Category: ವಿಶ್ವಗುರು

ಚುನಾವಣೆಯ ಹೊಸ್ತಿಲಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯರ ಬಲಿ!

ಚುನಾವಣೆಯ ಹೊಸ್ತಿಲಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯರ ಬಲಿ!

ಸಕರ್ಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಇಂದು ಮೂಲಸೌಕರ್ಯಗಳ ಕೊರತೆಯಿದೆ. ಅನೇಕ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾಗಿ ಬೇಕಾದ ಶುದ್ಧ ಕುಡಿಯುವ ನೀರೇ ದಕ್ಕುವುದಿಲ್ಲ; ಇಪ್ಪತ್ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆ ವಿದ್ಯುತ್ತನ್ನಂತೂ ಯೋಚಿಸುವಂತೆಯೂ ಇಲ್ಲ. ಸಾಮಥ್ರ್ಯಕ್ಕೂ ಮೀರಿದ ರೋಗಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ. ಸಿಬ್ಬಂದಿಗಳ ಕೊರತೆಯಂತೂ ಎಂತಹ ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆಯೆಂದರೆ ಸಂಜೆಯ ವೇಳೆಗೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯರಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಕಡೆ ನಸರ್್ಗಳಾದರೂ ಇರುತ್ತಾರೆ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಅವರೂ ಇಲ್ಲದೇ ಸಹಾಯಕರದ್ದೇ ಸರ್ವಸ್ವ.

ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಆರೋಗ್ಯ ತಪ್ಪಿದರೆ ವಿದೇಶಕ್ಕೊಯ್ಯುವ, ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ತೆರಿಗೆ ಹಣದಲ್ಲಿ ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡೆಯುವ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳೆಲ್ಲ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ಆರೋಗ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಬಲುವಾದ ಕಾಳಜಿ ತೋರುತ್ತಿರುವುದು ಬಲು ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ ಸಂಗತಿ. ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಣ ಲೂಟಿ ಮಾಡುವ ಧಂಧೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ಸತ್ಯವನ್ನು ಚುನಾವಣೆಗೆ ಪೂರ್ವ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರ ಬಳಗಕ್ಕೆ ಅದೆಷ್ಟು ಅಭಿನಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದರೂ ಕಡಿಮೆಯೇ. ಯಾರಾದರೂ ಮುಷ್ಕರಕ್ಕಿಳಿದಾಗ ಎರಡೂ ಕಡೆಯವರು ತಂತಮ್ಮ ಅಹಂಕಾರಗಳನ್ನು ಮರೆತು ಮಧ್ಯಮ ಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ಬದ್ಧವಾಗೋದು ವಾಡಿಕೆ. ಆದರೆ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳ ಮಾತಿನ ಧಾಟಿ, ಹಾವಭಾವ ಅದೆಂಥದ್ದೆಂದರೆ ಮಧ್ಯಮ ಮಾರ್ಗ ದೂರ; ಮಾತುಕತೆಗೂ ಬರಲಾರರು ಅವರು. ಉಪಚಾರ ಸಿಗದೇ ತೀರಿಕೊಂಡವರ ಕುರಿತಂತೆ ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ನಾಡು ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳುವಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರು. ಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ ಏಟಿಎಮ್ನ ಹೊರಗೆ ನಿಂತು ನೂರೈವತ್ತು ಜನ ತೀರಿಕೊಂಡರೆಂದು ಇವರುಗಳೇ ಸುಳ್ಳು ಸುದ್ದಿ ಹಬ್ಬಿಸಿದ್ದು ನೆನಪಾಗಿಬಿಟ್ಟಿರಬೇಕು!

1

ಜಗತ್ತಿನ ಬಹುತೇಕ ಮುಂದುವರಿದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಸಕರ್ಾರದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ಸಾರಿಗೆ, ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯಗಳನ್ನು ಸಕರ್ಾರ ಮುತುವಜರ್ಿ ವಹಿಸಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಮತ್ತು ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯ ಉಚಿತವಾಗಿ ದಕ್ಕುವಂತೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ರೂಪಿಸಬೇಕು. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಆರೋಗ್ಯದ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ನಾವು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರನ್ನು ಅದೆಷ್ಟು ಕಡೆಗಣಿಸಿದ್ದೇವೆಂದರೆ 128 ಕೋಟಿ ಜನರ ಪ್ರಯೋಗ ಶಾಲೆಯನ್ನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ತೆರೆದಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ದೇಶದ ಕಥೆ ಒತ್ತಟ್ಟಿಗಿರಲಿ. ಕನರ್ಾಟಕದ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಬರೋಣ. ಸರಿ ಸುಮಾರು ಕನರ್ಾಟಕದಷ್ಟೇ ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿರುವ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳು ಬಲು ಕಡಿಮೆ. ರಾಜಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಎರಡೂವರೆ ಸಾವಿರದಷ್ಟು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಾದರೆ, ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಎರಡು ಸಾವಿರ. ಗುಜರಾತ್, ಮಧ್ಯ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೂವರೆ ಸಾವಿರದಷ್ಟಿದ್ದರೆ ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲಿ ಎಂಟುನೂರನ್ನೂ ದಾಟಿಲ್ಲ. ನಮಗಿಂತಲೂ ಪುಟ್ಟದಾದ ಛತ್ತೀಸಗಢ, ಜಮ್ಮು ಕಾಶ್ಮೀರಗಳಲ್ಲೂ ಎರಡು ಸಾವಿರದಷ್ಟು ಸಕರ್ಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಿವೆ. ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಸರಾಸರಿ 26 ಸಾವಿರ ಜನರಿಗೆ, ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ 36 ಸಾವಿರ ಜನರಿಗೆ ಒಂದು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಾದರೆ; ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲಿ ಎಂಭತ್ತು ಸಾವಿರ ಜನರಿಗೆ ಒಂದು! ಹಾಗಂತ ಕೊರತೆ ಹಣಕಾಸಿನದ್ದಲ್ಲ. 2011ರಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರ ಸಕರ್ಾರದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದ ಎಂಭತ್ತು ಸಾವಿರ ಕೋಟಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಬಳಕೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಅರವತ್ತು ಸಾವಿರ ಕೋಟಿ ಮಾತ್ರ. ಇದನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಅರವತ್ತು ಸಾವಿರ ಕೋಟಿ ಕೊಟ್ಟರೆ ನಾವು ಬಳಸಿಕೊಂಡದ್ದು ಮುವ್ವತ್ತೈದು ಸಾವಿರ ಕೋಟಿಯ ಆಸು ಪಾಸು! ಕೇಂದ್ರ ಸಕರ್ಾರ ಕೊಟ್ಟ ಹಣವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಮರಳಿಸುತ್ತೇವೆ ನಾವು. 2016 ರಿಂದ 2017ಕ್ಕೆ ಆರೋಗ್ಯದ ಬಜೆಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಾವು ಮಾಡಿದ ಹೆಚ್ಚಳ ಶೇಕಡಾ ಇಪ್ಪತ್ತರಷ್ಟು ಮಾತ್ರ. ಬಿಹಾರವೂ ಈ ವೇಳೆಗೆ ಶೇಕಡಾ ಅರವತ್ತೈದರಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಹಣವನ್ನು ವಿನಿಯೋಗಿಸಿತ್ತು. 2001ರಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು ಬಜೆಟ್ನ ಶೇಕಡಾ ಐದರಷ್ಟನ್ನು ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆಂದು ವಿನಿಯೋಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನಾವು, ಹತ್ತೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಶೇಕಡಾ ನಾಲ್ಕಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದೆವು. ಮೀಸಲಿಡುವ ಹಣದ ಪ್ರಮಾಣ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರಬಹುದು ಆದರೆ ಒಟ್ಟಾರೆ ಬಜೆಟ್ಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಅದು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಲಿದೆ ಎಂಬುದು ಆತಂಕದ ಸಂಗತಿ. ನಾವು ನಮ್ಮೆಲ್ಲ ಹಣವನ್ನು ಭಾಗ್ಯಗಳಿಗಾಗಿ ವ್ಯಯಿಸುವ ಬದಲು ಜನರಿಗೆ ಆರೋಗ್ಯ ನೀಡುವಲ್ಲಿ ಆಸ್ಥೆ ವಹಿಸಿದ್ದರೆ ಇಂದು ಖಾಸಗಿ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಕಾದಾಡುವ ಪ್ರಮೇಯವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಉತ್ತಮ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಸಕರ್ಾರೀ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿಯೇ ದೊರೆಯುವಂತಾದರೆ ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಿಗೆ ಯಾರಾದರೂ ಯಾಕೆ ಹೋಗಬೇಕು ಹೇಳಿ?

2

ಉತ್ತಮ ಆರೋಗ್ಯ ಉತ್ತಮ ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೆ ಮೂಲಧನ. ವೈದ್ಯವೃತ್ತಿಯವರೆಲ್ಲ ವೇದದಷ್ಟೇ ಗೌರವಿಸುವ ಲ್ಯಾನ್ಸೆಟ್ ಪತ್ರಿಕೆ ಒಮ್ಮೆ ಬರೆದಿತ್ತು, ‘ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಹೂಡಿದ ಧನ, ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸುವುದು’ ಅಂತ. ಅದೂ ಸರಿಯೇ. ಶಾಲೆಯ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಕಚೇರಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ವಯಸ್ಸಾದವರವರೆಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಬಯಸುವುದು ಒಳ್ಳೆಯ ಆರೋಗ್ಯ ಮಾತ್ರ. ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಅದು ಸಿಗುವಂತಾದರೆ ಪ್ರಜೆಗಳಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ. ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದಿರುವ ಪ್ರಜೆಗಳು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಸಂಪತ್ತು. ಆದರೆ ಸಕರ್ಾರಗಳು ಆರೋಗ್ಯದ ಕಡೆಗೆ ಅತೀ ಕಡಿಮೆ ಗಮನ ಹರಿಸಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಅನಿವಾರ್ಯವಾದ ಈ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಖಾಸಗಿಯವರು ಒಳನುಸುಳಲು ಪ್ರೇರೇಪಣೆ ಕೊಡುತ್ತವೆ. ಸಕರ್ಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದರೆ ಖಾಸಗಿಯವರು ತೊಂದರೆಗೆ ಸಿಲುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆಂದು ಅನುಕಂಪ ತೋರಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆರೋಗ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಣಹೂಡುವುದನ್ನೇ ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗುತ್ತವೆ.

 

ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೂಡಿಕೆಗೆಂದು ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಕಾಪರ್ೋರೇಟ್ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಅಖಾಡಾಕ್ಕಿಳಿದದ್ದು ವೈಶ್ವೀಕರಣದ ನಂತರ. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಸೇವೆಯ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದ ವೈದ್ಯಕೀಯ ವೃತ್ತಿ ಆನಂತರ ಉದ್ದಿಮೆಯಾಗಿ ಬೆಳೆಯಿತು. ವೈದ್ಯ-ರೋಗಿಗಳ ಮಾತುಕತೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬೃಹತ್ತು ಯಂತ್ರಗಳೇ ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಚಟುವಟಿಕೆ ಶುರುವಾಯ್ತು. ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಆಧುನಿಕ ಯಂತ್ರಗಳಿದ್ದಷ್ಟೂ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಜನ ಸಾಮಾನ್ಯರಲ್ಲೂ ಮೊಳೆಯಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿರುವ ಲಾಭವನ್ನು ಮನಗಂಡು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಮಲ್ಟಿ ಸ್ಪೆಷಾಲಿಟಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳನ್ನು ತೆರೆದರು. ಇವರುಗಳೇ ಸಕರ್ಾರದ ನೀತಿಗಳನ್ನು ಖಾಸಗಿಯವರಿಗೆ ಉಪಯೋಗವಾಗುವಂತೆ ಮಾರ್ಪಡಿಸಿದರು. ಆಗಲೇ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆರೋಗ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹೂಡಿಕೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದು. ಅದರ ಪರಿಣಾಮದಿಂದ ಸಕರ್ಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಇಂದು ಮೂಲಸೌಕರ್ಯಗಳ ಕೊರತೆಯಿದೆ. ಅನೇಕ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾಗಿ ಬೇಕಾದ ಶುದ್ಧ ಕುಡಿಯುವ ನೀರೇ ದಕ್ಕುವುದಿಲ್ಲ; ಇಪ್ಪತ್ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆ ವಿದ್ಯುತ್ತನ್ನಂತೂ ಯೋಚಿಸುವಂತೆಯೂ ಇಲ್ಲ. ಸಾಮಥ್ರ್ಯಕ್ಕೂ ಮೀರಿದ ರೋಗಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ. ಸಿಬ್ಬಂದಿಗಳ ಕೊರತೆಯಂತೂ ಎಂತಹ ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆಯೆಂದರೆ ಸಂಜೆಯ ವೇಳೆಗೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯರಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಕಡೆ ನಸರ್್ಗಳಾದರೂ ಇರುತ್ತಾರೆ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಅವರೂ ಇಲ್ಲದೇ ಸಹಾಯಕರದ್ದೇ ಸರ್ವಸ್ವ.

3

ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಾದರೆ ಮಾತನಾಡಲೂ ಸಿಗದ ವೈದ್ಯರೆದುರು ತಗ್ಗಿ ಬಗ್ಗಿ ನಡೆಯುವ ಜನ, ಸಕರ್ಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯರನ್ನು ಅಸಡ್ಡೆಯಿಂದ-ಅಗೌರವದಿಂದ ಮಾತನಾಡಿಸುವುದು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಸ್ಥಳೀಯ ಪುಢಾರಿಗಳ ಪ್ರಭಾವ ಬಳಸಿ ಬರುವ ರೋಗಿಗಳದ್ದಂತೂ ಎಲ್ಲೆ ಮೀರಿದ ದರ್ಪ. ಕೆಲವರಂತೂ ತಾವೇ ವೈದ್ಯರಂತೆ ತಾವಾಗಿಯೇ ಇಂತಿಂತಹ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಕೊಡಿರೆಂದು ಕೇಳುವುದೂ ನಡೆಯುತ್ತದೆ! ಓಹ್ ಆತ್ಮಗೌರವವಿಲ್ಲದ ಇಂತಹ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವೈದ್ಯನಿಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದು ಅದೆಷ್ಟು ಕಷ್ಟದ ಕೆಲಸವೆಂದು ನೀವೇ ಊಹಿಸಬೇಕು. ಹೀಗಾಗಿ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ತಿಪ್ಪರಲಾಗ ಹೊಡೆದರೂ ವೈದ್ಯರು ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಎದುರಿಸಿನಿಲ್ಲುವ ಛಾತಿಯಿಂದ ವೈದ್ಯನೊಬ್ಬ ನಿಂತರೂ ಅಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದಷ್ಟೂ ಔಷಧಿ ಪೂರೈಕೆಯಾಗದ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ಮನೆ ಮಾಡಿದ್ದರೆ ಮಾಡುವುದಾದರೂ ಏನು? ಪರಿಹಾರ ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳೇ!

ಆರೋಗ್ಯದ ಕುರಿತಂತೆ ಜನರ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟದ್ದಕ್ಕೂ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಓಡಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ, ಬದುಕಿನ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ತಂದುಕೊಂಡರೆ ಅದೇ ಉತ್ತಮ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಸೋಪಾನ ಎಂಬ ಭಾರತೀಯ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು ಶಾಲೆಯಿಂದಲೇ ತಿಳಿಹೇಳುವ ಕಾಲ ಬಂದಿದೆ. ಇದರೊಟ್ಟಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಸುಲಭವಾಗಿ ಪರಿಹಾರ ಹುಡುಕಬಲ್ಲ ಆಲೋಪತಿಯನ್ನುಳಿದ ಇತರೆ ಮಾರ್ಗಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ಜನಜಾಗೃತಿಯನ್ನು ಮೂಡಿಸಿದರೆ ಒಳಿತು. ಆಗ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ನಿರ್ವಹಿಸಬಲ್ಲ ಸಾಕಷ್ಟು ವೈದ್ಯರೂ ದಕ್ಕುತ್ತಾರೆ. ಸಕರ್ಾರ ಸ್ವಲ್ಪ ಆಸ್ಥೆ ತೋರಿದರೆ ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರು, ಶಿವಮೊಗ್ಗ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಹತ್ತಾರು ಆಯುವರ್ೇದಿಕ್ ಚಿಕಿತ್ಸಾಲಯಗಳಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಪರಿಸರ ರೂಪಿಸಿಕೊಡಬಹುದು. ಮಲೆನಾಡಿನ ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಧಕ್ಕೆ ಬರದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತನ್ನು ಆಕಷರ್ಿಸಬಲ್ಲ ಹೆಲ್ಥ್ ಡೆಸ್ಟಿನೇಷನ್ ಆಗಿ ಕನರ್ಾಟಕವನ್ನು ರೂಪಿಸಬಹುದು. ಇದರ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಈ ವೈದ್ಯ ಪದ್ಧತಿಗೆ ಬೆಲೆ ಬಂದಿತಾದರೆ ಪಶ್ಚಿಮದ ಅವಲಂಬನೆಯಿಲ್ಲದೇ ಕಡಿಮೆ ಖಚರ್ಿಗೆ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪದವಿ ಪಡೆಯುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ ಭಾರತದಲ್ಲಿರುವ ವೈದ್ಯರ ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆಯೇ ಅದು. ದ್ವಿತೀಯ ವರ್ಷದ ಪದವಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಮುಗಿಸಿ ವೈದ್ಯ ಪದವಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡರೆ, ಅದು ಮುಗಿದು ಹೊರಬರುವ ವೇಳೆಗೆ ಕನಿಷ್ಠ ಅರ್ಧ ಕೋಟಿಯಷ್ಟು ಖಚರ್ು ಮಾಡಿರುತ್ತಾನೆ. ಒಂದು ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ನೈಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದು ಆತ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಬರುವ ವೇಳೆಗೆ ಅರ್ಧ ಆಯಸ್ಸೇ ಕಳೆದು ಹೋಗಿರುತ್ತದೆ. ಆಮೇಲೆ ಸೇವೆ-ಸದಾಚಾರ ಎಂಬೆಲ್ಲ ಪದಗಳು ಆತನ ಶಬ್ದಕೋಶದಿಂದ ಹೊರ ದಬ್ಬಲ್ಪಟ್ಟಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತವೆ. ಆತನಿಗೀಗ ಒಂದೇ ಹಠ. ಖಚರ್ು ಮಾಡಿದ್ದನ್ನು ಮರಳಿ ಗಳಿಸಬೇಕಷ್ಟೇ. ಸಾಲ ಮಾಡಿದರೆ ಅದನ್ನು ತೀರಿಸಬೇಕು. ಆಗಲೇ ಆತ ಖಾಸಗಿ ಕಂಪನಿಗಳ ಕಪಿಮುಷ್ಟಿಗೆ ಸಿಲುಕಿ ದಾಸನಾಗೋದು. ಸಕರ್ಾರಗಳು ಸವಾಲನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಖಾಸಗಿ ಕಂಪನಿಗಳ ಮೇಲೆ ಹೇರುವ ನಿಯಂತ್ರಣವನ್ನು ಖಾಸಗಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜುಗಳ ಮೇಲೆ ಹೇರಬಹುದಿತ್ತಾ? ಮನಸೋ ಇಚ್ಛೆ ಅವರು ಮಾಡುವ ಲೂಟಿಯನ್ನು ತಡೆಯಬಹುದಿತ್ತಾ?

ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿ, ವೈದ್ಯಕೀಯ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡುವುದೇ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಜನರ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಕಾಪಾಡಬಲ್ಲ ಸಮರ್ಥ ವೈದ್ಯರನ್ನು ನಿಮರ್ಿಸೋದಕ್ಕೆ. ಆದರೆ ದುದರ್ೈವವೇನು ಗೊತ್ತೆ? ನಾವು ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ಜಾಗತಿಕ ಅನುಕೂಲಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ರೂಪಿಸಿರುವುದರಿಂದ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆದ ಬಹುತೇಕ ಪ್ರತಿಭಾವಂತರು ಪಶ್ಚಿಮದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳತ್ತ ಧಾವಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. 1989ರಿಂದ 2000 ದವರೆಗಿನ ಅಂಕಿ ಅಂಶಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಅರ್ಧಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಭಾಗದಷ್ಟು ಪದವಿ ಪಡೆದ ವೈದ್ಯರು ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹೊರಟುಬಿಟ್ಟರು. ಉಳಿದವರಲ್ಲಿ ಮುಕ್ಕಾಲುಭಾಗದಷ್ಟು ವೈದ್ಯರು ಶೇಕಡಾ ಮುವ್ವತ್ತರಷ್ಟಿರುವ ಪಟ್ಟಣಿಗರನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲೆಂದು ಉಳಿದುಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟರು. ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆಂದು ಉಳಿದವರು ಕೆಲವರು ಮಾತ್ರ.  2011ರಲ್ಲಿ ಎಂಭತ್ತು ಕೋಟಿಯಷ್ಟಿದ್ದ ಹಳ್ಳಿಗರ ಆರೈಕೆಗೆಂದು ಉಳಿದಿದ್ದ ಒಟ್ಟಾರೆ ವೈದ್ಯರ ಸಂಖ್ಯೆ ನಲವತ್ತೈದು ಸಾವಿರವಷ್ಟೇ. ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮುವ್ವತ್ತು ಕೋಟಿಯಷ್ಟಿದ್ದ ಅಮೇರಿಕನ್ನರನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಭಾರತದ್ದೇ ಐವತ್ತು ಸಾವಿರ ವೈದ್ಯರು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದರೆಂದು ಅಂಕಿ ಅಂಶವೊಂದು ಹೇಳುತ್ತದೆ.

5

ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ಪರಿಹಾರ ಖಾಸಗಿ ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಕಡಿವಾಣ ಹಾಕಿ ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚುವಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಡುವುದಾ? ಸಕರ್ಾರಕ್ಕೆ ತೋಚುವ ಇಂತಹ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಎನ್ನುವವರು ನೂರು ಬಾರಿ ಯೋಚಿಸಿ. ಆ ವೈದ್ಯರೆಲ್ಲ ಬೀದಿಗೆ ಬಂದುಬಿಡಲೆನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಅವರ್ಯಾರೂ ಪಾಕೀಸ್ತಾನದವರಲ್ಲ, ನಮ್ಮವರೇ. ಅವರಿಗೆ ಸುಲಿಗೆಯ ಪೂರಕ ಹಾದಿಯನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟವರಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗಬೇಕಲ್ಲವೇ? ರಾಜಕಾಲುವೆಗಳ ಮೇಲಿನ ಮನೆಗಳನ್ನು ಧ್ವಂಸಗೊಳಿಸಿದ ಸಕರ್ಾರ, ಅದಕ್ಕೆ ಅನುಮತಿ ಕೊಟ್ಟವರನ್ನು ಸುಮ್ಮನೆ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿತಲ್ಲ, ಹಾಗೆಯೇ ಇದು. ಸಕರ್ಾರಿ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಮಕ್ಕಳು ಬರಲಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಸಿಬಿಡಿ ಎನ್ನುವಷ್ಟೇ ಬಾಲಿಶತನದ್ದು. ನಮ್ಮ ಮುಂದಿರಬೇಕಾದ ಸವಾಲು ಸಕರ್ಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳನ್ನು ಖಾಸಗಿಯವರಿಗೆ ಸವಾಲಾಗುವಂತೆ ರೂಪಿಸುವುದು. ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ನನ್ನ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದಾದರೆ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಸರಳಗೊಳಿಸಿ ಮಾತೃಭಾಷೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಿಗುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು ಕ್ರಾಂತಿಕಾರೀ ಹೆಜ್ಜೆ. ವೈದ್ಯಕೀಯ ಶಿಕ್ಷಣವೆಂದರೆ ಅದು ಬುದ್ಧಿವಂತರಿಗೆ ಮಾತ್ರವೆಂಬ ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಮೊದಲು ತೊಲಗಿಸಬೇಕಿದೆ. ನಮ್ಮ ಜನರನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕಾಡುವ ರೋಗಗಳ ಅಧ್ಯಯನ ನಡೆಸಿ ಅದಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತವಾದ ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ರಮವನ್ನು ರೂಪಿಸಿ ಹೆಚ್ಚು ಸೇವಾ ಮನೋಭಾವದ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಜೋಡಿಸಿಕೊಟ್ಟರೆ ಸಾಕು. ಆಗಾಗ ಆಗುವ ಹೊಸ ಬದಲಾವಣೆಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ತರಬೇತಿ ನೀಡುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರಂತೂ ಬೆಟ್ಟದಷ್ಟಾಯ್ತು. ಶಿಕ್ಷಕರುಗಳಿಗೆ ಹೊಸ ಸಿಲೇಬಸ್ಸಿನ ತರಬೇತಿ ನೀಡಿದಂತೆ ಇದು. ಇಷ್ಟಾಗಿಬಿಟ್ಟರೆ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ಧಾವಿಸಬಲ್ಲ ವೈದ್ಯರು ತಂತಾನೆ ಸಿಗುತ್ತಾರೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಅವರ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಮಾತನಾಡಬಲ್ಲ ಈ ವೈದ್ಯರು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಆಪ್ತರಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ದಶಕದ ಹಿಂದೆ ಅಝೀಮ್ ಪ್ರೇಮ್ಜಿ ಫೌಂಡೇಶನ್ ನಡೆಸಿದ ಸವರ್ೇಯ ಪ್ರಕಾರ ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಜನ ಸಾಯುವುದಕ್ಕೆ ಐದು ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣಗಳು. ಹೃದ್ರೋಗ, ಪಾಶ್ರ್ವವಾಯು, ಶ್ವಾಸಕೋಶ ಸಂಬಂಧಿ ಕಾಯಿಲೆಗಳು, ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಮತ್ತು ಕ್ಷಯರೋಗ. ಇವಿಷ್ಟನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಉಳಿದವೆಲ್ಲ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಸಂಭಾಳಿಸಬಹುದಾಂಥವೇ. ಇದಕ್ಕೆ ವೈದ್ಯರನ್ನು ತಯಾರು ಮಾಡುವುದಷ್ಟೇ ನಮ್ಮ ಕೆಲಸ.

