Category: ಜಾಗೋ ಭಾರತ್

ಗೆದ್ದ ಮೇಲೆ ಬಾಲ ಹಿಡಿಯಲು ಎಲ್ಲರೂ ಧಾವಿಸಿ ಬರುತ್ತಾರೆ!

ಗೆದ್ದ ಮೇಲೆ ಬಾಲ ಹಿಡಿಯಲು ಎಲ್ಲರೂ ಧಾವಿಸಿ ಬರುತ್ತಾರೆ!

ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ಟೇಪ್ ಕತ್ತರಿಸುವುದರಲ್ಲೇ ಸಮಯ ಕಳೆದುಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ದೂರದೃಷ್ಟಿಯೂ ಇಲ್ಲ, ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾಗಿ ತಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯದ ಅರಿವೂ ಇಲ್ಲ. ಗೆದ್ದ ಮೇಲೆ ಫೋಟೊ ತೆಗೆಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಧಾವಿಸಿ ಬಂದು ನಿಂತುಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಗೆಲ್ಲುವುದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಪೂರೈಸುವಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಆಸ್ಥೆಯೂ ಇಲ್ಲ, ಕಲ್ಪನೆಯೂ ಇಲ್ಲ!

ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ಬಂಗಾಳದ ಜಲ್ಪಾಯ್ಗುರಿಯ ಸ್ವಪ್ನ ಬರ್ಮನ್ಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದಿದ್ದೆ. ಆಕೆ ಏಷಿಯನ್ ಗೇಮ್ಸ್ನಲ್ಲಿ ಅಥ್ಲೆಟಿಕ್ಸ್ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಕಠಿಣವಾಗಿರುವ ಹೆಪ್ಟಾಥ್ಲಾನ್ ಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ಏಷ್ಯಾದ ಬೆಸ್ಟ್ ಎಂಬ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆಗೆ ಪಾತ್ರವಾಗಿದ್ದಳು. ಬಹುಶಃ ಒಂದು ಗೋಲ್ಡ್ ಮೆಡಲ್ ಗೆಲ್ಲುವುದು ವಿಶೇಷವಾಗಿರಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಜೀವ ಹೋಗುವಷ್ಟು ಹಲ್ಲು ನೋವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದರೂ ಪದಕ ಬೇಕೇ ಬೇಕು ಎಂಬ ಹಠದೊಂದಿಗೆ ಮೈದಾನಕ್ಕಿಳಿದಿದ್ದ ಹುಡುಗಿ ಆಕೆ. ಹೈಜಂಪ್, ಜಾವಲೀನ್ಗಳಲ್ಲಿ ನಂಬರ್ ಒನ್ ಆಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದ ಆಕೆ ಶಾಟ್ಪುಟ್ ಮತ್ತು ಲಾಂಗ್ಜಂಪ್ನಲ್ಲಿ ಎರಡನೇ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಆಕೆಯ ತೊಡೆಗಳ ಆಕಾರ ಓಟಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತವಾಗಿಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ 100, 200 ಮತ್ತು 800 ಮೀಟರ್ ಓಟಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹಿನ್ನಡೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದಳು. ಇತ್ತ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಶ್ರ್ವವಾಯುವಿಗೆ ತುತ್ತಾಗಿ ಏನೂ ಮಾಡಲಾಗದೇ ಹಾಸಿಗೆ ಹಿಡಿದಿರುವ ತಂದೆ, ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿಯೇ ಇತರರ ಮನೆಯ ಚಾಕರಿ ಮಾಡಿ ಜೀವ ಸವೆಸುತ್ತಿರುವ ತಾಯಿ, ತಂದೆಗೆ ಹುಷಾರಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಮನೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತು ಒಂಭತ್ತನೇ ತರಗತಿಗೇ ಅಧ್ಯಯನ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಮೇಸ್ತ್ರಿಯಾದ ಅಣ್ಣ! ತಗಡಿನ ಮನೆ, ಮನೆಗೆ ಹೋಗಲು ರಸ್ತೆಯೂ ಇಲ್ಲದ ವಿಕಟ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟದ ನಂತರ ರಾತ್ರಿಗೇನು ಎಂದು ಯೋಚನೆ ಮಾಡಬೇಕಾದಂತಹ ಅಸಹಾಯಕತೆ. ಓಹ್! ಆಕೆಯ ಚಿನ್ನದ ಪದಕಕ್ಕೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟೇಕೆ ಭಾವುಕವಾಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಗೊತ್ತೇ? ಆಕೆಯ ಕುರಿತಂತೆ ಬರೆದ ಎರಡು ವಾರದೊಳಗೆ ಆಕೆಯ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವ ಅವಕಾಶ ನನಗೆ ದಕ್ಕಿತು. ಆದರೆ ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ಅನೇಕ ಸ್ಥಿತಿಗಳು ಈಗಿಲ್ಲ. ಅತ್ತ ಸ್ವಪ್ನ ಚಿನ್ನ ಗೆಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಇತ್ತ ಆಕೆಯ ಮನೆಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೇ ಬದಲಾಗಿ ಹೋಗಿದೆ. ಸೈಕಲ್ಲೂ ಬರಲಾಗದ ಸ್ಥಿತಿ ಇದ್ದ ಮನೆಗೆ ಈಗ ಕಾರುಗಳು ಬರಬಹುದಾದಷ್ಟು ವಿಸ್ತಾರವಾದ ರಸ್ತೆಗಳಿವೆ. ಆಕೆಯ ಮನೆಗೆ ಬರುವ ಓಣಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ತಗಡಿನ ಶೀಟುಗಳನ್ನು ಹಾಕಿ ಅಕ್ಕ-ಪಕ್ಕದ ಕೊಳಕು ಕಾಣದಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಸದಾ ಕೆಸರಿನಿಂದ ತುಂಬಿರುತ್ತಿದ್ದ ಮನೆ ಮತ್ತು ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವ ಆವರಣವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸಿಮೆಂಟಿನಿಂದ ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ ಸಿಂಗರಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬ ಒಂದು ದಿನ ಬಂದು ಆಕೆಯ ಓಣಿಯಷ್ಟಕ್ಕೂ ಬಣ್ಣ-ಬಣ್ಣದ ಬಲ್ಬಿನ ಸರಗಳನ್ನು ಇಳಿಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ. ಆಕೆ ಚಿನ್ನ ಗೆದ್ದು ಇಡಿಯ ಜಗತ್ತು ಆಕೆಯ ಕುರಿತಂತೆ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ದೇಶದ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಎದ್ದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ ನೋವಿನ ಸಂಗತಿ!

7

ಅದೇ ಸ್ವಪ್ನ ಬರ್ಮನ್ ಆರು ಬೆರಳುಗಳುಳ್ಳ ತನ್ನ ಕಾಲು ಬೇರೆೆಯವರ ಕಾಲುಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಅಗಲವಾಗಿದ್ದು ಎಲ್ಲರೂ ಧರಿಸುವ ಶೂ ಧರಿಸಿ ಓಡುವುದಿರಲಿ ನಡೆಯುವುದೂ ಕಷ್ಟವೆಂದು ಗೋಗರೆದಾಗ ಯಾವನೂ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಆಕೆ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಮೈದಾನದ ಆಟಗಳೊಂದಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ ತೋರಿಸಿ ಆನಂತರ ಹೈ ಜಂಪ್ನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸಿಕೊಂಡಮೇಲೆ ಆಕೆ ತರಬೇತಿಗಾಗಿ ಏಳೆಂಟು ಮೈಲಿ ಆಚೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತಂತೆ. ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಒಂದೋ ತಾಯಿ ಬಿಟ್ಟು ಬರಬೇಕಿತ್ತು. ಇಲ್ಲವೇ ತಂದೆ ತಾನು ಓಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ರಿಕ್ಷಾದಲ್ಲಿ ಆಕೆಯನ್ನು ಒಯ್ಯಬೇಕಿತ್ತು. ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಓಟ ಮುಗಿದು ಮನೆಗೆ ಮರಳಿ ಬಂದು ಹೊಟ್ಟೆ ನೋವೆಂದು ಮಗು ಅಳುತ್ತಿದ್ದಳಂತೆ. ಆಗ ಸ್ವಪ್ನಾಗೆ ಅದೇಕೆಂದು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೊನ್ನೆ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಆಕೆಯ ತಾಯಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು ಅಷ್ಟು ಕಠಿಣ ಶ್ರಮದ ನಂತರ ಆಕೆಗೆ ಅಗತ್ಯವಿದ್ದಷ್ಟು ಅನ್ನ ಕೊಡಲು ತನ್ನಿಂದಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಶಕ್ತಿ ಇರುವುದು ಅನ್ನದಲ್ಲಲ್ಲ, ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಎಂದು ಆಕೆಯನ್ನು ಹುರಿದುಂಬಿಸಿ ಸಮಾಧಾನ ಪಡಿಸುತ್ತಿದೆ ಎಂದು. ಇತರೆಲ್ಲರೂ ತಿಂದುಂಡು ಬಲಶಾಲಿಯಾಗಿ ಮೈದಾನಕ್ಕಿಳಿದರೆ ಈ ಹುಡುಗಿ ನೀರು ಕುಡಿದು ಓಡಿ ಪದಕ ಬಾಚಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದಳಂತೆ.

ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ಟೇಪ್ ಕತ್ತರಿಸುವುದರಲ್ಲೇ ಸಮಯ ಕಳೆದುಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ದೂರದೃಷ್ಟಿಯೂ ಇಲ್ಲ, ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾಗಿ ತಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯದ ಅರಿವೂ ಇಲ್ಲ. ಗೆದ್ದ ಮೇಲೆ ಫೋಟೊ ತೆಗೆಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಧಾವಿಸಿ ಬಂದು ನಿಂತುಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಗೆಲ್ಲುವುದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಪೂರೈಸುವಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಆಸ್ಥೆಯೂ ಇಲ್ಲ, ಕಲ್ಪನೆಯೂ ಇಲ್ಲ!

WhatsApp Image 2018-09-22 at 07.34.09

ಮಂಗಳೂರಿನ ವೈಟ್ಲಿಫ್ಟರ್ ಪ್ರದೀಪನ ಕಥೆಯೂ ಇದೆ. ಕಾಮನ್ವೆಲ್ತ್ ಗೇಮ್ಸ್ನಲ್ಲಿ ದೇಶಕ್ಕೆ ಚಿನ್ನ ತಂದುಕೊಟ್ಟ ಅಪರೂಪದ ಹುಡುಗ ಆತ. ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಮರೆತೇಬಿಟ್ಟೆವು. ಒಂದಷ್ಟು ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದಿದ್ದಷ್ಟೇ ಬಂತು. ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಪದಕ ಗೆದ್ದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಕೊಡಬೇಕಾದ ಗೌರವದ ಹಣವನ್ನೂ ಸಕರ್ಾರ ಅವನಿಗೆ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಆತ ತನ್ನ ಹುಚ್ಚಿಗಾಗಿ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಸ್ಪಧರ್ೆಗೆ ಭಾಗವಹಿಸಬೇಕು, ಪದಕಗಳನ್ನು ತಂದು ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಯಾವುದಾದರೂ ಮೊಳೆಗೆ ನೇತು ಹಾಕಬೇಕು. ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ನಾಲ್ಕಾರು ವರದಿಗಳಷ್ಟೇ ಜೀವಮಾನದುದ್ದಕ್ಕೂ ಅವನು ನೋಡಬಹುದಾದ ಮತ್ತು ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡಬಹುದಾದ ಫೋಟೊ ಫ್ರೇಮ್ಗಳಾಗುತ್ತವೆ. ಪ್ರದೀಪನಿಗೂ ಹಾಗೆಯೇ ಆಯ್ತು. ಈ ಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿಕೊಂಡ ಪ್ರದೀಪ ಬದುಕನ್ನು ನಡೆಸುವುದು ಸುಲಭವೇನೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಒಂದು ಜಿಮ್ ತೆರೆದು ತನ್ನ ತರಬೇತಿ ಮತ್ತು ಇನ್ನಷ್ಟು ಜನರನ್ನು ತಯಾರಿಸುವ ತನ್ನ ಆಸೆ ಎರಡನ್ನೂ ಈಡೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಪುಣ್ಯ, ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಯವರ ಮುದ್ರಾ ಯೋಜನೆಯಿತ್ತು. ಆ ಮೂಲಕ ಒಂದಷ್ಟು ಹಣವನ್ನು ಸಾಲವನ್ನಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಜಿಮ್ ಶುರುಮಾಡಿದ. ಆಗೆಲ್ಲಾ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಕಟೌಟು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವ ಒಬ್ಬ ನಾಯಕರೂ ತಮ್ಮೂರಿನ ಹೆಮ್ಮೆಯಾಗಬಹುದಾದ ಈತನನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ಮೊನ್ನೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಪ್ರದೀಪ ಕಾಯರ್ಾಲಯಕ್ಕೆ ಭೇಟಿಗೆಂದು ಬಂದಿದ್ದ. ದುಬೈ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಭಾರ ಎತ್ತುವ ಸ್ಪಧರ್ೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಲು ಸಹಕಾರ ಬೇಕೆಂದು ಕೇಳಿದ. 1,36,000 ರೂಪಾಯಿಯ ಪತ್ರಕವೊಂದನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟ. ಅದರಲ್ಲಿ ಎಂಟ್ರೆನ್ಸ್ ಫೀಸಿನಿಂದ ಹಿಡಿದು ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ದುಬೈ ಹೋಗುವವರೆಗಿನ ಎಲ್ಲ ಖರ್ಚನ್ನೂ ಸ್ಪಧರ್ಿಗಳೇ ಭರಿಸಬೇಕೆಂದಿತ್ತು. ಕಾಮನ್ವೆಲ್ತ್ ಗೇಮ್ಸ್ನಲ್ಲಿ ಪದಕ ವಿಜೇತನೊಬ್ಬ ಹೀಗೆ ಮನೆ ಮನೆ ಬಾಗಿಲು ಬಡಿದು ‘ಸಹಾಯ ಮಾಡುವಿರಾ’ ಎಂದು ಬೇಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಪಿಚ್ಚೆನಿಸಿತು. ನನ್ನ ಫೇಸ್ಬುಕ್ನಲ್ಲಿ ಈ ವಿಚಾರ ಶೇರ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ನಂತರ 30,000 ರೂಪಾಯಿಯಷ್ಟು ಸಹಕಾರ ಒದಗಿತು. ಮಂಗಳೂರಿನ ಮಿತ್ರರೊಬ್ಬರು 10,000 ರೂಪಾಯಿ ಕೊಟ್ಟರು. 50,000 ರೂಪಾಯಿಯನ್ನು ಆತನೇ ಸಾಲ ಮಾಡಿ ಹೊಂದಿಸಿದ. ಇನ್ನೊಂದು 30,000 ರೂಪಾಯಿಯನ್ನು ಮಂಗಳೂರಿನ ಶಾಸಕರೊದಗಿಸಬಹುದೇನೊ ಎಂದುಕೊಂಡು ಅವರಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿ ವಿಚಾರ ಮುಟ್ಟಿಸಿದಾಗ ಅವರು ಕಣ್ಣೀರೊಂದು ಹಾಕಲಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲವೆಂಬುದಕ್ಕೆ ಊರಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಕಾರಣಗಳನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟರು. ಕೊನೆಗೆ ಹಣ ಕೊಡಬಹುದಾದ ಕೆಲವು ಮಿತ್ರರಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿ ಸಹಕಾರ ಮಾಡಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿ ಅಂತೂ ಪ್ರದೀಪ ದುಬೈ ಸೇರಿಕೊಂಡ. ನಿನ್ನೆ ವಾಟ್ಸಪ್ನ ತುಂಬ ಆತ ಕಂಚು ಗೆದ್ದಿರುವ ಚಿತ್ರಗಳು ತುಂಬಿಹೋದವು. ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಸ್ಪಧರ್ೆ ಬಾಕಿ ಇದೆ. ಅಲ್ಲಿಯೂ ಆತ ಪದಕ ಗೆಲ್ಲಲಿ ಎಂದು ಹಾರೈಸುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ಒಂದು ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿರುವ ಸಮಾಜವಾಗಿ ನಾವು ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಲೇಬೇಕು. ಚಿನ್ನ ಗೆದ್ದು ಖ್ಯಾತಳಾದ ನಂತರ ಸ್ವಪ್ನ ಬರ್ಮನ್ನಳಿಗೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಕೊಡುವ ಫೋಟೋವನ್ನು ಊರ ತುಂಬಾ ಫ್ಲೆಕ್ಸ್ ಮಾಡಿಸಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿರುವ ಮಮತಾ ಬ್ಯಾನಜರ್ಿಯನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಆಗುವಷ್ಟೇ ಅಸಹ್ಯ ನಮ್ಮೂರಿನ ಶಾಸಕರುಗಳನ್ನು ಕಂಡಾಗಲೂ ಆಗುತ್ತದೆ.

ಕೊಪ್ಪಳದಲ್ಲಿ ತಂದೆ ಇಲ್ಲದ ಮಗುವೊಂದು ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಚಿಗರೆಯಂತೆ ಓಡುತ್ತಾ ರಾಜ್ಯದ ಬೆಸ್ಟ್ ಅಥ್ಲೀಟ್ ಆಗಿ ಒಂಭತ್ತನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಸರು ಮಾಡಿದ್ದಾಳಂತೆ. ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಾಡಿನ ಕೀತರ್ಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಬೇಕೆಂಬುದು ಅವಳ ಕನಸಂತೆ. ಕಿತ್ತು ತಿನ್ನುವ ಬಡತನ ಅವಳಿಗೆ. ಜೊತೆಗೆ ನಿಲ್ಲಬಲ್ಲವರು ಯಾರು ಹೇಳಿ? ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ವಿಸ್ತರಿಸಿ ಮಾಡಿದ ಸುದ್ದಿಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವ ನಾವು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ನಮ್ಮೂರಿನ, ನಮ್ಮ ಜನರ ಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಸ್ಪಂದಿಸಿದ್ದರೆ ಇಂದು ನಾವು ಖಂಡಿತ ಹೊಸ ಭಾರತದಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದೆವು.

FB_IMG_1537581348841

ಅಂದಹಾಗೆ, ಭಾರತದ ಥ್ರೋಬಾಲ್ ತಂಡ ಥಾಯ್ಲ್ಯಾಂಡಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಮೂರು ದೇಶಗಳ ಸ್ಪಧರ್ೆಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಹುಮಾನ ಗಳಿಸಿದೆ. ಈ ತಂಡದ ನಾಯಕಿ ಕನ್ನಡದ ಕೃಪಾ ಎನ್ನುವುದು ಅನೇಕರಿಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇಲ್ಲ. ನಾವೆಲ್ಲಾ ಹಾಗೆಯೇ. ಯಾವುದು ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಜೋರಾಗಿ ಸುದ್ದಿಯಾಗುತ್ತದೊ ಅದರ ಹಿಂದೆ ಧಾವಿಸಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಸುದ್ದಿಯಾಗುವ ಮುನ್ನವೇ ಅಂತಹ ಒಬ್ಬರನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಸೋತುಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಪ್ರದೀಪ ಮರಳಿ ಬಂದೊಡನೆ ಅವನ ಮನೆಗೆ ಈ ಪುಢಾರಿಗಳು ಧಾವಿಸಿ ಸೆಲ್ಫೀ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಫೇಸ್ಬುಕ್ಕಿಗೆ ಹಾಕದಿದ್ದರೆ ಸಾಕು!

