ್ಥಿತಿಗತಿಗಳನ್ನು ಕಂಡು ನೊಂದರು. ಬೆಂದು ಹೋದರು. ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಜಿಗಿದು ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೂ ಕುಳಿತರು. ತಾಯಿ ಭಾರತಿಯ ವೈಭವದ ಕನಸನ್ನು ಕಂಡು ಅದೆಷ್ಟು ಕಣ್ಣೀರಿಟ್ಟರೋ ದೇವರೇ ಬಲ್ಲ. ಆಗಲೇ ಸ್ವಾಮಿಜಿಗೆ ಪಶ್ಚಿಮ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲೊಂದು ಹೊಳಪು ಕಂಡಿತು. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ತಮ್ಮ ಅದಾಗಲೇ ಒಳಗಿಂದೊಳಗೇ ಕ್ಷೀಣಪ್ರಾಣವಾಗಿದ್ದ ದೇಹವನ್ನು ಅಮೇರಿಕಾಗೆ ಹೊತ್ತೊಯ್ಯಲು ಸಜ್ಜಾಗಿದ್ದು. ಅದೊಂದು ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿ ವೈಭವದ ದರ್ಶನವಷ್ಟೇ.

ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ದೇಹತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿ 115 ವರ್ಷಗಳೇ ಕಳೆದುಹೋದವು. ಅದೊಂದು ಅಪೂರ್ವವಾದ ಚೇತನವಾಗಿತ್ತು ಎಂದರೆ ಬಹುಶಃ ಕ್ಲೀಶೆಯಾದೀತು. ಅವರಿಲ್ಲದೇ ಹೋಗಿದ್ದರೆ ಇಂದಿನ ಭಾರತ ಹೇಗಿದ್ದಿರಬಹುದೆಂದು ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಕಷ್ಟ. ಅನೇಕ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಕೈಂಕರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ ಆತ. ಧರ್ಮದ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಮಿಷನರಿಗಳು ವಿವೇಕಾನಂದರ ಹೆಸರನ್ನೆತ್ತಿದ್ದರೆ ಇಂದಿಗೂ ಉರಿದು ಬೀಳುತ್ತಾರೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಆತ ಬರಿ ಭೌತಿಕವಾಗಿ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರನ್ನು ಝಾಡಿಸಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಕ್ರಿಸ್ತಾನುಯಾಯಿಗಳನ್ನು ಮಾನಸಿಕವಾದ ಪರಿವರ್ತನೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸಿದರು. ದೇಶದ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಬಂದರಂತೂ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಹೊಸದೊಂದು ಕ್ರಾಂತಿಯನ್ನೇ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರು. ಧರ್ಮ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತೇನೆಂದು ನಂಬಿ ಅರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ತಮಸ್ಸಿಗೆ ಜೋತು ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಭಾರತೀಯರನ್ನು ಇತರರ ಸೇವೆಯೇ ಧರ್ಮ ಮಾರ್ಗವೆಂದು ಒಪ್ಪಿಸಿದ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಹೊಸದೊಂದು ಶಕ್ತಿ ಚೈತನ್ಯವನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೇ ತುಂಬಿಬಿಟ್ಟರು. ಬಹುಶಃ ಅವರು ಬಿತ್ತಿದ ಬೀಜ ಇಂದು ಹೆಮ್ಮರವಾಗಿ ಫಲ ಕೊಡುತ್ತಿದೆ. ಬ್ರಿಟೀಷರ ವಿರುದ್ಧದ ಆಂದೋಲನಕ್ಕೂ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರ ಕೊಡುಗೆ ಅಪರಂಪಾರ. ಮೂವತ್ತೊಂಭತ್ತೂವರೆ ವರ್ಷ ಮಾತ್ರ ಬದುಕಿದ ಒಬ್ಬ ತ್ಯಾಗಿ ಏನೆಲ್ಲ ಸಾಧಿಸಬಹುದೆಂಬುದಕ್ಕೆ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಜೀವಂತ ಉದಾಹರಣೆ. ಇನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಅಕ್ಕ ನಿವೇದಿತಾ ಹೇಳುವಂತೆ ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಪರಮಹಂಸರು 5000 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಭಾರತದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾದರೆ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಭವಿಷ್ಯದ 1500 ವರ್ಷಗಳ ಭಾರತದ ಪ್ರತಿನಿಧಿ. ಆದರೂ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾತ್ರ ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿದುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಅಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದೇಹತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದ್ದಾದರೂ ಏಕೆ?!

