Category: ಜಾಗೋ ಭಾರತ್

ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ನಾಶ ಬಹುತೇಕ ನಿಶ್ಚಿತ!!

ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ನಾಶ ಬಹುತೇಕ ನಿಶ್ಚಿತ!!

ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಹಂದಿಗಳು ಸಿಕ್ಕುಬಿದ್ದ ಮರುಕ್ಷಣ ಅವರಿಂದ ಹೊರತರಿಸಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲಾ ಮಾಹಿತಿಗಳನ್ನೂ ಪಡಕೊಂಡು ಅವರನ್ನು ಕೊಂದುಬಿಸಾಡಿಬಿಡಬೇಕು. ಅವರನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ವಿಚಾರಣೆ ನಡೆಸುತ್ತಾ ಅವರನ್ನು ಹೀರೋ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರೆ ಅದು ಅತ್ಯಂತ ಘೋರ. ನಾವೀಗ ಅದನ್ನೇ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

ಬಹುಶಃ ಭಾರತದ ಇತಿಹಾಸದ ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರ ದಾಳಿ ಪುಲ್ವಾಮಾದ್ದು. ಒಟ್ಟು 37 ಜನ ಸೈನಿಕರ ಹತ್ಯೆ ನಡುರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದುಹೋಯ್ತು. ಸಿಆರ್ಪಿಎಫ್ನ ಈ ಯೋಧರ ಕಗ್ಗೊಲೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ದೇಶವನ್ನು ನಡುಗಿಸಿದೆ. ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಭಾರತದ ಯುದ್ಧತಯಾರಿಯ ಕುರಿತಂತೆ ಅನುಮಾನವೇ ಮೂಡುವಷ್ಟು ಆತಂಕ ಎದುರಾಗಿದೆ. ಈ ಘಟನೆಯ ಹಿಂದೆ ಜೈಶ್-ಎ-ಮೊಹಮ್ಮದ್ನ ಕೈವಾಡ ಇದೆ ಎಂದು ಅವರೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿರುವುದು ಸತ್ಯವಾದರೂ ಆಫ್ಘಾನಿಸ್ತಾನದಲ್ಲಿ ತರಬೇತಿ ಪಡೆದ ಉಗ್ರನೊಬ್ಬ ಪಾಕಿಸ್ತಾನೀ ಸೈನಿಕರ ಸಹಾಯದೊಂದಿಗೆ ಆದಿಲ್ ಅಹ್ಮದ್ ದಾರ್ಗೆ ಸ್ಫೋಟಕಗಳನ್ನು ನಡುರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಫೋಟಿಸುವ ತರಬೇತಿ ನೀಡಿದ್ದನಂತೆ. ಅನುಮಾನವೇ ಇಲ್ಲ. ಈ ಕೃತ್ಯದ ಹಿಂದೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವೇ ನಿಂತಿದೆ. ದುರದೃಷ್ಟಕರ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ ನಮಗೆ ಅರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ದೇಶದ್ರೋಹಿಗಳೇ ಇದನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಬಯಸುತ್ತಿರುವುದೂ ಇದನ್ನೇ. ಭಾರತದೊಳಗಿನ ಮುಸಲ್ಮಾನರು ಭಾರತದ ವಿರುದ್ಧವಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ತೋರಿಸುವ ಧಾವಂತ ಅದಕ್ಕಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಟೈಮ್ಸ್ ಆಫ್ ಇಂಡಿಯಾ ಎನ್ನುವತಂಹ ತೃತೀಯ ದಜರ್ೆ ಪತ್ರಿಕೆ ಮುಖಪುಟದ ಶೀಷರ್ಿಕೆ ಇದನ್ನೇ ಕೊಟ್ಟಿದೆ. ‘ಕಶ್ಮೀರದ ತರುಣನ ಆಕ್ರಮಣಕ್ಕೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವನ್ನು ದೂಷಿಸುತ್ತಿರುವ ಭಾರತ’ ಎಂದು ಭಾರತವನ್ನು ಜರಿದಿದೆ. ನೆನಪಿಡಿ. ಈ ಅಕ್ಷರ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರು ನಿಜವಾದ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರಿಗಿಂತಲೂ ಭಯಾನಕವಾದವರು! ರಾಷ್ಟ್ರದ ನಾಯಕ ಸಮರ್ಥವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಅವರು ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಮತ್ತು ದಿಟ್ಟವಾದ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟೇ ಇಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ, ಒಳಗಿರುವ ನಾವುಗಳು ಈಗ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸಬೇಕು.

2

ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಇಡೀ ಪ್ರಕರಣದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಜೈಶ್-ಎ-ಮೊಹಮ್ಮದ್ ಇದೆ ಎನ್ನುವುದಾದರೆ ಅದರ ಸೂತ್ರಧಾರ ಮೌಲಾನಾ ಮಸೂದ್ ಅಜರ್ ಕುರಿತಂತೆ ನಾವು ಎಚ್ಚರಿಕೆ ತಾಳಲೇಬೇಕು. 1994 ರಲ್ಲಿ ಕಶ್ಮೀರದ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ಆಜಾದ್ ಕಾಶ್ಮೀರದ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆಂದು ಬಂದಿದ್ದ ಈತನನ್ನು ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆ ಬಂಧಿಸಿತು. ಮರುವರ್ಷವೇ ಕಶ್ಮೀರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದ ವಿದೇಶೀ ಯಾತ್ರಿಕರನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿದ ಉಗ್ರರು ಮೌಲಾನಾ ಬಿಡುಗಡೆಗೆ ಬೇಡಿಕೆ ಮಂಡಿಸಿದ್ದರು. ಸಕರ್ಾರ ತಲೆಬಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಂದೇ ಈತನನ್ನು ಹೊಡೆದುರುಳಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಸಮಸ್ಯೆಯೇ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. 1999 ರಲ್ಲಿ ಅಟಲ್ ಬಿಹಾರಿ ವಾಜಪೇಯಿ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಯಾಗಿರುವಾಗ ವಿಮಾನವೊಂದನ್ನು ಅಪಹರಿಸಲಾಯ್ತು. ಈ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿದ್ದ ಪ್ರಯಾಣಿಕರನ್ನು ವಿಮಾನ ಸಮೇತ ಕಂದಾಹಾರ್ಗೊಯ್ದು ಬಿಡುಗಡೆಗೊಳಿಸಬೇಕೆಂದರೆ ಮೌಲಾನಾ ಅಜರ್ನನ್ನು ತಮಗೆ ತಂದೊಪ್ಪಿಸಬೇಕೆಂದು ಭಯೋತ್ಪಾದಕರು ಬೇಡಿಕೆ ಮಂಡಿಸಿದ್ದರು. ಅಂದು ಪ್ರತಿಪಕ್ಷಗಳೆಲ್ಲಾ ಬಾಯಿಬಡಿದುಕೊಂಡು ನಿಂತಿದ್ದವು. ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳು. ಭಯೋತ್ಪಾದಕರ ಬಳಿ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡಿದ್ದವರ ಪರಿವಾರದವರೂ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸಿಬಿಟ್ಟರು. ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಸಕರ್ಾರದ ಮೇಲೆ ಎಂತಹ ಒತ್ತಡ ತಂದಿತೆಂದರೆ ಕೊನೆಗೆ ವಾಜಪೇಯಿ ಸಕರ್ಾರದ ವಿದೇಶಾಂಗ ಸಚಿವ ಜಸ್ವಂತ್ ಸಿಂಗ್ ಮೌಲಾನಾನನ್ನು ತಮ್ಮೊಂದಿಗೊಯ್ದು ಭಯೋತ್ಪಾದಕರಿಗೊಪ್ಪಿಸಿ ವಿಮಾನವನ್ನು ಮರಳಿ ತಂದರು. ಅದೇ ಮೌಲಾನಾ ಮುಂದಿನ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಸಂಸತ್ತಿನ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದ್ದ. 2008 ರ ಮುಂಬೈ ದಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಆತನದ್ದೇ ನೇತೃತ್ವ. 2016ರ ಪಠಾಣ್ಕೋಟ್ ದಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಆತನದ್ದೇ ಮುಖ್ಯಭೂಮಿಕೆ. ಮತ್ತೀಗ 37 ಜನರನ್ನು ಬಲಿತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಈ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಆತನೇ ಹಿಂದಿದ್ದಾನೆ! ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಹಂದಿಗಳು ಸಿಕ್ಕುಬಿದ್ದ ಮರುಕ್ಷಣ ಅವರಿಂದ ಹೊರತರಿಸಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲಾ ಮಾಹಿತಿಗಳನ್ನೂ ಪಡಕೊಂಡು ಅವರನ್ನು ಕೊಂದುಬಿಸಾಡಿಬಿಡಬೇಕು. ಅವರನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ವಿಚಾರಣೆ ನಡೆಸುತ್ತಾ ಅವರನ್ನು ಹೀರೋ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರೆ ಅದು ಅತ್ಯಂತ ಘೋರ. ನಾವೀಗ ಅದನ್ನೇ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

3

ಈ ಎಲ್ಲ ಘಟನೆಯ ನಡುವೆ ನಾವು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಅವಲೋಕಿಸಬೇಕಾದ ಕೆಲವು ಸಂಗತಿಗಳಿವೆ. ಕಳೆದ ಕೆಲವಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರ ಜೊತೆಗೂಡಲು ಕಶ್ಮೀರದ ತರುಣರು ಮನಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಬುರ್ಹನ್ವನಿಯನ್ನು ಪೋಸ್ಟರ್ಬಾಯ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಅವನ ಮೂಲಕ ಅನೇಕ ತರುಣರನ್ನು ಸೆಳೆಯುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆ ಬುರ್ಹನ್ವನಿಯನ್ನು, ಅವನ ತಂಡವನ್ನು ನಡುರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಅಟ್ಟಾಡಿಸಿ, ಕೊಂದುಬಿಸಾಡಿದ ಮೇಲೆ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಸಂಘಟನೆಗೆ ಸೇರುವ ಸ್ಥಳೀಯರ ಉತ್ಸಾಹ ಇಂಗಿಹೋಗಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ ಸ್ಥಳೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಬಲುದೊಡ್ಡ ಕೃತ್ಯವೊಂದನ್ನು ನಡೆಸಲೇಬೇಕೆಂಬ ಹಠ, ಧಾವಂತ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಸಂಘಟನೆಗಳಿಗೆ ಇದ್ದೇ ಇತ್ತು. ಅದರಲ್ಲೂ ಕಳೆದ ಕೆಲವಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಉಗ್ರರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿಂದ ತರಬೇತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು ಕಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಕದನಕ್ಕೆಂದು ಮರಳಿ ಬಂದ ಅನೇಕರು ಸಕರ್ಾರದ ಸವಲತ್ತುಗಳನ್ನು ಪಡೆದು ಸಹಜವಾದ ಬದುಕು ನಡೆಸುವ ಚಿಂತನೆಯತ್ತ ವಾಲುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದಿಂದಲೇ ತರಬೇತುಗೊಂಡ ತರುಣರನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಕಳಿಸಿ ಬಲುದೊಡ್ಡ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸಲಾಗುತಿತ್ತು. ಸ್ಥಳೀಯ ತರುಣರಲ್ಲೂ ಯಾವುದಾದರೂ ದೊಡ್ಡ ಸ್ಫೋಟದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗುವ ಬಯಕೆಯನ್ನು ವಿಷದಂತೆ ತುಂಬಿದ ಜೈಶ್-ಎ-ಮೊಹಮ್ಮದ್ನ ನಾಯಕರು ಹೈಸ್ಕೂಲಿನಲ್ಲೇ ನಪಾಸಾಗಿ ಗಾರೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಆದಿಲ್ ಅಹ್ಮದ್ ದಾರ್ನನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಮತಗ್ರಂಥದ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಅವನ ತಲೆಗೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ತುಂಬಿ ಅವನನ್ನು ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅಣಿಗೊಳಿಸಿದರು. ಹೀಗೊಂದು ಪ್ರಯತ್ನ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಭಾರತದ ಇಂಟೆಲಿಜೆನ್ಸ್ ವಿಭಾಗಕ್ಕೆ ಇದ್ದೇ ಇತ್ತು. 8ನೇ ತಾರೀಕಿನಂದೇ ಈ ಕುರಿತಂತಹ ವರದಿ ಸಿಆರ್ಪಿಎಫ್ ಕಛೇರಿಗಳಲ್ಲಿತ್ತು. ಆದರೆ ಯಾವ ಮಾಹಿತಿಯೂ ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಇಂಥದ್ದೇ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಹೀಗೇ ಕೃತ್ಯ ನಡೆಯಲಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ 2000 ಜನ ಸಿಆರ್ಪಿಎಫ್ ಯೋಧರು ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಕಾನ್ವಾಯ್ ಮೇಲೆ ದಾಳಿಯಾಗಿದ್ದು. ಆದಿಲ್ ದಾರ್ ತಾನು ಕುಳಿತ ಗಾಡಿಯಲ್ಲಿ 350 ಕೆಜಿಯಷ್ಟು ಸ್ಫೋಟಕಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ. ಮಧ್ಯೆಯೇ ಬಂದು ನುಗ್ಗಿ ಗಾಡಿಗೆ ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆದಾಗ ಸ್ಫೋಟಕಗಳು ಸಿಡಿದ ರಭಸಕ್ಕೆ 80 ಟನ್ನಿನ ಬುಲೆಟ್ ಪ್ರೂಫ್ ಟ್ರಕ್ಕೂ ಕೂಡ ಛಿದ್ರ-ಛಿದ್ರವಾಗಿ ಹೋಯ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಸೈನಿಕರು ಕೈಗೆ ಸಿಗದಂತೆ ಮಾಂಸದ ಮುದ್ದೆಯಾಗಿ ಹೋದರು. ಈಗಲೂ ಆ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಎದೆ ಭಾರವಾಗುತ್ತದೆ.

4

ಇಡಿಯ ದೇಶಕ್ಕೆ ಆಕ್ರೋಶವಿದೆ ನಿಜ. ಮತ್ತೊಂದು ಸಜರ್ಿಕಲ್ ಸ್ಟ್ರೈಕ್ ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಸಜರ್ಿಕಲ್ ಸ್ಟ್ರೈಕ್ ಎಂಬುದು ಅಚಾನಕ್ಕು ದಾಳಿ. ಅದು ಎದುರಾಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗದೇ ನಡೆಸುವಂಥದ್ದು. ಈಗ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಇಂಥದ್ದೊಂದು ದಾಳಿ ನಡೆಯಬಹುದೆಂದು ನಮಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ತಯಾರಾಗಿ ಕುಳಿತಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಅದು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಮಾತು. ಇನ್ನು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ನಾಲ್ಕಾರು ತಿಂಗಳುಗಳ ತಯಾರಿ ಬೇಕು. ಒಂದೆಡೆ ಕದನ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ನಿಯೋಜಿಸಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಮದ್ದು-ಗುಂಡುಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಆಹಾರ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಕೊನೆಗೆ ಎದುರಾಳಿಗಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ದಾಳಿಯನ್ನು ಸಂಘಟಿಸಬೇಕು. ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ನಮ್ಮಿಂದ ಯುದ್ಧಸ್ವರೂಪದ ದಾಳಿಯನ್ನೂ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಅದೂ ಕೂಡ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯ ನಡೆಯಾಗಲಾರದು. ಹಾಗಂತ ಸುಮ್ಮನಿರುವುದಂತೂ ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಸಂಬಂಧವೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದೊಂದಿಗಿನ ಎಲ್ಲ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನೂ ಕಡಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ನಮ್ಮಿಂದ ಹರಿಯುವ ನೀರನ್ನು ತಡೆಯಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಪ್ರಭಾವ ಇರುವ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೂ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಮೇಲೆ ದಿಗ್ಬಂಧನ ಹೇರುವಂತೆ ಒತ್ತಡ ತರಬೇಕು. ಕೊನೆಗೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವನ್ನು ಜಾಗತಿಕವಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಿ ಅದನ್ನು ಹೀನ, ದೀನ, ಕೃಪಣ, ದರಿದ್ರ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು. ಚೀನಾದೊಂದಿಗೆ ವ್ಯಾಪಾರದ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಶುರುಮಾಡಲೇಬೇಕು. ಈಗಾಗಲೇ ಆ್ಯಂಟಿ ಡಂಪಿಂಗ್ ತೆರಿಗೆಯನ್ನು ಚೀನಾ ವಸ್ತುಗಳ ಮೇಲೆ ಹೇರುವ ಸಾಹಸ ತೋರಿರುವ ಭಾರತ ಬರುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹಂತ-ಹಂತವಾಗಿ ಚೀನಾ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಬೇಕು. ಇಷ್ಟು ಸಾಲದೆಂಬಂತೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ವಿರುದ್ಧ ದನಿಯೆತ್ತಿರುವ ಪಾಕ್ ಆಕ್ರಮಿತ ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಬಲೂಚಿಸ್ತಾನಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾವಾದಿಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಅವರಿಗೆ ಹಣಕೊಟ್ಟು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ವಿರುದ್ಧ ಸಿಡಿದೇಳುವಂತೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಹಾಗಾದರೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ನಾಲ್ಕು ತುಂಡಾಗುತ್ತದೆ. ಬಲೂಚಿಸ್ತಾನವನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವುದರೊಳಗೆ ಹೈರಾಣಾಗಿ ಬೀದಿಗೆ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಸಮಯ ಬೇಕಲ್ಲ. ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಈಗಲೇ ಎಲ್ಲವೂ ನಡೆದುಬಿಡಬೇಕೆಂಬ ಧಾವಂತವಿದೆ. ನೆನಪಿಡಿ, ಸಜರ್ಿಕಲ್ ಸ್ಟ್ರೈಕಿಗೂ ಸೈನಿಕರು 10 ದಿನ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಈಗ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಭಾರಿಯಾಗಿರಬೇಕೆಂದರೆ ನಾವು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡಬೇಕು!