ವಿವೇಕಾನಂದರ ರಥಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಸಂಭ್ರಮದ ಸ್ವಾಗತ!

ವಿವೇಕಾನಂದರ ರಥಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಸಂಭ್ರಮದ ಸ್ವಾಗತ!

ಯುವಾಬ್ರಿಗೇಡ್ ಮತ್ತು ಸೋದರಿ ನಿವೇದಿತಾ ಪತ್ರಿಷ್ಠಾನದ ಮೂಲಕ ಈ ಇಡಿಯ ವರ್ಷವನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಆಚರಿಸಬೇಕೆಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದಾಕ್ಷಣ ಮೊದಲಿಗೆ ಬಂದ ಆಲೋಚನೆಯೇ ರಥಯಾತ್ರೆಯದ್ದು. ನಾವೆಷ್ಟೇ ಆಧುನಿಕತೆಯ ಮಾತಾಡಿದರೂ ರಥಯಾತ್ರೆಯ ಗೌರವ ಒಂದಿನಿತೂ ಮಾಸಿಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲೂ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರನ್ನು ವೈಭವವಾಗಿ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊರಟ ರಥ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರನ್ನು ಖಂಡಿತ ಸೆಳೆಯುವುದೆಂಬ ವಿಶ್ವಾಸವಿತ್ತು.

ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಚಿಕಾಗೊ ಭಾಷಣಕ್ಕೆ 125 ತುಂಬಿದುದರ ಸಂಭ್ರಮ ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ ರಂಗೇರಿದೆ. ಬಹುಶಃ ನನ್ನ ಕಾಲದ ಎಲ್ಲ ತರುಣರ ಭಾಗ್ಯವಿದು. ಗುಜರಾತಿನ ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಮಿಷನ್ನಿಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರು ಅಲ್ಲಿನ ಪ್ರಮುಖರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ವಿವೇಕಾನಂದರ 150 ನೇ ಜಯಂತಿಯ ವೇಳೆಗೆ ಗಾಂಧಿ ಚಲನಚಿತ್ರದಂತೆ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದ ಚಲನಚಿತ್ರವೊಂದನ್ನು ನಾವು ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು. ಒಳ್ಳೆಯ ಅವಕಾಶವೊಂದು ಕೈ ತಪ್ಪಿ ಹೋಯ್ತು ಎಂದು ನೊಂದುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಅದೇ ಮಾತನ್ನು ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಾವು ಹೇಳುವಂತಿಲ್ಲ. ನಾವೀಗ ಈ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ವಿವೇಕಾನಂದರ ವಿಚಾರಧಾರೆಗಳನ್ನು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಮುಟ್ಟಿಸುವುದಲ್ಲದೇ ಭಾರತ ವಿರೋಧಿ ಶಕ್ತಿಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಹೇಳಿರುವ ಮತ್ತು ಆದೇಶಿಸಿರುವ ಕೆಲಸಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಗಮನ ಹರಿಸಬೇಕಿದೆ.

FB_IMG_1537002761453
ಯುವಾಬ್ರಿಗೇಡ್ ಮತ್ತು ಸೋದರಿ ನಿವೇದಿತಾ ಪತ್ರಿಷ್ಠಾನದ ಮೂಲಕ ಈ ಇಡಿಯ ವರ್ಷವನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಆಚರಿಸಬೇಕೆಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದಾಕ್ಷಣ ಮೊದಲಿಗೆ ಬಂದ ಆಲೋಚನೆಯೇ ರಥಯಾತ್ರೆಯದ್ದು. ನಾವೆಷ್ಟೇ ಆಧುನಿಕತೆಯ ಮಾತಾಡಿದರೂ ರಥಯಾತ್ರೆಯ ಗೌರವ ಒಂದಿನಿತೂ ಮಾಸಿಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲೂ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರನ್ನು ವೈಭವವಾಗಿ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊರಟ ರಥ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರನ್ನು ಖಂಡಿತ ಸೆಳೆಯುವುದೆಂಬ ವಿಶ್ವಾಸವಿತ್ತು. ಜಾತಿಗೊಬ್ಬ ಮಹಾಪುರಷರಿರುವ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಯಾವ ಜಾತಿಗೂ ಸೇರದ ವಿವೇಕಾನಂದರನ್ನು ಜನ ಸ್ವೀಕರಿಸುವರಾ ಎಂಬ ಆತಂಕವೂ ಇತ್ತು. ಈ ಆತಂಕ ದೂರವಾಗಿದ್ದು ಚಂದಾಪುರದಲ್ಲಿ ತರುಣರು ಪೇಟಧಾರಿಗಳಾಗಿ ಬೀದಿಗಿಳಿದಾಗಲೇ. ಅದನ್ನು ಮೀರಿಸಿದ್ದು ಕನಕಪುರದ ಸ್ವಾಗತ. ಅದನ್ನೊಂದು ರಿಪಬ್ಲಿಕ್ ಎಂದೇ ಭಾವಿಸಿರುವ ನಮ್ಮಲ್ಲನೇಕರಿಗೆ ಅಲ್ಲಿನ ಶಾಲಾ-ಕಾಲೇಜುಗಳು, ಸಾರ್ವಜನಿಕರು ವಿವೇಕಾನಂದರಿಗೆ ನೀಡಿದ ಅದ್ದೂರಿ ಸ್ವಾಗತ ಮೈ ಮರೆಸುವಂತಿತ್ತು. 2000 ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯ ತರುಣರು ಬೀದಿಗಿಳಿದು ಭಾರತ ಮಾತೆಗೆ ಜಯಘೋಷ ಕೂಗುತ್ತಾ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಭವಿಷ್ಯ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೋಚರವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಸಂಜೆಯ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಮಾರಂಭಕ್ಕೂ ಕಿಕ್ಕಿರಿದು ಸೇರಿದ್ದ ಜನತೆ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಮನೋಗತ ಯಾವ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುವಂತಿತ್ತು. ಮಾಗಡಿ ರಸ್ತೆಯ ಮಾಚೊಹಳ್ಳಿ, ಪೀಣ್ಯಾ, ದಾಸರಹಳ್ಳಿ, ಮಾಲೂರು, ಕೋಲಾರ, ಚಿಂತಾಮಣಿ, ಹೊಸಕೋಟೆ, ಸೂಲಿಬೆಲೆ ಇಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ವಿವೇಕಾನಂದ-ನಿವೇದಿತೆಯರಿಗೆ ಇಷ್ಟು ಅದ್ದೂರಿಯ ಸ್ವಾಗತ ದೊರೆಯಬಹುದೆಂಬ ಕಲ್ಪನೆ ಖಂಡಿತ ಇರಲಿಲ್ಲ. ವಿವೇಕಾನಂದ ಪ್ರಸ್ತುತ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಅಗತ್ಯವಾಗಿ ಬೇಕಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಎಂಬುದು ನಮಗೆ ಸಾಬೀತಾಗಿ ಹೋಯ್ತು. ಈ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ಸಪ್ಟೆಂಬರ್ 9 ರ ಭಾನುವಾರ ಮ್ಯಾರಥಾನ್ ಆಯೋಜಿಸಿದ್ದೆವು. ಕಬ್ಬಿಣದ ಮಾಂಸಖಂಡಗಳುಳ್ಳ ತರುಣರನ್ನೇ ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರ ಕಲ್ಪನೆಗೆ ಅನುಸಾರವಾಗಿ ಈ ಮ್ಯಾರಥಾನ್ ರೂಪುಗೊಂಡಿತ್ತು. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಚುಮು-ಚುಮು ಚಳಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಳಗಿನ 7 ಗಂಟೆಗೆ 5000 ಜನ ತರುಣ-ತರುಣಿಯರು ವಿವೇಕಾನಂದರ ಹೆಸರಿಗೆ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಹಸಿರು ಟೀಶಟರ್್ ಹೊದ್ದು ಬಸವನಗುಡಿಯ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಓಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅದೊಂದು ಕಣ್ಮನ ಕೋರೈಸುವ ದೃಶ್ಯವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಈ ಮ್ಯಾರಥಾನ್ನಲ್ಲಿ ಯಾರದ್ದೂ ಮಾತಿರಲಿಲ್ಲ. ಗಾಯನದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವಿರಲಿಲ್ಲ. ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆ ವಿವೇಕಾನಂದರನ್ನು ಹೊತ್ತ ತರುಣ-ತರುಣಿಯರು ಓಡುವುದಷ್ಟೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವಾಗಿತ್ತು. ಅಚ್ಚರಿಯೇನು ಗೊತ್ತೇ? 4 ಕಿಲೋಮೀಟರ್ಗಳ ದೂರವನ್ನು 90 ಪ್ರತಿಶತಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನ ಓಡಿ ಕ್ರಮಿಸಿದ್ದರು. ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಭಾರತಮಾತೆಗೆ, ವಿವೇಕಾನಂದರಿಗೆ ಜೈಕಾರಗಳನ್ನು ಹಾಕುತ್ತಲೇ ಓಡಿದ್ದರು. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಪಾಲಿಗೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಇದೊಂದು ಸಂಚಲನವೇ.

FB_IMG_1537003551464
ಅದಾದ ಎರಡು ದಿನಗಳಲ್ಲೇ ವಿದ್ಯಾಪೀಠದ ಬಳಿ ಕೃಷ್ಣ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ರಥಯಾತ್ರೆಗೆ ಅಧಿಕೃತ ಚಾಲನೆ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಉಚ್ಚ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ನ್ಯಾಯಮೂತರ್ಿಗಳಾದ ಶ್ರೀಯುತ ಬೂದಿಹಾಳರು ಉದ್ಘಾಟನಾ ನುಡಿಯ ಮೂಲಕ ವರ್ಷವಿಡೀ ನಡೆಯುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಚಾಲನೆ ಕೊಟ್ಟರೆ ಪರಮಪೂಜ್ಯ ಪೇಜಾವರ ಶ್ರೀಗಳು ಅಕ್ಕ ನಿವೇದಿತಾ ಮತ್ತು ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರಿಗೆ ಹೂ ಎರಚುವುದರ ಮೂಲಕ ರಥಯಾತ್ರೆಗೆ ಹಸಿರು ನಿಶಾನೆ ತೋರಿದರು. ಆಮೇಲೆ ನಡೆದದ್ದೇ ಇಂದ್ರಜಾಲ. ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಮಿಕ್ಕಿ ತರುಣ-ತರುಣಿಯರು ಬಿಳಿಯ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿ ಕೇಸರಿ ಪೇಟ ಏರಿಸಿಕೊಂಡು ಬೀದಿಗಿಳಿದಿದ್ದರು. ವಿದ್ಯಾಪೀಠದಿಂದ ಬಸವನಗುಡಿಯ ರಾಮಕೃಷ್ಣಾಶ್ರಮದವರೆಗೆ ವಿವೇಕಾನಂದ ನಿವೇದಿತೆಯರನ್ನು ಹೊತ್ತ ರಥವನ್ನು ಹಿಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ತಾವು ಮುಂದೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರು. ರಥ ಹೊರಡುವ ಮುನ್ನ 50 ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನ ಶಂಖೋದ್ಘೋಷ ಮಾಡಿದರು. ಈ ಉದ್ಘೋಷ ಸರಿಯಾಗಿ 3.30ಕ್ಕೆ ಆಗಿದ್ದು ಅದು ಚಿಕಾಗೊದಲ್ಲಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಭಾಷಣ ಮಾಡಿದ ಸಮಯವೂ ಆಗಿತ್ತು. ಹತ್ತಾರು ಕಲಾ ತಂಡಗಳು ಮೆರವಣಿಗೆಯುದ್ದಕ್ಕೂ ತಮ್ಮ ಪ್ರದರ್ಶನದ ಮೂಲಕ ರಥಯಾತ್ರೆಯ ವೈಭವವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿತು. ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಕರಪತ್ರವನ್ನು ಹಂಚುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ತರುಣರು ಇದನ್ನೊಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ರಥಯಾತ್ರೆಯನ್ನಾಗಿಸದೇ ಇದರ ಮಹತ್ವವನ್ನೂ ತಿಳಿಸುತ್ತಾ ಸಾಗಿದುದು ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯಪೂರ್ಣವೆನಿಸಿತ್ತು. ಎಲ್ಲಿಯೂ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ನಿಲ್ಲದಂತೆ ರಥವನ್ನು, ತರುಣರನ್ನು ವೇಗವಾಗಿ ಸಾಗುವಂತೆ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ಪೊಲೀಸರಿಂದಲೂ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗೆ ಪಾತ್ರವಾದರು. ಅದೂ ಸರಿಯೇ ಅಲ್ಲವೇ. ಇತರರಿಗೆ ತೊಂದರೆ ಕೊಟ್ಟು ನಡೆಸುವ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ, ಶೋಭಾಯಾತ್ರೆ ಇವಕ್ಕೆಲ್ಲ ಬೆಲೆ ಎಲ್ಲಿಯದು? ಟ್ರಾಫಿಕ್ನಲ್ಲಿ ಬಂಧಿತರಾಗಿದ್ದ ಅನೇಕರು ಕಾರ್ಯಕರ್ತರಿಂದ ಕರಪತ್ರ ಪಡೆದು ಅದರಲ್ಲಿರುವ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಮತ್ತು ನಿವೇದಿತೆಯರ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಾ ಸಮಯ ಸದುಪಯೋಗ ಪಡಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಹೆಮ್ಮೆಯೆನಿಸುವಂತಿತ್ತು.

ಶೋಭಾಯಾತ್ರೆಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ಕೊಟ್ಟ ಬಿಡಿ ಹೂವುಗಳನ್ನು ವಿವೇಕಾನಂದರ ಮತ್ತು ನಿವೇದಿತೆಯರ ಪ್ರತಿಮೆಗೆ ಎರಚುತ್ತಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳನ್ನು, ವಯೋವೃದ್ಧರನ್ನು, ತಾಯಂದಿರನ್ನು ಅಕ್ಕ-ಪಕ್ಕದ ಅಂಗಡಿಯವರನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಒಮ್ಮೆ ರೋಮಾಂಚನವೆನಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು ನಿಜ. ಇಡಿಯ ಈ ಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ಸಾಹ ಭರಿತರಾದ ತರುಣರು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಪಟಾಕಿ ಸಿಡಿಸದೇ ತಮ್ಮ ಸಂಭ್ರಮಕ್ಕೂ ಒಂದು ಚೌಕಟ್ಟು ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನು ಮೆಚ್ಚಲೇಬೇಕಾದ್ದು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ನಾಲ್ಕು ಜನ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪೊರಕೆ ಮತ್ತು ಚೀಲಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ರಥದ ಹಿಂದೆ ಅಗತ್ಯ ಬಿದ್ದೆಡೆಯೆಲ್ಲಾ ಕಸ ಗುಡಿಸುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದು ಕಣ್ಸೆಳೆಯುವಂತಿತ್ತು.
ಭಾರತೀಯರ ಸಂಘಟನೆಯ ಕುರಿತಂತೆ ವಿವೇಕಾನಂದರಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಆಕ್ಷೇಪವಿದ್ದೇ ಇತ್ತು. ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಂಘಟನೆಗಾಗಿ ಮೂರು ಜನ ಒಟ್ಟಾಗುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮೂರು ಜನ ಸೇರಿದರೆ ನಾಲ್ಕು ಸಂಘಟನೆಯಾಗುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಅವರು ಮೂದಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ನಮ್ಮ ತರುಣರಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿಯ ಕೊರತೆಯಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಸೂಕ್ತ ದಿಕ್ಕಿನೆಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸುವವರದ್ದೇ ಕೊರತೆ. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರು ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದೊಡನೆ ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸವೇ ಇರುವ ಶಕ್ತಿಗೊಂದು ದಿಕ್ಕು ತೋರಿದ್ದು. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಕೋಟ್ಯಂತರ ಜನ ಇಂದು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಒಳಿತಿಗಾಗಿ ದುಡಿಯುವಂತಾಗಿದೆ. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಇಂದಿನ ತರುಣ ಪೀಳಿಗೆಯನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಮುನ್ನಡೆಸಬಲ್ಲ ಶಕ್ತಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ವಿಚಾರಧಾರೆಗಳಿಗಿದೆ ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹೇಳಬೇಕೆನಿಸೋದು.

FB_IMG_1537002824213
ರಥವೇನೋ ರಾಜ್ಯಾದ್ಯಂತ ಸಂಚರಿಸಲಿದೆ. ಕೊಡಗೊಂದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಉಳಿದೆಲ್ಲ ಜಿಲ್ಲೆಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟಿಬರಲಿದೆ. ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ರಥದ ಗಾಲಿ ಉರುಳುತ್ತದೋ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಚಿಂತನೆಯ ಸಿಂಚನ ಮಾಡಿಸಲು ತರುಣ ಪಡೆ ಸಜ್ಜಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ. ಜನರೂ ಅಷ್ಟೇ. ಜಾತಿ-ಮತ ಮೀರಿದ ರಾಷ್ಟ್ರ ಚಿಂತನೆಯ ಮಹಾಪುರುಷನೊಬ್ಬನ ಬರುವಿಗಾಗಿ ಹಾತೊರೆದು ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ. ಚಿಕಾಗೊದಲ್ಲಿ ದಿಗ್ವಿಜಯ ಸಾಧಿಸಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಮರಳಿದ್ದ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರಿಗೆ ಯಾವ ಗೌರವ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತೊ ಇಂದು ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಗೌರವ ದೊರಕಿಸಿಕೊಡುವಲ್ಲಿ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಶ್ರಮಿಸಬೇಕಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅಂದು ವಿವೇಕಾನಂದರ ರಥದ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ರಥವನ್ನು ತಾವೇ ಎಳೆದ ಆ ತರುಣರು ಮುಂದೆ ಭಾರತದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಜ್ಯೋತಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತೊಯ್ಯುವ ಕ್ರಾಂತಿಕಿಡಿಗಳಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡಿದ್ದರು. ಇಂದು ಮತ್ತೆ ವಿವೇಕಾನಂದರ ರಥಕ್ಕೆ ಸ್ವಾಗತ ತೋರುವ ನಾವುಗಳು ಹೊಸ ಭಾರತದ ನಿಮರ್ಾಣಕ್ಕೆ ಅಡಿಪಾಯವಾಗಲಿದ್ದೇವೆ. ಭಾರತ ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತಲೂ ವೈಭವಯುತವಾಗಿ ಮೆರೆಯುವುದು ನಿಸ್ಸಂಶಯ. ಹಾಗೆಂದು ಸ್ವಾಮೀಜಿಯೇ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಆ ವೈಭವದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮದ್ದೂ ಒಂದು ಪಾಲಿರಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುವುದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೇನಿದೆ? ಚಿಕಾಗೊ 125 ರ ನೆನಪು ಎಂದರೆ ಅದು ಭಾರತದ ವೈಭವವನ್ನು ಮರಳಿ ತಂದುಕೊಟ್ಟ ಯೋಧನ ನೆನಪು. ಹಿಂದೂಧರ್ಮವನ್ನು ಪುನರ್ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದ ಸಂತನ ಸ್ಮರಣೆ. ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಅದೇ ಪ್ರೇರಣೆ.
ಬನ್ನಿ, ಹೊಸ ನಾಡು ಕಟ್ಟೋಣ. ವಿಶ್ವಗುರು ಭಾರತದ ಇಟ್ಟಿಗೆಗಳಾಗೋಣ.