ಮಾಡಲಿಕ್ಕೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಕೆಲಸವಿದೆ. ಬದಲಾವಣೆ ಆಮೂಲಾಗ್ರವಾಗಬೇಕು. ಎತ್ತಿಗೆ ಜ್ವರ ಬಂದರೆ ಎಮ್ಮೆಗೆ ಬರೆ ಎಳೆಯುವ ಗುಣ ಬಿಡಬೇಕು. ಜಡ್ಡುಗಟ್ಟಿದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಬುಡವನ್ನು ಅಲುಗಾಡಿಸಬೇಕೇ ಹೊರತು ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಲಾಭಗಳಿಗಾಗಿ ಯಾರನ್ನೋ ಬಲಿಕೊಡುವುದಲ್ಲ!

ಬೆಂಗಳೂರು ಕೇಂದ್ರಿತ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಮಾಡೆಲ್ಲು ಮುರಿದು ಬೀಳಲಿದೆ!

ಬೆಂಗಳೂರು ಕೇಂದ್ರಿತ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಮಾಡೆಲ್ಲು ಮುರಿದು ಬೀಳಲಿದೆ!

ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೆ ಕನರ್ಾಟಕದ ಕುರಿತಂತೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿಕೊಂಡು ನೋಡಿ. ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬಟ್ಟೆಗೆಂದೇ ತಿರುಪುರ್, ಪಟಾಕಿಗೆಂದೇ ಶಿವಕಾಶಿ ಇರುವಂತೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ವಿಶೇಷ ನಗರಗಳನ್ನು ಹೆಸರಿಸಿ ನೋಡೋಣ. ಬೆಂಗಳೂರು ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿ ನಡುವೆ ದಾವಣಗೆರೆ-ಚಿತ್ರದುರ್ಗಗಳಿವೆಯಲ್ಲ ಅದನ್ನು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಐಟಿ ಹೊರೆ ಇಳಿಸಲು ಬಳಸಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲ ಸಕರ್ಾರಗಳು. ಬೆಂಗಳೂರು ಕೇಂದ್ರಿತ ಕನರ್ಾಟಕದ ವಿಕಾಸದ ಮಾಡೆಲ್ಲು ಮುರಿದು ಬೀಳಲು ಇನ್ನು ನಾಲ್ಕಾರು ವರ್ಷ ಸಾಕಷ್ಟೇ.

ದೆಹಲಿಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಲು ಭಯಾನಕವಾಗಿದೆ. ದೀಪಾವಳಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಪಟಾಕಿಗಳನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಿದ್ದು ಒಳ್ಳೆಯದೇ ಆಯ್ತು. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಎಲ್ಲ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಲು ಒಂದು ಅಸ್ತ್ರ ದೊರೆತಂತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ವಿಕಾಸದ ನಾಗಾಲೋಟದಲ್ಲಿ ಓಡುತ್ತಿರುವ ಭಾರತಕ್ಕೆ ದೆಹಲಿ ರಾಜಧಾನಿ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಕಷ್ಟವೆನಿಸುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಈಗ. ದೂರದ ದೆಹಲಿ ಮಾತ್ರ ಹೀಗೆ ಎಂದು ಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. ಈ ಪರಿಸ್ಥಿಗೆ ನಾವೂ ಹೊರತಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತದೆ ಇಂಡಿಯನ್ ಇನ್ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಟ್ನ ಅಧ್ಯಯನ. ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಅಲ್ಲಿನ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಟಿವಿ ರಾಮಚಂದ್ರ ಮುಂದಿನ ಐದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರು ಬದುಕಲು ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲದ ನಗರವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿದ್ದರು. ಸಮುದ್ರ ಮಟ್ಟದಿಂದ ಮೂರು ಸಾವಿರ ಅಡಿ ಮೇಲಿರುವ ಬೆಂಗಳೂರು ಏರ್ಕಂಡಿಶನ್ ನಗರವೆಂದೇ ಖ್ಯಾತವಾಗಿತ್ತು. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಉದ್ಯಾನ ನಗರಿ ಎಂದು ಬಿರುದಾಂಕಿತ ಬೆಂಗಳೂರು ಅದಾಗಲೇ ಶೇಕಡಾ ಎಂಭತ್ತರಷ್ಟು ಹಸಿರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಬರಡಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಕೆರೆಗಳ ಆಗರವಾಗಿದ್ದ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ನದಿಯೂ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲವಿತ್ತು. ಇಂದು ಮುಕ್ಕಾಲು ಭಾಗದಷ್ಟು ನೀರಿನ ಸ್ರೋತಗಳು ಧನದಾಹಿಗಳಿಗೆ ಆಹಾರವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಬೆಳೆದು ನಿಂತ ಈ ನಗರಕ್ಕೆ ಕುಡಿಯುವ ನೀರೂ ನೂರು ಕಿಮೀ ದೂರದ ಕಾವೇರಿಯಿಂದ ಪೈಪುಗಳಲ್ಲಿ ಬರಬೇಕು. ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಕಾವೇರಿ ಸೊರಗಿದರೆ ಬೆಂಗಳೂರು ಒಣಗಿಯೇ ಹೋಗುತ್ತದೆ!

1

ಎಲ್ಲ ಪರಿಸರವಾದಿಗಳ ಆರೋಪ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯತ್ತ ಬೆರಳು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕು ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಐದುನೂರು ಪಟ್ಟಾದರೂ ವೃದ್ಧಿಸಿದೆ. ಮಾಹಿತಿತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಕ್ರಾಂತಿಗೆ ಬೆಂಗಳೂರು ಪ್ರತಿಸ್ಪಂದಿಸಿದ ರೀತಿಯಿಂದಾಗಿ ಇಂದು ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವ ಮೂಲೆಗೆ ಹೋದರೂ ಬೆಂಗಳೂರು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರುವಂತಹ ನಗರವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಬ್ರ್ಯಾಂಡ್ ಬೆಂಗಳುರಿಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಗೌರವವಿದೆ. ಇದರ ಬಹುಪಾಲು ಶ್ರೇಯ ಐಟಿ-ಬಿಟಿಗೇ ಸಲ್ಲಬೇಕು. ದೇಶದ ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದ ಕಾಮರ್ಿಕರನ್ನು, ಉದ್ಯೋಗಿಗಳನ್ನೂ ಆಕಷರ್ಿಸುವಲ್ಲಿ ಅದರ ಪಾತ್ರ ಬಲು ದೊಡ್ಡದ್ದು. ಆದರೆ ಅದೇ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಶಾಪವೂ ಹೌದು. ಜಾಗತಿಕ ಲಕ್ಷ್ಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬೆಂಗಳೂರನ್ನು ರೂಪಿಸುವಲ್ಲಿ ಸೋತು ಹೋಗಿದ್ದೇವೆ ನಾವು. ಸತತ ಎರಡನೇ ಬಾರಿ ಜಾಗತಿಕ ಹೂಡಿಕೆಯನ್ನು ಆಕಷರ್ಿಸುವ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ನಂಬರ್ ಒನ್ ಪಟ್ಟ ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದೇವೆ. ದೇಶದಲ್ಲಿ ಹೂಡಿಕೆಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಅಶ್ವಾಸನೆಯ ಸುಮಾರು ಅರ್ಧ ಭಾಗ ಕನರ್ಾಟಕಕ್ಕೇ. ಹೀಗೆ ಕನರ್ಾಟಕಕ್ಕೆ ಬಂದ ಆಶ್ವಾಸನೆಯ ದೊಡ್ಡ ಭಾಗ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೇ ಬಂದಿರೋದು! ವಿಕಾಸ ಒಂದೆಡೆ ಕೇಂದ್ರೀಕೃತವಾಗೋದು ರಾಜ್ಯವೊಂದರ ಪಾಲಿಗೆ ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಹೊಡೆತ. ಎರಡನೇ ಮತ್ತು ಮೂರನೇ ಹಂತದ ನಗರಗಳನ್ನು ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ಬೆಳೆಸದ ಯಾವ ರಾಜ್ಯಗಳೂ ಸಮ ಪ್ರಮಾಣದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಸಾಧಿಸುವುದು ಅಸಾಧ್ಯದ ಮಾತೇ ಸರಿ. ಹಾಗೆ ರಾಜಧಾನಿಯೊಂದಿಗೆ ಇತರೆ ನಗರಗಳ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ಆಗಿರೋದು ಗುಜರಾತಿನಲ್ಲಿಯೇ. ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲೂ ಪೂಣೆ, ಕೊಲ್ಲಾಪುರಗಳು ಸ್ವಲ್ಪ ಬೆಳೆದಿವೆಯಾದರೂ ಮುಂಬೈಗೆ ಸಂವಾದಿಯಾಗಲಾರವು. ಅವಿಭಜಿತ ಆಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಕರಾವಳಿ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಪೂರಕ ಅವಕಾಶ ನಿಮರ್ಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಲಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೆ ಕನರ್ಾಟಕದ ಕುರಿತಂತೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿಕೊಂಡು ನೋಡಿ. ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬಟ್ಟೆಗೆಂದೇ ತಿರುಪುರ್, ಪಟಾಕಿಗೆಂದೇ ಶಿವಕಾಶಿ ಇರುವಂತೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ವಿಶೇಷ ನಗರಗಳನ್ನು ಹೆಸರಿಸಿ ನೋಡೋಣ. ಮೈಸೂರನ್ನು ಜನ ನೋಡಲೆಂದು ಬರುತ್ತಾರೆ ನಿಜ ಆದರೆ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬರುವಂತಹದ್ದೇನನ್ನಾದರೂ ಅಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆಯಾ? ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಯನ್ನು ನಾವೊಂದು ಮುದ್ರಣ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಮಹಾನಗರವಾಗಿ ಬೆಳೆಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆಯಾ? ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹತ್ತಾರು ಪ್ರಕಾಶನ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳು ಕ್ರಿಯಾಶೀಲವಾಗಿದ್ದ ಜಾಗವದು. ಮಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಬಂದರು ಇದೆಯಲ್ಲ ಅದನ್ನು ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ತಂದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ರಫ್ತು ಮಾಡಲು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆಯೇ ಹೊರತು ಸುತ್ತಮುತ್ತಲೆಲ್ಲಾದರೂ ಉತ್ಪಾದನಾ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳನ್ನು ತೆರೆದು ಜಾಗತಿಕ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಏಕೆ? ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ನಾನಂದುಕೊಳ್ಳೋದು. ಹಾಡರ್್ವೇರ್ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಹಿಂದುಳಿದಿರುವ ಭಾರತದ ಕೊರತೆ ನೀಗಿಸಲು ಬುದ್ಧಿವಂತರ ನಾಡಾದ ಕನರ್ಾಟಕ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದಿಡಬಹುದಿತ್ತು. ಉಡುಪಿ, ಮಂಗಳೂರಿನ ನಡುವೆ ಜಗತ್ತನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸುವ ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಹಾಡರ್್ವೇರ್ ಪಾಕರ್್ನ ಕನಸು ಕಟ್ಟಬಹುದಿತ್ತೇನೋ? ನಮಗಿರುವ ಮಂಗಳೂರಿನ ಬಂದರನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡರೆ ಜಗತ್ತಿನ ಮುಕ್ಕಾಲು ಭಾಗವನ್ನು ಚೀನಾಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಮುಟ್ಟಬಹುದು. ನೆನಪಿಡಿ, ಚೀನಾ ಜಗತ್ತನ್ನು ತಲುಪುವ ವೇಗ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೆಂದೇ ಪಾಕೀಸ್ತಾನದ ಮೂಲಕ ರಸ್ತೆ ಹುಡುಕುತ್ತಿರೋದು. ನಮಗೆ ಅನಾಯಾಸವಾಗಿ ಸಿಕ್ಕಿರುವ ಲಾಭ ಸಮುದ್ರ ಮಾರ್ಗ. ಅದನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ. ಬೆಂಗಳೂರು ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿ ನಡುವೆ ದಾವಣಗೆರೆ-ಚಿತ್ರದುರ್ಗಗಳಿವೆಯಲ್ಲ ಅದನ್ನು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಐಟಿ ಹೊರೆ ಇಳಿಸಲು ಬಳಸಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲ ಸಕರ್ಾರಗಳು. ಆಗ ಬೆಂಗಳೂರು ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುವುದು ತಪ್ಪುತ್ತಿತ್ತು, ಜೊತೆಗೆ ಕನರ್ಾಟಕದ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಶುರುವಾಗಿದ್ದರೆ ಒಂದೆಡೆ ಶಿವಮೊಗ್ಗ, ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಬಳ್ಳಾರಿಯವರೆಗಿನ ಉದ್ಯೋಗಾಕಾಂಕ್ಷಿಗಳಿಗೆ ಲಾಭವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು.

ಬೆಂಗಳೂರು ಕೇಂದ್ರಿತ ಕನರ್ಾಟಕದ ವಿಕಾಸದ ಮಾಡೆಲ್ಲು ಮುರಿದು ಬೀಳಲು ಇನ್ನು ನಾಲ್ಕಾರು ವರ್ಷ ಸಾಕಷ್ಟೇ. ಅಷ್ಟರೊಳಗೆ ನಾವು ಇತರೆ ನಗರಗಳನ್ನು ಓಟದಲ್ಲಿ ಗೆಲ್ಲುವುದಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧ ಮಾಡಲೇಬೇಕು. ಅದು ಸಾಕಾರಗೊಳ್ಳಲು ನಾವು ರೂಪಿಸಲೇಬೇಕಾಗಿರುವ ಮಹತ್ವದ ಅಡಿಪಾಯ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯದ್ದೇ. ಓಡಾಟಕ್ಕೆ ಅನುಕೂಲ, ಸದಾ ವಿದ್ಯುತ್ತು, ಶುದ್ಧ ನೀರು, ಪರಿಶುದ್ಧ ಆಹಾರ, ಶಿಕ್ಷಣ, ಆರೋಗ್ಯ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಒದಗಿಸಿಕೊಟ್ಟರೆ ಎಂತಹ ಉತ್ಪಾದಕ ಕಂಪನಿಗಳೂ ಧಾವಿಸಿ ಬರಬಲ್ಲವು. ಇದರೊಟ್ಟಿಗೆ ಕೌಶಲವುಳ್ಳ ಕಾಮರ್ಿಕರನ್ನು ಒದಗಿಸಿಕೊಟ್ಟರಂತೂ ಕಂಪನಿಗಳಿಗೆ ಹಬ್ಬ. ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಏನಿಲ್ಲ ಹೇಳಿ? ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಸಾಕಷ್ಟಿರುವುದರಿಂದ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಗೆ ದುಡಿಯಬಲ್ಲ ಕುಶಲ ಶ್ರಮಿಕ ವರ್ಗ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ನಿಸ್ಸಂಶಯವಾಗಿ ಈ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ನಾವು ಚೀನಾವನ್ನು ಹಿಂದಿಕ್ಕಬಲ್ಲೆವು. ಇನ್ನು ಶಿಕ್ಷಣ, ಆರೋಗ್ಯಗಳ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ನಾವು ಸಕರ್ಾರೇತರವಾಗಿ ವಿಕ್ರಮವನ್ನೇ ಸಾಧಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಕೇಂದ್ರ ಸಕರ್ಾರದ ಅವಿರತ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದಾಗಿ ವಿದ್ಯುತ್ತಿಗೆ ಈಗ ಕೊರತೆಯಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ನೀರು ಮತ್ತು ಓಡಾಟಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಅನುಕೂಲವನ್ನು ಸಮರ್ಪಕಗೊಳಿಸಬೇಕಷ್ಟೇ.

2

ಕನರ್ಾಟಕದ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ನಮ್ಮ ರಸ್ತೆಗಳ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಲು ಗಂಭಿರ. ಬೇರೆ ನಗರಗಳ ಕಥೆ ಬಿಡಿ, ಸ್ವತಃ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ರಸ್ತೆಗಳೇ ಈ ಬಾರಿ ಮಳೆಗೆ ಕೊಚ್ಚಿ ಹೋದವು. ರಾಜಧಾನಿಯಿಂದ ಇತರೆಡೆಗೆ ಸಂಪಕರ್ಿಸುವ ರಸ್ತೆಗಳ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಕೇಳಲೇಬೇಡಿ. ಮಂಗಳೂರಿಗೆ ಶಿರಾಡಿ ಘಾಟಿನ ಮೂಲಕ ಬರುವುದೆಂದರೆ ಜೀವವನ್ನೇ ಕೈಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಂತೆ. ಮಂಗಳೂರು ಸೇರಿಕೊಂಡ ನಂತರ ಒಂದಿಡೀ ದಿನ ದೇಹದ ಬೋಲ್ಟು-ನಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೇ ಬೇಕು. ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿ-ಬೆಳಗಾವಿಯೆಡೆಗಿನ ರಸ್ತೆ ಚೆನ್ನಾಗಿರುವುದು ನಿಜವಾದ ರೂಟೋಲ್ ಬೂತ್ಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿಸಿದ ಸಮಯವೆಲ್ಲ ಖಚರ್ಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಐಟಿ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿರುವ ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲಿ ಗಾಡಿಗಳಿಗೆ ಟ್ಯಾಗ್ ಅಳವಡಿಸುವ ತೀವ್ರಗತಿಯ ಆಲೋಚನೆ ಬಂದಿಲ್ಲವೆನ್ನೋದು ಆಶ್ಚರ್ಯ. ಇದನ್ನು ಕೇಂದ್ರದ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯೆಂದು ತಳ್ಳಿಹಾಕಿಬಿಡಬೇಕಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದ ವೇಗಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಾವು ಸೌಕರ್ಯಗಳನ್ನು ವೃದ್ಧಿ ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ಓಟದಲ್ಲಿ ಹಿಂದುಳಿಯುವುದು ನಾವೇ. ಜಗತ್ತಿನ ಮುಂದುವರಿದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ರಸ್ತೆಗಳು ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟಕ್ಕಿವೆ. ಜನ ರಸ್ತೆ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ಅನುಸರಿಸುವುದರಿಂದ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಕಿರಿಕಿರಿಯಿಲ್ಲ. ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ, ದಕ್ಷಿಣ ಆಫ್ರಿಕಾಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಜನ ಓಡಾಟಕ್ಕೆ ರಸ್ತೆ ಬಳಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ವಿಮಾನಗಳನ್ನು ನೆಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಹೆಚ್ಚು. ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದಲ್ಲಿ ಒಂದು ನಗರದಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ನಗರಕ್ಕೆ ಬಸ್ಸಿಗಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಖಚರ್ಿನಲ್ಲಿ ವಿಮಾನಗಳು ಸಂಚರಿಸುವಂತೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ರೂಪಿಸಲಾಗಿದೆ. ದಿನವಿಡೀ ಸಂಚರಿಸುವ ರೈಲು, ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಸಂಚರಿಸುವ ಬಸ್ಸುಗಳು ಜಗತ್ತಿನಿಂದ ಅದಾಗಲೇ ಕಾಣೆಯಾಗಿವೆ. ಒಂದೋ ರೈಲಿಗೆ ಬಲುವಾದ ವೇಗ ಬಂದಿದೆ ಅಥವಾ ಬಲುವೇಗದ ಕಾರುಗಳು ಚಲಿಸುವಂತಹ ರಸ್ತೆ ನಿಮರ್ಾಣಗೊಂಡಿದೆ. ನಾವಿನ್ನೂ ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಶಿರಾಡಿ ಘಾಟನ್ನು ಎರಡು ತಿಂಗಳು ಮುಚ್ಚಿ ರಿಪೇರಿಗೆ ತೊಡಗುತ್ತೇವೆ!

ಕನರ್ಾಟಕ ಆಕಾಶ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಬಲು ಆಸ್ಥೆಯಿಂದ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಹೊತ್ತು ಈಗ ಬಂದಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೂ ಇದೆ. ಕಳೆದ ಹಣಕಾಸು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಅಂತದರ್ೇಶೀಯ ಪ್ರಯಾಣಿಕರ ಸಂಖ್ಯೆಶೇಕಡಾ ಹನ್ನೊಂದರಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿದೆ. ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಈ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಆರುವರೆಕೋಟಿಯಷ್ಟು ಜನ ವಿಮಾನ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿದ್ದರೆ ಈ ವರ್ಷ ಅದು ಏಳೂವರೆ ಕೋಟಿದಾಟಿದೆ. ವಸ್ತುಗಳ ಸಾಗಾಣಿಕೆಯೂ ಇದೇ ಪ್ರಮಾಣದ ಹೆಚ್ಚಳ ತೋರಿಸಿರುವುದು ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಆಮದು-ರಫ್ತು ಆಕಾಶ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿಯೇ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವುದರ ಸಂಕೇತವಾಗಿದೆ. ಕಳೆದ ವರ್ಷ 395 ವಿಮಾನಗಳು ಓಡಾಟ ನಡೆಸಿದ್ದರೆ ಈ ವರ್ಷಅದಾಗಲೇ 496 ವಿಮಾನಗಳು ಕಾರ್ಯಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕಿಳಿದಿವೆ. ಕಳೆದ ಹದಿನೇಳು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ವಿದೇಶೀ ನೇರ ಹೂಡಿಕೆ ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಶತಕೋಟಿ ಡಾಲರುಗಳನ್ನು ದಾಟಿದೆ. ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಅಧ್ಯಯನದ ಪ್ರಕಾರ ಮುಂದಿನ ಒಂದು ದಶಕದಲ್ಲಿ ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ 25 ಶತಕೋಟಿ ಡಾಲರುಗಳಷ್ಟು ಹೂಡಿಕೆಯಾಗಲಿದೆ. ಆಕಾಶಯಾನದ ಟ್ರಾಫಿಕ್ಕು ಕನಿಷ್ಠ ಶೇಕಡಾ ಹದಿನಾರರಷ್ಟು ಏರಿಕೆಯಾಗಲಿದೆ.

4

ಇವಿಷ್ಟೂ ಭಾರತದ ಕಥೆಯಾದರೆ ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣಗಳನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಪಡಿಸುವಲ್ಲಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಬಳಕೆಗೆ ವಿಶೇಷ ಆಸ್ಥೆ ವಹಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ನಮ್ಮ ಸಿವಿಲ್ ಮತ್ತು ಮಾಹಿತಿ ಇಂಜಿನಿಯರುಗಳು ಹೊಸ ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ತಂದು ಮಾದರಿಗಳನ್ನು ನಿಮರ್ಿಸಿದ್ದೇ ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಬಲುವಾದ ಬೇಡಿಕೆ ಬರುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ. ವಾತಾವರಣ ರೂಪಿಸಿಕೊಡಬೇಕಷ್ಟೇ. ನಾವೀಗ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಊಹಿಸಿ ಮುಂದಡಿಯಿಡಬೇಕು. ಪ್ರಧಾನಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರು ಗೆಲ್ಲುವುದು ಅಲ್ಲೇ. ಅದಾಗಲೇ ಏರ್ಪೋಟರ್್ ಅಥಾರಿಟಿ ಆಫ್ ಇಂಡಿಯಾ ಲಖ್ನೌ, ದೇವ್ಘರ್, ರಾಜ್ಕೋಟ್, ಪ್ರಯಾಗದ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣಗಳನ್ನು ಉತ್ಕೃಷ್ಟ ದಜರ್ೆಗೇರಿಸುವ ಯೋಜನೆ ರೂಪಿಸಿದೆ. ಪ್ರಯಾಗಕ್ಕೆ ಹರಿದು ಬರಲಿರುವುದು ಸುಮಾರು ಸಾವಿರದಿನ್ನೂರುಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ. ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಸುಮಾರು ಅರವತ್ತೈದು ಲಕ್ಷ ಪ್ರಯಾಣಿಕರನ್ನು ನಿರ್ವಹಣೆ ಮಾಡಬಲ್ಲ ಸಾಮಥ್ರ್ಯ ಬರಲಿದೆ ಆ ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ. ಇಲ್ಲಿಯೇ ಕುಂಭಮೇಳಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ನೂರಿಪ್ಪತ್ತೈದುಕೋಟಿ ವೆಚ್ಚದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಳೀಯ ನಿಲ್ದಾಣವೊಂದನ್ನು ನಿಮರ್ಿಸಿ ಅಂತದರ್ೇಶೀಯ ಓಡಾಟಕ್ಕೆ ಅನುಕೂಲ ಕಲ್ಪಿಸುವ ಯೋಜನೆ ಭರದಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಇಂಫಾಲದ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಹಣ ಹೂಡಿ ವಸ್ತು ಸಾಗಾಣಿಕೆಯ ಸಾಮಥ್ರ್ಯ ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಯೋಜನೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದೆ. ಇದು ಆಸಿಯಾನ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮ ವ್ಯಾಪಾರ ಸಂಬಂಧ ವೃದ್ಧಿಸುವಲ್ಲಿ ಸಹಕಾರಿಯಾಗಲಿದೆ.

ನಾವೀಗ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲರಾಗಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಕುಶಲಕಮರ್ಿಗಳು, ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು, ಕಲಾವಿದರು, ಯಾತ್ರಿಕರು ಮತ್ತು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರೂ ಕೂಡ ದಿನಗಟ್ಟಲೆ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಕಳೆಯುವ ಬದಲು ಕಡಿಮೆ ವೆಚ್ಚದಲ್ಲಿ ವೇಗವಾಗಿ ಗಮ್ಯ ತಲುಪಿ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಮರಳಿ ಬಂದುಬಿಡಬೇಕು. ವಾರಾಂತ್ಯ ಸಿಕ್ಕರೆ ಸಾಕೆಂದು ನಮ್ಮವರೆಲ್ಲ ಹಪಹಪಿಸುವುದು ಏಕೆ ಗೊತ್ತೇನು? ಪ್ರಯಾಣದ ಅವಧಿಯನ್ನು ಸರಿದೂಗಿಸಲು ಎರಡು ದಿನ ರಜೆಯೇ ಬೇಕೆಂಬುದು ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತು. ಈ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವ ಸಮಯ ಈಗ. ಮಂಗಳೂರು, ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿ, ಬೆಳಗಾವಿ ಮತ್ತು ಕಲ್ಬುಗರ್ಿ-ಬೀದರುಗಳಲ್ಲಿ ವಾಯುಯಾನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಮೂಲ ಸೌಕರ್ಯವನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೈಯ್ಯಲು ಕೇಂದ್ರ ಸಕರ್ಾರವನ್ನು ಒತ್ತಾಯಿಸಲು ಶುರುಮಾಡಬೇಕು. ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹೂಡಿಕೆ ಸಮಾವೇಶಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ದ್ವಿತೀಯ ಮತ್ತು ತೃತೀಯ ಹಂತದ ನಗರಗಳನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬೃಹತ್ ಹೂಡಿಕೆದಾರರು ಬರುವಂತೆ ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದ ಪ್ರಯತ್ನ ಹಾಕಬೇಕು. ಹ್ಞಾಂ! ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರವಿಲ್ಲದ ಸ್ವಚ್ಛ ಆಡಳಿತ ಮೊದಲ ಗುರಿಯಾಗಬೇಕು. ಆಗ ಮಾತ್ರ ಹೂಡಿಕೆದಾರರು ಧಾವಿಸಿ ಬರುತ್ತಾರೆ. ನೀತಿ ಆಯೋಗದ ವರದಿಯ ಪ್ರಕಾರ ವ್ಯಾಪಾರಗೈಯ್ಯುವಲ್ಲಿ ಸುಲಭಗೊಳಿಸುವ ವಾತಾವರಣದ ನಮ್ಮ ಸೂಚ್ಯಂಕ ಇಳಿಕೆ ಕಂಡಿದೆ. ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಇದ್ದ ಒಂಭತ್ತನೇ ಸ್ಥಾನ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಈಗ ಹದಿಮೂರನೇ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಕುಸಿದಿದ್ದೇವೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಹೂಡಿಕೆಯ ಭರವಸೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವವರು ಹೂಡಿಕೆ ಮಾಡಬಹುದೆಂಬ ವಿಶ್ವಾಸವೇನೂ ಇಲ್ಲ.