5

ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ಮೋದಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ ‘ಭಯೋತ್ಪಾದಕರು ಭಾರತದ ವಿರುದ್ಧ ಬಲುದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾದ ಎಸಗಿದ್ದಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾದ ಬೆಲೆಯನ್ನು ಅವರು ತೆರಲೇಬೇಕು.’ ಪ್ರಧಾನಿ ಈ ಹಿಂದೆಯೂ ಹೇಳಿದ ಮಾತನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದರಿಂದ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ವಿರುದ್ಧ ಬಲುದೊಡ್ಡ ಕಾಯರ್ಾಚರಣೆಗೆ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಸಿದ್ಧರಾಗಬಹುದು!!

ರಾಹುಲ್ ಇದಕ್ಕಿಂತಲೂ ನೀಚನಾಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ!!

ರಾಹುಲ್ ಇದಕ್ಕಿಂತಲೂ ನೀಚನಾಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ!!

ತನ್ನೊಳಗಿನ ಕೆಟ್ಟ ರಕ್ತವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ರಾಹುಲ್ ಮನೋಹರ್ ಪರಿಕ್ಕರ್ ಅನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಲು ಹೋಗಿದ್ದ. ಪರಿಕ್ಕರ್ ಅವರು ಈ ದೇಶವನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಮುನ್ನಡೆಸಿದ ರಕ್ಷಣಾ ಸಚಿವ. ಗೋವೆಯನ್ನರ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರೀತಿಯ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ. ಆದರೆ ದುದರ್ೈವದಿಂದಾಗಿ ಪ್ಯಾಂಕ್ರಿಯಾಟಿಕ್ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದು ಜೀವನ್ಮರಣದ ಹೋರಾಟ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಹೋರಾಟದ ನಡುವೆಯೂ ಗೋವೆಯನ್ನರ ಸೇವೆ ಮಾಡುವ ತಮ್ಮ ಛಲವನ್ನು ಅವರು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಮೂಗಿಗೆ ಪೈಪು ಹಾಕಿಕೊಂಡೇ ಕಾಮಗಾರಿ ವೀಕ್ಷಣೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ, ಸಕರ್ಾರಿ ಕಡತಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತಾರೆ, ಕೊನೆಗೆ ಮೊನ್ನೆ ತಾನೆ ಗೋವಾದ ಬಜೆಟ್ ಅನ್ನು ಮಂಡಿಸಿ ಇಡಿಯ ದೇಶದ ಜನರ ಹುಬ್ಬೇರುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಬಹುಶಃ ಎದುರಿಗಿರುವ ಸಾವನ್ನು ಇದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಸುಂದರವಾಗಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇನೋ! ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಷಯಾಂತರವೆನಿಸಿದರೂ ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹೇಳಲೇಬೇಕು. ತಾವು ಸಾಯುವುದು ಖಾತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ ಅನಂತ್ಕುಮಾರರು ಇದೇ ರೀತಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದರಂತೆ. ತಮ್ಮೆದುರಿಗಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ಕಡತಗಳನ್ನೂ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಅದನ್ನು ಸೂಕ್ತ ವಿಲೇವಾರಿ ಮಾಡುತ್ತಾ ಆರೋಗ್ಯವಂತರಾಗಿದ್ದುದಕ್ಕಿಂತ ಹತ್ತುಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಸಾಯುವುದೇ ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿದ್ದ ಮೇಲೆ ಗಂಧದ ಕೊರಡಿನಂತೆ ತೇಯ್ದು ಹೋಗುವುದೇ ಒಳ್ಳೆಯದೆಂಬುದು ಇವರೆಲ್ಲರ ಅನಿಸಿಕೆ ಇರಬೇಕು. ಆದರೆ ಇಂತಹ ಗಂಧದ ಕೊರಡಿನ ಬಳಿ ನಿಂತಾಗಲೂ ತಾವು ಚರಂಡಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಲ್ಲವೆಂದು ತೋರ್ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಜನರೂ ಇರುತ್ತಾರೆ. ರಾಹುಲ್ ಅಂಥದ್ದೇ ಜಾತಿಗೆ ಸೇರಿದವರೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಗೋವಾಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ಪರಿಕ್ಕರರನ್ನು ಸೌಜನ್ಯದ ಭೇಟಿಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಿಸಿಬಂದ ಆತ ಆನಂತರ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಭಾಷಣದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ‘ಪರಿಕ್ಕರರು ಹೊಸ ರಫೇಲ್ ಒಪ್ಪಂದದ ಕುರಿತಂತೆ ತನಗೇನೂ ಗೊತ್ತೇ ಇಲ್ಲವೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡರು’ ಎಂದು ಅಲವತ್ತುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಭರ್ಜರಿ ಚಚರ್ೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿರುವಂತಹ ಪರಿಕ್ಕರರು ‘ಬಲು ಸೌಜನ್ಯದಿಂದ ನೀವು ಭೇಟಿ ಮಾಡಲು ಬಂದಿದ್ದಿರಿ ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. 5 ನಿಮಿಷಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಮಾತನಾಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ರಫೇಲ್ನ ಕುರಿತಂತೆ ಚಚರ್ೆಯೂ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಸುಳ್ಳೇಕೆ ಹೇಳುತ್ತೀರಿ?!’ ಎಂದು ಸುದೀರ್ಘವಾದ ಪತ್ರವನ್ನು ಬರೆದು ರಾಹುಲನ ಮಾನ ಹರಾಜು ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ. ಇಡಿಯ ದೇಶ ರಾಹುಲನ ಈ ಕೃತ್ಯಕ್ಕೆ ಅಸಹ್ಯಪಟ್ಟುಕೊಂಡಿದೆ. ಸಾಯುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ನೋಡಲು ಹೋದಾಗಲೂ ಜನ ಎರಡು ಹನಿ ಕಂಬನಿ ಸುರಿಸಿ ಬರುತ್ತಾರೆ. ತೀರಿಕೊಂಡವನು ಶತ್ರುವೇ ಆದರೂ ಹೆಗಲುಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ರಾಹುಲ್ ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ತಿಲಾಂಜಲಿ ಇಟ್ಟು ಸಾವಿನ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಚಿನ್ನ ಕದಿಯುವ ಧೂರ್ತ ದರೋಡೆಕೋರನ ಮಟ್ಟಕ್ಕಿಳಿದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಅಲ್ಲದೇ ಮತ್ತೇನು? ಜೀವನ್ಮರಣದ ಹೋರಾಟ ನಡೆಸುತ್ತಾ ತನ್ನ ಜನತೆಗೆ, ದೇಶಕ್ಕೆ ಒಳಿತು ಮಾಡಲು ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಶ್ರಮಿಸುತ್ತಿರುವ ನಾಯಕನೊಬ್ಬನನ್ನು ಸಾವಿಗೂ ಮುಂಚೆ ಖಳನಾಯಕನನ್ನಾಗಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ನೀಚರು ಮಾತ್ರ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ. ದೇಶದ ಜನರನ್ನು ಬಿಡಿ, ರಾಹುಲ್ ಮಾಡಿದ್ದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಮಥರ್ಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪಿಡಿ ಗ್ಯಾಂಗಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಾದ ರಾಜ್ದೀಪ್ ಸರ್ದೇಸಾಯಿ ಕೂಡ ಈ ಕೆಲಸವನ್ನು ಸಮಥರ್ಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದು ಎಂದು ಟ್ವೀಟ್ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.

Manohar Parrikar assumes charge

ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಿಲ್ಲ ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. ಪರಿಕ್ಕರ್ ಮತ್ತು ರಾಹುಲ್ ತುಲನೆ ಮಾಡಲಾಗದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ. ಗೋವಾದ ಮಾಪ್ಸಾದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಪರಿಕ್ಕರರು ಮಡಗಾಂವ್ನಲ್ಲಿ ಆರಂಭಿಕ ಅಧ್ಯಯನ ಮುಗಿಸಿ ಐಐಟಿ ಮುಂಬೈಯಿಂದ ಪದವಿಯನ್ನು ಪಡೆದವರು. ಇದೇ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸ್ವಯಂ ಸೇವಕ ಸಂಘದ ಸದಸ್ಯರಾಗಿ 26ನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಸಂಘಚಾಲಕರಾಗಿ ರಾಮಜನ್ಮಭೂಮಿಯ ಚಳುವಳಿಯ ನೇತೃತ್ವ ವಹಿಸಿದವರು. ಸಂಘ ಅವರನ್ನು ಭಾರತೀಯ ಜನತಾಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟಾಗ ತಮ್ಮ ರಾಜಕೀಯ ಬದುಕನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದರು. 94ರಲ್ಲಿ ಎಮ್ಎಲ್ಎಯಾಗಿ ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಪರಿಕ್ಕರರು 2000ನೇ ಇಸವಿಯಲ್ಲಿ ಗೋವಾದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾದರು. 2002ರಲ್ಲಿ ಸಕರ್ಾರ ಬಿದ್ದು ಮತ್ತೆ ಚುನಾವಣೆಯಾದಾಗ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾದರು. ನಾಲ್ಕು ಜನರನ್ನು ತನ್ನತ್ತ ಸೆಳೆದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಮೋಸದಿಂದ ಸಕರ್ಾರ ಉರುಳಿಸಿ ಅಧಿಕಾರ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡಾಗ ನಗುನಗುತ್ತಲೇ ಮರಳಿದವರು ಪರಿಕ್ಕರ್. ಆದರೆ 2012ರಲ್ಲಿ ಜಯಭೇರಿ ಬಾರಿಸಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾದ ಪರಿಕ್ಕರ್ ಗೋವಾದ ಜನರ ಪಾಲಿನ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಆಶಾಕಿರಣವಾದರು. ಗೋವಾದ ಎರಡು ಲೋಕಸಭಾ ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಮೋದಿಗೆ ಗೆಲ್ಲಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಪರಿಕ್ಕರರು ಮುಂದೆ ಮೋದಿಯವರ ಅಪೇಕ್ಷೆಯಂತೆ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ದೇಶದ ಮಹತ್ವದ ಹುದ್ದೆಯಾದ ರಕ್ಷಣಾಸಚಿವರ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೇರಿದರು. ನೆನಪಿಡಿ. ಹಣಕಾಸು, ರಕ್ಷಣಾ, ಗೃಹ ಮತ್ತು ರೈಲ್ವೇ ಇಲಾಖೆಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖವಾದವು ಮತ್ತು ದೇಶದ ರಾಜಕಾರಣದ ದಿಕ್ಕನ್ನು ಬದಲಿಸಿಬಲ್ಲಂಥವು. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಅರುಣ್ ಜೇಟ್ಲಿಯವರು ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಖಾತೆಯನ್ನು ಮೋದಿಯವರು ಸಮರ್ಥನ ಕೈಗೆ ನೀಡಬೇಕೆಂತಲೇ ಪರಿಕ್ಕರರನ್ನು ಕರೆತಂದದ್ದು. ಪರಿಕ್ಕರರು ತಮ್ಮ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ರಕ್ಷಣಾ ಒಪ್ಪಂದಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಲ್ಲದೇ ಕಡತಗಳಲ್ಲಿ ಅಡಗಿಕುಳಿತಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಹಗರಣಗಳನ್ನು ಬಯಲಿಗೆಳೆದರು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸಕರ್ಾರ ಅಮೇರಿಕಾದಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಣಾ ಖರೀದಿಗೆಂದು ಇಟ್ಟು ಮರೆತಿದ್ದ ಸಾವಿರಾರು ಕೋಟಿ ಹಣವನ್ನು ಮರಳಿ ಬೊಕ್ಕಸಕ್ಕೆ ತಂದರು. ಇವೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆಯೂ ಅವರ ಸರಳತೆ ಜನರ ಮನಸೂರೆಗೊಳ್ಳುವಂತಿತ್ತು. ಅವರೆಂದಿಗೂ ರಕ್ಷಣಾ ಸಚಿವರಾಗಿ ಧಿಮಾಕನ್ನು ತೋರಲಿಲ್ಲ. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ತಮ್ಮ ಎಂದಿನ ಉಡುಪಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಹೊರಟುಬಿಡುವಂತಹ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದರು ಅವರು. ಗೋವಾದಲ್ಲೊಮ್ಮೆ ಅವರ ಕಾರಿನ ಮುಂದೆ ಅನವಶ್ಯಕವಾಗಿ ಕಾರನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬನನ್ನು ಅವರು ಕಾರು ತೆಗೆಯುವಂತೆ ಕೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದರಂತೆ. ಆ ಹುಡುಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಧಿಮಾಕಿನಿಂದ ಕಣ್ಣು ಕೆಂಪಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ನಾನು ಪೊಲೀಸ್ ಕಮೀಷನರ್ರ ಮಗ ಎಂದನಂತೆ. ತಕ್ಷಣ ಪರಿಕ್ಕರರು ನಾನು ಗೋವಾದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಎಂದು ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರಂತೆ. ಗಾಬರಿಯಾದ ಹುಡುಗ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ತಿದ್ದಿಕೊಂಡು ಗಾಡಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಟಿದ್ದನ್ನು ಅಲ್ಲಿನ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದವು.

3

ಇಂತಹ ಮಹಾನಾಯಕರೊಂದಿಗೆ ರಾಹುಲ್ನನ್ನು ತಕ್ಕಡಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟು ನೋಡಿ. ಆತನಿಗಿರುವ ಡಿಗ್ರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಖಾತ್ರಿಯಿಲ್ಲ. ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗುವುದಿರಲಿ ತಾನು ಗೆದ್ದಿರುವ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿನ ಬಡತನ ನಿವಾರಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಯಾವುದಾದರೊಂದು ವಿಷಯದ ಕುರಿತಂತೆ ಅಸ್ಖಲಿತವಾಗಿ ತಪ್ಪಿಲ್ಲದೇ ಮಾತನಾಡುವ ಸಿದ್ಧಿ ಅವನಿಗಿಲ್ಲ. ಗಾಂಧಿ ಪರಿವಾರದ ಕುಡಿಯಾಗಿರದೇ ಹೋಗಿದ್ದರೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷನಾಗುವ ಯಾವ ಅರ್ಹತೆಯೂ ಇಲ್ಲದ ಈತ ಪರಿಕ್ಕರರನ್ನು ಹುಷಾರಿಲ್ಲದಾಗ ಮಾತನಾಡಿಸಿ ಸೌಜನ್ಯದಿಂದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿ ಬಂದಿದ್ದರೆ ಅಷ್ಟಾದರೂ ಘನತೆ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿ ಬಂದ ನಂತರ ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಸುಳ್ಳು ಸುದ್ದಿಗಳನ್ನು ಜನರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಇದು ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಪೂರಕವಾದುದೆಂದು ಎನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವಂತೆ ತೀರಾ ಇಟಲಿಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೂ ಇಷ್ಟು ಕೆಟ್ಟದ್ದಾಗಿರಲಾರದು.

ರಾಜಕಾರಣವನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಇಷ್ಟೊಂದು ನೀಚಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ತರುವಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬರಬಾರದಿತ್ತು. ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಘನತೆ-ಗೌರವಗಳುಳ್ಳ ಸ್ಥಾನ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರದ್ದು. ರಾಹುಲ್ ಅವರನ್ನು ಕಳ್ಳ ಎಂದು ಜರಿದ. ಮೋದಿಯವರು ಟೀ ಮಾರಲಿಕ್ಕಷ್ಟೇ ಲಾಯಕ್ಕು ಎಂದ ಮಣಿಶಂಕರ್ ಅಯ್ಯರ್. ಮಧ್ಯಪ್ರದೇಶದ ಚುನಾವಣೆಯ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಮೋದಿಯವರ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯ ಯೋಗ್ಯತೆಯ ಕುರಿತಂತೆ ಮಾತನಾಡಲಾಯ್ತು. ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಭಾಷೆ ಗೊತ್ತಿರದಿದ್ದುದರಿಂದ ಮೋದಿ ಸಮರ್ಥ ನಾಯಕರೇ ಅಲ್ಲ ಎಂದರು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಶಶಿತರೂರ್. 2014ರ ಚುನಾವಣೆಯ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಮತ್ತೊಂದು ಕುಡಿ ಪ್ರಿಯಾಂಕ ಮೋದಿಯವರನ್ನು ನೀಚ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಂದೂ ಜರಿದುಬಿಟ್ಟಳು. ಅಂದರೆ ರಾಜಕಾರಣದಲ್ಲಿ ಟೀಕಿಸುವಾಗಲೂ ಘನತೆ-ಸಂಯಮಗಳು ಇರುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ಮರೆತೇಬಿಟ್ಟರು. ಅತ್ಯಂತ ಹಳೆಯ ಪಕ್ಷವಾದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಈ ಪರಿ ಪ್ರಪಾತಕ್ಕೆ ಬೀಳಬಹುದೆಂದು ಯಾರೂ ಊಹಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಆರೋಪಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು, ಅದನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಲು ಬೇಕಾದ ಸ್ವಲ್ಪಮಟ್ಟಿಗಿನ ಪುರಾವೆಗಳಾದರೂ ಇರಬೇಕು. ಕಾಗರ್ಿಲ್ ಯುದ್ಧದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಶವಪೆಟ್ಟಿಗೆಗಳ ಹಗರಣ ನಡೆದಿದೆ ಎಂದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಗದ್ದಲ ಮಾಡಿತು. ಆದರೆ ಸೂಕ್ತ ಪುರಾವೆಗಳನ್ನು ಕೊಡಲಾಗದೇ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಅದನ್ನೊಂದು ಕಪೋಲಕಲ್ಪಿತ ಆರೋಪವೆಂದು ಕೋಟರ್ು ತೆಗೆದೆಸೆಯಿತು. ರಫೇಲ್ನ ಕುರಿತಂತೆ ರಾಹಲ್ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಒಂದೇ ಒಂದು ಆರೋಪಕ್ಕೂ ಪುರಾವೆ ಒದಗಿಸದೇ ಸೋತು ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ. ಮೋದಿಯವರನ್ನು ಭ್ರಷ್ಟರೆಂದು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಲು ಆತ ತಿಪ್ಪರಲಾಗ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ ಅದೇ ಧಾವಂತದಲ್ಲಿ ಮನೋಹರ್ ಪರಿಕ್ಕರ್ರಂತಹ ಮಹಾನ್ ನಾಯಕರ ಮುಂದೆ ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ.

4

ಸುಮ್ಮನೆ ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿ. ತಾನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿದಾಗ ಮನೋಹರ್ ಪರಿಕ್ಕರರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ್ದರು ಎಂದು ಆತ ಪರಿಕ್ಕರರ ಸಾವಿನ ನಂತರ ಹೇಳಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಅಲ್ಲಗಳೆಯಲು ಅವರೂ ಇರುತ್ತಿಲಿಲ್ಲ. ಇದೇ ರಾಜ್ದೀಪ್ ಸರ್ದೇಸಾಯಿ ಅಂದು ರಾಹುಲ್ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ರೆಕ್ಕೆ-ಪುಕ್ಕ ಕಟ್ಟಿ ಮೋದಿಯನ್ನು ಜರಿಯಲು ನಿಂತುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಪರಿಕ್ಕರ್ ಪೂರ್ಣಪ್ರಜ್ಞೆಯೊಂದಿಗೆ ರಾಹುಲ್ನ ಈ ನೀಚತನವನ್ನು ಜರಿದು ಬಿಸಾಡಿರುವುದರಿಂದ ಇಂದು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮೋದಿ ಪ್ರಖರ ಸೂರ್ಯನಾಗಿಯೇ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ವಿವೇಕಾನಂದ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ದಕ್ಕಿದ ವಿಶೇಷ ಗೌರವ!

ವಿವೇಕಾನಂದ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ದಕ್ಕಿದ ವಿಶೇಷ ಗೌರವ!

ಕೇಂದ್ರದ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದಾಗಿಯೇ ಇಂದು ಕನ್ಯಾಕುಮಾರಿಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಹಿಂದುವೆಂದು ಕರೆದುಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲ ಅನೇಕ ಜನರಿದ್ದಾರೆ. ಹೊಸ-ಹೊಸ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳು ನಿಮರ್ಾಣವಾಗುತ್ತಿವೆ. ಕನ್ಯಾಕುಮಾರಿಗೆ ಹೋಗಿ ನಾವು ಇಂದು ದೇವಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ನೋಡುತಿದ್ದೇವೆಂದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರದ ಪಾಲು ಬಲುದೊಡ್ಡದ್ದು.

ಗಾಂಧಿ ಶಾಂತಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯನ್ನು ವಿವೇಕಾನಂದ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಘೋಷಿಸಿರುವುದು ಬಲು ಹೆಮ್ಮೆಯ ಸಂಗತಿ. ಇಂತಹ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಸಂಘಟನೆಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡಬೇಕಾದಂಥದ್ದೇ. ಕನ್ಯಾಕುಮಾರಿಗೆ ಹೋದವರು ಇಂದು ಅಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರಾಚೀನ ಮಂದಿರವನ್ನು ನೋಡುವುದರೊಂದಿಗೆ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಸ್ಮಾರಕಕ್ಕೂ ಹೋಗಿಯೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಬಹುಶಃ ಸಮುದ್ರ ಮಧ್ಯದ ಬಂಡೆಗಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಹಾಗೊಂದು ಸ್ಮಾರಕ ನಿಮರ್ಿಸುವ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಏಕನಾಥ್ ರಾನಡೆಯವರು ಸಾಕಾರಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ಹೋಗಿದ್ದರೆ ಇಂದು ಕನ್ಯಾಕುಮಾರಿಗೆ ಕಾಲಿಡುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೇ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇನೋ. ಈ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರು ಅಷ್ಟು ಡೇಂಜರ್ರು! ಕನ್ಯಾಕುಮಾರಿಯ ಬಹುತೇಕ ಬೆಸ್ತರನ್ನು ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಮತಾಂತರಿಸಿ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರಾಗಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೇ ಅವರಿಗೆ ತೃಪ್ತಿ ಇಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿರುವ ಹಿಂದೂ ಪಳೆಯುಳಿಕೆಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿಬಿಡಬೇಕೆಂಬ ಕಾತರ. 1963ರಲ್ಲಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಜನ್ಮಶತಮಾನೋತ್ಸವದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲೊಂದಷ್ಟು ಜನ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಕುಳಿತು ಸಂಕಲ್ಪಗೈದ ಆ ಬಂಡೆಗಲ್ಲನ್ನು ಸ್ಮಾರಕವಾಗಿಸಬೇಕೆಂದು ಆಲೋಚಿಸಿದರು. ತಕ್ಷಣ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಂಡ ಸ್ಥಳೀಯ ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕ್ ಚಚರ್ು ಮತಾಂತರಿತ ಬೆಸ್ತರನ್ನು ಬಳಸಿ ಆ ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಶಿಲುಬೆಯನ್ನು ನೆಟ್ಟಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಅದೇ ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಶಿವನಿಗಾಗಿ ಸತಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದ ಕುರುಹುಗಳಿರುವುದರಿಂದ ಹಿಂದೂಗಳಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರವಾದ ಆ ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಶಿಲುಬೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪಲು ಹಿಂದುಗಳು ಖಂಡಿತ ಸಿದ್ಧವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಮುರಿದು ಹಾಕಲಾಯ್ತು. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಉದ್ರಿಕ್ತ ವಾತಾವರಣ ನಿಮರ್ಾಣಗೊಳ್ಳಲಾರಂಭಿಸಿತ್ತು. ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಲೆಂದು ಮಧ್ಯಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಸ್ಥಳೀಯ ಆಡಳಿತ ಆ ಇಡಿಯ ಬಂಡೆಯನ್ನು ನಿಷೇಧಿತ ಪ್ರದೇಶವಾಗಿಸ ಹೊರಟರು. ಮಧ್ಯಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ದೇವಸ್ಥಾನ ಸತಿಯ ಪದ ಚಿಹ್ನಗಳಿರುವುದರಿಂದ ಆ ಸ್ಥಳ ತಮಗೇ ಸೇರಿದ್ದು ಎಂದಿತು. ಒಟ್ಟಾರೆ ಈ ಪ್ರಕರಣವನ್ನು ವಿವೇಕಾನಂದ ಸ್ಮಾರಕದಲ್ಲೇ ಅಂತ್ಯಗೊಳಿಸಬೇಕೆಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದ ತಂಡವೊಂದು ನಾಗಪುರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಗುರೂಜಿಯವರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿತು. ಈ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಆಗ ಸಮರ್ಥರಾಗಿದ್ದವರು ಏಕನಾಥ ರಾನಡೆಯವರೇ.

2

ಸಂಘದ ಪ್ರಚಾರಕರಾಗಿದ್ದ ಏಕನಾಥಜೀ ಆ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೇ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದಿದ್ದರು ಮತ್ತು ವಿವೇಕಾನಂದರ ಕುರಿತಂತೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಅಧ್ಯಯನ ನಡೆಸಿ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕವನ್ನೂ ರಚಿಸಿದ್ದರು. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಈ ಕೆಲಸ ಅವರಿಗೆ ಒಲಿದು ಬಂತು. ಕನ್ಯಾಕುಮಾರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಎಲ್ಲ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನೂ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದ ಏಕನಾಥ್ಜೀ ಈ ಸವಾಲನ್ನು ಸ್ವೀಕಾರ ಮಾಡಿದರು. ವಿವೇಕಾನಂದರ ಜನ್ಮಶತಮಾನೋತ್ಸವದ ಅವಧಿ ಮುಗಿಯುವುದರೊಳಗಾಗಿ ಅವರು ಈ ಸ್ಮಾರಕದ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಮುಗಿಸಬೇಕಿತ್ತು. ರಾಮಕೃಷ್ಣಾಶ್ರಮದ ಸಂತರನ್ನು, ಚಿನ್ಮಯ ಮಿಷನ್ನಿನ ಚಿನ್ಮಯಾನಂದಜೀಯವರನ್ನು, ಚಿದ್ಭವಾನಂದರನ್ನು, ಸಂಘವನ್ನು ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ತಮ್ಮ ಕೆಲಸವನ್ನಾರಂಭಿಸಿದರು. ಈ ಇಡಿಯ ಸ್ಮಾರಕವನ್ನು ಕೇಂದ್ರ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದವ ಬಂಗಾಳದ ಶಾಸಕನೆಂದು ಗೊತ್ತಾದ ಮೇಲೆ ಏಕನಾಥ್ಜೀ ಹೊಸ ದಾಳವನ್ನೆಸೆದರು. ಕಲ್ಕತ್ತಾದಲ್ಲೇ ಪತ್ರಿಕಾಗೋಷ್ಠಿಯೊಂದನ್ನು ಕರೆದು ವಿವೇಕಾನಂದರ ಸ್ಮಾರಕವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಿರುವವ ಬಂಗಾಳದ ಸಂಸದ ಎಂದು ಪತ್ರಕರ್ತರ ಮುಂದೆ ವಿವರಿಸಿದರು. ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಗೆ ಅವರ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಏಟು ಬಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಬಿದ್ದಂತೆ. ಉಳಿದೆಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆಂಬುದಕ್ಕೆ ಅವರೆಂದಿಗೂ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ ರಂಪಾಟ ಶುರುವಾದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂಸದ ಗಾಬರಿಗೊಂಡಿದ್ದ. ತಾನಿನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಏಕನಾಥ್ಜಿಯವರಲ್ಲಿ ಅಂಗಲಾಚಿದ್ದ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕೆಲಸ ಸುಗಮಗೊಂಡಿತ್ತು. ಇನ್ನೀಗ ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಪಡೆಯಬೇಕಿತ್ತು. ಲಾಲ್ಬಹದ್ದೂರ್ ಶಾಸ್ತ್ರಿಯವರನ್ನು ಈ ಕುರಿತಂತೆ ಮಾತನಾಡಿಸಿದಾಗ ಅವರು ಜನಾಭಿಪ್ರಾಯ ರೂಪಿಸುವ ಸಲಹೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಏಕನಾಥ್ಜೀ ಮುನ್ನೂರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಸಂಸತ್ ಸದಸ್ಯರ ಸಹಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಎಲ್ಲರ ಹುಬ್ಬೇರುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದರು.

3

ಲಗುಬಗೆಯಿಂದ ಸ್ಮಾರಕಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ತಯಾರಿ ಮಾಡುತ್ತಾ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಪ್ರತಿಮೆಯಿಂದ ಶುರುವಾದ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಮಂದಿರಕ್ಕೆ ವಿಸ್ತರಿಸಿ ಆನಂತರ ಅದನ್ನು ವಿವೇಕಾನಂದ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿಸುವಲ್ಲಿ ಏಕನಾಥ್ಜೀಯವರ ಶ್ರಮ ಅನನ್ಯವಾದ್ದು. ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಅಭೂತಪೂರ್ವವಾದ ಕಲ್ಪನೆಯೆಂದರೆ ಭಾರತದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕುಟುಂಬದಿಂದಲೂ ಒಂದು ರೂಪಾಯಿಯನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವ ಅವರ ಯೋಜನೆ. ವಿವೇಕಾನಂದರ ಚಿತ್ರವುಳ್ಳ ಕಾಡರ್ೊಂದನ್ನು ಮನೆ-ಮನೆಗೂ ಕೊಟ್ಟು ಒಂದು ರೂಪಾಯಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸುವ ಅವರ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಸ್ವಯಂ ಸೇವಕರೆಲ್ಲ ಕಟಿಬದ್ಧರಾದರು. ಅತ್ತ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಏಕನಾಥ್ಜೀ ಅನೇಕ ರಾಜ್ಯಸಕರ್ಾರಗಳಿಂದ ಧನಸಹಾಯ ಪಡೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಈಶಾನ್ಯ ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನೂ ಬಿಡದೇ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಡೆಯಿಂದಲೂ ಸ್ಮಾರಕಕ್ಕೆ ಧನಸಂಗ್ರಹಿಸಿದರು. ಸ್ಮಾರಕ ಪೂತರ್ಿ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ನಿಮರ್ಾಣವಾಗಿ ನಿಂತ ನಂತರ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ಸಾಕಾರ ರೂಪಕ್ಕೆ ತರಲು ಅವರು ಕೇಂದ್ರವೊಂದರ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿದರು. ಈ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಜೀವನವನ್ನೇ ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೆ ಸಮಪರ್ಿಸಬಲ್ಲ ಸೇವಾವ್ರತಿಯನ್ನು ತಯಾರು ಮಾಡಬಲ್ಲ ಉದ್ದೇಶ ಅವರದ್ದಾಗಿತ್ತು. ಅಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ಸವಾಲಿನ ಕಲ್ಪನೆಯಾಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಏಕನಾಥ್ಜೀ ಅದನ್ನು ಸಾಕಾರಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡರು. ಐದು ದಶಕಗಳ ನಂತರವೂ ವಿವೇಕಾನಂದ ಕೇಂದ್ರ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಹಾಕಿಕೊಟ್ಟ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಪಥ ತಪ್ಪದಂತೆ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಡುತ್ತಿದೆ. ಈಶಾನ್ಯ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಇಂದು ರಾಷ್ಟ್ರಮುಖಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಕೆಲವು ಸಂಘಟನೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರವೂ ಒಂದು. ಅರುಣಾಚಲ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಕೇಂದ್ರದ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಓದುವುದೆಂದರೆ ಬಲುದೊಡ್ಡ ಹೆಮ್ಮೆ. ಇಂದು ಅಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಹುದ್ದೆಯಲ್ಲಿರುವ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಾಗಲೀ ಮಂತ್ರಿಗಳಾಗಲೀ ಬಹುತೇಕರು ಕೇಂದ್ರದ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಓದಿರುವವರೇ. ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸಲು ದೇಸೀ ಧರ್ಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸುವವರೇ ಆಗಿರಬೇಕೆಂಬ ನಿಯಮ ಇರುವುದರಿಂದ ಅನೇಕ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರು ತಾವು ಸ್ಥಳೀಯ ಬುಡಕಟ್ಟು ಜನಾಂಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವರು ಎಂದೇ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಾರೆ. ಕೇಂದ್ರ ಆ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡುಬಂದಿದೆ. ಈಶಾನ್ಯ ರಾಜ್ಯದ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ದೇಶಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಿತ್ತುವ ಕೇಂದ್ರದಂತಹ ಶಾಲೆ ಮತ್ತೊಂದಿಲ್ಲ. ಈ ಶಾಲೆಯ ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಭಾರತೀಯರೆಂದು ಕರೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡುತ್ತಾರೆ. ದೇಶದ ಇತರೆ ಭಾಗಗಳಿಗೆ ಪ್ರವಾಸ ಬಂದಾಗ ಅವರು ಸಹಜವಾಗಿ ಬೆರೆಯುವುದನ್ನು ನೀವು ಕಾಣಬಹುದು. ಇದರಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರದ ಜೀವನವ್ರತಿಗಳ ಪಾತ್ರ ಬಲುದೊಡ್ಡದ್ದು. ದೇಶದಾದ್ಯಂತ ಜಿಲ್ಲೆ-ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರ ಹಬ್ಬಿದೆ. ನಿಸ್ವಾರ್ಥವಾದ ಸಮಪರ್ಿತ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ಏಕನಾಥ ರಾನಡೇಯವರ ಕನಸನ್ನು ಇಂದಿಗೂ ನನಸುಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಕೇಂದ್ರದ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದಾಗಿಯೇ ಇಂದು ಕನ್ಯಾಕುಮಾರಿಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಹಿಂದುವೆಂದು ಕರೆದುಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲ ಅನೇಕ ಜನರಿದ್ದಾರೆ. ಹೊಸ-ಹೊಸ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳು ನಿಮರ್ಾಣವಾಗುತ್ತಿವೆ. ಕನ್ಯಾಕುಮಾರಿಗೆ ಹೋಗಿ ನಾವು ಇಂದು ದೇವಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ನೋಡುತಿದ್ದೇವೆಂದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರದ ಪಾಲು ಬಲುದೊಡ್ಡದ್ದು. ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಗೋವೆಗೆ ಹೋಗಿ ಚಚರ್ುಗಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತೇವಲ್ಲಾ ಹಾಗೆ ಕನ್ಯಾಕುಮಾರಿಯಲ್ಲೂ ನಾವು ಚಚರ್ುಗಳನ್ನೇ ಕಾಣಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಬಂಡೆಗಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಮಾಡಿದ ದೃಢವಾದ ಸಂಕಲ್ಪ ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಹಿಂದುತ್ವದ ಪ್ರಭೆ ಹರಡಲು ಕಾರಣವಾಯ್ತು. ಹಾಗೆಯೇ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಆವಾಹಿಸಿಕೊಂಡ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ನೂರಾರು ಜನರ ಬದುಕಿಗೆ ಬೆಳಕಾಗುವ ಶಕ್ತಿ ಪಡೆದುಕೊಂಡ. ಈ ಎಲ್ಲಾ ಹಿನ್ನೆಲೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಾಗಲೇ ವಿವೇಕಾನಂದ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಶಾಂತಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ದೊರೆತಿದೆ ಎಂದಾಗ ನಮಗೇ ಸಿಕ್ಕಷ್ಟು ಖುಷಿಯಾಗೋದು.