ಮೋದಿ ಸುನಾಮಿಗೆ ಹೊರ ಬಂದ ವಿಷಸರ್ಪಗಳನ್ನು ಏನು ಮಾಡುವಿರಿ?

ಮೋದಿ ಸುನಾಮಿಗೆ ಹೊರ ಬಂದ ವಿಷಸರ್ಪಗಳನ್ನು ಏನು ಮಾಡುವಿರಿ?

6

ಕೊನೆಗೂ ಅರ್ಬನ್ ನಕ್ಸಲರು ಭುಸುಗುಡಲು ಶುರುಮಾಡಿಯೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಇಷ್ಟು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಯಾರು ಯಾವುದರ ಬೆಂಬಲಿಗರೆಂದು ಗುರುತಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಆಗದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಿತ್ತು. ಈಗ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ತಾವು ದೇಶ ವಿರೋಧಿ ಕೃತ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ನಿರತರಾಗಿರುವವರೆಂದು ತಮ್ಮ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಫಲಕವನ್ನು ಇಳಿಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಒಂದು ರೀತಿ ಒಳ್ಳೆಯದೇ ಆಯ್ತು. ಶತ್ರು ಯಾರೆಂದು ಗೊತ್ತಾಗದೇ ಹೋರಾಟ ಮಾಡುವುದು ಬಹಳ ಕಷ್ಟ. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗಿನಿಂದಲೂ ಶತ್ರುಗಳು ತಾವೇ ತಾವಾಗಿ ತಮ್ಮನ್ನು ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಈ ಅರ್ಬನ್ ನಕ್ಸಲರಿಗೆ ಅಥವಾ ಸಭ್ಯ ಮುಖವಾಡದ ಉಗ್ರವಾದಿಗಳಿಗೆ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರನ್ನು ಕಂಡರೆ ಕೋಪವಾದರೂ ಏಕೆ? ಉತ್ತರ ಬಲು ಕಠಿಣವೇನಲ್ಲ. ಬಡವರ ಹೆಸರು ಹೇಳಿಕೊಂಡು, ಕಷ್ಟ ಕಾರ್ಪಣ್ಯದ ಕಥೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಅವರ ಸಮಾಧಿಯ ಮೇಲೆ ಸೌಧವನ್ನು ಕಟ್ಟಿದ್ದ ಇವರ ಬುಡದಡಿಯ ಚಾದರವನ್ನೇ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಎಳೆದು ಬಿಸಾಡಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ನಾಲ್ಕೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಬದುಕಿನ ಕಠೋರ ದಿನಗಳನ್ನು ಕಂಡುಬಿಟ್ಟಿರುವ ಇವರಿಗೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮೋದಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದುಬಿಟ್ಟರೆ ತಾವು ಮೈಬಗ್ಗಿಸಿ ದುಡಿಯಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತದಲ್ಲಾ ಎಂಬ ಹೆದರಿಕೆಯಿದೆ. ಅಲ್ಲದೇ ಮತ್ತೇನು? ಫೇಕ್ ಎನ್ಜಿಒಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿ, ವಿದೇಶದ ಏಜೆನ್ಸಿಗಳ ಹಣವನ್ನು ಅದಕ್ಕೆ ಸೆಳೆದು ಈ ಹಣದಲ್ಲಿ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಪಾಲನ್ನು ದೇಶವಿರೋಧಿ ಕೃತ್ಯ ನಡೆಸುವ ಜನರಿಗೆ ತಲುಪಿಸುವ ಏಜೆಂಟುಗಳಾಗಿದ್ದ ಇವರುಗಳನ್ನು ಮೋದಿ ಗುರುತಿಸಿ ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಬಡಿದಿದ್ದಾರೆ. ರಾಜ್ಯಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಕಿರಣ್ ರಿಜಿಜು ಕಳೆದ ವರ್ಷ ವಿದೇಶೀ ದೇಣಿಗೆ ನಿಯಂತ್ರಣ ಕಾಯ್ದೆಯ ಕುರಿತಂತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಸ್ಫೋಟಕ ಸುದ್ದಿಯೊಂದನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಮೋದಿಯ ಆಗಮನದ ನಂತರ 18,868 ಸಕರ್ಾರೇತರ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ವಿದೇಶೀ ದೇಣಿಗೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಬಹುದಾದ ಪರವಾನಗಿಯನ್ನು ರದ್ದುಪಡಿಸಲಾಯ್ತು. 2013 ರಲ್ಲಿ ಈ ಸಂಖ್ಯೆ 4, 2014 ರಲ್ಲಿ 59 ಇತ್ತು. 2015 ರ ಒಂದೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ 8500 ಎನ್ಜಿಒಗಳ ಪರವಾನಗಿ ರದ್ದಾಗಿತ್ತು. ಪರಿಣಾಮವೇನು ಗೊತ್ತೇ? 2015-16 ರಲ್ಲಿ 17,773 ಕೋಟಿ ವಿದೇಶಿ ಹಣ ಈ ಎನ್ಜಿಒಗಳಿಗೆ ಹರಿದು ಬಂದಿದ್ದರೆ, ಮರು ವರ್ಷದ ವೇಳೆಗೆ ಈ ಪ್ರಮಾಣ 6499 ಕೋಟಿಗೆ ಇಳಿದಿತ್ತು. ಅಂದರೆ 11,000 ಕೋಟಿಯಷ್ಟು ಖೋತಾ. ಬಿಟ್ಟಿ ಕೂಳು ತಿಂದುಕೊಂಡು ಬದುಕಿದ್ದವರು ಏಕಾಏಕಿ ಅನ್ನದ ಮೂಲ ನಿಂತುಹೋದರೆ ಸುಮ್ಮನಿರುತ್ತಾರೆ ಎಂದುಕೊಂಡಿರೇನು? ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಪಿತ್ತ ನೆತ್ತಿಗೇರುತ್ತದೆ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಈ ಎನ್ಜಿಒಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ್ದು ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತಾ? ವಿದೇಶಿ ದೇಣಿಗೆ ಪಡೆಯುವಂಥ ಈ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಮೇಲೆ ಗುಪ್ತಚಾರರಿಗೆ ಗಮನವಿರಿಸುವಂತೆ ಹೇಳಿದರು. ಆನಂತರ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಭಾರತ ವಿರೋಧಿ ಕೃತ್ಯಗಳಿಗೆ ಹಣ ನೀಡುವ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಕಪ್ಪುಪಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ ಅವರಿಂದ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹಣ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ನಿಗರಾನಿಗೆ ಒಳಪಡಿಸಿದರು. ಆಗ ಎಲ್ಲರ ಬಂಡವಾಳ ಹೊರಗೆ ಬಿತ್ತು. ನಾಲ್ಕಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಲೆಕ್ಕಪತ್ರವನ್ನೇ ಕೊಡದೇ ಕೊಬ್ಬಿ ಬೆಳೆದಿದ್ದ ಅನೇಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಪರವಾನಗಿ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡವು. ಇಷ್ಟಕ್ಕೇ ಸುಮ್ಮನಾಗದ ಮೋದಿ ದೆಹಲಿಯ ಸಕರ್ಾರಿ ಬಂಗಲೆಯಲ್ಲಿ ನಾಟಕ, ಕಲೆ, ಸಂಗೀತದ ಹೆಸರು ಹೇಳಿಕೊಂಡು ದಶಕಗಳಿಂದ ಠಿಕಾಣಿ ಹೂಡಿದ್ದ ಮತ್ತು ಆಯಕಟ್ಟಿನ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ದೇಶವಿರೋಧೀ ಕೃತ್ಯಗಳಿಗೆ ಸಭೆ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಅನೇಕ ಅಯೋಗ್ಯರನ್ನು ಈ ಬಂಗಲೆಗಳಿಂದ ಹೊರದಬ್ಬಿದರು. ಪತ್ರಕರ್ತರೆನಿಸಿಕೊಂಡು ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಗಳೊಂದಿಗೆ ವಿದೇಶ ತಿರುಗಾಟ ಮಾಡುತ್ತಾ ಹಾಯಾಗಿ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ದೆಹಲಿಯ ಲೂಟಿಕೋರ ಮಾಧ್ಯಮದವರನ್ನು ಮೋದಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ವಿದೇಶ ಪ್ರವಾಸದಲ್ಲಿ ಅವರು ತಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಒಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದುದು ದೂರದರ್ಶನ ಮತ್ತು ಆಕಾಶವಾಣಿಯ ವರದಿಗಾರರನ್ನು ಮಾತ್ರ. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಈ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಉರಿ ಹತ್ತಿಕೊಂಡಿತ್ತು.
ಮೋದಿಗೆ ಪಾಠ ಕಲಿಸಲೆಂದೇ ಬಿಹಾರ ಚುನಾವಣೆಗೂ ಮುನ್ನ ಅವಾಡರ್್ ವಾಪ್ಸಿಯ ನಾಟಕ ಮಾಡಿದ್ದು. ಇವರ ಬೆಂಬಲಕ್ಕೆ ಬಂದ ಸಾಹಿತಿಗಳು ಪತ್ರಕರ್ತರ ಸಂಖ್ಯೆ 50 ದಾಟಲಿಲ್ಲ. ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಇವರ ಬಂಡವಾಳ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬಯಲಾಯ್ತೆಂದರೆ ಅವಾಡರ್್ ಮರಳಿಸಿದ ಅನೇಕರು ತಮ್ಮ ದೊಡ್ಡ ಮೊತ್ತದ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಮರಳಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಹಣದ ಸುಳಿವೇ ಇಲ್ಲದ ಸಣ್ಣ-ಸಣ್ಣ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಮರಳಿಸಿ ಮುಖಪುಟದಲ್ಲಿ ರಾರಾಜಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಬಿಹಾರದಲ್ಲಿ ಭಾಜಪಾ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬರಲಾಗಲಿಲ್ಲ ನಿಜ. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ನಿತೀಶ್-ಲಾಲು ಮಿಲನವೇ ಹೊರತು ಎಡಪಂಥೀಯ ನಕ್ಸಲ್ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೋದಿ ಮತ್ತು ಅವರ ಬೆಂಬಲಿಗರು ಗಟ್ಟಿಯಾಗುತ್ತಲೇ ಹೋದರು.

4

ಒಂದಾದಮೇಲೊಂದರಂತೆ ರಾಜ್ಯಗಳು ಮೋದಿಯವರ ತೆಕ್ಕೆಗೆ ಬೀಳಲಾರಂಭಿಸಿದವು. ಜನ ಬೆಂಬಲವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅನುಭವಿಸಿದ ಮೋದಿ ಕಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರನ್ನು ಮಟ್ಟ ಹಾಕುವ ಬಲು ಕಠೋರ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು. ಆಪರೇಶನ್ ಆಲ್ ಔಟ್ ಕಶ್ಮೀರದ್ದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಭಯೋತ್ಪಾದಕರ ಬೆಂಬಲಿಗರೆಲ್ಲರ ಎದೆ ನಡುಗಿಸಿತು. ಆನಂತರ ನಕ್ಸಲರತ್ತ ತಿರುಗಿದ ಮೋದಿ ಶಸ್ತ್ರ ಕೆಳಗಿರಿಸುವಂತೆ ಮುಕ್ತ ಆಹ್ವಾನ ಕೊಟ್ಟರು. ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಗೆ ತಾವು ಸಹಿಷ್ಣುವಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಬಲವಾಗಿಯೇ ಸಾರಿದ ಮೋದಿ ಗದಾಪ್ರಹಾರ ಮಾಡಿದರು. 2011 ರಲ್ಲಿ 99 ಮಾವೋವಾದಿಗಳ ಹತ್ಯೆಯಾಗಿತ್ತು. ನಮೋ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ ನಂತರ 2016 ರಲ್ಲಿ ಸೈನಿಕರು 222 ನಕ್ಸಲರನ್ನು ಕೊಂದು ಬಿಸಾಡಿದ್ದರು. ಯಾರ ಬಂದೂಕಿನ ಬಲದ ಮೇಲೆ ನಗರದಲ್ಲಿರುವ ನಕ್ಸಲರು ಸಕರ್ಾರ ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರೋ ಮೋದಿಯವರ ಆಗಮನದಿಂದ ಅದೇ ಬಂದೂಕು ತುಕ್ಕು ಹಿಡಿದುಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಇಷ್ಟಕ್ಕೇ ನಿಲ್ಲದ ಮೋದಿ ಅಮೇರಿಕಾದ ಅಂದಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಬರಾಕ್ ಒಬಾಮಾರೊಂದಿಗಿನ ತಮ್ಮ ಸಂಬಂಧ ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡು ಅನೇಕ ರಕ್ಷಣಾ ಒಪ್ಪಂಗದಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡರಲ್ಲದೇ ದಕ್ಷಿಣ ಚೀನಾ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಪ್ರಾಬಲ್ಯ ಹೆಚ್ಚಾಗುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡರು. ಚೀನಾ ಒಳಗಿಂದೊಳಗೇ ಬೇಯುತ್ತಾ ಹೋಯ್ತು. ಇತ್ತ ಚೀನಾದ ಆಜ್ಞಾಪಾಲಕರು ಒಂದೇ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಅಳಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಮುಂದೇನು? ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ನಕ್ಸಲ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರ ಬತ್ತಳಿಕೆ ಖಾಲಿಯಾಗುತ್ತಾ ಬಂದಿತು. ಮೋದಿ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಭಾವಿಯಾಗಿ ನೆಲೆ ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನು ಅವರಿಂದ ಸಹಿಸಲಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಕೇಂದ್ರವನ್ನು ಮೋದಿ ಛಿದ್ರಗೊಳಿಸಿದ್ದಾರೆಂದು ಗೊತ್ತಾದೊಡನೆ ಮೋದಿಯವರ ಶಕ್ತಿಸ್ರೋತವಾಗಿರುವ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಚಟುವಟಿಕೆ ತೀವ್ರಗೊಳಿಸಬೇಕೆಂದು ನಗರದ ನಕ್ಸಲರು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ ಅವರಿಗೀಗ ಆಯ್ಕೆಯ ತಾಣವಾಯ್ತು. ಭೀಮಾ ಕೋರೆಗಾಂವ್ನಲ್ಲಿ ಮಹಾ ರೆಜಿಮೆಂಟಿನ ಸಹಾಯದಿಂದ ಪೇಶ್ವೆಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಬ್ರಿಟೀಷರು ಗಳಿಸಿದ ಜಯದ 200 ನೇ ವರ್ಷದ ಸ್ಮರಣೆಯನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ ಆ ಮೂಲಕ ಬಲುದೊಡ್ಡ ಪ್ರಹಾರಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕಿದರು. ಒಂದು ವರ್ಷ ಮುಂಚಿನಿಂದಲೇ ಇದಕ್ಕೋಸ್ಕರ ತಯಾರಿ ನಡೆಸಿ ಜಿಗ್ನೇಶ್ ಮೇವಾನಿಯನ್ನು ನಾಯಕನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ ಜನವರಿ ಒಂದರ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ದಂಗೆಯಾಗಿ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ ಉರಿದುಹೋಗುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಯ್ತು. ಕೋರೆಗಾಂವ್ನ ಈ ಕಿಡಿ ದೇಶದಾದ್ಯಂತ ಹಬ್ಬಿ ಕಂಡಕಂಡಲ್ಲಿ ದಂಗೆಗಳು ನಡೆದು ಮೋದಿ ಸಕರ್ಾರ ಉರುಳುವುದೆಂಬ ಕನಸು ಕಂಡಿದ್ದ ನಗರದ ನಕ್ಸಲರಿಗೆ ಭಾರಿ ದೊಡ್ಡ ಆಘಾತ ಕಾದಿತ್ತು. ಮೋದಿ ಅದಾಗಲೇ ತಮ್ಮ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಕಲ್ಪನೆಗಳಿಂದ ದಲಿತರನ್ನು ಮುಟ್ಟಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ್ಯಾರೂ ಮೋದಿಯ ವಿರುದ್ಧ ಹೊರಬರಲು ಸಜ್ಜಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಕೈ ಚೆಲ್ಲಿದ ಕಾಮ್ರೇಡುಗಳು ಮುಂದಿನ ಹಂತಕ್ಕೆ ತಯಾರಿ ನಡೆಸಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ರಾಜೀವ್ ಗಾಂಧಿ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ ಮೋದಿಯವರನ್ನು ಕೊಲೆಗೈಯ್ಯಬೇಕೆಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿಬಿಟ್ಟರು. ಮೋದಿಯವರ ರ್ಯಾಲಿ, ರೋಡ್ ಶೋಗಳಲ್ಲಿ ಮುನ್ನುಗ್ಗಿ ಆತ್ಮಹತ್ಯಾ ದಾಳಿಯ ಮೂಲಕ ಅವರನ್ನು ಮುಗಿಸಬೇಕೆಂಬ ಎಲ್ಲ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನೂ ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡಾಗಿತ್ತು. ಭೀಮಾ ಕೋರೆಗಾಂವ್ ಪ್ರಕರಣದ ನಂತರ ಈ ಬಗೆಯ ಒಟ್ಟಾರೆ ವಿಧ್ವಂಸಕ ಕೃತ್ಯಗಳ ತಯಾರಿಯಲ್ಲಿರುವ ನಗರದ ನಕ್ಸಲರ ಬೆನ್ನುಬಿದ್ದ ಪೊಲೀಸರು ಅನೇಕ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಅಗೆದು ತೆಗೆದರು. ಹೈದರಾಬಾದ್ನಿಂದ ವರವರರಾವ್, ಮುಂಬೈನಿಂದ ಗೋನ್ಸಾಲ್ವೀಸ್, ಫರೀರಾ, ಫರಿದಾಬಾದ್ನಿಂದ ಸುಧಾ ಭಾರದ್ವಾಜ್, ದೆಹಲಿಯಿಂದ ಗೌತಮ್ ನವಲಖಾ ಇವರನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸಾಕ್ಷಿ ಸಮೇತ ಬಂಧಿಸಿ ತಂದರು. ಆದರೆ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಚಟುವಟಿಕೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಈ ಬೌದ್ಧಿಕ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರು ಸಕರ್ಾರದ ವಿರುದ್ಧ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವಿರುದ್ಧ ತಿರುಗಿ ಬಿದ್ದು ನ್ಯಾಯಾಲಯ ಇವರನ್ನು ಗೃಹ ಬಂಧನಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರು.

