Category: ವಿಶ್ವಗುರು

ಸ್ವಂತ ಲಾಭಕ್ಕೋಸ್ಕರ ರಾಜ್ಯ ತುಂಡರಿಸುವವರು!

ಸ್ವಂತ ಲಾಭಕ್ಕೋಸ್ಕರ ರಾಜ್ಯ ತುಂಡರಿಸುವವರು!

ಬಹಮನಿಯ ಆಳ್ವಿಕೆಯ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಕನರ್ಾಟಕ ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತ್ತು. ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾದ ಪಂಡಿತರು, ತತ್ತ್ವಜ್ಞಾನಿಗಳು, ತಂತ್ರಜ್ಞರು, ಸಂತರು ಅನೇಕರಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅವರ್ಯಾರೂ ಭಾರತೀಯರಾಗಲಿ ಕನ್ನಡಿಗರಾಗಲಿ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರನ್ನೆಲ್ಲ ಇರಾನಿನಿಂದ ಆಮದು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಬಹಮನಿ ಸುಲ್ತಾನರು ಕಣ್ಣುಕುಕ್ಕುವ ಕಟ್ಟಡಗಳ ನಿಮರ್ಾಣ ಮಾಡಿದರಾದರೂ ಅವ್ಯಾವುವೂ ಕನ್ನಡದ ಅಸ್ಮಿತೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವಂತದ್ದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಇನ್ನು ಏನೇನನ್ನು ನೋಡುವುದು ಬಾಕಿ ಇದೆಯೋ. ಕೆಲವರ ಆಳ್ವಿಕೆಯನ್ನು ಸಮಾಜ ನೂಕರ್ಾಲ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಅದು ಒಳ್ಳೆಯ ಕಾರಣಕ್ಕಾದರೂ ಇರಬಹುದು ಅಥವಾ ಆ ಆಳ್ವಿಕೆ ಉಂಟು ಮಾಡಿದ ದೂರಗಾಮಿ ಕೆಡುಕುಗಳ ಕಾರಣಕ್ಕಾದರೂ ಇರಬಹುದು. ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು ಕನರ್ಾಟಕದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ ಯಾವುದರಲ್ಲಿ ಗಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆಂಬುದನ್ನು ಕಾಲವೇ ನಿರ್ಧರಿಸಲಿದೆ. ಆದರೆ ಒಂದಂತೂ ಸತ್ಯ ಈ ನಾಡನ್ನು ಜಾತಿ-ಮತ-ಪಂಥಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ವಿಂಗಡಿಸಿ ತನ್ನ ಲಾಭಕ್ಕೋಸ್ಕರ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ತುಂಡರಿಸಲು ಹೇಸದಂತಹ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯೆಂಬ ಅಭಿದಾನಕ್ಕಂತೂ ಖಂಡಿತ ಪಾತ್ರರಾಗಲಿದ್ದಾರೆ. ಇದನ್ನೂ ಅವರೊಂದು ಗೌರವವೆಂದು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರೆ ದೇವರೇ ಕಾಪಾಡಬೇಕು. ಅವರ ಐದು ವರ್ಷಗಳ ಅಪದ್ಧಗಳಿಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಸೇರ್ಪಡೆಯಾಗಿ ಕನರ್ಾಟಕ ಸಕರ್ಾರ ತೆರಿಗೆ ಹಣದಲ್ಲಿ ಬಹಮನಿ ಉತ್ಸವ ಮಾಡಲು ಹೊರಟಿದೆ. ಅಕ್ಷರಶಃ ಕಲ್ಬುಗರ್ಿ ಬೀದರ್ಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂ-ಮುಸಲ್ಮಾನ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಕದಡಲೆಂದೇ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು ಮಾಡಿರುವ ಹುನ್ನಾರ ಇದು. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಯಾವ ಮುಸಲ್ಮಾನನೂ ಬಹಮನಿ ಉತ್ಸವವನ್ನು ಮಾಡಿರೆಂದು ಕೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದೇ ಅನುಮಾನ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಬಹಮನಿ ಸುಲ್ತಾನನಿಗೂ ಕನರ್ಾಟಕಕ್ಕೂ ಆಳ್ವಿಕೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಸಂಬಂಧವಿದೆಯೇ ಹೊರತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಾಗಲಿ, ಭಾಷೆಯಲ್ಲಾಗಲಿ, ಪರಂಪರೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಾಗಲಿ ಅವರೆಂದಿಗೂ ಕನ್ನಡಿಗರಾಗಿರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಕನ್ನಡಿಗರೇಕೆ ಭಾರತೀಯರೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ!

1

ಮಲ್ಲಿಕಾಫರ್, ಖಿಲ್ಜಿಯ ಆದೇಶದ ಮೇರೆಗೆ ದೇವಗಿರಿ, ವಾರಂಗಲ್, ದ್ವಾರಸಮುದ್ರಗಳನ್ನು ಲೂಟಿಗೈದು ದಕ್ಷಿಣದೆಡೆಗೆ ಇಸ್ಲಾಂನ ಪತಾಕೆ ಹೊತ್ತು ತಂದಿದ್ದ. ಅವನ ಈ ಆಕ್ರಮಣ ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾದುದಾಗಿತ್ತು. ಮುಂದೆ ತುಘಲಕ್ ದಕ್ಷಿಣದ ಮೇಲೆ ಹಿಡಿತವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿಲೆಂದೇ ರಾಜಧಾನಿಯನ್ನು ದೆಹಲಿಯಿಂದ ದೇವಗಿರಿಗೆ ವಗರ್ಾಯಿಸಿದ. ಆನಂತರವೇ ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ ಇಸ್ಲಾಂ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಹಬ್ಬಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದು. ದೆಹಲಿಯ ಸುಲ್ತಾನ ತುಘಲಕ್ ಉತ್ತರದಿಂದ ದಕ್ಷಿಣ್ಕಕೆ ಮುಸಲ್ಮಾನರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದು ಇಲ್ಲಿ ಕಾಲೋನಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿದ. ಆಗಿನಿಂದಲೂ ಈ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಹೇರಿಕೆಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವ, ತಡೆಯುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲಿ ನಡೆದೇ ಇದೆ. ದೆಹಲಿಯ ಸುಲ್ತಾನ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಉತ್ತರ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಹೊರಟೊಡನೆ ಈ ಕದನ ತುದಿಮುಟ್ಟಿತ್ತು. ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಅಲ್ಲಾದ್ದೀನ್ ಹಸನ್ ಬಹಮನ್ ಶಾ ದೆಹಲಿಯ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ವಿರುದ್ಧ ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿ ದಂಗೆಯೆದ್ದು ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ ಬಹಮನಿ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವನ್ನು ನಿಮರ್ಾಣ ಮಾಡಿದ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಅದು ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ 14 ನೇ ಶತಮಾನದ ಮಧ್ಯಭಾಗ. ನಾವೆಲ್ಲ ಪಠ್ಯ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಬಹಮನಿ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಸ್ಥಾಪಕ ಹಸನ್ ಬಹಮನಿ ಗಂಗೂ ಎಂದು ಓದಿದ್ದೆವು. ಇತಿಹಾಸಕಾರ ಫರಿಶ್ತಾನ ಪ್ರಕಾರ ತುಘಲಕ್ ನ ಜ್ಯೋತಿಷಿಯಾಗಿದ್ದ ಗಂಗು ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದ ಗಂಗಾಧರ್ ಶಾಸ್ತ್ರಿಯ ಸೇವಕನ ಹೆಸರು ಹಸನ್. ಅದೊಮ್ಮೆ ಗಂಗುವಿನ ಕೃಷಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಉಳುತ್ತಿರುವಾಗ ಹಸನ್ಗೆ ಚಿನ್ನದ ನéಾಣ್ಯ ತುಂಬಿದ ತಾಮ್ರದ ಪಾತ್ರೆಯೊಂದು ದೊರಕಿತಂತೆ. ಆತ ಅದನ್ನು ಗಂಗುವಿಗೆ ತಲುಪಿಸಿದ. ಗಂಗು ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ತುಘಲಕ್ನಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದನಂತೆ. ಸಂಪ್ರೀತನಾದ ತುಘಲಕ್ ಗಂಗುವನ್ನು ನೂರು ಕುದುರೆಗಳ ಸೇನೆಗೆ ಮುಖ್ಯಸ್ಥನನ್ನಾಗಿಸಿದ. ಇದನ್ನೇ ಮೂಲ ಬಂಡವಾಳವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ ಹಸನ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನಂತೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ತನ್ನೊಡೆಯನ ನೆನಪು ಸದಾ ಉಳಿಯಲೆಂದೇ ತನ್ನ ಹೆಸರಿನೊಡನೆ ಗಂಗೂ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡನಂತೆ. ಹಸನ್ ಇಲ್ಲಿನವನೇ ಎಂದು ಸಾಬೀತು ಪಡಿಸಲು ನಡೆಸಿದ್ದ ಕಥಾ ಕಾಲಕ್ಷೇಪವದು ಎಂದೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಅನೇಕ ಇತಿಹಾಸಕಾರರು ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ. ಕಳೆದ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಬೀದರ್ನಲ್ಲಿ ದೊರೆತ ಶಿಲಾಶಾಸನವೊಂದು ಹಸನ್ ಇರಾನಿನವನೆಂದು ದೃಢಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಇರಾನಿನ ಬಹಮನಿ ಆತನ ಊರು. ಇಂದು ಹಸನ್ ಇರಾನಿಗೆ ಸೇರಿದವನು ಎಂದು ಹೇಳಲಿಕ್ಕೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಪುರಾವೆಗಳು ದೊರೆಯುತ್ತಿವೆ. ಆದರೆ ಭಾರತೀಯ ಸಾರ್ವಭೌಮತೆಯನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸಲೆತ್ನಿಸುವ ಒಂದಷ್ಟು ಇತಿಹಾಸಕಾರರಿಗೆ ಆಧುನಿಕ ಸಂಶೋಧನೆಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಸೇ ಇಲ್ಲ. ಅದು ಆರ್ಯ, ದ್ರಾವಿಡ ವಾದವಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ಜಾತಿ-ವರ್ಣಗಳ ವಿಚಾರಗಳೇ ಇರಬಹುದು. ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಆಧಾರಗಳನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು ತಾವು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನೇ ಇತರರ ಮೇಲೆ ಹೇರುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಅವರದ್ದು. ಬಹಮನಿ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಕಥೆಯೂ ಅದೇ. ಅದರ ಕುರಿತಂತೆ ವೈಜ್ಞಾನಿಕವೆನಿಸಬಹುದಾದ ಯಾವ ಸಂಶೋಧನೆಯನ್ನೂ ಮಾಡದೇ ಸೆಕ್ಯುಲರ್ ಸಿದ್ಧಾಂತಕ್ಕೆ ಗಂಟುಬಿದ್ದೇ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ರಚಿಸಿರುವುದು ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ.

2

ಅರೇಬಿಯಾದಿಂದ ಭಾರತದೆಡೆಗೆ ಬಂದ ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಈ ನಾಡು ಅತ್ಯಾಕರ್ಷಕವಾಗಿ ಕಂಡಿತ್ತು. ಇಲ್ಲಿನ ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ ಮತ್ತು ಜನರ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಬದುಕುಗಳು ಈ ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿಗಳ ನಿದ್ದೆ ಕೆಡಿಸಿದ್ದವು. ಮರಳುಗಾಡಿನ ವಾತಾವರಣದ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಇರಬಹುದಾದ ಸಹಜ ಕ್ರೌರ್ಯ ಅವರನ್ನು ಯುದ್ಧ ನೀತಿ, ಧರ್ಮಗಳಿಂದ ವಿಮುಖವಾಗಿಸಿ ಗೆಲ್ಲುವುದಷ್ಟನ್ನೇ ಗುರಿಯಾಗಿಸಿತ್ತು. ರಾತ್ರಿ-ಹಗಲುಗಳೆನ್ನದೆ ಸರಿ-ತಪ್ಪುಗಳೆನ್ನದೇ ಎದುರಿಗೆ ಕಂಡದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಧ್ವಂಸಗೊಳಿಸುವಂತಹ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಅವರಿಗಿದ್ದುದರಿಂದ ಅನೇಕೆಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಅವರು ಜಯಶಾಲಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟರು. ಬರಗೆಟ್ಟ ನಾಡಿನಿಂದ ಬಂದವರ ಕೈಗೆ ಸಮೃದ್ಧಿಯ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ದೊರೆತೊಡನೆ ಅವರು ಮೆರೆದಾಡಿಬಿಟ್ಟರು. ಸುಖವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸೂರೆಗೈಯ್ಯುವ ಅವರ ವಾಂಛೆ ಇಲ್ಲಿನ ಸಹಜ ಬದುಕನ್ನು ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತಗೊಳಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಅವರ ಭೋಗ-ಲಾಲಸೆಗಳು ಭಾರತದ ಸಭ್ಯ ಜನಾಂಗಕ್ಕೆ ಆಘಾತವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿತ್ತು. ಈ ಆಘಾತದಿಂದ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಳ್ಳುವ ವೇಳೆಗಾಗಲೇ ಸಾಕಷ್ಟು ತಡವಾಗಿತ್ತು. ಬಹಮನಿ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವೂ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನವಾದುದೇನಲ್ಲ. ಈ ಇಡಿಯ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 18 ಸುಲ್ತಾನರುಗಳಾಗಿ ಹೋದರು. ಅವರಲ್ಲಿ ಒಂದಿಬ್ಬರನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಉಳಿದವರೆಲ್ಲಾ ವೈಭವದ ಬದುಕಿಗೆ ದಾಸರಾದವರೇ. ಇಲ್ಲಿನ ಮೂಲ ಧರ್ಮವಾಗಿದ್ದ ಹಿಂದುವಿನ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಘಾಸಿಗೊಳಿಸುತ್ತಾ ಈ ಧರ್ಮವನ್ನೇ ನಾಶಮಾಡಿ ಇಸ್ಲಾಂ ಅನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಬೇಕೆಂಬ ಅವರ ಪ್ರಯತ್ನ ಜೋರಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು. ಹಿಂದು ಮಂದಿರಗಳು ಮತ್ತಿತರ ಪೂಜಾ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ಧ್ವಂಸಗೊಳಿಸಿ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಕಟ್ಟಡಗಳು ಎದ್ದುನಿಲ್ಲುವಂತಾಗಿದ್ದು ಇದೇ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ! ಅವರು ಅದೆಷ್ಟು ಕ್ರೂರಿಗಳಾಗಿದ್ದರೆಂದರೆ ತಾವು ಸೋಲಿಸಿದ ರಾಜನನ್ನು ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಲೂಟಿಗೈದು ಅವನಿಗೆ ಚಿತ್ರಹಿಂಸೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಹಮನಿ ಸುಲ್ತಾನರ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಅವರ ಭೋಗದಾಸೆಗೆ ಬಲಿಯಾಗಿದ್ದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನತೆ. ಸಿರಿವಂತವಾಗಿದ್ದ ಕಲ್ಬುಗರ್ಿ ಬೀದರ್ಗಳು ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೇ ತನ್ನ ವೈಭವವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದು. ಜನರ ಮೇಲೆ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾದ ರಾಜನ ಕೃಪಾ ಪೋಷಿತ ಅತ್ಯಾಚಾರಗಳೂ ಈ ಹೊತ್ತಲೇ ನಡೆದಿದ್ದು. ಇರಾಕಿನ ಬಸ್ರಾದಿಂದ ಆಮದು ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಸೂಫಿಸಂ ಅನ್ನು ಹೇಗೆ ಹೇರಲಾಯಿತೆಂದರೆ ಇಂದು ಆ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಬರುವ ಅನೇಕ ಮುಸಲ್ಮಾನರು ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೇ ಮೂಲಧರ್ಮವನ್ನು ತೊರೆದು ಹೋದವರು. ಅಲ್ಲಿನ ಹಿಂದುಗಳಿಗಿದ್ದದ್ದು ಎರಡೇ ದಾರಿ. ಒಂದು ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿಗಳ ಕತ್ತಿಗೆ ಆಹುತಿಯಾಗಬೇಕು ಅಥವಾ ಮಾತೃಧರ್ಮವನ್ನು ತೊರೆಯಬೇಕು. ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾದ ಈ ತೂಗುಗತ್ತಿಯಿಂದ ಪಾರಾಗಲು ಅಂದಿನ ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರು ಆರಿಸಿಕೊಂಡಂತಹ ಈ ದುದರ್ೈವೀ ಮಾರ್ಗದ ಲಾಭವನ್ನು ಈಗಿನ ಕಾಲದ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರಂತಹ ಸುಲ್ತಾನರು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಬಹಮನಿಯ ಆಳ್ವಿಕೆಯ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಕನರ್ಾಟಕ ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತ್ತು. ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾದ ಪಂಡಿತರು, ತತ್ತ್ವಜ್ಞಾನಿಗಳು, ತಂತ್ರಜ್ಞರು, ಸಂತರು ಅನೇಕರಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅವರ್ಯಾರೂ ಭಾರತೀಯರಾಗಲಿ ಕನ್ನಡಿಗರಾಗಲಿ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರನ್ನೆಲ್ಲ ಇರಾನಿನಿಂದ ಆಮದು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಬಹಮನಿ ಸುಲ್ತಾನರು ಕಣ್ಣುಕುಕ್ಕುವ ಕಟ್ಟಡಗಳ ನಿಮರ್ಾಣ ಮಾಡಿದರಾದರೂ ಅವ್ಯಾವುವೂ ಕನ್ನಡದ ಅಸ್ಮಿತೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವಂತದ್ದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಇರಾನ್-ಪಷರ್ಿಯಾಗಳು ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ರಾರಾಜಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಹೊತ್ತಿನ ವ್ಯಾಪಾರ ಸಂಬಂಧಗಳು ಅಷ್ಟೆ. ತುಕರ್ಿ, ಪಷರ್ಿಯಾ, ಇರಾನ್, ಪೋಚರ್ುಗೀಸ್ಗಳೊಂದಿಗೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದುದು. ಈ ಹೊತ್ತಿನ ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯದ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳೂ ಕೂಡ ಅಗಾಧ ನಿಜ. ಆದರೆ ಆ ಭಾಷೆ ಕನ್ನಡವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೇ. ಅರಾಬಿಕ್, ಪಷರ್ಿಯನ್ ಮತ್ತು ಉದರ್ು ಸಾಹಿತ್ಯದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಕಡೆ ಆಳುವವರ ಗಮನವಿತ್ತು. ಅರಾಬಿಕ್ ಮತ್ತು ಪಷರ್ಿಯಾ ಸಾಹಿತ್ಯಕಾರರಿಗೆ ಬಹಮನಿ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಪಾರವಾದ ಗೌರವವಿತ್ತೆನ್ನುವುದನ್ನು ಎಲ್ಲ ಇತಿಹಾಸಕಾರರೂ ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೇ ಒಪ್ಪುತ್ತಾರೆ. ದಖನಿ ಎನ್ನುವ ಹೊಸ ಭಾಷೆ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಇದೇ ಕಾಲಕ್ಕೆ. ಕನ್ನಡದ ಮೇಲೆ ಹಿಂದಿ ಹೇರಿಕೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಬೊಬ್ಬೆಯಿಡುವ ಎಲ್ಲ ಮಹನೀಯರು ಗುಲ್ಬಗರ್ಾ-ಬೀದರ್ಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡವನ್ನು ವಿರೂಪಗೊಳಿಸಿ ಮೂಲ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಧಕ್ಕೆ ತಂದ ಬಹಮನಿಗಳ ಉತ್ಸವ ಆಚರಿಸುವಾಗ ಮೌನ ವಹಿಸಿರುವುದು ಮಾತ್ರ ಬಲು ಅಚ್ಚರಿಯೇ. ಇವರಿಗೆ ಎದುರಾಳಿಯಾಗಿದ್ದ ವಿಜಯನಗರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಸಂಸ್ಕೃತ, ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ತೆಲುಗುಗಳನ್ನು ಶ್ರೀಮಂತಗೊಳಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಬಹಮನಿಗಳು ಉದರ್ು, ಅರಾಬಿಕ್, ಪಷರ್ಿಯಾಕ್ಕೆ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು.

ಇತಿಹಾಸಕಾರ ಅಹ್ಮದ್ ಹೇಳುವಂತೆ ಬಹಮನಿಗಳ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಿಮರ್ಾಣಗೊಂಡ ಕಟ್ಟಡಗಳು ಇರಾನಿನ ಕಟ್ಟಡ ರಚನೆಗಳಿಂದ ಪ್ರಭಾವಗೊಂಡಿತ್ತಲ್ಲದೇ ಅಲ್ಲಿನ ಕೌಶಲ್ಯ ಮತ್ತು ಸೃಜನಶೀಲತೆಯನ್ನು ಈ ನಾಡಿಗೆ ತರುತ್ತವೆಂದು ಆಳುವ ದೊರೆಗಳು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ನಿಮರ್ಿಸಿದ ಕಟ್ಟಡಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಪಸರ್ೊ ಬಹಮನಿ ಕಮಾನುಗಳು ಕಂಡು ಬರುತ್ತವೆ. ಕೋಟೆಗಳ ಒಳಹೊಕ್ಕೊಡನೆ ಕಂಡು ಬರುವ ವಿಶಾಲವಾದ ಚೌಕಾಕೃತಿಯ ಹಜಾರಗಳೂ ಕೂಡ ಆಮದು ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಕಲ್ಪನೆಗಳೇ. ಈ ಇರಾನ್ ಪಷರ್ಿಯಾಗಳೊಂದಿಗೆ ಬೆಸೆದುಕೊಂಡ ಬಹಮನಿ ಕಟ್ಟಡ ರಚನೆಗಳನ್ನು ದಖನಿ ರಚನೆಗಳೆಂದು ಆನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕರೆಯಲಾಯಿತು ಮತ್ತು ಕೋಟೆ ಕೊತ್ತಲಗಳಲ್ಲದೇ ಸಾಮಾನ್ಯ ಕಟ್ಟಡ ರಚನೆಗೂ ಅದೇ ಶೈಲಿಯನ್ನು ಆನಂತರ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

3

ಒಟ್ಟಾರೆ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಸಂಗತಿ ಒಂದೇ. ಬಹಮನಿಗಳು ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಕನ್ನಡದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಪರಂಪರೆಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿದವರಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ. ಅವರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬೊಕ್ಕಸ ತುಂಬಿ ತುಳುಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ನಿಜ. ಆದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕ ಪಾಲು ಇತರ ರಾಜ್ಯಗಳ ಮೇಲೆ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಲೂಟಿಗೈದ ಸಂಪತ್ತೇ ಆಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿಯೇ ಗುಲ್ಬಗರ್ಾ-ಬೀದರ್ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಆಥರ್ಿಕ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಕಂಡುಬಂದಿತೆಂದು ಇತಿಹಾಸಕಾರರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಹೊಸ ಕಾಖರ್ಾನೆಗಳು ತಲೆ ಎತ್ತಿದವು ಎಂದು ಕೆಲವರು ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಪಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಈ ಆಥರ್ಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಕುರುಹುಗಳಂತೂ ಆ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಜನರ ಧಾಮರ್ಿಕ ಪ್ರವೃತ್ತಿಗೂ ಕೈ ಹಾಕಿದ ಈ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಪರಂಪರೆಯಿಂದ ನಂಬಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ಸತ್ಯಗಳನ್ನೂ ನಿರಾಕರಿಸಿ ಒತ್ತಾಯವಾಗಿ ಇಸ್ಲಾಮನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿತು. ತನ್ನಿಚ್ಛೆಯ ಪಂಥವನ್ನು ಆಚರಿಸಲು ಬಿಡದ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವೊಂದನ್ನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವೆಂದು ಕರೆಯುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ಅನತಿ ದೂರದಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದ ವಿಜಯನಗರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಜಾತಿ-ಮತ-ಪಂಥಗಳಿಗೂ ಸಮಾನವಾದ ಅವಕಾಶವಿತ್ತು. ರಾಜನ ಬೊಕ್ಕಸವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಜನರೂ ಸಿರಿವಂತಿಕೆಯ ಸುಪ್ಪತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿದ್ದರು. ಮುತ್ತು-ರತ್ನಗಳನ್ನು ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾರಾಟ ಮಾಡಬಹುದಾದ ವೈಭವ ಇತ್ತು. ಸ್ಥಳೀಯ ಪಂಡಿತರಿಗೆ ಅಪಾರವಾದ ಗೌರವವಿತ್ತು. ಈ ನಾಡಿನ ಶಿಲ್ಪಕಲೆ, ಸಂಗೀತ, ನಾಟ್ಯ, ಸಾಹಿತ್ಯ ಇವೆಲ್ಲವುಗಳಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಅಪಾರವಾದ ಬೆಲೆಯಿತ್ತು. ಇನ್ನೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಕನ್ನಡದ ಗೌರವ ರಕ್ಷಣೆಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ವಿಜಯನಗರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಕುರಿತಂತೆ ನೀವು ಹೆಮ್ಮೆ ತಳೆದಿರಾದರೆ ಬಹಮನಿ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಕುರಿತಂತೆ ಆಕ್ರೋಶ ತಾಳಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯ. ಇದ್ದಷ್ಟೂ ಕಾಲ ವಿಜಯನಗರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಕಿತ್ತಾಡುತ್ತಾ ಬಂದ ಬಹಮನಿಯ ಸುಲ್ತಾನರು ನೇರವಾಗಿ ಎದುರಿಸಲಾರದೇ ಕೊನೆಗೂ ತಮ್ಮ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಚೂರಿ ಹಾಕುವ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಬಳಸಿಯೇ ವಿಜಯನಗರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಧ್ವಂಸಗೊಳಿಸಿದರು. ಅಳಿಯ ರಾಮರಾಯನನ್ನು ಮೋಸದಿಂದ ಕೊಂದು ಅವನ ಕತ್ತನ್ನು ಕಡಿದು ಚರಂಡಿಯೊಳಗಿಟ್ಟು ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದರು. ವಿಜಯ ನಗರವನ್ನು ಲೂಟಿಗೈದು ಮೆರೆದಾಡಿದರು.