5

ನಾವೀಗ ಆಲೋಚನಾ ದಿಸೆಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಬೇಕಿದೆ. ಬೆಂಗಳೂರು ನಗರಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವಿರುವಂತೆ ಮೆಟ್ರೋ ಕೊನೆಯಾಗುವ ಕಡೆ ಅಂತದರ್ೇಶೀಯ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣ ನಿಮರ್ಿಸಬೇಕಿದೆ. ಮೆಟ್ರೋದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಒಂದು ಗಂಟೆಯೊಳಗೆ ಮಂಗಳೂರಿಗೋ, ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಗೋ ಹೋಗುವಂತಹ ವಾತಾವರಣ ರೂಪಿಸಬೇಕಿದೆ. ಹಾಗೇನಾದರೂ ಆದರೆ ಈಗಿನ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದ ಪ್ರಕಾರ ಬೆಂಗಳೂರಿಂದ ಹೊರಗೆ ನೆಲಮಂಗಲ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುವ ಮುನ್ನ ನಾವು ಮಂಗಳೂರನ್ನು ತಲುಪಿಬಿಡಬಹುದು. ತುಮಕೂರಿಗೆ ತಲುಪುವ ಸಮಯದೊಳಗೆ ಬೀದರ್, ಗುಲ್ಬಗರ್ಾಗಳನ್ನೇ ಸೇರಿಕೊಂಡುಬಿಡಬಹುದು. ಪ್ರಯಾಸ ಸ್ವಲ್ಪ ಯಶಸ್ವಿಯಾದರೆ ಈಗಿನ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣ ಸೇರಿಕೊಂಡು ವಿಮಾನ ಹತ್ತುವುದರೊಳಗೆ ಮುಂಬೈ ತಲುಪಿಕೊಂಡರೂ ಅಚ್ಚರಿಯಿಲ್ಲ. ಇಂದಿನ ದಿನ ಮಾನದ ಪ್ರಮುಖ ಸಂಗತಿಯೇ ವೇಗ. ಮಾಡಬೇಕೆಂದಿರುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ಮುಗಿಸಿ ಹೊಸದೊಂದು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧರಾಗಬೇಕು. ಹಾಗಂತ ಇದೇನು ಹೊಸ ಕನಸಲ್ಲ. ಈ ದೇಶದ ಪ್ರಧಾನಿ ಉಡಾನ್ ಯೋಜನೆ ತಂದಿರುವುದೇ ಅದಕ್ಕೇ. ಈಗಾಗಲೇ ಬಜೆಟ್ನಲ್ಲಿ ವಿಮಾನ ಯಾನಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಸಾಕಷ್ಟು ಹಣ ಮೀಸಲಾಗಿಡಲಾಗಿದೆ. ಇಂಡಿಗೋ ಜೆಟ್ನಂತಹ ಕಂಪನಿಗಳೂ ಹಣ ಹೂಡಿಕೆಗೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಿವೆ. ನಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಪ್ರೇರಣೆ ಕೊಟ್ಟು ಕನರ್ಾಟಕದೊಳಗಿನ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ವಾತಾವರಣ ರೂಪಿಸುವುದಷ್ಟೇ. ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಅನಗತ್ಯವಾದ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಹೊರೆ ಹೊರುತ್ತಿರುವ ಬೆಂಗಳೂರು ಸ್ವಲ್ಪ ಉಸಿರಾಡೀತು ಮತ್ತು ಜಗತ್ತಿನ ಕಣ್ಣು ಕನರ್ಾಟಕದ ಬೇರೆ ಜಿಲ್ಲೆಗಳತ್ತಲೂ ತಿರುಗೀತು. ಚುನಾವಣೆಯ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಮನೆಗೆ ಓಟು ಕೇಳಲು ಬರುವ ನಾಯಕರನ್ನು ಈ ಕುರಿತಂತೆ ಕೇಳಿ. ಇಷ್ಟು ದಿನ ಸ್ವಂತದ ಕನಸನ್ನು ಸಾಕಾರಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡವರು ಈಗ ಸ್ವಲ್ಪರಾಜ್ಯದ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಈಡೇರಿಸಲಿ.

ವಸ್ತ್ರೋದ್ಯಮ ವೈಭವಕ್ಕೆ ಮರಳೋದು ಯಾವಾಗ?

ವಸ್ತ್ರೋದ್ಯಮ ವೈಭವಕ್ಕೆ ಮರಳೋದು ಯಾವಾಗ?

ನಮ್ಮ ಬಟ್ಟೆ ಉದ್ಯಮ ನಾಶವಾಗಲಿಕ್ಕೆ ನಾವು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಿಂದ ದೂರವಿದ್ದುದೇ ಕಾರಣವೆಂದು ಕೆಲವು ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳು ವಾದಿಸುವುದುಂಟು. ಹಾಗೇ ಅವರು ಬ್ರಿಟೀಷರಿಗೆ ಕವರಿಂಗ್ ಫೈರ್ ಕೊಡೋದು. ಯಂತ್ರಗಳನ್ನೇ ಆವಿಷ್ಕರಿಸಲು ಹಣ ಕೊಟ್ಟು, ಉತ್ಪಾದನೆಗೆ ಬೇಕಾದ ಮೂಲದ್ರವ್ಯ ಮತ್ತು ಕಚ್ಚಾವಸ್ತುವನ್ನು ಕೈಗಿಟ್ಟು, ತಯಾರಾದ ವಸ್ತುವನ್ನು ಅತಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಬೆಲೆಗೆ ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಜನರಿದ್ದರೆ ಎಂತಹ ರಾಷ್ಟ್ರವಾದರೂ ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಸೌಧ ನಿಮರ್ಾಣ ಮಾಡೀತು. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಮಾತಾಡುವವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿ ಜಗತ್ತಿನ ಜನ ಎಲೆಗಳಿಂದ ಮಾನ ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿರುವಾಗಲೇ ಭಾರತ ಅತ್ಯುತ್ಕೃಷ್ಟ ನೇಯ್ಗೆಯ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಸಾಕಾರಗೊಳಿಸಿತ್ತು.

1

ಇಳಕಲ್ಲು ಎಂದೊಡನೆ ‘ಸೀರೆ’ ನೆನಪಾಗುವುದು ಸಹಜವೇ. ಅದೊಂದು ರೀತಿ ಚೆನ್ನಪಟ್ಟಣದೊಂದಿಗೆ ಬೆಸೆದಿರುವ ಗೊಂಬೆಗಳಂತೆಯೇ. ಕಳೆದ ಅನೇಕ ದಶಕಗಳಿಂದ ಈ ಸೀರೆ ನೇಯುವವರು ಹೈರಾಣಾಗಿ ಇತರೆ ಉದ್ಯೋಗಗಳತ್ತ ಮುಖ ಮಾಡಿ ಕುಳಿತಾಗಿವೆ. ಉತ್ತರ ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬೆಳಗಾವಿ, ಬಾಗಲಕೋಟೆ, ಬಿಜಾಪುರಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬಿ ಹೋಗಿರುವ ನೇಕಾರರ ಪಾಲಿನ ಬಲುದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆಯೇನು ಗೊತ್ತೇ? ಅವರ ಇಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆ ನೇಕಾರಿಕೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊಟ್ಟೆ ಪಾಡಿನ ಅನ್ಯ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿದೆ ಅನ್ನೋದು. ಸ್ವಾವಲಂಬಿಯಾಗಿ, ಸ್ವಾಭಿಮಾನದಿಂದ ಎದೆಯೆತ್ತಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಕುಶಲಕಮರ್ಿಗಳನ್ನು ಸಕರ್ಾರದೆದುರು ಕೈ ಚಾಚುವಂತೆ ಮಾಡಿ ಸ್ಕಿಲ್ ಡೆವಲಪ್ಮೆಂಟ್ನ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಕೌಶಲ್ಯ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕುವುದು ಅದೆಷ್ಟು ನ್ಯಾಯ ಹೇಳಿ. ಹೀಗೆ ಹೇಳಬೇಕೆನಿಸಿದ್ದು ಅದೇಕೆ ಗೊತ್ತೇ? ಇಳಕಲ್ಲಿನ ನೇಕಾರ ಮಿತ್ರರೊಬ್ಬರು ಈ ಸೀರೆಗಳ ಪುನರುಜ್ಜೀವನಕ್ಕೆ ಹೊಸದೊಂದು ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತು ತಂದಿದ್ದರು. ಕನರ್ಾಟಕದ ಅಂಗನವಾಡಿ ಶಿಕ್ಷಕಿಯರೆಲ್ಲ ಇಳಕಲ್ಲಿನ ಸೀರೆಯನ್ನೇ ಉಡುವಂತೆ ಸರಕಾರ ಆದೇಶ ಹೊರಡಿಸಿದರೆ ಸಾವಿರಾರು ಸೀರೆಗಳನ್ನು ನೇಯುವ ಕಾರ್ಯ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ಸಾವಿರಾರು ಜನರಿಗೆ ಉದ್ಯೋಗ ಖಾತ್ರಿ. ಅವರ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಹೀಗೆ ಗರಿಬಿಚ್ಚಿ ಓತಪ್ರೋತವಾಗಿ ಓಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಜೊತೆಲಿದ್ದವರು ಈ ಆಲೋಚನೆಗೆ ತಲೆದೂಗಿ ಅದ್ಭುತವೆನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ನಮ್ಮ ಬಳಿ ತೆರಿಗೆ ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಆ ಹಣದಲ್ಲಿ ಸೀರೆ ಖರೀದಿ ಮಾಡಿ; ಅಲ್ಲೊಂದಷ್ಟು ತಿಂದು-ತೇಗಿ, ಕಳಪೆ ಸೀರೆಗಳನ್ನು ಅಂಗನವಾಡಿ ಶಿಕ್ಷಕಿಯರಿಗೆ ತಲುಪಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ಇಳಕಲ್ಲಿನ ಸೀರೆಯ ಮಾನ-ಮಯರ್ಾದೆಯೂ ಕಳೆದು ಹೋದೀತು. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಶಾಲಾ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಕರ್ಾರ ಹಂಚಿದ ಬಟ್ಟೆಯ ಕತೆ ನೆನಪಿದೆಯಲ್ಲ! ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಇಂಜಿನಿಯರುಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ, ಜಗತ್ತಿಗೆಲ್ಲ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳನ್ನು ಕಳಿಸುವ ಕನರ್ಾಟಕಕ್ಕೆ ಇಳಕಲ್ಲಿನ ಸೀರೆಗಳಿಗೆ ಜಾಗತಿಕ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಕೊಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವೇ? ಗುಜರಾತು, ತಮಿಳುನಾಡು, ಬಂಗಾಳಗಳು, ತಮ್ಮ ಸೀರೆಗಳನ್ನು, ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ತಲುಪಿಸುವಲ್ಲಿ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿರುವಾಗ ನಾವೇಕೆ ಹಿಂದುಳಿದಿದ್ದೇವೆ? ಮೊಬೈಲ್ ಅಪ್ಲಿಕೇಶನ್ಗಳ ಮೂಲಕ ಸೀರೆಗೆ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಹುಡುಕುವ ಸಾಹಸ ಮಾಡಲಾರವೇನು? ನಮ್ಮ ರಾಜಕೀಯ ಇಚ್ಛಾ ಶಕ್ತಿ ಸತ್ತು ಹೋಗಿರುವುದೇ ಇಲ್ಲಿ. ಚುನಾವಣೆ ಬಂದೊಡನೆ ನೇಕಾರರ ಸಮಾವೇಶಗಳನ್ನು ಆಯೋಜಿಸುವ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಅವರನ್ನು ತಮ್ಮೆದುರು ಸದಾ ಕೈ ಚಾಚಿ ನಿಲ್ಲುವಂತೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆಯೇ ಹೊರತು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಆಲೋಚಿಸುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಅವರಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯಲು ಬಿಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಇದೊಂದು ರೀತಿ ಸಕ್ಕರೆ ಕಾಖರ್ಾನೆ ಶುರುಮಾಡಿ, ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ರೈತರಿಗೆ ಕಬ್ಬು ಬೆಳೆಯಲು ಹೇಳಿ, ಅವರಿಗೆ ಬೆಲೆ ಸಿಗದಂತೆ ಮಾಡಿ ಮತ್ತೆ ನಮ್ಮದೇ ತೆರಿಗೆ ಹಣ ಲೂಟಿ ಮಾಡಿ ಬೆಂಬಲ ಬೆಲೆ ಘೋಷಿಸಿದಂತೆಯೇ.

ಬ್ರಿಟೀಷರ ಆಳ್ವಿಕೆಯ ಲಾಗಾಯ್ತು ಹೊಸ-ಹೊಸ ಜಾಗತಿಕ ಆಯಾಮಗಳಿಗೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ನಾವು ಸೋತು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನೇಕಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿ. 18ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತಿನ ಒಟ್ಟಾರೆ ಬಟ್ಟೆ ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಪಾಲು ಶೇಕಡಾ 25 ರಷ್ಟಿತ್ತು. ಬ್ರಿಟೀಷರ ಆಳ್ವಿಕೆಯ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಅದು ಹೇಗೆ ನಾಶಗೊಂಡಿತೆಂದರೆ ಜಾಗತಿಕ ವಹಿವಾಟು ಬಿಡಿ 1896ರ ವೇಳೆಗೆ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಬಟ್ಟೆಯ ಶೇಕಡಾ 8 ರಷ್ಟನ್ನು ಉತ್ಪಾದನೆ ಮಾಡುವಲ್ಲಿಯೇ ಹೈರಾಣಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವು ನಾವು. ಆಗಲೂ ಹತ್ತಿ ಬೆಳೆಯುವುದು ನಿಲ್ಲಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ನೇಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿಗೆ ಕಳಿಸುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗೆ ಸಿಲುಕಿದ್ದೆವು. ಮಸ್ಲಿನ್ ಬಟ್ಟೆಗಳ ಬಲು ದೊಡ್ಡ ರಫ್ತುದಾರ ಪ್ರದೇಶವಾಗಿದ್ದ ಢಾಕಾದಲ್ಲಿ ನೇಕಾರರ ಸಂಖ್ಯೆ ಬಲುದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಇಳಿತ ಕಂಡಿತು. ಬ್ರಿಟೀಷರು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಬಟ್ಟೆ ರಫ್ತು 1830ರಲ್ಲಿ 60 ದಶಲಕ್ಷ ಯಾಡರ್ುಗಳಿಂದ 1870 ರ ವೇಳೆಗೆ ನೂರು ಕೋಟಿ ಯಾಡರ್ುಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟಿತು. ನಾವು ಬಟ್ಟೆ ನೇಯಲು ಬೇಕಾದ ಹತ್ತಿಯನ್ನೂ ಬೆಳೆದು ಅದನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಗೆ ರಫ್ತು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದುದೇ ಅಲ್ಲದೇ ಬಂದ ಹಣದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ತೆರಿಗೆಯಾಗಿ ಬಿಳಿಯ ದೊರೆಗಳಿಗೇ ಮರಳಿ ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಎಲ್ಲ ಕಳೆದು ಉಳಿದ ಹಣದಲ್ಲಿ (ಉಳಿದರೆ!) ಜೀವನವನ್ನು ಸರಿದೂಗಿಸುವುದೇ ಸಾಧನೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿಯಂತೂ ಬಂಗಾಳ ಅದೆಷ್ಟು ಸೊರಗಿ ಹೋಯಿತೆಂದರೆ ತಾಯಂದಿರು ಮೈಮೇಲೆ ಧರಿಸಲು ಬಟ್ಟೆ ಇಲ್ಲದಿರುವಾಗಿ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬರುವುದನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಇದೇ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಶ್ಚಿಮದ ಜನ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಬಡತನವೆಂದು ವಣರ್ಿಸಿದ್ದು. ಇದನ್ನೇ ಸತ್ಯವೆಂದು ನಾವು ದೀರ್ಘಕಾಲ ನಂಬಿದ್ದು!

2

ನಮ್ಮ ಬಟ್ಟೆ ಉದ್ಯಮ ನಾಶವಾಗಲಿಕ್ಕೆ ನಾವು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಿಂದ ದೂರವಿದ್ದುದೇ ಕಾರಣವೆಂದು ಕೆಲವು ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳು ವಾದಿಸುವುದುಂಟು. ಹಾಗೇ ಅವರು ಬ್ರಿಟೀಷರಿಗೆ ಕವರಿಂಗ್ ಫೈರ್ ಕೊಡೋದು. ಯಂತ್ರಗಳನ್ನೇ ಆವಿಷ್ಕರಿಸಲು ಹಣ ಕೊಟ್ಟು, ಉತ್ಪಾದನೆಗೆ ಬೇಕಾದ ಮೂಲದ್ರವ್ಯ ಮತ್ತು ಕಚ್ಚಾವಸ್ತುವನ್ನು ಕೈಗಿಟ್ಟು, ತಯಾರಾದ ವಸ್ತುವನ್ನು ಅತಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಬೆಲೆಗೆ ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಜನರಿದ್ದರೆ ಎಂತಹ ರಾಷ್ಟ್ರವಾದರೂ ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಸೌಧ ನಿಮರ್ಾಣ ಮಾಡೀತು. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಮಾತಾಡುವವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿ ಜಗತ್ತಿನ ಜನ ಎಲೆಗಳಿಂದ ಮಾನ ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿರುವಾಗಲೇ ಭಾರತ ಅತ್ಯುತ್ಕೃಷ್ಟ ನೇಯ್ಗೆಯ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಸಾಕಾರಗೊಳಿಸಿತ್ತು. 17 ನೇ ಶತಮಾನದ ವೇಳೆಗಾಗಲೇ ಢಾಕಾದ ಮಸ್ಲಿನ್ ಬಟ್ಟೆ ಅದೆಷ್ಟು ಖ್ಯಾತವಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ ‘ಗಾಳಿಯನ್ನೇ ನೇಯ್ದ ಬಟ್ಟೆ’ ಎಂದು ಗೌರವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಭಾರತದ ಬಟ್ಟೆ ಎಂದರೆ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಖ್ಯಾತಿ ಪಡೆದಿತ್ತು. ಬ್ರಿಟೀಷರ ಉಪಟಳದಿಂದ ಜಾಗತಿಕ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ನಂತರವೂ ಭಾರತೀಯರ ಹೋರಾಟದ ಮಾನಸಿಕತೆ ಇಂಗಲಿಲ್ಲ. 1818 ರಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಯಾಂತ್ರೀಕೃತ ಹತ್ತಿ ಗಿರಣಿ ಕಲ್ಕತ್ತದಲ್ಲಿ ಶುರುವಾಯ್ತು. 1850 ದಿಂದೀಚೆಗೆ ಬಟ್ಟೆ ಗಿರಣಿಗಳು ಬ್ರಿಟೀಷರ ಸವಾಲನ್ನು ಎದುರಿಸಲೆಂದೇ ತೊಡೆತಟ್ಟಿ ನಿಂತಿದ್ದವು. ಅಮೇರಿಕಾ ಆಂತರಿಕ ಯುದ್ಧದ ವೇಳೆಗೆ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿಯ ಕೊರತೆಯಾದಾಗಲಂತೂ ಭಾರತೀಯ ವಸ್ತ್ರ ಉದ್ಯಮ ಚೇತರಿಕೆ ಕಂಡಿತ್ತು. ಒಂದೆರಡು ದಶಕಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಇದು ಮತ್ತೆ ನೆಲಕಚ್ಚಿತು. ಈ ನಡುವೆಯೇ ಬಾಂಬೆಯಲ್ಲಿ, ಅಹ್ಮದಾಬಾದಿನಲ್ಲಿ, ಬಳ್ಳಾರಿ, ಅಂಬಾ ಸಮುದ್ರ, ತಿರುವನ್ವೇಲಿಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಬಟ್ಟೆ ನೇಯ್ಗೆ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿತ್ತು. ಮುಂಬೈ-ಅಹ್ಮದಾಬಾದ್ಗಳಲ್ಲಿನ ಗಿರಣಿಗಳಂತೂ ಬ್ರಿಟೀಷರ ವಸ್ತ್ರ ಉದ್ಯಮಕ್ಕೆ ಬಲುವಾದ ಹೊಡೆತ ಕೊಟ್ಟಿತ್ತು. ಅದು ಹೇಗೋ ಅದೇ ವೇಳೆಗೆ ಮುಂಬೈ ಪ್ರಾಂತದಲ್ಲಿ ಪ್ಲೇಗ್ ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕವಾಯ್ತು, ಅದಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ಭಯಾನಕವಾದ ಕ್ಷಾಮ ಆವರಿಸಿತ್ತು. ಒಟ್ಟಾರೆ ಜನ ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಮುಂಬೈ ಬಿಟ್ಟು ಇತರೆ ಪ್ರಾಂತ್ಯಗಳಿಗೆ ಗುಳೆ ಹೊರಟರು! ಮತ್ತೆ ಇದು ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಇತರೆ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ತಳವೂರಿ ವಿಸ್ತಾರಗೊಂಡಿತಾದರೂ ಹಳೆಯ ವೈಭವ ನೇಯ್ಗೆಕಾರಿಕೆಗೆಂದೂ ಮರಳಲೇ ಇಲ್ಲ.

ವಸ್ತ್ರೋದ್ಯಮ ನಾವು ಗಮನಿಸಲೇಬೇಕಾದ ಕ್ಷೇತ್ರ. ಭಾರತದ ರಫ್ತು ಮಾಡುವ ಉತ್ಪನ್ನಗಳಲ್ಲಿ ಶೇಕಡಾ 13 ರಷ್ಟು ಈ ವಿಭಾಗವೇ ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತದೆ. ಕಳೆದ ವರ್ಷದ ಒಟ್ಟಾರೆ ರಫ್ತು 40 ಶತಕೋಟಿ ಅಮೇರಿಕನ್ ಡಾಲರುಗಳಷ್ಟು! ಸದ್ಯದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಈ ಉದ್ದಿಮೆಯಿಂದ ನೇರ ಉದ್ಯೋಗ ಪಡೆದವರು ನಾಲ್ಕುವರೆ ಕೋಟಿಯಷ್ಟಾದರೆ, ಸುಮಾರು 2 ಕೋಟಿ ಜನರಿಗೆ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಉದ್ಯೋಗ ದೊರೆತಿದೆ. ಈ ಉದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಕೈ ಮಗ್ಗ ಕರಕುಶಲ, ರೇಷ್ಮೆ ವಲಯದ ಚಿಕ್ಕ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಅಸಂಘಟಿತ ಕಾಮರ್ಿಕರೂ ಇದ್ದಾರೆ ಹಾಗೂ ಯಾಂತ್ರೀಕೃತ, ಆಧುನಿಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಬಳಸುವ ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಉದ್ಯಮವನ್ನು ನಡೆಸುವ ಸಂಘಟಿತ ಕಾಮರ್ಿಕರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಕಳೆದ ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳ ಸತತ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಭಾರತೀಯ ವಸ್ತ್ರ ಉದ್ಯಮ ಈಗ ಜಗತ್ತಿನ ಕಣ್ಣು ಕುಕ್ಕುವಂತೆ ಮತ್ತೆ ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿದೆ. ಭಾರತೀಯ ವಸ್ತ್ರೋದ್ಯಮದ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯವೇನು ಗೊತ್ತೇ? ಭಿನ್ನ ಭಿನ್ನ ಶೈಲಿಯ ವಸ್ತ್ರ ಉತ್ಪಾದಿಸುವ ಭಾರತದ ಮತ್ತು ಜಗತ್ತಿನ ಬಟ್ಟೆಯ ಹಸಿವು ತಣಿಸಬಲ್ಲ ಸಾಮಥ್ರ್ಯ ನಮಗಿದೆ. ಈಗಿನ ಅಂದಾಜಿನ ಪ್ರಕಾರ ಭಾರತದ ವಸ್ತ್ರೋದ್ಯಮದ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಸುಮಾರು 120 ಶತಕೋಟಿ ಅಮೇರಿಕನ್ ಡಾಲರುಗಳಷ್ಟಿದೆ. ಇದು 2020 ರ ವೇಳೆಗೆ 230 ಶತಕೋಟಿಯನ್ನೂ ತಲುಪುವ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಇದೆ. ಹೆಮ್ಮೆಯ ಸಂಗತಿಯೇನು ಗೊತ್ತೇ? ಭಾರತದ ನೇಯ್ಗೆಕಾರರು ನಮ್ಮ ಒಟ್ಟಾರೆ ಜಿಡಿಪಿಗೆ ಶೇಕಡಾ 2 ರಷ್ಟನ್ನು ಸೇರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕೈಗಾರಿಕಾ ಉತ್ಪಾದನೆಯ ಇಂಡೆಕ್ಸ್ಗೆ ಶೇಕಡಾ 14 ನ್ನು ಕೂಡಿ ಕೂಡಿಸುತ್ತಾರೆ.