2

ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತಾರಾ? ಅಂತ ಅನೇಕರು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಎಂದಿಗೂ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಮಾಡಿರುವ ತೀವ್ರತರವಾದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಐದು ಮುಕ್ಕಾಲು ಅಡಿಯಷ್ಟು ಎತ್ತರ ಇದ್ದ 170 ರಿಂದ 220 ಪೌಂಡ್ಗಳ ನಡುವೆ ತೂಗುತ್ತಿದ್ದ ಚೌಕಭುಜ, ಅಗಲವಾದ ಎದೆ, ಭೀಮಕಾಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ, ಎಲ್ಲ ಆಟಗಳಿಗೂ ಒಗ್ಗಬಹುದಾದ ಬಲವಾದ ಮಾಂಸಖಂಡಗಳುಳ್ಳ ಬಾಹುಗಳನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದ. ಬಲವಾದ ದವಡೆಯುಳ್ಳ ಗೋಧಿ ಬಣ್ಣದ ಇರಿಯುವ ಕಂಗಳು ಮತ್ತು ಕಮಲದ ಎಸಳುಗಳಂತ ಕಣ್ ರೆಪ್ಪೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದ ನರೇಂದ್ರನಾಗಿದ್ದಾಗ ಬಲು ಬಲಿಷ್ಠನೇ ಆಗಿದ್ದ. ಅವರ ತಾಯಿಯ ಮಾತನ್ನೇ ಒಪ್ಪಬೇಕೆನ್ನುವುದಾದರೆ ರೋಗಗಳಿಗೀಡಾಗಿ ಸತ್ತು ಶವಸಂಸ್ಕಾರವೂ ಮಾಡಲು ಗತಿಯಿಲ್ಲದ 40 ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಶವಗಳಿಗೆ ಮುಕ್ತಿಕಾಣಿಸಿದ್ದವ ಈ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ. ಮಲಗಿದೊಡನೆ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಬಲುಬೇಗ ಹಾಸಿಗೆ ಬಿಟ್ಟೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ಊಟಕ್ಕೆ ಕುಳಿತರೆ ಆತ ಜೀಣರ್ಿಸಿಕೊಳ್ಳದ ವಸ್ತುವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ರಾಮಕೃಷ್ಣರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ದಪ್ಪ ರೊಟ್ಟಿ ವಿಶೇಷ ಬಗೆಯ ಸಾರುಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ಅವರಿಗೆ ಬಡಿಸಬೇಕಿತ್ತಂತೆ. ಯೌವ್ವನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಮಲೇರಿಯಾದಿಂದ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡದ್ದು ಬಿಟ್ಟರೆ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಅನಾರೋಗ್ಯ ನರೇಂದ್ರನನ್ನು ಕಾಡಿದ್ದೇ ಇಲ್ಲ. ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ತಲೆನೋವು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡದ್ದು ತಂದೆ ವಿಶ್ವನಾಥ ದತ್ತ ಅಕಾಲ ಮೃತ್ಯುವಿಗೆ ಒಳಗಾದಾಗ. ಆಗ ಶುರುವಾಗಿದ್ದು ಮೈಗ್ರೇನ್. ಈ ಸಹಿಸಲಾಗದ ತಲೆನೋವು ಮುಂದೆ ನರೇಂದ್ರ ಜಗದ್ವಿಖ್ಯಾತನಾಗಿ ಮರಳಿ ಬಂದ ನಂತರವೂ ಕಾಡುತ್ತಲಿತ್ತು. ಇಡಿಯ ಮನೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತ ಈ ತರುಣ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಜರ್ಝರಿತನಾಗಿದ್ದ. ರಾಮಕೃಷ್ಣರ ದೇಹತ್ಯಾಗವಾದ ನಂತರವಂತೂ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಹೆಚ್ಚಿತು. ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದ ತರುಣರನ್ನು ಅಧ್ಯಾತ್ಮ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ವಿಮುಖವಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಸ್ವತಃ ರಾಮಕೃಷ್ಣರೇ ವಗರ್ಾಯಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅಷ್ಟೂ ಜನರನ್ನು ಸಲಹಬಲ್ಲಷ್ಟು ಭೌತಿಕ ಸಂಪತ್ತು ಯಾರ ಬಳಿಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದೆಡೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ. ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಸಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಕೊರತೆಯಾಗದಂತೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಸವಾಲು. ಇವು ಸ್ವಾಮಿಜಿಯೇ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಬಾರಾನಗರ್ನಲ್ಲಿ ಇರುವಾಗ ಊಟಕ್ಕೂ ಗತಿಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಕ್ಕಿ, ಜೊತೆಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಬೇವಿನ ಸೊಪ್ಪು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 4 ಗಂಟೆಗೆ ಧ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಕುಳಿತರೆಂದರೆ ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಸಂಜೆಯಾದುದ್ದೇ ತಿಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬೌದ್ಧಿಕ ಸ್ತರದಲ್ಲಿ ಸೋದರ ಸಂನ್ಯಾಸಿಗಳನ್ನು ಉನ್ನತ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿರಸಬೇಕಾದ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯೂ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯದ್ದೇ ಆಗಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ, ಅಧ್ಯಾಪನ ಇವುಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಅವರು ಸದಾ ಎಚ್ಚರದಿಂದಿರಬೇಕಿತ್ತು. ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಅವರಿಗೆ ಅಮರಿಕೊಂಡ ಕಾಯಿಲೆ ಜ್ವರ. ಊಟಕ್ಕೇ ಗತಿಯಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ಜ್ವರ ಬಂತೆಂದರೆ ಸ್ಥಿತಿ ಹೇಗಿದ್ದಿರಬಹುದು ಊಹಿಸಿ! ತೀವ್ರತರವಾಗಿ ಅನಾರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾದ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಸೋದರ ಸನ್ಯಾಸಿ ಪ್ರೇಮಾನಂದರು ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಅತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಆಗ ತರುಣ ಸಂನ್ಯಾಸಿ ಏನೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದ ಗೊತ್ತೇ ‘ಅಳಬೇಡ; ಈಗಲೇ ನಾನು ಸಾಯುವುದಿಲ್ಲ. ಬಹಳ ಕೆಲಸ ಬಾಕಿ ಇದೆ. ಮುಗಿಸಿಯೇ ಸಾಯೋದು’ ಅಂತ. ನಾವೆಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಮುವತ್ತೊಂಭತ್ತು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ತೀರಿಕೊಂಡಿದ್ದಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಇಚ್ಛಾಮರಣಿಯಾಗಿ ತಾವೇ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದರು. ಬಾರಾನಗರ್ನ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅಮರಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಜ್ವರ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರನ್ನು ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಕಾಡಿದೆ. ಅದರೊಟ್ಟಿಗೆ ಅದೇ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಆಮಶಂಕೆ ಶುರುವಾಯ್ತು. ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿದ ವೈದ್ಯರು ರೋಗಕ್ಕೆ ಗುರುತಿಸಿದ ಕಾರಣವೇನು ಗೊತ್ತೇ? ಮೀನು-ಮಾಂಸ ತಿನ್ನುವ ಅಭ್ಯಾಸವಿದ್ದ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಅವೆಲ್ಲವನ್ನು ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿ ಅತ್ಯಂತ ಕಠಿಣವಾದ ಆಹಾರ ಪದ್ಧತಿಗೆ ಸಾಧನೆಯ ನೆಪದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ದೇಹವನ್ನು ಒಗ್ಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಕೆಲವು ಅಯೋಗ್ಯರಿಗೆ ವಿವೇಕಾನಂದರಲ್ಲಿ ತಿಂಡಿಪೋತ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಸಾಧನೆಯ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಬುದ್ಧ ಮಧ್ಯಮ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಬೋಧಿಸಿದಾಗಲೂ ಅನೇಕರು ಬುದ್ಧನ ಕುರಿತಂತೆ ಹೀಗೇ ಹೇಳಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿರುವಾಗಲೇ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗೆ ಉರಿ ಮೂತ್ರ ಸಮಸ್ಯೆ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಟಾನ್ಸಿಲೈಟೀಸ್ ಮತ್ತು ಅಜೀರ್ಣ ರೋಗ ಹೊಸದಾಗಿ ಸೇರ್ಪಡೆಯಾಗಿತ್ತು. ಜೀವನದ್ದುದ್ದಕ್ಕೂ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿ ಕಾಡಿದ್ದ ಕಿಬ್ಬೊಟ್ಟೆ ನೋವೂ ಕೂಡ ಇದೇ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಆರಂಭಗೊಂಡಿದ್ದು. ನೆನಪಿಡಿ. ಇವಿಷ್ಟೂ ಕಾಯಿಲೆಗಳಿಂದ ಸ್ವಾಮಿಜಿ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವರಿನ್ನೂ ಚಿಕಾಗೋ ಸರ್ವಧರ್ಮ ಸಮ್ಮೇಳನಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ!

ಇಂಥ ಸವಾಲಿನ ದೇಹವನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಪರಿವ್ರಾಜಕರಾಗಿ ಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನೆದುರಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಅದು ಇತರರಿಗೆ ಬಾಧೆಯಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡರು. ಅವರು ತಿರುಗಾಟಕ್ಕೆ ಹೊರಟಾಗಿನ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ನೀವೇನಾದರೂ ಓದಿದರೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ದೇಹ ಅದಾಗಲೇ ಇಷ್ಟು ಜರ್ಝರಿತವಾಗಿತ್ತೆನ್ನುವುದನ್ನು ಒಪ್ಪಲಾರಿರಿ. ಈ ಯಾತ್ರಯೆ ಹೊತ್ತಲ್ಲೇ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗೆ ಬೆನ್ನಹುರಿಯ ಆಳದ ನೋವು ಶುರುವಾಗಿದ್ದು. ಹೃಷೀಕೇಶದಲ್ಲಿ ಮಲೇರಿಯಾದಿಂದ ಬಳಲಿದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಉಳಿಯುವುದೇ ಅನುಮಾನವೆಂದು ಜೊತೆಗಾರರು ಕಣ್ಣೀರಿಟ್ಟಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗೆ ಆರೋಗ್ಯ ತಪ್ಪಿದುದರ ಲಾಭವೇನು ಗೊತ್ತೇ? ಮುಂದೆ ವಿಶ್ವವಿಖ್ಯಾತ ವಿವೇಕಾನಂದ ತನ್ನ ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ಆದೇಶ ಕೊಟ್ಟು ಸಾಧುಗಳ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲೆಂದೇ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯೊಂದನ್ನು ತೆರೆಯಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದರು. ಇಂದಿಗೂ ಹರಿದ್ವಾರದ ಕನ್ಖಲ್ನಲ್ಲಿ ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಮಿಷನ್ ಕಟ್ಟಿರುವಂತಹ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಸಾಧುಗಳಿಗೆ ಉಚಿತ ಮತ್ತು ಪ್ರೇಮಪೂರ್ಣ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದೆ. ನಮಗೆ ರೋಗ ಬಂದರೆ ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಹಣವಾಗಬಹುದು. ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಆರೋಗ್ಯ ಹಾಳಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಜಗತ್ತಿಗೇ ಒಳಿತಾಯ್ತು.