ಸಿರಿವಂತಿಕೆಯಿಂದ ಕೂಡಿರಬೇಕಿದ್ದ ಬೀದರ್-ಕಲ್ಬುಗರ್ಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಇಂದು ಹಿಂದುಳಿದಿರುವ ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಸಕರ್ಾರದ ಮುಂದೆ ಕೈ ಚಾಚಿ ನಿಂತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಈ ಮಧ್ಯಯುಗೀನ ರಾಕ್ಷಸೀ ವೃತ್ತಿಯ ಆಡಳಿತವೇ ಕಾರಣ ಎಂಬುದು ಸುಲಭ ಗೋಚರವಾಗುವಂಥದ್ದು. ಇಂಥವರ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಉತ್ಸವ ಆಚರಿಸುವುದರಿಂದ ಮುಸಲ್ಮಾನರ ವೋಟು ಸಿಗುವುದೆಂದು ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು ಭಾವಿಸಿರುವುದು ಬಲುದೊಡ್ಡ ದುರಂತ. ಕಲ್ಬುಗರ್ಿ ಬೀದರ್ನ ಮುಸಲ್ಮಾನರು ಕನ್ನಡಿಗರಾಗಲೀ ಭಾರತೀಯರಾಗಲೀ ಅಲ್ಲ; ಅವರು ಇರಾನಿನವರು ಎಂಬುದನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಲು ಹೊರಟ ಈ ಉತ್ಸವವನ್ನು ಸ್ವತಃ ಮುಸಲ್ಮಾನರೂ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹಿಂದುಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸುವ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರ ಈ ಸಂಚು ರಾಜ್ಯಕ್ಕೇ ಮುಳುವಾಗಲಿರುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸಂಶಯವೂ ಇಲ್ಲ.

ಸದ್ಯಕ್ಕಂತೂ ಬಹಮನಿ ಸುಲ್ತಾನರ ಇಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯವರು ಇಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಅವರನ್ನು ತಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರೆಂದು ಹೆಮ್ಮೆಪಡುವ ಕನ್ನಡಿಗ ಬಿಡಿ, ಮುಸಲ್ಮಾನನೂ ಇಲ್ಲ. ಕನ್ನಡದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಮೇಲೆ ಆಕ್ರಮಣಗೈದ ಈ ಕ್ರೂರಿಗಳ ಉತ್ಸವಕ್ಕೆ ನನ್ನದೊಂದು ಧಿಕ್ಕಾರವಿದೆ. ಇನ್ನುಳಿದದ್ದು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳಿಗೆ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದು.

ಐದು ಶತಮಾನ ಕಾದವರಿಗೆ ಐದು ವರ್ಷ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತೇ?

ಐದು ಶತಮಾನ ಕಾದವರಿಗೆ ಐದು ವರ್ಷ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತೇ?

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದ ಹೊಸತರಲ್ಲಿ ಮುಸಲ್ಮಾನರಿಗೆಂದೇ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಷ್ಟ್ರ ಕೊಟ್ಟಾಗಿತ್ತಲ್ಲ ಆಗ ನಾವು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಲಿಸಿಯೇ ರಾಮ ಮಂದಿರ ಕಟ್ಟಿಬಿಡಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ ನೆಹರೂ ಕುಟುಂಬ ಬ್ರಿಟೀಷರ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟ ಕುಟುಂಬ. ಅವರು ಭೇದ ಬೆಳೆದಷ್ಟೂ ಆಳುವುದು ಸುಲಭವೆಂದೆಣಿಸಿ ಈ ಅಂತರವನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳಲು ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲ ಏಪರ್ಾಟುಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರು.

ತಿಪ್ಪರಲಾಗ ಹೊಡೆದರೂ ರಾಮ ಮಂದಿರ ನಿಮರ್ಾಣ ತಡೆಯುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂದು ಈಗ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಅಚ್ಚರಿಯೆಂದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಮಂದಿರ ನಿಮರ್ಾಣದ ಕೂಗು ಜೋರಾಗಿರುವುದು ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಪಾಳಯದಿಂದಲೇ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಾ ನಂತರದ ಭಾರತದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಬಹುಶಃ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಸಜ್ಜನ ಮುಸಲ್ಮಾನರು ದುಷ್ಟ ಶಕ್ತಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಮಾತನಾಡುವ ಛಾತಿ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡು ಭಾರತದ ಪರವಾದ ದನಿ ಎತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಎಂದಿನಂತೆ ಆಂತರಿಕ ಜಗಳದ ತೊಳಲಾಟ ಇರುವುದು ಹಿಂದೂ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಎನಿಸಿಕೊಂಡವರಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ!

featured

ಮೋದಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬರುವಾಗಲೇ ಅವರು ಅತ್ಯುಗ್ರವಾದಿಗಳನ್ನು ಬದಿಗೆ ಸರಿಸಿ ಎಲ್ಲ ಪಂಥಗಳ ಸಮಾಜದಲ್ಲೂ ಇರುವ ಶಾಂತಿಪ್ರಿಯ, ಸಜ್ಜನರನ್ನು ಜೊತೆಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡೇ ಸಬ್ ಕಾ ಸಾಥ್ ಸಬ್ ಕಾ ವಿಕಾಸ್ ಎನ್ನುತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುವುದು ಖಾತ್ರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಮೋದಿಯವರ ಗೆಲುವಿನ ನಂತರ ತಮ್ಮಿಂದಲೇ ಅವರ ಗೆಲುವು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದ್ದೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡು ತಿರುಗಾಡುವ ಕೆಲವರು ಅವರನ್ನು ಕೈಗೊಂಬೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತಾರೇನೋ ಎಂಬ ಹೆದರಿಕೆ ಅನೇಕರಿಗೆ ಇದ್ದದ್ದು ನಿಜ ಆದರೆ ರಾಷ್ಟ್ರ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಅತ್ಯುತ್ಕೃಷ್ಟ ನಿದರ್ಶನವಾದ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ, ದೇಶವನ್ನು ತುಂಡರಿಸುವ ಯಾವ ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾವಾದದ ಭಾವನೆಗಳಿಗೂ ಸೊಪ್ಪು ಹಾಕಲಾರರೆಂಬುದು ಅವರನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಬಲ್ಲ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಗೊತ್ತೇ ಇತ್ತು. ಅಂಥವರಲ್ಲೇ ಒಂದಷ್ಟು ಜನ ಗುಂಪುಗೂಡಿ ಮೋದಿಯ ವಿರುದ್ಧ ಕೂಗಾಡಿ ಗುಜರಾತಿನಲ್ಲಿ ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿಗೆ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳ ಯಾತ್ರೆ ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ಐಡಿಯಾ ಕೊಟ್ಟು ಅವನನ್ನು ಸಾಫ್ಟ್ ಹಿಂದು ಎಂದು ಸಾಬೀತು ಪಡಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನೂ ಹೊತ್ತಿದ್ದರು. ನೆನಪಿಡಿ. ಮೋದಿಯವರಿಗೆ 2019ರ ಚುನಾವಣೆಗೆ ವಿರೋಧ ಎದುರಾಗೋದು ಪ್ರತಿಪಕ್ಷಗಳಿಂದಲ್ಲ ಬದಲಿಗೆ ಒಳಗೇ ಬೀಡುಬಿಟ್ಟಿರುವ ಅತ್ಯುಗ್ರವಾದಿಗಳಿಂದಲೇ! ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ 2014ರ ಚುನಾವಣೆಯ ಅಜೆಂಡಾದಲ್ಲಿ ರಾಮ ಮಂದಿರದ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಮೋದಿ ಮುಖ್ಯವಾಹಿನಿಗೆ ತಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವರು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಗೌರವ, ಘನತೆಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಳನ್ನೂ ಮಾಡುವುದು ಖಾತ್ರಿಯಾದ್ದರಿಂದ ಮಂದಿರವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಯೇ ಕಟ್ಟುತ್ತಾರೆಂಬ ಅದಮ್ಯ ವಿಶ್ವಾಸ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇತ್ತು!

ಆದರೆ ಮಂದಿರ ನಿಮರ್ಾಣ ಸುಲಭದ ಕೆಲಸವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಐದುನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಸವಾಲು ಅದು. ಸ್ಥೂಲವಾಗಿ ಅದಕ್ಕಿದ್ದುದು ಎರಡೇ ದಾರಿ. ಮೊದಲನೆಯದು ಆಕ್ರಾಮಕ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನಿಟ್ಟು ಬಡಿದಾಡಿ, ರಕ್ತ ಚೆಲ್ಲಿ ಮಂದಿರ ನಿಮರ್ಿಸುವುದು. ಇದು ದೇಶದಾದ್ಯಂತ ದಂಗೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತದೆ, ಕಟ್ಟರ್ ಮುಸಲ್ಮಾನರು ಇತರೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮುಸ್ಲೀಂರನ್ನು ತಮ್ಮೆಡೆಗೆ ಸೆಳೆಯುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ. ಹಣ, ಶಸ್ತ್ರ, ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಬೆಂಬಲ ಮತ್ತು ಒಗ್ಗಟ್ಟಿನ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅವರು ನಮಗಿಂತ ಒಂದು ಕೈ ಮೇಲಿರುತ್ತಾರೆ. ದೇಶದ ವಿವಿಧೆಡೆಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ದಂಗೆಯಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ಸಾವು-ನೋವುಗಳಾಗುತ್ತವೆ. 1947ರಲ್ಲಿ ನಿಮರ್ಾಣವಾದಂತಹ ತೀರಾ ವಿಪತ್ತಿಕರ ಸನ್ನಿವೇಶವೂ ಬರಬಹುದು. ಇನ್ನು ಎರಡನೇ ಮಾರ್ಗವದ್ಯಾವುದು ಗೊತ್ತೆ? ಕೋಟರ್ಿನ ತೀಪರ್ಿಗೆ ಕಾಯೋದು, ಸುದೀರ್ಘವಾಗಿ ಕಾಯೋದು. ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿರಿಸೋದು!
ನಿಜವಾದ ಸಮಸ್ಯೆ ಎದುರಾಗೋದು ಕಟ್ಟರ್ ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಕೈ ಮೇಲಾದಾಗ. ಅವರೇ ಇಲ್ಲಿ ಐಸಿಸ್ನ ಮೂಲ ಪ್ರವರ್ತಕರು. ಆದರೆ ಅವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಒಟ್ಟಾರೆ ಮುಸಲ್ಮಾನರಲ್ಲಿ ಶೇಕಡಾ ಹತ್ತರಷ್ಟಿದ್ದರೆ ಹೆಚ್ಚು. ಉಳಿದವರು ತೀರಾ ಹಿಂದುಗಳ ಪರವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವ ಜನ ಎಂದೇನೂ ನಾನು ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ ಆದರೆ ಕಟ್ಟರ್ಗಳ ಸಹವಾಸ ಬೇಡವೆಂದಷ್ಟೇ ಬಯಸುವವರು. ಹೊನ್ನಾವರದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಹೊಟೇಲಿನೆದುರಿಗೇ ಒಂದು ಮಸೀದಿ ಇದೆ. ಅದು ದಗರ್ಾವನ್ನೂ ಗೌರವಿಸುವ ಜನಾಂಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಮುಸಲ್ಮಾನರದ್ದು. ಅಚ್ಚರಿಯೆಂದರೆ ಈ ಮಸೀದಿಗೆ ದಗರ್ಾ ಗೌರವಿಸುವುದನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸುವ ಮುಸಲ್ಮಾನರಿಗೆ ಪ್ರವೇಶವೇ ಇಲ್ಲ. ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಭಯಾನಕ ಕದನಗಳಾಗಿವೆ. ಅವ್ಯಾವುವೂ ಹೊರಗೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲವೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ನಡೆದಿಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ. ಅವರುಗಳು ಕ್ರಿಕೇಟ್ ಆಡುವಾಗಲೂ ಈ ಥರದ ಕಟ್ಟರ್ಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ತಂಡಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪರೇಶ್ ಮೇಸ್ತನ ಹತ್ಯೆ ಮತ್ತು ಆನಂತರದ ಘಟನೆಗಳ ನಂತರ ಊರಿಗೆ ದೂರದೂರದಿಂದ ಹಣ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ, ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಬೆಂಬಲಕ್ಕೆ ಜನ ಬರಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಭಯದ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿರುವ ಅನೇಕರು ಇವರುಗಳನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಲಾಗದಷ್ಟು ಗೊಂದಲಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದ್ದಾರೆ. ಹಿಡಿಯಷ್ಟಿರುವ ಕಟ್ಟರ್ ಪಂಥಿಗಳ ಕೈಗೆ ಮಧ್ಯಮ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿರುವವರು ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದರೆಂದರೆ ಕಥೆ ಮುಗಿದಂತೆಯೇ.

3

ತಮ್ಮ ಅಧಿಕಾರ, ತಮ್ಮ ಗೆಲುವು ಎಂದಷ್ಟೇ ಆಲೋಚಿಸುವ ಮಂದಿ ಮಾತ್ರ ಕೂಗಾಡಿ-ಅರಚಾಡಿ ದೇಶವನ್ನು ಕಂಟಕಕ್ಕೆ ನೂಕಬಲ್ಲರು. ಅತ್ತ ಮೋದಿ ಮಾತ್ರ ಅತ್ಯಂತ ಸಾವಧಾನದಿಂದ ಒಂದೊಂದೇ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಇಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರದ ಸುತ್ತ ಅಮರಿಕೊಂಡಿದ್ದ ವಹಾಬಿಗಳನ್ನು ದೂರ ಅಟ್ಟಿ ಸಾಫ್ಟ್ ಮುಸಲ್ಮಾನರಿಗೆ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಮುಖ್ಯವಾಹಿನಿಗೆ ತಂದು ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯ ತುಂಬಿದ್ದಾರೆ. ‘ಹಿಂದೂಗಳೆಂದರೆ ಹೆದರಿಕೆ’ ಎಂಬ ಯಾವ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತೋ ಅದರಿಂದ ಅವರನ್ನು ಆಚೆ ತಂದು ಸೌಹಾರ್ದ ವಾತಾವರಣಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದುದನ್ನೆಲ್ಲ ರೂಪಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗಂತ ಅವರದ್ದು ತುಷ್ಟೀಕರಣದ ರಾಜಕಾರಣವಲ್ಲ. ಟ್ರಿಪಲ್ ತಲಾಖ್ನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಿ ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಬಲ ತುಂಬಿದರು. ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಹಣವನ್ನೂ ಹೊಂದಿಸಿಕೊಟ್ಟು ಅವರನ್ನು ಧಾಮರ್ಿಕ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕಷ್ಟೇ ಮೀಸಲು ಮಾಡಿಟ್ಟಿದ್ದ ಪರಂಪರೆಯ ಕಟ್ಟಳೆಗಳಿಂದ ಆಚೆಗೆ ತಂದರು. ಇದಕ್ಕೂ ಹಣವನ್ನೇನು ಹೊಸದಾಗಿ ತೆಗೆದಿರಿಸಿಲ್ಲ; ಹಜ್ ಯಾತ್ರೆಯ ಸಬ್ಸಿಡಿಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಷ್ಟೇ. ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ಪರಿಣಾಮ ಹೇಗಾಗಿದೆಯೆಂದರೆ ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಈಗ ಗಂಡಸರು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ನ ಪರವಿರಬಹುದೇನೋ? ಹೆಂಗಸರು ವೋಟು ಹಾಕೋದು ಮೋದಿಗೇ ಎನ್ನುವಂತಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ! ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ಫಲಿತಾಂಶವೇ ರಾಮ ಮಂದಿರ ನಿಮರ್ಾಣದಲ್ಲಿ ಮುಸಲ್ಮಾನರೂ ಆಸ್ಥೆ ವಹಿಸಿರೋದು. ಮೋದಿ ಮಂದಿರ ಕಟ್ಟಲಿದ್ದಾರೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ಕಠೋರವಾದಿ ಹಿಂದುಗಳಿಗಿರಬಹುದು, ಮುಸಲ್ಮಾನರಿಗಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಅವರು ಅದಾಗಲೇ ಸಂಧಾನ ಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ಬಂದು ಕೋಟರ್ಿನಿಂದಾಚೆಗೆ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಪರಿಹಾರ ಹುಡುಕುವ ಬಯಕೆ ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಖುಷಿಯೇ ಅಲ್ಲವೇ?
ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ರಾಮ ಮಂದಿರದ ಸಮಸ್ಯೆ ಶುರುವಾಗಿರೋದು 16ನೇ ಶತಮಾನದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ. ಬಾಬರ್ನ ಸೇನಾಧಿಪತಿ ಮೀರ್ ಬಾಕಿ ಮಂದಿರವನ್ನು ಕೆಡವಿ ಅಲ್ಲಿ ಮಸೀದಿ ನಿಮರ್ಿಸಿದನಂತೆ. ಅಲ್ಲಿಂದಾಚೆಗೆ ಸುಮಾರು ಮೂರು ಶತಮಾನಗಳ ಕದನ ಒಳಗೊಳಗೇ ನಡೆದು ಬ್ರಿಟೀಷರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹತ್ತೊಂಭತ್ತನೆಯ ಶತಮಾನದ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮಸೀದಿಯ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಲಾಯ್ತು. ಅವರು ಅದನ್ನು ಹಿಂದೂ-ಮುಸ್ಲೀಂ ಕದನದ ಕೇಂದ್ರಬಿಂದುವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡರು. ಒಳಗೆ ಮುಸಲ್ಮಾನರಿಗೆ, ಹೊರಗೆ ಹಿಂದೂಗಳಿಗೆ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸಲು ಅವಕಾಶವೆಂಬ ಸೂತ್ರ ಕೊಟ್ಟರು. ಪರಿಹಾರ ಕಾಣದ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿ ಅದನ್ನು ಉಳಿಸುವಲ್ಲಿ ಅವರದ್ದೇ ಸಾಕಷ್ಟು ಕೊಡುಗೆ.

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದ ಹೊಸತರಲ್ಲಿ ಮುಸಲ್ಮಾನರಿಗೆಂದೇ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಷ್ಟ್ರ ಕೊಟ್ಟಾಗಿತ್ತಲ್ಲ ಆಗ ನಾವು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಲಿಸಿಯೇ ರಾಮ ಮಂದಿರ ಕಟ್ಟಿಬಿಡಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ ನೆಹರೂ ಕುಟುಂಬ ಬ್ರಿಟೀಷರ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟ ಕುಟುಂಬ. ಅವರು ಭೇದ ಬೆಳೆದಷ್ಟೂ ಆಳುವುದು ಸುಲಭವೆಂದೆಣಿಸಿ ಈ ಅಂತರವನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳಲು ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲ ಏಪರ್ಾಟುಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರು. ಹಾಗಂತ ಆಗೆಲ್ಲ ಹೋರಾಟ ನಡೆದಿರಲಿಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ. 1949ರಲ್ಲಿ ಗೋರಖನಾಥ ಮಠದ ಸಂತ ದಿಗ್ವಿಜಯ್ ನಾಥ್ರು ಅಖಿಲ ಭಾರತೀಯ ರಾಮಾಯಣ ಮಹಾಸಭಾದ ಮೂಲಕ ಒಂಭತ್ತು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ನಿರಂತರವಾಗಿ ರಾಮ ಚರಿತ ಮಾನಸ ಪಠಣ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ರಾಮ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸಿದರು. ಕೊನೆಯ ದಿನ ಭಕ್ತರು ಮಸೀದಿಯ ಒಳಗೆ ನುಗ್ಗಿ ರಾಮನ ವಿಗ್ರಹವನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿಯೇ ಬಿಟ್ಟರು. ಆಗ ಅಯೋಧ್ಯೆಯ ನಿವಾಸಿಯಾಗಿದ್ದ ಹಶಿಮ್ ಅನ್ಸಾರಿ ಕೋಟರ್ಿಗೆ ಹೋಗಿ ವಿಗ್ರಹ ತೆರವು ಮಾಡುವಂತೆ ಕೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಕಾನೂನಿನ ಕದನವಾಗಿ ತಿರುಗಿತು. ಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಬೀಗ ಜಡಿಯಲಾಯ್ತು. ಪೂಜಾರಿ ಬೀಗ ತೆಗೆದು ಪೂಜೆಯಷ್ಟೇ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. 1980ರಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವ ಹಿಂದೂ ಪರಿಷತ್ತು ಮಂದಿರ ಚಳವಳಿ ಶುರುಮಾಡಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ರಾಮ ಮಂದಿರದ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿಸಿತು. ಕಾಶ್ಮೀರದಿಂದ ಕನ್ಯಾಕುಮಾರಿಯವರೆಗೆ ಎಲ್ಲ ಹಿಂದೂಗಳನ್ನೂ ಏಕ ಛತ್ರದಡಿ ತರುವ ಪ್ರಯತ್ನ ನಿಜಕ್ಕೂ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿತ್ತು. ಮುಂದೊಮ್ಮೆ ಹೀಗಾಗುವುದೆಂಬುದರ ಅರಿವಿದ್ದರೆ ನೆಹರು ಮಂದಿರವನ್ನು ತಮ್ಮ ಅಧಿಕಾರಾವಧಿಯಲ್ಲಿಯೇ ನಿಮರ್ಿಸಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರೇನೋ! 1986ರಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂಗಳಿಗೆ ಮಂದಿರದ ಒಳಗೆ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಅವಕಾಶ ದೊರೆಯಿತು. 1990ರಲ್ಲಿ ಅಡ್ವಾಣಿ ಅಯೋಧ್ಯೆ ರಥಯಾತ್ರೆ ಆರಂಭಿಸಿ ಪರಂಪರೆಯ ತಂತುವನ್ನು ಮೀಟಿದರು. ಅದಾದ ಎರಡೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಕಾರಸೇವಕರು ಮಸೀದಿಯ ಕಟ್ಟಡವನ್ನು ಉರುಳಿಸಿ ಸುಮಾರು ಐದು ಶತಮಾನಗಳ ಹಳೆಯ ಕಳಂಕವನ್ನು ತೊಡೆದು ಹಾಕಿಬಿಟ್ಟರು. ಅದೇ ಮಂದಿರ ಕದನ ಅಟಲ್ ಬಿಹಾರಿ ವಾಜಪೇಯಿಯವರನ್ನು ಪ್ರಧಾನಿ ಗಾದಿಯ ಮೇಲೆ ಕೂರಿಸಿತು!