5

ಈ ಅರ್ಬನ್ ನಕ್ಸಲರ ಕಾರ್ಯಶೈಲಿ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿರುವಂಥದ್ದು. ನಿಮಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಲೆಂದೇ ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆಯ ಮೂಲಕ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿ ಒಂದಷ್ಟು ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳು ಟಿಪ್ಪುಜಯಂತಿಯ ಯೋಜನೆ ರೂಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ಟಿಪ್ಪು ಜಯಂತಿ ಆಗಬೇಕೆಂದು ಮುಸಲ್ಮಾನರು ಹಿಂದೆಯೂ ಬೇಡಿಕೆಯಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದೆಂದೂ ಅವರ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಯೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಶಾಂತವಾಗಿದ್ದ ತಲೆಯೊಳಗೆ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳು ಬಿತ್ತಿದ ವಿಷವದು. ಜಯಂತಿಯ ಘೋಷಣೆಯಾದೊಡನೆ ಒಂದಷ್ಟು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು ಪ್ರೊಫೆಸರ್ಗಳು ಬೀದಿಗಿಳಿದು ಟಿಪ್ಪುವನ್ನು ಸಮಥರ್ಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಬೂಸಾ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಮುಂದಿಡುತ್ತಾರೆ. ನಕ್ಸಲರ ಬೆಂಬಲಿತ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಇದೇ ಅಧ್ಯಾಪಕರುಗಳ ಲೇಖನವನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತವೆ. ಮುಸಲ್ಮಾನರು ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿರುವಾಗಲೇ ಒಂದಷ್ಟು ಮಾವೋವಾದಿ ಚಳುವಳಿಕೋರರು ಬೀದಿಗಿಳಿದು ಹಿಂದುಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಪ್ರತಿಭಟನೆ ಶುರುಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಕುಪಿತರಾಗುವ ಹಿಂದುಗಳು ತಮ್ಮೆಲ್ಲ ಆಕ್ರೋಶವನ್ನು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಈ ಛದ್ಮವಾದಿ ನಕ್ಸಲರ ಮೇಲಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ಯಾವುದರಲ್ಲೂ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳದೇ ತಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ತಾವಿದ್ದ ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಮೇಲೆ. ಯಾವಾಗ ಹಿಂದೂ-ಮುಸಲ್ಮಾನ್ ಎಂಬ ತಿರುವು ಜಯಂತಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಬಿಡುತ್ತದೋ ಅದು ಅರ್ಬನ್ ನಕ್ಸಲರ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಪೂರಕವಾದ ವಾತಾವರಣ. ಅಪ್ಪ-ತಪ್ಪಿ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ವೇಳೆ ಮುಸಲ್ಮಾನನಿಗೆ ಗಾಯವಾದರೆ ಅರ್ಬನ್ ನಕ್ಸಲರದ್ದೇ ಮುಖವಾಡವಾಗಿರುವ ಒಂದಷ್ಟು ಮಾನವ ಹಕ್ಕು ಸಂಬಂಧಿ ಎನ್ಜಿಒಗಳು ಬೊಬ್ಬಿಡಲಾರಂಭಿಸುತ್ತವೆ. ಹಿಂದೂ ತೀರಿಕೊಂಡರೆ ಇವರುಗಳೇ ಅದಕ್ಕೆ ಗುಂಪು ಘರ್ಷಣೆ ಎಂದುಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಮುಸಲ್ಮಾನ ಪೊಲೀಸರ ವಶವಾದರೆ ಅವನನ್ನು ಬಿಡಿಸಲು ನಕ್ಸಲ್ ಬೆಂಬಲಿಗ ವಕೀಲ ಉಚ್ಚ ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲೂ ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡೇ ಇರುತ್ತಾನೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲೂ ನಮಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ತಮ್ಮವರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿ ಬೇಕಾಗಿರುವ ಬೆಳೆ ತೆಗೆಯುತ್ತಾರೆ ಈ ಅಯೋಗ್ಯರು. ಇವರ ಪಾಲಿಗೆ ಪಟ್ಟಣ ಹಣದ ಸ್ರೋತ. ಅದು ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಸೂಕ್ತ ಜಾಗ. ಒಂದೆಡೆಯಿಂದ ಮತ್ತೊಂದೆಡೆಗೆ ಹೋಗಲು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿರುವ ತಾಣ. ಶಸ್ತ್ರ ಸಂಗ್ರಹಕ್ಕೆ, ಕಾನೂನಿನ ರಕ್ಷಣೆಗೆ, ವೈದ್ಯಕೀಯ ತಪಾಸಣೆಗೆ ಮತ್ತು ಮಾಧ್ಯಮ ಸಹಕಾರಕ್ಕೆ ಪಟ್ಟಣವೇ ಸೂಕ್ತ. ಹೀಗೆಂದೇ ಪೂನಾ, ಅಹಮದಾಬಾದ್, ಕೋಲ್ಕತ್ತಾ, ಪಟ್ನಾ, ಕಾನ್ಪುರ್, ದೆಹಲಿ, ಚೆನ್ನೈ, ಕೋಯ್ಮತ್ತೂರು, ಬೆಂಗಳೂರು ಇಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾದ ಜಾಲವನ್ನು ಅವರು ನಿಮರ್ಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳ ಒಳಹೊಕ್ಕು ಅಲ್ಲಿ ಭವಿಷ್ಯದ ಪೀಳಿಗೆಯ ತಲೆ ಕೆಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕೋಮು ಸೌಹಾರ್ದದ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂ-ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಗಲಾಟೆ ಆರದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬಂಧಿತರಾದ ಐದು ಜನ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟ ಮಾಹಿತಿ ಭಯಾನಕವಾಗಿದೆ. ಈ ಐದು ಜನ ಇನ್ನೂ ಐವತ್ತು ಜನರತ್ತ ಬೊಟ್ಟು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.

1

ಇವರೆಲ್ಲರ ಕುರಿತಂತೆ ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡಿದ ವಿವೇಕ್ ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರಿ ನಕ್ಸಲರ ವಿರುದ್ಧ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ ಪೊಲೀಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬರ ಮಾತನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ದಾಖಲಿಸಿದ್ದಾರೆ, ‘ಸೈನ್ಯ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸೋಲಿಸಲು ಸಮರ್ಥವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಕಣ್ಣಿಗೇ ಕಾಣದ ಶತ್ರುವಿನೊಂದಿಗೆ ಕಾದಾಡುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ?’ ಮೋದಿ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಅರ್ಬನ್ ನಕ್ಸಲರನ್ನು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವಂತೆ ಎದುರಿಗೆ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರವಾಹ ಬಂದಾಗ ಕೊಡಗು-ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದ್ದ ಹಾವುಗಳೆಲ್ಲಾ ಹೊರಬಂದವಲ್ಲಾ ಮೋದಿಯ ಸುನಾಮಿ ಈ ಅರ್ಬನ್ ನಕ್ಸಲರೆಂಬ ವಿಷಸರ್ಪವನ್ನೇ ಎಳೆದು ತಂದು ನಮ್ಮೆದುರಿಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದೆ. ‘ಜೀವಪರ’ ಕಾಳಜಿಯಿಂದ ಇವುಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹುತ್ತಕ್ಕೆ ಬಿಡುವಿರೋ ಅಥವಾ ಇತರರ ಒಳಿತಿಗಾಗಿ ಸರಿಯಾದ ಪಾಠ ಕಲಿಸುವಿರೋ ಈಗ ನಿರ್ಧರಿಸಬೇಕಿದೆ ಅಷ್ಟೇ!

ನಾಶದ ಕಾರ್ಮೋಡದ ಹಿಂದೆಯೇ ಭವಿಷ್ಯದ ಬೆಳ್ಳಿಗೆರೆಯಿದೆ!

ನಾಶದ ಕಾರ್ಮೋಡದ ಹಿಂದೆಯೇ ಭವಿಷ್ಯದ ಬೆಳ್ಳಿಗೆರೆಯಿದೆ!

ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಪ್ರದೇಶ. ಭಾರತದ ಪಾಲಿಗೆ ಶ್ವಾಸಕೋಶವೇ ಹೌದು. ತಮಿಳುನಾಡು, ಕೇರಳ, ಕನರ್ಾಟಕ, ಗೋವಾ, ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ, ಗುಜರಾತು ಈ ಆರು ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಹಬ್ಬಿರುವ ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳು, ಕಾಳಿದಾಸನದ್ದೇ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಅಂಗಾತ ಮಲಗಿರುವ ಸುಂದರ ತರುಣಿ. ಸುಮಾರು ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರ ಕಿಲೋಮೀಟರ್ಗಳಷ್ಟು ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಹಬ್ಬಿರುವ ಈ ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳು ಜೀವವೈವಿಧ್ಯತೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಪ್ರದೇಶ.

ಪ್ರಕೃತಿ ಯಾರ ಮಾತನ್ನೂ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ತನಗಿಚ್ಛೆ ಬಂದಂತೆ ವತರ್ಿಸುತ್ತದೆ. ಸಹಜ ಪ್ರಕೃತಿ ಎಂದರೆ ಹಾಗೇನೇ. ಮಾನವ ಸಮರಸತೆಯಿಂದ ಇದರೊಟ್ಟಿಗೆ ಬದುಕಿದರೆ ಅದು ಆತನನ್ನು ತನ್ನೊಳಗೇ ಒಬ್ಬನನ್ನಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನುಳಿದು ಆತನೇನಾದರು ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಾಶಕ್ಕೆ ಮುಂದೆನಿಂತನೆಂದರೆ ಈತನ ನಾಶಗೈಯ್ಯಲು ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಗಂಟೆಗಳೇನು ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ನಿಮಿಷವೇ ಸಾಕು. ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಎನ್ನುವುದು ಪ್ರಕೃತಿಯೊಂದಿಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ವಿಕಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಬೌದ್ಧಿಕವಾದ ಪ್ರಗತಿಯೆಲ್ಲವೂ ಒಂದು ದಿನ ಉಕ್ಕೇರಿದ ಸಮುದ್ರದ ಸುನಾಮಿಯೊಳಗೆ ಕೊಚ್ಚಿಹೋಗುತ್ತದೆ. ಚಾವರ್ಾಕನ ಸಿದ್ಧಾಂತ ಕೇಳಲು ಕೆಟ್ಟದ್ದೆನಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಇಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಆಚರಣೆಯಷ್ಟೂ ಚಾವರ್ಾಕ ಹೇಳಿದಂತೆಯೇ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಸಾಲ ಮಾಡಿಯಾದ್ರೂ ತುಪ್ಪ ತಿನ್ನಬೇಕು, ಗುಡ್ಡ-ಬೆಟ್ಟ, ಕಾಡು-ಮೇಡುಗಳನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡಿಯಾದರೂ ಬದುಕಬೇಕು. ಇದು ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಶೈಲಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ.

kodagu 3
ಭಾರತ ಖಂಡಿತ ಹಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಪಂಚಭೂತಗಳಿಂದಲೇ ನಿಮರ್ಾಣವಾಗಿರುವ ದೇಹ ಎಂಬ ತಾತ್ವಿಕ ತಳಹದಿಯ ಮೇಲೆಯೇ ನಾವು ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ಕಟ್ಟಿದ್ದು. ನಾವು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಒಂದು ಭಾಗವೇ ಆಗಿದ್ದೆವು. ಕರ್ಮ ಸಿದ್ಧಾಂತ, ಪುನರ್ಜನ್ಮ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನಂಬದ ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿಗಳು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಇಲ್ಲಿನ ರೀತಿ-ನೀತಿಗಳ ಮೇಲೆ, ಚಿಂತನೆಗಳ ಮೇಲೂ ಆಘಾತವಾಯ್ತು. ಇಸ್ಲಾಂನ ಆಕ್ರಮಣವಂತೂ ಬರ್ಬರತೆಯೇ. ಬ್ರಿಟೀಷರ ಆಕ್ರಮಣದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಾವು ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಸಾಕಷ್ಟು ಕಳೆದುಕೊಂಡೆವು. ಇಂದಿಗೂ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ರಸ್ತೆಗಳನ್ನು, ರೈಲ್ವೇ ಹಳಿಗಳನ್ನು ಅವರು ನಿಮರ್ಾಣ ಮಾಡಿದುದರ ಹಿಂದೆ ಇಲ್ಲಿನ ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ಸಂಪತ್ತಿನ ಲೂಟಿ ಅಡಗಿದೆಯೇ ಹೊರತು ಜನರ ಉದ್ಧಾರದ ಭಾವನೆಯಂತೂ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದ ನಂತರವಾದರೂ ನಾವು ಸುಧಾರಿಸಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ ಗುಲಾಮಿ ಮಾನಸಿಕತೆ ಅದಕ್ಕೆ ಬಿಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅತಿ ವೇಗವಾಗಿ ಸಿರಿವಂತರಾಗುವ ಹುಚ್ಚು ಇಂದು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದೆ. ವೈವಿಧ್ಯಮಯವಾದ ಕಾಡನ್ನು ಕಡಿದು ಏಕಜಾತಿಯ ಮರಗಳ ಕಾಡು ನಿಮರ್ಿಸುವ ತವಕ ಶುರುವಾಗಿದೆ. ರಿಯಲ್ ಎಸ್ಟೇಟ್ನ ಧಂಧೆಗೆ ಕಾಡು-ನಾಡು ಎಂಬ ಭೇದವಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಗೊತ್ತಿರುವುದು ನಾಶವೊಂದು ಮಾತ್ರ. ಗಣಿಗಾರಿಕೆಯ ಹುಚ್ಚಿಗೆ ಬಿದ್ದರಂತೂ ಮುಗಿದೇ ಹೋಯ್ತು. ಜೈಲಿಗೇ ಓಯ್ದು ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿದರೂ ಅಲ್ಲಿಂದಲೂ ಗಣಿಗಾರಿಕೆ ಮಾಡುವುದು ಹೇಗೆಂದು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಕೊಡಗಿಗೆ, ಕೇರಳಕ್ಕೆ ಮುಳುವಾಗಿದ್ದು ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ನಾಶಗೈಯ್ಯುವ ನಮ್ಮ ಈ ಮಾನಸಿಕತೆಯೇ!

Kodagu 4
ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಪ್ರದೇಶ. ಭಾರತದ ಪಾಲಿಗೆ ಶ್ವಾಸಕೋಶವೇ ಹೌದು. ತಮಿಳುನಾಡು, ಕೇರಳ, ಕನರ್ಾಟಕ, ಗೋವಾ, ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ, ಗುಜರಾತು ಈ ಆರು ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಹಬ್ಬಿರುವ ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳು, ಕಾಳಿದಾಸನದ್ದೇ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಅಂಗಾತ ಮಲಗಿರುವ ಸುಂದರ ತರುಣಿ. ಸುಮಾರು ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರ ಕಿಲೋಮೀಟರ್ಗಳಷ್ಟು ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಹಬ್ಬಿರುವ ಈ ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳು ಜೀವವೈವಿಧ್ಯತೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಪ್ರದೇಶ. ಇಲ್ಲಿನ ಗಿಡ-ಮರಗಳು, ಹಬ್ಬಿರುವ ಗುಡ್ಡದ ಶೈಲಿ, ವಾಸಿಸುವ ಪಶು-ಪಕ್ಷಿ, ಪ್ರಾಣಿ, ಕ್ರಿಮಿ-ಕೀಟಗಳೆಲ್ಲವೂ ಅತ್ಯಂತ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದವೇ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದ 70 ವರ್ಷಗಳಿಂದಲೂ ಇದನ್ನು ಉಳಿಸುವ ಯಾವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನೂ ನಾವು ಮಾಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ಪ್ರಕೃತಿ ಪ್ರೇಮಿಗಳ ಗಲಾಟೆ ತೀವ್ರವಾದಾಗಲೇ ಪರಿಸರ ಸಚಿವ ಜಯರಾಮ್ ರಮೇಶ್ ಮಾಧವ್ ಗಾಡ್ಗೀರ್ ಅವರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಕಮಿಟಿಯನ್ನು ರಚಿಸಿದ್ದು. ಅವರು ಕೊಟ್ಟ ವರದಿಯನ್ನೇನಾದರೂ ನಾವು ಆಲಿಸಿದ್ದರೆ ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳ ಇಂದಿನ ಸ್ಥಿತಿ ಬೇರಯೇ ಆಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಗಾಡ್ಗೀರ್ರನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಸರ ಪ್ರೇಮಿ ಎಂದು ಆರೋಪಿಸಿದ ಅಷ್ಟೂ ರಾಜ್ಯಗಳು ಅವರು ಕೊಟ್ಟ ವರದಿಯನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿದವು. ಕೇರಳದಲ್ಲಂತೂ ಗುಡ್ಡ- ಗುಡ್ಡಗಳನ್ನೇ ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರು ಈ ವರದಿಯ ವಿರುದ್ಧ ಕೇಂದ್ರದವರೆಗೂ ಅಹವಾಲು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು. ಇದನ್ನು ಸರಿದೂಗಿಸಲೆಂದೇ ಮುಂದೆ ಕಸ್ತೂರಿ ರಂಗನ್ರನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಯ್ತು. ಅವರು ಸಮಾಧಾನವಾಗುವ ರೀತಿಯ ವರದಿಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟರಾದರೂ ಅದನ್ನು ಅನುಷ್ಠಾನಕ್ಕೆ ತರುವ ಛಾತಿಯೂ ಸಕರ್ಾರಗಳಿಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಪರಿಣಾಮ ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳ ನಾಶ ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೇ ಮುಂದುವರೆಯಿತು. ಗಣಿಗಾರಿಕೆ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ, ಸ್ಥಳೀಯ ಬುಡಕಟ್ಟು ಜನಾಂಗದವರು ಕ್ವಾರಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೇ ಹೋರಾಟ ನಡೆಸಿದರೂ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಸಕರ್ಾರ ಕ್ಯಾರೇ ಎನ್ನಲಿಲ್ಲ. ಐಎಎಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬರು ಮುನ್ನಾರ್ನಲ್ಲಿ ಅತಿಕ್ರಮಣಗೈಯ್ದು ಶಿಲುಬೆ ನೆಟ್ಟಿದ್ದನ್ನು ಕಿತ್ತು ಬಿಸಾಡಿದಾಗ ಇದೇ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟರ ನಾಯಕರು ಅವರನ್ನು ಆರ್ಎಸ್ಎಸ್ ಚೇಲಾ ಎಂದು ಜರಿದುಬಿಟ್ಟವು. ಆಗಬಾರದ್ದು ಆಗಿಯೇ ಬಿಟ್ಟಿತು. ಸತತ ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಾಶವಾಗಿತ್ತು. ಪಶ್ಚಿಮಘಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿ ಅಸಮತೋಲನ ಕಂಡುಬಂದಾಗ ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಮರು ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಬಂದೊದಗಿತು.
ವಷರ್ಾಧಾರೆ ತೀವ್ರವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನೀರನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಅಣೆಕಟ್ಟುಗಳು ಬೇಗ-ಬೇಗನೇ ತುಂಬಲಾರಂಭಿಸಿದವು. ಈ ಅಣೆಕಟ್ಟುಗಳದ್ದು ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಸ್ಥಿತಿ. ರಾಜ್ಯ-ರಾಜ್ಯಗಳ ನಡುವೆ ಕದನಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುವ ಈ ಅಣೆಕಟ್ಟುಗಳು ಗೇಟ್ ಯಾವಾಗ ತೆಗೆಯಬೇಕು, ಹಾಕಬೇಕು ಎಂಬುದಕ್ಕೂ ಭಿನ್ನ ಭಿನ್ನ ನಿಯಮಗಳಿವೆ. ಎರಡು ರಾಜ್ಯಗಳ ನಡುವೆ ಕದನಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುವ ನದಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ಸ್ವತಃ ಸುಪ್ರೀಂಕೋಟರ್ೇ ಗೇಟು ತೆಗೆಯುವುದರ ಕುರಿತಂತೆ ಆದೇಶ ಹೊರಡಿಸಬೇಕು. ಕೆಲವೊಂದು ಅಣೆಕಟ್ಟುಗಳಿಗೆ ಅಧೀನ ಕಾರ್ಯದಶರ್ಿಯ ಅನುಮತಿ ಬೇಕಾದರೆ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವಕ್ಕೆ ಜಿಲ್ಲಾಧಿಕಾರಿಯ ಆಜ್ಞೆ ಬೇಕೇ ಬೇಕು. ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಅಣೆಕಟ್ಟುಗಳು ತುಂಬಿ ತುಳುಕಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಗಾಬರಿಗೊಳಗಾದ ನಿವರ್ಾಹಕರು ಪೀಡಿತ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಮುನ್ಸೂಚನೆಯೇ ಕೊಡದಂತೆ ಅಣೆಕಟ್ಟಿನ ಗೇಟುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಬಿಟ್ಟರು. ಈ ಚಚರ್ೆ ವ್ಯಾಪಕವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಈ ಗೇಟು ತೆರೆಯುವ ವಿಚಾರವನ್ನು ವಾಟ್ಸಪ್ಪಿನ ಮೂಲಕ ಹೇಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದೆವು ಎಂದಿದ್ದಾರೆ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು. ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮ ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿ ತನದ ಜೀವಂತ ನಿದರ್ಶನಗಳು. ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರವಾಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿಮರ್ಾಣವಾದಾಗಲೂ ಇದೇ ರೀತಿ ಆಗಿತ್ತು ಎಂಬುದರ ಅರಿವಿದ್ದ ನಂತರವೂ ನಾವಿಷ್ಟು ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿ ತನದಿಂದ ವತರ್ಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಪ್ರಾಣಗಳ ಹಾನಿಯಾಯ್ತು, ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನ ನಿರಾಶ್ರಿತರಾದರು. ಇತ್ತ ಕೊಡಗಿನಲ್ಲಿಯೂ ಸಿದ್ಧರಾಮಯ್ಯನವರ ಸಕರ್ಾರದ ವೇಳೆಗೆ ಬೆಳೆದು ನಿಂತ ಹತ್ತಾರು ಸಾವಿರ ಮರಗಳನ್ನು ಕಡಿದುರುಳಿಸಿ ಗುಡ್ಡ-ಬೆಟ್ಟಗಳ ನೀರನ್ನು ಹಿಡಿದಿಡುವ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವನ್ನೇ ಕಡೆಗಾಣಿಸಿಬಿಟ್ಟೆವು. ಇಂಡಿಯನ್ ಇನ್ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಟ್ ಆಫ್ ಸೈನ್ಸ್ನ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಹೇಳುವಂತೆ ಗುಡ್ಡ ಸೇರಿದ ನೀರು ಗುಡ್ಡ ಸ್ಫೋಟಗೊಂಡು ಸಿಡಿಯಿತೆಂದು ಭಯಾನಕವಾದ ಸಂಗತಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ವರದಿಯನ್ನು ನಂಬುವುದಾದರೆ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಕೊಡಗಿನಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟು ಮಳೆಯಾಗುವ ಸಾಧ್ಯೆತೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಕೊಡಗು ಈಗಿನಂತೆ ಬದುಕಲು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿರುವುದು ಕಷ್ಟವಂತೆ.