3

ನೇಯ್ಗೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿ ರಾಜ್ಯವೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಆದರಿಸಲೇಬೇಕು ಗೊತ್ತೇನು? ವಸ್ತ್ರೋದ್ಯಮ ವಿಸ್ತಾರವಾದರೆ ಕೃಷಿಯೂ ಬಲವತ್ತರವಾಗುತ್ತದೆ. ಬಲು ಸರಳವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಖಾದಿಯ ಮಾರಾಟ ಹೆಚ್ಚಾದರೆ ಹತ್ತಿಯ ಬೆಳೆಗೆ ಬಂಪರ್ ಬೆಲೆ. ಹತ್ತಿಯ ಬೆಳೆ ಹೆಚ್ಚಾದರೆ ರೈತನಿಗೆ ಸಮೃದ್ಧಿ. ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಖಾದಿಯ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡುವುದು ಸುಖಾ ಸುಮ್ಮನೆ ಅಲ್ಲ. ಅವರು ಕುತರ್ಾ ಧರಿಸಿ ಕ್ಯಾಮೆರಾಕ್ಕೆ ಪೋಸು ಕೊಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ ಖಾದಿಯ ಮಾರಾಟ 33 ಪ್ರತಿಶತದಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ಹೀಗೆ ಸಾಗಿದರೆ ಈ ವರ್ಷ 2 ಸಾವಿರ ಕೋಟಿ ಇರುವ ಖಾದಿ ವಸ್ತ್ರ ಮಾರಾಟ ಮುಂದಿನ ವರ್ಷದ ವೇಳೆಗೆ 5 ಸಾವಿರ ಕೋಟಿಯಾಗುವ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಂತೂ ಇದೆ. ಇದರ ನೇರ ಲಾಭ ರೈತನಿಗೇ. ಈ ವರ್ಷ ಸುಮಾರು ಹನ್ನೊಂದುವರೆ ದಶಲಕ್ಷ ಹೆಕ್ಟೇರುಗಳಿಗೆ ಹಬ್ಬಿರುವ ಹತ್ತಿ ಬೆಳೆ ಮುಂದಿನ ವರ್ಷದ ವೇಳೆಗೆ ಶೇಕಡಾ 7 ರಷ್ಟು ಬೆಳವಣಿಗೆ ಕಾಣಲಿದೆ. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಎಲ್ಲಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ನಾಗಾಲೋಟ ಇರುವುದೋ ಅಲ್ಲಿ ಬಂಡವಾಳವೂ ಜೋರಾಗಿಯೇ ಹೂಡಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಕಳೆದ 15 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡೂವರೆ ಶತಕೋಟಿ ಅಮೇರಿಕನ್ ಡಾಲರುಗಳಷ್ಟು ಹಣ ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಹೂಡಿಕೆಯಾಗಿದೆ.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇಕೆ ಗೊತ್ತೇನು? ಇಷ್ಟು ವ್ಯಾಪಾರದ ವಿಫುಲ ಅವಕಾಶವಿರುವ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯವಾಗಿ ನಾವು ಸೋತು ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕನರ್ಾಟಕದ ಮ್ಯಾಂಚೆಸ್ಟರ್ ಆಗಿದ್ದ ದಾವಣಗೆರೆಯ ಇಂದಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಒಮ್ಮೆ ಅವಲೋಕಿಸಿ ನೋಡಿ. ಹತ್ತು ಮಿಲ್ಲುಗಳಿಂದ ಸದಾ ಗಿಜಿಗುಡುತ್ತಿದ್ದ, ಗಿರಣಿ ಕಾಖರ್ಾನೆಯಿಂದ ತುಂಬಿ ಹೋಗಿದ್ದ ಜಿಲ್ಲೆ ಈಗ ಬರಿಯ ಹೆಸರಷ್ಟೇ. ಕಾಂಜೀವರಂ ಸೀರೆಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ನಾವಿಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವಂತೆ ಮೈಸೂರು ರೇಷ್ಮೆ ಸೀರೆಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ರಾಜ್ಯಗಳ ಜನ ಮಾತನಾಡುವುದು ನನಗೇನೋ ಅನುಮಾನ. ಇಳಕಲ್ಲಿನ ಸೀರೆಗಳನ್ನು ನಾವೇ ಅಂಗನವಾಡಿ ಶಿಕ್ಷಕಿಯರಿಗೆಂದು ಚೌಕಟ್ಟು ಹಾಕಿಬಿಡಲು ಸಿದ್ಧರಿದ್ದೇವೆ. ಟೆಕ್ಸ್ಟೈಲ್ ಪಾಕರ್್ಗಳನ್ನು ನಿಮರ್ಿಸುವ ಕನಸು ತೋರಿಸುವ ಸಕರ್ಾರ ಘೋಷಣೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದಷ್ಟೇ ಬಂತು. ದೊಡ್ಡ ಬಳ್ಳಾಪುರದ ಎಸ್ಇಜೆಡ್ನ ಕಾಖರ್ಾನೆಗೆ ನಾನು ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ವಿಶಾಲವಾದ ಶೆಡ್ಗಳಲ್ಲಿ ತಿರುಪುರ್ನಿಂದ, ಗುಜರಾತಿನಿಂದ ತಂದ ಬಟ್ಟೆ ಹೊಲಿದು ಕಳಿಸುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಕೆಲಸ. ಯಾದ್ಗಿರಿಯಲ್ಲಿ ಟೆಕ್ಸ್ಟೈಲ್ ಪಾಕರ್್ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಸಕರ್ಾರ ನಿರ್ಧರಿಸಿದ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಓದಿದ ನೆನಪು. ಅದು ಸಾಕಾರವಾದಂತೆ ನಾನಂತೂ ಕಾಣೆ! ಸಕರ್ಾರದ ಜವಳಿ ನೀತಿಯನ್ನು ಓದಿದ್ದೇನೆ. ನೀತಿಯೇನೋ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಇದೆ; ನಯಾಪೈಸೆಯಷ್ಟೂ ಆಚರಣೆಗೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲವಷ್ಟೇ.

ಈ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಒಂದಷ್ಟು ಕನಸು ಇದೆ. ಹೇಗೆ ನಂದಿನಿ ಹಾಲಿಗೆ ಸಿನಿಮಾ ನಟರೊಂದಷ್ಟು ಜನ ರಾಯಭಾರಿಗಳಾಗಿ ಬಂದರೋ ಹಾಗೆಯೇ ಇಳಕಲ್ಲಿನ ಸೀರೆಗೆ, ಮೈಸೂರಿನ ರೇಷ್ಮೆ ವಸ್ತ್ರಗಳಿಗೆ ಮತ್ತೊಂದಷ್ಟು ರಾಯಭಾರಿಗಳನ್ನು ಹುಡುಕೋಣ. ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಖ್ಯಾತ ಬ್ಯಾಡ್ಮಿಂಟನ್ ತಾರೆ ಪಿ.ವಿ ಸಿಂಧು ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ ಸೀರೆ ಉಟ್ಟು ಜಾಹೀರಾತು ಕೊಡಲಿ. ಜಗತ್ತಿನ ಅನೇಕರು ಸೀರೆ ಉಡಲು ಆಸಕ್ತಿ ತೋರುತ್ತಿರುವಾಗ, ಉಡಲು ಕಷ್ಟವಾಗದ, ಸುಲಭವಾಗಿ ಧರಿಸಬಹುದಾದ ಸೀರೆಗಳ ವಿನ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಸಿ ಜಾಗತಿಕ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಅದನ್ನೊಯ್ಯೋಣ. ವಿದೇಶದ ಜನಗಳು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಅವರ ಪತ್ನಿಯರು ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ ಸೀರೆ ಧರಿಸಿ ಪೋಸು ಕೊಡುವಂತೆ ಮಾಡೋಣ. ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದಿನವಾದರೂ ಸೀರೆ ಧರಿಸುವ ದಿನವನ್ನಾಗಿ ಆಚರಿಸಿ ದೇಸೀ ಬಟ್ಟೆಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಗೌರವ ದೊರೆಯುವಂತೆ ಮಾಡೋಣ. ಒಟ್ಟಾರೆ ಕನರ್ಾಟಕದ ನೂಲಿನ ಬಟ್ಟೆ ಅಮೇರಿಕಾ, ರಷ್ಯಾ, ಜಪಾನು, ಚೀನಾಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಮಾರಾಟವಾಗುವಂತಾಗಬೇಕು. ಅಹಮದಾಬಾದಿನ ಮದುವೆಗಳಲ್ಲಿ, ದೆಹಲಿಯ ರೆಸೆಪ್ಷನ್ ಪಾಟರ್ಿಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸುವುದೆಂದರೆ ದೌಲತ್ತಿನ ಸಂಕೇತವಾಗಬೇಕು. ಹಾಗೆ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ನಾವು ಸಮರ್ಥರಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಒಂದಿಡೀ ಉದ್ಯಮ ಬದುಕುಳಿಯಲು ಸಾಧ್ಯ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ವಸ್ತ್ರೋದ್ಯಮ ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಅನೇಕರ ಬದುಕನ್ನು ನುಂಗಿ ನೀರು ಕುಡಿದು ಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಹ್ಞಾಂ! ಕೈ ಮಗ್ಗಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಬೆಲೆ ಕೊಟ್ಟಷ್ಟೂ ಹಳ್ಳಿಗಳು ಸುಭದ್ರವಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ. ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ವಲಸೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಹೂಡಿಕೆದಾರರ ಬಳಿ ಹಣ ಹರಿಯುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಲಾಭ ಬಡ ನೇಯ್ಗೆಕಾರರಿಗಾಗುತ್ತದೆ. ತಿಂಡಿ ತಿಂದಾದ ಮೇಲೆ ಖಾದಿಯ ನೂಲಿನ ಮಾಲೆಯಿಂದ ಮುಖ ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಯೋಚನೆ ಬರೋದು ಬಲು ಕಷ್ಟ!

4

ಭಾರತದ ಒಟ್ಟಾರೆ ವಸ್ತ್ರೋದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಕಾಲು ಭಾಗದಷ್ಟನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಗುಜರಾತ್ ಈ ಕುರಿತ ಅನೇಕ ಮೊದಲುಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದೆ. ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚು ಹತ್ತಿ ಉತ್ಪಾದನೆ ಮತ್ತು ರಫ್ತು ಮಾಡುವ ರಾಜ್ಯ ಅದು. ದೇಶದ 30 ಪ್ರತಿಶತ ನೇಯ್ದ ಬಟ್ಟೆ ಅಲ್ಲಿಯೇ ತಯಾರಾಗೋದು. ಉತ್ತರ ದಕ್ಷಿಣ, ಪೂರ್ವ ಪಶ್ಚಿಮ ಎಂಬ ಭೇದವಿಲ್ಲದೇ ಕಛ್, ಸುರೇಂದ್ರ ನಗರ, ಸೌರಾಷ್ಟ್ರ, ಅಹ್ಮದಾಬಾದ್, ಅಂಕಲೇಶ್ವರ್, ಸೂರತ್ಗಳನ್ನು ವಸ್ತ್ರೋದ್ಯಮಕ್ಕೆ ಸಜ್ಜಾಗಿಬಿಟ್ಟಿಸಿದೆ ಅಲ್ಲಿನ ಸಕರ್ಾರ. ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಕೌಶಲ್ಯ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆಂದು ಹತ್ತಾರು ತರಬೇತಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ತೆರೆದಿದೆ. ಹೊಸ ಉತ್ಪನ್ನಗಳ ಪರಿಚಯಿಸಲು ಸಂಶೋಧನೆಗೆ ಬೇಕಾದ ಸವಲತ್ತುಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸಿ ಕೊಟ್ಟಿದೆ. ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮತ್ತು ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಬ್ರ್ಯಾಂಡು ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಸಕರ್ಾರ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಕೇಂದ್ರ ಸಕರ್ಾರದ ಸಹಯೋಗ ಪಡೆದು ಹೊಸ ಹೊಸ ಟೆಕ್ಸ್ಟೈಲ್ ಪಾಕರ್ುಗಳನ್ನು ನಿಮರ್ಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ನಾನು ಹೇಳಿರುವುದು ನಾಲ್ಕಾರು ಅಂಶವಷ್ಟೇ. ಈ ಇಡಿಯ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಜೀವಕಳೆ ತುಂಬಿಸಲು ಅಲ್ಲಿ ಬಗೆ ಬಗೆಯ ಯೋಜನೆಗಳಿವೆ.

ನಾವಿನ್ನೂ ನೇಯ್ಗೆಕಾರರಿಗೆ 24 ಗಂಟೆ ಕರೆಂಟು ಕೊಡುವಲ್ಲಿ ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಅದಕ್ಕೇ ನಮ್ಮ ನೇಯ್ಗೆಕಾರರೂ ಸಕರ್ಾರದೆದುರು ನಿಂತು ಸಬ್ಸಿಡಿಗಾಗಿ, ಸಹಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಗೋಗರೆಯುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನೂ ಎಷ್ಟು ದಿನ ಹೀಗೇ? ಕನರ್ಾಟಕ ಬದಲಾಗೋದು ಬೇಡವೇನೂ? ನಮ್ಮ ರೈತ ಸಕರ್ಾರದೆದುರು ಕೈ ಚಾಚಿ ನಿಲ್ಲೋದು ಬಿಟ್ಟು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದಲೇ ಸಕರ್ಾರಕ್ಕೆ ತೆರಿಗೆ ಕಟ್ಟುವಂತೆ ಬಲವಾಗೋದು ಬೇಡವೇನು? ನಮ್ಮನ್ನಾಳುವವರಿಗೆ ಇರೋದು ಬರಿಯ ಬಡತನವಲ್ಲ, ಕಲ್ಪನೆಯ ದಾರಿದ್ರ್ಯ. ನಿಸ್ವಾರ್ಥವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಉತ್ಸಾಹದ ದಾರಿದ್ರ್ಯ. ನಾವೀಗ ನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಬೇಕಿದೆ. ಗಾಂಧೀಜಿಯ 150 ನೇ ಜಯಂತಿಯ ವೇಳೆಗೆ ಚರಖಾಗಳಿಗೆ, ಕೈಮಗ್ಗಗಳಿಗೆ ಬೆಲೆ ಬರುವಂತೆ; ಹೊಸ ವಿನ್ಯಾಸಕಾರರಿಗೆ, ತರುಣ ಉದ್ಯಮಿಗಳಿಗೆ ಉತ್ಸಾಹ ತುಂಬುವಂತೆ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಬೇಕಿದೆ. ರಾಷ್ಟ್ರದ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಕನರ್ಾಟಕದ ಹೆಮ್ಮೆಯಾಗಿ ಇಲ್ಲಿನ ಬಟ್ಟೆ ಪರಿಚಯಗೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ. ಸದ್ಗುರು ಜಗ್ಗಿಯವರ ರ್ಯಾಲಿ ಫಾರ್ ರಿವಸರ್್ನ ಜಾಹೀರಾತು ವಿಮಾನಗಳ ನೀರು ಕುಡಿಯುವ ಲೋಟಗಳ ಮೇಲಿರಬಹುದಾದರೆ, ಇಳಕಲ್ಲಿನ ಸೀರೆಗಳ ಜಾಹೀರಾತು ಎಕ್ಸ್ಕ್ಯೂಟಿವ್ ಕ್ಲಾಸಿನ ಪ್ರಯಾಣಿಕರು ಓದುವ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲೇಕಿರಬಾರದು?

ಒಬ್ಬರೇ ಕುಳಿತು ಯೋಚಿಸಿ. ಬದಲಾವಣೆ ಹಂತಹಂತವಾಗಿಯೇ ಬಂದರೆ ಒಳಿತು ನಿಜ. ಆದರೆ ಅದು ಆಮೆಯ ನಡೆಯಾದರೆ ಉಪಯೋಗವಿಲ್ಲ. ದಡ ಮುಟ್ಟಿಸುವ ಧಾವಂತವೂ ಇರಬೇಕಲ್ಲ!!

ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದಲ್ಲಿ ‘ನನ್ನ ಕನಸಿನ ಕರ್ನಾಟಕ’

ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದಲ್ಲಿ ‘ನನ್ನ ಕನಸಿನ ಕರ್ನಾಟಕ’

ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾಕ್ಕೆ ಈ ದೇಶದಿಂದ ಬಹುತೇಕರು ಉದ್ಯೋಗ ಅರಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಇಲ್ಲಿನ ಕಂಪನಿಗಳಿಂದಲೇ ವರ್ಗವಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಕೃಷಿಕರಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತೂ ಕೆಲವರು ಅವಕಾಶಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೆಂದೇ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ನೆಲೆಸುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಅನೇಕ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಭಾವಂತ ಮಕ್ಕಳೆಂದರೆ ಭಾರತ ಮತ್ತು ಚೀನಾದವರೇ. ಆಟ-ಪಾಠಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಇವರುಗಳೇ ಮುಂದು. ಸಕರ್ಾರದ ಯಾವ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿವೇತನವಿದ್ದರೂ ಇವರುಗಳ ಬುಟ್ಟಿಗೇ. ಇನ್ನೊಂದಿಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷ ಕಳೆದರೆ ಇದು ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಲಿದೆ.

ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಮನಸುಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಭಾಷಿಸುವ ಅವಕಾಶ ದೊರೆತಿತ್ತು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ. ಒಂದು ವರ್ಷದಿಂದ ಶುರುಮಾಡಿ ಇಪ್ಪತ್ಮೂರು ವರ್ಷದವರೆಗಿನ ವಾಸದ ಅನುಭವವಿದ್ದವರು ಅಲ್ಲಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಮಕ್ಕಳಾಗಿ, ಓದಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿರುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಆರೇಳು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ದುಡಿಯುತ್ತ ಒಂದಷ್ಟು ಗಂಟು ಕೂಡಿಸಿಕೊಂಡು ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕರೆ ಮರಳಿ ಬಂದುಬಿಡಬೇಕೆನ್ನುವವರು; ಜೊತೆಗೆ ಇನ್ನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಮಾಡುವುದಾದರೂ ಏನು ಎನ್ನುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಭವಿಷ್ಯದ ಯೋಜನೆಗಳು ಏನಾದರೂ ಇರಲಿ, ವರ್ತಮಾನದ ಯೋಚನೆಗಳು, ತುಡಿತಗಳಂತೂ ಅಮೋಘ. ಕನ್ನಡದ ಕುರಿತ ಅವರ ಪ್ರೇಮ, ಭಾರತದ ಕುರಿತ ಅವರ ಅಭಿಮಾನ ಆದರಯೋಗ್ಯವಾದವು. ಒಂದಂತೂ ಸತ್ಯ. ಭಾರತದ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆ ಮತ್ತು ಮಾನವ ಸಂಬಂಧಗಳ ಬಾಂಧವ್ಯ ಅರಿವಾಗಬೇಕೆಂದರೆ ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಪಶ್ಚಿಮದ ಪ್ರಭಾವಕ್ಕೊಳಗಾದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡು ಬರಬೇಕು.

ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದ ಇತಿಹಾಸವೇ ವಿಕ್ಷಿಪ್ತ. ಯೂರೋಪಿನಲ್ಲಿ ಕೈದಿಗಳನ್ನು ಕೂಡಿಟ್ಟು ಸಾಕುವ ತಲೆನೋವು ಪರಿಹರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೆಂದು ಅವರನ್ನು ತಳ್ಳಿಬಿಟ್ಟ ಜಾಗ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ. ನಿಮ್ಮ ಸಾಮಥ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬದುಕಿ ಎಂದು ಕಳಿಸಿಕೊಟ್ಟದ್ದು ಅವರನ್ನು. ಹೀಗೆ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಬದುಕುವ ಅವಕಾಶ ಪಡೆದ ಈ ಕಳ್ಳರು, ದರೋಡೆಕೋರರು ತಮ್ಮ ಎಂದಿನ ಚಾಳಿ ಮುಂದುವರೆಸಿ ಅಲ್ಲಿನ ಮೂಲನಿವಾಸಿಗಳನ್ನು ನಾಶಗೈಯ್ಯಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ತಾವೇ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದ ಮಾಲೀಕರಾದರು. ತೀರಾ ಇತ್ತೀಚಿನವರೆಗೂ ಅಳಿದುಳಿದ ಮೂಲ ನಿವಾಸಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗಿಂತ ಕಡೆಯಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಂಡವರು ಅವರು. ಬಿಳಿಯರ ಈ ಧಿಮಾಕಿನ ಕುರಿತಂತೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ಚಚರ್ಿಸೋಣ. ಬಿಳಿಯ ಬಣ್ಣ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮತ್ತು ಕರಿಯದು ಕನಿಷ್ಠ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರು ಅದು ಹೇಗೆ ನಂಬಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆಂದರೆ ಹುಟ್ಟುವ ಮಗುವೂ ಅದೇ ಭಾವನೆಯಿಂದ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ಭಾರತೀಯರನ್ನು ಕಂಡರೂ ಮೈ ಉರಿ.

1

ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾಕ್ಕೆ ಭಗವಂತ ಅಪಾರ ಖನಿಜ ಸಂಪತ್ತು ಕೊಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಅಗೆದಷ್ಟೂ ಅದಿರು; ಮೊಗೆದಷ್ಟೂ ರತ್ನ. ಓಪಲ್ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಕಲ್ಲು ಜಗದ್ವಿಖ್ಯಾತ. ಕಲ್ಲಿದ್ದಲಿನ ಅಪಾರವಾದ ದಾಸ್ತಾನು ಅವರ ಬಳಿ ಇದೆ. ಯುರೇನಿಯಂನ ಕೊರತೆ ಇಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಬಳಿ ಭಗವಂತನಿತ್ತ ಈ ಸಂಪತ್ತಿನ ಶೇಕಡಾ ಹತ್ತರಷ್ಟನ್ನೂ ಅವರು ಖಾಲಿ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿಯೇ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ ಅವರ ಪದತಲದಲ್ಲಿದೆ. ಸುತ್ತಲೂ ಸಮುದ್ರ ಮಧ್ಯೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಿಹಿ ನೀರಿನ ದಾಸ್ತಾನು. ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಕೆರೆಗಳು ಬೇರೆ. ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸ್ವರ್ಗವೆಂದು ಕರೆಯಲು ಬೇಕಾದ್ದೆಲ್ಲವೂ ಅಲ್ಲಿದೆ. ಆದರೆ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಲು ಜನರೇ ಇಲ್ಲ ಅಷ್ಟೇ. ಇಡಿಯ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಮುಂಬೈನ ಜನಸಂಖ್ಯೆಗೆ ಸಮ. ಇನ್ನೂ ಸಮೀಪದ ಕಲ್ಪನೆ ಬೇಕೆಂದರೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಎರಡೂವರೆ ಪಟ್ಟು ಅಷ್ಟೆ! ಗೂಗಲ್ ಮ್ಯಾಪ್ ತೆಗೆದು ನೋಡಿ ಸಮುದ್ರ ತೀರದುದ್ದಕ್ಕೂ ಜನ. ಒಳಗೆ ಖಾಲಿ, ಖಾಲಿ. ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಭೂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಅತಿ ಕಡಿಮೆ ಜನ. ಹೀಗಾಗಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಅನುಕೂಲಕರವಾಗಿ ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಭಾರತವನ್ನು ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದೊಂದಿಗೆ ತುಲನೆ ಮಾಡುವಾಗಲೆಲ್ಲ ಈ ಒಂದು ಅಂಶ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಅಂತ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಗುರುತಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ. ಅದೊಂದು ಪುಟ್ಟ ಯೂರೋಪು. ಈಗಲೂ ಬ್ರಿಟನ್ನಿನ ರಾಣಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಗೌರವಗಳನ್ನೂ ಅಪರ್ಿಸಿಯೇ ಅವರ ಕೆಲಸ ನಡೆಯೋದು. ಪ್ರೋಟೋಕಾಲ್ನಲ್ಲಿ ಆಕೆಗೇ ಪ್ರಮುಖ ಸ್ಥಾನ. ಸ್ವತಂತ್ರ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಸ್ಥಾನಮಾನವಿದ್ದರೂ ಇಂದಿಗೂ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ ಬ್ರಿಟನ್ನಿನ ವಸಾಹತಿನಂತೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ರಾಣಿ ಕೊಟ್ಟ ದಂಡವನ್ನು ಎದುರಿಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ಎಲ್ಲಾ ನಿರ್ಣಯ ಕೈಗೊಳ್ಳೋದು ಅವರು! ಅವರ ರಾಜಕಾರಣದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೂ ಬ್ರಿಟನ್ನಿನದೇ ನಕಲು. ಮೇಲ್ಮನೆ, ಕೆಳಮನೆಗಳು; ಆಯ್ಕೆಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳು, ಸದನದಲ್ಲಿ ಚಚರ್ೆಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಅಲ್ಲಿನಂಥದ್ದೇ. ಈ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ನಾವೂ ಬ್ರಿಟನ್ನಿನ ಸೆರಗು ಹಿಡಿದು ಬದುಕುತ್ತಿರುವವರೇ. ಆದರೆ ವಸಾಹತು ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದ ದೂರ ಇದ್ದೇವೆ ಅನ್ನೋದಷ್ಟೇ ಸಮಾಧಾನ. ಬಹುಶಃ ಇತ್ತ ಪೂರ್ಣ ಭಾರತೀಯರಾಗದೇ ಅತ್ತ ಬ್ರಿಟೀಷರಂತೆಯೂ ಇರದೇ ನಾವು ತೊಳಲಾಡುತ್ತಿರುವುದೇ ನಮ್ಮೆಲ್ಲ ಸಮಸ್ಯೆಗೂ ಮೂಲ ಕಾರಣವಿರಬಹುದೇನೋ.