3

ದಕ್ಷಿಣದ ಯಾತ್ರೆಗೆಂದು ಬಂದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಭಾರತದ ಒಟ್ಟಾರೆ ಸ್ಥಿತಿಗತಿಗಳನ್ನು ಕಂಡು ನೊಂದರು. ಬೆಂದು ಹೋದರು. ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಜಿಗಿದು ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೂ ಕುಳಿತರು. ತಾಯಿ ಭಾರತಿಯ ವೈಭವದ ಕನಸನ್ನು ಕಂಡು ಅದೆಷ್ಟು ಕಣ್ಣೀರಿಟ್ಟರೋ ದೇವರೇ ಬಲ್ಲ. ಆಗಲೇ ಸ್ವಾಮಿಜಿಗೆ ಪಶ್ಚಿಮ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲೊಂದು ಹೊಳಪು ಕಂಡಿತು. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ತಮ್ಮ ಅದಾಗಲೇ ಒಳಗಿಂದೊಳಗೇ ಕ್ಷೀಣಪ್ರಾಣವಾಗಿದ್ದ ದೇಹವನ್ನು ಅಮೇರಿಕಾಗೆ ಹೊತ್ತೊಯ್ಯಲು ಸಜ್ಜಾಗಿದ್ದು. ಅದೊಂದು ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿ ವೈಭವದ ದರ್ಶನವಷ್ಟೇ. ಅಮೇರಿಕಾದ ಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ವಿವೇಕಾನಂದರನ್ನು ಕಂಡವರ್ಯಾರಿಗೂ ಅವರೊಳಗೆ ಈ ಬಗೆಯ ಸದಾ ಕಾಡುವ ಅನಾರೋಗ್ಯದ ಲಕ್ಷಣಗಳಿವೆ ಎನಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ನಿರಂತರ ವೇದಾಂತ ಪ್ರಚಾರ, ಭಾರತದ ಕುರಿತಂತೆ ಇರುವ ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಓಡಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ, ಮಿಷನರಿಗಳ ಕುತಂತ್ರವನ್ನು ಎದುರಿಸುವಿಕೆ, ಭಾರತದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಹಣ ಸಂಗ್ರಹ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಪುರಸೊತ್ತಿಲ್ಲದಂತೆ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಮುಂದೊಮ್ಮೆ ಢಾಕಾದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತನೊಬ್ಬ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯನ್ನು ‘ಈ ವಯಸ್ಸಿಗೇ ನಿಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯ ಹದಗೆಡಲು ಕಾರಣವೇನು?’ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ, ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಹೇಳಿದ್ದೇನು ಗೊತ್ತೇ? ‘ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಾಗ ನನಗೊಂದು ದೇಹವಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನೂ ನಾನು ಮರೆತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಅದಕ್ಕೀಗ ಪ್ರತಿಫಲ ಉಣ್ಣುತ್ತಿದ್ದೇನೆ’ ಅಂತ. 1896 ರಲ್ಲಿ ವಿದೇಶದ ಮಿತ್ರರೊಬ್ಬರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗ ಮಾತನಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಮುಖ ಕಿವುಚಿಕೊಂಡರು. ಅವರ ಕೈ ಎದೆಯ ಮೇಲಿತ್ತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ವಿಪರೀತವಾದ ನೋವು ಕಾಡುತ್ತಿದೆ ಎಂಬಂತಿತ್ತು ಅವರ ಮುಖಭಾವ. ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಸಹಜ ಭಾವಕ್ಕೆ ಮರಳಿದಾಗ ಜೊತೆಗಿದ್ದವರು ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ‘ಏನಾಯ್ತು?’ ಎಂದರು. ತಕ್ಷಣ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ‘ಹೃದಯದ ನೋವು. ನಮ್ಮ ತಂದೆ ಕೂಡ ಹೀಗೇ ತೀರಿಕೊಂಡಿದ್ದು. ನಮ್ಮ ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಅದು ಹರಿಯುತ್ತಿದೆ’ ಎಂದರು. ಇದು ಅವರ ಮೊದಲ ಹೃದಯಾಘಾತ!

ಮರಳಿ ಬಂದರಲ್ಲಾ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಅಧಿಕೃತ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ನಂಬುವುದಾದರೆ ಅವರ ಮೊದಲ ಸಕ್ಕರೆ ಕಾಯಿಲೆಯ ರೋಗ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೇ ಆಗ. ಒಮ್ಮೆ ಈ ರೋಗ ಬಂತೆಂದರೆ ಅದರೊಟ್ಟಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದಷ್ಟು ರೋಗಗಳನ್ನು ಎಳೆದು ತರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ವಿವರಿಸಬೇಕಿಲ್ಲ. ಕೊಲೊಂಬೋದಿಂದ ಆಲ್ಮೋರಾಕ್ಕೆ ಕಠಿಣ ಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಬಂಗಾಳಕ್ಕೆ ಬಂದೊಡನೆ ಸೋದರ ಸಂನ್ಯಾಸಿಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೇನು ಗೊತ್ತಾ? ‘6 ತಿಂಗಳಾದರೂ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯಿದಿದ್ದರೆ ಈ ದೇಹ ಮುಗಿದೇ ಹೊಗುತ್ತದೆ’ ಅಂತ. ಹಾಗಂತ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ 6 ತಿಂಗಳು ಸುಮ್ಮನಿರಲಿಲ್ಲ. ಸೋದರ ಸಂನ್ಯಾಸಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರೇರಣೆ ಕೊಡುತ್ತಾ, ವಿದೇಶದಿಂದ ಬಂದ ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ಶಕ್ತಿ ತುಂಬತ್ತಾ, ಇತರರ ಸೇವೆಗೆ ಅವರನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸಿದರು. ಪ್ಲೇಗ್ ಮಾರಿ ಬಂಗಾಳವನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಗ ಅದರಿಂದ ಜನರನ್ನು ಪಾರು ಮಾಡಲೋಸುಗ ತಮ್ಮೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಹಾಕಿದ್ದರು. ಸೋದರ ಸಂನ್ಯಾಸಿಗಳು ಸೇವಾ ಕಾರ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಧ್ಯಾನ-ಜಪಗಳಲ್ಲೇ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಕೋಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ತಮ್ಮ ಶಿಷ್ಯರಿಗೇ ಈ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹಂಚಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಅಪೇಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ದೇಹಾರೋಗ್ಯ ಪೂತರ್ಿ ಹದಗೆಟ್ಟಾಗ ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ ಸರಿಯಾದೀತೇನೋ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಆರೋಗ್ಯ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಸುಧಾರಿಸಿದೊಡನೆ ‘ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಹೊಸ ಉತ್ಸಾಹ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಸಾಯಲೇಬೇಕಿದ್ದರೆ ಆಲಸ್ಯದಿಂದೇಕೆ ಸಾಯಬೇಕು? ತುಕ್ಕು ಹಿಡಿಯುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸವೆದು ಹೋಗುವುದೇ ಲೇಸು’ ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಧುಮುಕಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ‘ನಾನು ಸತ್ತರೂ ನನ್ನ ಎಲುಬುಗಳು ಮಹತ್ತರವಾದುದನ್ನೇ ಸಾಧಿಸುತ್ತವೆ’ ಎಂದು ಉದ್ಘೋಷಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಅವರಿಗೆ ಅಸ್ತಮಾ ತೀವ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಅಮರನಾಥದ ಕಠಿಣ ಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ಸಹಿಸಲಾಗದ ಚಳಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ ಮುಗಿಸಿದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಬರುವಾಗ ಕಣ್ಣಿನ ದೋಷವನ್ನು ಹೊತ್ತು ತಂದಿದ್ದರು. ಅವರ ಬಲಗಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ರಕ್ತ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿ ಕೆಂಪಾದ ಚುಕ್ಕೆಯಾಗಿತ್ತು. ಕಾಲ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಬಲಗಣ್ಣಿನ ದೃಷ್ಟಿಯೇ ಮಂದವಾಗುತ್ತಾ ಹೋಯ್ತು. ಆತ ಅದಕ್ಕೂ ಕಣ್ಣೀರಿಡಲಿಲ್ಲ. ‘ನಾನೀಗ ಒಕ್ಕಣ್ಣು ಶುಕ್ರಾಚಾರಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ’ ಎಂದು ತಮಾಷೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ತಾನು ಭುವಿಗೆ ಬಂದ ಕೆಲಸ ಮುಗಿದಿದೆ ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಅನಿಸಲಾರಂಭಿಸಿತ್ತು. ಅವರೀಗ ಬಹುಪಾಲು ಸಮಯವನ್ನು ಜನರೊಂದಿಗೆ ಭೇಟಿ ಮಾಡುತ್ತ, ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮಾಡುತ್ತ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ದೇಹವೇ ಅವರಿಗೀಗ ಹೊರೆ. ಅದನ್ನು ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಕಿತ್ತೆಸೆದರೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಬಗ್ಗೆ ಅವರಿಗೆ ವಿಶ್ವಾಸ ಬಲಿತಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಸೋದರ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳ ಬಳಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದರು ಕೂಡ.