4

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಹೊಸ್ತಿಲಲ್ಲಿದ್ದಾಗಿನ ಸನ್ನಿವೇಶಕ್ಕೂ ಈಗಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೂ ಅಜಗಜಾಂತರವಿದೆ. ಒಂದೆಡೆ ರಾಜ್ಯಸಭಾ ಸದಸ್ಯ ಸುಬ್ರಮಣಿಯನ್ ಸ್ವಾಮಿ ಕೋಟರ್ಿನಲ್ಲಿ ಇಡಿಯ ಕದನವನ್ನು ಗೆಲುವಿನ ಅಂಚಿಗೆ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದರೆ ಇತ್ತ ಆಟರ್್ ಆಫ್ ಲಿವಿಂಗ್ ರವಿಶಂಕರ್ ಗುರೂಜಿ ಸಂಧಾನದ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಕೆಲವು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ತೆರೆದು ಪೂರಕವಾದ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಕಟಿ ಬದ್ಧವಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅತ್ತ ಮೋದಿ ಕಾಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಸಾಫ್ಟ್ ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಪಡೆಯನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತ ಈ ಶತಮಾನದ ಬಲು ಮಹತ್ವದ ಕ್ರಾಂತಿಯೊಂದಕ್ಕೆ ಭಾಷ್ಯ ಬರೆಯಲು ಹೊರಟಿದ್ದಾರೆ. ಮಂದಿರದ ವಿಷಯದ ಜಾಡು ಹಿಡಿದ ಷಿಯಾ ಮತ್ತು ಸುನ್ನಿಗಳ ನಡುವಿನ ಕಂದಕ ಬಲು ಜೋರಾಗಿಯೇ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಷಿಯಾ ವಕ್ಫ್ ಬೋಡರ್್ ಈ ವಿವಾದದಲ್ಲಿ ಕೈಯ್ಯಾಡಿಸಿ ಬಾಬರ್ನ ಮೂಲವನ್ನು ಕೆದಕಿ ಈ ಜಾಗವೇ ಷಿಯಾಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದಾದ್ದರಿಂದ ಸುನ್ನಿಗಳು ಮಾತನಾಡುವುದೇ ತಪ್ಪು ಎಂದು ಬಿಟ್ಟಿತು. ಮಂದಿರವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಿ ಆದರೆ ಲಕ್ನೌನ ಹುಸೇನಾಬಾದ್ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ‘ಸೌಹಾರ್ದತೆಯ ಮಸೀದಿ’ಯೊಂದನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವಂತೆ ಪ್ರಾಥರ್ಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ನನಗೆ ಗೊತ್ತು ಹಿಂದೂ ಅತ್ಯುಗ್ರವಾದಿಗಳು ಈಗ ಮಂದಿರ ನಿಮರ್ಾಣ ಖಾತ್ರಿ ಎಂದಾದ ಮೇಲೆ ಮಸೀದಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಡಬಾರದೆಂದು ಕೂಗೆಬ್ಬಿಸುತ್ತಾರೆ. ಸಂಧಾನ ಸೂತ್ರದಲ್ಲಿ ದೂರದಲ್ಲೊಂದು ಮಸೀದಿಯಾಗಲೆಂಬ ಬಯಕೆ ಇದ್ದರೆ ಅದು ಮೋದಿಯವರ ಸೋಲೆಂದು ಬಣ್ಣಿಸಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಅರಚಾಡುತ್ತಾರೆ.

ಇದೇ ಜನ ರವಿಶಂಕರ್ ಗುರೂಜಿಯವರ ಮೇಲೂ ಮುಗಿಬಿದ್ದಿದ್ದರು. ಅವರೇಕೆ ಸಂಧಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ಕೂಗಾಡಿದ್ದರು. ಮಂದಿರ ನಿಮರ್ಾಣದ ಗೌರವ ಅವರಿಗೆ ಹೋಗಿಬಿಡುವ ಹೆದರಿಕೆಯಿತ್ತು ಅವರಿಗೆಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವರು ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಕಳೆದ ನವೆಂಬರ್ನಲ್ಲಿಯೇ ಅವರು ಹಿಂದೂ ಸಂತರನ್ನು, ಮುಸಲ್ಮಾನ ಮೌಲ್ವಿಗಳನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಿ ಬೆಸೆಯುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಆರಂಭಿಸಿದ್ದರು. ಯೋಗಿ ಆದಿತ್ಯನಾಥರಂತಹ ಕಟ್ಟರ್ ಹಿಂದುತ್ವವಾದಿಯೇ ಸಂಧಾನದ ಮೂಲಕ ಸಮಸ್ಯೆ ಬಗೆಹರಿಸುವ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೂ ನನ್ನ ಸಹಮತವಿದೆ ಎಂದಾಗಲೇ ನಾವು ಈ ಹಿಂದಿನ ಸೂತ್ರಧಾರಿ ಯಾರೆಂಬ ಸೂಕ್ಷ್ಮವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿತ್ತು. ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗೂ ಮುನ್ನ ಸುಬ್ರಮಣಿಯನ್ ಸ್ವಾಮಿ ಆಟರ್್ ಆಫ್ ಲಿವಿಂಗ್ನಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಇದ್ದು ಬಂದಿದ್ದರು. ಸಂಧಾನಕ್ರಿಯೆಗೆ ಶ್ರೀಶ್ರೀಯೇ ಸೂಕ್ತ ಎಂಬುದನ್ನು ಆಲೋಚಿಸಿಯೇ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ರೂಪಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ದೇಶದಾದ್ಯಂತ ಸಾವಿರಾರು ಮುಸ್ಲೀಂ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಮನೆಯ ಹೊರಗೆ ಬಂದು ಅಯೋಧ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿ ಮಂದಿರದ ಪರವಾದ ದನಿ ಹೊರಡಿಸಲೂ ಸಿದ್ಧರಾದರು. ಈ ಹೊತ್ತಲ್ಲೇ ಅಬುದಾಬಿಯಲ್ಲಿ ಮಂದಿರ ನಿಮರ್ಾಣಕ್ಕೆ ಅಡಿಪಾಯ ಹಾಕಿ ಮೋದಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿನ ಮುಸಲ್ಮಾನರಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ಸಂದೇಶವನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಕ್ರಮೇಣ ಮುಸಲ್ಮಾನರ ವಿರೋಧ ಅದೆಷ್ಟು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆಯೆಂದರೆ ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ತೀಪರ್ು ಮಂದಿರದ ಪರವಾಗಿ ಬಂದರೂ ವಿರೋಧ ಮಾಡುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಅವರಿಲ್ಲ.

ಬಹಳ ದೂರವಿಲ್ಲ. ಯಾವ ಗಲಾಟೆಯಿಲ್ಲದೇ, ರಕ್ತದ ಕಲೆಗಳನ್ನು ಮೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳದೇ ರಾಮ ಮಂದಿರ ನಿಮರ್ಾಣವಾಗಲಿದೆ. ಇಷ್ಟೊಂದು ವಿಶ್ವಾಸ ಹೇಗೆ ಅಂದಿರೋ? ಇದು ಎದುರಾಳಿಗಳ ಕಂಗಳಿನೊಳಗಿರುವ ಭಯವನ್ನು ಕಂಡಾಗಲೇ ಅರಿವಾಗಿತ್ತು. ಗುಜರಾತ್ ಚುನಾವಣೆಯ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಕಪಿಲ್ ಸಿಬಲ್ 2019ಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ರಾಮ ಮಂದಿರದ ಕುರಿತಂತಹ ನಿರ್ಣಯ ಕೊಡಲೇಬಾರದು ಎಂಬ ಅಹವಾಲು ಮಂಡಿಸಿದ್ದರಲ್ಲಿಯೇ ರಾಮ ಮಂದಿರದ ಅಡಿಪಾಯ ಕಂಡಿದೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮವರಿಗೆಲ್ಲ ಬಲು ಧಾವಂತ. ಈಗಿಂದೀಗಲೇ ಮಂದಿರ ನಿಮರ್ಾಣವಾಗಿಬಿಡಬೇಕೆಂಬ ಕೂಗೆಬ್ಬಿಸಿ ಅದಕ್ಕೆಲ್ಲ ತಾನೇ ಕಾರಣ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ತವಕ, ಅಷ್ಟೇ ಮತ್ತೇನಿಲ್ಲ!

ಖಿಲ್ಜಿಯ ಮಾನಸಿಕ ತೊಳಲಾಟಗಳ ಅನಾವರಣ ಪದ್ಮಾವತ್!

ಖಿಲ್ಜಿಯ ಮಾನಸಿಕ ತೊಳಲಾಟಗಳ ಅನಾವರಣ ಪದ್ಮಾವತ್!

ಒಬ್ಬ ಕಥೆಗಾರನಿಗೆ ಮೂಲ ಹಂದರಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆಯೊದಗದಂತೆ ಕಥೆ ಹೇಳಬಲ್ಲ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಕೊಡದಿದ್ದರೆ ರಾಮಾಯಣ ಇಷ್ಟೊಂದು ಆಕಾರ, ಅಲಂಕಾರಗಳನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಾವ್ಯಕ್ಕೂ ಕಥೆಗಾರ ರಸ ತುಂಬುತ್ತಾನೆ. ಹೊಸ ಪಾತ್ರಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತವೆ; ಹೊಸ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಗರಿಗೆದರುತ್ತವೆ. ಹಾಗೆ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ ದೂರದರ್ಶನದ ಧಾರಾವಾಹಿಗೂ ಈ ಸಿನಿಮಾಗಳಿಗೂ ಭಾಳ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಉಳಿಯಲಾರದು!

ಕೊನೆಗೂ ರಾಜಸ್ಥಾನದ ಕರಣಿ ಸೇನಾ ಒಂದು ಅತ್ಯಂತ ಕೆಟ್ಟ ಯೂ ಟನರ್್ನೊಂದಿಗೆ ಪದ್ಮಾವತ್ ವಿವಾದಕ್ಕೆ ಅಂತ್ಯ ಹಾಡಿದೆ. ಆದರೆ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು, ಭಾರತೀಯ ಪರಂಪರೆ, ಸಭ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಮುಂದಿಡುವ ಒಬ್ಬ ಅದ್ಭುತ ನಿದರ್ೇಶಕನಿಗೆ ಅದೆಷ್ಟು ಸಾಧ್ಯವೋ ಅಷ್ಟು ಮಾನಸಿಕ ಚಿತ್ರಹಿಂಸೆ ನೀಡಿ ಎಲ್ಲರಂತೆ ನಾಯಕ-ನಾಯಕಿಯರು ಮರ ಸುತ್ತುವ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಬದ್ಧವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟೆವು. ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಮತ-ಪಂಥಗಳು, ಭಾಷೆ-ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳು ಬೇಲಿಯಾದಾಗ ಬುದ್ಧಿ ಯೋಚಿಸುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ತಾಲೀಬಾನ್ ಎಂಬ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಆವಾಹನೆಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಪದ್ಮಾವತ್ ಸಿನಿಮಾದ ಪ್ರಕರಣವೇ ಸುಂದರ ಉದಾಹರಣೆ. ಊಟ ಬೇಡ ಮತಗ್ರಂಥ ಬೇಕು; ಉದ್ಯೋಗ ಬೇಡ, ಮತವನ್ನುಳಿಸಲು ಕತ್ತಿ ಬೇಕು, ಶಿಕ್ಷಣ ಬೇಡ, ವೈಚಾರಿಕ ವಿರೋಧಿಯ ರಕ್ತ ನೋಡಬೇಕು ಇವೆಲ್ಲ ಅಕ್ಷರಶಃ ತಾಲೀಬಾನೀ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೇ. ನಮ್ಮ ಮೇಲೂ ಇದು ತನ್ನ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುವ ಲಕ್ಷಣ ಜೋರಾಗಿಯೇ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ವಿಕಾಸ ಬೇಡ, ಧರ್ಮ ಬೇಕು; ದೇಶದ ಪ್ರಗತಿ ಬೇಡ, ಉಗ್ರ ಭಾಷಣ ಬೇಕು ಎಂದು ನಾವೆಲ್ಲ ರಂಪಾಟ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಿಂದೂಗಳು ಬೌದ್ಧಿಕವಾಗಿ ಬಲಾಢ್ಯರು, ಮುಸಲ್ಮಾನರು ದೈಹಿಕವಾಗಿ. ಹಿಂದೂಗಳನ್ನು ಒಂದೆರಡು ಮಾತುಗಳಿಂದ ಉದ್ದೀಪಿಸಿ ತಮಗಿಚ್ಛೆ ಬಂದಂತೆ ದುಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಷ್ಟ, ಮುಸಲ್ಮಾನರು ಹಾಗಲ್ಲ ಕುರಾನಿಗೆ ಧಕ್ಕೆಯೊದಗಿದೆ ಎಂಬ ಒಂದು ಗಾಳಿ ಸುದ್ದಿ ಸಿಕ್ಕರೂ ಸಾಕು ಅವರು ಸುತ್ತಲೂ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಲು ತಯಾರು! ಯಾಕೋ ನಮಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆಯೇ ನಾವೂ ಆ ದಿಕ್ಕಿನತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ವಿಶ್ವದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ನುಗ್ಗಿದ, ಏರಿಹೋದ ಪ್ರಭೇದದ ಪ್ರಾಣಿಗಳೆಲ್ಲವೂ ಹೆಸರಿಲ್ಲದಂತೆ ನಾಶವಾಗಿವೆ. ಇತರರ ಕೊಂದು ಮೆರೆದ ನಾಗರೀಕತೆಗಳೂ ತಾವೇ ನಾಮಾವಶೇಷವಾಗಿವೆ. ಹಾಗಿರುವಾಗ ಕಾಲದ ಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತವೆಂಬುದು ಯಾರೆಂಬುದರ ಕುರಿತಂತೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಹೊಂದಿರಲೇಬೇಕು. ಹಾಗಂತ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನೀಡಬಾರದೆಂದಲ್ಲ ಅದು ಬುದ್ಧಿಯ ಪರಿಧಿಯನ್ನು ದಾಟಿಬಿಡಬಾರದಷ್ಟೇ. ಹಾಗಿಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಪದ್ಮಾವತಿಯ ವಿರೋಧ ಮಾಡುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಹೇಸಿಗೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಂತಾಗುತ್ತದೆ!

1

ಹೌದು. ನಿಜಕ್ಕೂ ಇದು ಹೇಸಿಗೆಯೇ. ಸಂಜಯ್ ಲೀಲಾ ಭನ್ಸಾಲಿ ತನ್ನ ನಿದರ್ೇಶನದ ಶೈಲಿಯಿಂದಲೇ ಖ್ಯಾತಿ ಪಡೆದವರು. ಅವರ ಇತ್ತೀಚಿನ ಬಾಜೀರಾವ್ ಮಸ್ತಾನಿ ಅದೊಂದು ದೃಶ್ಯ ಕಾವ್ಯ. ಮರಾಠಾ ಮಹಾರಾಜ ಬಾಜೀರಾವ್ ಪೇಶ್ವೆಯ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೆಕ್ಕಿ ತೆಗೆದು, ಅದನ್ನು ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಹೆಣೆದು, ಅಂದಿನ ಕಾಲದ ದೃಶ್ಯಗಳಿಗೆ ಮರು ಜೀವ ತುಂಬಿ ಕಣ್ಣೆದುರಿಗೆ ಮರಾಠಾ ವೈಭವವನ್ನು ತುಂಬಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಸಂಜಯ್ಗೆ ಶತ ಶತ ನಮನ. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಬಾಜೀರಾವ್ನ ಹೆಸರೇ ಕೇಳದಿದ್ದ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮರೆಲ್ಲ ಮಸ್ತಾನಿಯ ಕಥೆಯ ಎಳೆಯೊಂದು ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಬಂತೆಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಕೆಂಡ ಕೆಂಡವಾದರು. ಒಬ್ಬ ಮುಸ್ಲೀಂ ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳಿಗಾಗಿ ಬಾಜೀರಾವ್ ಇಷ್ಟು ಬಲಹೀನನಾಗಿಬಿಟ್ಟನೆಂಬುದೇ ಅವರಿಗೆ ಸಹಿಸಲಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಮಸ್ತಾನಿಯ ಕಥೆ ಬಾಜೀರಾವ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಇಣುಕಿರುವುದು ನಿಜ. ಅದನ್ನು ಆನಂತರದ ಇತಿಹಾಸಕಾರರು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಮರೆ ಮಾಚಿರುವುದೂ ಸತ್ಯ. ಹಾಗಂತ ಅದು ಸಂಜಯ್ ತೋರಿಸಿದಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿತ್ತಾ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತ ಪುರಾವೆಗಳಿಲ್ಲ, ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೂ ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರಗಳಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ಕಥೆಗಾರನಿಗೆ ಮೂಲ ಹಂದರಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆಯೊದಗದಂತೆ ಕಥೆ ಹೇಳಬಲ್ಲ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಕೊಡದಿದ್ದರೆ ರಾಮಾಯಣ ಇಷ್ಟೊಂದು ಆಕಾರ, ಅಲಂಕಾರಗಳನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಾವ್ಯಕ್ಕೂ ಕಥೆಗಾರ ರಸ ತುಂಬುತ್ತಾನೆ. ಹೊಸ ಪಾತ್ರಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತವೆ; ಹೊಸ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಗರಿಗೆದರುತ್ತವೆ. ಹಾಗೆ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ ದೂರದರ್ಶನದ ಧಾರಾವಾಹಿಗೂ ಈ ಸಿನಿಮಾಗಳಿಗೂ ಭಾಳ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಉಳಿಯಲಾರದು!

ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಬಾಜೀರಾವ್ ಮಸ್ತಾನಿಯನ್ನು ಮಸಲ್ಮಾನ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳು ನೋಡಿದರೆ ಅವಳಿಗೆ ಜೀವಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುವ ಹಿಂದೂ ಹುಡುಗರ ಬಗ್ಗೆ ಆಂತರ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮ ಹುಟ್ಟಬೇಕಲ್ಲವೇ? ಲವ್ ಜೀಹಾದ್ಗೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಉತ್ತರವಾಗಬೇಕಿತ್ತು ಅದು. ಸಲ್ಮಾನ್ ಖಾನನ ದೇಹ ಸೌಷ್ಟವವನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಅದರಂತಿರುವ ಮುಸಲ್ಮಾನ ಹುಡುಗರತ್ತ ಹಿಂದೂ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಸೆಳೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆಂಬುದು ಆರೋಪವಾದರೆ ಸಂಜಯ್ ಲೀಲಾ ಭನ್ಸಾಲಿಯ ಚಿತ್ರಗಳು ಇದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರವಾಗಬೇಕಲ್ಲ. ಹೀಗೆಲ್ಲ ಯೋಚಿಸುವುದನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ನಗುವುಕ್ಕುತ್ತದೆ. ಮೀಸೆ ಬೋಳಿಸಿಕೊಂಡು ಗಡ್ಡಬಿಟ್ಟು, ತಲೆಗೊಂದು ಟೋಪಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಮಾತುಮಾತಿಗೆ ದೇವರನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ತಮ್ಮ ಕಟ್ಟರತೆಯನ್ನು ತೋರ್ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರೊಂದುಕಡೆಯಾದರೆ, ಉದ್ದ ನಾಮ ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಕೇಸರೀ ಶಾಲನ್ನು ಇಳಿಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವ ಜನ ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ. ಇವರಿಬ್ಬರಿಂದಲೂ ದೂರವಿದ್ದು ಆಧ್ಯಾತ್ಮದ ತುಡಿತವನ್ನು ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತ ಜನರೊಂದಷ್ಟಿದ್ದರೆ, ಯಾರ ಸಹವಾಸವೂ ಬೇಡವೆಂದು ತಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ತಾವಿರುವ ಅನೇಕರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಹೀಗೆ ತಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ತಾವಿರುವ ಜನರ ಮನಸೊಳಗೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯನ್ನು, ಧರ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಬಿತ್ತುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಸಾಹಸ. ಅಮೀರ್ ಖಾನ್ ಈ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿರುವ ಜನರನ್ನು ತನ್ನ ಸಿನಿಮಾಗಳಿಂದ ಹಿಂದೂ ವಿರೋಧಿಯಾಗಿ ರೂಪಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ಅಕ್ಷಯ್ ಕುಮಾರ್ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯೆಡೆಗೆ ಎಳೆದು ತರುತ್ತಿದ್ದ ಮತ್ತು ಸಂಜಯ್ ಲೀಲಾ ಭನ್ಸಾಲಿ ಕಲೆಯ ಆಸ್ವಾದನೆಯ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ವೈಭವವನ್ನು ಮತ್ತೆ ನೆನಪಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅಷ್ಟೇ.

2

ಪದ್ಮಾವತ್ ವಿರುದ್ಧದ ಹೋರಾಟವನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ಪಣಕ್ಕಿಟ್ಟ ಹೋರಾಟವಾಗಿ ರೂಪಿಸಿದರು ಕೆಲವರು. ವಾಸ್ತವದಲಿ ಅದಕ್ಕೆ ವಿರೋಧ ಬರಬೇಕಿದ್ದುದೇ ಮುಸಲ್ಮಾನರಿಂದ. ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿ ಬನ್ನಿ. ವಾಯುವ್ಯ ಭಾಗದಿಂದ ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿಗಳಾಗಿ ಬಂದ ಮುಸಲ್ಮಾನರು ಅದೆಷ್ಟು ಅನಾಗರಿಕರಾಗಿದ್ದರೆಂದು ಸಂಜಯ್ ಚಿತ್ರಿಸಿರುವ ರೀತಿ ರೋಚಕ. ಸಿನಿಮಾ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುವ ವೇಳೆಗೆ ಬೆನ್ನಹುರಿಯ ಆಳದಲ್ಲೊಂದು ಆಕ್ರಮಣಗೈದ ಮುಸಲ್ಮಾನರ ವಿರುದ್ಧ ಸಣ್ಣದೊಂದು ಅಲುಗಾಟ ಕಂಡರೆ ಅಚ್ಚರಿ ಪಡಬೇಕಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ತೋರಿಸಲಾಗಿದೆ. ರಣಬೀರ್ ಸಿಂಗ್ ಸಿನಿಮಾ ಶುರುವಾಗುವ ಮುನ್ನವಷ್ಟೇ ರಣಬೀರ್; ಆಮೇಲೆ ಆತ ಅಕ್ಷರಶಃ ರಕ್ಕಸ ಅಲಾವುದ್ದೀನನೇ. ಓಹ್. ಅವನು ಊಟ ಮಾಡುವ ಶೈಲಿ, ಮೈಗೆ ಸೆಂಟ್ ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಶೈಲಿ, ಹೆಂಡತಿಯೊಂದಿಗೆ ರತಿಕ್ರೀಡೆಯಾಡುವ ರೀತಿ, ಕೊನೆಗೆ ಮಲ್ಲಿಕಾಫರನೊಂದಿಗೆ ರಸಮಯ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಕಳೆಯುವ ಬಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಅದು ಹೇಗೆ ನಿದರ್ೇಶಕ ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆಂದರೆ ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವೂ ಅಸಹ್ಯದ ಕೊಳದಲ್ಲಿ ಮಿಂದೆದ್ದು ಬರಬೇಕು. ಹಾಗಂತ ಅವನನ್ನು ಇಷ್ಟಕ್ಕೇ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದವನಂತೆ ಚಿತ್ರಿಸಿಲ್ಲ. ಕುಸ್ತಿಯ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿ ಅವನ ರೋಷಾವೇಶದ ಚಿತ್ರಣವನ್ನೂ ನಮ್ಮೆದುರಿಗಿಡುತ್ತಾರೆ ಸಂಜಯ್.

ಅದಕ್ಕೆದುರಾಗಿ ರಜಪೂತರ ದೊರೆ ರತನ್ ಸಿಂಗ್ರನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಧೈರ್ಯವಂತ ಆದರೆ ಸಜ್ಜನನಾಗಿ ತೋರಿಸಿರುವ ಪರಿಯೂ ಅನನ್ಯ. ಆತ ಕದನ ಕಲಿ, ಕೊನೆಯ ಯುದ್ಧವೊಂದರಲ್ಲಿ ಖಿಲ್ಜಿಯನ್ನೇ ಸೋಲಿಸಿಯೂ ಮೋಸಕ್ಕೊಳಗಾಗಿ ಸಾಯುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ‘ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳು ನಿನ್ನಂಥವನ್ನು ಕಿತ್ತೆಸೆಯುತ್ತವೆ’ ಎಂದು ಹೇಳಿಯೇ ಸಾಯುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಹಾಗೆ ಹೇಳಿದ್ದು ನಿಜವೇ ಆದರೆ ಹಾಗೆ ಖಿಲ್ಜಿಯನ್ನು ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ನಗಣ್ಯನೆಂದು ಮರು ನಿರೂಪಿಸುವ ಬಲುದೊಡ್ಡ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಸಂಜಯ್ ಮೇಲೆಯೇ ಇತ್ತೆನಿಸುತ್ತದೆ.