kodagu 2
ಈ ಮಧ್ಯೆ ಇಡಿಯ ದೇಶ ಈ ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ನೋವಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸಿರುವ ರೀತಿ ಭಾರತದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿಯೇ ಇದೆ. ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಈ ನಾಡಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ರಾಜ್ಯ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜಿಲ್ಲೆ ಈ ಸಂಕಟಕ್ಕೆ ಸ್ಪಂದಿಸಿದೆ. ದೂರದ ನಾಗಾಲ್ಯಾಂಡ್, ತ್ರಿಪುರಾಗಳು ಒಂದೊಂದು ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಯನ್ನು ಕಳಿಸಿಕೊಟ್ಟರೆ ವಿಕಾಸದ ಓಟದಲ್ಲಿ ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿರುವ ಛತ್ತೀಸ್ಘಡ ಮೂರು ಕೋಟಿ ಹಣವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಲ್ಲದೇ ಏಳುವರೆ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಬೆಲೆಬಾಳುವಷ್ಟು ಅಕ್ಕಿಯನ್ನು ಕೇರಳಿಗರಿಗೆ ಕಳಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಕೊಡಗಿನಲ್ಲಿ ನಿರಾಶ್ರಿತರು ಇದ್ದಾರೆ ನಿಜ. ಆದರೆ ಅವರಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ವಸ್ತುಗಳ ಕೊರೆತೆಯೊಂತೂ ಖಂಡಿತ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಲಾರಿಗಟ್ಟಲೆ ವಸ್ತುಗಳು ಮಡಿಕೇರಿಯ ಪ್ರಾಂಗಣವನ್ನು ತುಂಬಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ನಿಮರ್ಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮಥ್ರ್ಯ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಇದ್ದೇ ಇದೆ. ಕತಾರ್ನ ಕುವೈತ್ನ ಮಾಲ್ಡೀವ್ಸ್ನ ಹಣ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಕೇರಳವನ್ನು ರೂಪಿಸಬೇಕಾದ ದದರ್ು ಕೊಡಗನ್ನು ನಿಮರ್ಿಸಬೇಕಾದ್ದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ನಮಗೆ ಖಂಡಿತ ಇಲ್ಲ. ಕೇಂದ್ರ ಸಕರ್ಾರ ರಸ್ತೆ ನಿಮರ್ಾಣ, ಬೆಳೆ ಪರಿಹಾರ, ಮನೆ ನಿಮರ್ಾಣ, ಪರಿಹಾರ ಕಾರ್ಯವೇ ಮೊದಲಾದ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಗೆ ಸಾವಿರಾರು ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಯನ್ನು ಮೀಸಲಿಟ್ಟದೆ. ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಕೊಡಗು ಮತ್ತು ಕೇರಳಗಳನ್ನು ಪುನರ್ರೂಪಿಸಬೇಕಾದ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ನಮ್ಮ ಮೇಲಿರುವುದರಿಂದ ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿಯೇ ಅದನ್ನು ಮಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ನಾವೀಗ ಆಲೋಚಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.

 
ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟ ಉಳಿದರೆ ಭಾರತ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಬಲುದೊಡ್ಡ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಕೇರಳ ಕನರ್ಾಟಕಗಳ ಮೇಲೆಯೇ ಇದೆ. ಬೆಳವಣಿಗೆ ಮತ್ತು ವಿಕಾಸದ ನಡುವಿನ ಗೆರೆಯನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗುರುತಿಸುತ್ತಾ ನಾವೀಗ ಹೊಸ ನಾಡನ್ನು ಕಟ್ಟಬೇಕಿದೆ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ನಾಶವೂ ಕೂಡ ಭವಿಷ್ಯದ ಒಳಿತಿಗಾಗಿಯೇ ಬರುತ್ತದೆ.

ಅಟಲ್ ಜೀಯನ್ನು ನಾವು ಬಹಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಕೊಂದಾಗಿತ್ತು!

ಅಟಲ್ ಜೀಯನ್ನು ನಾವು ಬಹಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಕೊಂದಾಗಿತ್ತು!

ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗಿನಿಂದಲೇ ಅವರಿಗೆ ಎರಡು ಹುಚ್ಚು. ಸಂಘದ ಶಾಖೆಗೆ ಹೋಗುವುದು, ಮತ್ತೊಂದು ಕವನ ಗೀಚೋದು. ಉಪನಯನದ ದಿನವೂ ಅವರು ಶಾಖೆ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡವರಲ್ಲ, ಹಾಗೆಯೇ ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಷಣ ಮಾಡುವಾಗಲೂ ಸ್ವಂತ ಕವನವನ್ನು ವಾಚಿಸದೇ ಬಿಟ್ಟವರಲ್ಲ.

‘ಅಧಿಕಾರದ ಆಟ ನಡೆದೇ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.
ಸಕರ್ಾರಗಳು ಬರುತ್ತವೆ ಹೋಗುತ್ತವೆ.
ಪಕ್ಷಗಳು ನಿಮರ್ಾಣಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ ಮುರಿದು ಬೀಳುತ್ತವೆ.
ಆದರೆ ಈ ದೇಶ ಉಳಿಯಬೇಕು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಅಮರವಾಗಿರಬೇಕು.’
13 ದಿನಗಳ ತಮ್ಮ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಕೂದಲೆಳೆಯ ಅಂತರದಿಂದ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಅಟಲ್ ಬಿಹಾರಿ ವಾಜಪೇಯಿಯವರ ಅಂದಿನ ಪ್ರಭಾವಿ ಭಾಷಣದ ಪ್ರಮುಖ ಸಾಲುಗಳು ಇವು. ಬಹುಶಃ ಅವರು ದೇಹತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದ ದಿನ ಇಡಿಯ ದೇಶ ಅದೆಷ್ಟು ನೊಂದುಕೊಂಡಿತೊ ಅದಕ್ಕೂ ನೂರು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಅವರು ಅಧಿಕಾರ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ದಿನವೇ ದೇಶ ಕಣ್ಣೀರಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಪ್ರಜಾತಂತ್ರವನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಅಂದು ಮಾಡಿದ ಮೋಸವನ್ನು ಎಂದೆಂದಿಗೂ ಮರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಒರಿಸ್ಸಾದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನಿಂದ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿದ್ದ ಗಿರಿಧರ್ ಗಮಾಂಗ್ ಲೋಕಸಭಾ ಸದಸ್ಯರೂ ಆಗಿದ್ದರು. ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಹುದ್ದೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದಾಕ್ಷಣ ತಮ್ಮ ಲೋಕಸಭಾ ಸದಸ್ಯತ್ವಕ್ಕೆ ಅವರು ರಾಜಿನಾಮೆ ಕೊಟ್ಟು ಮರು ಚುನಾವಣೆಗೆ ಸಿದ್ಧರಾಗಲು ಪಾಟರ್ಿಯನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ನೈತಿಕತೆಯ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಭಾರತ ಇಂದು ಈ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಖಂಡಿತ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಸೋಲುವ ಭೀತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದ ಗಿರಿಧರ್ ಗಮಾಂಗ್ರನ್ನು ಲೋಕಸಭೆಗೆ ಕರೆತಂದು ಅವರಿನ್ನೂ ರಾಜಿನಾಮೆ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕಾರಣವನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟು ಅವರಿಂದಲೂ ವೋಟು ಹಾಕಿಸಿ ಅಟಲ್ಜಿ ಒಂದು ವೋಟಿನಿಂದ ಸೋಲುವಂತೆ ಮಾಡಲಾಯ್ತು. ಆತ ಮತ ಚಲಾಯಿಸಿರಲಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ಎರಡೂ ಪಾಳಯಕ್ಕೆ ಸಮಾನ ಮತಗಳು ಸಿಕ್ಕು ಸ್ಪೀಕರ್ ಬಾಲಯೋಗಿ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಸಕರ್ಾರದ ಪರವಾಗಿಯೇ ಮತ ಚಲಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಟಲ್ಜಿಯವರ ಸಕರ್ಾರ ಒಂದು ಮೋಸದ ಮತದಿಂದ ಉರುಳಿಹೋಯ್ತು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಇರಿದಿದ್ದು ಅಟಲ್ಜಿಯವರ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಚೂರಿಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಭಾರತೀಯರ ಆಶಾಭಾವನೆಗಳ ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ ಕೊಳ್ಳಿಯಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಅದರ ಪ್ರಭಾವದಿಂದಲೇ ಮರುಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಅಟಲ್ಜಿಯನ್ನು ಗೆಲ್ಲಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕೆಂಬ ಹಠಕ್ಕೆ ಬಿತ್ತು ದೇಶ. ಬಹುಶಃ ಜವಾಹರ್ಲಾಲ್ ನೆಹರೂ ನಂತರ ಭಾರತದ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಯಲ್ಲೂ ಇಷ್ಟು ವ್ಯಾಪಕವಾದ ಜನಬೆಂಬಲ ಪಡೆದ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ನಾಯಕನಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಇಂದಿರಾ ಗಲ್ಲಿ-ಗಲ್ಲಿಯನ್ನೂ ಮುಟ್ಟಿದ್ದು ನಿಜವಾದರೂ ಆಕೆಯ ಹಿಂದೆ ನೆಹರೂ ಪ್ರಭಾವ ಇತ್ತು, ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಗಾಂಧಿ ಇತ್ತು. ಅಟಲ್ಜಿ ಮಧ್ಯಮವರ್ಗದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಕುಟುಂಬದ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ಈ ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಪರೂಪದ್ದು!

1

ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗಿನಿಂದಲೇ ಅವರಿಗೆ ಎರಡು ಹುಚ್ಚು. ಸಂಘದ ಶಾಖೆಗೆ ಹೋಗುವುದು, ಮತ್ತೊಂದು ಕವನ ಗೀಚೋದು. ಉಪನಯನದ ದಿನವೂ ಅವರು ಶಾಖೆ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡವರಲ್ಲ, ಹಾಗೆಯೇ ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಷಣ ಮಾಡುವಾಗಲೂ ಸ್ವಂತ ಕವನವನ್ನು ವಾಚಿಸದೇ ಬಿಟ್ಟವರಲ್ಲ. ಗ್ವಾಲಿಯರ್ನ ವಿಕ್ಟೋರಿಯಾ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಓದುವಾಗ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿ ಸಂಘದ ಉಪಾಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿದ್ದ ಅಟಲ್ಜಿ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ನಾಯಕ ರಾಹುಲ್ ಸಾಂಕೃತ್ಯಾಯನರನ್ನು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಕರೆಸಬೇಕೆಂಬ ಹಠಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದರು. ಈ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡು ಗುಂಪುಗಳಾಗಿ ಅಟಲ್ಜಿ ಜಿದ್ದಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಅತಿಥಿಗಳನ್ನು ಕರೆಸಿಕೊಂಡರು. ಹೀಗಾಗಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವರನ್ನು ಎಡಪಂಥೀಯ ಚಿಂತನೆಗಳ ಪ್ರಭಾವಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದವರೆಂದು ಆರೋಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಹಾಗೆ ರಾಹುಲ್ ಸಾಂಕೃತ್ಯಾಯನರನ್ನು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಕರೆಸುವಾಗಲೂ ಅಟಲ್ಜಿಯವರ ಸಂಘದ ಸಂಪರ್ಕ ಮಾತ್ರ ತಪ್ಪಿರಲಿಲ್ಲ.

ಕಾನ್ಪುರದಲ್ಲಿ ಅವರು ಕಾನೂನು ಅಧ್ಯಯನ ನಡೆಸುವಾಗ ನಿವೃತ್ತರಾಗಿದ್ದ ಅವರ ತಂದೆ ಕೂಡ ಅದೇ ಕೋಸರ್ಿಗೆ ದಾಖಲಾಗಿ ಮಗನೊಂದಿಗೆ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಸಂಘದ ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡ ಹೆಚ್ಚಾದಾಗ ಕಾನೂನು ವಿದ್ಯಾಲಯದಿಂದ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಆಚೆಗೆ ಬರಬೇಕಾಯ್ತು. ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಪಳಗಿದ್ದ ಅಟಲ್ಜಿ ಸಂಘದ ಆದೇಶದಂತೆ ರಾಷ್ಟ್ರಧರ್ಮ ಎನ್ನುವ ಮಾಸಿಕಕ್ಕೆ ಜೀವ ತುಂಬಿದರು. ಆನಂತರ ಅವರಿಗೆ ವಾರಪತ್ರಿಕೆ ಪಾಂಚಜನ್ಯದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಒಲಿದು ಬಂತು. ಅಟಲ್ಜಿ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡ ನಂತರ ಪಾಂಚಜನ್ಯದ ಚಂದಾದಾರರ ಸಂಖ್ಯೆ ಏರಿತ್ತಲ್ಲದೇ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಅದೊಂದು ಚಚರ್ೆಯನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಬಲ್ಲ ಪತ್ರಿಕೆಯಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡಿತ್ತು. ಪ್ರಭಾವಿತಗೊಂಡ ಸಂಘ ಮುಂದೆ ಇವರ ತೆಕ್ಕೆಗೆ ಸ್ವದೇಶ್ ಎಂಬ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೊರಿಸಿತು. ಅದನ್ನೂ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಮುನ್ನಡೆಸಿದ ಅಟಲ್ಜಿ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಮಜಲುಗಳನ್ನು ಕಂಡಾಗಿತ್ತು. 1951 ರಲ್ಲಿ ಸಂಘ ಅವರನ್ನು ಜನಸಂಘಕ್ಕೆ ಡಾ. ಶ್ಯಾಮಪ್ರಸಾದ ಮುಖಜರ್ಿಯವರ ಸಹಾಯಕರಾಗಿ ಕಳಿಸಿಕೊಟ್ಟಿತು. 1955 ರ ಮೊದಲ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಲಖ್ನೌನಲ್ಲಿ ಸೋಲುಂಡ ಅಟಲ್ಜಿ ಆನಂತರ ಹಿಂದೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ಹತ್ತು ಬಾರಿ ರಾಷ್ಟ್ರ ರಾಜಕಾರಣಕ್ಕೆ ಆಯ್ಕೆಯಾದರು. ಮಧ್ಯೆ ಒಮ್ಮೆ ಮೋಸದಿಂದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಅವರನ್ನು ಸೋಲಿಸಿದಾಗ ಬಲರಾಮ್ ಪುರದ ಜನರೇ ಸವಾಲು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಮರುಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ 30,000 ಅಂತರದಿಂದ ಜಯ ಗಳಿಸುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡರು. ಸೋಲು-ಗೆಲುವುಗಳು ಅವರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಒಂದಾದಮೇಲೆ ಒಂದರಂತೆಯೇ ಬಂದಿವೆ. ಸೋತಾಗ ಎದೆಗುಂದಿದವರಲ್ಲ ಅವರು.