1

ಇತ್ತ ತನ್ನ ತಾಯಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸಂಕಟಗಳು ಅವರ ಹೃದಯವನ್ನು ಚೂರಿಯಂತೆ ಇರಿಯುತ್ತಿದ್ದವು. ತೀರಿಕೊಳ್ಳುವ ಎರಡು ದಿನಕ್ಕೂ ಮುಂಚೆ ಕೋಟರ್ಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಕುಟುಂಬದ ಎಲ್ಲ ವ್ಯಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಿ ತನ್ನ ತಾಯಿಗೆ ಬದುಕಲು ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟು ಪಂಚಾಂಗದಲ್ಲಿ ಜುಲೈ ನಾಲ್ಕನ್ನೇ ಆರಿಸಿಕೊಂಡು ಬಯಸಿಯೇ ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದರು ಸ್ವಾಮೀಜಿ.

ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಬದುಕೇ ಭಾರ. ಆದರೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಕಾರ್ಯವ್ಯಾಪ್ತಿಗೆ ದೇಹ ಭಾರವೆನಿಸಿತು. ಅವರು ಅದನ್ನು ಹರಿದ ಬಟ್ಟೆ ಎಸೆಯುವಂತೆ ಎಸೆದು ಚೈತನ್ಯವಾಗಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಮಹತ್ವದ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಾವಾದರೋ ನಮ್ಮ ಏಳ್ಗೆಗೆ ತಮ್ಮ ದೇಹವನ್ನೂ ಲೆಕ್ಕಿಸದೇ ದುಡಿದು ಅದನ್ನು ಜರ್ಝರಿತವಾಗಿಸಿಕೊಂಡ ಮಹಾತ್ಮನ ಔದಾರ್ಯವನ್ನು ಮರೆತು ಕುಳಿತಿದ್ದೇವೆ.

 

 

ಪ್ರಧಾನಿ ಇಂದಿರಾಳನ್ನು ‘ಸ್ವೀಟ್ ಹಾರ್ಟ್’ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಆತ ಯಾರು ಗೊತ್ತೇ?

ಪ್ರಧಾನಿ ಇಂದಿರಾಳನ್ನು ‘ಸ್ವೀಟ್ ಹಾರ್ಟ್’ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಆತ ಯಾರು ಗೊತ್ತೇ?

ಬೆಚ್ಚಗೆ ಕಾಫಿ ಹೀರುತ್ತಾ ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ಓದುತ್ತಿರುವ ನಮಗೆ ಸ್ಯಾಮ್ರ ಗಡಸು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಮತ್ತು ತನ್ನವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮೃದು ಹೃದಯ ಎರಡನ್ನೂ ಜೀಣರ್ಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಬಲು ಕಷ್ಟ. ಸ್ಯಾಮ್ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ಅಪರೂಪವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಸೈನಿಕನಾಗಿಯೂ ಹುಡುಕಿದರೂ ಸಿಗದ ಮುತ್ತು. ಒಮ್ಮೆ ಅವರನ್ನು ವಿಭಜನೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ‘ನೀವು ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಸೇರಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಏನಾಗುತ್ತಿತ್ತು’ ಎಂದು ಯಾರೋ ಕೇಳಿದರಂತೆ. ಸ್ಯಾಮ್ ಉತ್ತರವೇನಿತ್ತು ಗೊತ್ತೇ? ‘

ಕೊಲ್ಕತ್ತಾದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಭೆ. ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬರು ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಎದುರಿಗೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ತರುಣನೊಬ್ಬ ಎದ್ದುನಿಂತು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿ ಪಡಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಘೋಷಣೆಗಳನ್ನು ಕೂಗಲಾರಂಭಿಸಿದ. ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಭಾಷಣಕಾರ ಕೆಳಗಿಳಿದು ಬಂದು ಗಲಾಟೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಹುಡುಗನೆದುರಿಗೆ ನಿಂತು ಹಿಂದಿ ಮಿಶ್ರಿತ ಇಂಗ್ಲೀಷನಲ್ಲಿ ಬೈಯ್ಯುತ್ತಾ ಛಟೀರ್ ಎಂದು ಕೆನ್ನೆಗೆ ಬಾರಿಸಿದರು. ಹುಡುಗ ಅವಾಕ್ಕಾಗಿ ‘ನನಗೆ ನಿಮ್ಮ ಆಟೋಗ್ರಾಫ್ ಬೇಕಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೋಸ್ಕರ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದೆ’ ಎಂದ. ಈ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ಸುಮ್ಮನಾಗದೇ ‘ನನ್ನ ಆಟೋಗ್ರಾಫ್ನಿಂದೇನು? ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯ ಬಳಿ ತೆಗೆದುಕೊ. ಒಂದು ಫೋಟೋನೂ ತೆಗೆಸಿಕೊ’ ಎಂದು ನಗುತ್ತಾ ಮತ್ತೆ ವೇದಿಕೆ ಏರಿಬಿಟ್ಟರು. ಅವನ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಈ ವಿಚಾರ ಗೊತ್ತಾದಾಗ ಸ್ಯಾಮ್ ಒಬ್ಬ ಹುಚ್ಚ ಎಂದು ನಕ್ಕು ಸುಮ್ಮನಾಗಿಬಿಟ್ಟರು. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ತನ್ನ ಮೇಲೆ ತಾನೇ ತಮಾಷೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಅತ್ಯಂತ ಕಠಿಣ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನಗುವಿನ ಮೂಲಕ ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯಾರು ಗೊತ್ತೇನು. ಫೀಲ್ಡ್ ಮಾರ್ಷಲ್ ಸ್ಯಾಮ್ ಮಾಣಿಕ್ ಷಾ! ದೇಶದ ಜನ ಮರೆತೇ ಹೋಗಿರುವ, ಸೈನಿಕರು ಸ್ಯಾಮ್ ಎಂದು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ, ಗೂಖರ್ಾಗಳು ಸ್ಯಾಮ್ ಬಹದ್ದೂರ್ ಎಂದು ಗೌರವಿಸುವ ಭಾರತ ಕಂಡ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸೇನಾನಿ ಆತ. ತನ್ನ ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದ ನಡೆಯಿಂದಲೇ ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಕಠಿಣ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ಯಾಮ್ ಭಾರತದ ಪಾಲಿಗೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ರತ್ನ. ತಾನು ಸೈನ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ದ್ವಿತೀಯ ಮಹಾಯುದ್ಧದಿಂದ ಹಿಡಿದು 1971 ರ ಬಾಂಗ್ಲಾ ವಿಮೋಚನೆ ವೇಳೆಗೆ ಐದು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ ಸ್ಯಾಮ್ ಭಾರತದ ಕೀತರ್ಿ ಪತಾಕೆಯನ್ನು ಯುದ್ಧ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಹಿಮಾಲಯದೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಹಾರಿಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿ.