ಭಾರತೀಯರು 25 ವರ್ಷ ಅಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳೋದು ಬಲು ಕಷ್ಟ. ಮದುವೆಗೆ 25ಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಜನರ ಕರೆಯೋದಿಲ್ಲ. ಮಗುವಿನ ಹುಟ್ಟಿದ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಬಂದರೂ ಹೋಟೆಲಿನಲ್ಲಿ ನೀವು ಊಟ ಮಾಡಿ ನೀವೇ ಬಿಲ್ಲು ತೆತ್ತು ಹೋಗಬೇಕು. ಗಂಡ-ಹೆಂಡತಿಯರು ಊಟಕ್ಕೊಂದು ಹೊರಗೆ ಹೋದರೂ ಅವರವರ ಬಿಲ್ಲು ಅವರವರೇ ತೆರುವುದು. ಹದಿನೆಂಟರ ನಂತರ ಮಕ್ಕಳೂ ಬಾಡಿಗೆ ಕೊಟ್ಟೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿರಬೇಕೆನ್ನುವುದು ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮವರಿಗೆ ಜೀರ್ಣವಾಗದ ಸಂಗತಿಗಳು. ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೋದವರು ಅಲ್ಲಿನ ತಿಂಡಿ-ಊಟಗಳಿಗೂ ಒಗ್ಗಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಷ್ಟ. ಅಲ್ಲಿನ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಸಾಲೆ ದೋಸೆ, ಅವರೆಕಾಳು ಉಪ್ಪಿಟ್ಟುಗಳು ಈಗಲೂ ಸಿಗುತ್ತವೆನ್ನುವುದು ಸಮಾಧಾನ ಅಷ್ಟೇ. ಶೌಚಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ಬದಲು ಪೇಪರುಗಳ ಬಳಕೆಗೆ ಅವರು ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿರುವುದೇ ಬಲು ಅಚ್ಚರಿಯಾದ ಸಂಗತಿ.

2

ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾಕ್ಕೆ ಈ ದೇಶದಿಂದ ಬಹುತೇಕರು ಉದ್ಯೋಗ ಅರಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಇಲ್ಲಿನ ಕಂಪನಿಗಳಿಂದಲೇ ವರ್ಗವಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಕೃಷಿಕರಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತೂ ಕೆಲವರು ಅವಕಾಶಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೆಂದೇ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ನೆಲೆಸುತ್ತಾರೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆಯುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದ ತರುಣರು ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗೆಂದೇ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳನ್ನು ನೋಡುವ ಬಯಕೆಯಿತ್ತು ನನಗೆ. ಅಚ್ಚರಿಯೇನು ಗೊತ್ತೇ? ಅಲ್ಲಿ ಓದುವ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳೂ ಅಲ್ಲಿನ ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ರಮಮ ಕುರಿತಂತೆ ಬಲುವಾದ ಅಭಿಮಾನವನ್ನೇನೂ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ ನಡೆಯೋದೇ ಕಾನೂನುಗಳ ಪುಸ್ತಕದ ಮೇಲೆ. ಶಿಕ್ಷಣವೂ ಇದಕ್ಕೆ ಹೊರತಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಕಲಿತ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳು ಹೊಸ ಸವಾಲನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವಲ್ಲಿ ಸೋತು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಬಲು ಬೇಗ ಸಮಸ್ಯೆಗಳೆದುರು ಶರಣಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಹಾಗಲ್ಲ. ಸವಾಲೊಂದಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಉತ್ತರವನ್ನು ಹುಡುಕುವಲ್ಲಿಯೇ ಆನಂದ. ಅಲ್ಲಿನ ಅನೇಕ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಭಾವಂತ ಮಕ್ಕಳೆಂದರೆ ಭಾರತ ಮತ್ತು ಚೀನಾದವರೇ. ಆಟ-ಪಾಠಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಇವರುಗಳೇ ಮುಂದು. ಸಕರ್ಾರದ ಯಾವ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿವೇತನವಿದ್ದರೂ ಇವರುಗಳ ಬುಟ್ಟಿಗೇ. ಇನ್ನೊಂದಿಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷ ಕಳೆದರೆ ಇದು ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಲಿದೆ. ಏಷ್ಯಾದ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಅಲ್ಲಿನ ಮಕ್ಕಳು ದ್ವೇಷಿಸಲಿದ್ದಾರೆ. ಕಾಲ ಚಕ್ರ ಹೀಗೇ ತಿರುಗಿದರೆ ಮೂಲ ನಿವಾಸಿಗಳನ್ನು ಮೂಲೆಗೆ ತಳ್ಳಿ ಹೇಗೆ ಬ್ರಿಟೀಷರು ಇಡಿಯ ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿಕೊಂಡರೋ ಹಾಗೆಯೇ ಏಷ್ಯನ್ನರು ಈಗಿನ ಬಿಳಿಯರನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿದರೆ ಅಚ್ಚರಿ ಪಡಬೇಕಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಕೊಡುವಲ್ಲಿ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ ಸಕರ್ಾರದ ಕಾಳಜಿ ಮೆಚ್ಚಬೇಕಾದ್ದು. ಅಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶಿಕ್ಷಣ ಉಚಿತವೇ. ಸಕರ್ಾರಿ ಶಾಲೆಗಳು ಹೇಗೆ ನಿಮರ್ಾಣಗೊಂಡಿವೆಯೆಂದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿನ ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳೂ ನಾಚಬೇಕು. ಸಿರಿವಂತರೂ ಸಕರ್ಾರಿ ಶಾಲೆಗಳಿಗೇ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಳಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಂತ ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳಿಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ. ಖಂಡಿತ ಇವೆ. ಅವು ಬಲು ದುಬಾರಿ. ಬಹುಶಃ ವರ್ಗ ಸಂಘರ್ಷವಿರಬೇಕು. ಅಗತ್ಯಕ್ಕೂ ಮೀರಿದ ಹಣವಿದ್ದವರು ತಮ್ಮ ಯೋಗ್ಯತೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸಿರಿವಂತ ಶಾಲೆಗೆ ಕಳಿಸುತ್ತಾರೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರೆಲ್ಲರ ಆಯ್ಕೆ ಸಕರ್ಾರಿ ಶಾಲೆಯೇ. ಕನರ್ಾಟಕಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಿನ ಶಿಕ್ಷಣದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಆಮದು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ. ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪೆನ್ನು-ಪೇಪರು ಸ್ಲೇಟು-ಬಳಪಗಳ ಗೊಡವೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಚೀಲದಲ್ಲಿ ಊಟದ ಡಬ್ಬಿ ಇಟ್ಟು ಕಳಿಸಿದರಾಯ್ತು. ಹೆಚ್ಚು-ಹೆಚ್ಚು ಆಟಗಳೇ. ಮೊದಲ ನಾಲ್ಕಾರು ವರ್ಷ ಬರವಣಿಗೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಪೂತರ್ಿ ಉಲ್ಟಾ. ಬಾಲ್ಯದ ಶಿಕ್ಷಣ ಅಲ್ಲಿನದ್ದು ವಿಶೇಷ. ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮದು ಬಲಿಷ್ಠ. ಸಕರ್ಾರಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಅವರು ನಿಮರ್ಾಣ ಮಾಡಿರುವ ರೀತಿ ಅನನ್ಯ. ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ನಾವು ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಮೌಲ್ಯ ದೌಭರ್ಾಗ್ಯ ಪೂರ್ಣ.

3

ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮದಲ್ಲೂ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ ಅನುಸರಣೀಯ. ಅಲ್ಲಿರುವ ಕಾಡಿನ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಸಂಗ್ರಹಾಲಯವನ್ನು ಸರಿತೂಗಿಸಲು ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಯಾವ ನ್ಯಾಷನಲ್ ಪಾಕರ್್ಗಳೂ ಸಾಲವು. ಅವರ ಜಲಜೀವಿಗಳ ಪಾಕರ್್ನಂತಹ ಒಂದುನ್ನು ಇದುವರೆಗೂ ನಾವು ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಗಿಲ್ಲವೆಂಬುದು ದುದರ್ೈವದ ಸಂಗತಿ. ಮೂರು ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲೂ ಸಾಗರ ಹೊಂದಿರುವ ಭಾರತ ಚೆನ್ನೈನಲ್ಲೋ, ಕನ್ಯಾಕುಮಾರಿಯಲ್ಲೋ ಜಗತ್ತಿನ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಜಲಜೀವಿ ಸಂಗ್ರಹಾಲಯ ನಿಮರ್ಿಸಬಹುದಿತ್ತು. ಗೋಕರ್ಣದಲ್ಲೋ, ಕಾರವಾರದಲ್ಲೋ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಬೃಹತ್ ಅಕ್ವೇರಿಯಂ ನಿಮರ್ಿಸಿದರೆ ಗೋವಾಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಯಾತ್ರಿಕರು ಒಮ್ಮೆ ಬರಲೇಬೇಕು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಜಲಚರಗಳ ವೈವಿಧ್ಯವನ್ನು ಜಗತ್ತಿನ ಮುಂದೆ ತೆರೆದಿಡುವ ಈ ಪ್ರಯತ್ನ ಯಶಸ್ವಿಯಾದರೆ ಇಡಿಯ ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆಯೇ ಜಗತ್ತಿನ ಆಕರ್ಷಣೆಯ ಕೇಂದ್ರವಾದೀತು. ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡ ಅರಣ್ಯ ಪ್ರದೇಶವಾದ್ದರಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂದು ಜನನಾಯಕರು ಕಣ್ಣೀರಿಡುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಪರಿಸರದ ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯ ಕದಡದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚನೆಯೂ ಮಾಡದೇ ಮುಗುಮ್ಮಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತಾರೆ.

ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದ ಕೃಷಿ ಬಲು ಆಕರ್ಷಕ. ಪೂರಾ ಯಾಂತ್ರಿಕ. ನೂರಾರು ಹೆಕ್ಟೇರ್ ಕೃಷಿಯನ್ನು ಒಬ್ಬಿಬ್ಬರೇ ಸೇರಿ ನಿರ್ವಹಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಎಕರೆಗಟ್ಟಲೆ ವಿಸ್ತಾರದ ಜಮೀನಿನಲ್ಲಿ ಗೋವುಗಳನ್ನು ಸಾಕುತ್ತಾರೆ. ಡೈರಿ ಉದ್ಯಮ ಬಲು ಖ್ಯಾತವಾದುದು. ಹಾಗೆಯೇ ಗೋವುಗಳನ್ನು ಗಡದ್ದಾಗಿ ಬೆಳಸಿ ಮಾಂಸಕ್ಕಾಗಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಮಾರಾಟ ಮಾಡುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೂ ಜೋರಾಗಿದೆ. ನಾವು ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟ ಸ್ಥಳೀಯನ ಜಮೀನು ಎಕರೆಗಟ್ಟಲೆ ಹಬ್ಬಿತ್ತು. ಅಷ್ಟು ಹುಲ್ಲುಗಾವಲಿನಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟು-ಮುವತ್ತು ಹಸುಗಳು ಮನಸೋ ಇಚ್ಛೆ ಮೇಯುತ್ತ ಕಟುಕನಿಗೆ ಮಾರಾಟವಾಗಲು ತಯಾರಿ ನಡೆಸಿದ್ದವು. ಮಾಂಸದ ವ್ಯಾಪಾರ ಬದಿಗಿಟ್ಟರೆ ಡೈರಿ ಉದ್ದಿಮೆ ಪೂರಾ ಆಧುನಿಕವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ನೂರಾರು ಹಸುಗಳಿಂದ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎರಡೂವರೆ ಗಂಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಲು ಕರೆದು ತನ್ನ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಬಿಡಬಲ್ಲ ಈ ಬಗೆಯ ಹೊಸ ಉದ್ಯಮಕ್ಕೆ ಸಕರ್ಾರ ತೆರಿಗೆಯನ್ನು ಹಾಕಲಾರದು. ಇದು ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರಿಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಉತ್ತೇಜನ ಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಬಹುಶಃ ಗೋ ಸಾಕಾಣಿಕೆಯನ್ನು ಆಕರ್ಷಕ ಉದ್ದಿಮೆಯಾಗಿಸಿ ಜನರನ್ನು ಅದಕ್ಕೆ ತೊಡಗಿಸಬಲ್ಲ ದಿಸೆಯಲ್ಲಿ ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲೂ ಕೆಲಸವಾಗಬೇಕಿದೆ. ದೊಡ್ಡ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗ ನೀಡಬಲ್ಲ ಇಂತಹ ಕನಸು ಕಾಣುವ ಬದಲು ಗೋವಧೆಯ ಮೂಲಕ ಈ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಸೊಂಟ ಕಟ್ಟಿ ನಿಂತ ನಾಯಕರಿಗೆ ಇವೆಲ್ಲ ಅರ್ಥವಾದೀತೇನು?

5

ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದಲ್ಲಿ ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆಗಳು ಬಲು ಸುಂದರ. ಅಲ್ಲಿ ಠಾಣೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಭಯವಾಗಲಾರದು. ಅಲ್ಲಿನ ಪೊಲೀಸರ ಸಮವಸ್ತ್ರ, ಅವರು ಓಡಾಡುವ ಬೈಕು, ಕಾರು ಎಲ್ಲವೂ ಮನಮೋಹಕ. ಅವರನ್ನು ನೋಡುವಾಗ ಖಾಕಿ ಬಟ್ಟೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಕೈಯ್ಯಲ್ಲೊಂದು ಲಾಠಿ ಹಿಡಿದಿರುವ ನಮ್ಮ ಪೊಲೀಸರು ಪ್ಯಾದೆ ಎನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಒಂದಂತೂ ಹೌದು. ಅಲ್ಲಿನ ಪೊಲೀಸು ನಾಗರಿಕರನ್ನು ಏಕ ವಚನದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿಸುವಂತಿಲ್ಲ. ‘ಸರ್’ ಎಂದೇ ಸಂಬೋಧಿಸಬೇಕು. ಕಾನೂನು ಮೀರಿದವನ ಮೇಲಷ್ಟೇ ಅವರ ಜಬರ್ು, ಜಬರ್ದಸ್ತಿ ಎಲ್ಲಾ. ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದ ನಾಗರಿಕರನ್ನು ಅವರು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದಲೇ ಮಾತನಾಡಿಸಬೇಕು. ಹೀಗಾಗಿ ಅಲ್ಲಿನ ಪೊಲೀಸರ ಕೆಲಸ ಬಲು ಕಷ್ಟದ್ದು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿನಂತೆ ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದ ಭಾಷೆ ಬಳಸುವಂತಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿಯ ಕಥೆ ಬಿಡಿ. ರಾಜ್ಯ ಸಕರ್ಾರದ ಮಂತ್ರಿಗಳು ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿಗಳಿಗೇ ನೀಚಾತಿನೀಚ ಪದಗಳ ಪ್ರಯೋಗ ಮಾಡಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂದ ಮೇಲೆ ಪೊಲೀಸರು ಯಾವ ಲೆಕ್ಕ!

4

ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದ ರಸ್ತೆಗಳು ಸ್ವಚ್ಛ, ಸುಂದರ. ಸಾವಿರಾರು ಕಾರುಗಳು ದಿನನಿತ್ಯ ಪಟ್ಟಣಗಳಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುತ್ತವೆಯಾದರೂ ತಂತಮ್ಮ ಲೇನ್ ಬಿಟ್ಟು ಯಾರೂ ಆಚೆ ಸರಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ಗಮನಿಸಲು ನಿಂತ ಪೊಲೀಸು ವಾಹನಗಳು ತಮ್ಮ ಕಾರಿನ ಮೇಲೆ ಲೈಟು ಹೊತ್ತಿಸಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿರಬೇಕು. ಇಲ್ಲಿಯಂತೆ ಪೊಲೀಸರು ಕಳ್ಳರಂತೆ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡುವಂತೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಿರುವ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳು ಚಾಲಕನ ವೇಗವನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಸಂಚಾರಿ ನಿಯಮ ಉಲ್ಲಂಘಿಸಿದರೆ ದುಬಾರಿ ದಂಡವಂತೂ ಇದ್ದೇ ಇದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಅಂಕಗಳು ಕಡಿತವಾಗುತ್ತವೆ. ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಹನ್ನೆರಡು ಅಂಕಗಳು ಹೋದರೆ ಮುಂದಿನ ಇಡಿ ವರ್ಷ ಗಾಡಿ ಓಡಿಸಲು ಅನುಮತಿ ಇಲ್ಲ! ಇಲ್ಲಿನ ಪೋಸ್ಟ್ ಆಫೀಸು ಬೃಹತ್ ಮಾಲ್ಗಳಲ್ಲೂ ಇವೆ. ಅಲ್ಲಿ ಬರಿ ಪತ್ರ ಬರೆದು, ಡಬ್ಬಿಗೆ ಹಾಕುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ; ಮುದ್ರಣಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳೂ ಮಾರಾಟಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಪೋಸ್ಟ್ ಆಫೀಸಿನ ಫ್ರಾಂಚೈಸಿ ಪಡೆದುಕೊಂಡು ಕೋರಿಯರ್ ಅಂಗಡಿಯಂತೆ ಯಾರಾದರೂ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸಬಹುದು. ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳು ಅಕ್ಷರಶಃ ಕಾಪರ್ೋರೇಟ್ ಕೇಂದ್ರಗಳು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ನಾಗರಿಕನಿಗೂ ಇಲ್ಲಿ ಉಚಿತ ತಪಾಸಣೆ ಮತ್ತು ಆರೈಕೆ ಖಾತ್ರಿ. ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ನೂರಕ್ಕೆ ನೂರರಷ್ಟು ಸಹಜ ಹೆರಿಗೆಯೇ. ಹೆರಿಗೆಯ ನಾಲ್ಕಾರು ತಿಂಗಳ ಮುನ್ನ ಗಂಡನಿಗೆ ಹೆರಿಗೆ ಮಾಡಿಸುವ ತರಬೇತಿ ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹೆರಿಗೆಯ ವೇಳೆ ಗಂಡನನ್ನು ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಕಳಿಸಿ ಅವನಿಂದಲೇ ಸಹಕಾರ ಪಡೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡಿದ್ದ ನನ್ನ ಮಿತ್ರನೊಬ್ಬ ಆ ದಿನದಿಂದಾಚೆಗೆ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ದುಪ್ಪಟ್ಟಾಯಿತೆಂದದ್ದು ಈಗಲೂ ಗುಂಯ್ಗುಡುತ್ತಿದೆ. ಮಾತೆತ್ತಿದರೆ ಹೊಟ್ಟೆ ಬಗಿದು ಶಸ್ತ್ರ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನಡೆಸುವ ನಮ್ಮ ವೈದ್ಯರುಗಳು ಇದನ್ನು ಕಲಿಯಲೇಬೇಕು.
ದುಡಿಮೆಗೆ ಇಲ್ಲಿ ದ್ವಂದ್ವವಿಲ್ಲ. ಯಾರು ಯಾವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಬೇಕಿದ್ದರೂ ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೇ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ತೆರಿಗೆಯೂ ಅಷ್ಟೇ ಜೋರಾಗಿದೆ. ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಶೇಕಡಾ 45 ರಷ್ಟನ್ನು ತೆರಿಗೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿಯೇ ಮರಳಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅವರಿಗೆ ದೊರಕಿರುವ ಸೌಲಭ್ಯ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿದರೆ ಆ ತೆರಿಗೆ ಕಟ್ಟಲು ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ನೋಡಲಾರರು. ಸಕರ್ಾರಿ ಕಚೇರಿ, ಬ್ಯಾಂಕುಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಸೇವೆ ನೀಡುವ ಪರಿ ನಾವು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ತಿದ್ದಬೇಕಾದ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ನಮಗೆ ಖಂಡಿತ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಕನಸಿನ ಕನರ್ಾಟಕದ ಕಲ್ಪನೆ ಗರಿಗೆದರುವುದೇ ಇಲ್ಲಿಂದ.

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದು 70 ವರ್ಷಗಳಾದವು. ಏಕೀಕರಣವಾಗಿಯೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಅಷ್ಟೇ ಆಯಿತು. ಆದರೆ ಇಂದಿಗೂ ಕನರ್ಾಟಕವೆಂದರೆ ಬಿಹಾರಕ್ಕಿಂತ, ಒರಿಸ್ಸಾಗಿಂತ ಉತ್ತಮವೆನ್ನುತ್ತ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ನಾವು ಬೆಂಗಳೂರನ್ನು ಮೆಲ್ಬೋನರ್ಿಗೆ, ಸಿಡ್ನಿಗೆ, ಲಂಡನ್, ಸಿಲಿಕಾನ್ ಸಿಟಿಗಳೊಂದಿಗೆಲ್ಲ ತುಲನೆ ಮಾಡಿ ನೋಡೋದು ಯಾವಾಗ? ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಸರಿಸಾಟಿಯಾಗಲು ಇನ್ನೂ ಎಷ್ಟು ವರ್ಷ ಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಕೃಷಿ ಹೈನುಗಾರಿಕೆಗಳೆಲ್ಲ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಸೆರಗು ಬಿಟ್ಟು, ಸ್ವಾವಲಂಬಿಯಾಗುವುದು ಯಾವಾಗ? ವಿಶ್ವದ ಜನ ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದತ್ತ ಧಾವಿಸಿ ಬಂದು ತಮ್ಮ ಡಾಲರುಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ರೂಪಾಯಿಯೆದುರು ಮಂಡಿಯೂರುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇನು? ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದ ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ನಾನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವರೆಲ್ಲ ಕೈ ಜೋಡಿಸಿ ತಂತಮ್ಮ ಊರಿಗಾಗಿ ಕನಸು ಕಟ್ಟಿಸಿ ದೂರದ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದಿಂದಲೇ ಅದನ್ನು ನನಸು ಮಾಡುವ ಭರವಸೆ ಕೊಟ್ಟರು. ಆಗಬೇಕಾದ್ದು ಇಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲವೇನು? ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಾದರೂ ಇರಿ, ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಗಾಗಿ ಬದುಕಿ, ನಮ್ಮ ನಾಡಿಗಾಗಿ ಕನಸು ಕಾಣಿ. ಒಬ್ಬ ಕಂಡ ಕನಸು ನಾಡಿನ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಪೂರಕವೆನಿಸಿದಾಗ ಅದನ್ನು ನನಸು ಮಾಡಲು ನಾವೆಲ್ಲ ಜೊತೆಗೂಡಿದರಾಯ್ತು ಅಷ್ಟೇ! ಈಗ ಕಾಲ ಪಕ್ವವಾಗಿದೆ. ಇನ್ನು ಹಳೆಯ ರಾಗ ಸಾಕು ಮಾಡಿ, ಹೊಸ ಗೀತೆ ಹಾಡೋಣ.

 

ತೆರಿಗೆಯ ಪರೀಕ್ಷೆ; ಒಟ್ಟಾಗಿ ಬರೆಯೋಣ

ತೆರಿಗೆಯ ಪರೀಕ್ಷೆ; ಒಟ್ಟಾಗಿ ಬರೆಯೋಣ

‘ಭಾರತೀಯರು ತೆರಿಗೆ ತುಂಬುವುದಿಲ್ಲ’ ಎಂಬ ಆರೋಪವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಲೇ ನಾವು 70 ವರ್ಷ ಕಳೆದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ಆ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮನ್ನು ಮೋಸಗಾರರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ ತಾವು ಲೂಟಿ ಮಾಡಲು ಸಾಕಷ್ಟು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಉಪಾಯ ಅದು. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಲಾರಿಯ ಚಾಲಕನಿಂದ 10 ರೂಪಾಯಿ ಲಂಚ ಪಡೆದ ಪೇದೆಗೆ ತನ್ನ ಮೇಲಧಿಕಾರಿ ಪಡೆಯುವ 10 ಸಾವಿರ ಲಂಚದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡುವ ನೈತಿಕತೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಇದೇ ತರ್ಕ ಆಳುವವರದ್ದು. ಹಾಗಂತಲೇ ನಂಬಿಸಿ ನಮ್ಮ ಕತ್ತು ಕೊಯ್ದದ್ದು ಅವರು. ಇದನ್ನು ಬುಡಮೇಲು ಮಾಡಿದ್ದು ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ.

ದೇಶದಲ್ಲಿ ತೆರಿಗೆಯ ಕುರಿತಾದ ಚಚರ್ೆ ಜೋರಾಗಿದೆ. ಜಿ.ಎಸ್.ಟಿಯನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತರಲೇಬೇಕೆಂದು ಹಠ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಆಗಿನ ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು, ಬೇಡವೇ ಬೇಡ ಎಂದು ರಚ್ಚೆ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷ ಬಿಜೆಪಿ ಸ್ಥಾನ ಬದಲಾಯಿಸಿದೊಡನೆ ವರಸೆ ಬದಲಾಯಿಸಿದವು. ಈಗ ಜಾರಿಗೆ ತರಲು ಬಿಜೆಪಿಯ ಪ್ರಯಾಸ; ಬೇಡವೆನ್ನಲು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಆತುರ. ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಬಡಿದಾಟದ ನಂತರ ಅಂತೂ-ಇಂತೂ ಇಂತಹುದೊಂದು ಮಹತ್ವದ ತೆರಿಗೆ ಸುಧಾರಣೆ ಬಂದೇ ಬಂತು. ಒಂದು ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೆ ಒಂದೇ ತೆರಿಗೆ ಎಂಬ ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷದ ಘೋಷಣೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬಲು ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿ ಕಂಡಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇದು ಜಾರಿಗೆ ಬರುವ ದಿನ ಸ್ವತಃ ಪ್ರಧಾನಿ ಮೋದಿ ಮಾಜಿ ಪ್ರಧಾನಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಘೋಷಣೆಗೆ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದ್ದು ನೆನಪಿರಬೇಕು. ಅಂದಿನ ತಮ್ಮ ಭಾಷಣದಲ್ಲಿ ಈ ಜಿ.ಎಸ್.ಟಿಯ ಗೌರವವನ್ನು ಹಿಂದಿನ ಎಲ್ಲ ಸಕರ್ಾರಗಳಿಗೆ ಸಮಪರ್ಿಸಿ ದೊಡ್ಡತನ ಮೆರೆದಿದ್ದರು. ಅಂದೇ ಈ ಗೌರವವನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸಬಹುದಿತ್ತು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು. ಆದರೆ ಗಾಳಿ ಬೀಸುವ ದಿಕ್ಕಿನೊಡನೆ ತಿರುಗಿ ನಿಂತು ಹವಾ ಅನುಭವಿಸುವ ಚಾಳಿ ಇರುವ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗೆ ಅಂದು ಇದರ ಶ್ರೇಯ ತನ್ನ ಮಡಿಲಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಲಾಭವೆನಿಸಿತ್ತು. ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನೇ ತಮ್ಮದೆಂದು ಜಾರಿಗೆ ತಂದು ಮೆರೆಯುತ್ತಾರೆ ಎಂದೆಲ್ಲ ತನ್ನ ಬೆನ್ನು ತಾನು ಚಪ್ಪರಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಈಗ ಜಿಎಸ್ಟಿಯ ಆರಂಭದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಎಡವಟ್ಟುಗಳಾದೊಡನೆ ‘ಇದು ತರಲೇ ಬಾರದಿತ್ತು’ ಎಂಬ ಅರಚಾಟ ಶುರುವಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದೆ. ಕನರ್ಾಟಕದ ಮಂತ್ರಿ ಮಹೋದಯರಂತೂ ಇದನ್ನು ಲಾಭದಾಯಕವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಜನರ ಮುಂದೆ ದೇಶದ ಪ್ರಧಾನಿಯನ್ನು ಅವಾಚ್ಯ ಶಬ್ದಗಳಲ್ಲಿ ನಿಂದಿಸಿ ಹೆಮ್ಮೆ ಅನುಭವಿಸಿಬಿಟ್ಟರು. ಒಟ್ಟಾರೆ ಗುಜರಾತ್ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಲಾಭವಾದೀತೆಂಬ ಏಕೈಕ ಆಕಾಂಕ್ಷೆ ಅಷ್ಟೇ.