3

ಬರೆದಿರುವುದನ್ನು ಅದೆಷ್ಟೇ ಓದಿದರೂ ಈ ಕಾವ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿಯೇ ಆನಂದಿಸಬೇಕು. ಹಿಂದೂ-ಮುಸ್ಲೀಂ ವೈರುಧ್ಯವನ್ನು ನಿದರ್ೇಶಕ ತೆರೆದಿಟ್ಟಿರುವ ರೀತಿ ಪರಮಾದ್ಭುತ. ಹೋಳಿಯ ರಂಗನ್ನು ಖಿಲ್ಜಿ ಮುಖಕ್ಕೆ ಬಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಪರಿ ಮತ್ತು ಪದ್ಮಾವತಿ ಅದನ್ನು ರತನ್ ಸಿಂಗ್ನಿಗೆ ಹಚ್ಚುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿನ ಭಿನ್ನತೆಯನ್ನು ನಿದರ್ೇಶಕ ಯೋಚಿಸಿರುವುದಿದೆಯಲ್ಲ; ಅದು ಅತ್ಯದ್ಭುತ. ಪದ್ಮಾವತಿಯನ್ನು ಸಿಂಗರಿಸಿ ರಾಜನ ಸ್ವಾಗತಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಅವರೀರ್ವರ ಸರಸ ಸಲ್ಲಾಪಗಳಲ್ಲೂ ಒಂದು ಚೌಕಟ್ಟು, ಸಾತ್ವಿಕತೆಯನ್ನು ನಿರೂಪಿಸಿರುವುದು ಹಿಂದೂ ದಾಂಪತ್ಯದ ಪರಮಾದ್ಭುತ ವೈಭವ. ರಾಜ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಮುನ್ನ ರಾಣಿಯೊಂದಿಗಿನ ಆತನ ಪ್ರೇಮದ ಭಾವವಂತೂ ಅಸದೃಶವಾದುದು. ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಖಿಲ್ಜಿ ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಕೆಡುಕಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವ್ಯವಹರಿಸುವುದಲ್ಲದೇ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಮುನ್ನವೂ ಕಾಮ ತೃಷೆಯನ್ನು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಮಾಮರ್ಿಕವಾಗಿ ನಿರೂಪಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇವೆಲ್ಲ ಎರಡು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವೈರುಧ್ಯಗಳನ್ನು ನಮ್ಮೆದುರು ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

ಕಾಮ ತೃಷೆಗಾಗಿಯೇ ತನ್ನಿಡೀ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ತಳ್ಳುವ ಖಿಲ್ಜಿ ಒಂದೆಡೆಯಾದರೆ, ಯುದ್ಧ ತಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನಡುವೆಯೇ ನಡೆಯಲೆಂದು ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಮುನ್ನುಗ್ಗುವ ರತನ್ ಸಿಂಗ್ ರಾವಲ್ನ ರಜಪೂತ ಶೌರ್ಯ ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ. ಕರಣಿಸೇನಾದ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗೆ ಮಣಿದು ಒಂದಷ್ಟು ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ತುಂಡರಿಸಲಾಗಿದೆಯೆನ್ನುತ್ತಾರೆ ಕೆಲವರು. ಇಡಿಯ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ ಅವುಗಳನ್ನು ನೋಡಿಬಿಡಬೇಕಿತ್ತು ಎನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇಬ್ಬರ ನಡುವಿನ ಕೊನೆಯ ಯುದ್ಧಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ತನ್ನ ಡೇರೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಪದ್ಮಾವತಿಗಾಗಿ ಖಿಲ್ಜಿ ಕಾಯುತ್ತ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಹೊತ್ತಿನ ಹಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬಹುಶಃ ಒಂದಷ್ಟು ದೃಶ್ಯಗಳು ಕತ್ತರಿಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟಿರಬಹುದು. ಖಿಲ್ಜಿಯನ್ನು ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ನೈಜವಾಗಿ ತೋರಿಸಿರುವ ನಿದರ್ೇಶಕ ಅಲ್ಲಿಯೂ ಪದ್ಮಾವತಿಯೊಂದಿಗೆ ಆತ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ರೀತಿಯನ್ನು ಮಾಮೂಲಿ ಹಿಂದಿ ಸಿನಿಮಾದಂತಲ್ಲದೇ ಸಹಜವಾಗಿ ತೋರಿಸಿದ್ದಿರಬಹುದೇನೋ? ಬಹುಶಃ ಒಂದು ಹೆಣ್ಣುಮಗಳು ಎರಡು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ನಡುವೆ ಸಿಕ್ಕುಬಿದ್ದಾಗ ಯಾವುದನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬುದಕ್ಕೆ ಅದು ಸಮರ್ಥ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿರಬಹುದಿತ್ತು. ನಾವು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಪರದೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆವು. ಸಿನಿಮಾ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದೊಡನೆ ನಾವೇ ಧಾವಿಸಿ ಅದನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದೆವು!

ಸಂಜಯ್ ಲೀಲಾ ಭನ್ಸಾಲಿ ಬರಿಯ ನಿದರ್ೇಶಕನಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಮಹಾ ಕನಸುಗಾರ. ಆತನೇ ತನ್ನ ಸೆಟ್ಗಳ ನಿಮರ್ಾಣದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ವಹಿಸುತ್ತಾನೆ. ನಟ, ನಟಿಯರು ಹಾಕಬೇಕಾದ ವಸ್ತ್ರ ವಿನ್ಯಾಸಕ್ಕೂ ಆತನೇ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಹೆಣೆಯುತ್ತಾನೆ. ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಂತೂ ಪದ್ಮಾವತಿ ಧರಿಸಿದ ಒಡವೆಗಳ ವಿನ್ಯಾಸವನ್ನೂ ಬಲು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಮಾಡಿಸಿದ್ದು ಆತನೇ. ಇಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಸಂಜಯ್ ಅದ್ಭುತ ಲೇಖಕ. ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಬರೆದು, ತಾನೇ ಸಂಗೀತ ಸಂಯೋಜಿಸಿ ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ನೃತ್ಯದ ಹಾವಭಾವಗಳೂ ಹೀಗೆಯೇ ಇರಬೇಕೆಂದು ತಾಕೀತು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಇದೇ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಖಿಲ್ಜಿ ಮಾಡುವ ನೃತ್ಯವೊಂದಿದೆ. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ. ಚಿತ್ರ ಮುಗಿದ ಮೇಲೂ ಆ ನೃತ್ಯ ನಿಮ್ಮನ್ನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಕಾಡದಿದ್ದರೆ ಕೇಳಿ! ಅಬ್ಬಾ. ಅರಬ್ಸ್ಥಾನದ ಶೈಲಿಯ ಭಯಾನಕ ನೃತ್ಯ ಅದು. ಅದರಲ್ಲಿ ಲಾಲಿತ್ಯವಿಲ್ಲ, ಮನೋಲ್ಲಾಸವಿಲ್ಲ; ಸಾತ್ವಿಕೆಯಂತೂ ಬಲುದೂರದ ಮಾತು. ಬದಲಿಗೆ ಅದೊಂದು ರಾಕ್ಷಸೀ ನೃತ್ಯವಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಖಿಲ್ಜಿಯ ಕಂಗಳಲ್ಲಿ ಆವೇಶ, ಧಾವಂತಗಳೆಲ್ಲ ಹೆದರಿಕೆ ಹುಟ್ಟಿಸುವಂತಿವೆ. ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಭೂತ ನರ್ತನವೇ. ಸಂಜಯ್ ಭನ್ಸಾಲಿ ಮಾತ್ರ ಯೊಚಿಸಬಹುದೇನೋ ಇದನ್ನು!

4

ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿದ ರಜಪೂತರನ್ನುಳಿದು ಅನೇಕರಿಗೆ ರಾಣಿ ಪದ್ಮಾವತಿಯ ಕುರಿತಂತೆ ನಾಲ್ಕು ಸಾಲಿನ ಮಾಹಿತಿ ಗೊತ್ತಿದ್ದುದೂ ಅನುಮಾನ. ಒಬ್ಬ ವೀರ ಮಹಿಳೆಗೆ ಮರು ಜೀವ ಕೊಟ್ಟ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರವಾಗಬೇಕಿದ್ದ ನಿದರ್ೇಶಕ ಎಷ್ಟು ಅವಮಾನಕ್ಕೊಳಗಾಬೇಕಾಯ್ತು ಗೊತ್ತೇನು? ಆತನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಬದುಕನ್ನು ಕೆದಕಿ ಅವರಮ್ಮನ ಮೇಲೆ ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡುತ್ತೇನೆಂದರು. ರಸ್ತೆಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟರೆ ಸುಡುತ್ತೇವೆಂದರು. ದೀಪಿಕಾಳ ಮೂಗು ಕತ್ತರಿಸುವೆನೆಂದರು. ಬೇಸತ್ತ ರಣವೀರ್ ಸಿಂಗ್ ಸಿನಿಮಾ ಪ್ರದರ್ಶನಗೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವೆನೆಂದು ಆವೇಶದಲ್ಲಿ ನುಡಿದದ್ದೂ ಆಯಿತು. ಆಗೆಲ್ಲ ನಮಗೂ ಆತನದ್ದು ಬಲು ಧಿಮಾಕೆನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯುವಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಶ್ರಮಪಟ್ಟ ನಂತರವೂ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೇಳಬೇಕಾದರೆ ಮನಸಿಗೆ ನೋವಾಗುವುದು ಸಹಜವೇ. ಆದರೆ ಅವರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿದೆ. ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಅರಚಾಡುವ ಈ ಜನ ಸ್ವತಃ ರಣಬೀರ್ ಎದುರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕರೆ ದುಂಬಾಲು ಬಿದ್ದು ಸೆಲ್ಫೀ ತೆಗೆಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಧಾವಿಸುತ್ತಾರೆ ಅಂತ! ಅದಕ್ಕೇ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದು; ಬುದ್ಧಿ ಕೈಕೊಟ್ಟಾಗ ಆಗುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಇವೆಲ್ಲ ಅಂತ.
ಈ ಚಿತ್ರ ಅನೇಕ ಪಾಠಗಳನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ತನ್ನ ಕಾಮತೃಷೆಗಾಗಿಯೇ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಬಂದ ಖಿಲ್ಜಿ ಚಿತ್ತೋಢದ ಮೇಲೆ ಏರಿಹೋಗಲಾಗದೇ ಕೋಟೆಯ ಸುತ್ತ ಕಾವಲು ಕಾಯುತ್ತ ಕುಳಿತಿರುವಾಗ ಅವನ ಸೈನಿಕರು ಅಸಹನೆಯಿಂದ ಕುದಿಯುತ್ತಾರೆ. ಖಿಲ್ಜಿಯ ವಿರುದ್ಧ ಬಂಡೆದ್ದು ಮರಳಿ ಹೋಗಲು ಸಿದ್ಧವಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಆಗ ಅವರೆದುರಿಗೆ ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವ ಖಿಲ್ಜಿ ಇಸ್ಲಾಮಿನ ಧ್ವಜ ಉರುಳುತ್ತಿದೆ; ಉರುಳಲಿ ಎನ್ನುತ್ತ ಅದನ್ನು ತಳ್ಳಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಅಗೊಳ್ಳಿ ಇಡಿಯ ಸೈನಿಕರು ಅದನ್ನುಳಿಸಲು ಧಾವಿಸಿ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಮತಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಾಣ ಕೊಡಲೂ ಸಿದ್ಧ ಎಂದು ಶಪಥ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ವಿಕೃತವಾಗಿ ನಗುವವನು ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲಾವುದ್ಧಿನ್ ಖಿಲ್ಜಿಯೇ. ಈ ಒಂದು ದೃಶ್ಯ ಅಫೀಮು ಸೇವಿಸಿದವರೆಲ್ಲರ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ. ಮೂಲ ಪುರುಷ ಮತ್ತು ಮತ ಗ್ರಂಥಗಳಿಗಾಗಿ ಬಡಿದಾಡುವ ಇಸ್ಲಾಂ ಹಾಗೆಯೇ ಕರಣಿ ಸೇನಾ ಹೇಳಿತೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಬೀದಿಗೆ ಬಂದು ಸಕರ್ಾರಿ ಸ್ವತ್ತುಗಳನ್ನು ರಜಪೂತರ ತಂಡ ಇವೆರಡೂ ಒಂದೇ ಬಳ್ಳಿಯ ಹೂಗಳೆಂಬುದನ್ನು ಚಿತ್ರ ನೋಡಿದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನೂ ಅಥರ್ೈಸಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲ.

ಇವೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ಇಡಿಯ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಅಮೀರ್ ಖುಸ್ರೋಗೆ ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿದೆಯೆಂದು ನನ್ನಂತಹ ಅನೇಕರಿಗೆ ಅನ್ನಿಸಿದೆ. ಮಲ್ಲಿಕಾಫರನ ಹೊಸ ರೂಪ ಅನಾವರಣಗೊಂಡಿದೆ. ಖಿಲ್ಜೀ ವಿಕೃತ ಸಲಿಂಗ ಕಾಮಿಯಾಗಿದ್ದ ಎನ್ನುವುದು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಅನಾವರಣಗೊಂಡಿದೆ. ಆದರೆ ಪದ್ಮಾವತಿಯ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕೆ ದೀಪಿಕಾ ಖಂಡಿತ ಸಾಟಿಯಾಗಲಾರಳೆನಿಸಿದ್ದಂತೂ ನಿಜ. ಮೊದಲಾರ್ಧ ಸ್ವಲ್ಪ ಎಳೆದಿದೆ ಎನಿಸುವ ವೇಳೆಗೆ ದ್ವಿತೀಯಾರ್ಧ ಮುಗಿದದ್ದೇ ಅರಿವಾಗದಷ್ಟು ವೇಗವಾಗಿ ಓಡುತ್ತದೆ. ಜೌಹರ್ನ ವೈಭವವನ್ನು ಸೆರೆ ಹಿಡಿದ ನಿದರ್ೇಶಕನ ಜಾಣ್ಮೆಗೆ ಸರಿಸಾಟಿ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಚಿತ್ತೋಢ್ನ ಕೋಟೆಯನ್ನು ನಮ್ಮೆದುರು ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟಿರುವ ರೀತಿಯಂತೂ ಮನಸೂರೆಗೊಳ್ಳುವಂಥದ್ದು.

ನಿಜಕ್ಕೂ ನನಗೆ ಹೇಳಲು ಸಾಕಷ್ಟಿದೆ. ಆದರೆ ನಾನೆಷ್ಟೇ ಹೇಳಿದರೂ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿದ ಅನುಭವವನ್ನು ಖಂಡಿತ ಕಟ್ಟಿಕೊಡಲಾಗದು. ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿಬನ್ನಿ, ಅಷ್ಟೇ.

ಸ್ಮಾಟರ್್ ಸಿಟಿ ಮೋದಿಗೆ ಬಿಡಿ, ನಾವು ಸ್ಮಾಟರ್್ ವಿಲೇಜ್ ಕಟ್ಟೋಣ

ಸ್ಮಾಟರ್್ ಸಿಟಿ ಮೋದಿಗೆ ಬಿಡಿ, ನಾವು ಸ್ಮಾಟರ್್ ವಿಲೇಜ್ ಕಟ್ಟೋಣ

ಹಳ್ಳಿಗಳ ಮೊದಲ ಸಮಸ್ಯೆ ಏನೆಂದು ನೀವು ಕೇಳಿದರೆ ಕೃಷಿಗೆ ಬೆಂಬಲವಿಲ್ಲದಿರೋದು ಅಂತ ಬಹುತೇಕರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಹಳ್ಳಿಗಳು ಎದುರಿಸಲಾಗದೇ ಸೋತಿರುವುದೇ ಆಂತರಿಕ ಜಗಳಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ. ಮನೆ ಮನೆಗಳೂ ಕದನದಲ್ಲಿ ನಿರತವಾಗಿವೆ. ಮನೆಯ ನಾಲ್ಕೂ ಜನ ಅಣ್ಣತಮ್ಮಂದಿರು ಆಸ್ತಿಗಾಗಿ ಕಿತ್ತಾಡಿ ಕೋಟರ್ಿನಲ್ಲಿ ಬಡಿದಾಡುತ್ತಾರೆ. ಸಿಗುವ ಹಿಡಿಯಷ್ಟು ಜಮೀನಿಗಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸುರಿದು ಕೈಸುಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬೆಪ್ಪುಗಳಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ಪಾಲಿಗೆ ಬಂದ ಅಲ್ಪ-ಸ್ವಲ್ಪ ಜಮೀನಿಗಾಗಿ ಟ್ರಾಕ್ಟರು, ಟಿಲ್ಲರುಗಳನ್ನು ಖರಿದಿ ಮಾಡಿ ಸಾಲ ತೀರಿಸಲಾಗದೇ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಾರೆ.

ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರು ಸ್ಮಾಟರ್್ ಸಿಟಿಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಆಯ್ಕೆಗೊಂಡ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನಗರಕ್ಕೂ ನೂರು ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ಇಡುಗಂಟಾಗಿಯೂ ಇಟ್ಟಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಈ ಒಂದು ಕಲ್ಪನೆಯೂ ಇಲ್ಲದ ಕನರ್ಾಟಕದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು ಮೀಸಲಿಟ್ಟ ಹಣವನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಬಳಸಲು ಸೋತು ಸುಣ್ಣವಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ಶಂಕು ಸ್ಥಾಪನೆಗಳಲ್ಲಿರುವಷ್ಟು ಆಸಕ್ತಿ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಸಾಕಾರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಖಂಡಿತ ಇಲ್ಲ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಅಧಿಕಾರಾವಧಿ ನಾಲ್ಕೂವರೆ ವರ್ಷ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಅವರು ‘ನನಗೂ ಒಂದು ಕನಸಿದೆ’ ಎಂದು ಖಂಡಿತ ಜಾಹೀರಾತು ಕೊಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ!

1

ಕನರ್ಾಟಕದ ವಿಕಾಸಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕಾಯಕಲ್ಪ ತರಲು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳಿಗೆ ಖಂಡಿತ ಸಾಧ್ಯವಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವರು ಜಾತಿ-ಮತಗಳ ಓಲೈಕೆ ಮಾಡುತ್ತ, ಮತ ಬ್ಯಾಂಕಿನ ನಿಮರ್ಾಣದತ್ತ ಗಮನ ಹರಿಸಿ ನಾಡಿನ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಕೊನೆಯ ಸಾಲಿಗೆ ತಳ್ಳಿಬಿಟ್ಟರು. ಅವರಿಗೆ ಮೋದಿಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಬೇಕೆಂದರೆ ಮೋದಿಯನ್ನು ಮೀರಿ ಬೆಳೆಯುವಷ್ಟು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಸಹಜ ಸತ್ಯ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿ. ಮೋದಿ ಸ್ಮಾಟರ್್ ಸಿಟಿಯ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವರನ್ನೆದುರಿಸಲು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಸ್ಮಾಟರ್್ ವಿಲೇಜ್ನ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ತಂದು ಪ್ರತಿ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲೂ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಐದು ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನಾದರೂ ಪ್ರಗತಿಯ ಪಥದಲ್ಲಿ ಓಡುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದರೆ, ಈ ವೇಳೆಗೆ ನೂರಾರು ಹಳ್ಳಿಗಳು ಉತ್ತಮ ರಸ್ತೆ, ಶಾಲೆ, ಶೌಚಾಲಯ, ಕೃಷಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಉದ್ಯಮಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿ ಮೋದಿಯವರೂ ಹುಬ್ಬೇರಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ಮೋದಿಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ನೀತಿ ಆಯೋಗದ ಸಭೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗಲೊಪ್ಪದ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು ವಿಕಾಸದಲ್ಲಿ ಅವರ ಓಟವನ್ನು ಮೀರಿ ಹೋಗುವ ಸವಾಲು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಮಾತ್ರ ಸಿದ್ಧವಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಬಿಡಿ. ಈಗ ನಾವೇ ಈ ಕುರಿತಂತೆ ಆಲೋಚಿಸುವ ಕಾಲ ಬಂದೊದಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ಸ್ಮಾಟರ್್ ವಿಲೇಜ್ ಮಾಡುವ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ನಾವೇ ಹೊರಬೇಕಿದೆ. ಆಳುವವರನ್ನೇ ನಂಬಿ ಕೂತರೆ ನಾವು ಲಿಂಗಾಯತ-ವೀರಶೈವ ಎಂದೋ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ-ದಲಿತರೆಂದೋ, ಹಿಂದೂ-ಮುಸ್ಲೀಮರೆಂದೋ; ಕನರ್ಾಟಕ-ತಮಿಳುನಾಡು-ಗೋವಾಗಳೆಂದೋ, ಕಿತ್ತಾಡುತ್ತ ಉಳಿಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು ವಿಕಾಸದ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲೂ ಖಂಡಿತ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಾರದು. ನಾವೀಗ ಸಜ್ಜಾಗಬೇಕಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಗತಿಯತ್ತ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಲು ನಾವೇ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕಿದೆ.

ಹಾಗೊಂದು ಸ್ಮಾಟರ್್ ವಿಲೇಜ್ನ್ನು ನಿಮರ್ಾಣ ಮಾಡಲು ಮೊದಲು ಆಗಬೇಕಿರುವುದೇ ಊರಿನ ತರುಣರು ಭೇದ ಮರೆತು ಒಟ್ಟಾಗಬೇಕಿರುವುದು. ಭೇದ ಮರೆಯುವುದೆಂದರೆ ಅಕ್ಷರಶಃ ಜಾತಿ-ಮತ-ಪಂಥಗಳನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯಾಗುವುದು. ಚುನಾವಣೆಯ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಮತ ಹಾಕಿ ಆದರೆ ಆನಂತರ ಹಳ್ಳಿಯ ಒಳಿತಿಗಾಗಿ ಪಕ್ಷ ಭೇದ ಮರೆತು ಜೊತೆಗೂಡುವುದು. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಾವು ಯಾವ ಪಕ್ಷಕ್ಕೋಸ್ಕರ, ಯಾವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಗೋಸ್ಕರ ಕಿತ್ತಾಡುತ್ತಿರುತ್ತೇವೋ ಅವರು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಹೋಟೆಲ್ಲಿನ್ನಲಿ ಕುಳಿತು ಆನಂದದಿಂದ ಭೂರಿಭೋಜನ ಸವಿಯುತ್ತಿರುತಾರೆ! ನೆನಪಿಡಿ. ನಮ್ಮೂರಿನ ವಿಕಾಸಕ್ಕಿಂತ ನಮಗೆ ಯಾವ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಯಾವ ಪಕ್ಷವೂ ದೊಡ್ಡದಲ್ಲ ಮತ್ತು ನಮ್ಮೂರು ವಿಕಾಸಗೊಂಡರೆ ಅದರೊಳಗೆ ನಮ್ಮ ಒಳಿತೂ ಅಡಗಿದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಮರೆಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟು ಮಾನಸಿಕ ಭೂಮಿಕೆ ಸಿದ್ಧವಾದರೆ ಸ್ಮಾಟರ್್ ವಿಲೇಜ್ಗೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟಂತೆ.