3

ಬೆಚ್ಚಗೆ ಕಾಫಿ ಹೀರುತ್ತಾ ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ಓದುತ್ತಿರುವ ನಮಗೆ ಸ್ಯಾಮ್ರ ಗಡಸು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಮತ್ತು ತನ್ನವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮೃದು ಹೃದಯ ಎರಡನ್ನೂ ಜೀಣರ್ಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಬಲು ಕಷ್ಟ. ಸ್ಯಾಮ್ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ಅಪರೂಪವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಸೈನಿಕನಾಗಿಯೂ ಹುಡುಕಿದರೂ ಸಿಗದ ಮುತ್ತು. ಒಮ್ಮೆ ಅವರನ್ನು ವಿಭಜನೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ‘ನೀವು ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಸೇರಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಏನಾಗುತ್ತಿತ್ತು’ ಎಂದು ಯಾರೋ ಕೇಳಿದರಂತೆ. ಸ್ಯಾಮ್ ಉತ್ತರವೇನಿತ್ತು ಗೊತ್ತೇ? ‘ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಒಂದು ಯುದ್ಧವನ್ನೂ ಸೋಲುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ’ ಅಂತ. ಸ್ಯಾಮ್ ಸಾಮಥ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ಈ ಉತ್ತರವೇ ಕೈಗನ್ನಡಿ.

ಅಮೃತ್ಸರದ ಪಂಜಾಬ್ನಲ್ಲಿ ಪಾಸರ್ಿ ದಂಪತಿಗಳಾಗಿದ್ದ ಹೊಮರ್ೂಸ್ಜಿ ಮಾಣಿಕ್ ಷಾ ಮತ್ತು ಹಿಲ್ಲಾರಿಗೆ ಜನಿಸಿದ ಸ್ಯಾಮ್ ನೈನಿತಾಲ್ನಲ್ಲಿ ಕಾಲೇಜು ಅಧ್ಯಯನ ಮುಗಿಸಿ ಡಿಸ್ಟಿಂಕ್ಷನ್ ಸಟರ್ಿಫಿಕೇಟನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡರು. ಲಂಡನಿನಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ವಿಷಯದ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಮನಸ್ಸಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ ಸ್ಯಾಮ್ಗೆ ತಂದೆ ನಿರಾಸೆ ಮಾಡಿಸಿದರು. ಅಷ್ಟು ದೂರ ಒಬ್ಬನೇ ಅವನನ್ನು ಕಳಿಸಲು ಒಪ್ಪದ ತಂದೆಯ ನಿಧರ್ಾರದಿಂದಾಗಿ ಕುಪಿತನಾಗಿದ್ದ ಆತ ಪ್ರತೀಕಾರವೆಂದೇ ಇಂಡಿಯನ್ ಮಿಲಿಟರಿ ಅಕಾಡೆಮಿಯ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆದರು. ಬುದ್ಧಿವಂತನೂ ಆಗಿದ್ದರಿಂದ ಆಯ್ಕೆಯಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಅನುಮಾನವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮಗನ ಫಲಿತಾಂಶವನ್ನು ಕಂಡು ಖುಷಿಪಡುವ ಬದಲು ಮತ್ತೆ ಬೇಸರಿಸಿಕೊಂಡ ತಂದೆ ಸೈನ್ಯಕ್ಕೆ ಕಳಿಸುವುದಿಲ್ಲವೆಂದರು. ಹಠಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದ ಹುಡುಗ ಸೈನ್ಯವನ್ನೇ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ತನ್ನ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ದೃಢವಾಗಿಸಿಕೊಂಡ. ಅಂದಿನ ನಿಯಮಾವಳಿಗಳಂತೆ ಭಾರತೀಯ ತುಕಡಿಗೆ ಸೇರುವ ಮುನ್ನ ಅವರು ಬ್ರಿಟೀಷ್ ರೆಜಿಮೆಂಟುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು. ಮಾಣಿಕ್ ಷಾ ಲಾಹೋರಿನಲ್ಲಿರುವ ರಾಯಲ್ ಸ್ಕಾಟ್ಸ್ಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡರು. ಆನಂತರ ನಾಲ್ಕನೇ ಬಟಾಲಿಯನ್ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಮುಂದೆ ಲೆಫ್ಟಿನೆಂಟ್ ಆಗಿ ಬಡ್ತಿ ಪಡೆದ ಸ್ಯಾಮ್ 1942 ರ ದ್ವಿತೀಯ ಮಹಾಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್ ಆಗಿ ಕಾದಾಡಿದರು. ಪಗೋಡಾ ಹಿಲ್ನಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಕಾದಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಶತ್ರುಗಳ ಲೈಟ್ ಮೆಷಿನ್ ಗನ್ನಿನಿಂದ ಹೊರಟ ಗುಂಡಿನ ಗುಚ್ಛ ಅವರ ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ಸೀಳಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಮೇಜರ್ ಜನರಲ್ ಡೇವಿಡ್ ಕೋವಾನ್ ಪ್ರಾಣವುಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮಾಣಿಕ್ ಷಾರನ್ನು ನೋಡಿ ಇಂಥ ಕದನ ಕಲಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲೊಪ್ಪದೇ ಅವರ ಬಳಿ ಧಾವಿಸಿ ಬಂದರು. ಗಂಭೀರ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸ್ಯಾಮ್ರನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರ ಸಾವನ್ನು ಊಹಿಸಿದ ಡೇವಿಡ್ ಕೋವಾನ್ ತನ್ನ ಎದೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಮಿಲಿಟರಿ ಕ್ರಾಸ್ ರಿಬ್ಬನ್ನನ್ನು ಸ್ಯಾಮ್ ಎದೆಗೆ ಚುಚ್ಚಿ ‘ಸತ್ತ ನಂತರ ಈ ಗೌರವ ಕೊಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ನೊಂದುಕೊಂಡರು. ಮುಂದೆ ಸ್ಯಾಮ್ಗೆ ಈ ಗೌರವ ಖಾಯಂ ಆಯ್ತು. ರಣ ಭೂಮಿಯಿಂದ ಅವರನ್ನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಕರೆತಂದು ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯನ್ ಚಿಕಿತ್ಸಕನೊಬ್ಬನ ಬಳಿ ಬಿಡಲಾಯ್ತು. ಅವರ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮಾಡಲೊಪ್ಪದ ಆ ವೈದ್ಯರು ‘ಈತ ಸಾಯುವುದು ಖಾತ್ರಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮಾಡಿ ಉಪಯೋಗವಿಲ್ಲ’ ಎಂದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟುಬಿದ್ದು ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮಾಡಲೇಬೇಕಾಗಿ ಬಂದಾಗ ವೈದ್ಯರು ಸ್ಯಾಮ್ ಬಳಿ ಬಂದು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ‘ಏನಾಯ್ತು’ ಎಂದರಂತೆ. ಆ ನೋವಿನಲ್ಲೂ ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸುತ್ತಾ ಸ್ಯಾಮ್ ‘ಕತ್ತೆ ಒದ್ದುಬಿಟ್ಟಿತು’ ಎಂದರು. ಇಂತಹ ವಿಷಮ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೂ ಸ್ಯಾಮ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಹಾಸ್ಯ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಅಪಾರವಾಗಿ ಗೌರವಿಸಿದ ವೈದ್ಯರು ಆತನನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ಶ್ವಾಸಕೋಶ, ಲಿವರ್, ಕಿಡ್ನಿಗಳಿಗೆ ಬಡಿದಿದ್ದ ಏಳು ಬುಲೆಟ್ಗಳನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದರು. ಬಹುಪಾಲು ಸಣ್ಣಕರುಳು ನಾಶವಾಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ತೆಗೆದು ಸ್ಯಾಮ್ರನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಯ್ತು. ಏನು ಆಗಿಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ ಸ್ಯಾಮ್ ಮತ್ತೆ ಸೈನ್ಯದ ಚಟುವಟಿಕೆಗೆ ತೊಡಗಿಕೊಂಡರು. ಮುಂದೊಮ್ಮೆ 1971 ರ ಯುದ್ಧದ ವೇಳೆಗೆ ಗಾಯಾಳುವಾಗಿ ಮಲಗಿದ್ದ ಸೈನಿಕನೊಬ್ಬನನ್ನು ನೋಡಿ ‘ನಿನ್ನ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ನಾನು 9 ಗುಂಡು ತಿಂದಿದ್ದೆ. ನೀನು ಮೂರು ಗುಂಡು ಬಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೀಯ. ನಾನಿಂದು ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಯ ಸವರ್ೋಚ್ಚ ನಾಯಕ. ನೀನೇನಾಗಬಲ್ಲೆ ಎಂದು ಊಹಿಸು’ ಎಂದು ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಿದ್ದರು!

2
ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಾನಂತರ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದೊಂದಿಗಿನ ಮೊದಲನೇ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ಯಾಮ್ಗೆ ಮಹತ್ವದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಒದಗಿಸಿಕೊಡಲಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹಂತದಲ್ಲೂ ತನಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೇ ತನ್ನ ಸೇನೆಯ ಗೌರವವನ್ನು ಒಂದಿನಿತೂ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲು ಸ್ಯಾಮ್ ಒಪ್ಪುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದೊಮ್ಮೆ ರಕ್ಷಣಾ ಸಚಿವ ಕೃಷ್ಣ ಮೆನನ್ ಜನರಲ್ ಕೆ.ಎಸ್ ತಿಮ್ಮಯ್ಯನವರ ಕುರಿತಂತೆ ಸ್ಯಾಮ್ರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಕೇಳಿದಾಗ ಖಡಕ್ಕಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದ ಸ್ಯಾಮ್ ಏನೆಂದರು ಗೊತ್ತಾ? ‘ಮಂತ್ರಿಗಳೇ, ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ನಾನ್ಯಾಕೆ ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಆತ ನನ್ನ ನಾಯಕ. ನಾಳೆ ನೀವು ನನ್ನ ಕೆಳಗಿನ ಬ್ರಿಗೇಡಿಯಸರ್್ ಮತ್ತು ಕರ್ನಲ್ಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಕೇಳುತ್ತೀರಿ. ನೀವು ಸೇನೆಯೊಳಗಿನ ಶಿಸ್ತನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ. ಮುಂದೆಂದೂ ಹೀಗೆ ಮಾಡಬೇಡಿ’ ಎಂದಿದ್ದರು. ಮೆನನ್ ಮುಖ ಇಂಗು ತಿಂದ ಮಂಗನಂತಾಗಿತ್ತು. 1969 ರಲ್ಲಿ ಜನರಲ್ ಪಿ.ಪಿ ಕುಮಾರ ಮಂಗಲಂ ನಿವೃತ್ತರಾದ ನಂತರ ಚೀಫ್ ಆಫ್ ಆಮರ್ಿ ಸ್ಟಾಫ್ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಸ್ಯಾಮ್ ಸೂಕ್ತವಾದ ಆಯ್ಕೆಯಾದರು. ಆದರೆ ಅವರ ಗಡಸು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದಿಂದಾಗಿಯೇ ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ಹೋಗುವುದಕ್ಕೆ ಅವರಿಗೆ ಬಹಳ ಸಮಯ ಹಿಡಿಯಿತು. ಈ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಮಾಣಿಕಾ ಷಾ ಒಮ್ಮೆ ಗೂಖರ್ಾ ಯುನಿಟ್ಗೆ ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅವರು ಗೂಖರ್ಾ ರೆಜಿಮೆಂಟ್ನಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದವರಲ್ಲ ಆದರೂ ಗೂಖರ್ಾಗಳನ್ನು ಕಂಡರೆ ಅವರಿಗೆ ವಿಶೇಷವಾದ ಪ್ರೀತಿ. ‘ಸೈನಿಕನೊಬ್ಬ ತನಗೆ ಸಾವಿನ ಭಯ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂದಾದರೆ ಒಂದೋ ಆತ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುತ್ತಿರಬೇಕು ಅಥವಾ ಆತ ಗೂಖರ್ಾ ಆಗಿರಬೇಕು’ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು ಸ್ಯಾಮ್. ಗೂಖರ್ಾಗಳಿಗೂ ಅವರನ್ನು ಕಂಡರೆ ಅಪಾರವಾದ ಪ್ರೀತಿ. ಇಂದಿಗೂ ಅವರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಯಾಮ್ರ ಕುರಿತಂತಹ ದಂತಕಥೆಗಳು ಕೇಳಿ ಬರುತ್ತವೆ. ಅವರನ್ನು ಸ್ಯಾಮ್ ಬಹದ್ದೂರ್ ಎಂದು ಗೌರವದಿಂದ ಕರೆದು ತಮ್ಮವರಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಗೂಖರ್ಾಗಳೇ. ಅದರ ಹಿನ್ನೆಲೆಯೂ ಬಲು ಕೌತುಕವಾದ್ದು. ಅದೊಮ್ಮೆ ಮಾಣಿಕ್ ಷಾ ಗೂಖರ್ಾ ಸೈನಿಕನೊಬ್ಬನ ಬಳಿ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಎತ್ತರದ ದನಿಯಲ್ಲಿ ‘ನನ್ನ ಹೆಸರೇನು ಗೊತ್ತಾ?’ ಎಂದು ಕೇಳಿದರಂತೆ. ಸೈನಿಕನು ಗಲಿಬಿಲಿಗೊಳಗಾಗದೇ ‘ಸ್ಯಾಮ್ ಬಹದ್ದೂರ್ ಸಾಬ್’ ಎಂದನಂತೆ. ಇಂದಿಗೂ ಗೂಖರ್ಾಗಳು ಸ್ಯಾಮ್ ಬಹದ್ದೂರ್ ಎಂದೇ ಅವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕರೆಯೋದು.
ಮಾಣಿಕ್ ಷಾ ಅವರ ನಿಜವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಅನಾವರಣಗೊಂಡಿದ್ದು 1959 ರ ಆಸುಪಾಸಿನಲ್ಲಿ. ಆಗವರು ವೆಲ್ಲಿಂಗ್ ಟನ್ನ ಡಿಫೆನ್ಸ್ ಸವರ್ೀಸ್ ಸ್ಟಾಫ್ ಕಾಲೇಜಿನ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಾಗಿದ್ದರು. ಈ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಣಾ ಸಚಿವರಾದಿಯಾಗಿ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಗಳು ಸೇರಿದಂತೆ ಸೈನ್ಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಮೂಗು ತೂರಿಸುವುದು ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು. ಮೇಜರ್ ಜನರಲ್ ಬ್ರಿಜ್ ಮೋಹನ್ ಕೌಲ್, ಮಂತ್ರಿ ಮೆನನ್ರ ಪ್ರಭಾವದಿಂದಾಗಿಯೇ ಲೆಫ್ಟಿನೆಂಟ್ ಜನರಲ್ನಿಂದ ಕ್ವಾರ್ಟರ್ ಮಾಸ್ಟರ್ ಜನರಲ್ ಹುದ್ದೆಗೆ ಏರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರು. ಈತ ಪ್ರಧಾನಂತ್ರಿಗಳ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಣಾ ಸಚಿವರ ಬೆಂಬಲವಿದೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಚೀಫ್ ಆಫ್ ಆಮರ್ಿ ಸ್ಟಾಫ್ಗಿಂತಲೂ ಪ್ರಭಾವಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟದ್ದರು. ಈ ಕಿರಿಕಿರಿಯನ್ನು ತಾಳಲಾಗದೆಯೇ ಜನರಲ್ ತಿಮ್ಮಯ್ಯ ರಾಜಿನಾಮೆ ಎಸೆದರೂ ಕೂಡ. ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಮುಲಾಜಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳದ ಮಾಣಿಕ್ ಷಾ ಮಂತ್ರಿಗಳೇನು ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಗಳನ್ನು ಬಿಡದೇ ಬಲವಾಗಿಯೇ ಟೀಕಿಸಿದರು. ‘ರಕ್ಷಣಾ ಇಲಾಖೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಕೊಟ್ಟಿರುವಂತಹ ನಮ್ಮ ನಾಯಕರುಗಳಿಗೆ ಮೋಟರ್ಾರಿಗೂ ಮೋಟಾರಿಗೂ, ಗನ್ಗೂ ಹೋವಿಟ್ಜರ್ಗೂ, ಗೆರಿಲ್ಲಾಕ್ಕೂ ಗೊರಿಲ್ಲಾಕ್ಕೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಬಹುತೇಕರು ಗೊರಿಲ್ಲಾಗಳೆಂತೆಯೇ ಇರುತ್ತಾರೆ’ ಎಂದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. 1971 ರ ವೇಳೆಗೆ ಇವರ ಕಾರ್ಯಶೈಲಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ಗಾಬರಿಗೊಂಡಿದ್ದ ಇಂದಿರಾ ‘ಸೈನ್ಯ ಪ್ರಭುತ್ವದ ವಿರುದ್ಧ ದಂಗೆಯೇಳುತ್ತದೆ ಎಂಬ ವದಂತಿ ನಿಜವೇ?’ ಎಂದು ಸ್ಯಾಮ್ರನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದರು. ಆಗ ಇವರ ಉತ್ತರ ಏನಿತ್ತು ಗೊತ್ತೇ? ‘ನಿಮ್ಮ ಕೆಲಸ ನೀವು ಮಾಡಿ. ನನ್ನ ಕೆಲಸ ನನಗೆ ಮಾಡಲು ಬಿಡಿ. ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರಿಗೆ ನೀವು ಮುತ್ತುಕೊಡಿ. ನಾನು ನನ್ನವರಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ಸೇನೆಯೊಳಗೆ ಯಾರೂ ತಲೆಹಾಕದಿರುವವರೆಗೆ ನಾನು ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪ ಮಾಡಲಾರೆ’ ಎಂದಿದ್ದರು. ಸವರ್ಾಧಿಕಾರಿ ಇಂದಿರಾಳಿಗೆ ಆಕೆಯ ತಂದೆಯ ವಯಸ್ಸಿನವರೂ ಹೆದರಿಕೊಂಡು ಕೈ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ನಿಲ್ಲುವಂಥ ಸ್ಥಿತಿಯಿದ್ದಾಗ ಸ್ಯಾಮ್ ಮಾತ್ರ ಸೈನ್ಯದ ಘನತೆಯನ್ನು ಒಂದಿನಿತೂ ಮುಕ್ಕಾಗಲು ಬಿಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಂದಿರಾಳನ್ನಂತೂ ಅವರು ‘ಹಾಯ್ ಸ್ವೀಟಿ’ ಎಂದೇ ಸಂಬೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಓಹ್! ಮಾಣಿಕ್ ಷಾರನ್ನು ಅಥರ್ೈಸಿಕೊಳ್ಳೋದು ಬಲು ಕಷ್ಟ.