ನಾವು ಪಶ್ಚಿಮದಿಂದ ರಾಜಕಾರಣದ ಮಾದರಿಯನ್ನಷ್ಟೇ ಆಮದು ಮಾಡಿಕೊಂಡೆವು. ಅಲ್ಲಿನ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಕಾಳಜಿಯನ್ನಲ್ಲ. ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನಂತೆ ನಮ್ಮಲ್ಲೂ ಮೇಲ್ಮನೆ ಕೆಳಮನೆಗಳಿವೆ. ನಮ್ಮ ಆಯ್ಕೆಯ ಪದ್ಧತಿಯೂ ಅಲ್ಲಿನಂತೇ! ನೀತಿ-ನಿಯಮ, ಸದನ-ಚಚರ್ೆ ಎಲ್ಲವೂ ಅಕ್ಷರಶಃ ನಕಲು. ಆದರೆ ಅದರಷ್ಟು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆ ನಮ್ಮಲಿಲ್ಲ. ದೇಶದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರ ಹುಡುಕುವಾಗ ಅವರು ಒಂದಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅಗತ್ಯ ಬಿದ್ದರೆ ಜೊತೆಯಾಗಿಯೇ ದೇಶವನ್ನೆದುರಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹಾಗಲ್ಲ. ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ವಿಷಯಗಳಿಗೂ ಕಿತ್ತಾಡುತ್ತೇವೆ. ವಿರೋಧಕ್ಕಾಗಿ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತೇವೆ. ವೋಟು ಸಿಗುವುದಾದರೆ ದೇಶ ಒಡೆಯುವ ರೋಹಿಂಗ್ಯಾಗಳಿರಲಿ, ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದ ನಿರಾಶ್ರಿತರೇ ಇರಲಿ ನಮಗೆ ಬೇಕು. ಅದಿಲ್ಲವಾದರೆ ಪಾಕೀಸ್ತಾನದಲ್ಲಿ ಬದುಕುವುದೇ ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ಹಿಂದುಗಳು ಬಂದರೂ ನಮಗೆ ಬೇಡ. ಅಮೇರಿಕಾ, ಇಂಗ್ಲೆಂಡು, ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಆಡಳಿತ-ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಗಂಭೀರ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತವೆ; ಯುದ್ಧದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಶತ್ರು ರಾಷ್ಟ್ರದ ರಾಯಭಾರಿಯನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡುವ ದುಸ್ಸಾಹಸ ಮಾಡಲಾರವು!

1

ಬಿಡಿ. ತೆರಿಗೆ ಸುಧಾರಣೆಯ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಬರೋಣ. ಈ ಹಿಂದಿನ ಎರಡೂ ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಿದಂತೆ ಅತ್ಯಂತ ಸರಳ ಮತ್ತು ವಿಕೇಂದ್ರಿಕೃತವಾದ ಭಾರತೀಯ ತೆರಿಗೆ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನೂ ಸಂಕೀರ್ಣ ಮತ್ತು ಕೇಂದ್ರದಡಿಗೆ ತಂದ ಕೀತರ್ಿ ಬಿಳಿಯರಿಗೇ. ಭಿನ್ನ ಭಿನ್ನ ರಾಗಗಳನ್ನು ಹಾಡಿ ಅವರು ಇಲ್ಲಿನ ತೆರಿಗೆಯನ್ನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ, ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಶೇಕಡಾ ಐವತ್ತನ್ನು ದಾಟಿಸಿದ್ದರು. ಲೂಟಿಗೈದು ತಮ್ಮ ದೇಶದ ಬೊಕ್ಕಸ ತುಂಬಿಸುವುದು ಅವರ ಕಾರ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದ ನಂತರ ನಾವು ಅವರ ಎಲ್ಲ ಲೋಪಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಹೆಗಲ ಮೇಲೇರಿಸಿಕೊಂಡೆವು. ಅವರ ದೋಷಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಅರಿದು ಕುಡಿದುಬಿಟ್ಟೆವು. ಭಾರತೀಯರ ಕುರಿತಂತೆ ಬಿಳಿಯರು ಏನೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದರೋ ನಮ್ಮ ನಾಯಕರೂ ಹಾಗೆಯೇ ನಂಬಿದ್ದರು. ಒಂದೇ ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ‘ಕರಿಯ ತೊಗಲಿನ, ಬಿಳಿಯ ಬುದ್ಧಿಯ ಜನ’ ನಮ್ಮನ್ನು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಾ ನಂತರ ಆಳಿದರು. ಅವರು ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರಿಗಳಾಗಿದ್ದರು, ಶೋಕಿಯ ದಾಸರಾಗಿದ್ದರು. ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ತಮ್ಮಲ್ಲಿಯೇ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ಯಾವ ಹಂತಕ್ಕೆ ಬೇಕಿದ್ದರೂ ಹೋಗಬಲ್ಲವರಾಗಿದ್ದರು. ತೆರಿಗೆ ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡಲು ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟರು. ಅದನ್ನು ನೆಪವಾಗಿಸಿ ತಾವು ಕೋಟಿ-ಕೋಟಿ ಲೂಟಿಗೈದು ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಸಾಗಿಸಿದರು. ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿ ಎನಿಸಿದರೂ ಸರಿಯೇ. ಮೊದಲ ಪ್ರಧಾನಿ ಇಂದಿನ ಪ್ರಧಾನ ಸೇವಕರಂತೆ ಭಾರತೀಯತೆಯ ಪ್ರತಿಪಾದಕರಾಗಿ ಇಲ್ಲಿನ ಪ್ರಜೆಗಳ ಮೇಲಿನ ವಿಶ್ವಾಸದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ರಾಷ್ಟ್ರ ನಿಮರ್ಾಣದ ಸಂಕಲ್ಪ ಕೈ ಗೊಂಡಿದ್ದರೆ ಇಂದಿನ ಭಾರತದ ಸ್ಥಿತಿ-ಗತಿಗಳೇ ಬೇರೆಯಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ನಮ್ಮದು ದುದರ್ೈವ; ಹಾಗಾಗಲಿಲ್ಲ.

2

ಕಳೆದ 70 ವರ್ಷಗಳ ಈ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ತುಂಡರಿಸಿ ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೆ ಹೊಸ ದಿಕ್ಕು ತೋರುವ ನೆಪದಲ್ಲಿಯೇ ಶುರುವಾದುದು ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರ ಪ್ರಯತ್ನ. ಬಡವರೂ ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ಬರುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಅವರ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ ಜನ ಧನ ಯೋಜನಾ. ಆಧಾರನ್ನು ಬ್ಯಾಂಕ್ ಖಾತೆಗೆ ಜೋಡಿಸಿ ಸಕರ್ಾರಿ ಸವಲತ್ತುಗಳು ನೇರ ಅವರವರ ಖಾತೆಗೆ ಸೇರುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಮತ್ತೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆ. ನೋಟು ಅಮಾನ್ಯೀಕರಣಗೊಳಿಸಿ ಕಳ್ಳ ನೋಟುಗಳ ಬಂಡಲುಗಳನ್ನು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದಂತೆ ಮಾಡಿ ಆಥರ್ಿಕತೆಗೆ ಬಲವಾದ ಶಕ್ತಿ ತುಂಬಿದ ಮೋದಿಜಿ ಆನಂತರ ತೆರಿಗೆ ಸುಧಾರಣೆಗೆ ಮಹತ್ವದ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟರು. ‘ಭಾರತೀಯರು ತೆರಿಗೆ ತುಂಬುವುದಿಲ್ಲ’ ಎಂಬ ಆರೋಪವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಲೇ ನಾವು 70 ವರ್ಷ ಕಳೆದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ಆ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮನ್ನು ಮೋಸಗಾರರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ ತಾವು ಲೂಟಿ ಮಾಡಲು ಸಾಕಷ್ಟು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಉಪಾಯ ಅದು. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಲಾರಿಯ ಚಾಲಕನಿಂದ 10 ರೂಪಾಯಿ ಲಂಚ ಪಡೆದ ಪೇದೆಗೆ ತನ್ನ ಮೇಲಧಿಕಾರಿ ಪಡೆಯುವ 10 ಸಾವಿರ ಲಂಚದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡುವ ನೈತಿಕತೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಇದೇ ತರ್ಕ ಆಳುವವರದ್ದು. ಹಾಗಂತಲೇ ನಂಬಿಸಿ ನಮ್ಮ ಕತ್ತು ಕೊಯ್ದದ್ದು ಅವರು. ಇದನ್ನು ಬುಡಮೇಲು ಮಾಡಿದ್ದು ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ.

ಅವರ ದೃಷ್ಟಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಜನ ಸಾಮಾನ್ಯರನ್ನು ಮುಖ್ಯವಾಹಿನಿಗೆ ತರುವ, ಭ್ರಷ್ಟಮುಕ್ತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಇರುವಂಥದ್ದು. ಇಂತಹ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿಯೇ ತರುಣರಿಗೆ ಮತ್ತು ಅವರ ಆಲೋಚನೆಗಳಿಗೆ ಬೆಲೆ ಬರೋದು. ಇಂತಹ ಪರಿಸರಕ್ಕೇ ವಿದೇಶದಿಂದ ಕಂಪನಿಗಳೂ ಧಾವಿಸಿ ಬರೋದು. ತೆರಿಗೆ ಸುಧಾರಣೆಯ ಪ್ರಯತ್ನ ಅದರದ್ದೇ ಮುಂದುವರಿದ ಭಾಗ. ಕಳೆದ 70 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕ ಆಳ್ವಿಕೆ ಮಾಡಿದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟೂ ಭ್ರಷ್ಟವಾಗಿಸಿ ಲೂಟಿಗಾಗಿ ರಾಜ್ಯ ನಡೆಸಿತು. ಚುನಾವಣೆಗಿಂತ 2 ವರ್ಷಗಳ ಮುಂಚಿನಿಂದಲೇ ಕಂಡಕಂಡಲ್ಲಿ ಹಣ ಬಾಚುತ್ತ ಭಾರತವನ್ನು ಸೊರಗಿಸಿತು. ರಾಜ್ಯದ ಕಥೆಯೂ ಅದೇ ಅಲ್ಲವೇನು? ಚುನಾವಣೆ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸ್ಟೀಲ್ ಬ್ರಿಡ್ಜ್ ಬೇಡೆನಿಸುತ್ತದೆ; ವಿಧಾನ ಸೌಧದ ಸುವರ್ಣ ಮಹೋತ್ಸವ ವಿಜೃಂಭಣೆಯಿಂದ ಆಚರಿಸಬೇಕೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಎತ್ತಿನ ಹೊಳೆ ಯೋಜನೆಗೆ ವೇಗ ಬರುತ್ತದೆ. ಒಂದೇ ಎರಡೇ. ತಿನ್ನ ಬಾರದೇ ಎಲ್ಲೆಡೆ ತುಂಬಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ಚುನಾವಣೆ ಗೆಲ್ಲಲು ಒಂದೇ ಮಾರ್ಗ. ಮೋದಿಯ ನೀತಿ ವಿರೋಧಿಸೋದು ಅಷ್ಟೇ.

Modi at Thiruvananthapuram

ಈಗ ಜಿಎಸ್ಟಿಯತ್ತ ಬನ್ನಿ. ಇದೇನು ಮೋದಿ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೇ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಸಂಶೋಧಿಸಿ ಪ್ರಸ್ತುತ ಪಡಿಸಿದ ತೆರಿಗೆ ಪದ್ಧತಿಯಲ್ಲ. ಅನೇಕ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿರುವ ತೆರಿಗೆ ಪದ್ಧತಿ. ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಇದು ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿದೆ. ಸ್ಥಳೀಯ ವಸ್ತುಗಳಿಗೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಉಳಿದೆಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳಿಗೆ ಶೇಕಡಾ 10 ರಷ್ಟು ಒಂದೇ ತೆರಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ. ಆದರೆ ಇದನ್ನುಳಿದೂ ಇನ್ನೂ ಸಾಕಷ್ಟು ತೆರಿಗೆ ಇದೆ. ಜಗತ್ತಿನ ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚು ತೆರಿಗೆ ಕಟ್ಟುವ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ ಕೂಡ ಒಂದು. ಸುಮಾರು 40 ರಿಂದ 50 ಶೇಕಡಾ ತೆರಿಗೆ ರೂಪದಲ್ಲಿಯೇ ಗಳಿಸಿದ್ದನ್ನು ವಾಪಸ್ಸು ಕಟ್ಟಬೇಕು. ಹಾಗಂತ ನಷ್ಟವೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿನ ಕಾಮರ್ಿಕರ ಕಾನೂನುಗಳು ಸಾಕಷ್ಟು ಬಲವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ದಿನಗೂಲಿಯೇ ಸಾಕಷ್ಟಿದೆ. ಜೀವನ ನಡೆಸಲು ಕಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ನಿರುದ್ಯೋಗದ ಪ್ರಮಾಣ ನಾಲ್ಕು ಪ್ರತಿಶತಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿಲ್ಲ. ಅಂದರೆ ನೂರಕ್ಕೆ ತೊಂಭತ್ತಾರು ಜನ ಉದ್ಯೋಗಸ್ಥರು! ಹಾಗಂತ ಅವರನ್ನು ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸುವಂತೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಇಡಿಯ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ ದೇಶದ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಮುಂಬೈನ ಒಟ್ಟಾರೆ ಜನಸಂಖ್ಯೆಗೆ ಸಮ. ಅಥವಾ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಾರೆ ಜನ ಸೇರುತ್ತಾರಲ್ಲ ಅದರ ಎರಡರಷ್ಟು ಆಗಬಹುದು ಅಷ್ಟೇ.

ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗ ದೊರಕಬೇಕೆಂದರೆ ಸಂಕೀರ್ಣಗೊಂಡ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ಸರಳಗೊಳ್ಳಬೇಕು. ಸುಕ್ಕುಗಟ್ಟಿರುವ ಪದ್ಧತಿಗಳನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಬಿಡಿಸುತ್ತ ಹೋಗಬೇಕು. ಈ ಮೂಲಕ ಹಣವಿದ್ದವನಿಗೆ ಅದನ್ನು ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಹೂಡುವ ಮತ್ತು ಹೊರಗಿನವರು ಸಹಜವಾಗಿ ಒಳಬಂದು ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡುವ ಹೊಸ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ರೂಪಿಸಿಕೊಡಬೇಕು ಎಂದು ಆರಂಭದಲ್ಲಿಯೇ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದ್ದರು ಮೋದಿ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಪ್ರಣಬ್ ಮುಖಜರ್ಿ ಅವರ ಕುರಿತಂತೆ ಮಾತಾಡುತ್ತ ಹೇಳಿದರಲ್ಲ, ‘ಅವರ ದೃಷ್ಟಿ ನಿಚ್ಚಳವಾಗಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ದುಡಿಯುವ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವೂ ಅವರಿಗಿದೆ’ ಅಂತ. ಮೋದಿ ವಿದೇಶ ಪ್ರವಾಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ ಮೇಕ್ ಇನ್ ಇಂಡಿಯಾದ ಕಲ್ಪನೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವಾಗಿನಿಂದಲೂ ಜಿಎಸ್ಟಿ ಜಾರಿಯ ಕುರಿತಂತೆ ಆಗ್ರಹ ಮಂಡಿಸುತ್ತ ಬಂದಿದ್ದರು. ಆಗಲೇ ಈ ಸಂಕಲ್ಪ ಕೈ ಗೊಂಡಿದ್ದರೆ ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ತೆರಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಸುಧಾರಣೆಗಳೆಲ್ಲ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡು ಜನ ಸಾಮಾನ್ಯರೂ ಅದಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ಸ್ವಲ್ಪ ಎಡವಟ್ಟಾಯಿತು.

featured

ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಈ ಹಿಂದಿನ ಅವಧಿಗಳಲ್ಲಿ ಜಾರಿಗೆ ಬಂದ ವ್ಯಾಟ್ ಕೂಡ ತೆರಿಗೆ ಪದ್ಧತಿಯಲ್ಲಿ ಸುಧಾರಣೆಯೇ. ಆದರೆ ಅದು ಯಾವ ತೆರಿಗೆಯನ್ನೂ ಹೊಸಕಿ ಹಾಕದೇ ಜನರ ಮೇಲೆ ಹೇರಿದ ಹೊಸ ತೆರಿಗೆಯಾಯ್ತು ಅಷ್ಟೇ. ಅದನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋದು ಸಲೀಸಾಗಿತ್ತು. ವಸ್ತುವೊಂದನ್ನು ತಯಾರು ಮಾಡಿದಾಗಿನಿಂದ ಮಾರಾಟ ಮಾಡುವವರೆಗೆ ಪ್ರತಿ ಕೈ ಬದಲಾದಾಗಲೂ ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೇ ತೆರಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದರಾಯ್ತು. ಆದರೆ ಹೀಗೆ ತೆರಿಗೆ ಕಟ್ಟುವಾಗ ತೆರಿಗೆಯ ಮೇಲೂ ತೆರಿಗೆ ಕಟ್ಟುತ್ತೇವೆಂಬ ವಿಚಾರ ಚಚರ್ೆಗೆ ಬಂದಿತ್ತು. ಗಲಾಟೆಯೂ ಆಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಜಾರಿಗೆ ತರುವಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಕಿರಿಕಿರಿ ಇಲ್ಲವೆಂಬ ಒಂದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಜನ ಸುಮ್ಮನೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರು. ‘ನನಗೆ ಬಿಲ್ ಬೇಡ’ ಎಂದುಬಿಟ್ಟರೆ ಮುಗಿದೇ ಹೋಯ್ತು; ಸಮಸ್ಯೆಯೇ ಇರಲಾರದು ಎಂಬುದೂ ಅರಿವಿತ್ತು. ಈಗ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಸರಿಯಾಗಿ ಜಿಎಸ್ಟಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ ಮೊದಲಿಗಿಂತ ಬಹುಪಾಲು ತೆರಿಗೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದು ಎಂಥವನ ಗಮನಕ್ಕೂ ಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿ ಕೈ ಬದಲಾಗುವಾಗಲೂ ಹಿಂದಿನವ ತೆರಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದ್ದನ್ನೂ ಪಡೆದವ ಖಾತ್ರಿ ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹೊಸ ವಿಧಾನ ಇದಾದ್ದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ತೆರಿಗೆಗೆ ಮೋಸವೇ ಇಲ್ಲ. ತೆರಿಗೆ ಕಟ್ಟದವನ ಬಳಿ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸುವಂತೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕಟ್ಟುವ ತೆರಿಗೆಯ ಪ್ರಮಾಣ ಕಡಿಮೆಯಾದರೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನ ತೆರಿಗೆ ಕಟ್ಟುವುದರಿಂದ ಸಂಗ್ರಹದ ಪ್ರಮಾಣವೂ ವೃದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಆಥರ್ಿಕತೆ ಸದೃಢವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ದೇಶದ 99 ಪ್ರತಿಶತ ಜನ ತೆರಿಗೆ ಕಟ್ಟಲಾರರೆಂಬ ಆರೋಪವೂ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ! ಹೀಗೆ ಸ್ವಯಂ ನಿರ್ಬಂಧದಿಂದ ಸರಳಗೊಂಡ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದಾಗಿ ದೇಶದ ಆಥರ್ಿಕ ಪರಿಸರ ಸ್ವಚ್ಛಗೊಂಡು ವಿದೇಶೀ ಹೂಡಿಕೆಗೆ ಪೂರಕ ವಾತಾವರಣ ನಿಮರ್ಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ಮೂಲಕ ಹೊಸ ಹೊಸ ಕಾಖರ್ಾನೆಗಳು ನಿಮರ್ಾಣಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಉದ್ಯೋಗಾವಕಾಶಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತವೆ. ತರುಣರು ಕೈ ತುಂಬಾ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತ ದೇಶದ ಪ್ರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಕೈ ಜೋಡಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಹೌದು. ಇವೆಲ್ಲವೂ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಆಗುವಂಥದ್ದಲ್ಲ. ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ನಡೆಯುವಂಥದ್ದು. ಆದರೆ 70 ವರ್ಷಗಳ ಜಡ್ಡುಗಟ್ಟಿದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಂದನ್ನು ತಿದ್ದಲು ಹೊರಟಾಗ ಒಂದಷ್ಟು ತೊಂದರೆಗಳಾಗುವುದು ಸಹಜ. ಅದನ್ನೇ ಬೆಟ್ಟವಾಗಿಸಿ ಸುಧಾರಣೆ ತಂದದ್ದೇ ತಪ್ಪೆಂದರೆ, ಮತ್ತೊಂದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸಕರ್ಾರ ಕಂಡಂತಾದೀತು. ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕುರಿತಂತೆ ಜನರಲ್ಲಿ ಜಾಗೃತಿ ಮೂಡಿಸಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ತೆರಿಗೆಯ ವ್ಯಾಪ್ತಿಗೆ ಸೇರ್ಪಡೆಯಾದವರಿಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಮೂಡುವಂತೆ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಜರೂರತ್ತಿದೆ. ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ತೆರಿಗೆ ಕಟ್ಟುವುದೆಂದರೆ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವ ನೇರ ಅವಕಾಶ ಎನ್ನುವ ಅಭಿಮಾನ ಉಕ್ಕುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಕರ್ತವ್ಯ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಇದೆ. ಇದು ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಸಮಯ. ಎಲ್ಲರೂ ಜೊತೆಗೂಡಿ ನಿಲ್ಲೋಣ.

ಆಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಯೋಗ್ಯರೆಂದು ಸಾಬೀತು ಮಾಡಿದೆವು

ಆಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಯೋಗ್ಯರೆಂದು ಸಾಬೀತು ಮಾಡಿದೆವು

ಸುಮಾರು 200 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಭಾರತದಿಂದ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿಗೆ ಹರಿದು ಹೋದ ಈ ಸಂಪತ್ತು ಭಾರತದೆಡೆಗೆ ಮುಖ ಮಾಡಿದ್ದರೆ ಭಾರತ ಜಗತ್ತಿನ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೀಮಂತ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು.ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಾ ನಂತರ ನಮ್ಮವರೇ ಇಲ್ಲಿನ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಕಪ್ಪು ಹಣವಾಗಿಸಿ ವಿದೇಶಕ್ಕೊಯ್ದರು. ಆಗಲಾದರೂ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ದುಡಿದಿದ್ದರೆ ನಾವು ಈ ವೇಳೆಗಾಗಲೇ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಜಗತ್ತಿನ ಸಿರಿವಂತ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದೆವು.

ಆಳವಾಗಿ ಬೇರೂರಿರುವ ನಂಬಿಕೆಯೊಂದನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡುವುದು ಮತ್ತು ಹಾಳಾಗಿದ್ದರೂ ನಾವು ಹೊಂದಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬ ಒಂದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸದಿರುವುದು ಎರಡೂ ಬಲು ಕಷ್ಟದ ಮಾತು. ಬುಡ ಹಿಡಿದ ಮರವೊಂದನ್ನು ಅಲುಗಾಡಿಸಿದಾಗ ಅದನ್ನೇ ನಂಬಿಕೊಂಡ ಒಂದಷ್ಟು ಕಾಗೆ-ಗೂಬೆಗಳು ಅಲವತ್ತುಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಹಜವೇ. ಆದರೆ ಆ ಮರ ಉರುಳಿಸುವುದರಿಂದ ಆಗುವ ದೂರಗಾಮಿ ಲಾಭದ ಅರಿವಿದ್ದವರು ಮಾತ್ರ ಉರುಳಿಸುವನ ಬೆಂಬಲಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ಹೌದು. ನಾನು ತೆರಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರೋದು.