2

ಹಳ್ಳಿಗಳ ಮೊದಲ ಸಮಸ್ಯೆ ಏನೆಂದು ನೀವು ಕೇಳಿದರೆ ಕೃಷಿಗೆ ಬೆಂಬಲವಿಲ್ಲದಿರೋದು ಅಂತ ಬಹುತೇಕರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಹಳ್ಳಿಗಳು ಎದುರಿಸಲಾಗದೇ ಸೋತಿರುವುದೇ ಆಂತರಿಕ ಜಗಳಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ. ಮನೆ ಮನೆಗಳೂ ಕದನದಲ್ಲಿ ನಿರತವಾಗಿವೆ. ಮನೆಯ ನಾಲ್ಕೂ ಜನ ಅಣ್ಣತಮ್ಮಂದಿರು ಆಸ್ತಿಗಾಗಿ ಕಿತ್ತಾಡಿ ಕೋಟರ್ಿನಲ್ಲಿ ಬಡಿದಾಡುತ್ತಾರೆ. ಸಿಗುವ ಹಿಡಿಯಷ್ಟು ಜಮೀನಿಗಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸುರಿದು ಕೈಸುಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬೆಪ್ಪುಗಳಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ಪಾಲಿಗೆ ಬಂದ ಅಲ್ಪ-ಸ್ವಲ್ಪ ಜಮೀನಿಗಾಗಿ ಟ್ರಾಕ್ಟರು, ಟಿಲ್ಲರುಗಳನ್ನು ಖರಿದಿ ಮಾಡಿ ಸಾಲ ತೀರಿಸಲಾಗದೇ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಾರೆ. ಆಗಲೇ ಅವರು ಎಲ್ಲ ಕೃಷಿ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಗಾಳಿಗೆ ತೂರಿ ಲಾಭ ತರುವ ಬೆಳೆಗಳತ್ತ ಮುಖಮಾಡಿ ನಿಲ್ಲೋದು. ಮೊದಲು ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ವ್ಯಾಜ್ಯ ಮುಕ್ತ ಮಾಡುವತ್ತ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಶ್ರಮಿಸಬೇಕಿದೆ. ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ಪೊಲೀಸರ ಸಂಪರ್ಕವಿಲ್ಲದ, ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳಿಂದ ದೂರವಿರುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಗಿ ಪರಿವತರ್ಿಸಬೇಕಿದೆ. ಊರ ಹಿರಿಯರು, ಗೌರವಾನ್ವಿತರು ಸೇರಿ ವ್ಯಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸುವ ಹಳ್ಳಿಯ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ರಥ ಸರಾಗವಾಗಿ ಓಡುವಂತಹ ಕಲ್ಪನೆಗಳಿಗೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಅಗತ್ಯಬಿದ್ದರೆ ಹಿರಿಯ ವಕೀಲರ ಮತ್ತು ನಿವೃತ್ತ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರ ಸಹಕಾರವನ್ನು ಪಡೆದರೂ ಖಂಡಿತ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ.

ಜಮೀನು ಚಿಕ್ಕದಾದಷ್ಟು ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡುವ ವೆಚ್ಚ ಹೊರೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಬರಿಯ ಜಮೀನಿನ ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳೂ ಹಾಗೇ. ವೆಚ್ಚ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲು ಹೆಚ್ಚು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಒಗ್ಗೂಡಿಸಬೇಕು. ಇದನ್ನು ಸಾಮೂಹಿಕ ಕೃಷಿ ಅಂತಾರೆ. ಇಡಿಯ ಊರು ನಾಲ್ಕಾರು ವಿಭಾಗಗಳಾಗಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ವಿಂಗಡಿಸಿಕೊಂಡು ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಭೂಭಾಗವನ್ನು ಕೃಷಿ ಮಾಡಲು ಕೃಷಿಕರು ನಿಶ್ಚಯಿಸದರೆ ಮನೆಗೊಂದು ಟ್ರ್ಯಾಕ್ಟರ್ನ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಬೀಳಲಾರದು. ಹಾಗೆಯೇ ಒಂದೇ ಬೆಳೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಹಾಕಿ ನಷ್ಟ ಅನುಭವಿಸುವ ಸಮಸ್ಯೆಯೂ ಇರಲಾರದು. ಬುದ್ಧವಂತಿಕೆಯಿಂದ ಕೃಷಿ ಮಾಡುವ ಪದ್ಧತಿ ಇದೇ. ವ್ಯಾಪ್ತಿ ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಬೆಳೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು, ಬಂದ ಉತ್ಪನ್ನವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿಡಲು, ಹೆಚ್ಚು ಸಾಮಥ್ರ್ಯ ಸಿದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಉತ್ಪನ್ನವನ್ನು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಮಾರಾಟ ಮಾಡುವಾಗಲೂ ಧಾವಂತಕ್ಕೆ ಬೀಳದೇ ಹೆಚ್ಚು ಚೌಕಶಿ ಮಾಡಲು ಅವಕಾಶಗಳು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ನೆನಪಿಡಿ. ಇಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಸಕರ್ಾರವಾಗಲಿ ನಾವು ಆರಿಸಿದ ನೇತಾರರಾಗಲಿ ನಮ್ಮ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬರುವ ಅಗತ್ಯ ಇಲ್ಲ. ಇದು ಹಳ್ಳಿಗರಾಗಿ ನಾವುಗಳೇ ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಮೊದಲ ನಿರ್ಣಯ.

3

ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಮಾಡಬಹುದಾದ ಕೆಲಸ ಒಂದಷ್ಟಿದೆ. ರೈತರು ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ದುಬಾರಿ ಯಂತ್ರಗಳನ್ನು ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಕೊಂಡು ಬಳಸಲಾರರು. ಹೀಗಾಗಿ ಪಂಚಾಯತ್ ಮಟ್ಟದಲ್ಲೋ ತಾಲೂಕಿನ ಹಂತದಲ್ಲೋ ರೈತರಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಯಂತ್ರಗಳನ್ನು ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಹೊಂದಿಸಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅದನ್ನು ರೈತರಿಗೆ ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಕೊಡುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಲಾಭದಾಯಕ. ಗ್ರಂಥಾಲಯ ಆದಂತೆ ಯಂತ್ರಾಲಯ ಒಂದಾದರೆ ಎಷ್ಟು ಚೆಂದ ಅಲ್ಲವೇ. ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಜನರ ಸಹಕಾರದೊಂದಿಗೆ ಮಾಡಬಹುದಾದ ಮತ್ತೊಂದು ಬಹುಮುಖ್ಯ ಕೆಲಸ ಇದೆ. ಅದು ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ವಿದ್ಯುತ್ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾವಲಂಬಿಯಾಗಿಸೋದು. ಆಯಾ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿನ ಪ್ರಮುಖ ಬೆಳೆಗಳಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಂತೆ ವಿದ್ಯುತ್ ಉತ್ಪಾದನೆಯ ಹೊಸ ಹೊಸ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಆಲೋಚಿಸಬಹುದು. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಕಬ್ಬಿನ ರಸದಿಂದ ಪಡೆದ ಎಥೆನಾಲ್ನ ಬಳಕೆ, ಭತ್ತದ ಹುಲ್ಲಿನಿಂದ ಶಕ್ತಿ ಉತ್ಪಾದನೆ, ಸಾಗರದಲೆಗಳ ಬಳಕೆ, ಕೆಲವೆಡೆ ಸೋಲಾರ್ ಪಾಕರ್್ಗಳ ನಿಮರ್ಾಣ ಹೀಗೆ ಭಿನ್ನ ಭಿನ್ನ ಮಾರ್ಗಗಳ ಮೂಲಕ ಶಕ್ತಿ ಉತ್ಪಾದನೆಯ ಸಂಶೋಧನೆ ನಡೆಸಿ ವಿದ್ಯುತ್ ಉತ್ಪಾದನಾ ಕೇಂದ್ರಗಳನ್ನು ತೆರೆಯುವಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಶ್ರಮಿಸಬೇಕಿದೆ. ನಮ್ಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಸ್ಥಳೀಯ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಕಾಲೇಜಿನೊಂದಿಗೆ ಕೈ ಜೋಡಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊಸ ಹೊಸ ಸಂಶೋಧನೆಗಳಿಗೆ ಮಾರ್ಗ ತೆರೆದುಕೊಟ್ಟರೆ ನಾವೊಂದು ಅದ್ಭುತವನ್ನೇ ಸಾಧಿಸಬಹುದು. ವರ್ಷದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅಕ್ಕ-ಪಕ್ಕದ ಕಾಲೇಜುಗಳಿಂದ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟುಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ತಂದು ಪಾಸಾಗಲೆತ್ನಿಸುವ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳು ಸುತ್ತ-ಮುತ್ತಲಿನ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿಕೊಟ್ಟು ಅಲ್ಲಿನ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ತಾಕೀತು ಮಾಡಿದರೆ ರೈತರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಅರ್ಧ ಪರಿಹಾರವಾದಂತೆ. ಹಾಗೆ ಒಂದೆರಡು ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಯೋಚಿಸಿ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಬೆಳೆದ ತರಕಾರಿಯನ್ನು ಎರಡು ದಿನ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡರೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಬೆಲೆ ದಕ್ಕುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿದೆ. ಆದರೆ, ಕೇಂದ್ರೀಕೃತ ಶೀತಲ ಘಟಕಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದ ಬೆಳೆಯನ್ನು ಕೊಂಡೊಯ್ದು ಅಲ್ಲಿ ಇಡುವುದು ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಅಸಾಧ್ಯವಾದ್ದೇ ಸರಿ. ಹಾಗೇನಾದರೂ ನಮ್ಮ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಂಶೋಧನೆ ನಡೆಸಿ ಸಂಚಾರಿ ಶೀತಲ ಘಟಕವನ್ನು ನಿಮರ್ಿಸಿಕೊಟ್ಟರೆ ರೈತನ ಮನೆ ಬಾಗಿಲಿನಲ್ಲೇ ಅದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬಹುದಲ್ಲ! ರೈತನಿಗೆ ಬೆಳೆ ಹೇಗೆ ಬೆಳೆಯಬೇಕೆಂಬ ಜ್ಞಾನ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗಿಂತಲೂ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಇದೆ. ಆದರೆ, ಬೆಳೆದದ್ದನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾರಬೇಕೆಂಬುದರಲ್ಲಿ ಆತ ಸೋಲುತ್ತಾನೆ. ಟಿ ವಿ ಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿ ಶೇರುಗಳನ್ನು ಮಾರುವ ಕೊಳ್ಳುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಂತೆಯೇ ರೈತರು ಕುಳಿತಲ್ಲಿಯೇ ಬೆಳೆದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಮಾರಾಟ ಮಾಡುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ರೂಪಿಸಿಕೊಡಲು ಇನ್ಫಾಮರ್ೇಶನ್ ಸೈನ್ಸ್ನ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳು ಒಂದಷ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡಲಾಗದೇ! ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ತಮ್ಮ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ತಾಲೂಕಿನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಕೃಷಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವ್ಯಾವ ಬೆಳೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂಬ ರಿಯಲ್ ಟೈಮ್ ಡಾಟಾ ಕೃಷಿಕನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಕುಳಿತಲ್ಲೇ ಸಿಗುವಂತೆ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಆತ ಅದರ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ತಾನೇನನ್ನು ಬೆಳೆಯಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಲಾರನೇ? ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬಳಸಿ ಮಾಡಬಹುದಾಗಿರುವ ಕೆಲಸಗಳು. ಸ್ವಲ್ಪ ಆಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿ ಬೇಕಷ್ಟೇ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಇಲ್ಲೆಲ್ಲಿಯೂ ಸಕರ್ಾರ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಅವಶ್ಯಕತೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತ ನಾಗರಿಕರು ಮತ್ತು ನಾಡಿನ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿಯುಳ್ಳವರು ಇವಿಷ್ಟನ್ನೂ ತಾವುಗಳೇ ಮಾಡಿಬಿಡಬಹುದು. ಸಕರ್ಾರ ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ಟಿನ ಸೌಕರ್ಯ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸಿಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದರೆ ಸಾಕು.

ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿನ ಕೃಷಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ನಮಗೆ ನಾವೇ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಒಂದಷ್ಟು ಚೌಕಟ್ಟಿದೆ. ಒಂದು ಹಳ್ಳಿ ಹಸಿರಿನಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿರಬೇಕು ಮತ್ತು ನೀರು ಸಹಜವಾಗಿ ಸಿಗುವಂತಿರಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೆ ಹಳ್ಳಿಗಿರಬೇಕಾದಂತಹ ಕೃಷಿ ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಹಸಿರು ವಾತಾವರಣದ ಅನುಪಾತವನ್ನು ಸದಾ ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ನಮ್ಮದ್ದೇ. ಪ್ರತಿ ಕೃಷಿ ಭೂಮಿಗೆ ಇಷ್ಟು ಮರಗಳಿರಬೇಕೆಂಬುದು ನಿಶ್ಚಯವಾದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ರೈತನೂ ಅದಕ್ಕೆ ಸ್ಪಂದಿಸಲೇಬೇಕು ಅಥವಾ ಊರಿನವರೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರಮಾಣದ ದೇವರ ಕಾಡನ್ನು ಸಂಭಾಳಿಸಲೇಬೇಕು. ನೀರಿನ ವಿಚಾರದಲ್ಲೂ ಹಾಗೆ. ಊರಿಗಿಷ್ಟು ನೀರುಳಿಸುವ ಜಲಾಗಾರವಿರಬೇಕೆಂದು ನಿಶ್ಚಿತವಾದರೆ ಆ ಅನುಪಾತವನ್ನು ನಾವು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಒಂದೋ ಊರಿನವರೆಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ಕೆರೆಯನ್ನು ಸಂಭಾಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ ಅಥವಾ ತಂತಮ್ಮ ಕೃಷಿಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಕೃಷಿ ಹೊಂಡವನ್ನು ನಿಮರ್ಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನೀರು ನಮ್ಮದೇ ಕೃಷಿಭೂಮಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಅದು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಂಪತ್ತೆಂಬುದನ್ನು ಮರೆಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಕೃಷಿ ಹೊಂಡಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಶೇಖರಿಸಿರುವ ಮಳೆಯ ನೀರಿನ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಅಧಿಕಾರ. ಭೂಗರ್ಭವನ್ನು ಕೊರೆದು ತೆಗೆದಿರುವ ನೀರೂ ಕೂಡ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಆಸ್ತಿ. ಒಂದೊಂದು ಹನಿಯನ್ನು ಬಳಸುವಾಗಲೂ ಅಪಾರವಾದ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಬೇಕು. ಯಾರೂ ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ನೀರನ್ನು ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡುವುದು ಕಾಣುತ್ತದೆಯೋ ಅಂಥವರಿಗೆ  ದಂಡ ಹೇರುವ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ಊರಿನವರೇ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದರೂ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ.

ಸಕರ್ಾರಗಳು ಮಾಡಬೇಕಾದ ಒಂದೆರಡು ಕೆಲಸಗಳಿವೆ. ಮೊದಲನೆಯದು, ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೃಷಿ ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಸಕರ್ಾರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಡಬೇಕು. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಉದ್ಯಮಿ ದೂರದ ಬಳ್ಳಾರಿಯ ಭತ್ತದ ಗದ್ದೆಗಳಲ್ಲೋ ಕರಾವಳಿಯ ತೆಂಗಿನ ತೋಟಗಳಲ್ಲೋ ಕೊಳ್ಳೇಗಾಲದ ಕಬ್ಬಿನ ಗದ್ದೆಗಳಲ್ಲೋ ತಾನು ಮೈಮರೆಯುವಂತಹ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಡಬೇಕು. ಭಾರತದ ಪವಿತ್ರ ಮಣ್ಣಿನ ಅನುಭೂತಿಯನ್ನು ಜಗತ್ತಿನ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಯ ಜನ ಪಡೆಯುವಂತಹ ಪ್ರೇರಣೆಯನ್ನು ತುಂಬಬೇಕು.

4

ಅನೇಕ ಪಟ್ಟಣಗಳು ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟೂ ಶೋಷಣೆಗೈಯ್ಯುತ್ತಿವೆ. ಪ್ರತಿಕ್ಷಣವೂ ಉಸಿರುಗಟ್ಟುವಷ್ಟು ಕಾರ್ಬನ್ನನ್ನು ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿ ಬದುಕನ್ನು ದುರ್ಭರಗೊಳಿಸಿವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪಟ್ಟಣವೂ ತಾನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ವಿಷಾನಿಲಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಅದನ್ನು ಸ್ಥಿರೀಕರಿಸಬಲ್ಲ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ಧನಸಹಾಯದ ಮೂಲಕ ಜೊತೆಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವ ಕಾನೂನನ್ನು ತರಬೇಕಾಗಿದೆ. ಇದೊಂದು ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಆಂತರಿಕವಾದ ಕಾರ್ಬನ್ ಟ್ರೇಡಿಂಗ್. ಹಳ್ಳಿಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಕಾಡು ಬೆಳೆಸಿದಷ್ಟೂ ಪಟ್ಟಣಿಗರು ತಮ್ಮ ತೆರಿಗೆಯ ಹಣದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಪಾಲುಕೊಡಬೇಕಾದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇದು. ಈ ಪ್ರಯೋಗಗಳಿಂದ ಮುಂದಿನ ನಾಲ್ಕೈದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಕನರ್ಾಟಕವನ್ನು ಹಸಿರು ರಾಜ್ಯವನ್ನಾಗಿಸಿ ರೈತ ಎದುರಿಸುವ ಹಲವು ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಂದ ಆತನನ್ನು ಮುಕ್ತ ಗೊಳಿಸಬಹುದು. ಸ್ಮಾಟರ್್ ವಿಲೇಜ್ನ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕನಸುಗಳಲ್ಲಿ ಇದೊಂದು. ಹಾಗಂತ ಇಲ್ಲಿಗೇ ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಹಳ್ಳಿಗಳು ಆದರ್ಶವಾಗಬೇಕೆಂದರೆ ಬರಿ ಕೃಷಿಯಲ್ಲ, ಶಿಕ್ಷಣ, ಆರೋಗ್ಯ, ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ ಇವುಗಳು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಕಾಣಬೇಕು. ಅವೆಲ್ಲವುಗಳತ್ತ ನಮ್ಮ ಚಿತ್ತ ಹರಿಯಲು ನಾವು ಸಿದ್ಧರಾಗಬೇಕಿದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಕನಸು ಕಾಣೋದು, ಅದನ್ನು ನನಸು ಮಾಡಲೆಂದೇ ಹೆಣಗಾಡೋದು. ಬನ್ನಿ, ಹೊಸ ಕನರ್ಾಟಕವನ್ನು ನಿಮರ್ಿಸೋಣ.

 

 

 

 

 

ಸರ್ಟಿಫಿಕೇಟುಗಳ ಗೊಡವೆಯಿಲ್ಲದ ಶಿಕ್ಷಣ ಯಾವಾಗ?

ಸರ್ಟಿಫಿಕೇಟುಗಳ ಗೊಡವೆಯಿಲ್ಲದ ಶಿಕ್ಷಣ ಯಾವಾಗ?

ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನ್ಯೂನತೆಗಳೇನು ಎಂದು ಅನೇಕರು ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯದೇ ಅಂಕಪಟ್ಟಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ. ಹೆಚ್ಚು ಅಂಕ ಪಡೆದವನು ಹೆಚ್ಚು ಬುದ್ಧಿವಂತ ಎಂದು ವಗರ್ೀಕರಿಸುವುದೇ ತಪ್ಪು. ಹೆಚ್ಚು ಅಂಕ ಪಡೆದವ ಈ ನಾಲ್ಕಾರು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಸಬಲ್ಲವನಷ್ಟೇ. ಆತ ಆಟದಲ್ಲಿ, ಇತರೆ ಕಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರೆಯವರಿಗಿಂತ ದಡ್ಡನಿರಬಹುದು. ಇದನ್ನು ಹೇಗೆ ತಳ್ಳಿ ಹಾಕುವಿರಿ?

facebook_1516586472029ಸಕರ್ಾರದ ಹೊಸ ಪಿಂಚಣಿ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಫ್ರೀಡಂ ಪಾಕರ್ಿನ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಸಕರ್ಾರಿ ನೌಕರರು ಸೇರಿದ್ದರು. ನೌಕರರಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕಾದ ಪಿಂಚಣಿ ಹಣವನ್ನು ತಡೆದು ಅದನ್ನು ಮ್ಯೂಚ್ಯುವಲ್ ಫಂಡ್ಗಳಲ್ಲಿ, ಷೇರು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೂಡುವ ಬಲು ಕೆಟ್ಟ ಆಲೋಚನೆಯ ಭಾಗ ಈ ಹೊಸ ಪಿಂಚಣಿ ಯೋಜನೆ. ಯಾರಿಗೆ ಶೇರು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಅಭಿಮಾನ, ಪ್ರೀತಿ, ವಿಶ್ವಾಸವಿದೆಯೋ ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ಇದು ಬಲು ಆನಂದದಾಯಕ ಯೋಜನೆ. ಆದರೆ ಈ ದೇಶದ ತೊಂಭತ್ತೊಂಭತ್ತು ಪ್ರತಿಶತ ಜನರಿಗೆ ಈ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಜೂಜಾಟಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನವಲ್ಲ. ಇವರುಗಳು ಇದನ್ನು ಒಪ್ಪುವುದಿರಲಿ; ಯೋಚಿಸುವುದೂ ಕಷ್ಟ. ಬಹುಶಃ ಶೇರು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ರುಚಿ ತೋರಿಸುವ ಸಕರ್ಾರಗಳ ಪ್ರಯತ್ನವಿದ್ದರೂ ಇರಬಹುದು. ಈ ಬಗೆಯ ತಲೆಕೆಟ್ಟ ಐಡಿಯಾ ಸಕರ್ಾರಕ್ಕೆ ಬರೋದಾದ್ರೂ ಎಲ್ಲಿಂದ ಅಂತ ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಯೋಚಿಸಿದ್ದೀರಾ? ಮೂಲವನ್ನು ಕೆದಕಿದ್ದೀರಾ? ಇವೆಲ್ಲ ನಮಗೆ ಸಾಲ ಕೊಟ್ಟ ದೇಶಗಳ ಆಗ್ರಹ ಮತ್ತು ಐಡಿಯಾಗಳಷ್ಟೇ. ನಾವು ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಕ್ಯಾಪಿಟಲ್ ಖಚರ್ುಗಳನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವುದು ಸಾಲದಲ್ಲಿಯೇ. ರಾಜ್ಯದ ರಸ್ತೆಗಳು, ಅಣೇಕಟ್ಟುಗಳು, ಹೊಸ ಕಾಲೇಜು ನಿಮರ್ಾಣ, ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳನ್ನು ಮೇಲ್ದಜರ್ೆಗೇರಿಸುವುದು ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸಾಲದ ಹಣದಲ್ಲಿಯೇ ನಡೆಯುವಂಥದ್ದು. ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹವಾದ ತೆರಿಗೆ ಹಣವನ್ನು ಸಂಬಳ ಕೊಡುವುದಕ್ಕೆ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಉಳಿದದ್ದನ್ನು ಅನ್ನಭಾಗ್ಯ, ಶಾದಿಭಾಗ್ಯ, ಇಂದಿರಾ ಕ್ಯಾಂಟೀನುಗಳಿಗೆಂದು ಖಚರ್ು ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಉಚಿತವಾದ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡಲೆಂದು ನೌಕರರ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಹೊಡೆಯಲೂ ಹಿಂಜರಿಯಲಾರೆವು ನಾವು. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಈ ಹೋರಾಟ ಬರಿಯ ಹಳೆಯ ಪಿಂಚಣಿ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಜಾರಿಗೊಳಿಸಲೆಂದು ಅಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಜನರ ಬಯಕೆಯೇ ಇಲ್ಲದೇ ಅನವಶ್ಯಕವಾಗಿ ಭಾಗ್ಯಗಳನ್ನು ಕರುಣಿಸುವ ಪ್ರಭುತ್ವದ ಧಾಷ್ಟ್ರ್ಯದ ವಿರುದ್ಧ ಆಗಬೇಕು. ಪ್ರಧಾನಿಯೋ, ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯೋ ಮನಸೋ ಇಚ್ಛೆ ಜನರ ಹಣವನ್ನು ಖಚರ್ು ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಕಡಿವಾಣ ಹಾಕಲಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ಹೊಸ ಪಿಂಚಣಿ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ತಡೆ ಹಿಡಿಯುವುದು ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಅಸಾಧ್ಯ.