4

ಅಜಿತ್ ದೋವಲ್ ಹೆಸರು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬಲು ಚಚರ್ೆಯಲ್ಲಿದೆಯಲ್ಲಾ. ಅವರೂ ಕೂಡ ವಿವೇಕಾನಂದ ಕೇಂದ್ರದ ಪರಮಭಕ್ತರೆಂದೇ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅವರು ಕಟ್ಟಿದ ವಿವೇಕಾನಂದ ಫೌಂಡೇಶನ್ಗೆ ಪ್ರೇರಣೆಯೂ ಏಕನಾಥರ ಕೇಂದ್ರದ ಭೂಮಿಯಿಂದ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಬಲ್ಲವರು. ಎಂದಾದರೂ ಕನ್ಯಾಕುಮಾರಿಗೆ ಹೋಗುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ಕೊಡುವುದನ್ನು ಮರೆಯಬೇಡಿ. ಅಲ್ಲಿಯೂ ವಿವೇಕಾನಂದ ಮಂಟಪದಲ್ಲಿರುವ ಕಮಂಡಲ ಹಿಡಿದು ಮುಂದಿನ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಧಾವಿಸಲು ಸಿದ್ಧವಾಗಿರುವ ವಿವೇಕಾನಂದರನ್ನು ಖಂಡಿತ ದಶರ್ಿಸಿ. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಶಾಂತವಾಗಿ ಮಲಗಿರುವ ಏಕನಾಥ ರಾನಡೆಯವರ ಸಮಾಧಿಯೆದುರು ಒಂದೆರಡು ನಿಮಿಷ ಸಮಾಧಾನಚಿತ್ತರಾಗಿ ಕುಳಿತು ಒಂದಷ್ಟು ಪ್ರೇರಣೆ ಪಡೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ. ಗುರುವಿನ ಸನ್ನಿಧಾನದ ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಪಡೆದ ಪ್ರೇರಣೆಯಷ್ಟೇ ಶಿಷ್ಯನ ಸಮಾಧಿಯೆದುರು ಕುಳಿತಾಗಲೂ ದಕ್ಕುತ್ತದೆ. ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನ ಸಂಕಲ್ಪ ಎಷ್ಟು ಅಗಾಧವಾದ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿಸಬಲ್ಲುದೆಂಬುದಕ್ಕೆ ನಿದರ್ಶನ ದಕ್ಕುತ್ತದೆ.

ಈ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಾಗಿ ಕೇಂದ್ರವನ್ನು ಆಯ್ದುಕೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಅಭಿನಂದಿಸಿದರೂ ಕಡಿಮೆಯೇ.

ಅಯ್ಯೋ ಪಾಪ, ಮನಮೋಹನ್ ಸಿಂಗ್!

ಅಯ್ಯೋ ಪಾಪ, ಮನಮೋಹನ್ ಸಿಂಗ್!

ಮನಮೋಹನ್ ಸಿಂಗರು ಈ ದೇಶದ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಿ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿದ್ದೇ ಅಚ್ಚರಿ. ಅಟಲ್ ಬಿಹಾರಿ ವಾಜಪೇಯಿಯವರ ಮನಮೆಚ್ಚುವ ಆಡಳಿತದಿಂದ ಭಾರತದ ಜನತೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನತ್ತ ಒಲವು ತೋರಿಸುವರೆಂದು ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಭಾವಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಗೆದ್ದಾಗ ಮುಂದಿನ ಪ್ರಧಾನಿ ಸೋನಿಯಾ ಆಗಬೇಕೆಂಬುದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರ ಇಚ್ಛೆಯಾಗಿತ್ತು.

ಸಂಜಯ್ ಬರು ಬರೆದಿರುವ ಕೃತಿ ಆಧಾರದ ಮೇಲಿನ ದ ಆಕ್ಸಿಡೆಂಟಲ್ ಪ್ರೈಮ್ ಮಿನಿಸ್ಟರ್ ತೆರೆಕಂಡಿದೆ. ಸಂಜಯ್ ಮನಮೋಹನ್ ಸಿಂಗರ ಆಪ್ತವಲಯದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡವ. ಇನ್ನೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಅವರ ಮಾಧ್ಯಮ ಸಲಹೆಗಾರನಾಗಿದ್ದು ಭಾಷಣಗಳನ್ನೂ ಬರೆದುಕೊಡುತ್ತಿದ್ದವ ಸಂಜಯ್. ಮನಮೋಹನರನ್ನು ಅವರ ಹೆಂಡತಿಗಿಂತಲೂ ಅತ್ಯಂತ ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಬಲ್ಲವ ಸಂಜಯ್ ಎಂದು ಸಿನಿಮಾ ಮುಗಿಯುವ ವೇಳೆಗೆ ನಿಮ್ಮ ಮನಸಿಗೂ ಬಂದರೆ ಅಚ್ಚರಿಯಿಲ್ಲ. ಒಂದೇ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಸಿನಿಮಾ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿಸಿಕೊಂಡೇನು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸುಮಾರು ಎರಡು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಪಟ್ಟಾಗಿ ಕುಳಿತೇ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಬೇಕು. ಸಿನಿಮಾಕ್ಕೆ ಒಂದು ಸಾಕ್ಷ್ಯ ಚಿತ್ರದ ರೂಪ ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಕಂಡು ಬರುತ್ತದೆ. ಇಡಿಯ ಸಿನಿಮಾವನ್ನು ಸಂಜಯ್ ಬರು ಪಾತ್ರಧಾರಿ ತಾನೇ ನಿರೂಪಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗುವುದು ವಿಶೇಷ. ಮತ್ತು ಈ ನಿರೂಪಣೆಯ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಎಲ್ಲ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನೂ ಕಥೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಜೋಡಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಇತರೆ ಸಿನಿಮಾಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಂತೆ ಇದನ್ನು ನೋಡಲು ಖಂಡಿತ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ಅರಿವಿದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಸಿನಿಮಾವನ್ನು ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ. ಆದರೆ ಒಂದಂತೂ ಸತ್ಯ. ಪೂರ್ಣ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿ ಮುಗಿಯುವುದರೊಳಗೆ ಮನಮೋಹನ್ ಸಿಂಗರ ಕುರಿತಂತೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಅಯ್ಯೋ ಪಾಪ ಎನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ.

2

ಮನಮೋಹನ್ ಸಿಂಗರು ಈ ದೇಶದ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಿ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿದ್ದೇ ಅಚ್ಚರಿ. ಅಟಲ್ ಬಿಹಾರಿ ವಾಜಪೇಯಿಯವರ ಮನಮೆಚ್ಚುವ ಆಡಳಿತದಿಂದ ಭಾರತದ ಜನತೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನತ್ತ ಒಲವು ತೋರಿಸುವರೆಂದು ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಭಾವಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಗೆದ್ದಾಗ ಮುಂದಿನ ಪ್ರಧಾನಿ ಸೋನಿಯಾ ಆಗಬೇಕೆಂಬುದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರ ಇಚ್ಛೆಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಾಂವೈಧಾನಿಕ ತೊಡಕುಗಳಿದ್ದವು. ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಸಂಜಯ್ ಬರು ಅದರ ಕುರಿತಂತೆ ವಿಶೇಷವಾದ ಎಳೆಯನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಡುವುದಿಲ್ಲವಾದರೂ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಬೇಕೆಂದು ತುದಿಗಾಲಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಸೋನಿಯಾ ಅದನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಲು ತ್ಯಾಗದ ಸೋಗನ್ನು ಹಾಕಿದ್ದಂತೂ ನಿಜ. ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿದ್ದ ಅಬ್ದುಲ್ ಕಲಾಂರು ಆಕೆಯನ್ನು ಕರೆದು ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲವೆಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸಿದರೆನ್ನುತ್ತದೆ ಅಂದಿನ ಘಟನಾವಳಿಗಳು. ಆದರೆ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುವಾಗ ಅದನ್ನು ಯಾರ ಕೈಲಿಡುವುದೆಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯೂ ಸೋನಿಯಾಗಿದ್ದಿತ್ತು. ಇರುವ ಎಲ್ಲ ಪಕ್ಷಗಳನ್ನು ಒಗ್ಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡು ಸಕರ್ಾರವನ್ನು ಮುಂದೊಯ್ಯಬೇಕಾದರೆ ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಕದನಕ್ಕಿಳಿಯದ ಆದರೆ ತನ್ನ ಮಾತನ್ನು, ಪಾಟರ್ಿಯ ಮಾತನ್ನು ಅವಡುಗಚ್ಚಿ ಕೇಳುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಬೇಕಿತ್ತು. ಆಗಲೇ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಮನಮೋಹನ್ ಸಿಂಗ್. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಮನಮೋಹನರಿಗಿಂತಲೂ ಸಮರ್ಥವಾಗಿದ್ದು, ಅವರಿಗಿಂತಲೂ ಹಿರಿಯರಾಗಿದ್ದ ಪ್ರಣಬ್ ಮುಖಜರ್ಿ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕಿನಿಂದಲೂ ಈ ಹುದ್ದೆಗೆ ಅರ್ಹರಾಗಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅವರು ಕೈಗೊಂಬೆಯಾಗಬಲ್ಲಂತಹ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿರಲಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಕೊನೆಗೂ ಅವರನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸರಿಸಿ ಏಕಪಕ್ಷವಾಗಿ ಸೋನಿಯಾ ಮನಮೋಹನ ಸಿಂಗರನ್ನೇ ಪ್ರಧಾನಿ ಪಟ್ಟಕ್ಕೆ ಕೂರಿಸಿದರು. ಮನಮೋಹನರಿಗೆ ಈ ಸಂತಸ ಒಂದು ದಿನದ್ದೋ ಅರ್ಧ ದಿನದ್ದೋ ಇರಬಹುದಷ್ಟೇ. ಏಕೆಂದರೆ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ಕಛೇರಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವೂ ತನಗಿಲ್ಲವೆಂಬುದು ಅವರಿಗೆ ಬಲುಬೇಗ ಅರಿವಾಯ್ತು. ಎಲ್ಲಾ ಸೋನಿಯಾ ಚಮಚಾಗಳು ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ಕಛೇರಿಯ ಉನ್ನತ ಹುದ್ದೆಯನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿದರು. ಸೋನಿಯಾಳ ಪರವಾಗಿ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಂಭಾಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವ ಅಹ್ಮದ್ ಪಟೇಲ್. ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ಕಛೇರಿಯಲ್ಲಿರುವವರು ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಗೆ ವರದಿ ಒಪ್ಪಿಸುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಸೋನಿಯಾಳೊಡನೆ ನಿರಂತರ ಸಂಪರ್ಕದಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಗಲೇ ಪತ್ರಿಕೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಸಕರ್ಾರದಲ್ಲಿ ಎರಡೆರಡು ಅಧಿಕಾರದ ಕೇಂದ್ರಗಳಿವೆ ಎಂದು ಟೀಕಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಮನಮೋಹನಸಿಂಗರು ಅದು ಎರಡಲ್ಲ ಒಂದೇ ಅಧಿಕಾರದ ಕೇಂದ್ರ ಎಂದು ಬಲವಾಗಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಆ ಒಂದು ಕೇಂದ್ರವೂ ತಾನಲ್ಲವೆಂಬುದು ಅವರಿಗೂ ಬಲುಬೇಗ ಅರ್ಥವಾದದ್ದನ್ನು ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಮಾಮರ್ಿಕವಾಗಿ ತೋರಿಸಲಾಗಿದೆ.

3

ಮನಮೋಹನ್ ಸಿಂಗರ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನಿರ್ಣಯದಲ್ಲೂ ಸೋನಿಯಾ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೇ ಆಕೆಯೇ ರೂಪಿಸಿದ್ದ ಸಂವಿಧಾನ ವಿರೋಧಿಯಾದ ನ್ಯಾಷನಲ್ ಅಡ್ವೈಸರಿ ಕಮಿಟಿ ಮೂಗು ತೂರಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಮಾಮರ್ಿಕವಾಗಿ ಹಿಡಿದಿಡಲಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಯೋಜನಾತ್ಮಕ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಈ ಸಮಿತಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು ಮತ್ತು ಮನಮೋಹನ್ ಸಿಂಗರು ಅದಕ್ಕೆ ಮುಖವಾಡವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದರು ಅಷ್ಟೇ. ಅವರು ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಬಲವಾದ ನಿರ್ಣಯವೆಂದರೆ ಸಂಜಯ್ ಬರು ಮಾಧ್ಯಮ ಸಲಹೆಗಾರನಾಗಿರಬೇಕೆಂಬುದೊಂದೇ ಇರಬೇಕು. ಜಾಜರ್್ ಬುಶ್ನೊಂದಿಗಿನ ಭಾರತದ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಬಲಗೊಳಿಸಿದ ಮನಮೋಹನರು ಅಣು ಒಪ್ಪಂದದ ಕುರಿತಂತೆ ಎರಡೂ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ನಡುವಿನ ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೆ ಸಹಿ ಮಾಡಲು ಸಿದ್ಧವಾದರು. ಇದು ತೀವ್ರತರದಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಗಲಾಟೆಯಾಗಲು ಹೊರಟಾಗ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಪತ್ರಿಕಾಗೋಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿ ಎಡಪಕ್ಷಗಳ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿಯೇ ಮಾತನಾಡಿದ ಮನಮೋಹನರು ಸೋನಿಯಾಳ ಅವಕೃಪೆಗೆ ಪಾತ್ರರಾಗಿದ್ದರು. ಈಗ ಸೋನಿಯಾ ಮನಮೋಹನರ ಮೇಲೆ ಏರಿ ಹೋಗುವ ಪ್ರಸಂಗ ಬಂದಾಗ ಮನಮೋಹನರೂ ಅಷ್ಟೇ ಶಾಂತವಾಗಿ ರಾಜಿನಾಮೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆಂದು ಹೇಳಿ ಎದ್ದುಬಂದಿದ್ದರು. ಗಲಾಟೆಯ ನಡುವೆ ಸಕರ್ಾರವೇ ಬಿದ್ದು ಹೋಗುವ ಹಂತ ಬಂದಾಗ ಅಮರ್ಸಿಂಗ್ ಬೆಂಬಲದಿಂದ ಸಕರ್ಾರವನ್ನು ಮನಮೋಹನರು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಸಂಖ್ಯೆಯಿಲ್ಲದೇ ಪೂರ್ಣಪ್ರಮಾಣದ ಅಧಿಕಾರ ನಡೆಸಿದ ಪಿ.ವಿ ನರಸಿಂಹರಾಯರು ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಪಾಠ ಇದ್ದರೂ ಇದ್ದೀತು ಅದು. ಮನಮೋಹನ್ ಸಿಂಗರ ಮೇಲೆ ಅದಾದನಂತರ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಇನ್ನೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಸೋನಿಯ-ಅಹ್ಮದ್ರ ಒತ್ತಡ ಇನ್ನೂ ಜೋರಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು. ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ರಾಹುಲ್ನನ್ನು ನಾಯಕನೆಂದು ಬಿಂಬಿಸಿಬಿಡುವ ಅವರ ತವಕ ಹೇಳತೀರದ್ದು. ಮೊದಲನೇ ಅವಧಿ ಮುಗಿಯುವಾಗಲೇ ಮನಮೋಹನರನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿ ರಾಹುಲ್ನನ್ನು ಬಿಂಬಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವಾಗಿತ್ತಾದರೂ ಮನಮೋಹನರು ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಎರಡನೇ ಅವಧಿಗೂ ಪ್ರಧಾನಿಯಾದರು. ಆ ವೇಳೆಗಾಗಲೇ ಅವರು ಅದೆಷ್ಟು ನಗಣ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿಹೋಗಿದ್ದರೆಂದರೆ ಸಂಸತ್ತಿನ ಪಡಸಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಎಂಪಿಗಳು ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಯನ್ನು ಮೂಸಿಯೂ ನೋಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಸೋನಿಯಾ ಬಂದರೆ ಮಾತ್ರ ಸಾಷ್ಠಾಂಗವೆರಗಿ ಕೃತಾರ್ಥರಾಗುತ್ತಿದ್ದರು.