2

ಈ ದೇಶಕ್ಕೆ ವಿದೇಶದಿಂದ ಆಗಮಿಸಿದ ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿಗಳು ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ದೋಚಲಿಕ್ಕಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಾಗಿದ್ದರು. ಇಲ್ಲೇ ಉಳಿಯಬೇಕಾದ ಸ್ಥಿತಿ ಬಂದಾಗ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ತಮ್ಮ ಅನುಕೂಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡರು. ಮೊಘಲರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮುಸಲ್ಮಾನರಲ್ಲದವರು ತಮ್ಮ ಒಟ್ಟಾರೆ ಉತ್ಪನ್ನದ ಮೇಲೆ ಖರಾಜ್ ಎಂಬ ತೆರಿಗೆ ಕಟ್ಟಬೇಕಿತ್ತು. ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಿಂದುವಾಗಿ ಉಳಿದ ತಪ್ಪಿಗೆ ಜೇಸಿಯಾ ಎಂಬ ಕಂದಾಯ ತಲೆ ಮೇಲೆ ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು. ಮುಸಲ್ಮಾನರಾದರೆ ಕುರಾನಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವಂತಹ ಝಕಾತ್ ಕಟ್ಟಬೇಕಿತ್ತು. ಇದನ್ನು ಮೌಲ್ವಿಯೊಬ್ಬನ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಏಳ್ಗೆಗೆಂದೇ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಾವುದ್ದೀನ್ ಖಿಲ್ಜಿ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಮನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಘರಿ ಎನ್ನುವ ತೆರಿಗೆ ಹಾಕಿದ. ಫಿರೋಜ್é್ ತುಘಲಕ್ ರೈತರಿಗೆ ನೀರಾವರಿ ಸೌಕರ್ಯ ಒದಗಿಸಲು ಹೊಸದೊಂದು ತೆರಿಗೆಯನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿದ್ದ. ಮಧ್ಯ ಕಾಲದ ಭಾರತವನ್ನು ಗಣನೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಾದರೆ ವಿಜಯನಗರದ್ದೂ ಚಚರ್ೆಯಾಗಬೇಕು. ಮುಸಲರನ್ನು ಎದುರಿಸಲೆಂದೇ ನಿಮರ್ಾಣಗೊಂಡ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಅದು. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಬೇಕಾದ್ದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೊಸದಾಗಿಯೇ ನಿಮರ್ಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿತ್ತು. ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಇಂದಿನ ಸ್ಥಿತಿಯೇ ಅಂದೂ ಕೂಡ. ಹಿಂದಿನವರೆಲ್ಲ ಕೊಳ್ಳೆ ಹೊಡೆದು ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಸೂರೆಗೈದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಈಗ ಹೊಸದಾದ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಕಟ್ಟಬೇಕಿತ್ತು. ವಿದ್ಯಾರಣ್ಯರಂಥವರ ತಪಸ್ಸು, ರಾಜ-ಮಂತ್ರಿಗಳೆಲ್ಲರ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆ ಮತ್ತು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲ ಜನರ ಸಾಮಥ್ರ್ಯಗಳೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಅದನ್ನೊಂದು ಅದ್ಭುತ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವಾಗಿ ರೂಪಿಸಿದವು.ವಿಜಯನಗರದ ಅರಸರೆಲ್ಲ ಹಿಂದಿನವರಂತೆ ಮನಸೋ ಇಚ್ಛೆ ಲೂಟಿಗೈಯ್ಯಲಿಲ್ಲ; ಮಣ್ಣಿನ ಫಲವತ್ತತೆ ಮತ್ತು ನೀರಾವರಿ ಲಭ್ಯತೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ತೆರಿಗೆ ನಿಗದಿ ಮಾಡಿದರು. ಮೊದಲೆಲ್ಲ ತೆರಿಗೆಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಲವರಿಗೆ ಆಗೆಲ್ಲ ಹೆಚ್ಚಿನ ತೆರಿಗೆ ಕಟ್ಟಬೇಕಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದಿರಬಹುದು ಅವರೂ ಕೋಪಿಸಿಕೊಂಡು ವಿಜಯನಗರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಸರಿ ಇಲ್ಲವೆಂದು ಜರಿದಿರಲೂಬಹುದು. ಆದರೆ ಬದಲಾವಣೆ ಬೇಕಿತ್ತು, ರಾಷ್ಟ್ರದ ಒಳಿತಿಗಾಗಿ ಬಲುದೊಡ್ಡ ಬದಲಾವಣೆ ಬರಲೇಕಿತ್ತು. ವಿಜಯನಗರದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜನರ ಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮಥ್ರ್ಯ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು, ದಿನ ಬಳಕೆಯ ವಸ್ತುಗಳ ಬೆಲೆ ಇಳಿಯಿತು. ರಾಷ್ಟ್ರದ ಸಂಪತ್ತು ಅಪಾರ ವೃದ್ಧಿ ಕಂಡಿತು. ಇಡಿಯ ಜಗತ್ತಿನ ಕಣ್ಣುಕುಕ್ಕುವಂತೆ ಬೆಳೆದಿತ್ತು ರಾಜ್ಯ. ಶಿವಾಜಿಯ ಕಾಲವೂ ಹಾಗೆಯೇ. ಸ್ವತಃ ಮಾವಳಿ ಪೋರರೊಂದಿಗೆ ಬೆಳೆದು ಬಂದಿದ್ದ ಶಿವಾಜಿ ಬಡತನವನ್ನು ಬಲು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಗಮನಿಸಿದ್ದರು. ರಾಜ್ಯಾಧಿಕಾರ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದೊಡನೆ ತೆರಿಗೆ ಇಲಾಖೆಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಭ್ರಷ್ಟ ಅಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು ತೆಗೆದು ಹಾಕಿದ್ದರು. ಜೊತೆಗೆ ಅವರ ಲೆಕ್ಕಪತ್ರಗಳನ್ನು ಬಲು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಬಡತನವನ್ನು ಉಂಡು ಬಂದವನಿಗೆ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ಕರಾಳ ರೂಪಗಳು ಬಲು ಬೇಗ ಅರಿವಾಗುತ್ತದಂತೆ. ಶಿವಾಜಿ ಮಹಾರಾಜರಿಗೂ ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಿದ್ದಿರಬೇಕು. ಸಿರಿವಂತರ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿ ಜಮೀನು ಇರುವುದನ್ನು ನಿದರ್ಾಕ್ಷಿಣ್ಯವಾಗಿ ವಿರೋಧಿಸಿದ್ದ ಅವರು ಜಮೀನ್ದಾರೀ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಿದ್ದರು.. ಅದೊಂದು ರೀತಿ ಇಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬಲಗೊಂಡ ಬೇನಾಮಿ ಆಸ್ತಿ ನಿಷೇಧ ಕಾನೂನಿನಂತೆಯೇ! ಮೊಘಲರ ಕಾಲದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಭಾರತೀಯ ರಾಜರು ಸರಿದೂಗಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಭಾರತದ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ಹಳಿಗೆ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದರು. ಅದೂ ಸರಿಯೇ. ರಾಜ ಭಾರತೀಯನೇ ಆಗಿದ್ದರೆ ಆತ ಭಾರತೀಯರಿಗಾಗಿ ಯೋಚಿಸಬಲ್ಲ. ಅವನು ಹೊರಗಿನವನಾಗಿದ್ದರೆ, ಸಂಪತ್ತನ್ನು ವಿದೇಶಕ್ಕೊಯ್ಯುವ ಆತುರವಿದ್ದರೆ ಆತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸರಿ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಆತುರ ತೋರುವ ಬದಲು, ಅದನ್ನು ಹಾಳಗೆಡವಿ ತನ್ನ ಪಾಲನ್ನು ಬಾಚಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಮಗ್ನನಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ.

4

ಬ್ರಿಟೀಷರ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಆದ ಎಡವಟ್ಟು ಇದೇ! ಅವರ ಆಗಮನದಿಂದ ಈ ದೇಶದ ಲೂಟಿ ಮೊಘಲರ ಕಾಲವನ್ನೂ ಮೀರಿಸಿತು. ಹಿಂದೂ-ಮುಸಲ್ಮಾನರನ್ನು ಜಗಳಕ್ಕೆ ಹಚ್ಚಿ ಅವರು ತಾವು ಬಲಿಯುತ್ತ ಸಾಗಿದರು. ಯೂರೋಪಿನ ಭಿನ್ನ ಭಿನ್ನ ಭಾಗದ ಜನ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡುತ್ತ ಲಾಭ ಸಂಪಾದಿಸಿದರು. ಇಂಗ್ಲೀಷರು ಬಂದಿದ್ದು 1600ರಲ್ಲಿ. ಮೊದಲೆಲ್ಲ ಭಾರತೀಯರೆದುರು ಬಾಲ ಮುದುರಿಕೊಂಡಿದ್ದವರು ಬರಬರುತ್ತ ಕೊಬ್ಬಿ ಬೆಳೆದರು. 1757ರ ನಂತರ ಕಂಪನಿ ಸಕರ್ಾರ ಸ್ಥಳೀಯ ರಾಜರನ್ನು ಬೆದರಿಸಿ ತೆರಿಗೆಯ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಲೂಟಿ ಮಾಡಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಬಂಗಾಳದ ಬ್ರಿಟೀಷ್ ಆಡಳಿತಾಧಿಕಾರಿ ಎಫ್. ಜೆ. ಶೋರ್ ಲಂಡನ್ನಿನ ಹೌಸ್ ಆಫ್ ಕಾಮನ್ಸ್ನಲ್ಲಿ ಎದೆಯುಬ್ಬಿಸಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತ, ‘ಇಂಗ್ಲೀಷರ ಮೂಲಭೂತ ಸಿದ್ಧಾಂತವೇ ಎಲ್ಲ ಮಾರ್ಗಗಳಿಂದಲೂ ಭಾರತವನ್ನು ಅವರ ಒಳಿತಿಗಾಗಿಯೇ ಶರಣಾಗತವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು. ಇದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅವರಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕರ ಭಾರವನ್ನು ಹೇರಲಾಗಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರಾಂತವೂ ನಮ್ಮ ತೆಕ್ಕೆಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಎಷ್ಟು ಸಾಧ್ಯವೋ ಅಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ತೆರಿಗೆಯನ್ನು ಸುಲಿಯುತ್ತೇವೆ. ಸ್ಥಳೀಯ ರಾಜರು ಎಷ್ಟು ಸಂಗ್ರಹ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೋ ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಹಣ ಸಂಗ್ರಹಿಸುತ್ತೇವೆಂಬುದೇ ನಮಗೆ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಸಂಗತಿ’ ಎಂದಿದ್ದ. ಅವರ ಪಾಲಿಗೆ ನ್ಯಾಯಯುತವಾದ ತೆರಿಗೆಯೇ ಆಗಬೇಕೆಂದಿರಲಿಲ್ಲ; ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ಮಾರ್ಗವೂ ಸರಿಯೇ. ರಾಜನೊಬ್ಬನ ಎದುರಾಳಿಗಳನ್ನು ಮಟ್ಟ ಹಾಕಿ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಲು ಹಣ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು, ತಮ್ಮ ಸೇನೆಯನ್ನು ಆಯಾ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆ ನಿಲ್ಲುವಂತೆ ಮಾಡಿ ಅದಕ್ಕೆ ಅನೂಹ್ಯ ಪ್ರಮಾಣದ ಹಣ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೈದರಾಬಾದಿನ ನಿಜಾಮನ ಬಳಿ ಅಂದಿನ ದಿನದಲ್ಲಿ ತಿಂಗಳಿಗೆ ಐದು ಸಾವಿರ ಡಾಲರ್ನಷ್ಟು ಪೀಕುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ಹಣ ಗವರ್ನರ್ ಜನರಲ್ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಬ್ಯಾಂಕಿನ ಬೊಕ್ಕಸಕ್ಕೆ ಜಮೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅದನ್ನೇ ಶೇಕಡಾ 24ರಷ್ಟು ಬಡ್ಡಿಗೆ ಮತ್ತೆ ನವಾಬನಿಗೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಕರ್ಾಟಿನ ನವಾಬ ಹೀಗೇ ಸಾಲ ಪಡೆದು ತೀರಿಸಲಾಗದೇ ತನ್ನ ಪ್ರಾಂತದ ಅನೇಕ ಭಾಗಗಳನ್ನು ಕಂಪನಿಗೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಬೇಕಾಗಿ ಬಂದಿತ್ತು.

ಇರಾನಿನಿಂದ ನಾವು ಪೆಟ್ರೋಲ್ ತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವಲ್ಲ ಅದರ ಸಾಲವೂ ಹೀಗೇ ಬೆಟ್ಟದಷ್ಟಾಗಿ ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿತ್ತು. ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಅಲ್ಲಿನ ಪ್ರಧಾನಿಯನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಿ, ಗೌರವಿಸಿ ಐದು ಸಾವಿರ ಕೋಟಿಯ ಮೊದಲ ಕಂತನ್ನು ಮರಳಿಸಿದ್ದರು. ಇಂಧನದ ಬೆಲೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವೇಕೆಂದು ಅನೇಕರು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ಸಾಲ ತೀರಿಸಿದ್ದು, ಇದಕ್ಕೂ ಹತ್ತಾರು ಪಟ್ಟು ಸಾಲ ಇನ್ನೂ ಬಾಕಿ ಇರುವುದು ಮಾತ್ರ ಯಾರ ಅರಿವಿಗೂ ಇಲ್ಲ. ಸಾಲ ತೀರಿಸಲಾಗದ ದೈನೇಸಿ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಭಾರತವನ್ನು ನೋಡುವುದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ಆಕರ್ಾಟಿನ ನವಾಬ ಮಾಡಿದಂತೆ ಒಂದೊಂದೇ ಪ್ರಾಂತವನ್ನು ಒತ್ತೆ ಇಡಬೇಕಷ್ಟೇ!

ತೆರಿಗೆ ಸಂಗ್ರಹದ ವೇಳೆ ಬ್ರಿಟೀಷರ ಪ್ರಹಾರ ಮೊದಲು ಶುರುವಾಗಿದ್ದೇ ರೈತರ ಮೇಲೆ. ಇಲ್ಲಿ ಹಳ್ಳಿಗಳೇ ಬಹಳ ಆದರೆ ತೆರಿಗೆ ಸಂಗ್ರಹಕಾರರು ಕೆಲವಷ್ಟೇ ಮಂದಿ. ಅವರನ್ನೂ ನಂಬದ ಕಂಪನಿ ತೆರಿಗೆ ಸಂಗ್ರಹಕ್ಕೆ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿತು. ಮೊದಲೆಲ್ಲ ಸ್ಥಳೀಯ ನಾಯಕರು ಸ್ಥಳೀಯರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಅರಿತು ತೆರಿಗೆ ಸಂಗ್ರಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಮದುವೆಗಳಾದಾಗ, ಮಳೆಯಿಲ್ಲದೇ ಬೆಳೆ ಕಡಿಮೆಯಾದಾಗ, ಊರಿನಲ್ಲಿ ಜಾತ್ರೆಯಾದ ಹೊತ್ತಲೆಲ್ಲ ಜನರ ಬಳಿ ಹಣದ ಕೊರತೆಯಾಗಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ತೆರಿಗೆಯ ಸಂಗ್ರಹವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಡಿಲಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಈಗ ಹಾಗಲ್ಲ. ನಿಯಮ ಪುಸ್ತಕ ಏನು ಹೇಳುತ್ತದೆಯೋ ಹಾಗೆ ನಡೆದು ಕೊಳ್ಳಬೇಕಷ್ಟೇ. ಮೊದಲಿನಂತೆ ಅಹವಾಲು ಕೇಳುವವರು ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ; ನಿಯಮದ ಪುಸ್ತಕವೇ ಎಲ್ಲ. ಭಾರತೀಯರನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸದೇ ಅವರನ್ನು ಸುಲಿಯುವ ಪರಂಪರೆಗೆ ಈ ನಿಯಮದ ಪುಸ್ತಕಗಳು ನಾಂದಿ ಹಾಡಿದವು. ದುದರ್ೈವವೇನು ಗೊತ್ತೆ? ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಾನಂತರವೂ ನಾವು ಬದಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಕಣ್ಣೊರೆಸುವ ತಂತ್ರ ಮಾಡಿದ್ದಷ್ಟೇ. ಬಗೆಬಗೆಯ ತೆರಿಗೆಗಳನ್ನು ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಹೇರಿ ನಿಯಮಗಳ ಭಾರದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಭಾರತೀಯ ನಲುಗುವಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟೆವು.

6

1793ರಲ್ಲಿ ಬಿಳಿಯರು ರೈತರಿಂದ ತೆರಿಗೆ ಸಂಗ್ರಹಿಸುವ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ಸುಧಾರಿಸಿದರು! ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಬೆಳೆದ ಬೆಳೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಕಂದಾಯ ಕೊಡಬೇಕಿತ್ತು. ಈಗ ಅವರ ಜಮೀನಿಗೇ ಬಾಡಿಗೆ ಕೊಡುವಂತೆ ಕಾನೂನು ರೂಪಿಸಲಾಯ್ತು. ಮಳೆಯಾಗಲೀ, ಕ್ಷಾಮ ಅಪ್ಪಳಿಸಲಿ; ಬೆಳೆಯಾಗಲಿ, ಒಣಗಿ ಹೋಗಲಿ ರೈತ ತೆರಿಗೆ ಕಟ್ಟಲೇ ಬೇಕಿತ್ತು. ಈ ಕಂದಾಯವೂ ಜಮೀನಿನ ಬೆಳೆ ತೆಗೆಯುವ ಸಾಮಥ್ರ್ಯದ ಮೇಲೆ ನಿಧರ್ಾರಿತವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಬದಲಿಗೆ ಆ ಜಮೀನಿನ ಮಾರಾಟದ ಬೆಲೆಯ ಮೇಲೆ ನಿಧರ್ಾರಿತವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಎಲ್ಲ ಕಿರಿಕಿರಿಗಳಿಗೆ ತುಪ್ಪ ಸುರಿದಂತೆ ಎಲ್ಲ ಬಗೆಯ ತೆರಿಗೆಗಳನ್ನು ಹಣದ ರೂಪದಲ್ಲಿಯೇ ಕಟ್ಟಬೇಕೆಂದು ತಾಕೀತು ಮಾಡಿತು ಕಂಪನಿ. ಮುವ್ವತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿಯ ಭೂ ಕಂದಾಯದ ಸಂಗ್ರಹ ಬಂಗಾಳವೊಂದರಲ್ಲಿಯೇ ಸುಮಾರು ಎಂಟೂಕಾಲು ಲಕ್ಷ ಪೌಂಡುಗಳಿಂದ, ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತೇಳು ಲಕ್ಷ ಪೌಂಡುಗಳಿಗೆ ಏರಿತ್ತು. ಈ ಹಣ ಜನರ ಬಳಕೆಗೆ ಬರುತ್ತದೆಂದರೆ ಸುಮ್ಮನಾದರೂ ಇರಬಹುದಿತ್ತು, ಅದು ನೇರವಾಗಿ ಲಂಡನ್ನಿನ ಬೊಕ್ಕಸ ಸೇರುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಹಿಂದೆ ಆಳುವವರು ಇಲ್ಲಿ ಲೂಟಿ ಮಾಡಿದ್ದನ್ನು ವಿದೇಶದ ಬ್ಯಾಂಕುಗಳಲ್ಲಿ ಪೇರಿಸಿಡುತ್ತಿದ್ದರಲ್ಲ ಹಾಗೆಯೇ ಇದೂ ಕೂಡ. ಅನೇಕ ರೈತರು ತೆರಿಗೆ ಕಟ್ಟಲಾಗದೇ ತಮ್ಮ ಜಮೀನುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಓಡಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ರಸ್ತೆ, ಕಟ್ಟಡ, ಸೇತುವೆ, ಕಾಲುವೆ, ಅಣೇಕಟ್ಟುಗಳ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದಷ್ಟು ಕರಭಾರ ಹೇರಿ ಅದನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಸಕರ್ಾರ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮರೆತೇ ಹೋಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. 1857ರಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯರೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಕಂಪನಿ ಸಕರ್ಾರವನ್ನು ಮೂಲೋತ್ಪಾಟನೆ ಮಾಡುವವರೆಗೂ ಅದು ಅಪಾರ ಲಾಭಗಳಿಕೆ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಆಮೇಲೇ ಸ್ವತಃ ಬ್ರಿಟನ್ನಿನ ರಾಣಿ ಅಧಿಕಾರ ಸ್ವೀಕಾರ ಮಾಡಿದಳಲ್ಲ, ಆಕೆ ಮಾಡಿದ ಮೊದಲ ಕೆಲಸವೇನು ಗೊತ್ತೇ? ಇಡಿಯ ಯುದ್ಧದ ಖರ್ಚನ್ನು ಬಡ್ಡಿ ಸಮೇತ ಭಾರತೀಯರ ಮೇಲೆ ತೆರಿಗೆಯಾಗಿ ಹೇರಿದ್ದು. ತೆರಿಗೆಯ ಕಿರಿಕಿರಿ ಹೊಸ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆಯಿತು, ಅಷ್ಟೇ.

‘ಹತ್ತೊಂಭತ್ತನೇ ಶತಮಾನದ ವೇಳೆಗೆ ಭಾರತ ಬ್ರಿಟೀಷರ ಪಾಲಿನ ಬಲುದೊಡ್ಡ ತೆರಿಗೆ ತಂದುಕೊಡುವ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಬ್ರಿಟೀಷರ ಉತ್ಪಾದನೆಯ ಬಲುದೊಡ್ಡ ಖರೀದಿದಾರನೂ ಆಗಿತ್ತು. ಬ್ರಿಟೀಷರ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಸೈನಿಕರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಬಳ ಕೊಟ್ಟು ಭಾರತವೇ ಸಾಕಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಒಂದೇ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ತನ್ನ ಆಳಲು ಬ್ರಿಟೀಷರನ್ನು ಭಾರತ ತಾನೇ ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟು ಕರೆಸಿಕೊಂಡಂತಿತ್ತು’ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಶಶಿ ತರೂರು. ಅದು ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಿತ್ತು ಕೂಡ. ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೇ ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚು ತೆರಿಗೆ ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿದ್ದೆವು ನಾವು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ದುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳ ರಜೆಯನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಂತೆ ಇಪ್ಪತ್ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಇಲ್ಲಿ ಇದ್ದು ಹೋದರೆ, ಇದ್ದಷ್ಟೂ ಕಾಲ ಕೈತುಂಬಾ ಸಂಬಳ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದುದು ಬಿಡಿ; ನಿವೃತ್ತರಾದ ಮೇಲೆ ಪಿಂಚಣಿಯನ್ನೂ ಕೈತುಂಬಾ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ಅಂದಾಜಿನ ಪ್ರಕಾರ 1920ರ ವೇಳೆಗೆ ಏಳೂವರೆ ಸಾವಿರ ಬ್ರಿಟೀಷ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಎರಡು ಕೋಟಿ ಪೌಂಡ್ಗಳಷ್ಟು ಪಿಂಚಣಿಯನ್ನು ಭಾರತದ ಜನರ ತೆರಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು! ಬ್ರಿಟೀಷರು ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ ನಡೆಸಿದ ಯುದ್ಧಗಳಿಗೂ ನಾವು ಜನರನ್ನು ಮತ್ತು ಹಣವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. 1922ರಲ್ಲಿ ಭಾರತದಿಂದ ಸಂಗ್ರಹಗೊಂಡ ಒಟ್ಟಾರೆ ತೆರಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಅರವತ್ತೈದರಷ್ಟನ್ನು ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಕಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಬ್ರಿಟೀಷ್ ಸೇನೆಗೆಂದೇ ಖಚರ್ು ಮಾಡಲಾಗಿತ್ತು.ಇವೆಲ್ಲದರಿಂದ ರೋಸಿ ಹೋಗಿದ್ದ ದಾದಾಭಾಯಿ ನವರೋಜಿಯವರು ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿಗೆ ಒಟ್ಟಾರೆ ಸೋರಿಹೋದ ಹಣದ ಕುರಿತಂತೆ ಸುದೀರ್ಘ ಅಧ್ಯಯನ ನಡೆಸಿ ‘1835ರಿಂದ 1872ರ ವೇಳೆಗೆ ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಒಂದು ಕೋಟಿ ಮುವ್ವತ್ತು ಲಕ್ಷ ಪೌಂಡುಗಳಷ್ಟು ವಸ್ತುವನ್ನು ಭಾರತ ರಫ್ತು ಮಾಡಿತು ಬದಲಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಬಂದದ್ದೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ವಾದ ಮಂಡಿಸಿದ್ದರು. ಸುಮಾರು 200 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಭಾರತದಿಂದ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿಗೆ ಹರಿದು ಹೋದ ಈ ಸಂಪತ್ತು ಭಾರತದೆಡೆಗೆ ಮುಖ ಮಾಡಿದ್ದರೆ ಭಾರತ ಜಗತ್ತಿನ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೀಮಂತ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು.

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಾ ನಂತರ ನಮ್ಮವರೇ ಇಲ್ಲಿನ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಕಪ್ಪು ಹಣವಾಗಿಸಿ ವಿದೇಶಕ್ಕೊಯ್ದರು. ಆಗಲಾದರೂ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ದುಡಿದಿದ್ದರೆ ನಾವು ಈ ವೇಳೆಗಾಗಲೇ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಜಗತ್ತಿನ ಸಿರಿವಂತ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ನಾವು ಆಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಯೋಗ್ಯರೆಂದು ಬ್ರಿಟೀಷರು ಹೇಳಿದಂತೆ ನಡೆದುಕೊಂಡೆವು ನಾವು!

ತೆರಿಗೆಯ ಕಿರಿಕಿರಿಗೂ ಇತಿಹಾಸವಿದೆ!

ತೆರಿಗೆಯ ಕಿರಿಕಿರಿಗೂ ಇತಿಹಾಸವಿದೆ!

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದ ಅರವತ್ತು ವರ್ಷ ಆಳಿದ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮರು ಭಾರತದ ಖಜಾನೆ ತುಂಬದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡರು, ಇಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಆಕ್ರಮಣವಾದೀತೆಂದು ಹಣವನ್ನು ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಸಾಗಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ ಕೂಡಿಟ್ಟರು. ಕೊನೆಗೆ ಬೊಕ್ಕಸದಲ್ಲಿ ಕ್ರೋಢೀಕರಣದಿಂದ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗುವುದೆಂದರಿತು ಭಾರತವನ್ನು ಸಾಲದಲ್ಲಿರುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡರು. ಸಿರಿವಂತ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲರೂ ಕಣ್ಣು ಹಾಕುತ್ತಾರೆ, ಬಡವಾಗಿದ್ದರೆ ಅನುಕಂಪ ತೋರುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ತರ್ಕ ಇರಬೇಕು ಅವರದ್ದು!

ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಹೊಟೇಲೊಂದಕ್ಕೆ ಊಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕೂತ ಮಾಲೀಕರು, ಮೋದಿಯನ್ನು ಮನಸೋ ಇಚ್ಛೆ ತೆಗಳಿದರು; ಜಿಎಸ್ಟಿ ಸರಿಯಿಲ್ಲವೆಂದರು. ಏಕೆಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ಮೊದಲೆಲ್ಲ ಮೂರು ಮದುವೆಯಾಗಿ ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ದಿನಕ್ಕೆ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿಯ ಸಿಹಿಯನ್ನು ಅವರಂಗಡಿಯಿಂದ ಒಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದನಂತೆ. ನೋಟು ಅಮಾನ್ಯೀಕರಣದ ನಂತರ ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಒಯ್ಯುತ್ತಾನಂತೆ. ಜಿಎಸ್ಟಿಯ ನಂತರ ಹೋಟೆಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವವರೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದ್ದಾರಂತೆ.  ಹೀಗೇಕೆಯಾಯ್ತು ಎಂದು ಅವರನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಕಪ್ಪು ಹಣದ ಚಲಾವಣೆ ನಿಂತುಹೋಗಿದೆಯಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೇ ಎಂದು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ತೆರಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ಭಾರತ ಹಿಂದೆಂದೂ ಇಷ್ಟೊಂದು ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಜೆಟ್ಗಳಲ್ಲಿ ತೆರಿಗೆಗೆ ಒಳಪಡುವ ಆದಾಯದ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ಹಿಗ್ಗಿಸಿದರೆ ಸಾಕೆಂದು ಕುಳಿತಿರುತ್ತಿದ್ದ ಜನ ನಾವು. ಈಗ ತೆರಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಅದರಿಂದಾಗುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರನ್ನೂ ಮೀರಿಸುವಂತೆ ಚಚರ್ೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೆ ಆಲೋಚಿಸಿ. ಮನಮೋಹನ ಸಿಂಗರು ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರವಾಗಲೀ, ವಿದೇಶಾಂಗವಾಗಲೀ; ರಕ್ಷಣೆಯಾಗಲೀ, ಮೂಲ ಸೌಕರ್ಯಗಳ ಕುರಿತಂತೆಯೇ ಆಗಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರೇನು, ಮಂತ್ರಿಮಾಗಧರೂ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೋದಿ ಪ್ರಧಾನಿಯಾದ ಮೇಲೆ ಇವೆಲ್ಲದರ ಕುರಿತಂತೆ ನಿರುತ ಚಚರ್ೆಯಾಗುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೇ ಅವರಿಗೊಂದು ಅಭಿನಂದನೆ ಹೇಳಬೇಕು. ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಚುನಾವಣೆಯ ವೇಳೆಗೆ ಜನ ಈ ಕುರಿತಂತೆ ಪಕ್ಷಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರೆ ಅಚ್ಚರಿ ಪಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಅಚ್ಛೇ ದಿನ್ ಇನ್ನೇನು ಬೇಕು ಹೇಳಿ.

ಜಿಎಸ್ಟಿಯ ಕುರಿತಂತೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪರ-ವಿರೋಧದ ಚಚರ್ೆಗಳು ಜೋರಾಗಿವೆ. ಒಂದು ದೇಶಕ್ಕೆ ಒಂದೇ ತೆರಿಗೆ ಎಂದು ಪ್ರಧಾನಿಗಳು ಹೇಳುವಾಗ, ಇದೊಂದು ಕ್ರಾಂತಿಕಾರೀ ಹೆಜ್ಜೆ ಎಂದು ತಿಳಿದವರು ಅಭಿನಂದಿಸುವಾಗ ಒಟ್ಟಾರೆ ತೆರಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕುರಿತು ಒಮ್ಮೆ ಆಲೋಚಿಸಬೇಕೆನಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇನು? ಈಗಿನ ಎಲ್ಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿರುವ ಬ್ರಿಟೀಷರ ಆಗಮನಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ಇಲ್ಲಿನ ತೆರಿಗೆ ಪದ್ಧತಿ ಹೇಗಿತ್ತೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕೆನಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇನು?

1

ವೇದಯುಗದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ತೆರಿಗೆಯ ಕಲ್ಪನೆ ಭಿನ್ನವಾಗಿತ್ತು. ಇಂದು ಯಾವುದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೆಲವರ ಮೇಲೆ ತೆರಿಗೆಯ ಭಾರ ಹೇರಿ ಉಳಿದವರಿಗೆ ಭಾಗ್ಯವಾಗಿ ಕರುಣಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆಯೋ ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಅಂದು ದಾನದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನೋಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅನ್ನಭಾಗ್ಯ ಅಂತ ಇಂದು ನಾವು ಕರೆದಿರುವುದು ಅಂದು ಅನ್ನದಾನವೆನಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ವಿದ್ಯೆಯೂ ಗುರುಕುಲಗಳ ಮೂಲಕ ದಾನವಾಗಿ ಕೊಡಲ್ಪಡುತ್ತಿತ್ತು. ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೇ ದಾನವಾಗಿ ಬಂದ ಧನ, ದವಸ-ಧಾನ್ಯಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿಯೇ ರಾಜ್ಯ ಚಾಲನೆಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಕಡ್ಡಾಯ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕಾದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಬಂದಿರಬೇಕೆಂದು ‘ಟ್ಯಾಕ್ಸೇಶನ್ ಅಂಡ್ ರೆವಿನ್ಯೂ ಕಲೆಕ್ಷನ್ ಇನ್ ಏನ್ಶಿಯೆಂಟ್ ಇಂಡಿಯಾ’ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಜೀವ್ ಕುಮಾರ್ ಶಮರ್ಾ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಪಡುತ್ತಾರೆ. ಬಲಿ, ಭಾಗ, ಕರ, ಶುಲ್ಕ, ಸುಂಕ ಇವುಗಳೆಲ್ಲ ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿಯೇ ವಿಕಸನಗೊಂಡವು. ಸರಳವಾಗಿದ್ದ ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ರಾಜ್ಯಾಡಳಿತ ವಿಸ್ತಾರವಾದಂತೆಲ್ಲ ಸಂಕೀರ್ಣವಾಗುತ್ತ ಸಾಗಿತು. ಕೌಟಿಲ್ಯನ ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರ ಇಂಥದ್ದೇ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಪರಿಚಯ ನೀಡುವಂಥದ್ದು. ಹಾಗಂತ ಕರ ಸಂಗ್ರಹವೇ ರಾಜನ ಮೂಲ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಧರ್ಮ, ಅರ್ಥ, ಕಾಮ, ಮೋಕ್ಷಗಳ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿ ಜನರನ್ನು ಧರ್ಮ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಅರ್ಥಗಳಿಕೆಗೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪಾಲನ್ನು ತೆರಿಗೆಯಾಗಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಬೇಕಾಗಿತ್ತಷ್ಟೇ. ತೆರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಸಂಗ್ರಹವಾಗಿ ರಾಜ್ಯದ ಕಾಮನೆಗಳು ಪೂರೈಕೆಯಾಗಬೇಕೆಂದರೆ ಜನರ ಅರ್ಥ ಗಳಿಕೆಯ ಸಾಮಥ್ರ್ಯ ವೃದ್ಧಿಸುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ವ್ಯಾಪಾರ, ಕೃಷಿ, ಇನ್ನಿತರ ಉದ್ದಿಮೆಗಳೆಲ್ಲ ಜೋರಾಗಿ ನಡೆಯುವಂತೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿದ್ದು ರಾಜನದ್ದೇ ಕರ್ತವ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಅಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಹಣ ಗಳಿಸಬಲ್ಲವರಷ್ಟೇ ರಾಜನ ಪ್ರಜೆಗಳಲ್ಲವಲ್ಲ; ಸಂಗೀತ, ಸಾಹಿತ್ಯ, ಕಲೆಯನ್ನೇ ನೆಚ್ಚಿ ಜೀವನ ನಡೆಸುವವರಿಗೂ, ತ್ಯಾಗಿಗಳಾಗಿ ಸಮಾಜದ ಒಳಿತಿಗಾಗಿ ಬದುಕುವವರಿಗೂ ರಾಜ್ಯ ಆಶ್ರಯ ನೀಡಬೇಕಿತ್ತಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಸಂಗ್ರಹಗೊಂಡ ತೆರಿಗೆ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಭಾರತೀಯ ಸಾಹಿತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ರಾಜನೆಂದರೆ ಪ್ರಜಾ ನಾಯಕನಲ್ಲ, ಪ್ರಜಾ ರಂಜಕ ಮಾತ್ರ. ಆತನಿಗೆ ಯಾವ ಒಡೆತನವೂ ಇಲ್ಲ ಬದಲಿಗೆ ಆತ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಂಭಾಳಿಸುವವ ಅಷ್ಟೇ. ಹೀಗಿದ್ದರೂ ರಾಜನೊಬ್ಬನ ಬೊಕ್ಕಸ ಸದಾ ತುಂಬಿರುವುದು ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ರಾಜ್ಯಗಳೆದುರು ಆತನ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವನ್ನು ಬಿಂಬಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಬೊಕ್ಕಸದಲ್ಲಿ ತುಂಬಿರುವ ಹಣವನ್ನು ರಾಜನೂ ಬಲು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದಲೇ ಬಳಸಬೇಕಿತ್ತು. ಆತನೂ ಸದಾ ಮೋಕ್ಷಗಾಮಿಯಾಗಿಯೇ ಆಲೋಚಿಸುತ್ತ ತ್ಯಾಗ ಜೀವಿಯಾಗಿರಬೇಕಿತ್ತೆಂದು ಪ್ರಜೆಗಳು ಅಪೇಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಜನಕ, ದಶರಥರೆಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೆ ಉದಾಹರಣೆ. ರಾಜನಿಗೆ ಸ್ವಾರ್ಥ ಇಣುಕಿದಾಗ ಬುದ್ಧಿಹೇಳಲು ವಿಧುರನಂಥವರು ಮಂತ್ರಿಗಳಾಗಿ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದರು. ನ್ಯಾಯ ಕೊಡುವ ರಾಜ ತನಗೂ ಅದೇ ಶಾಸ್ತ್ರಬದ್ಧ ನ್ಯಾಯ ಹೊಂದುತ್ತದೆಂದು ಅರಿತಿದ್ದ. ಅಮೋಘವರ್ಷ ನೃಪತುಂಗ ರಾಜದ್ರೋಹಕ್ಕಾಗಿ ತನ್ನ ಮಗನಿಗೂ ಕಠಿಣ ಶಿಕ್ಷೆ ವಿಧಿಸಿದ್ದನ್ನು ಈ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಸ್ಮರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೇ ಬೇಕು.

ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಮಂದಿರಗಳು ತೆರಿಗೆ ಸಂಗ್ರಹದಲ್ಲಿ ಮಹತ್ವದ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿತೆನಿಸುತ್ತದೆ. ರಾಜ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಳನ್ನೂ ಒಂದು ಮಂದಿರ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ತಾನೇ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅನ್ನದಾನ, ವಿದ್ಯಾದಾನ, ಆರೋಗ್ಯದಾನ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಜನರನ್ನು ಸದಾ ಧರ್ಮ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತಿತ್ತು ಮಂದಿರ. ಅನೇಕ ಬಾರಿ ರಾಜ ಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡ ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ಉಂಬಳಿಯಾಗಿ ಮಂದಿರಕ್ಕೇ ಕೊಟ್ಟು ಅಲ್ಲಿನ ಕರವನ್ನು ಮಂದಿರಗಳಿಗೇ ಒಪ್ಪಿಸಿಬಿಡುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸಭ್ಯ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಸಭ್ಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದವು. ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ರಾಜನ ಬೊಕ್ಕಸದಂತೆ ಮಂದಿರಗಳ ಬೊಕ್ಕಸಗಳೂ ದಾನದಿಂದ ಶ್ರೀಮಂತಗೊಂಡು ತುಂಬಿ ತುಳುಕಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಕೆಲವರಂತೂ ಈ ಹಣವೇ ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿಗಳನ್ನು ಆಕಷರ್ಿಸಿದ್ದೆಂದು ನಂಬುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ತುಂಬಿ ತುಳುಕಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲ ದರೋಡೆಕೋರರನ್ನೂ, ಕಳ್ಳ-ಕಾಕರನ್ನೂ ಆಕಷರ್ಿಸಿತೆಂದು ಹೇಳಲು ಮಾತ್ರ ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತಾರೆ. ಈಶಾನ್ಯದಿಂದ ಬಂದ ಮುಸಲ್ಮಾನರನ್ನು ಸೆಳೆದಿದ್ದು ಸಂಪತ್ತೆಂದು ಒಪ್ಪೋಣ. ಆದರೆ ಅವರಿಗೆ ಇಲ್ಲಿರುವ ಜನರನ್ನು ಕೊಲೆಗೈಯ್ಯಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದ್ದು, ಮಂದಿರಗಳನ್ನು ಧ್ವಂಸಗೈದು, ಮೂತರ್ಿಗಳನ್ನು ಭಂಜಿಸಲು ತಾಕೀತು ಮಾಡಿದ್ದು ಯಾರು? ಅವರು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪಂಥವೇನು? ಹೀಗೆ ಇತಿಹಾಸಕಾರರನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಅವರು ಉತ್ತರಿಸಲಾರರು. ಅವರ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಕೂಡಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೇ ತಪ್ಪು, ಈ ತಪ್ಪು ತಿದ್ದಲೆಂದು ಅನ್ಯರು ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡಿದರು. ಇದನ್ನು ಅರಿತೇ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದ ಅರವತ್ತು ವರ್ಷ ಆಳಿದ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮರು ಭಾರತದ ಖಜಾನೆ ತುಂಬದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡರು, ಇಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಆಕ್ರಮಣವಾದೀತೆಂದು ಹಣವನ್ನು ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಸಾಗಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ ಕೂಡಿಟ್ಟರು. ಕೊನೆಗೆ ಬೊಕ್ಕಸದಲ್ಲಿ ಕ್ರೋಢೀಕರಣದಿಂದ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗುವುದೆಂದರಿತು ಭಾರತವನ್ನು ಸಾಲದಲ್ಲಿರುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡರು. ಸಿರಿವಂತ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲರೂ ಕಣ್ಣು ಹಾಕುತ್ತಾರೆ, ಬಡವಾಗಿದ್ದರೆ ಅನುಕಂಪ ತೋರುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ತರ್ಕ ಇರಬೇಕು ಅವರದ್ದು!

2

ಭಾರತದಲ್ಲಿ ತೆರಿಗೆ ಪದ್ಧತಿಗೆ ಸಮರ್ಥ ಸ್ವರೂಪ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಚಾಣಕ್ಯನೇ. ಬಹುಶಃ ಆದಾಯ ತೆರಿಗೆಯ ವಿಸ್ತಾರ ರೂಪ ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಮಗೆ ಸಿಗೋದು. ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ತಮ್ಮ ಲಾಭದ ಹದಿನೈದರಿಂದ ಇಪ್ಪತ್ತು ಪ್ರತಿಶತ ಕೊಡಬೇಕು ಮತ್ತು ರೈತರು ಹತ್ತರಿಂದ ಹದಿನೈದು ಪ್ರತಿಶತದಷ್ಟು ಆದಾಯ ತೆರಿಗೆ ಕಟ್ಟಬೇಕೆಂದು ಆತ ನಿಯಮ ಮಾಡಿದ್ದ. ಮೌರ್ಯ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ತೆರಿಗೆ ಸಂಗ್ರಹಣೆಯ ಪದ್ಧತಿ ಅತ್ಯುತ್ಕೃಷ್ಟವಾಗಿ ರೂಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ತೆರಿಗೆ ಪದ್ಧತಿ ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಕಟವಾಯಿತು. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮತೀಯ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಿಂದಲೇ ನೋಡುವ ಆ ರಾಜರುಗಳ ಆಳ್ವಿಕೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹಿಂದುವಾಗಿರಬೇಕೆಂದರೂ ಜೇಸಿಯಾ ತೆರಿಗೆ ಕಟ್ಟಬೇಕಿತ್ತು. ಇದೊಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪೆಟ್ರೋಲಿಗೆ ಬಗೆ ಬಗೆಯ ಸೆಸ್ಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿದಂತೆ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಬೊಕ್ಕಸದ ಹಣವನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಬಳಸಬೇಕೆಂಬ ಹಿಂದೂ ನಿಯಮವನ್ನು ಮೀರಿ ವತರ್ಿಸಿದ್ದು ಮುಸಲ್ಮಾನ ನವಾಬರೇ. ಮುಂದೊಮ್ಮೆ ಬ್ರಿಟೀಷರೂ ಲೂಟಿ ಮಾಡಿದ ಹಣದಲ್ಲಿ ಐಷಾರಾಮಿ ಬದುಕು ನಡೆಸುವ ತಮ್ಮಲ್ಲಿನ ಅಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು ‘ನವಾಬ’ ಎಂದು ಆಡಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ! ಹಿಂದೂ ರಾಜರುಗಳೂ ಚೌಕಟ್ಟಿನೊಳಗೇ ಚೆನ್ನಾದ ಬದುಕನ್ನು ನಡೆಸಿದ್ದರೆಂಬುದನ್ನು ಮರೆಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಹರ್ಷವರ್ಧನನಂತೂ ವರ್ಷದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಬೊಕ್ಕಸದಲ್ಲಿರುವ ಹಣವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಜನತೆಗೆ ದಾನ ಮಾಡಿ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ತನ್ನ ಸೋದರಿ ಕೊಟ್ಟ ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆಯಿಂದ ಮತ್ತೆ ಅಧಿಕಾರ ಶುರು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನಂತೆ. ಈ ಬಗೆಯ ತ್ಯಾಗದ ಪರಂಪರೆ ಮೊಘಲರ ಕಾಲಕ್ಕೆ ನಿಂತೇ ಹೋಗಿತ್ತು. ಅವರ ಜನಾನಾಗಳು, ಅದರ ನಿರ್ವಹಣೆ, ವೈಭವದ ಬದುಕನ್ನೆಲ್ಲ ಜನರ ತೆರಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದ ಹಣದಲ್ಲಿಯೇ ನಿರ್ವಹಿಸಬೇಕಿತ್ತಲ್ಲ. ಆಗಲೇ ತೆರಿಗೆಯ ನೆಪದ ಶೋಷಣೆ ಶುರುವಾಗಿದ್ದು. ಮುಂದೆ ಅದು ಅಸಹನೀಯ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದ್ದು ಮಾತ್ರ ಬ್ರಿಟೀಷರ ಕಾಲಾವಧಿಯಲ್ಲಿಯೇ.

3

ಭಾರತದ ತೆರಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಸಂಕೀರ್ಣಗೊಳಿಸಿ ಹದಗೆಡುವಂತೆ ಮಾಡಿ ಭಾರತವನ್ನು ಇಂದಿನ ದುಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಳ್ಳಿದ್ದು ಈಸ್ಟ್ ಇಂಡಿಯಾ ಕಂಪನಿಯ ದುರಾಡಳಿತವೇ. ಈ ಕುರಿತಂತೆ ಅನೇಕ ಸಾಹಿತ್ಯಗಳು ಲಭ್ಯವಿವೆಯಾದರೂ ಶಶಿ ತರೂರ್ರು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬರೆದಿರುವ ದಿ ಎರಾ ಆಫ್ ಡಾಕರ್್ನೆಸ್ ಅಧ್ಯಯನಯೋಗ್ಯವಾದುದು. ಭಾರತವನ್ನು ಆಂಗ್ಲರು ಲೂಟಿ ಮಾಡಿದ ವಿವರವನ್ನು ನೀವು ಆಂಗ್ಲರ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಕೇಳಬೇಕು. ಊಟಿಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿದವನೆಂದು ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡುವ ಜಾನ್ ಸುಲಿವನ್ 1840ರಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ನುಡಿ ಉಲ್ಲೇಖನೀಯ. ‘ಸಣ್ಣ ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳು ಕಾಣೆಯಾದವು, ವ್ಯಾಪಾರ ಸ್ತಬ್ಧವಾಯ್ತು, ಬಂಡವಾಳ ನಶಿಸಿತು, ಭಾರತೀಯರು ಬಡವರಾದರು, ಇಂಗ್ಲೀಷರು ಸಂಪದ್ಭರಿತರಾದರು. ಸ್ಪಂಜಿನಂತೆ ಗಂಗಾ ತಟದಿಂದ ಸಿರಿವಂತಿಕೆಯನ್ನು ಹೀರಿ ಅದನ್ನು ಥೇಮ್ಸ್ ನದಿಯ ದಂಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಂಡಿ ಹರಿಸಲಾಯ್ತು’ ಎಂದು ಒಂದೇ ಉಸಿರಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿ ಮುಗಿಸಿದ್ದ. ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಬ್ರಿಟೀಷರು ಹೇಗಿದ್ದರು ಗೊತ್ತೇನು? ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಇಂಗ್ಲೀಷರ ಪರವಾಗಿ ರಾಜನೆದುರು ನಿಂತಿದ್ದ ವಿಲಿಯಂ ಹಾಕಿನ್ಸ್ನ್ನು ರಾಜ ಆಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಆತನ ಉಡುಗೊರೆಯನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಸರ್ ಥಾಮಸ್ ರೋ ಜಹಾಂಗೀರನೆದುರು ದೈನೇಸಿಯಾಗಿ ವ್ಯಾಪಾರದ ಅನುಮತಿಗಾಗಿ ಗೋಗರೆದು ನಿಂತಿದ್ದ. ಮೊಘಲರ ಸಿರಿವಂತಿಕೆಯ ಎದುರು ಇಂಗ್ಲೀಷರ ಬುದ್ಧಿಗೆ ಮಂಕು ಬಡಿದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಕಾಲಚಕ್ರ ಹೇಗೆ ತಿರುಗಿ ನಿಂತಿತೆಂದರೆ ಇದೇ ಬಿಳಿಯರು 1757ರಲ್ಲಿ ಮೋಸದಿಂದ ಸಿರಜುದ್ದೌಲನನ್ನು ಸೋಲಿಸಿದ ನಂತರ ಅದರ ಸೂತ್ರಧಾರಿ ರಾಬಟರ್್ ಕ್ಲೈವ್ ಅಲ್ಲಿನ ಬೊಕ್ಕಸದಲ್ಲಿದ್ದ ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ಲಕ್ಷ ಪೌಂಡುಗಳಷ್ಟು ಹಣವನ್ನು (ಅಂದಿನ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿ!) ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನ ಬೊಕ್ಕಸಕ್ಕೆ ವಗರ್ಾಯಿಸಿದ. ಬೇಡುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಇಂಗ್ಲೆಂಡು ಏಕಾಕಿ ಇಷ್ಟೊಂದು ಹಣವನ್ನು ನೋಡಿ ಬಾಯಿ ಕಳಕೊಂಡಿರಬೇಕು. ಅದಾದ ಮೇಲೆ ಈಸ್ಟ್ ಇಂಡಿಯಾ ಕಂಪನಿ ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಹಿಂದೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡುವ ಪ್ರಮೇಯವೇ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಬಂಗಾಳದ ಅನೇಕ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ತೆರಿಗೆ ಸಂಗ್ರಹಿಸುವ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಕಂಪನಿ ಸಕರ್ಾರ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿತು. 1765ರಿಂದ 1815ರವರೆಗೆ ಕಂಪನಿ ಭಾರತದಿಂದ ಪ್ರತೀವರ್ಷ ಒಂದು ಕೋಟಿ ಎಂಭತ್ತು ಲಕ್ಷ ಪೌಂಡುಗಳಷ್ಟು ಹಣವನ್ನು ತೆರಿಗೆ ಹೇರಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತೆಂದು ವರದಿಗಳು ಹೇಳುತ್ತವೆ. ಹದಿನೆಂಟನೇ ಶತಮಾನದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮಿಂದ ಆಳಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದ ಶೇಕಡಾ ಅರವತ್ತೈದರಷ್ಟು ಜನ ಅವರ ಮೇಲೆ ಹೇರಲಾದ ಶೇಕಡಾ ಐವತ್ತರಷ್ಟು ಆದಾಯ ತೆರಿಗೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಲಾಗದೇ ತಮ್ಮ ಜಮೀನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಓಡಿ ಹೋಗಿದ್ದರೆಂದು ಬ್ರಿಟೀಷರು ಕುಪಿತರಾಗಿದ್ದರಂತೆ. ಖ್ಯಾತ ಇತಿಹಾಸ ತಜ್ಞ ವಿಲ್ ಡ್ಯುರಂಟ್ ‘ತೆರಿಗೆ ಕಟ್ಟಲಾಗದವರನ್ನು ಜೈಲಿಗೆ ತಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ ಒಣಗಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು; ಅನೇಕರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಮಾರಿ ಬಂದ ಹಣದಲ್ಲಿ ತೆರಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದ ಉಲ್ಲೆಖಗಳಿವೆ. ಮೊದಲಬಾರಿಗೆ ಈಸ್ಟ್ ಇಂಡಿಯಾ ಕಂಪನಿ ಭಾರತದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಜೀವನೋಪಾಯವಾಗಿದ್ದ ಜಮೀನಿನಿಂದಲೇ ದೂರವಿರುವ ಜಮೀನು ರಹಿತ ರೈತರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿತು’ ಎಂದು ನೊಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಕಂಪನಿ ಸಕರ್ಾರದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ತುದಿ ಮುಟ್ಟಿತ್ತು. ತೆರಿಗೆಯ ಸುಲಿಗೆ ಒಂದೆಡೆಯಾದರೆ ಲಂಚ ಪಡೆಯುವುದು, ದರೋಡೆ ಮಾಡುವುದು ಮತ್ತು ಅಗತ್ಯಬಿದ್ದರೆ ಕೊಲೆಯನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು ಸಕರ್ಾರದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು. ಭಾರತದ ಕುರಿತಂತೆ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡ ಆಕ್ಸ್ಫಡರ್್ ಇತಿಹಾಸ ಕೃತಿ ‘ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ಮಾರಾಟಕ್ಕಿದೆ’ ಎಂದು ಬರೆದಿತ್ತು.

ತೆರಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ಕುರಿತಂತೆ ಹೇಳಲು ಸಾಕಷ್ಟಿದೆ. ಆದರೆ ಒಂದಂತೂ ಸತ್ಯ. ಅವರು ಹಾಳು ಮಾಡಿಟ್ಟುಹೋಗಿದ್ದನ್ನು ಸರಿ ಪಡಿಸುವ ಅವಕಾಶ ನಮಗೆ ಖಂಡಿತ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಆಳಿದವರು ರಾಬಟರ್್ ಕ್ಲೈವ್ನಿಗಿಂತ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಲೂಟಿಗೈದರು. ಅವನಂತೆ ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ಕೂಡಿಟ್ಟರು. ಐಷಾರಾಮಿ ಬದುಕನ್ನು ನಡೆಸಿದರು. ಕೊನೆಗೆ ಭಾರತೀಯರನ್ನು ದಾರಿದ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು, ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಖಾತ್ರಿ ಮಾಡಿ ಹೋದರು.

ಮೊಘಲರಿಂದ ಶುರುವಾದ ಈ ಅವಾಂತರ ಆಧುನಿಕ ಮೊಘಲರವರಿಗೆ ನಡೆದೇ ಬಂತು. ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಮಾಡಿದ ಕೊಳಕನ್ನು ತೊಳೆಯುವಾಗ ಒಂದಷ್ಟು ಕಷ್ಟವಾಗೋದು ಸಹಜವೇ. ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಷ್ಟೇ. ಆಗ ಮಾತ್ರ ಹಳೆಯ ವೈಭವ ಮರುಕಳಿಸೀತು, ಏನಂತೀರಿ?