ಕಾಡುವ ಸಮಸ್ಯೆ ಅದೊಂದೇ ಅಲ್ಲ. ಈ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದು ಸಕರ್ಾರಿ ಶಿಕ್ಷಕರೇ. ಅದಾಗಲೇ ಸಕರ್ಾರಿ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ದಾಸೋಹ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿಸಿದೆ ಸಕರ್ಾರ. ಸೈಕಲ್ ವಿತರಣೆಯ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿನ ಸಕರ್ಾರ ಸೈಕಲ್ ಶಾಪ್ ಆಗಿಸಿತ್ತು. ಚುನಾವಣೆ ಬಂದರೆ ಶಿಕ್ಷಕರು ಬೇಕು, ಜನಗಣತಿಯ ಹೊತ್ತಲ್ಲೂ ಅವರು ಬೇಕು. ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದರ ಲೆಕ್ಕ ಬರೆದಿಟ್ಟು ಮೇಲಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸುವ ಗುಮಾಸ್ತನ ಕೆಲಸ ಅವರದ್ದು. ನನ್ನ ಅಂದಾಜಿನ ಪ್ರಕಾರ ಈ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಪೊಲೀಸರ ನಂತರ ಹೆಚ್ಚು ಶೋಷಣೆಗೊಳಗಾದವರು ಶಿಕ್ಷಕರೇ. ಸಮಾಜದಿಂದ ಬೈಗುಳಗಳನ್ನು ಕೇಳುವಲ್ಲಿಯೂ ಇವೆರಡೂ ವೃತ್ತಿ ಬಾಂಧವರೇ ಮುಂದು. ಈಗ ಸಮಾಜದ ಬೈಗುಳಗಳಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೇ ಸಕರ್ಾರ ಪಿಂಚಣಿಯಲ್ಲೂ ಕೈಯ್ಯಾಡಿಸುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ದುರಂತವೇ ಸರಿ.

2

ಶಿಕ್ಷಣದ ಅತ್ಯಂತ ಸದೃಢ ಸ್ತಂಭವೇ ಶಿಕ್ಷಕ. ಆದರೆ ಅವನನ್ನು ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡುವುದೊಂದಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟು ಮತ್ತೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣವೆನ್ನುವುದು ‘ಪಾಠ ಮಾಡುವುದು’ ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದ ಬಹಳ ದೂರ ಬಂದಿದೆ. ಪಶ್ಚಿಮದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಹೊಸ ಹೊಸ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಸದಾ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿರುತ್ತವೆ. ಸರಿ ಎಂದು ಅಧ್ಯಯನಗಳು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೇ ಪ್ರಯೋಗಕ್ಕೆ ಒಳಪಡಿಸಿ ಫಲಿತಾಂಶ ಪಡೆಯುತ್ತವೆ. ನಾವಾದರೋ ಬದಲಾವಣೆಯಾಗಲು ಬಿಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ತಾತನ ಕಾಲದ್ದು ಒಂದಿನಿತೂ ಬದಲಾಗದಂತೆ ಉಳಿಯುವಂತೆ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ನಮ್ಮದು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾದ ಪ್ರಯತ್ನ. ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಚೀನ ಗುರುಕುಲ ಶೈಲಿಯ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಮೆಕಾಲೆ ಬದಲಾಯಿಸಲೆಂದು ನಿಂತಾಗ ನಾವು ಸುಮ್ಮನೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡವರಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿದ್ದೆವು, ಧಿಕ್ಕರಿಸಿದ್ದೆವು. ಬ್ರಿಟೀಷರು ಬಗೆ ಬಗೆಯ ಪ್ರಚಾರದ ತಂತ್ರಗಳನ್ನು ಬಳಸಿದರು. ಓದಿದವರಿಗೆ ಗುಮಾಸ್ತರ ಉದ್ಯೋಗ ಕೊಟ್ಟು ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಬಾಬುಗಳನ್ನಾಗಿ ರೂಪಿಸಿದರು. ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಕಲಿತವರು ಇತರೆಲ್ಲರಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ನಾಗರಿಕರೆಂದು ನಂಬಿಸಿದರು. ಅನೇಕ ದಶಕಗಳ ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಪ್ರಯೋಗದ ನಂತರ ಕೊನೆಗೂ ಭಾರತೀಯ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಪಶ್ಚಿಮದ ಶಿಕ್ಷಣದಿಂದ ಬದಲಾಯಿಸಿಯೇ ಬಿಟ್ಟರು.

ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಭಾರತೀಯ ಸಮಾಜ ಬರುಬರುತ್ತ ಅದನ್ನು ರಕ್ತಗತವಾಗಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಡ್ತು. ಗುಮಾಸ್ತರಾಗಲು ಬೇಕಾದ ಶಿಕ್ಷಣ ಇನ್ನೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ದಾಸ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರೇರಣೆ ಕೊಡುವ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ನಾವು ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸಿದ್ಧರಾಗಿಬಿಟ್ಟೆವು. ಆಮೇಲ್ನೋಡಿ ನಾವೇ ಆಂಗ್ಲ ಮಾಧ್ಯಮದ ಶಾಲೆಗೆ ಕಳಿಸುವುದು ಗೌರವವೆಂದು ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡಿದೆವು. ಅಕ್ಷರ ಕಲಿಯುವುದೇ ಸಾಧನೆ ಎಂದೆವು. ಮಕ್ಕಳು ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಅಂಕ ಗಳಿಸಿದರೆ ಅವರನ್ನು ಬುದ್ಧಿವಂತರೆಂದು ಗೌರವಿಸುವ ರೂಢಿ ತಂದೆವು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಪೂರ್ಣ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿತು.

ಅಚ್ಚರಿ ಏನು ಗೊತ್ತೇ? ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದೆ ಎನ್ನುವುದು ಹೊಸದಾಗಿ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿರುವ ಮಾತಲ್ಲ. ಇದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರುವ ಸಂಗತಿ. ಆದರೆ ಇದನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾ? ಖಂಡಿತ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ನಾವು ಪಟ್ಟಾಗಿ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತೇವಲ್ಲ! ಮೆಕಾಲೆ ತರುವ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ನಾವು ಹೇಗೆ ತಡೆಯಾಗಿದ್ದೇವೋ ಅಷ್ಟೇ ಹೊಸ ಪರಿವರ್ತನೆಗೂ ಅಡ್ಡಲಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದೇವೆ. ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಮಗ ಬುದ್ಧಿವಂತನಾಗಬೇಕೆಂದರೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಂಕ ಗಳಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದಷ್ಟೇ ತಲೆಯಲ್ಲಿ. ಶಾಲೆ ನಡೆಸುವವರಿಗೆ ನೂರಕ್ಕೆ ನೂರು ಜನರೂ ಪಾಸಾಗಿದ್ದಾರೆಂದು ಘೋಷಿಸುವ ಧಾವಂತ. ಈ ಎಲ್ಲಾ ಗಡಿಬಿಡಿಗಳಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿ ಮತ್ತು ಅವನ ಅಂತರಂಗದ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವನ್ನು ನಾವು ಮರೆತೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಅವನ ತಲೆಗೆ ತುರುಕುವುದನ್ನು ಶಿಕ್ಷಣವೆನ್ನುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಓದು ಮುಗಿದ ಕೂಡಲೇ ಕಾಲೇಜುಗಳು ಕೊಟ್ಟ ಅಂಕ ಪಟ್ಟಿಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಅವನಿಗೆ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿಬಿಡಬೇಕೆಂಬ ಆತುರವೂ ನಮಗಿದೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಕಾಲೇಜಿನ ಮುಖ್ಯ ಉದ್ದೇಶ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳಲ್ಲಿನ ಎಷ್ಟು ಕೌಶಲ್ಯವನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದೆವೆಂದಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ಎಷ್ಟು ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳಿಗೆ ಉದ್ಯೋಗ ಕೊಡಿಸಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದೇ ಆಗಿದೆ.

3

ಇವೆಲ್ಲದರ ಪರಿಣಾಮವೇನು ಗೊತ್ತೇ? ಭಾರತೀಯ ಶಿಕ್ಷಣದ ಗುಣಮಟ್ಟ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಕಳಪೆ ಮಟ್ಟದ್ದೆಂದು ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. 2014 ರಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ರ್ಯಾಂಕಿಂಗ್ ಅಂತರಾಷ್ಟ್ಟರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ 93 ನೇ ಅಂಕಕ್ಕೆ ಕುಸಿದಿತ್ತು. ಇಲ್ಲಿನ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿನ ಹುದುಗಿ ಹೋಗಿರುವ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರವನ್ನು ಪ್ರಪಂಚ ಅತ್ಯಂತ ಕೆಟ್ಟದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತದೆ. ಶಿಕ್ಷಣವೆನ್ನುವುದು ಇಲ್ಲೊಂದು ಉದ್ಯಮವಾಗಿದೆಯಲ್ಲ ಈ ಕುರಿತಂತೆಯೂ ತಿಳಿದವರು ಬೇಸರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಜಗತ್ತಿನ ಹತ್ತಾರು ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಂದ ಭಾರತದೆಡೆಗೆ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಜನರ ಬಗೆಗಿನ ಮಾತುಗಳೆಲ್ಲ ಈಗ ಕಥೆಗಳಷ್ಟೇ. ಉಲ್ಟಾ ಭಾರತೀಯರೇ ಜಗತ್ತಿನ ಮೂಲೆಮೂಲೆಗೂ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆಂದು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಾವು ನಮ್ಮವರನ್ನು ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನಾಗಿ ಇತರ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೆ ಕಳಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಈಗ ನಾವೇ ಅತಿಥಿ ಉಪನ್ಯಾಸಕರಾಗಿ ಬೇರೆಯ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಂದ ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. 2012 ರ ಅಂಕಿ ಅಂಶಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಭಾರತದಿಂದ ಅಮೇರಿಕಾಕ್ಕೆ ಸುಮಾರು ಒಂದು ಲಕ್ಷದಷ್ಟು ಜನ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆಂದು ಹೋಗಿದ್ದರು. ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ, ನ್ಯೂಜéಿಲ್ಯಾಂಡ್ಗಳಿಗೂ ಸರಾಸರಿ 15 ಸಾವಿರದಷ್ಟು ಜನ. ಕೊನೆಗೆ ಚೀನಾಕ್ಕೂ ಹತ್ತು ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಮಿಕ್ಕಿದಷ್ಟು ಜನ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆಂದು ಧಾವಿಸಿದ್ದರು. ಈ ಸಂಖ್ಯೆ ವರ್ಷದಿಂದ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಮರೆಯದಿರಿ.

ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನ್ಯೂನತೆಗಳೇನು ಎಂದು ಅನೇಕರು ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯದೇ ಅಂಕಪಟ್ಟಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ. ಹೆಚ್ಚು ಅಂಕ ಪಡೆದವನು ಹೆಚ್ಚು ಬುದ್ಧಿವಂತ ಎಂದು ವಗರ್ೀಕರಿಸುವುದೇ ತಪ್ಪು. ಹೆಚ್ಚು ಅಂಕ ಪಡೆದವ ಈ ನಾಲ್ಕಾರು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಸಬಲ್ಲವನಷ್ಟೇ. ಆತ ಆಟದಲ್ಲಿ, ಇತರೆ ಕಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರೆಯವರಿಗಿಂತ ದಡ್ಡನಿರಬಹುದು. ಇದನ್ನು ಹೇಗೆ ತಳ್ಳಿ ಹಾಕುವಿರಿ? ತೆಂಡೂಲ್ಕರ್ ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಫೇಲು. ಆದರೆ ಆತನ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಮೇಷ್ಟರಿಂದ ಶಭಾಸ್ ಎನಿಸಿಕೊಂಡ ಮುಂದಿನ ಬೆಂಚಿನ ಹುಡುಗರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಹಣ, ಕೀತರ್ಿ ಗಳಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಆತ ಕ್ರಿಕೆಟ್ನ ದೇವರೇ ಆಗಿಬಿಟ್ಟ. ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೆ ಮೌಲ್ಯವೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ! ಇನ್ನು ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ವಾಷರ್ಿಕ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಂತೂ ಅತ್ಯುಗ್ರ. ಒಂದಿಡೀ ವರ್ಷ ಸಮರ್ಥವಾಗಿದ್ದು, ಕೊನೆಯ ಮೂರು ಗಂಟೆಯಲ್ಲಿ ಕಕ್ಕಾಬಿಕ್ಕಿಯಾದವ ಉಪಯೋಗಕ್ಕಿಲ್ಲದವನಷ್ಟೇ! ಹೇಗಿದು ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ.

ಈ ಅಂಕಪಟ್ಟಿಯ ಗಲಾಟೆಯಿಂದಾಗಿಯೇ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕೌಶಲ್ಯದ ನಷ್ಟವಾಗಿರೋದು. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬೆಳಗಾವಿಯಲ್ಲಿ ನೇಕಾರ ಕುಟುಂಬದ ನಾಲ್ಕಾರು ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರು. ಅವರ ಮೊಗದಲ್ಲಿ ಅಪಾರವಾದ ಉತ್ಸಾಹವಿತ್ತು. ನೇಕಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಎಂತಹ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ನಿಭಾಯಿಸಬಲ್ಲೆವೆಂಬ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಚಿಮ್ಮುತ್ತಿತ್ತು. ಸುಮ್ಮನಿರಲಾಗದೇ ನೀವೇಕೆ ಆಧುನಿಕ ಫ್ಯಾಷನ್ ಡಿಸೈನಿಂಗ್ ಕಲಿತು ನೇಕಾರಿಕೆಗೆ ಜಾಗತಿಕ ತಂತ್ರಗಳ ಸ್ಪರ್ಶ ಕೊಡಬಾರದು ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. ಅಷ್ಟೂ ಹೊತ್ತು ಸಂತಸದಿಂದ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ ತಾಯಂದಿರು ಮ್ಲಾನ ವದನರಾದರು. ನಾವು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಿ ಕಲಿತವರಲ್ಲ; ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಸಟರ್ಿಫಿಕೇಟುಗಳಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ನಮಗೆ ಯಾರೂ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದುಬಿಟ್ಟರು. ನಿಜಕ್ಕೂ ಎದೆಗೆ ತಿವಿದಂತಹ ಅನುಭವವಿದು. ಕೌಶಲವಿದೆ ಆದರೆ ಅದನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಶಾಲಾ ಸಟರ್ಿಫಿಕೇಟುಗಳೇ ಅಡ್ಡ. ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಹೇಳಿ. ಕೌಶಲವೆಂದರೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದವರ ತಲೆಗೆ ಹೊಸದೇನೋ ತುಂಬುವುದಲ್ಲ. ಅದಾಗಲೇ ಅಡಗಿರುವ ಕೌಶಲ್ಯಕ್ಕೆ ಹೊಸ ತಂತ್ರವನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಆಧುನಿಕ ಯುಗಕ್ಕೆ ಹೊಂದುವಂತೆ ರೂಪಿಸುವಂತಹ ಪ್ರಯತ್ನ. ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸುವಾಗಲೇ ನನಗನಿಸೋದು, ಬೆಳಗಾವಿ-ಬಾಗಲಕೋಟೆಗಳಿಗೆ ಹೊಂದುವಂತ ಬನಹಟ್ಟಿ-ರಬಕವಿ-ಮಹಾಲಿಂಗಪುರಗಳಲ್ಲೋ ನಾವೊಂದು ಫ್ಯಾಷನ್ ಡಿಸೈನಿಂಗ್ ಕಾಲೇಜು ತೆರೆದು ನೇಕಾರರ ಹೊಸ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಆಧುನಿಕ ಸ್ಪರ್ಶ ಕೊಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ನಾವು ಜಗತ್ತಿನ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯನ್ನು ಮುಟ್ಟುವುದು ಕಷ್ಟವಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಅಥಣಿಯಲ್ಲಿ ಚರ್ಮ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳು ಸಾಕಷ್ಟು ಚುರುಕಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಇಂತಹವರಿಗಾಗಿ ಉಪಯೋಗವಾಗುವಂತೆ ನಾವೇಕೆ ಒಂದು ವಿದ್ಯಾಲಯವನ್ನು ತೆರೆಯಬಾರದು ಹೇಳಿ. ಕಿನ್ನಾಳ-ಚೆನ್ನಪಟ್ಟಣದ ಬೊಂಬೆ ಕಾಮರ್ಿಕರಿಗೆ ಆಧುನಿಕ ಸ್ಪರ್ಶ ನೀಡುವಂತಹ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡಬಾರದೇ ಹೇಳಿ. ಆದರೆ ಒಂದನ್ನಂತೂ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಡಬೇಕು. ಹೀಗೆ ತೆರೆದ ವಿಶೇಷ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಆರಂಭದಿಂದ ಕಲಿಸುವ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಕಾಲೇಜಿನ ಪದ್ಧತಿ ಅನುಸರಿಸಬಾರದು. ಬದಲಿಗೆ ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಅಂಶದಿಂದ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಕಲಿಸಬೇಕು. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಆಧುನಿಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಪರಿಚಯವಿರಬೇಕು. ಅದರೊಟ್ಟಿಗೆ ಈ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆಯಲು ಆಯಾ ವಿದ್ಯೆಯ ಅನುಭವವೇ ಮಾಪಕವಾಗಬೇಕೇ ಹೊರತು ಅಧ್ಯಯನದ ಸಟರ್ಿಫಿಕೇಟುಗಳಲ್ಲ!

4

ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿನ ದೋಷ ಇದೇ. ನಮ್ಮ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಶ್ರೇಣಿಯ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ನಾವು ಪ್ರಸ್ತುತ ಪಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಕಳಪೆ ದಜರ್ೆಯ ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಹಳೆ ಹಪ್ಪಟ್ಟು ಪಠ್ಯಕ್ರಮ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತೇವೆ. ಮತ್ತು ಆಯಾ ಕಾಲೇಜುಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕಂತಹ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ವಾತಾವರಣವೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ದೋಷಗಳಿದ್ದಾಗ ಅನ್ಯ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಜನ ಇಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯೆ ಪಡೆಯಲು ಬರುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ ಯೋಚಿಸಿ. ನಾವೀಗ ಹೊಸದಾಗಿ ಆಲೋಚಿಸಬೇಕಿದೆ. ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲಾ ಶಿಕ್ಷಣದಿಂದ ಹಿಡಿದು ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣದವರೆಗೆ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಮನಸು ಮಾಡಬೇಕಿದೆ. ಅನ್ನ ಭಾಗ್ಯದ ಅಕ್ಕಿ ಕೊಟ್ಟು ‘ಉಣ್ಣು’ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ಅಕ್ಕಿಯನ್ನು ತಾನೇ ದುಡಿದುಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವನ್ನು ತುಂಬುವ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡಬೇಕಿದೆ. ಹಾಗಂತ ಇದ್ಯಾವುದೂ ಸುಲಭವಲ್ಲ. ಒಂದೆಡೆ ನಾವು ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನು ಹರಿತಗೊಳಿಸಬೇಕು ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಪೋಷಕರನ್ನು ವಿಶಾಲವಾಗಿಸಬೇಕು. ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ತುಕ್ಕು ಹಿಡಿದ ಆಳುವವರ ತಲೆಯನ್ನು ಒಂದಷ್ಟು ಉಪ್ಪಿನ ಕಾಗದದಿಂದ ಉಜ್ಜಬೇಕು. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಸೈನಿಕರನ್ನೇ ಅತ್ಯಾಚಾರಿಗಳು ಎಂದವರೆಲ್ಲ ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕ ಸಮಿತಿಯ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಜನರಿಗೆ ಕುಳಿತಲ್ಲೇ ಊಟ ಪೂರೈಸಿ , ವಿದ್ಯೆಯೂ ಬೇಡ, ಕೌಶಲವೂ ಬೇಡ ಎನ್ನುವಂತಹ ಯೋಜನೆಗಳು ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಕಳೆದ ಒಂದು ದಶಕದಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದ ಬದಲಾವಣೆಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ವಿಶೇಷ ಸಂಶೋಧನೆಗಳು ನಡೆದೇ ಇಲ್ಲವೆಂದರೆ ನೀವು ನಂಬಲೇಬೇಕು.

ಕನರ್ಾಟಕ ಶೈಕ್ಚಣಿಕವಾಗಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಸಂಕಟದಲ್ಲಿದೆ. ಬದಲಾವಣೆ ಖಂಡಿತ ಬೇಕಿದೆ.

ವಿವೇಕ ಕುಂಭದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕನಸಿನ ಕನರ್ಾಟಕ!

ವಿವೇಕ ಕುಂಭದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕನಸಿನ ಕನರ್ಾಟಕ!

ಸಾವಿರಾರು ವಿವೇಕಾನಂದರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದ ಕೆಲವೇ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರು ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು ಐದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡಲಾಗದ್ದನ್ನು ಮಾಡಿ ತೋರಿಸಿಬಿಟ್ಟರು. ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಯವರಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ವಿವೇಕಾನಂದ ರೂಪಧಾರಿಗಳನ್ನು ನಿಮರ್ಿಸುವ ಸಂಕಲ್ಪ ಹೊತ್ತ ಸಂತ ಮನಸು ಮಾಡಿದರೆ ಜನ ಜೀವನವನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸಬಲ್ಲ ಅಂತ!

ಈ ಜನವರಿ ಹನ್ನೆರಡು ನಾಡಿನ ಪಾಲಿಗೆ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ದಿನವೇ ಸರಿ. ಚುನಾವಣೆ ಬಂದೊಡನೆ ತಮ್ಮ ತಾವು ಪದೇ ಪದೇ ಹಿಂದೂ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿರುವ ರಾಜ್ಯದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಜಯಂತಿಯನ್ನು ಟ್ಟಿಟರ್ನಲ್ಲಿ ಶುಭಾಶಯವನ್ನಷ್ಟೇ ಕೋರಲು ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಕೊನೆಯ ಪಕ್ಷ ಅದನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಯುವದಿನವಾಗಿ ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆಂಬುದೂ ಅವರು ಮರೆತಿದ್ದಾರೆನಿಸುವಂತಿತ್ತು. ಒಂದಂತೂ ಸತ್ಯ. ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನ ಮೇಲೆ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಅಸಡ್ಡೆ ಮೂಡಬೇಕೆಂದರೆ ಸಕರ್ಾರ ಅವನ ಜಯಂತಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದರೆ ಸಾಕು. ಅದರಲ್ಲೂ ಬರಿಯ ಮತ ರಾಜಕಾರಣ ಮಾಡುವವರು ಇದರ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೊತ್ತರಂತೂ ಕಥೆ ಮುಗಿದಂತೆಯೇ! ಟಿಪ್ಪೂ ಕನ್ನಡದ ಗೌರವದ ಸಂಕೇತವಾಗಿ ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಜನರ ನಡುವೆ ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದ. ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಮುಸ್ಲೀಂ ಮತಗಳ ಸೆಳೆಯಲು ಟಿಪ್ಪೂ ಜಯಂತಿ ಶುರು ಮಾಡಿದರು ನೋಡಿ ಈಗಾತ ಮುಸಲ್ಮಾನರ ನಾಯಕನಾಗಿ ಬಿಂಬಿತವಾಗತೊಡಗಿದ. ಆತನ ವಿರೋಧಕ್ಕೆಂದೇ ಒಂದಷ್ಟು ಜನ ಸಿದ್ಧವಾದರು. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಆತನನ್ನು ಹೊತ್ತು ಮೆರೆಸುವವರೂ ಆಚರಣೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆಂದರೆ ಟಿಪ್ಪೂ ಕಥೆ ಮುಗಿಸಿಬಿಟ್ಟಂತೆ!! ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ತಾವು ಜಯಂತಿ ಆಚರಿಸದೇ ವಿವೇಕಾನಂದರನ್ನು ಕನ್ನಡಿಗರ ನಡುವೆ ಜೀವಂತವಾಗಿರಿಸಲು ಸಹಕರಿಸಿದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳಿಗೆ ಹೇಗೆ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳುವುದೋ ತಿಳಿಯದಾಗಿದೆ. ಈಗಂತೂ ಜಯಂತಿಯ ಆಚರಣೆಗಳು ರಜೆ ನೀಡುವುದಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿವೆ. ಯಾವುದಾದರೂ ಜಾತಿಯ ಸಂಘಟನೆಗಳು ತಮ್ಮ ನಾಯಕರ ಜಯಂತಿ ಆಚರಣೆಗೆ ಸಕರ್ಾರೀ ರೂಪ ಬಯಸುವುದಾದರೆ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಅವರ ವಿಚಾರಧಾರೆ ಚಚರ್ಿಸಬೇಕೆಂದೋ ಅಥವಾ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಹೆಚ್ಚು ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕೆಂದೋ ಆಗ್ರಹ ಮಾಡಬೇಕೇ ಹೊರತು ರಜೆ ಕೊಡಿರೆಂದು ಅಲ್ಲ. ಕನಸಿನ ಕನರ್ಾಟಕದ ಮೊದಲ ನಿರ್ಣಯ ಇದೇ ಆಗಿರಬೇಕೆಂದು ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ.