4

ಮನಮೋಹನರ ಈ ಎರಡನೇ ಅವಧಿ ಅದೆಷ್ಟು ಕೆಡುಕಿನದ್ದಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ ಹಗರಣಗಳ ಸರಮಾಲೆಯೇ ನಡೆದುಹೋಯ್ತು. ಮನಮೋಹನರ ಅರಿವಿಗೇ ಬಾರದಂತೆ ಖಾಸಗಿ ಒಪ್ಪಂದಗಳು ಸಹಿಯಾದವು. ಕುಚರ್ಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಅವರಿದ್ದರು. ಆದರೆ ನಿರ್ಣಯವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅಹ್ಮದ್ ಪಟೇಲರೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದು. ಎಲ್ಲ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಅದನ್ನು ಸಂಭಾಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮನಮೋಹನರು ಹೊರಬೇಕಾಯ್ತು. ಕಪಿಲ್ ಸಿಬಲ್ನಂತಹ ಧೂರ್ತರು 2ಜಿ 3ಜಿಯಲ್ಲಿ ಜೀರೋ ಲಾಸ್ನಂತಹ ಅತ್ಯಂತ ಅವಮಾನಕರ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುವಾಗ ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ಮನಮೋಹನ್ಸಿಂಗರು ಅವಡುಗಚ್ಚಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಯ್ತು. ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಪತ್ರಿಕಾಗೋಷ್ಠಿ ಕರೆದು ಈ ಚುನಾವಣೆಯ ನಂತರ ತಾನು ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವರು ಬಾಯ್ಬಿಟ್ಟು ಹೇಳಬೇಕಾಯ್ತು. ಆಗಲೇ ಮುಖ್ಯಭೂಮಿಕೆಗೆ ಬಂದದ್ದು ರಾಹುಲ್. ಬಹುಶಃ ಎದುರಾಳಿ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಅಲ್ಲದೇ ಅಡ್ವಾಣಿಯೇ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದು ರಾಹುಲ್ ಪ್ರಧಾನಿಯೇ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೊನೆಯ ಪಕ್ಷ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಪ್ರಧಾನಿಯ ಕುಚರ್ಿಯ ಮೇಲೆ ಒಬ್ಬ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಕೂತಿದ್ದ ಎಂಬ ಹೆಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ರಾಹುಲ್ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ನಾವು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಮುಖ ತೋರಿಸುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೂ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೋದಿ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಜಯಭೇರಿ ಬಾರಿಸಿ ಭಾರತವನ್ನು ಈ ಅವಮಾನದಿಂದ ಉಳಿಸಿದರು ನಿಜ. ಆದರೆ ಮನಮೋಹನ ಸಿಂಗರಿಗೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಆದ ಅವಮಾನಗಳನ್ನು ಯಾರಿಂದಲೂ ತಡೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ.

5

ಸತ್ಯವಾಗಲೂ ಸಿನಿಮಾ ಮುಗಿಯುವ ವೇಳೆಗೆ ಮನಮೋಹನರ ಕುರಿತಂತೆ ಅಯ್ಯೋ ಪಾಪ ಎನ್ನುವಂತಹ ಅನುಕಂಪ ಸೃಷ್ಟಿಯಾದರೆ ಅಚ್ಚರಿ ಪಡಬೇಕಿಲ್ಲ. ಆತನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ, ಬೌದ್ಧಿಕ ಸಾಮಥ್ರ್ಯ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಒಂದು ಪರಿವಾರಕ್ಕೆ ಜೀತಕ್ಕೆ ಅಪರ್ಿತವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತಲ್ಲ ಎಂಬುದೇ ನೋವು. ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ನಯಾಪೈಸೆಯಷ್ಟೂ ಅರಿವಿರದ ಸೋನಿಯಾ ಅಹ್ಮದ್ ಪಟೇಲ್ ಎಂಬ ದ್ರೋಹಿಯ ಮೂಲಕ ಇಡಿಯ ಭಾರತವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಈ ದೃಶ್ಯಗಳೇ ಆಘಾತವುಂಟುಮಾಡಬಲ್ಲವು. ಗಾಂಧಿ ಪರಿವಾರದ ಕುರಿತಂತೆ ಚಿತ್ರ ಮುಗಿಯುವ ವೇಳೆಗೆ ಬೆನ್ನ ಹುರಿಯಲ್ಲೊಂದು ಅಸಹ್ಯದ ಛಳುಕೆದ್ದರೆ ಯಾರೂ ಅಚ್ಚರಿಯಾಗಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಮನಮೋಹನರ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಅನುಪಮ್ ಖೇರ್ ಮನಸೆಳೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅಟಲ್ಜಿಯ ಪಾತ್ರಧಾರಿಯಂತೂ ನಿಮಗೊಮ್ಮೆ ಖಂಡಿತ ವಾಜಪೇಯಿಯವರನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಒಟ್ಟಾರೆ ಈ ಸಿನಿಮಾ ಚುನಾವಣೆಗೆ ಮುನ್ನ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಲೇಬೇಕಾದ್ದು. ಏಕೆಂದರೆ ನಾವು ಕೊಡುವ ಒಂದು ಮತ ಏನೆಲ್ಲ ಮಾಡಬಲ್ಲದೆಂಬುದಕ್ಕೆ ಈ ಸಿನಿಮಾ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಕರೆಗಂಟೆ. ಮರೆಯದೇ ನೋಡಿ.

ಸುಳ್ಳಿಗೆ ಸಾವಿರ ಜನ ಬೇಕು, ಸತ್ಯ ಒಬ್ಬಂಟಿಯೇ!!

ಸುಳ್ಳಿಗೆ ಸಾವಿರ ಜನ ಬೇಕು, ಸತ್ಯ ಒಬ್ಬಂಟಿಯೇ!!

ಎಡಪಂಥೀಯ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿ ನಗರ ನಕ್ಸಲರು ಕಡಿಮೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುವ ಜನಸಮೂಹಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಎದುರುಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಕೊಚ್ಚಿ-ಕೊಲೆಗೈಯ್ಯುವ ಜನಾಂಗಗಳನ್ನಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಈ ನಾಡಿನ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರುವ ಸಂಗತಿ.

ಹೊಸದೊಂದು ವರಾತ ಶುರುವಾಗಿದೆ. ಹಿಂದೂಗಳ ಸಹಕಾರಕ್ಕೆ ಯಾರೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಅಂತ. ಇದು ಸಕರ್ಾರ ಬಿಜೆಪಿಯದ್ದಿದ್ದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಕೇಳಿ ಬರುವ ಕೂಗು. ಶಾಸಕ, ಮಂತ್ರಿ, ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ, ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ಇವರೆಲ್ಲಾ ಹಿಂದೂಗಳ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳಾಗಿರುವುದರಿಂದ ತಳಮಟ್ಟದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಮಸ್ಯೆಗೂ ಇವರು ಧಾವಿಸಿ ಬಂದುಬಿಡಬೇಕೆಂದು ನಮ್ಮೊಳಗೆ ತುಡಿತವಿರುತ್ತದೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಅದು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಲೇ ಹೋಗುತ್ತಿದೆ. ತಾನು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರುವವರು ಸಹಕಾರಕ್ಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ಅವರನ್ನು ಸೋಲಿಸುವುದೇ ತಮ್ಮ ಗುರಿ ಎನ್ನಲು ಈ ಜನ ಹೇಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಅವರನ್ನು ಸೋಲಿಸಿದ ನಂತರ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ತಮ್ಮ ಸಹಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತಾನಾ ಎಂಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಕಲ್ಪನೆಯೂ ಅವರಿಗಿಲ್ಲ.

6

ಇಷ್ಟೂ ಪೀಠಿಕೆ ಏಕೆಂದರೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಸುವರ್ಣ ಚಾನೆಲ್ನ ಸುದ್ದಿಸಂಪಾದಕರಾದ ಅಜಿತ್ ಹನುಮಕ್ಕನವರ್ ಅವರ ಕುರಿತಂತೆ ಬಹಳ ಚಚರ್ೆಗಳಾಗುತ್ತಿವೆ. ಭಗವಾನ್ ಎಂಬ ಹುಚ್ಚು ಲೇಖಕನೊಬ್ಬ ಶ್ರೀರಾಮನ ಕುರಿತಂತೆ ಆಡಿದ ಮಾತುಗಳ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗೆ ಕುಳಿತಾಗ ಅಜಿತ್ ಮುಂದಿಟ್ಟ ವಾದ ಮಾಮರ್ಿಕವಾಗಿತ್ತು. ಎಡಪಂಥೀಯ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿ ನಗರ ನಕ್ಸಲರು ಕಡಿಮೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುವ ಜನಸಮೂಹಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಎದುರುಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಕೊಚ್ಚಿ-ಕೊಲೆಗೈಯ್ಯುವ ಜನಾಂಗಗಳನ್ನಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಈ ನಾಡಿನ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರುವ ಸಂಗತಿ. ಸಾಮಾಜಿಕ ಜೀವನವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ ನಂತರ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಹರೇ. ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರು ಚಂಡಾಲನನ್ನು ದೂರ ಸರಿ ಎಂದದ್ದನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರೆ ಅವನನ್ನು ಕೊಂದುಬಿಡುವ ಮಾತನಾಡುವುದು ಖಂಡಿತ ಸರಿಯಲ್ಲ. ಬದುಕಿನ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಳಿಂದಲೇ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಅನುಭವದ ನವನೀತ ಹೊರಬರುವುದು. ಆದರೆ, ಕೆಲವು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಮಾತ್ರ ಪ್ರಶ್ನಾತೀತರೆಂದು ಜಗತ್ತೆಲ್ಲಾ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆನ್ನುವುದು ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಹೇಳಿ ಮಾಡಿಸಿದ್ದಲ್ಲ. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂ ಸಮಾಜವನ್ನು ಮೆಚ್ಚಬೇಕಾದ್ದೇ. ಭಗವಾನ್ ರಾಮನ ಕುರಿತಂತೆ ಅಪದ್ಧದ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡಿದಾಗ ಸಮರ್ಥ ಹಿಂದೂ ಕಡಿಯುವ, ಕೊಚ್ಚುವ ಮಾತನ್ನಾಡಲಿಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ರಾಮಾಯಣವನ್ನು ಮರುದಶರ್ಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿ ರಾಮನಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಹತ್ತಿರವಾದ. ರಾಮನ ಗುಣಗಳು ಬಹುತೇಕ ತರುಣರನ್ನು ಆಕಷರ್ಿಸಿದವು. ರಾಮಾಯಣದ ಪ್ರವಚನಗಳಿಗೆ ಯೂಟ್ಯೂಬ್ನಲ್ಲಿ ಭಾರಿ ಬೇಡಿಕೆ ಉಂಟಾದವು. ಇದು ಟೀಕೆಗೆ ಹಿಂದೂ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವ ರೀತಿ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಸಹಸ್ರಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕ್ರೂರಿ ಮತಾನುಯಾಯಿಗಳ ಆಕ್ರಮಣದ ನಂತರವೂ ಧರ್ಮ ಬಲಾಢ್ಯವಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ. ಆದರೆ, ಎಲ್ಲಾ ಮತಗಳು ಹೀಗೆಯೇ ಇರುತ್ತವೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. ಕೆಲವು ಮತಗಳಂತೂ ನಿಜಕ್ಕೂ ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೇ ಅಫೀಮಿನಂತೆ ತುರುಕಲ್ಪಡುವ ವಿಚಾರಗಳೇ. ತಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಬದುಕಲೇಬಾರದು ಎನ್ನುವ ಪ್ರಗತಿ ವಿರೋಧಿ ಚಿಂತನೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ಈ ಮತ-ಪಂಥಗಳಿಗೆ ಸ್ಥಾಪಿತ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ತಾಳಿಕೊಳ್ಳುವ ತಾಕತ್ತೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ದಾಖಲುಗೊಂಡ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದೊಡನೆ ಅವರ ಶ್ರದ್ಧೆಗೆ ಭಂಗಬಂದುಬಿಡುವುದೆಂಬ ಹೆದರಿಕೆಯಿಂದ ಗಾಬರಿಗೊಂಡುಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆ ಈ ಮತದಿಂದಲೇ ವಿಮುಖರಾಗಿಬಿಡುವ ಹೆದರಿಕೆ ಅವರನ್ನು ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಮತರಕ್ಷಣೆಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಕ್ರೌರ್ಯವನ್ನು ಅವರು ಎಂದೂ ವಿರೋಧಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ.

7

ಗುಜರಾತಿನ ದಂಗೆಗಳ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕೈಲಿ ಕತ್ತಿ ಹಿಡಿದ ಹಿಂದೂವೊಬ್ಬನ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಕಂಡೊಡನೆ ಬಹುತೇಕ ಹಿಂದೂಗಳು ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಮಸೀದಿಯಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಅಮರ್ ಜವಾನ್ ಸ್ಮಾರಕವನ್ನು ಕಾಲಿನಿಂದು ಒದ್ದು ಪುಡಿಗೈಯ್ಯುತ್ತಿರುವ ಮುಸಲ್ಮಾನನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಅವರಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಜನ ಬೆಸಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೋ ದೇವರೇ ಬಲ್ಲ. ಚಿಂತನಶೀಲ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಬಹುಮುಖ್ಯ ಅಂಶಗಳಾಗುತ್ತವೆ. ಕಡಿಯುವ, ಕೊಚ್ಚುವ, ಕೊಲ್ಲುವ, ನಾಶಮಾಡುವ, ಪುಡಿಗೈಯ್ಯುವ ಇಂಥದ್ದೇ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡುವಂತಹ ಜನಾಂಗಗಳಿಗೆ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಮುಖ್ಯವೆನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ತಾವು ನಂಬಿದ್ದನ್ನು ಜಗತ್ತೆಲ್ಲಾ ಒಪ್ಪಬೇಕು ಎಂಬುದಷ್ಟೇ ಅವರ ಸಿದ್ಧಾಂತ. ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರಲ್ಲ ರಾಷ್ಟ್ರನಿಮರ್ಾಣಕ್ಕೆ ಮುಸಲ್ಮಾನನ ದೇಹ ಮತ್ತು ವೇದಾಂತದ ಬುದ್ಧಿಯಿರಬೇಕು. ಅದರರ್ಥ ವೈಚಾರಿಕ ಬುದ್ಧಿ ಇರಬೇಕು ಮತ್ತು ಆಚರಿಸುವ ಶ್ರದ್ಧೆ ಇರಬೇಕು. ವೈಚಾರಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಿಲ್ಲವಾದರೆ ಬರೀ ಕೂಗಾಟ-ಹಾರಾಟಗಳಷ್ಟೇ ಬದುಕಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಜಗತ್ತೆಲ್ಲವನ್ನೂ ತಮ್ಮವರನ್ನಾಗಿ ಪರಿವತರ್ಿಸಿಕೊಂಡ ನಂತರ ತಮ್ಮ-ತಮ್ಮೊಳಗೆ ಕಿತ್ತಾಟ ಮಾಡುವುದು ಅಂಥವರಿಗೆ ರೂಢಿಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಅಜಿತ್ ಹನುಮಕ್ಕನವರ್ ವಿಚಾರದಲ್ಲಂತೂ ಇದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಎದ್ದು ಕಂಡಿತ್ತು. ಯಾರ ಹೆಸರನ್ನೂ ಉಲ್ಲೇಖಿಸದೇ ಅಜಿತ್ ಹೇಳಿದ ವಿಚಾರವನ್ನು ತಾವೇ ಮೈಮೇಲೆಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದು ಮೊದಲನೆಯ ತಪ್ಪಾದರೆ ಮಂಗಳೂರು ಮುಸ್ಲೀಮ್ಸ್ ಎನ್ನುವ ಮುಖಪುಟದ ಪೇಜೊಂದು ಅಜಿತ್ನ ಮಗುವಿಗೆ ಬೇರೊಂದು ಅಪ್ಪನನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊ ಎಂದು ಅವನ ಪತ್ನಿಗೆ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಸಭ್ಯ ಸಮಾಜ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡೀತಾದರೂ ಹೇಗೆ?! ದುರದೃಷ್ಟಕರವೆಂದರೆ ಯಾವೊಬ್ಬ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಯೂ ಈ ಮಾತುಗಳ ವಿರೋಧಕ್ಕೆ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಸದಾ ಕಾಲ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಪರವಾಗಿ ನಿಂತು ಹೋರಾಟ ಮಾಡುವ ನಾಟಕವಾಡುವ ಇವರಿಗೆಲ್ಲಾ ಒಂದು ಸಮಾಜದೊಂದಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಕದನ ಮಾಡುವ ಉತ್ಸಾಹ. ಖಂಡಿತ ಸಮಸ್ಯೆಯಿಲ್ಲ. ಹಿಂದೂ ಸಮಾಜ ಇಂತಹ ಅನೇಕ ಜಯಚಂದ್ರರನ್ನು ನೋಡಿದೆ. ಮಲ್ಲಪ್ಪ ಶೆಟ್ಟಿ ವೆಂಕಟ್ರಾಯರಂಥವರಿಗೂ ನಮ್ಮಲ್ಲೇನೂ ಕೊರತೆಯಿಲ್ಲ. ಕಂಸನಂತ ರಾಕ್ಷಸರನ್ನು ಸಿಂಹಾಸನದಿಂದೆಳೆದು ಕೊಂದು ಬಿಸಾಡಿದ ಕೃಷ್ಣ ನಮ್ಮ ಆದರ್ಶ. ರಾವಣನ ವಧೆಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ವಾನರರ ಪಡೆಯನ್ನೇ ಕಟ್ಟಿದ ರಾಮ ಆದರ್ಶ. ಮಾವಳಿ ಪೋರರ ಸಹಕಾರದಿಂದ ಮೊಘಲರ ಸಂತಾನವನ್ನೇ ನಾಶಗೈಯ್ಯಲುಪಕ್ರಮಿಸಿದ ಶಿವಾಜಿಯನ್ನು ನಾವು ಮರೆತಿಲ್ಲ. ಖಂಡಿತ ಎಲ್ಲಾ ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ನಾವು ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೆ ಎದುರಿಸುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ವಾದವನ್ನು ಸೌಮ್ಯವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಸಬೇಕಾದವರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸುತ್ತೇವೆ. ತಂಟೆ ಮಾಡಿದವರಿಗೆ ಖಂಡಿತ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ, ಭಾರತ ಬಲವಾಗಲು ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕೆಂಬುದನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ಸಮಾಜದವರೂ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ದಲಿತರು ಮತ್ತು ಮೇಲ್ವರ್ಗದವರ ನಡುವೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚುವ ಕಾಯಕವನ್ನು ಮುಸಲ್ಮಾನರು ಕೈಬಿಡಬೇಕು. ಅನವಶ್ಯಕವಾಗಿ ಮುಸಲ್ಮಾನರ ವಿರುದ್ಧ ಕೂಗಾಡುವುದನ್ನು ಕೇಸರಿ ಪಡೆಗಳು ತಡೆಯಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಅಜಿತ್ರಂತಹ ಪತ್ರಕರ್ತರ ಮೇಲೆ ಈ ರೀತಿಯ ಸಭ್ಯ ಸಮಾಜದ ಲಕ್ಷಣವೇ ಅಲ್ಲದ ಪೋಸ್ಟ್ಗಳನ್ನು ಹಾಕುವ ಅಯೋಗ್ಯರಿಗೆ ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಹಿರಿತಲೆಗಳು ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳಲೇಬೇಕು. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಬರುವ ದಿನಗಳು ಬಲುಕಠೋರ.

8

ಈಗ ಹೇಳಲೇಬೇಕಾದ ಮತ್ತೊಂದು ವಿಷಯ ಬಾಕಿ ಇದೆ. ರಾಷ್ಟ್ರದ ಕೆಲಸ ಮತ್ತು ಧರ್ಮದ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರಾರೂ ತಾವೆಂದೂ ಸಂಕಟಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕುವುದೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ಧಾಷ್ಟ್ರ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಈ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದಲ್ಲ. ಅಥವಾ ಸಂಕಟಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದೊಡನೆ ಇಡಿಯ ದೇಶ, ಸಮಾಜ ನಮ್ಮ ಪರವಾಗಿ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲುವುದೆಂಬ ಭ್ರಮೆಯಿಂದಲೂ ಬಂದವರಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಯಾವುದೋ ಪಕ್ಷದ ಶಾಸಕರು, ಮಂತ್ರಿಗಳು ನಮ್ಮ ಪರವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವರೆಂಬ ಕಲ್ಪನೆ ಖಂಡಿತ ಇಲ್ಲ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಸಾವಿರ ಜನರ ಬೆಂಬಲ ಬೇಡ. ಅದು ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿಯೇ ಹೋರಾಡುತ್ತದೆ. ಸುಳ್ಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗೆ ನೂರಾರು ಜನ ಬೇಕಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅರವಿಂದರು ಅಲಿಪುರ್ ಮೊಕದ್ದಮೆಯಲ್ಲಿ ಜೈಲು ಹೊಕ್ಕರಲ್ಲ ಸಮರ್ಥನೆಗೇನು ಇಡಿ ದೇಶ ನಿಂತಿತ್ತೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದಿರೇನು!? ಸುಭಾಷ್ ಚಂದ್ರಬೋಸ್ರು ಗೃಹ ಬಂಧನದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ದೇಶದಲ್ಲೇನು ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ಆಂದೋಲನಗಳು ನಡೆದುಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಅನೇಕ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳಂತೂ ಬ್ರಿಟೀಷರ ಎದೆಯನ್ನೇ ಕುಟ್ಟಿ ನೇಣುಗಂಬವನ್ನೇರುವಾಗಲೂ ಜನ ಅವರ ಪರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ. ಹೋಗಲಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದಮೇಲಾದರೂ ಅವರ ಕುರಿತಂತೆ ಚಚರ್ೆಗಳಾದವಾ? ಖಂಡಿತ ಇಲ್ಲ. ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ವಾಸುದೇವ್ ಬಲವಂತ್ ಫಡಕೆಯ ಕಥನವನ್ನೋದಿ ನೋಡಿ. ಅಂಥವನ ಬೆಂಬಲಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲೇನು ಜನ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ಇವೆಲ್ಲವೂ ಆದರ್ಶದ ಮಾತುಗಳಷ್ಟೇ. ಜೈಲಿನ ಎದುರು ನಿಲ್ಲುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದಾಗ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲವೆಂಬ ನೋವು ಅನೇಕರನ್ನು ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕಾಗಿ, ಧರ್ಮಕ್ಕಾಗಿ ಈ ಬಗೆಯ ಹೋರಾಟಗಳನ್ನು ಮಾಡಿರೆಂದು ನಮ್ಮನ್ಯಾರೂ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಅವರವರೇ ಇಚ್ಛೆ ಪಟ್ಟು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಮಾರ್ಗ. ಈ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಹೊಗಳುವಾಗ ಇದನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಯಾರೂ ಬರುವುದೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂದು ನಾವು ಕೇಳುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಸಂಕಟಗಳು ಬಂದಾಗ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಅಸಹಾಯಕ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಜಾಗೃತವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಹಿಂದೂಸಮಾಜ ಈ ಬಗೆಯ ಹತಾಶ ಮನೋಭಾವದಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲಬಲ್ಲ ಛಾತಿಯನ್ನು ತೋರದೇ ಹೋದರೆ ಇನ್ನೆಂದೂ ಹೋರಾಟದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಮುಂದಿಡುವುದು ಬಲು ಕಷ್ಟ. ಹಾಗಂತ ಸಮಾಜ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವುದೂ ತಪ್ಪೇ. ಅಜಿತ್ ಹನುಮಕ್ಕನವರ್ ಪ್ರಕರಣ ಗಂಭೀರವಾದಾಗ ರಾಜ್ಯದಾದ್ಯಂತ ತರುಣರು ಜಾಗೃತರಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಜಿಲ್ಲಾ ಕೇಂದ್ರಗಳಲ್ಲೂ ಜಿಲ್ಲಾಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಮನವಿ ಕೊಟ್ಟು ಪತ್ರಕರ್ತನೊಬ್ಬನ ಕೊಲೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆಂದು ಬೆದರಿಕೆ ಕೊಟ್ಟವರ ಕುರಿತಂತೆ ಕ್ರಮ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಆಗ್ರಹಿಸಿದ್ದನ್ನು ಮರೆಯುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ? ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಅಜಿತ್ನ ಪರವಾಗಿ ಹೋರಾಟ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದಲ್ಲದೇ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಸುವರ್ಣದ ಚಾನೆಲ್ ರೇಟಿಂಗ್ ಕಡಿಮೆಯಾಗದಂತೆ ಸವಾಲನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದು ಹಿಂದೂ ತರುಣ ಸಮೂಹವೇ ಅಲ್ಲವೇನು?! ನೆನಪಿಡಿ. ಹಿಂದುಗಳಿಗೆ ಧರ್ಮ ಅಫೀಮಲ್ಲ. ಅದೊಂದು ಸುಂದರ ಬದುಕಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಮಹಾಮಾರ್ಗ. ಅದಕ್ಕೆ ಆತ ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಬೀದಿಗೆ ಬಂದು ಪ್ರತಿಭಟಿಸಲಾರ. ಆಲೋಚಿಸಿ ನಿಧರ್ಾರ ಕೈಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೇ ಹತಾಶರಾಗಿ ಶಾಸಕರನ್ನು, ಮಂತ್ರಿಗಳನ್ನು, ಪುಢಾರಿಗಳನ್ನು ಬೈಯ್ಯುತ್ತಾ ಈ ಬಾರಿ ಇವರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಸೋಲಿಸಿಬಿಡುತ್ತೇವೆಂಬ ಪಣತೊಟ್ಟ ಮಿತ್ರರಿಗೆ ನನ್ನದೊಂದು ಕಿವಿಮಾತಿದೆ. ನಿಜವಾದ ಹಿಂದುವಾದವನು ಕರ್ಮ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ನಂಬುತ್ತಾನೆ ಅಥವಾ ಕೃಷ್ಣನ ‘ನಿಮಿತ್ತ ಮಾತ್ರ ನೀನು’ ಎಂಬ ವಾಕ್ಯವನ್ನಾದರೂ ಒಪ್ಪುತ್ತಾನೆ. ಇಲ್ಲಿ ಪುರುಷ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕಷ್ಟೇ ಬೆಲೆ. ಇಂಥದ್ದೇ ಫಲ ಬರುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆನ್ನುವವನಿಗೆ ಈ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಯಾಪೈಸೆಯ ಮೌಲ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಇಂದೇ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ನೀವು ರಾಷ್ಟ್ರ ಮತ್ತು ಧರ್ಮಗಳಿಗಾಗಿ ಧರ್ಮಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವಿರೋ ಅಥವಾ ಪಕ್ಷದ ಪ್ರಮುಖರು ನಿಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತುನಾಡುವರೆಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಿರೋ. ಕಾರಣ ಮೊದಲನೆಯದಾದರೆ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಡಿ. ಸಮಾಜದ ಉನ್ನತಿಗಾಗಿ ಜೀವತೇಯ್ದು ಹೋಗಲಿ. ಕಾರಣ ಎರಡನೆಯದಾದರೆ ಗಂಭೀರ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಚ್ಚಲೇಬೇಡಿ. ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಟ್ಟು ಇರುವಷ್ಟು ದಿನ ಆನಂದದಿಂದ ಕಾಲ ಕಳೆದುಬಿಡಿ.

ಸಾವರ್ಕರ್ ಹೇಳಿದ್ದು ನೆನಪಿದೆ ತಾನೆ, ‘ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಹವಿಸ್ಸಾಗಲು ಸಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದು ನಮಗೆ ಹಾರ-ತುರಾಯಿಗಳು ದೊರೆಯುತ್ತವೆಂದಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ತಾಯಿ ಭಾರತಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಕೈಬೀಸಿ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಅಂತ’.

ಪತ್ರಕರ್ತನೇ ಭ್ರಷ್ಟವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಅಡಿಪಾಯವಾದರೆ ಪರಿಹಾರವೇನು?!

ಪತ್ರಕರ್ತನೇ ಭ್ರಷ್ಟವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಅಡಿಪಾಯವಾದರೆ ಪರಿಹಾರವೇನು?!

ಶಾಸಕಾಂಗ, ಕಾಯರ್ಾಂಗ, ನ್ಯಾಯಾಂಗಗಳ ನಂತರ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಇರುವ ನಾಲ್ಕನೇ ಸ್ತಂಭವೇ ಮಾಧ್ಯಮ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಮಾಧ್ಯಮವಿಂದು ಅದೆಷ್ಟು ಭ್ರಷ್ಟವಾಗಿ ಹೋಗಿದೆಯೆಂದರೆ ಉಳಿದ ಮೂರು ಸ್ತಂಭಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ದನಿಯೆತ್ತುವ ಯೋಗ್ಯತೆಯಾದರೂ ಇದೆಯಾ ಎಂಬುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಖಂಡಿತ ಕಾಡುತ್ತದೆ.

ನಮ್ಮ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಾವು ಕೇಳಬಹುದಾದ ಅತ್ಯಂತ ಕೆಟ್ಟ ಸುದ್ದಿಯೊಂದು ಬಂಗಾಳದಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದಿದೆ. ಬಂಗಾಳದ ಖ್ಯಾತ ಪತ್ರಕರ್ತ ಸುಮನ್ ಚಟ್ಟೋಪಾಧ್ಯಾಯ ಶಾರದಾ ಚಿಟ್ಫಂಡ್ನ ಹಗರಣದಲ್ಲಿ ಸಾಕ್ಷಿ ಸಮೇತ ಸಿಕ್ಕುಬಿದ್ದು ಜೈಲುಪಾಲಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಸಿಬಿಐನ ನಿದರ್ೇಶನದಂತೆ ಆತನಿಗೆ ಜಾಮೀನು ಕೂಡಾ ನಿರಾಕರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಪೊಲೀಸರು ಕೊಟ್ಟ ಮೀನಿನ ಸಾರು ಮತ್ತು ಬಂಗಾಲೀ ಸಿಹಿ ತಿಂಡಿಯೇ ಅವನ ಪಾಲಿಗೀಗ ತುಂಬಾ ಗೌರವಾನ್ವಿತ ಆತಿಥ್ಯ.