‘ಪಣಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಇಟ್ಟಾಗಿದೆ
ಇನ್ನು ನಿಲ್ಲಲಾರೆವು
ಮುರಿದು ಹೋದೇವು ನಾವು
ಆದರೆ ತಲೆಬಾಗಲಾರೆವು’ ಎಂಬುದು ಅಟಲ್ಜಿಯವರದ್ದೇ ಕವನ. ತುತರ್ು ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೇರಿಕೆಯಾದಾಗ ಇಂದಿರಾಳನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವ ಸಮರ್ಥ ವೇದಿಕೆ ನಿಮರ್ಾಣಕ್ಕಾಗಿ ಜನಸಂಘವನ್ನು ಜನತಾ ಪಕ್ಷದೊಂದಿಗೆ ವಿಲೀನಗೊಳಿಸಲಾಯ್ತು. ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ ಜನತಾ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ವಿದೇಶಾಂಗ ಸಚಿವರಾಗಿದ್ದ ಅಟಲ್ಜಿ ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿಯಲ್ಲಿ ಭಾಷಣ ಮಾಡಿ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರ ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ವಿದೇಶಾಂಗ ನೀತಿ ಚುರುಕಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಇತ್ತ ದೇಶದೊಳಗೆ ಚೌಧರಿ ಚರಣ್ಸಿಂಗರಿಗೂ ಮೊರಾಜರ್ಿ ದೇಸಾಯರಿಗೂ ಅಧಿಕಾರದ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಕಚ್ಚಾಟ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅತ್ತ ಅಟಲ್ಜಿ ಭಾರತದ ಕೀತರ್ಿ ಪತಾಕೆಯನ್ನು ಮುಗಿಲೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಹಾರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಯಾವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡದೇ ದುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೀಗೇ ನಾಯಕರ ನಡುವೆ ಗಲಾಟೆ ನಡೆದಾಗಲು ವೈಮನಸ್ಯವನ್ನು ತಣಿಸಲು ಅಟಲ್ಜಿಯವರೇ ಮಧ್ಯಸ್ಥಿಕೆ ವಹಿಸಬೇಕಿತ್ತು. ಜನತಾ ಸಕರ್ಾರ ಉರುಳಿ ಎಲ್ಲ ಬಗೆಯ ಅಪಸವ್ಯಗಳು ನಡೆದಾಗ ಮತ್ತೆ ಭಾರತೀಯ ಜನತಾ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಕಟ್ಟಬೇಕೆಂದು ಸಂಘ ನಿರ್ಣಯಿಸಿತು. ಮಾತೃ ಸಂಘಟನೆಯ ನಿರ್ಣಯಕ್ಕೆ ಒಂದಿನಿತೂ ಎದುರಾಡದೇ ಅಟಲ್ಜಿ ಪಕ್ಷದ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತರು. ಅಟಲ್ಜಿಯವರದ್ದು ಅಪ್ಪಟ ಗಾಂಧಿವಾದ. ಯಾರನ್ನೂ ದೂಷಿಸಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದವರು ಅವರು. ಅವರು ಗಂಭೀರ ಆರೋಪಗಳನ್ನು ಮಾಡುವಾಗಲೂ ಆರೋಪಿಯ ಮನಸ್ಸು ನೋಯದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅಟಲ್ಜಿಯವರನ್ನು ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದವರು ತೆಗಳಬೇಕೆನ್ನುವಾಗಲೂ ಸರಿಯಾದ ಪದಗಳು ಸಿಗದೇ ‘ಕೆಟ್ಟ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿರುವ ಸಜ್ಜನ’ ಎಂದಷ್ಟೇ ಮೂದಲಿಸಿ ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತಿದ್ದರು.

ಇಂದಿರಾ ಅವರ ಹತ್ಯೆಯೊಂದಿಗೆ ಭಾಜಪದ ಕೆಟ್ಟ ದಿನಗಳು ಶುರುವಾಗಿದ್ದವು. ಇಡಿಯ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಭಾಜಪ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲು ಲೋಕಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಮಾತ್ರ ಸಂಸದರಿದ್ದ ಕಾಲ ಅದು. ಇತರರೆಲ್ಲರೂ ಮೂದಲಿಸುವಾಗ ಅಟಲ್ಜಿ ಬಲು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದಲೇ ನುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದರು ‘ಅಂಧೇರಾ ಛಟೇಗಾ, ಸೂರಜ್ ನಿಕಲೇಗಾ, ಕಮಲ್ ಖಿಲೇಗಾ’. ಮತ್ತದು ಬರಿಯ ಮಾತಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿಂದ 15 ವರ್ಷಗಳೊಳಗೆ ಭಾಜಪ 224 ಸೀಟುಗಳನ್ನು ಪಡೆದು ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಪಕ್ಷವಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮುವಲ್ಲಿ ನಿಸ್ಸಂಶಯವಾಗಿ ಅವರ ನೇತೃತ್ವ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿತು. ಅವರ ಜೊತೆಗೆ ಬಲವಾಗಿ ನಿಂತವರು ಅಡ್ವಾಣಿಜಿ. ರಾಮರಥಯಾತ್ರೆಯ ಮೂಲಕ ಸತ್ತೇ ಹೋಗಿದ್ದ ಹಿಂದುಗಳ ಮಾನಸಿಕತೆಯನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಅದನ್ನು ಕಟ್ಟುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಅವರು ನಿರಂತರವಾಗಿಯೇ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದರು. ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಅಡ್ವಾಣಿಯವರನ್ನು ಬಿಜೆಪಿಯ ತಲೆ ಎಂದು ಅಟಲ್ಜಿಯವರನ್ನು ಹೃದಯವೆಂದೂ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದಲೇ ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ.

LEADERS OF OPPOSTION BHARATIYA JJANATA PARTY MEET

ಅಟಲ್ಜಿಯವರ ಅಧಿಕಾರಾವಧಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಹೂವಿನ ಹಾದಿಯೇನೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. 9/11 ಪರಿಣಾಮದಿಂದಾಗಿ ಜಗತ್ತು ಆಥರ್ಿಕ ಹಿನ್ನಡೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿತ್ತು. ಪೋಖ್ರಾನಿನ ನಂತರದ ಆಥರ್ಿಕ ನಿಷೇಧ ಭಾರತದ ಮೇಲಿತ್ತು. ಕಾಗರ್ಿಲ್ ಯುದ್ಧದ ಹೊರೆ ಹೆಗಲ ಮೇಲಿತ್ತು. ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ದಾಳಿಯಲ್ಲಿ ನಲುಗಿದ್ದ ಭಾರತ ಐಸಿ 814 ವಿಮಾನದ ಅಪಹರಣಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿತ್ತು. ಗಡಿತುದಿಯಲ್ಲಿ 8 ತಿಂಗಳಮುಖಾಮುಖಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಆಥರ್ಿಕ ಹೊರೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿತ್ತು. ವಾಜಪೇಯಿ ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೇ ಕಠಿಣ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಂಡರು. ಜಗತ್ತಿನ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ಕರೆಕೊಟ್ಟು ಬಾಂಡ್ ಪೇಪರ್ಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸುವಂತೆ ಕೇಳಿಕೊಂಡು ಡಾಲರ್ಗಳ ಪ್ರವಾಹ ನಿಲ್ಲದಿರುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡರು. ಪರಿಣಾಮ ವಿದೇಶಿ ವಿನಿಮಯ ಸಂಚಿತ 31 ಬಿಲಿಯನ್ ಡಾಲರ್ಗಳಿಂದ 100 ಬಿಲಿಯನ್ ಡಾಲರ್ಗಳಿಗೇರಿತು. ಅಟಲ್ಜಿ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಸರಾಸರಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಶೇಕಡಾ 5ನ್ನು ದಾಟಿತ್ತು. ಜಿಡಿಪಿ ದರ ಆರನ್ನು ಮೀರಿಸಿತು. ನಾಲ್ಕೇ ವರ್ಷಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ರಸ್ತೆಗಳನ್ನು ಅಟಲ್ಜಿ ಮಾಡಿ ತೋರಿಸಿದರು. ನಗರಗಳನ್ನು ಬೆಸೆಯುವ ಸುವರ್ಣ ಚತುಷ್ಪಥ ಮತ್ತು ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ಬೆಸೆಯುವ ಗ್ರಾಮ್ ಸಡಕ್ ಯೋಜನೆಗಳು ಅಟಲ್ಜಿ ಅವರದ್ದೆ ಕಲ್ಪನೆ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಯೋಜನೆಗೂ ಇಂದಿರಾ, ರಾಜೀವ್, ನೆಹರೂ ಇವರದ್ದೇ ಹೆಸರಿಟ್ಟು ದೇಶವನ್ನೇ ತಮ್ಮಾಸ್ತಿ ಎಂಬಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅಟಲ್ ಗ್ರಾಮ್ ಸಡಕ್ ಯೋಜನಾ ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದನ್ನು ಕಾಟು ಹೊಡೆದು ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ಗ್ರಾಮ ಸಡಕ್ ಯೋಜನಾ ಎಂದು ಮರುನಾಮಕರಣ ಮಾಡಿದ್ದು ಸ್ವತಃ ಅಟಲ್ಜಿಯವರೇ. ಪೋಖ್ರಾನಿನ ಅಣು ವಿಸ್ಫೋಟ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ನಂತರ ಪರಮಾಣು ಶಸ್ತ್ರವನ್ನು ಮೊದಲು ಬಳಸದಿರುವ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಘೋಷಿಸಿದ್ದ ಅಟಲ್ಜಿ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ನವಾಜ್ ಷರೀಫ್ರನ್ನು ತಬ್ಬಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದು ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ರಷ್ಯಾ ಸಾರ್ವಕಾಲಿಕ ಮಿತ್ರನೆಂದು ಭಾರತದ ವಿದೇಶಾಂಗ ನೀತಿ ಏನಿತ್ತೋ ಅದನ್ನು ಪೂರ್ಣ ಬದಲಿಸಿದ ಅಟಲ್ಜಿ ದೇಶದ ಒಳಿತಿಗಾಗಿ ಯಾರೊಂದಿಗೆ ಬೇಕಿದ್ದರೂ ಗೆಳೆತನಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧವೆಂಬ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಕೊಟ್ಟರು.

ಅವರ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೇ ಭಾರತ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಗೌರವವನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿ ಹೆಮ್ಮೆಯ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದ್ದು. ಆದರೆ ಯಾಕೋ ಭಾರತೀಯ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅಟಲ್ಜಿಯವರ ಕೈ ಹಿಡಿಯಲಿಲ್ಲ. ಅಟಲ್ಜಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದರು. ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಮುಂದಿದ್ದರು. ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳುವಷ್ಟು ತಾಳ್ಮೆ ವ್ಯವಧಾನ ಅವರಿಗಿತ್ತು. ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಯಾವುದರಲ್ಲೂ ಅವರಿಗೆ ಕೊರತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ 2004 ರ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ನಾವು ಸೋಲಿಸಿಬಿಟ್ಟೆವು. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಅಟಲ್ಜಿ ತೀರಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಮೊನ್ನೆಯಲ್ಲ, 2004 ರ ಚುನಾವಣೆಯ ಫಲಿತಾಂಶದ ದಿನವೇ ಅವರು ಸತ್ತು ಹೋಗಿದ್ದರು. ಈಗ ನಾವು ಸುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಕಣ್ಣೀರು ಅವರ ದೇಹ ನಮ್ಮೊಂದಿಗಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕಷ್ಟೆ. ಅವರನ್ನು ಅಂದೇ ನಾವು ಕೊಂದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆವು. ಅದರ ಶಾಪವೇ ಮುಂದಿನ 10 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಆಡಳಿತವಾಗಿ ಕಾಡಿದ್ದು.

ಈಗ ಮತ್ತೊಂದು ರತ್ನ ಗದ್ದುಗೆಯ ಮೇಲಿದೆ. ಮತ್ತೊಂದು ಚುನಾವಣೆಯೂ ಮುಂದಿದೆ. ಪುಣ್ಯ ಗಳಿಕೆಯಾಗಬೇಕೋ ಶಾಪಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಬೇಕೊ ನಮಗೆ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದು.

ಆ ದರೋಡೆ ಇತಿಹಾಸವನ್ನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿತು!

ಆ ದರೋಡೆ ಇತಿಹಾಸವನ್ನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿತು!

ಆಗಸ್ಟ್ 8 ರಂದು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ದಿಕ್ಕಿನಿಂದ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳೆಲ್ಲಾ ರೈಲು ನಿಲ್ದಾಣ ತಲುಪುವ ವೇಳೆಗಾಗಲೇ ಏಯ್ಟ್ಡೌನ್ ರೈಲು ಹೊರಟಾಗಿತ್ತು. ಕೈ-ಕೈ ಹಿಸುಕಿಕೊಂಡ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳು ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಕೈ ಬಿಡಲು ಸಿದ್ಧರಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಡಿಯ ಕಲ್ಪನೆಗೆ ಹೊಸ ರೂಪ ಕೊಟ್ಟರು. ಈ ರೈಲನ್ನು ಲಕ್ನೊದಲ್ಲಿಯೇ ಹತ್ತಿ ಕಾಕೋರಿ ದಾಟುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಚೈನೆಳೆದು ರೈಲು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಹಣ ತುಂಬಿದ ಸಂದೂಕನ್ನು ಹೊತ್ತೊಯ್ಯುವುದೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಯ್ತು.

ಪ್ರಥಮ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಂಗ್ರಾಮ ಮುಗಿದು ಆರೇಳು ದಶಕಗಳು ಕಳೆದು ಹೋಗಿದ್ದವು. ಅತ್ಯಂತ ಕ್ರೂರ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದ ಬ್ರಿಟೀಷರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಬುಡದಲ್ಲೇ ಉತ್ಕಾಂತ್ರಿಯ ಜ್ವಾಲಾಮುಖಿಯೊಂದು ಸುಡುತ್ತಲಿದೆ ಎಂಬುದು ಅರಿವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ದೇಶದುದ್ದಗಲಕ್ಕೂ ಬ್ರಿಟೀಷರ ವಿರುದ್ಧದ ಆಕ್ರೋಶ ಹೊಗೆಯಾಡುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿ ಈ ಹೊಗೆಯನ್ನು ಧಗಧಗಿಸುವ ಜ್ವಾಲೆಯಾಗಿ ಪರಿವತರ್ಿಸುವ ಸಮರ್ಥ ನಾಯಕತ್ವ ಬೇಕಿತ್ತು ಅಷ್ಟೇ. ರಾಮ್ ಪ್ರಸಾದ್ ಬಿಸ್ಮಿಲ್ ಆಗ ಕಂಡು ಬಂದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನಾಯಕರಲ್ಲೊಬ್ಬ. ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಚಂದ್ರಶೇಖರ್ ಆಜಾದ್, ಅಶ್ಫಾಖುಲ್ಲಾಖಾನ್, ರೋಶನ್ ಸಿಂಗ್, ರಾಜೇಂದ್ರ ಲಾಹರಿ, ಕುಂದನ್ ಲಾಲ್, ಮುಕುಂದಿ ಲಾಲ್, ಮನ್ಮಥನಾಥ ಗುಪ್ತ ಮತ್ತು ಆನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಭಗತ್ಸಿಂಗ್ರಂತಹ ತರುಣರನ್ನೂ ಕೂಡ ತನ್ನ ಗುಂಪಿಗೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು ತನ್ನದೇ ಆದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟೀಷರ ವಿರುದ್ಧ ಕಾದಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಬಿಸ್ಮಿಲ್ ಬರೆದ ಕವಿತೆಗಳು ಹಸಿದ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲೂ ಬಂದೂಕು ಹಿಡಿದು ಬ್ರಿಟೀಷರ ವಿರುದ್ಧ ಕಾದಾಡುವ ಪ್ರೇರಣೆ ತುಂಬಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದವು!

9

 

1925 ರ ಆಸುಪಾಸು. ಬ್ರಿಟೀಷರ ವಿರುದ್ಧ ತೀವ್ರಗತಿಯ ಕದನ ನಡೆಸಬೇಕೆಂದು ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳೆಲ್ಲ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಶಸ್ತ್ರಧಾರಿಯಾಗಿದ್ದ ಆಂಗ್ಲ ಪೊಲೀಸರ ವಿರುದ್ಧ ಲಾಠಿಯಿಂದಂತೂ ಹೊಡೆದಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಸಮರ್ಥವಾಗಿರುವ ಆಯುಧಗಳೇ ಬೇಕಿದ್ದವು. ಜರ್ಮನಿಯಿಂದ ಈ ಬಗೆಯ ಒಂದು ಆಯುಧ ಸಂಗ್ರಹವು ಭಾರತದೆಡೆಗೆ ಹೊರಟಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ತರಿಸುತ್ತಿರುವ ಸಂಸ್ಥೆಯೊಂದಿಗೆ ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಬಿಸ್ಮಿಲ್ ಅವರಿಗೆ ದುಡ್ಡು ಕೊಡುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಜೊತೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮಿತ್ರರೆಲ್ಲಾ ಎಂದಿನಂತೆ ಸ್ಥಳೀಯ ಸಿರಿವಂತರನ್ನು ಲೂಟಿ ಮಾಡುವ ಉಪಾಯ ಕೊಟ್ಟರು. ಯಾಕೋ ಬಿಸ್ಮಿಲ್ಲನ ಮನಸ್ಸು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮವರನ್ನೇ ಸುಲಿದು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಟ ನಡೆಸುವುದರಲ್ಲಿ ಆತನಿಗೆ ಯಾವ ಪುರುಷಾರ್ಥವೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಂತ ಸುಮ್ಮನಿರುವಂತೆಯೂ ಇಲ್ಲ. ಈ ಬಾರಿ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಪಡೆದು ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಧುಮುಕದಿದ್ದರೆ ಮುಂದೆಂದೂ ಇಂತಹ ಹೋರಾಟ ಸಂಘಟಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವೆಂಬುದು ಆತನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಅದೇ ಗುಂಗಿನಲ್ಲಿ ಆತ ‘ಏಯ್ಟ್ಡೌನ್’ ಎಂಬ ರೈಲು ಹತ್ತಿದ್ದ. ಅದೇ ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟೀಷರು ತಾವು ವಸೂಲಿ ಮಾಡಿದ ಕಂದಾಯದ ಹಣವನ್ನು ಸಾಗಿಸುತ್ತಾರೆಂಬುದು ಆತನ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದಿತು. ಷಹಜಹಾನ್ ಪುರದಿಂದ ಲಕ್ನೊವರೆಗೆ ರೈಲು ಹೋಗುವವರೆಗೆ ಹೆಚ್ಚೂ ಕಡಿಮೆ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿವರೆಗೆ ಹಣ ಸಂಗ್ರಹವಾಗುವುದಾಗಿ ಬಿಸ್ಮಿಲ್ ಅಂದಾಜು ಮಾಡಿದರು. ಮತ್ತಿನ್ನೇನೂ, ಅವರ ತಲೆಯೊಳಗೆ ಯೋಜನೆ ರೂಪುಗೊಂಡಿತು. ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹಂಚಿಹೋಗಿದ್ದ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒಂದೆಡೆ ಕರೆದು ಸಭೆ ನಡೆಸಿದರು ಬಿಸ್ಮಿಲ್. ವಿಚಾರ ಕೇಳಿ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಕುಣಿದಾಡಿದರು.

ಇಷ್ಟು ದಿನ ನಮ್ಮವರನ್ನೇ ಸುಲಿದದ್ದಾಯ್ತು. ಈಗ ನಮ್ಮವರಿಂದ ಕಸಿದು ಬ್ರಿಟೀಷರು ಹೊತ್ತೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದ ಹಣವನ್ನು ನಾವು ಕಿತ್ತು ತರಬೇಕಾಗಿದೆ ಎಂಬ ವಿಚಾರವೇ ಅವರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ರೋಮಾಂಚಿತರನ್ನಾಗಿಸಿತ್ತು. ತಡ ಮಾಡುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆಗಸ್ಟ್ 8 ಕ್ಕೆ ಮುಹೂರ್ತ ನಿಶ್ಚಯವೂ ಆಯ್ತು. ಇಡಿಯ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಶಾಂತವಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಅಶ್ಫಾಖುಲ್ಲಾಖಾನ್ ನಡುವೆ ಬಾಯಿ ಹಾಕಿದ. ತಾವು ಮಾಡುವ ಈ ಲೂಟಿಯಿಂದ ಬ್ರಿಟೀಷ್ ಸಕರ್ಾರಕ್ಕೆ ಸವಾಲೊಡ್ಡಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಸಮರ್ಥ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳ ತಂಡವೊಂದು ಲಕ್ನೊನಲ್ಲಿ ಬೀಡು ಬಿಟ್ಟಿದೆ ಎಂಬುದು ಅವರ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆನಂತರ ಮುಗಿಬಿದ್ದು ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬಂಧಿಸಲು ಶುರುಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಮುಂದೆ ನಡೆಯಬೇಕಾಗಿರುವ ಮಹತ್ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ಹೊಡೆತವಾಗಲಿದೆ ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿದ. ಬಿಸ್ಮಿಲ್ಲನಿಗಿರಲಿ ಸಭೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಯಾರಿಗೂ ಅಶ್ಫಾಕನ ಈ ಮಾತುಗಳು ಹಿಡಿಸಲಿಲ್ಲ. ‘ಸವಾಲು ಸ್ವೀಕರಿಸಿಯೇ ಈ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡವರು ನಾವು. ಇನ್ನಷ್ಟು ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಹಿಂಜರಿಯುವುದಿಲ್ಲ’ ಎಂಬುದೇ ಎಲ್ಲರ ಒಕ್ಕೊರಲ ದನಿಯಾಗಿತ್ತು.

7

ಆಗಸ್ಟ್ 8 ರಂದು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ದಿಕ್ಕಿನಿಂದ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳೆಲ್ಲಾ ರೈಲು ನಿಲ್ದಾಣ ತಲುಪುವ ವೇಳೆಗಾಗಲೇ ಏಯ್ಟ್ಡೌನ್ ರೈಲು ಹೊರಟಾಗಿತ್ತು. ಕೈ-ಕೈ ಹಿಸುಕಿಕೊಂಡ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳು ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಕೈ ಬಿಡಲು ಸಿದ್ಧರಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಡಿಯ ಕಲ್ಪನೆಗೆ ಹೊಸ ರೂಪ ಕೊಟ್ಟರು. ಈ ರೈಲನ್ನು ಲಕ್ನೊದಲ್ಲಿಯೇ ಹತ್ತಿ ಕಾಕೋರಿ ದಾಟುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಚೈನೆಳೆದು ರೈಲು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಹಣ ತುಂಬಿದ ಸಂದೂಕನ್ನು ಹೊತ್ತೊಯ್ಯುವುದೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಯ್ತು. ಅಂದು ಆಗಸ್ಟ್ ಒಂಭತ್ತು. ಅಶ್ಫಾಕ್, ಲಾಹಿರಿ ಮತ್ತು ಶಚೀಂದ್ರ ಬಕ್ಷಿ ಎರಡನೆ ದಜರ್ೆಯ ಟಿಕೆಟು ಪಡೆದು ರೈಲು ಹತ್ತಿಕೊಂಡರು. ನಾಯಕ ಬಿಸ್ಮಿಲ್ಲನೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಉಳಿದವರೆಲ್ಲಾ ಜನರಲ್ ಬೋಗಿಯ ಪ್ರಯಾಣಿಕರಾದರು. ರೈಲು ಕಾಕೋರಿಯನ್ನು ದಾಟುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಶಚೀಂದ್ರ ಬಕ್ಷಿ ತನ್ನ ಒಡವೆಗಳ ಪಟ್ಟಿ ಇರುವ ಚೀಲ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದುಹೋಯ್ತು ಎಂದು ಬೊಬ್ಬಿಡಲಾರಂಭಿಸಿದ. ರಾಜೇಂದ್ರ ಲಾಹರಿಯೂ ಅದಕ್ಕೆ ದನಿಗೂಡಿಸಿದ. ರೈಲು ಕಾಕೋರಿಯಿಂದ ಬಹಳ ದೂರವೇನೂ ಹೋಗಿರಲಿಲ್ಲ. ತಕ್ಷಣವೇ ಶಚೀಂದ್ರ ಚೈನೆಳೆದು ರೈಲು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ. ಸುತ್ತಲೂ ಕಾರ್ಗತ್ತಲು. ಏನು ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದು ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗುವಂತೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸಾಮಾನ್ಯ ಬೋಗಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಕೆಳಗಿಳಿದು ಒಂದೆರಡು ಸುತ್ತು ಗುಂಡು ಹಾರಿಸಿ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಯಾಣಿಕರೂ ಶಾಂತವಾಗಿರುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡರು.

ಬಿಸ್ಮಿಲ್ಲರ ಸೂಚನೆ ದೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಶಚೀಂದ್ರ ರೈಲ್ವೇ ಗಾರ್ಡನ್ನು ಬಡಿದು ಕಂದಾಯದ ಹಣ ತುಂಬಿದ್ದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಸಂದೂಕನ್ನು ಹೊರಗೆಳೆದುಕೊಂಡರು. ಒಂದಿಬ್ಬರು ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳು ಸುತ್ತಿಗೆಯಿಂದ ಸಂದೂಕಿಗೆ ಬಲವಾದ ಏಟು ಕೊಡಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ರೈಲಿನ ಅಕ್ಕ-ಪಕ್ಕವೇ ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಉಳಿದ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ತಾವು ತೊಂದರೆ ಕೊಡಲು ಬಂದಿಲ್ಲವೆಂದು. ಕ್ರಾಂತಿಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಹಣ ಹೊಂದಿಸಲು ಸಂದೂಕನ್ನೊಯ್ಯಲು ಬಂದಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕೂಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾ ಜನರನ್ನು ಸಮಾಧಾನ ಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟರ ವೇಳೆಗೆ ಎದುರಿನಿಂದ ಸಿಳ್ಳು ಹಾಕುತ್ತ ಧಾವಿಸಿ ಬಂದ ಮತ್ತೊಂದು ರೈಲು ಇವರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಆತಂಕಕ್ಕೆ ದೂಡಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಆ ರೈಲು ನಿಂತರೆ ಅದರಲ್ಲಿರುವ ಪೊಲೀಸರೊಂದಿಗೆ ಗುಂಡಿನ ಚಕಮಕಿ, ಮತ್ತಿಷ್ಟು ಗಲಾಟೆ. ಹಣವೂ ಹೋಯ್ತು, ಜೀವಕ್ಕೆ ಅಪಾಯವೂ ಹೌದು. ಬಿಸ್ಮಿಲ್ಲನೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಪ್ರತಿಯಬ್ಬ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಯ ತಲೆಯಲ್ಲೂ ಇದೇ ಚಿಂತನೆಗಳು ಗಿರಕಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಬೆಟ್ಟವಾಗಿ ಬಂದ ಸಮಸ್ಯೆ ಮಂಜಾಗಿ ಕರಗಿಹೋಯ್ತು. ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಾ ಬಂದ ರೈಲು ಅಷ್ಟೇ ವೇಗವಾಗಿ ಹೊರಟು ಹೊಯ್ತು.

ಇತ್ತ ಸಂದೂಕು ತೆರದುಕೊಳ್ಳದೇ ಹೋದಾಗ ಅಶ್ಫಾಕ್ ಸುತ್ತಿಗೆಯನ್ನು ತನ್ನ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡ. ಬಲವಾಗಿಯೇ ಸಂದೂಕಿಗೆ ಬಡಿಯಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಸಂದೂಕಿಗೊಂದು ರಂಧ್ರವಾಯ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿದ್ದ ಹಣವನ್ನೆಲ್ಲಾ ತಮ್ಮ ಥೈಲಿಗೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಮಾಯವಾಗಿಬಿಟ್ಟರು. ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಎಲ್ಲ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲೂ ಕಾಕೋರಿ ದರೋಡೆಯದ್ದೇ ಸುದ್ದಿ. ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಬಲು ಸಾಹಸಿ ಪಡೆ ಎಂದು ಬೀಗುತ್ತಿದ್ದ, ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗೂಢಚಾರ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ತಮ್ಮದೆಂದು ಬೆನ್ನು ಚಪ್ಪರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಆಂಗ್ಲರಿಗೆ ಕಾಕೋರಿಯ ಈ ಪ್ರಕರಣ ನುಂಗಲಾರದ ತುತ್ತಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು! ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಅಚ್ಚರಿಯೇನು ಗೊತ್ತೇ? ಇದೇ ಬಂಡಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸಕರ್ಾರಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು, ಸಿಪಾಯಿಗಳು ತಾವು ಕುಳಿತಲ್ಲಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಮಿಸುಕಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ರೈಲಿನೊಳಗೆ ಇದ್ದ ಆಂಗ್ಲ ಮೇಜರ್ ಹೊರಗೂ ಬರದೇ ಅಡಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದದ್ದು ಬ್ರಿಟೀಷರೆದೆಯಲ್ಲಿ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ಇದ್ದ ಭಯವನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುವಂತಿತ್ತು. ಆಳರಸರು ಇದನ್ನು ಬಲುದೊಡ್ಡ ಸವಾಲಾಗಿಯೇ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು. ಭಾರತದಲ್ಲೊಂತು ಅವರ ಮಾನ ಹರಾಜಾಗಿತ್ತು. ದೂರದ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನಲ್ಲೂ ಅವರ ಕುರಿತಂತೆ ಆಡಿಕೊಳ್ಳುವಂತಾಗಿತ್ತು. ಸಕರ್ಾರಿ ಖಜಾನೆಗೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಕಿರುವ ಈ ತಂಡ ಬರಲಿರುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇಡಿಯ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಉತ್ಪಾತವುಂಟುಮಾಡಬಹುದೆಂದು ಅವರಿಗೆ ಅರಿವಿತ್ತು.

4

ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳ್ಯಾರೂ ಲಕ್ನೊ ಷಹಜಹಾನ್ಪುರ್ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಪೊಲೀಸರ ಅರಿವಿಗೆ ಬರಲು ಬಹಳ ಕಾಲ ಬೇಕಾಗಲಿಲ್ಲ. ಕದ್ದ ಹಣದ ಕೆಲವು ನೋಟುಗಳು ಷಹಜಹಾನ್ಪುರದಲ್ಲಿ ಚಲಾವಣೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದು ಅವರ ಅನುಮಾನವನ್ನು ದೃಢಪಡಿಸಿತ್ತು. ಗೂಢಚಾರರ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳು ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದರು. ಒಟ್ಟಾರೆ ಕಾಕೋರಿ ಕಾಂಡದ ನಂತರ 40 ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳು ಬ್ರಿಟೀಷರ ಕೈವಶವಾದರು. ಸ್ನೇಹಿತರು ನೀಡಿದ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನು ರಾಮ್ಪ್ರಸಾದ್ ಬಿಸ್ಮಿಲ್ ಅಂದುಕೊಂಡದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಸುಲಭವಾಗಿಯೇ ಬ್ರಿಟೀಷರ ಕೈಪಾಲಾಗಿಬಿಟ್ಟ. ತನ್ನ ಕುರಿತು ಬ್ರಿಟೀಷರಿಗೆ ಯಾವ ಸಾಕ್ಷಿಯೂ ಸಿಗಲಾರದೆಂಬ ಆತನ ಅತಿ ವಿಶ್ವಸಾವೇ ಮುಳುವಾಯ್ತು. ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದ ವೇಳೆಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಮಲಗಿದ್ದ ಬಿಸ್ಮಿಲ್ಲನನ್ನು ಪೊಲೀಸರು ಅನಾಯಾಸವಾಗಿ ಬಂಧಿಸಿ ಒಯ್ದರು. ಅಶ್ಫಾಕ್ ಲಾಹಿರಿಯಾದಿಯಾಗಿ ಹೆಚ್ಚು-ಕಡಿಮೆ ಎಲ್ಲರೂ ಕೈವಶವಾದರು. ಕಣ್ತಪ್ಪಿಸಿ ಉಳಿದವನು ಚಂದ್ರಶೇಖರ್ ಆಜಾದ್ ಮಾತ್ರ!

ಮುಂದೆ ಬಿಸ್ಮಿಲ್ ಅಶ್ಫಾಕಾದಿಯಾಗಿ ಅನೇಕರಿಗೆ ನೇಣು ಶಿಕ್ಷೆ ಘೋಷಿಸಿತು ಸಕರ್ಾರ. ಒಂದಿನಿತೂ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದ ಬಿಸ್ಮಿಲ್ ಕೊನೆಯ ಆಸೆ ಏನೆಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಹೊರಗಿನ ಹುಲ್ಲು ಹಾಸಿನ ಮೇಲೆ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಬಯಕೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ. ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳಷ್ಟೂ ಜನ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದೇ ಹುಲ್ಲುಹಾಸಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಬಿಸ್ಮಿಲ್ಲನೇ ಬರೆದ ಗೀತೆಯನ್ನು ಹಾಡಿಕೊಂಡರು, ‘ಸರ್ಫರೋಷಿ ಕಿ ತಮ್ಮನ್ನಾ ಅಬ್ ಹಮಾರೇ ದಿಲ್ ಮೇ ಹೇ. ದೇಖ್ ನಾ ಹೇ ಜೋರ್ ಕಿತನಾ ಬಾಜೂಏ ಕಾತಿಲ್ ಮೆ ಹೈ’ ಸಾಯುವ ಹುಚ್ಚು ಹೃದಯವನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ, ಕೊಲ್ಲುವವನ ರಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿನ ತಾಕತ್ತನ್ನು ನಾವೀಗ ಪರೀಕ್ಷಿಸಬೇಕಿದೆ ಎಂಬರ್ಥದ ಗೀತೆ ನೇಣಿಗೇರುವ ಮುನ್ನವೂ ಆ ಮಿತ್ರರಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯುತ್ ಸಂಚಾರವನ್ನೇ ಉಂಟು ಮಾಡಿತ್ತು. ಮುಂದೆ ಆಜಾದ್ ತಾನು ಭಗತ್, ರಾಜಗುರು, ಸುಖದೇವ್ ಭಟುಕೇಶ್ವರರೇ ಮೊದಲಾದ ತರುಣರ ತಂಡವನ್ನು ರೂಪಿಸಿ ಅದರ ನೇತೃತ್ವ ವಹಿಸಿದ. ಒಬ್ಬನ ಬಲಿದಾನ ಸಾವಿರಾರು ಜನರ ನಿಮರ್ಾಣಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುವುದು ಎಂದರೆ ಹೀಗೆಯೇ.

ಅಂದಹಾಗೆ, ಭಾರತೀಯ ಇತಿಹಾಸ ಮರೆಯಬಾರದ ಆ ಕಾಕೋರಿ ದರೋಡೆ ನಡೆದು 93 ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದೇ ಹೋಯ್ತು. ಆ ಪ್ರಕರಣದೊಂದಿಗೆ ಈ ದೇಶದ ಮಹಾನ್ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳ ಬದುಕು ತಳುಕು ಹಾಕಿಕೊಂಡಿರುವುದರಿಂದ ಒಮ್ಮೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಯ್ತು ಅಷ್ಟೇ.

ಅಕ್ರಮ ವಲಸಿಗರನ್ನು ಕಂಡರೆ ದೀದಿಗೇಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಪ್ರೇಮ?!

ಅಕ್ರಮ ವಲಸಿಗರನ್ನು ಕಂಡರೆ ದೀದಿಗೇಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಪ್ರೇಮ?!

ಒಳನುಸುಳಿಬರುತ್ತಿರುವವರ ಪರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವವರಿಗೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಕೇಳಬೇಕಾಗಿರೋದು ಒಂದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಮತ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ದೇಶವನ್ನು ವಿಭಜಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದವರಲ್ಲವೇ ಇವರು? ಆಸೆ ಪಟ್ಟು ಪಡೆದ ರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಇರಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ತಪ್ಪು ಯಾರದ್ದು? ಒಂದೋ ದೇಶ ವಿಭಜಿಸಿದ ತಪ್ಪಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಇರಬೇಕು ಅಥವಾ ಯಾವ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ವಿಭಜಿಸಿದರೋ ಅದರಿಂದಲಾದರೂ ಮುಕ್ತವಾಗಬೇಕು!

ಆ ನೆನಪುಗಳಿನ್ನು ಹಸಿಯಾಗಿವೆ. ಮಿಜೋರಾಮ್ಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಂಥ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದ ಗಡಿಗೆ ನಾವೊಂದು ತಂಡವಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದೆವು. ಅಲ್ಲಿನ ಜನಜೀವನ, ಬಾಂಗ್ಲಾ ಮತ್ತು ಭಾರತದವರ ನಡುವಿನ ಬೇರ್ಪಡಿಸಲಾಗದ ಸಂಬಂಧ ಕಣ್ಣೆದುರು ಕಟ್ಟಿದಂತಿದೆ. ಹೊಟ್ಟೆಯ ಪಾಡು ಉಳಿದೆಲ್ಲಕ್ಕಿಂತಲೂ ದೊಡ್ಡದ್ದೆಂಬ ತಥ್ಯದರ್ಶನ. ಎಲ್ಲವೂ ಅಲ್ಲೇ ಆಗಿದ್ದು. ಬಾಂಗ್ಲಾ ಮತ್ತು ಭಾರತವನ್ನು ಒಂದು ನದಿ ಬೇರ್ಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಎರಡೂ ಕಡೆ ಕಾವಲು ನಿಂತ ಗಸ್ತು ಪಡೆಗಳು. ಇವುಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಕಾಣದಂತೆ ನುಸುಳಿಕೊಂಡು ಗಡಿ ದಾಟಿ ಒಳಹೊಕ್ಕುವುದು ಅಪರೂಪದ ಸಂಗತಿಯೇನಲ್ಲ. ಎರಡೂ ಭಾಗದ ಜನರ ನಡುವೆ ಬಲವಾದ ವ್ಯಾಪಾರಿ ಸಂಬಂಧವಿದೆ. ಮದುವೆಯ ಸಂಬಂಧಗಳೂ ಇಲ್ಲವೆನ್ನುವಂತಿಲ್ಲ. ಭಾರತದ ಬಾವುಟ ಸಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡ ದೋಣಿ ಭಾರತದ್ದಾದರೆ ಬಾಂಗ್ಲಾ ಬಾವುಟ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡದ್ದು ಅತ್ತಲಿನದ್ದು. ನಡುದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಬಾವುಟಗಳನ್ನು ಅದಲು ಬದಲು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಕೂಡ ಹೊಸತೇನಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಗಡಿಯನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದ್ದು ಭಾರತೀಯ ಸೈನ್ಯವೇ. ಏಕೆಂದರೆ ಇತ್ತಲಿನಿಂದ ಅತ್ತ ನುಸುಳಿ ಹೋಗಿ ಬದುಕು ನಡೆಸುವ ಧೈರ್ಯ ಯಾರೂ ಮಾಡಲಾರರು. ಏಕೆಂದರೆ ಬಾಂಗ್ಲಾದ ಜನರಿಗೆ ತಮಗೇ ಬದುಕಲು ಸಾಲುವಷ್ಟು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೋದವರನ್ನು ಅದೇನು ಬದುಕಿಸಿಯಾರು?!

2

ಬಾಂಗ್ಲಾದೊಂದಿಗೆ 4156 ಕಿ.ಮೀ ಗಡಿಯನ್ನು ನಾವು ಹೊಂದಿದ್ದೇವೆ. ಇದರಲ್ಲಿ 262 ಕಿ.ಮೀನಷ್ಟು ಅಸ್ಸಾಂನೊಂದಿಗೆ, 856.ಕಿ.ಮೀ ನಷ್ಟು ತ್ರಿಪುರಾದೊಂದಿಗೆ, 180 ಕಿ.ಮೀ ನಷ್ಟು ಮಿಜೋರಾಮ್ನೊಂದಿಗೆ, 443 ಕಿ.ಮೀ ನಷ್ಟು ಮೇಘಾಲಯದೊಂದಿಗೆ, 2217 ಕಿ.ಮೀ ನಷ್ಟು ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳದೊಂದಿಗೆ ನಾವು ಗಡಿ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಬಾಂಗ್ಲಾದಿಂದ ನುಗ್ಗಿ ಬರುವಂಥ ಈ ಮುಸಲ್ಮಾನರು ಯಾವತ್ತಿದ್ದರೂ ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೆ ತಲೆನೋವೇ. ಇವರು ಬರಿ ಇಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆಂದು ಬಂದು ಸುಮ್ಮನಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಇಲ್ಲಿನ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರ ಸಂಪರ್ಕವನ್ನು ಗಟ್ಟಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅವರಿಗೇ ವೋಟು ನೀಡುವ ಭರವಸೆ ಕೊಟ್ಟು ಇಲ್ಲಿನ ಅಧಿಕೃತ ನಾಗರಿಕರಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಬರು-ಬರುತ್ತಾ ಜನಸಂಖ್ಯಾ ಅಂಕಿಯೇ ಏರುಪೇರಾಗಿ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶೀಯರು ತಮಗೆ ಬೇಕಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಭಾರತದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿಮರ್ಾಣವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಅಸ್ಸಾಂ ಮತ್ತು ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಅದಾಗಲೇ ವಿಕಟ ಸ್ವರೂಪ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದೆ. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ 2014 ರ ಚುನಾವಣೆಗೂ ಮುನ್ನವೇ ಈ ನುಸುಳುಕೋರರನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ತಡೆಯುವುದಾಗಿ ಮತ್ತು ಒಳ ಬಂದವರನ್ನು ಹೊರಗೆ ದಬ್ಬುವುದಾಗಿ ಭರವಸೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಅಸ್ಸಾಂನ ಚುನಾವಣೆಗೂ ಮುನ್ನ ಅಲ್ಲಿನ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಸಭರಾನಂದ್ ಸೋನೊವಾಲ್ ಅಸ್ಸಾಂ ಇಲ್ಲಿನ ಅಧಿಕೃತ ನಾಗರಿಕರಿಗಾಗಿ ಮೀಸಲು ಎಂಬ ಹೇಳಿಕೆಯಿಂದ ಸಾಕಷ್ಟು ಗೌರವವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯೂ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದವರೇನಲ್ಲ. ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಬಾಂಗ್ಲಾ ಮತ್ತು ಭಾರತದ ನಡುವಿನ ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಬೇಲಿ ಹಾಕುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಚುರುಕುಗೊಳಿಸಿದರು. 2015 ರ ಡಿಸೆಂಬರ್ 23 ರಂದು 3326 ಕಿ.ಮೀ ಉದ್ದದ ಗಡಿ ಬೇಲಿಗೆ ಅನುಮತಿಯೂ ದೊರೆಯಿತು. ಬಹುತೇಕ ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳುವಂಥ ಹಂತಕ್ಕೂ ಬಂದಿದೆ. ಇಂತಹ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಒಳ ನುಸುಳುವುದನ್ನು ಪೂರ್ಣ ತಡೆದಿರುವ ಭಾರತ ಈಗ ಭಾರತದ ಸ್ವತ್ತನ್ನು ಹೀರಿ ತಿನ್ನುತ್ತಿರುವ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶೀಯರನ್ನು ಹೊರದಬ್ಬುವುದಕ್ಕೆ ಸಮರ್ಥ ಸಮಯ ಬಂದಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಅವರು ಅಸ್ಸಾಮಿನ ನ್ಯಾಷನಲ್ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಆಫ್ ಸಿಟಿಜನ್ ಅನ್ನು ನವೀಕರಿಸಲು ನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿದ್ದು. ಈ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಅಸ್ಸಾಮಿನ ಭಾರತೀಯ ನಾಗರಿಕರ ಹೆಸರುಗಳ ಪಟ್ಟಿ. ಇದು 1951 ರಲ್ಲಿ ನಿಮರ್ಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. 2014 ರಿಂದ 16 ರ ನಡುವೆ ಇದನ್ನು ಮತ್ತೆ ನವೀಕರಿಸಿ ಪ್ರಕಟಿಸುವ ಸಾಹಸ ಮಾಡಲಾಯ್ತು. ಇದಕ್ಕೆ ಎರಡು ಪ್ರಮುಖ ಮಾನದಂಡಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಯ್ತು. 1951 ರ ಎನ್.ಆರ್.ಸಿ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿರಬೇಕು ಅಥವಾ 1971 ರವರೆಗಿನ ಚುನಾವಣೆಯ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲೋ ಅಥವಾ ಯಾವುದಾದರೂ ಅಧಿಕೃತವಾದ ದಾಖಲೆಗಳಲ್ಲೋ ಹೆಸರಿರಬೇಕು. ಆನಂತರ ಸೃಷ್ಟಿಯಾದ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ 40 ಲಕ್ಷ ಜನ ಈಗ ಅಧಿಕೃತವಾದ ಪಟ್ಟಿಯಿಂದ ಆಚೆಗಿದ್ದಾರೆ. ಬಹಳ ಹಿಂದೆ ಕೇಂದ್ರ ಮಂತ್ರಿ ಕಿರಣ್ ರಿಜಿಜು ಹೇಳಿದ ಪ್ರಕಾರ ಭಾರತದಲ್ಲಿ 2 ಕೋಟಿಯಷ್ಟು ಬಾಂಗ್ಲಾ ಮುಸಲ್ಮಾನರಿದ್ದಾರೆ. ಅಸ್ಸಾಮಿನ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಕಿರಣ್ ರಿಜಿಜು ಮಾಡಿರುವಂಥ ಅಂದಾಜು ಕೂಡ ಕಡಿಮೆಯೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಬಾಂಗ್ಲಾ ನುಸುಳುಕೋರರು ಈಗ ಅಸ್ಸಾಂ-ಬಂಗಾಳಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಹ್ಯಾರಿಸಿನ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲೂ ಕುಳಿತಿದ್ದಾರೆ. ಕೆಲವರನ್ನು ನೀವು ತಿಪ್ಪರಲಾಗ ಹೊಡೆದರೂ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಸೋಲಿಸಲಾಗದು ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಈ ರೀತಿಯ ಬಲುದೊಡ್ಡ ವೋಟ್ ಬ್ಯಾಂಕ್ಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಕೊಡಗಿನ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಎಸ್ಟೇಟ್ಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಬಾಂಗ್ಲಾ ಮುಸಲ್ಮಾನರಿದ್ದಾರೆ. ಮೋದಿ ಸಕರ್ಾರ ಇವರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಹುಡು-ಹುಡುಕಿ ತಮ್ಮ ದೇಶಕ್ಕೆ ವಾಪಸ್ ಕಳಿಸುವ, ಬರಲೇಬೇಕೆಂದಿದ್ದರೆ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಬರಲು ಆಹ್ವಾನ ನೀಡುವ ಸಂಕಲ್ಪಕ್ಕೆ ಬದ್ಧವಾಗಿದೆ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಬಹಳ ಹಿಂದೆಯೇ ತಯಾರಿ ಆರಂಭಿಸಿದ ಮೋದಿ ಡೊನಾಲ್ಡ್ ಟ್ರಂಪ್ರಂತೆ ಹುಚ್ಚು-ಹುಚ್ಚಾದ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದೊಂದಿಗೆ ತಮ್ಮ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಮೊದಲು ಬಲಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡರು. ಎರಡೂ ದೇಶಗಳ ನಡುವೆ ಇದ್ದ ಭೂಮಿಯ ಕುರಿತಂತ ಕದನಕ್ಕೆ ಮಂಗಳ ಹಾಡಿದರು. ಜೊತೆಗೆ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಪೂರ್ಣ ಸಹಕಾರ ನೀಡುವ ಭರವಸೆಯನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟರು. ಅದರೊಟ್ಟಿಗೆ ಈ ನುಸುಳುಕೋರರ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನೂ ಅಲ್ಲಿನ ಪ್ರಧಾನಿಯೊಂದಿಗೆ ಚಚರ್ಿಸಿ ಅದಕ್ಕೊಂದು ಇತಿ ಶ್ರೀ ಹಾಡುವ ಭರವಸೆಯನ್ನೂ ಪಡೆದುಕೊಂಡು ಈಗ ಅದರ ವಿರುದ್ಧ ಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಮುಂದಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಪಕ್ಕದ ರಾಷ್ಟ್ರದೊಂದಿಗೆ ಯಾವ ಗಲಾಟೆಯೂ ನಡೆಸದೇ ಆ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಅನಧಿಕೃತ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ಆ ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೆ ಮರಳಿಸುವ ಮೋದಿಯವರ ಯೋಜನೆ ತಲೆದೂಗಲೇಬೇಕಾದಂಥದ್ದು. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಈ ಅನಧಿಕೃತ ನಿವಾಸಿಗಳನ್ನು ಹೊರದಬ್ಬಬೇಕಾದರೂ ಏಕೆ? ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ ಹೊರದೇಶದಿಂದ ಬಂದ ಈ ಜನಕ್ಕೆ ಈ ದೇಶ ಅನ್ನ ಗಳಿಸಲು ಒಂದು ಮಾರ್ಗ ಮಾತ್ರ. ಇಲ್ಲಿನ ಆಗು-ಹೋಗುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಸಮಸ್ಯೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವರೆಂದಿಗೂ ಒಂದಾಗಲಾರರು. ಇಲ್ಲಿ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರೇ ಆರಿಸಿ ಬಂದು ಆಳಲು ನಿಂತರೂ ಕೂಡ ಅವರು ನೊಂದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ ಏಕೆಂದರೆ ಅವರಿಗೂ ಅದಕ್ಕೂ ಸಂಬಂಧವೇ ಇಲ್ಲ. ಬಿಜೆಪಿ ಈ ವಿಚಾರವನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಜನಜಾಗೃತಿ ಮೂಡಿಸಿ ಅಧಿಕಾರ ಪಡೆಯುವ ಮುನ್ನ ಅಸ್ಸಾಂನಲ್ಲಿ ಬಾಂಗ್ಲಾ ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಬೆಂಬಲ ಪಡೆದ ಅಭ್ಯಥರ್ಿಗಳು ಅನೇಕ ಕಡೆ ಆಯ್ಕೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳದಲ್ಲಂತೂ ಹಾಜಿ ನೂರುಲ್ ಇಸ್ಲಾಂ, ಅಹ್ಮದ್ ಹಸನ್ ಇಮ್ರಾನ್, ಗಿಯಾಸುದ್ದೀನ್ ಮುಲ್ಲಾ ಮೊದಲಾದವರೆಲ್ಲಾ ಬಾಂಗ್ಲಾ ಉಗ್ರರ ಸಹಕಾರ ಪಡೆದೇ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೇರಿದವರೆಂಬುದು ಇಂದು ಗುಪ್ತ ಸಂಗತಿಯಾಗೇನು ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಂತ ಇದೊಂದೇ ಸಮಸ್ಯೆ ಅಲ್ಲ. ನಿರುದ್ಯೋಗ ಸಮಸ್ಯೆಯಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಇವರು ಬಲುದೊಡ್ಡ ಹೊರೆಯಾಗಿ ಕಾಡಬಲ್ಲರು. ಹಾಗೆ ಅಂದಾಜಿಸಿ ನೋಡಿ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ 2 ಕೋಟಿಯಷ್ಟಿರುವ ಈ ಜನ ಇಲ್ಲಿನ ಹೊಲ-ಗದ್ದೆಗಳಲ್ಲಿ, ಕಟ್ಟಡ ನಿಮರ್ಾಣದಲ್ಲಿ, ರಸ್ತೆ ನಿಮರ್ಾಣ, ಕಾಫಿ-ಟೀ ತೋಟಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ನಿಂತರೆಂದರೆ ಅಷ್ಟು ಪ್ರಮಾಣದ ಉದ್ಯೋಗ ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ಸಿಗದೇ ನಷ್ಟವಾಯಿತು ಎಂದೇ ಅರ್ಥ. 2 ಕೋಟಿ ಜನ 365 ದಿನದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿದರೆ, 730 ಕೋಟಿ ಮ್ಯಾನ್ ಹವಸರ್್ ಕಳೆದುಹೋದಂತೆಯೇ. ರಾಹುಲ್ ಸದನದಲ್ಲಿ ನಿಂತುಕೊಂಡು ಉದ್ಯೋಗ ಎಲ್ಲಿ ಹೋಯ್ತೆಂದು ಕೇಳುತ್ತಾರಲ್ಲಾ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಒಳನುಗ್ಗಿ ಬಂದ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶೀಯರೇ ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ಸಿಗಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಉದ್ಯೋಗವನ್ನು ನುಂಗಿ ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿ ಹೇಳುವವರು ಬೇಕಾಗಿದ್ದಾರಲ್ಲ!

3

ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ಅಕ್ರಮ ನುಸುಳುಕೋರರ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ತಯಾರಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಮಮತಾ ಬ್ಯಾನಜರ್ಿ ಅವರ ವಿರುದ್ಧ ಅರಚಾಡಿ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶಿಗರನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದರೆ ಮೋದಿಯನ್ನು ಜೈಲಿಗಟ್ಟುತ್ತೇನೆ ಎಂದಿದ್ದರು. ಈ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಕುಹಕವಾಡಿದ್ದ ಮೋದಿ ಜೈಲಿಗಟ್ಟಿದರೆ ಬಾಂಗ್ಲಾ ಕಲಿತುಬಿಡುತ್ತೇನೆ ಹುಷಾರು ಎಂದುತ್ತರಿಸಿದ್ದರು. ಈಗ ಒಟ್ಟಾರೆ ಪಟ್ಟಿ ರಚನೆಯಾಗಿ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶಿಗರನ್ನು ಹೊರದಬ್ಬಬೇಕಾದ ಸಮಯ ಬಂದಾಗ ದೀದಿ ಅರಚಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ದೀದಿಯನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಉಳಿಸಬಲ್ಲಂಥ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿರೋದು ಈ ಅಕ್ರಮ ನುಸುಳುಕೋರರಿಗೆ ಮಾತ್ರ. ಹೀಗಾಗಿ ತಲೆಕೆಟ್ಟಂತಾಡುತ್ತಿರುವ ಆಕೆ ಆಂತರಿಕ ದಂಗೆ ನಡೆದುಬಿಡುತ್ತದೆಂದು ದೇಶವನ್ನೇ ಹೆದರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಕೇಂದ್ರ ಸಕರ್ಾರ ಮುಲಾಜು ನೋಡುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಸ್ಸಾಮಿನ ಜನರನ್ನು ವಿಶ್ವಾಸದ ವ್ಯಾಪ್ತಿಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಅವರು ಮುಂದಿನ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಊರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅಚ್ಚರಿಯೆಂದರೆ ಕೇಂದ್ರ ಸಕರ್ಾರದ ಈ ನಿಲುವಿಗೆ ಅಸ್ಸಾಮಿನ ಮುಸಲ್ಮಾನರು ಬದ್ಧವಾಗಿದ್ದು ಅಕ್ರಮ ನುಸುಳುಕೋರರಿಂದ ತಮಗಾಗಿರುವ ತೊಂದರೆಯನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಮುಂದಿರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಒಮ್ಮೆ ಅಸ್ಸಾಮಿನಿಂದ ಇವರನ್ನು ಹೊರದಬ್ಬಲಾಯಿತೆಂದರೆ ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳ, ತ್ರಿಪುರಾ, ಮಿಜೋರಾಂ ಎಲ್ಲೆಡೆಯೂ ಬಲವಾದ ಕೂಗು ಹೊಮ್ಮಲಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಅಕ್ರಮ ವೋಟುಗಳ ಕನಸು ಕಂಡು ಗೆಲುವಿಗೆ ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಪಕ್ಷಗಳ ಭವಿಷ್ಯ ಕಮರಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಇವರ ಅರಚಾಟ ಜೋರಾಗುತ್ತಿರುವುದು.

4
ಒಳನುಸುಳಿಬರುತ್ತಿರುವವರ ಪರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವವರಿಗೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಕೇಳಬೇಕಾಗಿರೋದು ಒಂದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಮತ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ದೇಶವನ್ನು ವಿಭಜಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದವರಲ್ಲವೇ ಇವರು? ಆಸೆ ಪಟ್ಟು ಪಡೆದ ರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಇರಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ತಪ್ಪು ಯಾರದ್ದು? ಒಂದೋ ದೇಶ ವಿಭಜಿಸಿದ ತಪ್ಪಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಇರಬೇಕು ಅಥವಾ ಯಾವ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ವಿಭಜಿಸಿದರೋ ಅದರಿಂದಲಾದರೂ ಮುಕ್ತವಾಗಬೇಕು! ಬಹಳ ಹಿಂದೆ ಯೋಗಿ ಅರವಿಂದರು ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಿದ್ದರು ‘ಆಕ್ರಮಕ ಪಂಥಗಳ್ಯಾವುವೂ ಜನರನ್ನು ಸಂಪದ್ಭರಿತವಾಗಿಸಲಾರವು’ ಅಂತ. ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯಾನಿಟಿ ಮತ್ತು ಇಸ್ಲಾಂಗಳು ದಾಂಗುಡಿಯಿಟ್ಟು ಸ್ಥಳೀಯರನ್ನು ಮತಾಂತರಗೈದಿವೆಯೋ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ದಾರಿದ್ರ್ಯ ತಾಂಡವವಾಡುತ್ತಿದೆ. ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಮತ್ತು ಬಾಂಗ್ಲಾಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಸಮರ್ಥವಾದ ಉದಾಹರಣೆ ಇದಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಂದಿಲ್ಲ. ಸಿರಿವಂತಿಕೆಯ ಸುಪ್ಪತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಬಾಂಗ್ಲಾ ಇಂದು ದಾರಿದ್ರ್ಯದ ತೊಟ್ಟಿಲಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಮಾನವೀಯತೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಿದಾಗ ಸಂಕಟಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕು ಬಂದವರನ್ನು ಓಡಿಸುವುದು ಸರಿಯಾ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಹೀಗೆ ಬಂದವರು ಹಬ್ಬಿಸುವ ವಿಚಾರ ಸಂಪದ್ಭರಿತವಾಗಿರುವ ಭಾರತವನ್ನು ದಾರಿದ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿಬಿಡುವುದಾ ಎಂದೂ ಭಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ನಿರ್ಣಯಕ್ಕೆ ನಾವು ಬದ್ಧರಾಗಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯ. ಈ ನುಸುಳುಕೋರರನ್ನು ಹೊರಗೆ ದಬ್ಬುವಲ್ಲಿ ಮೋದಿಯವರ ಜೊತೆಗೆ ನಿಲ್ಲೋಣ. ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ಬಲಾಢ್ಯವಾಗಿಸೋಣ.