FB_IMG_1515977978607

ಒಂದೆಡೆ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ವಿವೇಕಾನಂದರ ಜಯಂತಿಯನ್ನು ಅಸಡ್ಡೆಯಿಂದ ಕಂಡು ನಾಡಿನ ತರುಣರಿಗೆ ಅವಮಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಅತ್ತ ಬೆಳಗಾವಿಯ ಮುಗಳಖೋಡದಲ್ಲಿ, ಪರಮ ಪೂಜ್ಯ ಮುರುಘರಾಜೇಂದ್ರ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ತರುಣರನ್ನು ವಿವೇಕಾನಂದರ ರೂಪಧಾರಿಗಳಾಗಿಸುವ ಸಂಕಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿದ್ದರು. ನೆನಪಿಡಿ, ಹತ್ತು ಸಾವಿರ! ಮೊದಲಿಗೆ ಅಷ್ಟು ಜನರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಬೇಕು, ಅವರನ್ನು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದತ್ತ ಭಿನ್ನ ಭಿನ್ನ ಗಾಡಿಗಳಲ್ಲಿ ತರಬೇಕು, ಅವರಿಗಾಗಿ ಬಟ್ಟೆ ತರಬೇಕು, ಅದನ್ನು ತೊಡಿಸಬೇಕು. ವಿವೇಕಾನಂದರಂತೆ ಪೇಟ ತೊಡಿಸಬೇಕು, ಅವರಿಗೆ ಕುಳಿತಲ್ಲೇ ನೀರು, ಊಟ ತಲುಪಿಸಬೇಕು. ಓಹ್ ಎಲ್ಲವೂ ಸಾಹಸವೇ. ಆದರೆ ತೊಟ್ಟ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಬಿಡದೇ ಸಾಧಿಸುವ ದಾಖಲೆಯಿರುವ ಮುಗಳಖೋಡ ಮಠ ಇದನ್ನು ಲೀಲಾಜಾಲವಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸಲು ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲ ಸಿದ್ಧತೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಮೀಟರ್ ಬಟ್ಟೆಗೆ ಹೇಳಿಯಾಯ್ತು. ಪೇಟ ಕಟ್ಟುವವರಿಗಾಗಿ ಹುಡುಕಾಟ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಅತ್ತ ಶಾಲಾ ಕಾಲೇಜುಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಂದಾಯಿಸುವ ಕೆಲಸವೂ ಭರದಿಂದ ಸಾಗಿತು. ನೋಂದಣಿ ಎಂದರೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಹೆಸರು ಬರಕೊಂಡು ಬಂದು ಬಿಡುವುದಲ್ಲ; ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳ ಸಹಮತಿ ಪತ್ರ ಪಡೆದು ಅವರ ಹೆಸರು, ಮೊಬೈಲ್ ಸಂಖ್ಯೆ ಮತ್ತು ಭಾವಚಿತ್ರಗಳನ್ನೊಳಗೊಂಡ ಪತ್ರಕ ತಯಾರು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಅದನ್ನು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ಗೆ ಅಳವಡಿಸಿ ಬಾರ್ಕೋಡ್ ತಯಾರು ಮಾಡಿ ವೈಯಕ್ತಿಕವಾದ ಗುರುತಿನ ಚೀಟಿ ತಯಾರಿಸುವುದು. ಹತ್ತಾರು ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ದಿನ ರಾತ್ರಿಗಳೆನ್ನದೇ ದುಡಿಯಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಹಳ್ಳಿಗಳ ತರುಣ ಸಂಘಟನೆಗಳನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ ಅವರನ್ನೂ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಜೋಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯಾಸ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಹದಿನೈದರಿಂದ ಮುವ್ವತ್ತೊಂಭತ್ತರ ನಡುವೆ ಇರುವ ತರುಣರನ್ನೆಲ್ಲ ರೂಪಧಾರಿಗಳಾಗಿಸುವ ಸಂಕಲ್ಪ ಕೈಗೊಳ್ಳಲಾಗಿತ್ತು. ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಬದುಕಿದ್ದು ಮುವ್ವತ್ತೊಂಬತ್ತೇ ವರ್ಷವಾದ್ದರಿಂದ ಈ ನಿಯಮ!
ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಸಂಖ್ಯೆ ತಲುಪುವುದು ಸುಲಭದ ಸಂಗತಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟು ಜನರನ್ನು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೊಂದಕ್ಕೆ ಕರೆತರಲು ಹೆಣಗಾಡುವ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳಿವೆ ಅಂದಮೇಲೆ ಅಷ್ಟು ಜನರನ್ನು ವಿವೇಕಾನಂದರ ರೂಪಧಾರಿಗಳಾಗಿಸಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿ ಕರೆತರುವುದು ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಅಸಾಧ್ಯವೇ ಆಗಿತ್ತು. ಹಳ್ಳಿಗರಲ್ಲಿ ಮನೆ ಮಾಡಿರುವ ಸನ್ಯಾಸಿಯ ವೇಷ ಧರಿಸುವುದು ಸಲ್ಲದೆಂಬ ಮೌಢ್ಯವನ್ನು ಎದುರಿಸಿ ನಿಂತು ಈ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಒಂದು ವಾತಾವರಣ ರೂಪುಗೊಳ್ಳತೊಡಗಿತು. ನೋಂದಣಿಯಾಗುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ವಿರಾಟ್ ಕೊಹ್ಲಿಯ ಶತಕಗಳಂತೆ ಏರತೊಡಗಿತು. ಮೂರು, ಐದು, ಎಂಟು, ಹತ್ತು ಕೊನೆಗೆ ಹದಿನಾರು ಸಾವಿರಕ್ಕೇರಿತು ಆಕಾಂಕ್ಷೆ ಹೊಂದಿದ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ. ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಇನ್ನು ನೋಂದಣಿ ಇಲ್ಲವೆಂದು ಖಡಾಖಂಡಿತವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಯ್ತು. ಆಗಲೇ ಅವರಿವರ ಪ್ರಭಾವ ಬಳಸಿ ನೋಂದಣಿಗೆ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಿದ್ದು. ಬಿಸಿ ಅದಾಗಲೇ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು.

ಹಾಗಂತ ಇದನ್ನು ವೇಷ ಧಾರಣೆಗೆ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸುವ ಬಯಕೆ ಯಾರಿಗೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಾಮಿಜಿಯವರ ಸಂಕಲ್ಪ ವಿವೇಕ ಆವಾಹನೆಯದ್ದಾಗಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೇ ವಿವೇಕಾನಂದರ ವಿಚಾರಧಾರೆಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಿಸುವ ಅದನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ಮನದಲ್ಲಿ ಇಂಗುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇದ್ದೇ ಇತ್ತು. ಅದಕ್ಕೇ ಆಸುಪಾಸಿನ ಊರೂರಲ್ಲಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ವಿಡಿಯೋ ಪ್ರದರ್ಶನ ಮಾಡಲಾಯ್ತು. ಅದು ಸಾಲದೆಂದು ಪಂಜಿನ ಮೆರವಣಿಗೆಗಳನ್ನು ಆಯೋಜಿಸಿ ಅದನ್ನೂ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಮತ್ತು ವಿವೇಕಾನಂದರ ವಿಚಾರಧಾರೆಯ ಪ್ರಚಾರಕ್ಕೆಂದು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಯ್ತು. ಕೆಲವು ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೇ ಸಾವಿರಾರು ಜನ ಸೇರಿ ಅಚ್ಚರಿಯನ್ನು ಮೂಡಿಸಿದ್ದರು. ಇದು ಬರಲಿರುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಕುರಿತಂತೆ ಹೆದರಿಕೆಯನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಲು ಖಂಡಿತ ಸಾಕಿತ್ತು.

FB_IMG_1515977880628

ಇತ್ತ ವೇದಿಕೆಯ ತಯಾರಿಯೂ ಭರ್ಜರಿಯಾಗಿ ನಡೆದಿತ್ತು. ಐವತ್ತು ಸಾವಿರ ಜನ ಕುಳಿತು ವೀಕ್ಷಿಸಬಲ್ಲ ಭರ್ಜರಿ ವೇದಿಕೆ, ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಜನ ರೂಪಧಾರಿಗಳು ನಿಲ್ಲಬಲ್ಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆ. ಸೆಖೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲೆಂದೇ ಗಿರಗಿರ ಸುತ್ತುವ ಫ್ಯಾನುಗಳು ಓಹ್ ಅದೊಂದು ಸ್ವಗರ್ಾನುಭೂತಿ. ಮುಂಚಿನ ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತು ಮೆರೆಸುತ್ತಿದ್ದ ತರುಣರಿಗೆ ಕೈತುಂಬಾ ಕೆಲಸ. ಬರುತ್ತೇವೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದ ಹಳ್ಳಿಗರನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮಾತಾಡಿಸಬೇಕು, ಅವರ ಆಗಮನವನ್ನು ಖಾತ್ರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಇತ್ತ ಅವರಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕಾದ ಗುರುತಿನ ಚೀಟಿಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನೀರಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಊಟದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಭಂಗಬರದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಬಂದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಚಾಕಲೇಟು ಹಂಚಬೇಕು; ಬೇಗ ಬಂದವರಿಗೆ ತಿಂಡಿಯೂ ಕೊಡಬೇಕು. ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಜನರನ್ನು ಸಾಲಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು, ಇದು ಜಾಗತಿಕ ದಾಖಲೆಯಾಗಬೇಕಿರುವುದರಿಂದ ಬಂದಿರುವ ನಿಣರ್ಾಯಕರು ಹೇಳುವ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಬೇಕು. ಫುಟ್ ಕೌಂಟ್ ಮಶೀನು, ಬಾರ್ ಕೋಡ್ ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಂತೆ ತರುಣರನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕು. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ತರುವ ನೂರಾರು ಬಸ್ಗಳ ಪಾಕರ್ಿಂಗ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ನಿಲ್ಲಬೇಕು. ಎದೆ ಬಡಿತ ಜೋರಾಗುವ ಹೊತ್ತು ಅದು.
ಜನವರಿ ಹನ್ನೆರಡರ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಒಂಭತ್ತು ಗಂಟೆಯ ವೇಳೆಗೆ ಬಸ್ಸುಗಳು ಬರಲಾರಂಭಿಸಿದವು. ಏಶಿಯ ಬುಕ್ ಆಫ್ ರೆಕಾಡ್ಸರ್್, ಇಂಡಿಯಾ ಬುಕ್ ಆಫ್ ರೆಕಾಡ್ಸರ್್ ಮತ್ತು ಗೋಲ್ಡನ್ ಬುಕ್ ಆಫ್ ರೆಕಾಡ್ಸರ್್ನ ತೀಪರ್ುಗಾರರು ಬರಲು ಸ್ವಲ್ಪ ತಡಮಾಡಿದ್ದು ಎಲ್ಲ ಎಡವಟ್ಟುಗಳಿಗೂ ಕಾರಣವಾಗಿಬಿಡ್ತು. ಅವರೆದುರಿಗೆ ಫುಟ್ಕೌಂಟ್ ಶುರುವಾಗಬೇಕಾದ್ದರಿಂದ ಹೊರಗೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ತರುಣರನ್ನು ಒಳಬಿಡುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹತ್ತುಗಂಟೆಗೆ ಎಲ್ಲ ಸಮಸ್ಯೆ ತೀರಿ ಮೊದಲ ಹುಡುಗನನ್ನು ಒಳಬಿಡುವಾಗಾಗಲೇ ಹೊರಗೆ ಐದು ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನ ಸೇರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಐದು ಸಾವಿರ ಹತ್ತಾಗಲು ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ಹಿಡಿಯಲಿಲ್ಲ. ಅದು ನೋಡನೋಡುತ್ತಲೇ ಹದಿನೈದಾಯ್ತು. ರೆಜಿಸ್ಟ್ರೇಶನ್ ಕೌಂಟರಿನಲ್ಲಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮುರಿದು ಬಿತ್ತು. ಬಂದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ವಿವೇಕಾನಂದರ ರೂಪಧಾರಿಗಳಾಗುವ ಹುಚ್ಚು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ನಿಜಕ್ಕೂ ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲು. ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾತುಗಳು, ಕೋಪಾವೇಶ, ಪೊಲೀಸರ ಲಾಠಿ ದರ್ಶನ ಎಲ್ಲವೂ ಆಯ್ತು. ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಎದುರಾದಾಗಲೇ ಪರಿಹಾರಕ್ಕೆ ಹುಡುಕಾಟ ಶುರುವಾಗೋದು. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ನಿಂತ ತರುಣರೇ ತಂತಮ್ಮ ಮಟ್ಟದ ಪರಿಹಾರಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡರು. ಒಂದಿಡೀ ವಿಸ್ತಾರದ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ನೂರಿಪ್ಪತ್ತು ಜನ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ಒಳಬಂದವರಿಗೆ ಪಂಚೆಯುಡಿಸಿ, ಶಲ್ಯ ಹಾಕಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿಂದಲೂ ಒಳದಾಟಿ ಬಂದವರಿಗೆ ಪೇಟ ತೊಡಿಸುವ ಕಾರ್ಯ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ನೋಡನೋಡುತ್ತಲೇ ಕೇಸರೀ ಪಡೆ ಸಭಾಂಗಣವನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಹೋಯ್ತು. ಮೊದಲ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಾವಿರ ಜನರು ರೂಪಧಾರಿಗಳಾಗಿದ್ದರು. ಇದೇ ವೇಗದಲ್ಲಿ ನಡೆದರೆ ಕನಿಷ್ಠ ಐದು ಗಂಟೆ ಬೇಕು. ಅದರರ್ಥ ಮೊದಲು ಬಂದು ಕುಳಿತವ ಐದೈದು ಗಂಟೆ ಹಾಗೆಯೇ ಕುಳಿತಿರಬೇಕು. ಅವರನ್ನು ಸಮಾಧಾನವಾಗಿರಿಸಲು ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಶುರುವಾದವು. ಸ್ಥಳೀಯ ಕಲಾವಿದರು ತಮ್ಮ ಗಾಯನದಿಂದ ಅವರನ್ನು ರಂಜಿಸಿದರು. ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಬಂದಿದ್ದ ಪೃಥ್ವೀಶ್ ರೂಬಿ ಕ್ಯೂಬ್ ಬಳಸಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಚಿತ್ರವನ್ನು ರೂಪಿಸಿದ್ದು ಅಪರೂಪದ್ದಾಗಿತ್ತು. ಮಧ್ಯಾನ್ಹ ಎರಡೂವರೆಯ ವೇಳೆಗೆ ಹತ್ತು ಸಾವಿರದ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ದಾಟಿ ವಿವೇಕ ವೇಷಧಾರಿಗಳು ಸಭಾಂಗಣದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಕೇಸರೀ ಪಡೆಯಾಗಿ ರಾರಾಜಿಸಿದರು. ಆಗಾಗ ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಮಾತುಗಳು, ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದ ಘೋಷಣೆಗಳು ಅಲ್ಲೊಂದು ರುದ್ರ ಭಯಂಕರ ವಾತಾವರಣವನ್ನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಎರಡೂವರೆಗೆ ಆ ಮಕ್ಕಳ ತಲೆಯಮೇಲೆ ಹಾದು ಹೋದ ಡ್ರೋನ್ಗಳು ದಾಖಲೆಗೆ ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲ ಆವಶ್ಯಕತೆಗಳನ್ನೂ ಪೂರೈಸಿದ್ದವು.

ಸಹಸ್ರ ಸಹಸ್ರ ಸಂಖ್ಯೆಯ ವಿವೇಕಾನಂದರನ್ನು ನೋಡುವ ಭಾಗ್ಯ ನೆರೆದಿದ್ದವರಲ್ಲೆಲ್ಲ ಆನಂದದ ಹೊನಲನ್ನು ಹರಿಸಿತ್ತು. ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದವರಂತೂ ಮೈಮರೆತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಇಂತಹುದೊಂದು ವಿಶಾಲ ಸಂಕಲ್ಪಗೈದಿದ್ದ ಮುಗಳಖೋಡದ ಸ್ವಾಮಿಗಳಂತೂ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಭಾವದೊಳಗೆ ಮೈಮರೆತಿದ್ದರು. ವಿವೇಕಾನಂದರೇ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಅದ್ವೈತಾಶ್ರಮದ ಈಗಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾದ ಸ್ವಾಮಿ ಮುಕ್ತಿದಾನಂದಜೀ ಕುಂಭಮೇಳದ ನಂತರ ಕಂಡುಬಂದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದೃಶ್ಯವಿದೆಂದು ಉದ್ಗರಿಸಿದರು. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ‘ವಿವೇಕ ಕುಂಭ’ವೆಂದು ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೊಸದಾಗಿ ನಾಮಕರಣವಾಯ್ತು.

FB_IMG_1515977947286

ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಹೇಳುತ್ತಾರಲ್ಲ, ಇಂಪಾದ ನಾದವ ಕೇಳಿ, ಕೇಳಿ ತರುಣ ವರ್ಗ ಮಲಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ ಅವರನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸಲು ಭೇರಿ-ನಗಾರಿಗಳೇ ಬೇಕಿದೆ ಅಂತ. ಅದನ್ನು ಸಾಕಾರಗೊಳಿಸಲೆಂದೇ 880ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ದೇಸೀ ವಾದ್ಯಗಳು ಭರ್ಜರಿ ಸದ್ದಿಗೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದವು. ಒಂದೊಂದೂ ವಾದ್ಯವೂ ನೂರುನೂರು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ನೆರೆದಿದ್ದವು. ಅಷ್ಟೂ ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮೊಳಗಿದಾಗ ವೇದಿಕೆಯೆಲ್ಲ ಒಮ್ಮೆ ಅಲುಗಾಡಿದಂತಹ ಅನುಭವ! ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಆನಂತರ ಮಾತನಾಡಿ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಯಲ್ಲಿ ನಾಡಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲ ಸಂದೇಶವನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟರು. ಸ್ವತಃ ಶ್ರೀಮಠಕ್ಕೂ ಸಾಗಬೇಕಾದ ಮುಂದಿನ ದಾರಿಯ ಕುರಿತಂತೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ತಿಳಿಹೇಳಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಸಂದೇಶ ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಮುಟ್ಟುವ ಕುರಿತಂತೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ವಹಿಸಿದರು. ನಾಯಕನ ರೀತಿಯೇ ಅದು. ಮಹಾಪುರುಷರನ್ನು ವೋಟಿಗಾಗಿ ಬಳಸುವುದಲ್ಲ ಬದಲಿಗೆ ಅವರ ವಿಚಾರ ಧಾರೆಯನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರ ನಿಮರ್ಾಣಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸುವುದು. ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು ಇದನ್ನು ಅರಿಯೋದು ಯಾವಾಗ? ವಿವೇಕಾನಂದರ ಜಯಂತಿ ಮಾಡದೇ ತಾವು ಹಿಂದೂಗಳ ವಿರುದ್ಧದ ಸೇಡನ್ನು ತೀರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆಂದು ಭಾವಿಸಿರಬಹುದು ಆದರೆ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ತಮ್ಮ ಮಾತುಗಳ ಮೂಲಕ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಜಯಂತಿಯಂದು ನೆರೆದಿದ್ದ ಸಾವಿರಾರು ಜನರಿಗೆ ಪ್ರೇರಣೆ ನೀಡಿದರು. ಅವರ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಯ ಭಾಷಣದ ಪರಿಣಾಮವದೇನು ಗೊತ್ತೇ? ಮರುದಿನವೇ ಮುಗಳಖೋಡದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಐದು ಗ್ರಾಮಗಳನ್ನು ಸ್ಮಾಟರ್್ವಿಲೇಜ್ ಆಗಿಸುವ ಸಂಕಲ್ಪ ಘೋಷಿಸಿಯೇ ಬಿಟ್ಟರು. ಸ್ಮಾಟರ್್ ವಿಲೇಜ್ ಆಗುವುದೆಂದರೆ ಹಳ್ಳಿಗಳು ಬಯಲು ಶೌಚಾಲಯ ಮುಕ್ತವಾಗೋದು, ಹೊಗೆ ರಹಿತವಾಗೋದು, ಮೂಲ ಸೌಕರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಪಟ್ಟಣಗಳಿಗೆ ಸರಿಸಮವಾಗೋದು. ಪಾನ ಮುಕ್ತವಾಗೋದು, ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಸಶಕ್ತರಾಗೋದು, ರೈತ ಸ್ವಾವಲಂಬಿಯಾಗೋದು, ತರುಣ ಭಾಗ್ಯಗಳಿಗೆ ಕೈಚಾಚದೇ ಕೈತುಂಬಾ ಉದ್ಯೋಗ ಹೊಂದುವುದು ಮತ್ತು ಹಳ್ಳಿಗಳು ಡಿಜಿಟೈಸ್ ಆಗೋದು. ಒಟ್ಟಾರೆ ಹಳ್ಳಿಗಳ ಜನ ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ಬರುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲದೇ ತಂತಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲೇ ಆನಂದದಿಂದಿರೋದು ಅಷ್ಟೇ.

FB_IMG_1515977964519

ಸಾವಿರಾರು ವಿವೇಕಾನಂದರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದ ಕೆಲವೇ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರು ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು ಐದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡಲಾಗದ್ದನ್ನು ಮಾಡಿ ತೋರಿಸಿಬಿಟ್ಟರು. ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಯವರಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ವಿವೇಕಾನಂದ ರೂಪಧಾರಿಗಳನ್ನು ನಿಮರ್ಿಸುವ ಸಂಕಲ್ಪ ಹೊತ್ತ ಸಂತ ಮನಸು ಮಾಡಿದರೆ ಜನ ಜೀವನವನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸಬಲ್ಲ ಅಂತ! ನಮಗೆ ಅರಿವಿಲ್ಲದೇ ವಿವೇಕ ಕುಂಭದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕನಸಿನ ಕನರ್ಾಟಕ ಮೈದಳೆದಿತ್ತು!

ಜೀವಂತಿಕೆ ತುಂಬುವ ಶಿಕ್ಷಣ ಬೇಕಾಗಿದೆ!

ಜೀವಂತಿಕೆ ತುಂಬುವ ಶಿಕ್ಷಣ ಬೇಕಾಗಿದೆ!

ಮಂಗಳೂರು-ಬೆಂಗಳೂರುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿವೆ. ಒಮ್ಮೆ ಒಳಹೊಕ್ಕರೆ ಹೊರಬರುವ ವೇಳೆಗೆ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳು ಪರಪ್ಪನ ಅಗ್ರಹಾರದಲ್ಲೂ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಬದುಕುವ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆದು ಬರುತ್ತಾರೆ. ಆ ಪರಿಯ ಜೈಲುಗಳನ್ನೂ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ರೂಪಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ಚಿಂತನೆಗಳು ಅರಳಲು ಬೇಕಾದ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯದ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿ ಸಕರ್ಾರಿ ನೌಕರಿಯಲ್ಲಿ ಉನ್ನತ ಹುದ್ದೆ ಪಡೆಯಬಹುದೇನೋ ಸರಿ, ಆದರೆ ಆತ ತನ್ನ ಹುದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಛಾಪು ಮೂಡಿಸಬಲ್ಲ, ಹೊಸತನವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಬಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಾರನಂತೂ ಖಂಡಿತ ಆಗಲಾರ.