10

ಶಾಸಕಾಂಗ, ಕಾಯರ್ಾಂಗ, ನ್ಯಾಯಾಂಗಗಳ ನಂತರ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಇರುವ ನಾಲ್ಕನೇ ಸ್ತಂಭವೇ ಮಾಧ್ಯಮ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಮಾಧ್ಯಮವಿಂದು ಅದೆಷ್ಟು ಭ್ರಷ್ಟವಾಗಿ ಹೋಗಿದೆಯೆಂದರೆ ಉಳಿದ ಮೂರು ಸ್ತಂಭಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ದನಿಯೆತ್ತುವ ಯೋಗ್ಯತೆಯಾದರೂ ಇದೆಯಾ ಎಂಬುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಖಂಡಿತ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಸಂತರೊಬ್ಬರು ಬಲುಹಿಂದೆ ಒಂದು ಘಟನೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಸಂದರ್ಶನಕ್ಕೆಂದು ಒಂದಷ್ಟು ಪತ್ರಕರ್ತರು ಅವರ ಬಳಿ ಬಂದಿದ್ದರಂತೆ. ಪತ್ರಕರ್ತರ ಮುಖಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಧಾವಂತ, ಸಿಲುಕಿಸುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಬೇಕೆಂಬ ತುಡಿತ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಗಮನಿಸಿದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಪತ್ರಕರ್ತರನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪಹೊತ್ತು ಶಾಂತವಾಗಿಸಿ ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಹರಟೆಗೆ ತಾನೇ ಒಂದಷ್ಟು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುತ್ತೇನೆ ಎಂದರಂತೆ. ಪತ್ರಕರ್ತರು ಮುಖ ಅರಳಿಸಿದೊಡನೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಪತ್ರಕರ್ತರ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ, ವೈಚಾರಿಕ ಬದ್ಧತೆ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ಅವರನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರಂತೆ. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಕಕ್ಕಾಬಿಕ್ಕಿಯಾದ ಪತ್ರಕರ್ತರು ಕ್ರಮೇಣ ತಮ್ಮ ಚೌಕಟ್ಟನ್ನು ತಮಗಿರುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಎಳೆಎಳೆಯಾಗಿ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟರಂತೆ. ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೇಳಿದ ನಂತರ ಸಂದರ್ಶನವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿರಿ ಎಂದು ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಹೇಳಿದರೆ ಅಚ್ಚರಿಯೆಂಬಂತೆ ಪತ್ರಕರ್ತರೆಲ್ಲರೂ ಧನಾತ್ಮಕವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನೇ ಕೇಳಿದ್ದರಂತೆ. ಹೀಗೇಕೆಂದು ಸ್ವಾಮೀಜಿಯನ್ನು ಆನಂತರ ಕೇಳಿದಾಗ ಅವರು ಹೇಳಿದ ಸಂಗತಿ ಬಲು ಮಾಮರ್ಿಕವಾಗಿತ್ತು. ಇತರರನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದೇ ತಮ್ಮ ಕಾಯಕವೆಂದು ಬಗೆದ ಈ ಪತ್ರಕರ್ತರು ತಾವು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ನಯಾಪೈಸೆಯ ಕೊಡುಗೆಯನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟವರಲ್ಲ ಎಂದರಲ್ಲದೇ ಒಂದೂ ಸೇವಾಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡದ ಇವರು ಎದುರಿಗಿರುವವರನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದವರೆಂದು ಹಂಗಿಸುವುದನ್ನೇ ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಮಾಮರ್ಿಕವಾಗಿ ನುಡಿದರು. ಸತ್ಯವಲ್ಲವೇ?! ದೇಶದ ಏಕತೆಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲೆಂದು ಹಠ ಹಿಡಿದು ನಿಂತಿರುವ ರಾಷ್ಟ್ರಮಟ್ಟದ ಪತ್ರಕರ್ತರನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಅವರಿಗೆ ಸಮಾಜವನ್ನು ಬೆಸೆಯುವ ಜಾತ್ಯತೀತತೆಯ ಭಾವವನ್ನು ಕುರಿತಂತೆ ಮಾತನಾಡುವ ಹಕ್ಕು ಎಷ್ಟಿದೆ ಎಂದು ಕೇಳಬೇಕೆನಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇನು?!

11

ಹೋಗಲಿ ಬಿಡಿ. ನಾನೀಗ ಸುಮನ್ ಚಟ್ಟೋಪಾಧ್ಯಾಯರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಬೇಕಿದೆ. ಆತ ಕಲ್ಕತ್ತಾದ ಅತ್ಯಂತ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಮತ್ತು ಅಷ್ಟೇ ದುರಹಂಕಾರಿ ಪತ್ರಕರ್ತನೆನಿಸಿದ್ದ. ಆತನ ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಪುಸ್ತಕಗಳ ರಾಶಿ ಬಿದ್ದಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಆತನನ್ನು ಪೊಲೀಸರು ಬಂಧಿಸಲೆಂದು ಬಂದಾಗ ಅವರ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಬಂದು ‘ದೇಶದಲ್ಲಿ ನನ್ನಂಥ ಪತ್ರಕರ್ತ ನಾನೊಬ್ಬನೇ’ ಎಂದು ಧಿಮಾಕಿನಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ನಿವರ್ಿಕಾರವಾಗಿ ನಕ್ಕ ತನಿಖಾಧಿಕಾರಿ ಆತನ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಖಾತೆಗಳಲ್ಲಿನ ಏರುಪೇರುಗಳನ್ನು, ಆತನ ಭಿನ್ನ-ಭಿನ್ನ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಮೂಲಕ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ವಹಿವಾಟುಗಳನ್ನು, ಅವನ ವಿರುದ್ಧ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು ಮಾಡಿದ ಲೈಂಗಿಕ ಶೋಷಣೆಯ ಆರೋಪಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಬಿಚ್ಚಿಡಲಾರಂಭಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಆತ ಶಾಂತನಾಗಿಬಿಟ್ಟನಂತೆ. ಕಲ್ಕತ್ತಾದ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಇರುವ 15ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಅಪಾಟರ್್ಮೆಂಟ್ಗಳು ಆತನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿವೆ. ಆತ ಅದನ್ನು ತನ್ನದೆಂಬುದನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಾನಾದರೂ ಎಲ್ಲಾ ದಾಖಲೆಗಳೂ ಅವನತ್ತಲೇ ಬೊಟ್ಟು ಮಾಡುತ್ತಿವೆ.

ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಚಟ್ಟೋಪಾಧ್ಯಾಯ ದಿಶಾ ಪ್ರಡಕ್ಷನ್ಸ್ ಆಂಡ್ ಮಿಡಿಯಾ ಲಿಮಿಟೆಡ್ ಎಂಬ ಮಾಧ್ಯಮ ಮನೆಯ ಮಾಲೀಕ. ಅದರ ಮೂಲಕವೇ ಆತ ದಿಶಾ ಎನ್ನುವ ವಾರಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು, ಏಕ್ ದಿನ್ ಎನ್ನುವ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಾನೆ. ಆತನ ಈ ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ಜೊತೆಯಾಗಿ ನಿಂತವರು ಶಾರದಾ ಮತ್ತು ಐಕೋರ್ ಎಂಬ ಚಿಟ್ಫಂಡ್ ಕಂಪೆನಿಗಳು. 40 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಹಣ ಮಾಧ್ಯಮ ಮನೆಗಲ್ಲದೇ ಸುಮನ್ನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಖಾತೆಗೂ ಬಂತು. ಗ್ಲೋಬಲ್ ಆಟೊಮೊಬೈಲ್ ಎನ್ನುವ ಕಂಪೆನಿಯ ಮೂಲಕ 52 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಯ ಅವ್ಯವಹಾರ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂತು ಮತ್ತು ಈ ಕಂಪೆನಿಯಲ್ಲೂ ಸುಮನ್ ನಿದರ್ೇಶಕನಾಗಿದ್ದ. ಈ ಕಂಪೆನಿಯ ಮಾಲೀಕ ಶಂತನುಘೋಷ್ನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಸುಮನ್ 80 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ವಂಚಿಸಿದುದರ ಹಗರಣವೂ ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೇ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂತು. ಏಳೂವರೆ ಕೋಟಿ ನಷ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದ ದಿಶಾ ವಾರಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಎರಡು ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗೆ ಆತ ಮಾರಿದಾಗಲೇ ತನಿಖಾಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಅನುಮಾನ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಅದೇ ಜಾಡನ್ನು ಹಿಡಿಯುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಅವರು ಚಿಟ್ಫಂಡ್ನ ಹಗರಣದತ್ತ ಬಂದು ನಿಂತರು.

12

ಅದೊಂದು ಕಾಲಘಟ್ಟವಿತ್ತು. ಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ ಚಿಟ್ಫಂಡ್ ಮನೆಮಾತಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಉದ್ದಿಮೆದಾರರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಮನೆಯ ಗೃಹಿಣಿಯವರೆಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಈ ಚಿಟ್ಫಂಡ್ನಲ್ಲಿ ಪಾಲುದಾರರೇ ಆಗಿದ್ದರು. ಹೂಡಿಕೆಯನ್ನು ದ್ವಿಗುಣಗೊಳಿಸುವ ಹಗಲುಗನಸು ತೋರಿಸುತ್ತಾ ಅನೇಕ ಕಂಪೆನಿಗಳು ನಾಯಿಕೊಡೆಗಳಂತೆ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡವು. ಶಾರದಾ, ರೋಜ್ವ್ಯಾಲಿ, ಅಲ್ಕೆಮಿಸ್ಟ್, ಐಕೋರ್ ಇವೆಲ್ಲಾ ಹೆಸರುಗಳಷ್ಟೇ. ಈ ಕಂಪೆನಿಯ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ಗಳು ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಅಪಾರ ಸಿರಿವಂತರೆಂದು ಬಿಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದರು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಬಂಗಲೆಗಳನ್ನು ಕೊಳ್ಳುವ, ಫಾಮರ್್ ಹೌಸ್ಗಳನ್ನು ತೋರಿಸುವ ಕೊನೆಗೆ ಸಿನಿಮಾ ನಟರುಗಳಂತೆ ಜನರೆದುರು ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಬಿಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದರು. ಇದು ಜನರನ್ನು ಹಣ ಹೂಡಿಕೆಗೆ ಸೆಳೆಯುವ ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆ. ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಮುಟ್ಟಿತೆಂದರೆ ಸ್ಥಳೀಯ ಫುಟ್ಬಾಲ್ ತಂಡಗಳಿಗೆ ಮೆಸ್ಸಿ, ಮರಡೋನಾರಂತಹ ದಿಗ್ಗಜರು ಭೇಟಿಕೊಟ್ಟು ಹೋದರು. ಚಿಟ್ಫಂಡ್ನ ಮಾಲೀಕರ ಸಹಕಾರದಿಂದ ಸ್ಥಳೀಯ ಫುಟ್ಬಾಲ್ ಕ್ಲಬ್ಗಳು ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಆಟಗಾರರನ್ನು ತಮ್ಮ ತಂಡದ ಮೂಲಕ ಆಡಿಸುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬೆಳೆದುನಿಂತುಬಿಟ್ಟರು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬಂದ ಈ ಬೆಳವಣಿಗೆ ದೀದಿಯ ಆಗಮನದಿಂದಾಗಿದ್ದು ಎಂದು ತೋರಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವೂ ನಡೆದುಹೋಯ್ತು. ಇಡಿಯ ಬಂಗಾಳ ಚಿಟ್ಫಂಡ್ನ ಧಂಧೆಕೋರರನ್ನು ನಂಬಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಲೆಕ್ಕ ಮೀರಿದಷ್ಟು ಹಣ ಸಂಗ್ರಹವಾದೊಡನೆ ಈ ಕಂಪೆನಿಗಳು ದಿವಾಳಿಯಾಗಿದ್ದೇವೆಂದು ಜನರೆದುರು ಕೈಚೆಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟವು.
ಆಗೆಲ್ಲಾ ಈ ಕಂಪೆನಿಗಳು ಮುಗಿಲು ಮುಟ್ಟಲು, ಅವರುಗಳಿಗೆ ಬೇಕಾದ ವಾತಾವರಣ ರೂಪಿಸಿಕೊಟ್ಟವರಲ್ಲಿ ಪತ್ರಕರ್ತ ಸುಮನ್ ಕೂಡ ಇದ್ದ. ಚಿಟ್ಫಂಡ್ ಮಾಲೀಕರ ಕುರಿತಂತೆ ಬಗೆಬಗೆಯ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಬರೆದು ಅವರನ್ನು ಜನ ನಂಬುವಂತೆ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಈತನ ಪಾತ್ರ ಬಲುದೊಡ್ಡದ್ದು. ಹಾಗಂತ ಇವನೊಬ್ಬನೇ ಅಲ್ಲ. ಬಂಗಾಳದ ಪ್ರತಿದಿನ್ ಎಂಬ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಮತ್ತು ಮೋಹನ್ ಬಗಾನ್ ಫುಟ್ಬಾಲ್ ತಂಡದ ಮಾಲೀಕನೂ ಆದ ಶ್ರೀಂಜೈ ಬೋಸ್ ಮತ್ತು ಕುನಾಲ್ ಘೋಷ್ರಂಥವರು ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ಕಾಲಕಳೆದು ಈಗ ಜಾಮೀನಿನ ಮೇಲೆ ಹೊರಬಂದವರೇ. ಇವರೀರ್ವರೂ ದೀದಿಯ ಗ್ಯಾಂಗಿನಲ್ಲಿದ್ದು ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಎಂಪಿಯಾಗಿದ್ದರು ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆಯಬೇಡಿ. ಮಮತಾಬ್ಯಾನಜರ್ಿಯ ಆಪ್ತನೆನಿಸಿಕೊಂಡ ಸಾರಿಗೆ ಮತ್ತು ಕ್ರೀಡಾ ಸಚಿವನೂ ಆಗಿರುವ ಮದನ್ ಮಿತ್ರಾ ಶಾರದಾ ಹಗರಣದ ಬಲುದೊಡ್ಡ ಕೊಂಡಿ ಎಂಬುದನ್ನು ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ. ತನ್ನ ತಂಡದ ಬಹುತೇಕರು ಕಳ್ಳರೆಂದು ಸಾಬೀತಾದ ನಂತರವೂ ದೀದಿ ಅಧಿಕಾರದ ಗದ್ದುಗೆಯ ಮೇಲೆ ಮಾನ-ಮಾಯರ್ಾದೆಗಳನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಟ್ಟೇ ಕುಳಿತಿದ್ದಾರಾ! ಇಷ್ಟೇ ಆಗಿದ್ದರೆ ಸುಮ್ಮನಿರಬಹುದಿತ್ತೇನೋ. ಆಕೆ ತನ್ನ ಗೆಲುವಿಗೆ ಹಿಂದೂಗಳ ಸಹಕಾರವೇ ಬೇಡವೆಂದು ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಓಲೈಕೆಗೆ ಬಲವಾಗಿ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ತನ್ನೊಂದು ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಸಂಭಾಳಿಸಲಾಗದ ಈ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳು ಈಗ ದೇಶದ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗುವ ಹವಣಿಕೆಯನ್ನೂ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಆಕೆಯ ಸಾಹಸವನ್ನು ಮೆಚ್ಚಬೇಕು ಬಿಡಿ.

ಈಗ ಪ್ರಶ್ನೆಯಿರುವುದು ಕೊರತೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಪತ್ರಕರ್ತರ ನಿಯತ್ತಿನದ್ದು. ಸಮಾಜವನ್ನು ಸದಾ ಜಾಗೃತ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಡಬೇಕಾದ ಮಾಧ್ಯಮದವರೇ ಹೀಗೆ ಸಮಾಜ ಕಂಟಕ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತರೆ ಪರಿಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಎಲ್ಲಿ ತಡಕಾಡಬೇಕು ಹೇಳಿ? ಹಾಗಂತ ಇದು ಹೊಸತೇನಲ್ಲ. ಬಖರ್ಾದತ್ ನೀರಾರಾಡಿಯಾಳೊಂದಿಗಿನ ಹಗರಣದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕುಬಿದ್ದಿದ್ದನ್ನು ಮರೆಯಲುಂಟೇ? ಎನ್ಡಿಟಿವಿ ದೇಶದ ಬೊಕ್ಕಸಕ್ಕೆ ಮಾಡಿದ ಸಾವಿರಾರು ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಮೋಸವನ್ನು ಹಾಗೆ ತಳ್ಳಿಹಾಕಿಬಿಡುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ? ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವ ಅನೇಕ ಪತ್ರಕರ್ತರು ದೊಡ್ಡ-ದೊಡ್ಡ ಫಾಮರ್್ಹೌಸ್ಗಳ ಮಾಲೀಕರೆಂಬುದನ್ನು ಸಮಥರ್ಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವರ ಆದಾಯದ ಯಾವ ಸ್ಲಿಪ್ಪುಗಳೂ ತಾಳೆಯಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ. ತರುಣ್ ತೇಜ್ಪಾಲ್ರಂತಹ ಅನೇಕರ ಮೇಲೆ ಲೈಂಗಿಕ ಕಿರುಕುಳದ ದೋಷಾರೋಪಣೆ ಇದ್ದರೂ ಅವರುಗಳು ಎಡಪಂಥೀಯ ಚಿಂತಕರುಗಳ ನಡುವೆ ಗೌರವಾನ್ವಿತರಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತಾರಲ್ಲಾ. ಮೀಟೂ ಹಗರಣದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡ ರಾಜಕಾರಣಿ ರಾಜಿನಾಮೆ ಕೊಟ್ಟ. ಆದರೆ ಪತ್ರಕರ್ತ ವಿನೋದ್ ದುವಾ ಇನ್ನೂ ಅದೇ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರಲ್ಲಾ. ಏನೆನ್ನಬೇಕು ಹೇಳಿ?

ಭಾರತ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಾದರೆ ಇವರಿಗೇಕೆ ಉರಿ?!

ಭಾರತ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಾದರೆ ಇವರಿಗೇಕೆ ಉರಿ?!

ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸೋದು ಎಂದರೆ ಈ ದೇಶವನ್ನೇ ವಿರೋಧಿಸೋದು ಎಂದು ಹಲವರು ತಿಳಿದುಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಅಥವಾ ವಿಚಾರವಾದಿ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿದ್ದ ಇವರೊಳಗಿನ ದೇಶದ್ರೋಹದ ಭಾವನೆಯನ್ನು ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರು ಕುಲುಕಾಡಿಸಿ ಹೊರತೆಗೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕೆಲವಾರು ಘಟನೆಗಳು ಈ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಪುಷ್ಟಿ ಕೊಡುವಂತೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಹುಬ್ಬೇರಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ತೀರಾ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಕತರ್ಾರ್ಪುರ ಘಟನೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಒಮ್ಮೆ ಅವಲೋಕನ ಮಾಡಿನೋಡಿ. ನವಜೋತ್ ಸಿಂಗ್ ಸಿದ್ದು ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದಲ್ಲದೇ ಅಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನಾವಳಿಗಳನ್ನು ಅದೆಷ್ಟು ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಸಮಥರ್ಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂದರೆ ಪಂಜಾಬು ಮತ್ತೊಂದು ತುಂಡಾಗಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಸೇರ್ಪಡೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟರೂ ಸಿದ್ಧು ಠೋಕೊ ತಾಲಿ ಎಂದು ಜನರ ಮುಂದೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹೇಳಿದರೆ ಅಚ್ಚರಿ ಪಡಬೇಕಿಲ್ಲ. ಆತ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಭಾಷಣಗಳಲ್ಲಿ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯನ್ನು ಟೀಕಿಸುವ ಧಾವಂತದಲ್ಲಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವನ್ನು ಹೊಗಳುವ, ಹಿಂದೂಸ್ತಾನವನ್ನು ತೆಗಳುವ ಮಾತುಗಳು ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತಿವೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಆತನ ಭಾಷಣಕ್ಕೆ ಸೇರಿರುವ ಜನ ನಡುನಡುವೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಜಯವಾಗಲಿ ಎಂದು ಹೇಳುವುದೂ ಕೂಡ ವೈರಲ್ ಆಗುತ್ತಿದೆ. ಸಿದ್ದುವಿನ ಪಾಲಿಗೆ ಇದು ದುರಂತವೇ ಸರಿ. ಕನರ್ಾಟಕಕ್ಕೆ ಪ್ರಕಾಶ್ರಾಜ್ ಹೇಗೋ ಪಂಜಾಬಿನ ಪಾಲಿಗೆ ಸಿದ್ದು ಹಾಗೆಯೇ ಪರಿವರ್ತನೆಗೊಂಡಿದ್ದಾರೆ!

4

ಇನ್ನೂ ಸದ್ಯದಲ್ಲೇ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ‘ಉರಿ’ ಎಂಬ ಚಲನಚಿತ್ರದ ಕುರಿತಂತೆ ಭಾರಿ ಜೋರಾದ ಚಚರ್ೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಸಜರ್ಿಕಲ್ ಸ್ಟ್ರೈಕ್ ನಡೆದಾಗ ನಿಜಕ್ಕೂ ಗಾಬರಿಯಾದದ್ದು ಪಾಕಿಸ್ತಾನವಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿರುವ ಮೋದಿ ವಿರೋಧಿಗಳು! ಆ ಘಟನೆಗೂ ಹತ್ತಾರು ದಿನಗಳ ಮುಂಚಿನಿಂದಲೇ ಮೋದಿ ಕೈಲಾಗದವರೆಂದು ಬಿಂಬಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಎಡಪಂಥೀಯ ಪತ್ರಕರ್ತರು ಮೋದಿ ಸೇನೆಯನ್ನು ಒಳನುಗ್ಗಿಸಲಿ ನೋಡೋಣ ಎಂದು ಸವಾಲು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರು. ಏಕಾಕಿ ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾದ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡು ಪಾಕಿಸ್ತಾನಿಯರನ್ನು ಬಗ್ಗು ಬಡಿದು ಮರಳಿ ಬಂದರೆ ದೇಶಭಕ್ತರಿಗೆಲ್ಲಾ ಹಬ್ಬದ ವಾತಾವರಣವಾಗಿತ್ತು. ಈ ನಗರ ನಕ್ಸಲರಿಗೆ ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗೆ ಅಜೀರ್ಣದ ಅನುಭವವಾಗಿತ್ತು. ಈ ಸಜರ್ಿಕಲ್ ಸ್ಟ್ರೈಕ್ ಮೋದಿಯ ಕಠಿಣ ನಿಧರ್ಾರ ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ತಾಕತ್ತನ್ನು ಪ್ರದಶರ್ಿಸುವ ಸಂಕೇತವಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡೊಡನೆ ವಿರೋಧಿಗಳ ಸದ್ದು ಅಡಗಿತ್ತು. ಈ ಸಂಕಟವನ್ನು ತಾಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೇ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಮತ್ತು ಸದಾ ಅವರ ನೆರಳಿನಂತೆ ಇರುವ ಅರವಿಂದ್ ಕೇಜ್ರಿವಾಲ್ ಸಜರ್ಿಕಲ್ ಸ್ಟ್ರೈಕ್ಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಜನರ ಮುಂದೆ ಬೆತ್ತಲಾಗಿಬಿಟ್ಟರು. ಈ ದಾಳಿ ನಡೆದುದ್ದಕ್ಕೆ ಪುರಾವೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ, ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೂ ಬೇಕಾಗಲಿಲ್ಲ. ದುರದೃಷ್ಟಕರ ಇಲ್ಲಿನ ಗಾಳಿಯುಸಿರಾಡುವ, ನೀರು ಕುಡಿಯುವ ಅಯೋಗ್ಯರಿಗೆ ಬೇಕಾಯ್ತು. ಮುಂದಿನ ಬಾರಿ ದಾಳಿಯ ವೇಳೆ ನಿಮ್ಮನ್ನೇ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತೇವೆಂಬ ಸೈನ್ಯಾಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬರ ಹೇಳಿಕೆ ಕಪಾಳಮೋಕ್ಷವೇ ಆಗಿತ್ತು. ಅದೆಲ್ಲಾ ಹಳೆಯ ಸಂಗತಿ. ಆದರೆ ಈಗ ಇದೆಲ್ಲಾ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿರುವುದೇಕೆಂದರೆ ಉರಿ ಚಿತ್ರದ ಟ್ರೇಲರ್ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದೊಡನೆ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಹೇರಿಕೆ ಆರಂಭವಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಟ್ವೀಟನ್ನು ಅರ್ಬನ್ ನಕ್ಸಲರ ಮುಖವಾಣಿ ದ ವೈರ್ ಎಂಬ ಪತ್ರಿಕೆ ಮಾಡಿತು. ಇವರೆಲ್ಲರ ಪಾಲಿಗೆ ಭಾರತ ಪ್ರೇಮ ಎನ್ನುವುದು ಹೇರಿಕೆಯ ವಸ್ತು ಎಂಬುದು ಅವರಿಗೇ ಅರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ಹೊರಬರುತ್ತಿದೆ. ಹಾಗಂತ ಇದು ಮೊದಲೇನಲ್ಲ. ಟೇಬಲ್ ಟೆನಿಸ್ ಕ್ರೀಡಾಪಟು ಮನಿಕಾ ಬಾತ್ರಾ ತನ್ನ ಉಗುರುಗಳಿಗೆ ತ್ರಿವರ್ಣ ಧ್ವಜದ ಬಣ್ಣ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಆಡುವುದನ್ನು ಉಗ್ರ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯ ಪ್ರತಿರೂಪ ಎಂದು ಇದೇ ನಕ್ಸಲ್ ಪತ್ರಕರ್ತರು ಈ ಹಿಂದೆ ಮಾತನಾಡಿದ್ದರು. ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆ ಹಾಡುವಾಗ ನಿಂತುಕೊಳ್ಳುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಜೋರಾದ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದ್ದೂ ಇದೇ ಅಯೋಗ್ಯರು. ಈಗ ಈ ಸಜರ್ಿಕಲ್ ಸ್ಟ್ರೈಕ್ನ ಕುರಿತಂತ ಚಿತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಅಪಸ್ವರ ಎತ್ತುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಕಾಕತಾಳೀಯವೋ ಏನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಮೋದಿ ಬಂದ ನಂತರ ಒಂದಾದ ಮೇಲೊಂದು ದೇಶಭಕ್ತಿಯ ಸಿನಿಮಾಗಳು ತೆರೆಯಂತೆ ದಡಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪಳಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದವು. ವಿದೇಶದಲ್ಲಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಆ ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೆ ಗೊತ್ತಾಗದಂತೆ ಹೊಂಚುಹಾಕಿ ಕರೆತರುವ ಬೇಬಿಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ತೀರಾ ಇತ್ತೀಚಿನ ಗೋಲ್ಡ್ವರೆಗೆ ಒಂದಾದ ಮೇಲೊಂದು ಸಿನಿಮಾಗಳು ಅನೇಕ ಸತ್ಯ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ರೂಪುಗೊಂಡವು. ಅದೇ ವೇಳೆಗೆ ಮಾಫಿಯಾದ ಹಣದಲ್ಲಿ ಕೊಬ್ಬಿ ಮೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಅಮೀರ್, ಶಾರುಖ್ರ ಸಿನಿಮಾಗಳು ಕಪ್ಪುಹಣದ ಪೂರೈಕೆಯಿಲ್ಲದೇ ಸೊರಗಿ ನಿದ್ರಿಸಿದವು. ಇವೆಲ್ಲವೂ ದೇಶ ವಿಭಜಿಸುವ ಹುನ್ನಾರವಿರುವ ಮಿತ್ರ ಮಂಡಳಿಯ ಪಾಲಿಗೆ ಕಳವಳಕಾರಿ ವಿಷಯವೇ ಆಗಿತ್ತು. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಈ ರೀತಿಯ ದೇಶಭಕ್ತಿ ಸಿನಿಮಾಗಳಿಗೆ ಪ್ರಚಾರವೇ ಸಿಗದಂತೆ ಮಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಅವರು ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಇವರೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಅಗತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಚಾರಕೊಟ್ಟು ಅಮೀರ್ಖಾನ್ನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮುಂಚೂಣಿಗೆ ತರಲೆತ್ನಿಸಿದ ಥಗ್ಸ್ ಆಫ್ ಹಿಂದೂಸ್ತಾನ್ ಜನರಿಂದ ಛೀ ಥೂಗೆ ಒಳಗಾಯ್ತು. ಅದರರ್ಥ ಮೋದಿ ಬಂದನಂತರ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಜನತೆ ದೇಶಭಕ್ತಿ ಉದ್ದೀಪಿಸುವ ಸಿನಿಮಾಗಳತ್ತ ಹೊರಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂಬುದು ಖಾತ್ರಿಯಾಯಿತು. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ‘ಉರಿ’ ಸಾಕಷ್ಟು ಉರಿ ಹಚ್ಚಿದೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಗಳು ಹೊಸ್ತಿಲಲ್ಲಿರುವುದರಿಂದ ಈ ಚಿತ್ರವೇನಾದರೂ ಯಶಸ್ಸು ಗಳಿಸಿದರೇ ಅದು ಮೋದಿಯ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ವಿಸ್ತಾರಗೊಳಿಸುವಲ್ಲಿ ಯಾವ ಅನುಮಾನವೂ ಇಲ್ಲ.

2

ಇವರಿಗೆ ಉರಿ ಹೆಚ್ಚಿಸಲೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಡಿಸೆಂಬರ್ 1 ಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಂದು ಘಟನೆ ನಡೆದಿದೆ. ಕಶ್ಮೀರದ ಪೆಹಲ್ಗಾಂವ್ನಲ್ಲಿ ರಿಸವರ್್ ಪೊಲೀಸ್ ಪಡೆ 63 ಅಡಿ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರ ಧ್ವಜವನ್ನು ಹಾರಾಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. 12 ಅಡಿ ಎತ್ತರ, 18 ಅಡಿ ಅಗಲವಿರುವ ಈ ಧ್ವಜ ಮುಗಿಲನ್ನು ಚುಂಬಿಸುವಂತೆ ಹಾರಾಡುತ್ತಾ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದೆ. ಧ್ವಜಾರೋಹಣ ನಡೆಸಿ ಮಾತನಾಡಿದ್ದ ಐಜಿ ಜುಲ್ಫಿಕರ್ ಹಸನ್ ‘ಕಶ್ಮೀರದ ಮೂಲ ಉದ್ಯಮವೇ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ಜನರನ್ನು ಆಕಷರ್ಿಸುವುದು. ಆದರೆ, ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಿಲ್ಲವೆಂದು ಹೆದರಿಕೊಂಡೇ ಜನ ಬರಲಾರರು. ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ಹಾರಾಡುವ ಧ್ವಜವನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವ ಪ್ರವಾಸಿಗರಲ್ಲಿ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ. ಮತ್ತು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ತಿರುಗಾಡಲು ಅವರಿಗೊಂದು ಶಕ್ತಿಸಿಕ್ಕಂತಾಗುತ್ತದೆ’ ಎಂದಿದ್ದಾರೆ. ಅದರರ್ಥ ಬಲು ಸ್ಪಷ್ಟ. ರಾಷ್ಟ್ರಧ್ವಜ ನಮಗೊಂದು ಭದ್ರತೆಯನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಅದು ಬಟ್ಟೆಯ ಚೂರಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಅದರೊಂದಿಗೆ ಭಾರತದ ಸಾರ್ವಭೌಮತೆಯೂ ಅಡಗಿದೆ. ಅದನ್ನು ಕಂಡಾಗಲೆಲ್ಲಾ ತನ್ನ ದೇಶದ ಸಾಮಥ್ರ್ಯದ ಕುರಿತಂತೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹೆಮ್ಮೆ ಮೂಡುವುದು ಸಹಜ. ಹಾಗೆಂದೇ ಪೆಹಲ್ಗಾವ್ನಲ್ಲಿ ಹಾರಾಡುತ್ತಿರುವ ಈ ಧ್ವಜ ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ಭದ್ರತೆ ಹುಟ್ಟಿಸುವಂತೆ ಈ ದೇಶವನ್ನು ವಿಭಜಿಸಬೇಕೆಂದು ಕನಸು ಕಟ್ಟುತ್ತಿರುವ ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾವಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೆದರಿಕೆಯನ್ನೂ ಹುಟ್ಟಿಹಾಕಿದೆ.

ಮೋದಿ ದೇಶಕ್ಕೇನು ಮಾಡಿದರು ಎಂದು ಈಗಲೂ ಅನೇಕರು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ಯಾವ ಕಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ತಿರಂಗಾ ಹಾರಿಸುವ ಸವಾಲನ್ನು ಭಯೋತ್ಪಾದಕರು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರೋ ಅದೇ ಕಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಇಂದು ಮುಗಿಲೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಹಾರಾಡುತ್ತಿರುವ ರಾಷ್ಟ್ರಧ್ವಜ ಕಂಡುಬಂದಿದೆ ಎಂದರೆ ಸಾಧನೆಯಲ್ಲವೇನು?! ಯಾವಾಗಲೂ ಪಾಕ್ ಆಕ್ರಮಿತ ಕಾಶ್ಮೀರವನ್ನು ಭಾರತದಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿಯೇ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಚೀನಾದ ಪತ್ರಿಕೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಅದನ್ನು ಭಾರತದ ಅಂಗವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸಿರುವುದು ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಸಹಜವಾದ ವಿಷಯವೆನ್ನಿಸಬಹುದು ಆದರೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ಸಂಗತಿಯಲ್ಲ. ತನ್ನ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆ ಜಾಗೃತವಾದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಭಾರತ ಅಗಾಧವಾಗಿ ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿದೆ ಮತ್ತು ಈ ರಾಷ್ಟ್ರ ಬೆಳೆದು ನಿಲ್ಲುವುದೆಂದರೆ ಜಗತ್ತು ನೆಮ್ಮದಿ ಮತ್ತು ಆನಂದಗಳಿಂದ ಬದುಕುವುದೆಂದೇ ಅರ್ಥ.

3

ಆದರೆ ಒಂದು ಸಮಸ್ಯೆಯಿದೆ. ನಮ್ಮ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆ ಜಾಗೃತವಾದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ದೇಶವನ್ನು ತುಂಡರಿಸಬೇಕೆಂದು ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಿರುವವರೆಲ್ಲಾ ಕಣ್ಣೀರಿಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರ ಧಂಧೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ, ಅವರು ಹೇರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವ ಮೌಲ್ಯಗಳು ಸತ್ತುಹೋಗುತ್ತದೆ, ಅವರು ನಂಬಿಕೊಂಡು ಬಂದ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳಿಗೆ ಕೊಳ್ಳಿ ಇಟ್ಟಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅವರ ಆದಾಯದ ಮೂಲಕ್ಕೆ ಬೆಂಕಿ ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಪ್ರಕಾಶ್ರಾಜ್ನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಬಖರ್ಾದತ್ವರೆಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಆಕ್ರೋಶಕ್ಕೂ ಇದೇ ಕಾರಣ. ಹೀಗಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶ್ರಾಜ್ ಅಸಂಬದ್ಧವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಅವನೊಳಗಿನ ಈ ಬೇಗುದಿ ಎದ್ದೆದ್ದು ಕುಣಿದಾಡುತ್ತಿರುತ್ತದ್ದಲ್ಲ, ಅದನ್ನು ನೋಡುವುದು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಹಬ್ಬ. ಇವರುಗಳೆಲ್ಲಾ ಇನ್ನಷ್ಟು ‘ಉರಿ’ದುಕೊಳ್ಳಲಿ, ಭಾರತ ವಿಶ್ವಗುರುವಾಗಲಿ!