7
1971 ರಲ್ಲಿ ಸ್ಯಾಮ್ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಏನೆಂಬುದು ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೆ, ಶತ್ರು ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೆ, ರಣಹದ್ದುಗಳಂತೆ ತಿನ್ನಲು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ರಾಷ್ಟ್ರಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಆಳುವ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಅರಿವಾಯ್ತು. ಆ ವರ್ಷದ ಏಪ್ರಿಲ್ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಒಂದು ದಿನ ಇಂದಿರಾ ಸ್ಯಾಮ್ರನ್ನು ತಮ್ಮ ಕಛೇರಿಯ ಸಭೆಗೆ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದರು. ಪೂರ್ವ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದಿಂದ ಅಪಾರ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ನಿರಾಶ್ರಿತರು ಪಶ್ಚಿಮಬಂಗಾಳ, ಅಸ್ಸಾಂ ಮತ್ತು ತ್ರಿಪುರಾಕ್ಕೆ ಧಾವಿಸಿ ಬರುವುದರಿಂದ ಆಕೆ ಗಾಬರಿಗೊಳಗಾಗಿದ್ದರು. ಮಂತ್ರಿಗಳು, ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ಯಾಮ್ ಆ ಸಭೆಯಲ್ಲಿದ್ದರು. ಸೈನ್ಯದ ಮೇಲೆ ತಾವು ಅಧಿಕಾರ ಹೊಂದಿದ್ದೇವೆಂಬ ಧಿಮಾಕಿನಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದ ಇಂದಿರಾ ಸ್ಯಾಮ್ರತ್ತ ತಿರುಗಿ ‘ನಿರಾಶ್ರತರು ಒಳ ನುಗ್ಗುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ನೀವೇನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ?’ ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ಅಷ್ಟೇ ವೇಗವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದ ಸ್ಯಾಮ್ ‘ಬಿಎಸ್ಎಫ್, ಸಿಆರ್ಪಿ ಮತ್ತು ರಾ ಗಳ ಮೂಲಕ ಪೂರ್ವ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಿಯರಿಗೆ ದಂಗೆಯೇಳಲು ಪ್ರಚೋದಿಸುವಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದಿರೇನು’ ಎಂದ ಸ್ಯಾಮ್ ‘ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಮೈಮೇಲೆಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೀರಿ ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ’ ಎಂದರು. ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ಪೂರ್ವ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದೊಳಕ್ಕೆ ನುಗ್ಗಬೇಕು ಎಂದು ಯುದ್ಧದ ಆದೇಶವನ್ನು ಆಕೆ ಕೊಡುವಾಗ ಅಷ್ಟೇ ನಿರಮ್ಮಳವಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಮಾಣಿಕ್ ಷಾ ‘ನೀವು ಸಿದ್ಧವಾಗಿರಬಹುದು ನಾನಲ್ಲ’ ಎಂದರು. ‘ಏಪ್ರಿಲ್ ತಿಂಗಳ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಮಾಲಯದ ದಾರಿಗಳು ಮುಕ್ತವಾಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ಚೀನಾ ಕೂಡ ದಾಳಿ ಮಾಡಬಹುದು. ಪೂರ್ವ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದಲ್ಲೂ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಕದನ ಬಲು ಕಷ್ಟ. ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರ ಸಂಗ್ರಹಣೆಯೂ ಇಲ್ಲ’ ಎಂದು ಮುಖಕ್ಕೆ ಹೊಡೆದಂತೆ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟರು. ಮರು ಮಾತನಾಡದ ಇಂದಿರಾ ಸಭೆಯನ್ನು ಬಕರ್ಾಸ್ತುಗೊಳಿಸಿ ಸಂಜೆ ಸೇರೋಣ ಎಂದರು. ಎಲ್ಲರೂ ಕೋಣೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಯ್ತು. ಇಂದಿರಾ ಮಾಣಿಕ್ ಷಾರವರನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಉಳಿಯುವಂತೆ ಕೇಳಿಕೊಂಡರು. ತತ್ಕ್ಷಣ ಆಕೆಯ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ನೋಡಿದ ಸ್ಯಾಮ್ ‘ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಗಳೇ, ನೀವು ಇನ್ನೊಂದು ಮಾತನಾಡುವ ಮುನ್ನ ನಾನು ರಾಜಿನಾಮೆ ಪತ್ರವನ್ನು ಬರೆದುಕೊಡಲೇ. ನನ್ನ ದೈಹಿಕ ಅಥವಾ ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯ, ಯಾವುದು ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದು ಬರೆಯಬೇಕು ಹೇಳಿ’ ಎಂದು ಕೇಳಿಬಿಟ್ಟರು. ಇಂದಿರಾ ಸವರ್ಾಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಇದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಸೂಕ್ತ ಮದ್ದಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೆತ್ತಗಾದ ಆಕೆ ನೀವು ಹೇಳಿದಂತೆ ಯುದ್ಧ ನಡೆಯಲಿ ಎಂದು ಪೂರ್ಣ ಅನುಮತಿ ಕೊಟ್ಟರು. ಆನಂತರ ನಡೆದದ್ದು ಇತಿಹಾಸ. ಏಳು ತಿಂಗಳ ನಂತರ ಎಲ್ಲ ತಯಾರಿಯೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧ ಸನ್ನದ್ಧರಾಗಿ ಬಂದ ಸ್ಯಾಮ್ರನ್ನು ಇಂದಿರಾ ‘ಎಲ್ಲ ತಯಾರಾಗಿದೆಯೇ’ ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ‘ಐ ಆಮ್ ಆಲ್ವೇಸ್ ರೆಡಿ ಸ್ವೀಟಿ’ ಎಂದಿದ್ದರು ಸ್ಯಾಮ್. ಅಮೆರಿಕನ್ನರು ಈ ಯುದ್ಧ ಒಂದೂವರೆ ತಿಂಗಳಾದರೂ ನಡೆಯಬಹುದೆಂದು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗ ಮಾಣಿಕ್ ಷಾ ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆ ಇದನ್ನು 13 ದಿನಗಳಲ್ಲೇ ಮುಗಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು. 93,000 ಜನ ಯುದ್ಧ ಖೈದಿಗಳಾಗಿ ಸಿಕ್ಕು ಬಿದ್ದಿದ್ದರು. ಶರಣಾಗತರನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಾಗ ನಿರಾಕರಿಸಿದ ಮಾಣಿಕ್ ಷಾ ‘ಅದು ಆ ಡಿವಿಷನ್ ನ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ. ಅವರೇ ಈ ಗೌರವವನ್ನು ಪಡೆಯಲಿ’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ದೊಡ್ಡತನವನ್ನು ಮೆರೆದುಬಿಟ್ಟರು. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಸೇನಾನಿ ಯಾಹ್ಯಾ ಮಾಣಿಕ್ ಷಾರ ಬೈಕೊಂದನ್ನು ಕೊಂಡು ಕೊಂಡಿದ್ದ. ಒಂದು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿ ಹಣವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಮುಂದೆ ಇದೇ ಯಾಹ್ಯಾ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾದಾಗಲೇ 1971 ರ ಯುದ್ಧ ನಡೆದದ್ದು. ಮಾಣಿಕ್ ಷಾ ನಗುನಗುತ್ತಲೇ ‘ನನ್ನ ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿ ಸಾಲ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಯಾಹ್ಯಾ ಈಗ ಅವನ ಅರ್ಧ ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ’ ಎಂದಿದ್ದರು.
ಮಾಣಿಕ್ ಷಾ ತಮಿಳುನಾಡಿನ ವೆಲ್ಲಿಂಗ್ಟನ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನ್ಯುಮೋನಿಯಾದಿಂದ ತೀರಿಕೊಂಡಾಗ ದೇಶ ಅವರನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಮರೆತೇ ಹೋಗಿತ್ತು. 1971 ರ ಯುದ್ಧದ ನಿಜವಾದ ಹೀರೋ ಮಾಣಿಕ್ ಷಾ ಎಂಬುದನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಸಹಿಸಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಇಂತಹ ಅದ್ಭುತ ಸೇನಾನಿಯೊಬ್ಬ ತೀರಿಕೊಂಡಾಗ ಗಣ್ಯರಾರು ಅಂತಿಮ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅವರ ಸಾವನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಶೋಕವೆಂದು ಆಚರಿಸಲಿಲ್ಲ. ನೆಹರು-ಇಂದಿರಾ ಭಾರತ ರತ್ನವನ್ನು ತಮ್ಮ ಮುಡಿಗೇರಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟರು. ನಿಜವಾದ ಇಂತಹ ರತ್ನಗಳು ಅನಾಥವಾಗಿ ಉಳಿದುಬಿಟ್ಟವು. ಅಹಮದಾಬಾದ್ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಫ್ಲೈ ಓವರ್ಗೆ ಮಾಣಿಕ್ ಷಾ ಹೆಸರಿಡಲು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರೇ ಬೇಕಾಯ್ತು! ಹುತಾತ್ಮರನ್ನು, ಮಹಾತ್ಮರನ್ನು ಸ್ಮರಿಸದ ದೇಶಕ್ಕೆ ಭವಿಷ್ಯವಿಲ್ಲ ಅಂತಾರೆ. 70 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಪ್ರಗತಿ ಕಾಣದೇ ತೊಳಲಾಡಿದ್ದು ಬಹುಶಃ ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕಿರಬಹುದು!!