ಬೆಳಗಾವಿಯ ಹಳ್ಳಿಯೊಂದರ ಶಾಲೆಗೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಭೇಟಿಕೊಡುವ ಅವಕಾಶ ಒದಗಿ ಬಂದಿತ್ತು. ಮುಖ್ಯೋಪಾಧ್ಯಾಯರು, ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಲೆಂದು ತರಗತಿಯೊಳಗೆ ಇಣುಕಿದರೆ ಮನ ಕಲಕುವ ದೃಶ್ಯ. ತರಗತಿಗಳಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ತ ಬೆಳಕಿಲ್ಲ, ಸಹಜವಾಗಿ ಗಾಳಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ಇಪ್ಪತ್ತಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಕ್ಕಳು ಒಂದು ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಳಗಿನಿಂದ ಸಂಜೆಯವರೆಗೂ ಆ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿರಬೇಕು. ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳ ಮೇಲೆ, ದೇಹಾರೋಗ್ಯದ ಮೇಲೆ ಆಗುವ ಪ್ರಭಾವಗಳನ್ನು ಊಹಿಸಿ ವಿಶಾಲವಾದ ಶಾಲೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕಂಡಿದ್ದವನಿಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಗಾಬರಿಯಾಯ್ತು. ಇಲ್ಲಿನ ಶಾಲೆಗಳು ಇದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಕೆಟ್ಟ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕೇಳಿ ಏನೂ ತೋಚದೇ ಸಮ್ಮನಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ. ಯಾಕೋ ಗುರುದೇವ ರವೀಂದ್ರರ ಶಾಂತಿನಿಕೇತನ ನೆನಪಾಯ್ತು. ಪಶ್ಚಿಮದ ನಮೂನೆಯನ್ನು ನಕಲು ಮಾಡಿದುದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಗಳ ನಡುವೆ ಕೂಡಿ ಹಾಕುವ ಪರಿಪಾಠ ನಮಗೆ ರೋಗವಾಗಿ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಶಕ್ತಿಯ ಕಾರಂಜಿಯಿಂದ ಕೂಡಿದ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳ ಚಿಮ್ಮುವ ಬುಗ್ಗೆಯನ್ನು ಬಂಧಿಸಿ ಕೂಡಿಡುವ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ನಕಲು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸ ಭರದಿಂದ ಸಾಗಿದೆ. ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲ; ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ದೊರೆತ ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಇದೇ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ನಡೆದು ಬಂದಿರೋದು. ಪಶ್ಚಿಮದ ಶಿಕ್ಷಣದ ಮಾಡೆಲ್ಲು ಅದಾಗಲೇ ಅನೇಕ ಮಜಲುಗಳನ್ನು ದಾಟಿ ಬಂದಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಈ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ನಿರಂತರ ಸಂಶೋಧನೆಗಳೂ ನಡೆಯುತ್ತಿವೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಿಕ್ಷಣವಂತೂ ಮನಮುಟ್ಟುವಂಥದ್ದು. ಅಲ್ಲಿ ಇಂದಿನ ದಿನಗಳ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ ಅಕ್ಷರಶಃ ಪುಸ್ತಕ ರಹಿತವಾದುದು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿಯಂತೆ ಮಕ್ಕಳು ವಿಷಯಕ್ಕೊಂದು ಪುಸ್ತಕದ ಹೊರೆ ಹೊರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಮನೆಗೆ ತಂದು ಹೋಂ ವಕರ್್ನ ತಲೆಬೇನೆಯನ್ನೂ ಹೊತ್ತು ತಿರುಗಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಆಟ ಆಡಲೆಂದೇ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಅಥವಾ ಆಟ ಆಡುತ್ತಲೇ ಶಾಲೆ ಮುಗಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕಲಿಕೆ ಒಂದು ಆನಂದವಾಗಿ ಬದಲಾಗೋದು ಹೀಗೆ. ಈ ಶಿಕ್ಷಣದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿಯೇ ಅವರಿಗೆ ಸಂಘ ಬದುಕಿಗಾಗಿ ಅನುಸರಿಸಲೇಬೇಕಾದ ಸಾಮಾಜಿಕ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಟ್ಟು ತಿಳಿ ಹೇಳೋದು ಅಲ್ಲಿ. ರಸ್ತೆಯನ್ನು ಗಲೀಜು ಮಾಡಬಾರದು, ಕಾರಲ್ಲಿ ಕುಳಿತೊಡನೆ ಬೆಲ್ಟು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಚಾಕ್ಲೇಟ್ನ ರ್ಯಾಪರ್ ಡಸ್ಟ್ಬಿನ್ಗೇ ಎಸೆಯಬೇಕು, ರೆಡ್ಸಿಗ್ನಲ್ ಅಂದರೆ ನಿಲ್ಲೋದು, ಗ್ರೀನ್ ಸಿಗ್ನಲ್ ಬರೋವರೆಗೆ ಹೊರಡಬಾರದು. ಇವೆಲ್ಲ ಶಿಕ್ಷಣ ಆ ವೇಳೆಯಲ್ಲೇ ಸಿಗೋದು. ಮತ್ತು ಆ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟ ಪಾಠ ಶಾಶ್ವತ. ನಾವಾದರೋ ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಮ್ಮದಲ್ಲದ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಕಲಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ.  ಹುಟ್ಟಿದಾಗಿನಿಂದ ಕನ್ನಡ-ಕೊಂಕಣಿ-ತುಳುಗಳಲ್ಲಿ ಆಲೋಚಿಸುವ ಮಗು ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಅದನ್ನು ಅನುವಾದ ಮಾಡುವ ತೊಂದರೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಗಳ ನಡುವೆ ಬಂಧಿಸುವ ಕಿರಿಕಿರಿಗೆ ಸಿಲುಕಿದ ಪುಟ್ಟ ಮಗು ಈಗ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಮಾಡಲಾಗದ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ತನ್ನ ತಾನು ಒಡ್ಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆಗಲೇ ಗುಲಾಮಿ ಮಾನಸಿಕತೆ ಮೈದೋರುವುದು. ಭಾಷೆ ತನ್ನದಲ್ಲ, ಚಿಂತನೆಗಳು ತನ್ನದಲ್ಲ. ಕ್ರಮೇಣ ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ತನ್ನದಲ್ಲದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೂ ಆವಾಹನೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಒಟ್ಟಾರೆ ಕಥೆ ಮುಗಿದಂತೆ. ತಾರುಣ್ಯ ಅತ್ತ ಪಶ್ಚಿಮದ್ದೂ ಅಲ್ಲದ ಇತ್ತ ಭಾರತೀಯವಾದದ್ದೂ ಅಲ್ಲದ ಎಡಬಿಡಂಗಿ ಸಮಾಜದ ಅಂಗವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಪಶ್ಚಿಮದ ಪ್ರಾಪಂಚಿಕತೆ ಇವರನ್ನು ಸೆಳೆಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಭಾರತದ ಮೌಲ್ಯಗಳಿಂದ ದೂರವಾಗುತ್ತಿರುವೆನೆಂಬ ಪಾಪ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಕೂಡ. ಕವಲುದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಈ ತಾರುಣ್ಯವನ್ನು ಸುಂದರವಾಗಿ ರೂಪಿಸುವುದು ಸುಲಭದ ಮಾತಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಬಾಲ್ಯದ ಶಿಕ್ಷಣ ಬಲು ಯೋಗ್ಯವಾದುದಾಗಿರಬೇಕು.

1

ನಾವು ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೊದಲ ಹಂತದಲ್ಲಿಯೇ ಸೋತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಲು ಸಿಕ್ಕ ಶ್ರೀ ಅಶೋಕ್ ಠಾಕೂರರು ಶಾಲೆಯೊಂದನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿರುವುದರ ಕುರಿತಂತೆ ಹೇಳಿದರು. ಒಂದಲ್ಲ ಅಂತಹ ನಾಲ್ಕಾರು ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಜೊತೆಗೆ ದತ್ತು ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಸಕರ್ಾರಿ ಶಾಲೆಗಳನ್ನೂ ಅವರು ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ರಮವೇ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದುದು. ಅಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ಓದುವುದಿಲ್ಲ. ಮೇಷ್ಟ್ರು ಓದುತ್ತಾರೆ ಮಕ್ಕಳು ಕೇಳುತ್ತಾರಷ್ಟೇ! ಅವರು ಹೇಳುವ ಕಲ್ಪನೆಯೇ ಅದ್ಭುತ. ಸಂಬಳ ಕೊಡುವುದು ಮೇಷ್ಟರಿಗೆ ಹೀಗಾಗಿ ಅವರು ಓದಲಿ; ಮಕ್ಕಳು ಕೇಳಲಿ ಅಂತಾರೆ ಅವರು. ನೋಡುವುದರ ನಂತರ ಮಕ್ಕಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆ ಅರಳೋದು ಕೇಳುವುದರಲ್ಲಿಯೇ. ಅವರು ಆ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಕೇಳುವುದನ್ನು ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಗ್ರಹಿಕೆಯ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವೂ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ಎ, ಬಿ, ಸಿ, ಡಿ ಬರೆಸಿ ಉರು ಹೊಡೆಸುವುದರಲ್ಲಿ ಮಗ್ನವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಮಕ್ಕಳ ಒಂದು ಕೌಶಲವನ್ನು ಪೂರ್ಣ ನಾಶಮಾಡಿಯೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಗಹನವಾದ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಕೇಳುವ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವನ್ನೇ ತರುಣರು ಕಳಕೊಂಡಿರೋದು. ಸೀಟಿ ಹೊಡೆಯುವ ಕೇಕೆ ಹಾಕುವ ಮಾತುಗಳಿದ್ದರಷ್ಟೇ ಅವರಿಗೆ ಆನಂದ. ಅಂತಮರ್ುಖಿಯಾಗಿಸಬಲ್ಲ ಪ್ರವಚನಗಳಿಂದ ಅವರೆಲ್ಲ ಬಲು ದೂರ. ಇದು ಬಾಲ್ಯದ ಶಿಕ್ಷಣದ ಸಮಸ್ಯೆಯೇ. ಊರಿನ ಶಾಲೆಗೇ ಹೋಗದ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಕುಳಿತು ಕೇಳಬಲ್ಲ ಗುರುವಿನ ಪ್ರವಚನಗಳಿಗೆ ತರುಣ ಕಿವಿಯಾಗಲಾರ. ನಾವು ಅವನ ಕಿವಿಗಳನ್ನು ಹರಿದು ಹಾಕಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ.

ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಅನುಭವ ಜನ್ಯವಾದ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಬೆಲೆ. ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಅವನೇ ಅನುಭವದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನಲ್ಲ ಅದು ಜೀವನದ ಪಾಠವಾಗಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಯೋಗಾತ್ಮಕ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಒತ್ತು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಯ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ನಯಾಪೈಸೆಯಷ್ಟೂ ಕಿಮ್ಮತ್ತಿಲ್ಲ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಹೇರುತ್ತಾರೆ, ‘ನಾವು ಚಿಕ್ಕವರಾಗಿದ್ದಾಗ ಹೇಗಿತ್ತು ಗೊತ್ತಾ?’ ಅಂತಾನೇ ಅವರ ಮಾತುಗಳೆಲ್ಲ ಶುರುವಾಗೋದು. ಅದು ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರ ಹುಡುಕಲು ಪ್ರೇರಣೆಯಾಗಿ ದಕ್ಕುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಸಮಸ್ಯೆ ಮತ್ತು ಪರಿಹಾರಗಳೆರಡರೆಡೆಗೆ ಅಸಡ್ಡೆ ಮೂಡುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅತ್ತ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋದರೂ ಹಾಗೆಯೇ. ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಯ ಸಹಜ ಅಭಿಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ಮನ್ನಣೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಟೈಮ್ಟೇಬಲ್ನ ನಿಯಮದಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗೆ ಮಿಸುಕಾಡಲೂ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪೂರೈಸುವ ಸುಂದರ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ತಮ್ಮದೆಂದು ಬಡಾಯಿ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ ಪ್ರತಿ ದೊಡ್ಡ ಶಾಲೆಯೂ ಕೂಡ. ಆದರೆ ಹಾಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಪೂರೈಸುವ ಭರದಲ್ಲಿ ಆ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಯ ಆಂತರ್ಯದ ಹೋರಾಟದ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವನ್ನೇ ಕದಡಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆಂಬುದನ್ನು ಮರೆತು ಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತೇವೆ. ಬಾಳೇಹಣ್ಣನ್ನು ಸುಲಿದು ಬಾಯಿಗಿಡುವುದು ಅದ್ಯಾವ ಶಿಕ್ಷಣ? ಬಾಳೇಹಣ್ಣನ್ನು ಬೆಳೆಸಿ ಮರದಿಂದ ಕಿತ್ತು ತಂದು ಸುಲಿದು ಹಂಚಿಕೊಂಡು ತಿನ್ನುವಂತಹ ಕಲ್ಪನೆ ಬೇಡವೇನು?

3

ಮಂಗಳೂರು-ಬೆಂಗಳೂರುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿವೆ. ಒಮ್ಮೆ ಒಳಹೊಕ್ಕರೆ ಹೊರಬರುವ ವೇಳೆಗೆ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳು ಪರಪ್ಪನ ಅಗ್ರಹಾರದಲ್ಲೂ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಬದುಕುವ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆದು ಬರುತ್ತಾರೆ. ಆ ಪರಿಯ ಜೈಲುಗಳನ್ನೂ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ರೂಪಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ಚಿಂತನೆಗಳು ಅರಳಲು ಬೇಕಾದ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯದ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿ ಸಕರ್ಾರಿ ನೌಕರಿಯಲ್ಲಿ ಉನ್ನತ ಹುದ್ದೆ ಪಡೆಯಬಹುದೇನೋ ಸರಿ, ಆದರೆ ಆತ ತನ್ನ ಹುದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಛಾಪು ಮೂಡಿಸಬಲ್ಲ, ಹೊಸತನವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಬಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಾರನಂತೂ ಖಂಡಿತ ಆಗಲಾರ. ನಮಗೀಗ ಬೇಕಿರೋದು ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಿಬಿಡಬಲ್ಲವನಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ಸವಾಲನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಪರಿಹಾರ ಹುಡುಕಿ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ದಾಸ್ಯದಿಂದ ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಬಲ್ಲ ವೀರ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಬದಲಾವಣೆಯತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಬೇಕಿರೋದು. ಮೊದಲೈದು ವರ್ಷ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯರು ಮುದ್ದಿನಿಂದ ಪಾಠ ಕಲಿಸಲಿ. ಆನಂತರದ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಅಗತ್ಯಬಿದ್ದರೆ ದಂಡಿಸಲಿ. ಆ ವೇಳೆಗೆ ಮೀಸೆ ಚಿಗುರಿದ ಪೋರನಾಗಿದ್ದರೆ ಅವನಿಗೆ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಆಲೋಚಿಸುವ ಅಗತ್ಯ ಬಿದ್ದರೆ ತಿದ್ದುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನಮ್ಮ ಹೆಗಲ ಮೇಲಿದ್ದರೆ ಸಾಕು. ಹಾಗೆನ್ನುತ್ತದೆ ಸಂಸ್ಕೃತದ ಒಂದು ಶ್ಲೋಕ!

4

ಭಾರತೀಯ ಶಿಕ್ಷಣದ ಕಲ್ಪನೆ ಇದ್ದದ್ದೇ ಹಾಗೆ. ಆರೇಳು ವರ್ಷದ ವೇಳೆಗೆ ಉಪನಯನ ಮಾಡಿಸಿ ಗುರುಕುಲಕ್ಕೆ ಕಳಿಸಿದರೆ ಮನೆಯ ಬಂಧನವನ್ನೆಲ್ಲ ಕಳಚಿ ಹುಡುಗ ಅಧ್ಯಯನಶೀಲನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಗುರುವಿಗೆ ಶಿಷ್ಯನ ಅಧ್ಯಯನ ತೃಪ್ತಿ ತಂದ ಮೇಲೆ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿ ಬರುತ್ತಾನೆ. ಉದ್ಯೋಗಶೀಲನಾಗುತ್ತಾನೆ. ನಮ್ಮ ಇಡಿಯ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಗುರುಕೇಂದ್ರಿತ. ಮೊದಲ ಪ್ರಾಶಸ್ತ್ಯ ಆತನಿಗೇ. ಆನಂತರ ಗುರುಕುಲದ ಕಟ್ಟಡ, ಅಲ್ಲಿರುವ ದನ-ಕರುಗಳು, ಗುರುಗಳ ಸಿರಿವಂತಿಕೆ ಇವುಗಳಿಗೆ. ಸದ್ಗುರುಗಳು ಸಿಕ್ಕರೆ ಹುಡುಗ ಬೇರೆಡೆ ಕಣ್ಣಾಡಿಸುವ ಪ್ರಮೇಯವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತ ಮಾಡುತ್ತ ಆತ ತನ್ನ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಪೂರೈಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಶಿಷ್ಯನ ಆಯ್ಕೆಯೂ ಹಾಗೆಯೇ. ಅದು ಅವನ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯರ ಶಿಕ್ಷಣದ ಮಟ್ಟವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದುದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಅಪ್ಪನ ಸಿರಿವಂತಿಕೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲಿನದುದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಬದಲಿಗೆ ಶಿಷ್ಯನ ಶ್ರದ್ಧೆ, ಭಕ್ತಿಗಳೇ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆಯಾಗಿದ್ದವು. ಅದರ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ಅವನಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕಾದ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು ಗುರುಗಳು.

ಸ್ವಲ್ಪ ಈಗಿನ ಕಾಲಮಾನವನ್ನು ನೋಡಿ. ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸುವಾಗ ಆ ಶಾಲೆಯ ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನು ಎಂದಾದರು ಗಮನಿಸುವಿರೇನು? ತಮ್ಮ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ಎಷ್ಟು ಅಂಕ ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆಂದು ಮುಗಿಲೆತ್ತರದ ಕಟೌಟು ಹಾಕುವ ಶಾಲೆಗಳು ಶಾಲೆಯ ಮಾಸ್ತರರ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವೇನು ಎಂಬ ಫ್ಲೆಕ್ಸು ಹಾಕಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿರುವಿರಾ? ಶಾಲೆಯ ಕಟ್ಟಡವನ್ನು ಕಂಡು ಮಾರು ಹೋಗುವ ನಮಗೆ ಒಳಗಿನ ಹೂರಣದ ಚಿಂತೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಮಗನನ್ನು ಸೇರಿಸುವಾಗ ಮೊದಲ ಆದ್ಯತೆ ಕಟ್ಟಡಕ್ಕೆ, ಎರಡನೆಯದು ಅಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರಯೋಗಾಲಯದ ವಿಸ್ತಾರಕ್ಕೆ, ಮೂರನೆಯದು ಯಂತ್ರವೇ ಮಾತಾಡುವ ಸ್ಮಾಟರ್್ ಕ್ಲಾಸುಗಳಿಗೆ. ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ ಇಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಜಾಗವೇ ಇಲ್ಲ. ಅದರಿಂದಾಗಿಯೇ ಆದರ್ಶವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವವರು ನಾವಾಗಬೇಕೆಂದು ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೂ ಅನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಗುರುಕುಲದಲ್ಲಿ ಗುರುವನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ನೋಡಿ ಅನುಭವಿಸಿ ಪಾಠ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿ ಈಗಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಗೆ ಮಾಡಬಹುದೇನು? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರಿಸಲು ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಗಳು ಯೋಗ್ಯವಾದರೆ ನಾವು ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವಲ್ಲಿ ಅರ್ಧಗೆದ್ದಂತೆ.

2

ಈ ಬದಲಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಪಾತ್ರ ಶಾಲೆಗಳದ್ದಲ್ಲ, ನಮ್ಮದ್ದೇ. ಈ ಬಾರಿ ಶಾಲೆಗೆ ಮಗುವನ್ನು ಸೇರಿಸುವಾಗ ಶಿಕ್ಷಕರ ಕುರಿತಂತೆ ಮಾಹಿತಿ ಕೇಳಿ. ಅವರನ್ನು ಹಿಂದಿನ ವರ್ಷದ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳು, ಪೋಷಕರು ಹೇಗೆ ಗ್ರೇಡ್ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ಕೇಳಿ ನೋಡಿ. ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ಗುರುಗಳ ಯೋಗ್ಯತೆ ಅಳೆಯುವ ಪದ್ಧತಿ ಸರಿಯಲ್ಲ. ಆದರೆ ಶಿಕ್ಷಕರೊಬ್ಬರು ಶಾಲೆಗೆ ಸರಿಯಾದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾರಾ? ಪಾಠವನ್ನು ಅರ್ಥವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಾರಾ? ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರಾ? ಎಂಬುದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಯಾವ ಸಿಸಿಟಿವಿಯೂ ಉತ್ತರ ಕೊಡಲಾರದು. ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳೇ ಇದಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತ ನಿಣರ್ಾಯಕರು. ವರ್ಷದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳು, ಪೋಷಕರು ನೀಡುವ ಅಂಕಿಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ಶಿಕ್ಷಕರೊಬ್ಬರ ಭವಿಷ್ಯ ನಿರ್ಣಯವಾಗಬೇಕು. ಸತತ ಮೂರು ವರ್ಷ ಅಂಕ ಗಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಕಂಡು ಬರದಿದ್ದರೆ ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೇ ಮನೆಗೆ ಕಳಿಸಬೇಕು. ಇಷ್ಟು ಕಠೋರ ನಿಯಮವನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತಂದು ನೋಡಿ, ಶಾಲೆ ಬಿಟ್ಟು ಇತರೆ ವ್ಯವಹಾರ ಮಾಡುವ ಶಿಕ್ಷಕರು ನೆಟ್ಟಗಾಗುತ್ತಾರೆ. ಮಕ್ಕಳ ಪ್ರೀತಿ ಗಳಿಸದೇ ಹೆದರಿಸಿ ಕೂರಿಸುವ ಉಪನ್ಯಾಸಕರುಗಳೆಲ್ಲ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಬಾಗುವುದನ್ನು ಕಲಿಯುತ್ತಾರೆ. ತನ್ನ ಪಾಠ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಆಸಕ್ತಿಕರವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

ಹಾಗಂತ ಇಂತಹ ಶಿಕ್ಷಕರಿಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ. ಖಂಡಿತ ಇದ್ದಾರೆ. ಹಾಗೆಂದೇ ಒಂದಷ್ಟು ಶ್ರೇಷ್ಠ ನಾಗರಿಕರು ನಿಮರ್ಾಣಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರೋದು. ಆದರೆ ನೂರು ಕೋಟಿ ಜನರಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಅಗತ್ಯವೋ ಅಷ್ಟು ಜನ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲವೆನ್ನುವುದೇ ದೌಭರ್ಾಗ್ಯಪೂರ್ಣ ಸಂಗತಿ. ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಶಿಕ್ಷಕ ಕೇಂದ್ರಿತವಾದವೆಂದರೆ ಯಾವ ಬಾಹ್ಯ ಬಹುಮುಖ್ಯ ಬದಲಾವಣೆಯೂ ಇಲ್ಲದೇ ಪ್ರಾಚೀನ ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಅಡಿಪಾಯ ಹಾಕಿದಂತೆ. ಭಾರತದ ಪಾಲಿಗೆ ವಿಕಾಸದ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆಯೇ ಟೈಮ್ಲೈನಿನಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ಹೋಗೋದು. ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾಗಿರುವ ಭಾರತೀಯ ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ರಮವನ್ನು ಪುನರುಜ್ಜೀವನಗೊಳಿಸೋದು. ಹಾಗಂತ ಇರುವುದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಬದಲಿಸಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲ. ಪಶ್ಚಿಮದ ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ರಮ ನಮಗೆ ಆಕರ್ಷಣೀಯ ದೇಹದ ಕಲ್ಪನೆ ಕೊಟ್ಟಿದೆ. ನಾವು ಅದರೊಳಗೆ ಭಾರತೀಯ ಹೃದಯವನ್ನು ತುಂಬಬೇಕಷ್ಟೇ! ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ನಾವೆಲ್ಲ ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ವಿಕಾಸದ ಕುರಿತಂತೆ ಮಾತನಾಡುವಾಗಲೂ ಬರಿಯ ಬಾಹ್ಯ ಬದಲಾವಣೆಗಳ ಕುರಿತಂತೆಯಷ್ಟೇ ಚಚರ್ಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಆಂತರಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಮರೆತೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ.

ಇವಿಷ್ಟು ತಲೆಗೆ ಹಾದು ಹೋದದ್ದೇಕೆ ಗೊತ್ತೇ? ನಾನು ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖ ಮಾಡಿದ ಬೆಳಗಾವಿಯ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಗಾಳಿ-ಬೆಳಕು ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ನಿಜ. ಆದರೆ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಜೀವಂತಿಕೆ ಇತ್ತು; ಲವಲವಿಕೆ ಇತ್ತು. ಪಟ್ಟಣದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಸವಲತ್ತುಗಳನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟ ನಂತರವೂ ಜೀವಕಳೆಯೇ ಇಲ್ಲದಂತಾಗಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ. ಹೀಗೇಕೆ ಎಂಬ ಗೊಂದಲ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ನಿಮ್ಮೆದುರು ಬಿಚ್ಚಿಡಬೇಕೆನಿಸಿತಷ್ಟೇ!

ಮುಂದಿನ ವಾರಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೊಸ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳೋಣ.